# Dziennik Urzędowy C 93/2014

| | ISSN 1977-1002
  doi:10.3000/19771002.C_2014.093.pol |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 93 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Tom 5729 marca 2014 |

ISSN 1977-1002

doi:10.3000/19771002.C_2014.093.pol

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 93

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Tom 5729 marca 2014

---

| Powiadomienie nr | Spis treśći | Strona |
| --- | --- | --- |
| | IV   Informacje |
| | INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej |
| 2014/C 093/01 | Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii EuropejskiejDz.U. C 85 z 22.3.2014. | 1 |

Powiadomienie nr

Spis treśći

Strona

IV   Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

2014/C 093/01

Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii EuropejskiejDz.U. C 85 z 22.3.2014.

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

1

| | V   Ogłoszenia |
| --- | --- |
| | POSTĘPOWANIA SĄDOWE |
| | Trybunał Sprawiedliwości |
| 2014/C 093/02 | Sprawy połączone C-512/11 i C-513/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 lutego 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Työtuomioistuin — Finlandia) — Terveys- ja sosiaalialan neuvottelujärjestö TSN ry przeciwko Terveyspalvelualan Liitto ry (C-512/11), Ylemmät Toimihenkilöt (YTN) ry przeciwko Teknologiateollisuus ry, Nokia Siemens Networks Oy (C-513/11) (Polityka społeczna — Dyrektywa 92/85/EWG — Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników — Pracownice w ciąży, pracownice, które niedawno rodziły, i pracownice karmiące piersią — Urlop macierzyński — Utrzymanie płatności lub prawa do odpowiednich zasiłków — Dyrektywa 96/34/WE — Porozumienie ramowe dotyczące urlopu rodzicielskiego — Indywidualne prawo do urlopu rodzicielskiego z powodu urodzenia lub przysposobienia dziecka — Warunki pracy i wynagrodzenia — Krajowy układ zbiorowy — Pracownica, która skorzystała z urlopu macierzyńskiego po przerwaniu bezpłatnego urlopu rodzicielskiego — Odmowa wypłaty wynagrodzenia podczas urlopu macierzyńskiego) | 2 |
| 2014/C 093/03 | Sprawa C-530/11: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 lutego 2014 r. — Komisja Europejska przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Udział społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostęp do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska — Pojęcie niedyskryminacyjnego ze względu na koszty charakteru postępowania sądowego) | 3 |
| 2014/C 093/04 | Sprawa C-537/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 23 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Genova — Włochy) — Mattia Manzi, Compagnia Naviera Orchestra przeciwko Capitaneria di Porto di Genova (Transport morski — Dyrektywa 1999/32/WE — Konwencja Marpol 73/78 — Załącznik VI — Zanieczyszczanie powietrza przez statki — Statki pasażerskie zapewniające regularne usługi — Statki wycieczkowe — Maksymalna zawartość siarki w paliwach żeglugowych — Ważność) | 3 |
| 2014/C 093/05 | Sprawa C-65/12: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Leidseplein Beheer BV, H.J.M. de Vries przeciwko Red Bull GmbH, Red Bull Nederland BV (Odesłanie prejudycjalne — Znaki towarowe — Dyrektywa 89/104/EWG — Prawa przyznane przez znak towarowy — Znak towarowy cieszący się renomą — Ochrona rozszerzona na towary lub usługi, które nie są podobne do tych, dla których zarejestrowano znak towarowy — Używanie przez osobę trzecią, bez uzasadnionej przyczyny, oznaczenia identycznego lub podobnego do znaku cieszącego się renomą — Pojęcie uzasadnionej przyczyny) | 4 |
| 2014/C 093/06 | Sprawa C-152/12: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 13 lutego 2014 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Bułgarii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Transport — Dyrektywa 2001/14/WE — Rozwój kolei w Unii — Pobieranie opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej — Artykuł 7 ust. 3 i art. 8 ust. 1 — Możliwość pobierania podwyżek opłat — Koszt, który jest bezpośrednio ponoszony jako rezultat wykonywania przewozów pociągami) | 4 |
| 2014/C 093/07 | Sprawy połączone C-162/12 i C-163/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 lutego 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio — Włochy) — Airport Shuttle Express scarl (C-162/12), Giovanni Panarisi (C-162/12), Società Cooperativa Autonoleggio Piccola arl (C-163/12), Gianpaolo Vivani (C-163/12) przeciwko Comune di Grottaferrata (Odesłanie prejudycjalne — Artykuły 49 TFUE, 101 TFUE i 102 TFUE — Rozporządzenie (EWG) nr 2454/92 — Rozporządzenie (WE) nr 12/98 — Świadczenie najmu pojazdów z kierowcą — Uregulowania krajowe i regionalne — Zezwolenie wydawane przez gminy — Warunki — Sytuacje o charakterze wyłącznie wewnętrznym — Właściwość Trybunału — Dopuszczalność pytań) | 5 |
| 2014/C 093/08 | Sprawa C-164/12: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 23 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — DMC Beteiligungsgesellschaft mbH przeciwko Finanzamt Hamburg-Mitte (Podatki — Podatek dochodowy od osób prawnych — Przeniesienie udziałów spółki osobowej na spółkę kapitałową — Wartość księgowa — Wartość szacunkowa — Konwencja o unikaniu podwójnego opodatkowania — Natychmiastowe opodatkowanie cichych rezerw — Odmienne traktowanie — Ograniczenie w swobodnym przepływie kapitału — Zachowanie podziału władztwa podatkowego pomiędzy państwami członkowskimi — Proporcjonalność) | 6 |
| 2014/C 093/09 | Sprawa C-285/12: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 30 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Belgia) — Aboubacar Diakite przeciwko Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides (Dyrektywa 2004/83/WE — Minimalne normy dotyczące warunków przyznania statusu uchodźcy lub statusu ochrony uzupełniającej — Osoby kwalifikujące się do ochrony uzupełniającej — Artykuł 15 lit. c) — Poważne indywidualne zagrożenie życia lub fizycznej integralności osoby cywilnej wynikające z przemocy nieselektywnej w sytuacjach konfliktów zbrojnych — Pojęcie wewnętrznego konfliktu zbrojnego — Wykładnia autonomiczna poprzez odniesienie do międzynarodowego prawa humanitarnego — Kryteria oceny) | 6 |
| 2014/C 093/10 | Sprawa C-296/12: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 23 stycznia 2014 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swoboda świadczenia usług — Swobodny przepływ kapitału — Podatek dochodowy — Składki wpłacane na program emerytalny — Ulga podatkowa mająca zastosowanie wyłącznie do wpłat do instytucji lub funduszy mających siedzibę w tym samym państwie członkowskim — Spójność systemu podatkowego — Skuteczność kontroli podatkowych) | 7 |
| 2014/C 093/11 | Sprawa C-323/12: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 6 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel București — Rumunia) — E. ON Global Commodities SE, dawniej E.On Energy Trading SE przeciwko Direcția Generală de Soluționare a Contestațiilor, Direcția Generală a Finanțelor Publice a Municipiului București — Serviciul de administrare a contribuabililor nerezidenți (Dyrektywa 79/1072/EWG — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Podatnicy mający miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim — Zasady zwrotu podatku VAT — Podatnicy, którzy wyznaczyli przedstawiciela podatkowego zgodnie z przepisami krajowymi sprzed przystąpienia do Unii — Wyłączenie — Termin podatnik niemający siedziby na terytorium danego kraju — Warunek braku siedziby — Warunek braku dostawy towarów lub świadczenia usług — Dostawy energii elektrycznej do podatników-pośredników — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 171) | 7 |
| 2014/C 093/12 | Sprawa C-355/12: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 23 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano — Włochy) — Nintendo Co. Ltd i in. przeciwko PC Box Srl, 9Net Srl (Dyrektywa 2001/29/WE — Prawo autorskie i prawa pokrewne w społeczeństwie informacyjnym — Pojęcie środków technologicznych — Mechanizm zabezpieczający — Urządzenie i komplementarne produkty objęte ochroną — Podobne komplementarne urządzenia, produkty lub części składowe pochodzące od innych przedsiębiorstw — Wykluczenie wszelkiej interoperacyjności między nimi — Zakres wspomnianych środków technologicznych — Znaczenie) | 8 |
| 2014/C 093/13 | Sprawa C-367/12: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat des Landes Oberösterreich — Austria) — postępowanie wszczęte przez Susanne Sokoll-Seebacher (Swoboda przedsiębiorczości — Zdrowie publiczne — Artykuł 49 TFUE — Apteki — Odpowiednie zaopatrzenie ludności w produkty lecznicze — Koncesja na prowadzenie — Rozmieszczenie aptek — Ustanowienie ograniczeń opartych zasadniczo na kryterium demograficznym — Minimalna odległość między aptekami) | 9 |
| 2014/C 093/14 | Sprawa C-380/12: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 23 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — X BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën (Pozycje taryfowe — Ziemia odbarwiająca — Dział 25 Nomenklatury scalonej — Pozycja taryfowa 2508 — Pojęcie produktów przemytych — Usuwanie zanieczyszczeń bez powodowania zmian struktury produktu — Dział 38 Nomenklatury scalonej — Pozycja taryfowa 3802) | 9 |
| 2014/C 093/15 | Sprawa C-385/12: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Székesfehérvári Törvényszék — Węgry) — Hervis Sport- és Divatkereskedelmi Kft przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Közép-dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága (Odesłanie prejudycjalne — Podatki bezpośrednie — Swoboda przedsiębiorczości — Krajowe przepisy podatkowe wprowadzające podatek szczególny od obrotów handlu detalicznego w sklepach — Sieci domów towarowych — Istnienie skutku dyskryminującego — Dyskryminacja pośrednia) | 10 |
| 2014/C 093/16 | Sprawy połączone C-419/12 i C-420/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 lutego 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio — Włochy) — Crono Service Scarl i in. (C-419/12), Anitrav — Associazione Nazionale Imprese Trasporto Viaggiatori (C-420/12) przeciwko Roma Capitale, Regione Lazio (C-420/12) (Odesłanie prejudycjalne — Artykuły 49 TFUE, 101 TFUE i 102 TFUE — Usługi najmu pojazdów z kierowcą — Sytuacja o charakterze wyłącznie wewnętrznym — Właściwość Trybunału — Przesłanki dopuszczalności) | 10 |
| 2014/C 093/17 | Sprawa C-424/12: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Oradea — Rumunia) — SC Fatorie SRL przeciwko Direcția Generală a Finanțelor Publice Bihor (Odesłanie prejudycjalne — Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Procedura odwrotnego obciążenia — Prawo do odliczenia — Zapłata podatku usługodawcy — Brak obowiązkowych wzmianek — Zapłata nienależnego podatku VAT — Utrata prawa do odliczenia — Zasada neutralności podatkowej — Zasada pewności prawa) | 11 |
| 2014/C 093/18 | Sprawa C-466/12: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Svea hovrätt — Szwecja) — Nils Svensson, Sten Sjögren, Madelaine Sahlman i Pia Gadd przeciwko Retriever Sverige AB (Odesłanie prejudycjalne — Zbliżanie ustawodawstw — Prawo autorskie i prawa pokrewne — Dyrektywa 2001/29/WE — Społeczeństwo informacyjne — Harmonizacja niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych — Artykuł 3 ust. 1 — Publiczne udostępnianie — Pojęcie — Linki internetowe (linki, na które można kliknąć) umożliwiające dostęp do utworów chronionych) | 12 |
| 2014/C 093/19 | Sprawa C-479/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — H. Gautzsch Großhandel GmbH & Co. KG przeciwko Münchener Boulevard Möbel Joseph Duna GmbH (Odesłanie prejudycjalne — Własność intelektualna — Wzory wspólnotowe — Rozporządzenie (WE) nr 6/2002 — Artykuł 7 ust. 1, art. 11 ust. 2, art. 19 ust. 2, art. 88 i art. 89 ust. 1 lit. a) i d) — Niezarejestrowany wzór wspólnotowy — Ochrona — Udostępnienie publiczne — Nowość — Postępowanie o naruszenie — Ciężar dowodu — Przedawnienie — Prekluzja — Prawo znajdujące zastosowanie) | 12 |
| 2014/C 093/20 | Sprawa C-509/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Central Administrativo Norte — Portugalia) — IPTM-Instituto Portuário e dos Transportes Marítimos przeciwko Navileme-Consultadoria Náutica, Lda, Nautizende — Consultadoria Náutica, Lda (Odesłanie prejudycjalne — Artykuły 52 TFUE i 56 TFUE — Swoboda świadczenia usług — Przyznawanie rekreacyjnej karty żeglarskiej — Przesłanka zamieszkiwania w państwie wydającym — Ograniczenia dla osób niebędących rezydentami — Ochrona bezpieczeństwa na morzu — Względy porządku publicznego) | 13 |
| 2014/C 093/21 | Sprawa C-528/12: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 6 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Bonn — Niemcy) — Mömax Logistik GmbH przeciwko Bundesamt für Justiz (Odesłanie prejudycjalne — Prawo przedsiębiorstw — Dyrektywa 78/660/EWG — Ogłoszenie rocznych skonsolidowanych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek — Stosowanie zasad ogłoszenia tych sprawozdań do spółek podlegających przepisom prawa danego państwa członkowskiego i należących do grupy, której spółka dominująca podlega przepisom prawa innego państwa członkowskiego) | 14 |
| 2014/C 093/22 | Sprawa C-596/12: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 lutego 2014 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Zwolnienia grupowe — Pojęcie pracowników — Wykluczenie kategorii dirigenti — Dyrektywa 98/59/WE — Artykuł 1 ust. 1 i 2 — Naruszenie) | 14 |
| 2014/C 093/23 | Sprawa C-613/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf — Niemcy) — Helm Düngemittel GmbH przeciwko Hauptzollamt Krefeld (Odesłanie prejudycjalne — Unia celna i Wspólna taryfa celna — Układ eurośródziemnomorski z Egiptem — Artykuł 20 protokołu 4 — Dowód pochodzenia — Świadectwo przewozowe EUR.1 — Zastępcze świadectwo przewozowe EUR.1 wydane, gdy towar nie znajdował się już pod kontrolą organu celnego, który je wystawił — Odmowa zastosowania systemu preferencyjnego) | 15 |
| 2014/C 093/24 | Sprawa C-2/13: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 6 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Francja) — Directeur général des douanes et droits indirects, Chef de l’agence de la direction nationale du renseignement et des enquêtes douanières przeciwko Humeau Beaupreau SAS (Wspólna taryfa celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura scalona — Dział 64 — Przywóz elementów niezbędnych do produkcji obuwia sportowego — Pozycja 6404 — Obuwie o podeszwach zewnętrznych z gumy, tworzyw sztucznych, skóry wyprawionej lub skóry wtórnej i cholewkach z materiałów włókienniczych — Pozycja 6406 — Części obuwia — Reguła 2 lit. a) ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej — Wyrób niekompletny lub niegotowy posiadający zasadniczy charakter wyrobu kompletnego lub gotowego — Artykuł znajdujący się w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym — Nota wyjaśniająca dotycząca interpretacji systemu zharmonizowanego — Operacje montażu z wykluczeniem jakiejkolwiek obróbki kończącej proces produkcji elementów przeznaczonych do złożenia) | 15 |
| 2014/C 093/25 | Sprawa C-18/13: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 13 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad — Bułgaria) — Maks Pen EOOD przeciwko Direktor na direkcija Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika, Sofia, dawniej direktor na direkcija Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto, Sofia (Podatki — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Odliczenie naliczonego podatku — Świadczenie usług — Kontrola — Usługodawca niedysponujący niezbędnymi środkami — Pojęcie oszustwa podatkowego — Obowiązek stwierdzenia z urzędu oszustwa podatkowego — Wymóg rzeczywistego wyświadczenia usługi — Obowiązek prowadzenia wystarczająco szczegółowej księgowości — Postępowania sądowe — Zakaz dokonywania przez sąd kwalifikacji karnej oszustwa i pogarszania sytuacji skarżącego) | 16 |
| 2014/C 093/26 | Sprawa C-31/13 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 lutego 2014 r. — Węgry przeciwko Komisji Europejskiej, Republice Słowackiej (Odwołanie — Chronione oznaczenia geograficzne — Rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 — Rejestr chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych dla wina — Baza danych E-Bacchus — Tokaj) | 17 |
| 2014/C 093/27 | Sprawa C-69/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale civile di Roma — Włochy) — Mediaset SpA przeciwko Ministero dello Sviluppo Economico (Odesłanie prejudycjalne — Pomoc państwa — Dotowanie zakupu i wynajmu dekoderów cyfrowych — Decyzja Komisji uznająca system pomocy za niezgodny z prawem i z rynkiem wewnętrznym — Odzyskanie — Ustalenie wysokości kwoty podlegającej odzyskaniu — Rola sądu krajowego — Uwzględnienie przez sąd krajowy zajęcia przez Komisję stanowiska w ramach wykonania wydanej przez nią decyzji — Zasada lojalnej współpracy) | 17 |
| 2014/C 093/28 | Sprawa C-98/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret — Dania) — Martin Blomqvist przeciwko Rolex SA, Manufacture des Montres Rolex SA (Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (WE) nr 1383/2003 — Środki mające na celu niedopuszczenie do wprowadzania do obrotu towarów podrabianych i towarów pirackich — Artykuł 2 — Zakres zastosowania rozporządzenia — Sprzedaż z państwa trzeciego przez Internet podrobionego zegarka na użytek prywatny osobie fizycznej zamieszkałej w państwie członkowskim — Zajęcie zegarka przez organy celne w trakcie jego przywozu na terytorium państwa członkowskiego — Zgodność z prawem zajęcia — Przesłanki — Przesłanki dotyczące naruszenia praw własności intelektualnej — Dyrektywa 2001/29/WE — Artykuł 4 — Publiczne rozpowszechnianie — Dyrektywa 2008/95/WE — Artykuł 5 — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 9 — Używanie w obrocie handlowym) | 18 |
| 2014/C 093/29 | Sprawa C-139/13: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 13 lutego 2014 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Normy dotyczące zabezpieczeń i danych biometrycznych w paszportach i dokumentach podróży wydawanych przez państwa członkowskie — Rozporządzenie (WE) nr 2252/2004 — Paszport biometryczny — Zawarcie odcisków palców — Brak wykonania — Brak wydania w terminie) | 18 |
| 2014/C 093/30 | Sprawa C-653/13: Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej | 19 |
| 2014/C 093/31 | Sprawa C-667/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal do Comércio de Lisboa (Portugalia) w dniu 16 grudnia 2013 r. — Estado português przeciwko masie upadłościowej Banco Privado Português SA, w likwidacji | 19 |
| 2014/C 093/32 | Sprawa C-38/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco (Hiszpania) w dniu 27 stycznia 2014 r. — Subdelegación del Gobierno en Guipuzkoa — Extranjeria przeciwko Samirowi Zaizoune | 20 |
| 2014/C 093/33 | Sprawa C-50/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte (Włochy) w dniu 3 lutego 2014 r. — CASTA i in. przeciwko A.S.L. di Ciriè, Chivasso e Ivrea (ASL TO4) i Regione Piemonte | 20 |
| 2014/C 093/34 | Sprawa C-60/14: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2014 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej | 21 |
| 2014/C 093/35 | Sprawa C-73/14: Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2014 r. — Rada Unii Europejskiej przeciwko Komisji Europejskiej | 21 |
| | Sąd |
| 2014/C 093/36 | Sprawa T-570/11: Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2014 r. — Dr. Oetker Nahrungsmittel przeciwko OHIM (La qualité est la meilleure des recettes) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego La qualité est la meilleure des recettes — Znak towarowy mający postać sloganu reklamowego — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) | 22 |
| 2014/C 093/37 | Sprawa T-81/12: Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2014 r. — Beco przeciwko Komisji (Dumping — Przywóz elementów złącznych ze stali nierdzewnej pochodzących z Chin i Tajwanu — Wniosek o zwrot pobranych należności celnych — Artykuł 11 ust. 8 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 — Pewność prawa) | 22 |
| 2014/C 093/38 | Sprawa T-380/12: Wyrok Sądu z dnia 13 lutego 2014 r. — Demon International przeciwko OHIM — Big Line (DEMON) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny wspólnotowy znak towarowy DEMON — Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy DEMON — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo towarów — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) | 22 |
| 2014/C 093/39 | Sprawa T-26/13: Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2014 r. — dm-drogerie markt przeciwko OHIM — Semtee (CALDEA) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CALDEA — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy BALEA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Brak podobieństwa oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) | 23 |
| 2014/C 093/40 | Sprawa T-614/13 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 20 stycznia 2014 r. — Romonta przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2003/87/WE — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych — Przydział bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na okres od 2013 r. — Wniosek o stwierdzenie nadzwyczajnych okoliczności — Brak pilnego charakteru) | 23 |
| 2014/C 093/41 | Sprawa T-688/13: Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2013 r. — Deloitte Consulting przeciwko Komisji | 23 |
| 2014/C 093/42 | Sprawa T-693/13: Skarga wniesiona w dniu 31 grudnia 2013 r. — Mikhalchanka przeciwko Radzie | 25 |
| 2014/C 093/43 | Sprawa T-694/13: Skarga wniesiona w dniu 31 grudnia 2013 r. — Ipatau przeciwko Radzie | 25 |
| 2014/C 093/44 | Sprawa T-697/13: Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2013 r. — Kinnarps przeciwko OHIM (MAKING LIFE BETTER AT WORK) | 25 |
| 2014/C 093/45 | Sprawa T-26/14 P: Odwołanie wniesione w dniu 8 stycznia 2014 r. przez Petera Schönbergera od wyroku wydanego w dniu 5 listopada 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-14/12 Schönberger przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu | 26 |
| 2014/C 093/46 | Sprawa T-44/14: Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2014 r. — Constantini i inni przeciwko Komisji | 26 |
| 2014/C 093/47 | Sprawa T-51/14: Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2014 r. — Republika Czeska przeciwko Komisji | 27 |
| 2014/C 093/48 | Sprawa T-60/14: Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2014 r. — BMV Mineralöl Versorgungsgesellschaft przeciwko OHIM — Delek Europe (GO) | 27 |
| 2014/C 093/49 | Sprawa T-64/14: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2014 r. — Good Luck Shipping przeciwko Radzie | 28 |
| | Sąd do spraw Służby Publicznej |
| 2014/C 093/50 | Sprawa F-20/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 13 lutego 2014 r. — Moës przeciwko Komisji | 29 |

V   Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

2014/C 093/02

Sprawy połączone C-512/11 i C-513/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 lutego 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Työtuomioistuin — Finlandia) — Terveys- ja sosiaalialan neuvottelujärjestö TSN ry przeciwko Terveyspalvelualan Liitto ry (C-512/11), Ylemmät Toimihenkilöt (YTN) ry przeciwko Teknologiateollisuus ry, Nokia Siemens Networks Oy (C-513/11) (Polityka społeczna — Dyrektywa 92/85/EWG — Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników — Pracownice w ciąży, pracownice, które niedawno rodziły, i pracownice karmiące piersią — Urlop macierzyński — Utrzymanie płatności lub prawa do odpowiednich zasiłków — Dyrektywa 96/34/WE — Porozumienie ramowe dotyczące urlopu rodzicielskiego — Indywidualne prawo do urlopu rodzicielskiego z powodu urodzenia lub przysposobienia dziecka — Warunki pracy i wynagrodzenia — Krajowy układ zbiorowy — Pracownica, która skorzystała z urlopu macierzyńskiego po przerwaniu bezpłatnego urlopu rodzicielskiego — Odmowa wypłaty wynagrodzenia podczas urlopu macierzyńskiego)

2

2014/C 093/03

Sprawa C-530/11: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 lutego 2014 r. — Komisja Europejska przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Udział społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostęp do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska — Pojęcie niedyskryminacyjnego ze względu na koszty charakteru postępowania sądowego)

3

2014/C 093/04

Sprawa C-537/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 23 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Genova — Włochy) — Mattia Manzi, Compagnia Naviera Orchestra przeciwko Capitaneria di Porto di Genova (Transport morski — Dyrektywa 1999/32/WE — Konwencja Marpol 73/78 — Załącznik VI — Zanieczyszczanie powietrza przez statki — Statki pasażerskie zapewniające regularne usługi — Statki wycieczkowe — Maksymalna zawartość siarki w paliwach żeglugowych — Ważność)

3

2014/C 093/05

Sprawa C-65/12: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Leidseplein Beheer BV, H.J.M. de Vries przeciwko Red Bull GmbH, Red Bull Nederland BV (Odesłanie prejudycjalne — Znaki towarowe — Dyrektywa 89/104/EWG — Prawa przyznane przez znak towarowy — Znak towarowy cieszący się renomą — Ochrona rozszerzona na towary lub usługi, które nie są podobne do tych, dla których zarejestrowano znak towarowy — Używanie przez osobę trzecią, bez uzasadnionej przyczyny, oznaczenia identycznego lub podobnego do znaku cieszącego się renomą — Pojęcie uzasadnionej przyczyny)

4

2014/C 093/06

Sprawa C-152/12: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 13 lutego 2014 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Bułgarii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Transport — Dyrektywa 2001/14/WE — Rozwój kolei w Unii — Pobieranie opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej — Artykuł 7 ust. 3 i art. 8 ust. 1 — Możliwość pobierania podwyżek opłat — Koszt, który jest bezpośrednio ponoszony jako rezultat wykonywania przewozów pociągami)

4

2014/C 093/07

Sprawy połączone C-162/12 i C-163/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 lutego 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio — Włochy) — Airport Shuttle Express scarl (C-162/12), Giovanni Panarisi (C-162/12), Società Cooperativa Autonoleggio Piccola arl (C-163/12), Gianpaolo Vivani (C-163/12) przeciwko Comune di Grottaferrata (Odesłanie prejudycjalne — Artykuły 49 TFUE, 101 TFUE i 102 TFUE — Rozporządzenie (EWG) nr 2454/92 — Rozporządzenie (WE) nr 12/98 — Świadczenie najmu pojazdów z kierowcą — Uregulowania krajowe i regionalne — Zezwolenie wydawane przez gminy — Warunki — Sytuacje o charakterze wyłącznie wewnętrznym — Właściwość Trybunału — Dopuszczalność pytań)

5

2014/C 093/08

Sprawa C-164/12: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 23 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — DMC Beteiligungsgesellschaft mbH przeciwko Finanzamt Hamburg-Mitte (Podatki — Podatek dochodowy od osób prawnych — Przeniesienie udziałów spółki osobowej na spółkę kapitałową — Wartość księgowa — Wartość szacunkowa — Konwencja o unikaniu podwójnego opodatkowania — Natychmiastowe opodatkowanie cichych rezerw — Odmienne traktowanie — Ograniczenie w swobodnym przepływie kapitału — Zachowanie podziału władztwa podatkowego pomiędzy państwami członkowskimi — Proporcjonalność)

6

2014/C 093/09

Sprawa C-285/12: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 30 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Belgia) — Aboubacar Diakite przeciwko Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides (Dyrektywa 2004/83/WE — Minimalne normy dotyczące warunków przyznania statusu uchodźcy lub statusu ochrony uzupełniającej — Osoby kwalifikujące się do ochrony uzupełniającej — Artykuł 15 lit. c) — Poważne indywidualne zagrożenie życia lub fizycznej integralności osoby cywilnej wynikające z przemocy nieselektywnej w sytuacjach konfliktów zbrojnych — Pojęcie wewnętrznego konfliktu zbrojnego — Wykładnia autonomiczna poprzez odniesienie do międzynarodowego prawa humanitarnego — Kryteria oceny)

6

2014/C 093/10

Sprawa C-296/12: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 23 stycznia 2014 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swoboda świadczenia usług — Swobodny przepływ kapitału — Podatek dochodowy — Składki wpłacane na program emerytalny — Ulga podatkowa mająca zastosowanie wyłącznie do wpłat do instytucji lub funduszy mających siedzibę w tym samym państwie członkowskim — Spójność systemu podatkowego — Skuteczność kontroli podatkowych)

7

2014/C 093/11

Sprawa C-323/12: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 6 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel București — Rumunia) — E. ON Global Commodities SE, dawniej E.On Energy Trading SE przeciwko Direcția Generală de Soluționare a Contestațiilor, Direcția Generală a Finanțelor Publice a Municipiului București — Serviciul de administrare a contribuabililor nerezidenți (Dyrektywa 79/1072/EWG — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Podatnicy mający miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim — Zasady zwrotu podatku VAT — Podatnicy, którzy wyznaczyli przedstawiciela podatkowego zgodnie z przepisami krajowymi sprzed przystąpienia do Unii — Wyłączenie — Termin podatnik niemający siedziby na terytorium danego kraju — Warunek braku siedziby — Warunek braku dostawy towarów lub świadczenia usług — Dostawy energii elektrycznej do podatników-pośredników — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 171)

7

2014/C 093/12

Sprawa C-355/12: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 23 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano — Włochy) — Nintendo Co. Ltd i in. przeciwko PC Box Srl, 9Net Srl (Dyrektywa 2001/29/WE — Prawo autorskie i prawa pokrewne w społeczeństwie informacyjnym — Pojęcie środków technologicznych — Mechanizm zabezpieczający — Urządzenie i komplementarne produkty objęte ochroną — Podobne komplementarne urządzenia, produkty lub części składowe pochodzące od innych przedsiębiorstw — Wykluczenie wszelkiej interoperacyjności między nimi — Zakres wspomnianych środków technologicznych — Znaczenie)

8

2014/C 093/13

Sprawa C-367/12: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat des Landes Oberösterreich — Austria) — postępowanie wszczęte przez Susanne Sokoll-Seebacher (Swoboda przedsiębiorczości — Zdrowie publiczne — Artykuł 49 TFUE — Apteki — Odpowiednie zaopatrzenie ludności w produkty lecznicze — Koncesja na prowadzenie — Rozmieszczenie aptek — Ustanowienie ograniczeń opartych zasadniczo na kryterium demograficznym — Minimalna odległość między aptekami)

9

2014/C 093/14

Sprawa C-380/12: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 23 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — X BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën (Pozycje taryfowe — Ziemia odbarwiająca — Dział 25 Nomenklatury scalonej — Pozycja taryfowa 2508 — Pojęcie produktów przemytych — Usuwanie zanieczyszczeń bez powodowania zmian struktury produktu — Dział 38 Nomenklatury scalonej — Pozycja taryfowa 3802)

9

2014/C 093/15

Sprawa C-385/12: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Székesfehérvári Törvényszék — Węgry) — Hervis Sport- és Divatkereskedelmi Kft przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Közép-dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága (Odesłanie prejudycjalne — Podatki bezpośrednie — Swoboda przedsiębiorczości — Krajowe przepisy podatkowe wprowadzające podatek szczególny od obrotów handlu detalicznego w sklepach — Sieci domów towarowych — Istnienie skutku dyskryminującego — Dyskryminacja pośrednia)

10

2014/C 093/16

Sprawy połączone C-419/12 i C-420/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 lutego 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio — Włochy) — Crono Service Scarl i in. (C-419/12), Anitrav — Associazione Nazionale Imprese Trasporto Viaggiatori (C-420/12) przeciwko Roma Capitale, Regione Lazio (C-420/12) (Odesłanie prejudycjalne — Artykuły 49 TFUE, 101 TFUE i 102 TFUE — Usługi najmu pojazdów z kierowcą — Sytuacja o charakterze wyłącznie wewnętrznym — Właściwość Trybunału — Przesłanki dopuszczalności)

10

2014/C 093/17

Sprawa C-424/12: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Oradea — Rumunia) — SC Fatorie SRL przeciwko Direcția Generală a Finanțelor Publice Bihor (Odesłanie prejudycjalne — Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Procedura odwrotnego obciążenia — Prawo do odliczenia — Zapłata podatku usługodawcy — Brak obowiązkowych wzmianek — Zapłata nienależnego podatku VAT — Utrata prawa do odliczenia — Zasada neutralności podatkowej — Zasada pewności prawa)

11

2014/C 093/18

Sprawa C-466/12: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Svea hovrätt — Szwecja) — Nils Svensson, Sten Sjögren, Madelaine Sahlman i Pia Gadd przeciwko Retriever Sverige AB (Odesłanie prejudycjalne — Zbliżanie ustawodawstw — Prawo autorskie i prawa pokrewne — Dyrektywa 2001/29/WE — Społeczeństwo informacyjne — Harmonizacja niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych — Artykuł 3 ust. 1 — Publiczne udostępnianie — Pojęcie — Linki internetowe (linki, na które można kliknąć) umożliwiające dostęp do utworów chronionych)

12

2014/C 093/19

Sprawa C-479/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — H. Gautzsch Großhandel GmbH & Co. KG przeciwko Münchener Boulevard Möbel Joseph Duna GmbH (Odesłanie prejudycjalne — Własność intelektualna — Wzory wspólnotowe — Rozporządzenie (WE) nr 6/2002 — Artykuł 7 ust. 1, art. 11 ust. 2, art. 19 ust. 2, art. 88 i art. 89 ust. 1 lit. a) i d) — Niezarejestrowany wzór wspólnotowy — Ochrona — Udostępnienie publiczne — Nowość — Postępowanie o naruszenie — Ciężar dowodu — Przedawnienie — Prekluzja — Prawo znajdujące zastosowanie)

12

2014/C 093/20

Sprawa C-509/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Central Administrativo Norte — Portugalia) — IPTM-Instituto Portuário e dos Transportes Marítimos przeciwko Navileme-Consultadoria Náutica, Lda, Nautizende — Consultadoria Náutica, Lda (Odesłanie prejudycjalne — Artykuły 52 TFUE i 56 TFUE — Swoboda świadczenia usług — Przyznawanie rekreacyjnej karty żeglarskiej — Przesłanka zamieszkiwania w państwie wydającym — Ograniczenia dla osób niebędących rezydentami — Ochrona bezpieczeństwa na morzu — Względy porządku publicznego)

13

2014/C 093/21

Sprawa C-528/12: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 6 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Bonn — Niemcy) — Mömax Logistik GmbH przeciwko Bundesamt für Justiz (Odesłanie prejudycjalne — Prawo przedsiębiorstw — Dyrektywa 78/660/EWG — Ogłoszenie rocznych skonsolidowanych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek — Stosowanie zasad ogłoszenia tych sprawozdań do spółek podlegających przepisom prawa danego państwa członkowskiego i należących do grupy, której spółka dominująca podlega przepisom prawa innego państwa członkowskiego)

14

2014/C 093/22

Sprawa C-596/12: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 lutego 2014 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Zwolnienia grupowe — Pojęcie pracowników — Wykluczenie kategorii dirigenti — Dyrektywa 98/59/WE — Artykuł 1 ust. 1 i 2 — Naruszenie)

14

2014/C 093/23

Sprawa C-613/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf — Niemcy) — Helm Düngemittel GmbH przeciwko Hauptzollamt Krefeld (Odesłanie prejudycjalne — Unia celna i Wspólna taryfa celna — Układ eurośródziemnomorski z Egiptem — Artykuł 20 protokołu 4 — Dowód pochodzenia — Świadectwo przewozowe EUR.1 — Zastępcze świadectwo przewozowe EUR.1 wydane, gdy towar nie znajdował się już pod kontrolą organu celnego, który je wystawił — Odmowa zastosowania systemu preferencyjnego)

15

2014/C 093/24

Sprawa C-2/13: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 6 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Francja) — Directeur général des douanes et droits indirects, Chef de l’agence de la direction nationale du renseignement et des enquêtes douanières przeciwko Humeau Beaupreau SAS (Wspólna taryfa celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura scalona — Dział 64 — Przywóz elementów niezbędnych do produkcji obuwia sportowego — Pozycja 6404 — Obuwie o podeszwach zewnętrznych z gumy, tworzyw sztucznych, skóry wyprawionej lub skóry wtórnej i cholewkach z materiałów włókienniczych — Pozycja 6406 — Części obuwia — Reguła 2 lit. a) ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej — Wyrób niekompletny lub niegotowy posiadający zasadniczy charakter wyrobu kompletnego lub gotowego — Artykuł znajdujący się w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym — Nota wyjaśniająca dotycząca interpretacji systemu zharmonizowanego — Operacje montażu z wykluczeniem jakiejkolwiek obróbki kończącej proces produkcji elementów przeznaczonych do złożenia)

15

2014/C 093/25

Sprawa C-18/13: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 13 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad — Bułgaria) — Maks Pen EOOD przeciwko Direktor na direkcija Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika, Sofia, dawniej direktor na direkcija Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto, Sofia (Podatki — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Odliczenie naliczonego podatku — Świadczenie usług — Kontrola — Usługodawca niedysponujący niezbędnymi środkami — Pojęcie oszustwa podatkowego — Obowiązek stwierdzenia z urzędu oszustwa podatkowego — Wymóg rzeczywistego wyświadczenia usługi — Obowiązek prowadzenia wystarczająco szczegółowej księgowości — Postępowania sądowe — Zakaz dokonywania przez sąd kwalifikacji karnej oszustwa i pogarszania sytuacji skarżącego)

16

2014/C 093/26

Sprawa C-31/13 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 lutego 2014 r. — Węgry przeciwko Komisji Europejskiej, Republice Słowackiej (Odwołanie — Chronione oznaczenia geograficzne — Rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 — Rejestr chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych dla wina — Baza danych E-Bacchus — Tokaj)

17

2014/C 093/27

Sprawa C-69/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale civile di Roma — Włochy) — Mediaset SpA przeciwko Ministero dello Sviluppo Economico (Odesłanie prejudycjalne — Pomoc państwa — Dotowanie zakupu i wynajmu dekoderów cyfrowych — Decyzja Komisji uznająca system pomocy za niezgodny z prawem i z rynkiem wewnętrznym — Odzyskanie — Ustalenie wysokości kwoty podlegającej odzyskaniu — Rola sądu krajowego — Uwzględnienie przez sąd krajowy zajęcia przez Komisję stanowiska w ramach wykonania wydanej przez nią decyzji — Zasada lojalnej współpracy)

17

2014/C 093/28

Sprawa C-98/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret — Dania) — Martin Blomqvist przeciwko Rolex SA, Manufacture des Montres Rolex SA (Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (WE) nr 1383/2003 — Środki mające na celu niedopuszczenie do wprowadzania do obrotu towarów podrabianych i towarów pirackich — Artykuł 2 — Zakres zastosowania rozporządzenia — Sprzedaż z państwa trzeciego przez Internet podrobionego zegarka na użytek prywatny osobie fizycznej zamieszkałej w państwie członkowskim — Zajęcie zegarka przez organy celne w trakcie jego przywozu na terytorium państwa członkowskiego — Zgodność z prawem zajęcia — Przesłanki — Przesłanki dotyczące naruszenia praw własności intelektualnej — Dyrektywa 2001/29/WE — Artykuł 4 — Publiczne rozpowszechnianie — Dyrektywa 2008/95/WE — Artykuł 5 — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 9 — Używanie w obrocie handlowym)

18

2014/C 093/29

Sprawa C-139/13: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 13 lutego 2014 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Normy dotyczące zabezpieczeń i danych biometrycznych w paszportach i dokumentach podróży wydawanych przez państwa członkowskie — Rozporządzenie (WE) nr 2252/2004 — Paszport biometryczny — Zawarcie odcisków palców — Brak wykonania — Brak wydania w terminie)

18

2014/C 093/30

Sprawa C-653/13: Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej

19

2014/C 093/31

Sprawa C-667/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal do Comércio de Lisboa (Portugalia) w dniu 16 grudnia 2013 r. — Estado português przeciwko masie upadłościowej Banco Privado Português SA, w likwidacji

19

2014/C 093/32

Sprawa C-38/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco (Hiszpania) w dniu 27 stycznia 2014 r. — Subdelegación del Gobierno en Guipuzkoa — Extranjeria przeciwko Samirowi Zaizoune

20

2014/C 093/33

Sprawa C-50/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte (Włochy) w dniu 3 lutego 2014 r. — CASTA i in. przeciwko A.S.L. di Ciriè, Chivasso e Ivrea (ASL TO4) i Regione Piemonte

20

2014/C 093/34

Sprawa C-60/14: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2014 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej

21

2014/C 093/35

Sprawa C-73/14: Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2014 r. — Rada Unii Europejskiej przeciwko Komisji Europejskiej

21

Sąd

2014/C 093/36

Sprawa T-570/11: Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2014 r. — Dr. Oetker Nahrungsmittel przeciwko OHIM (La qualité est la meilleure des recettes) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego La qualité est la meilleure des recettes — Znak towarowy mający postać sloganu reklamowego — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

22

2014/C 093/37

Sprawa T-81/12: Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2014 r. — Beco przeciwko Komisji (Dumping — Przywóz elementów złącznych ze stali nierdzewnej pochodzących z Chin i Tajwanu — Wniosek o zwrot pobranych należności celnych — Artykuł 11 ust. 8 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 — Pewność prawa)

22

2014/C 093/38

Sprawa T-380/12: Wyrok Sądu z dnia 13 lutego 2014 r. — Demon International przeciwko OHIM — Big Line (DEMON) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny wspólnotowy znak towarowy DEMON — Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy DEMON — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo towarów — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

22

2014/C 093/39

Sprawa T-26/13: Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2014 r. — dm-drogerie markt przeciwko OHIM — Semtee (CALDEA) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CALDEA — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy BALEA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Brak podobieństwa oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

23

2014/C 093/40

Sprawa T-614/13 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 20 stycznia 2014 r. — Romonta przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2003/87/WE — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych — Przydział bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na okres od 2013 r. — Wniosek o stwierdzenie nadzwyczajnych okoliczności — Brak pilnego charakteru)

23

2014/C 093/41

Sprawa T-688/13: Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2013 r. — Deloitte Consulting przeciwko Komisji

23

2014/C 093/42

Sprawa T-693/13: Skarga wniesiona w dniu 31 grudnia 2013 r. — Mikhalchanka przeciwko Radzie

25

2014/C 093/43

Sprawa T-694/13: Skarga wniesiona w dniu 31 grudnia 2013 r. — Ipatau przeciwko Radzie

25

2014/C 093/44

Sprawa T-697/13: Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2013 r. — Kinnarps przeciwko OHIM (MAKING LIFE BETTER AT WORK)

25

2014/C 093/45

Sprawa T-26/14 P: Odwołanie wniesione w dniu 8 stycznia 2014 r. przez Petera Schönbergera od wyroku wydanego w dniu 5 listopada 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-14/12 Schönberger przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu

26

2014/C 093/46

Sprawa T-44/14: Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2014 r. — Constantini i inni przeciwko Komisji

26

2014/C 093/47

Sprawa T-51/14: Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2014 r. — Republika Czeska przeciwko Komisji

27

2014/C 093/48

Sprawa T-60/14: Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2014 r. — BMV Mineralöl Versorgungsgesellschaft przeciwko OHIM — Delek Europe (GO)

27

2014/C 093/49

Sprawa T-64/14: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2014 r. — Good Luck Shipping przeciwko Radzie

28

Sąd do spraw Służby Publicznej

2014/C 093/50

Sprawa F-20/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 13 lutego 2014 r. — Moës przeciwko Komisji

29

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

| 29.3.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 93/1 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 93/1

---

2014/C 93/01

Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Dz.U. C 85 z 22.3.2014.

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 78 z 15.3.2014.

Dz.U. C 71 z 8.3.2014.

Dz.U. C 61 z 1.3.2014.

Dz.U. C 52 z 22.2.2014.

Dz.U. C 45 z 15.2.2014.

Dz.U. C 39 z 8.2.2014.

Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu

---

V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

| 29.3.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 93/2 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 93/2

---

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 lutego 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Työtuomioistuin — Finlandia) — Terveys- ja sosiaalialan neuvottelujärjestö TSN ry przeciwko Terveyspalvelualan Liitto ry (C-512/11), Ylemmät Toimihenkilöt (YTN) ry przeciwko Teknologiateollisuus ry, Nokia Siemens Networks Oy (C-513/11)

(Sprawy połączone C-512/11 i C-513/11) (1)

(Polityka społeczna - Dyrektywa 92/85/EWG - Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników - Pracownice w ciąży, pracownice, które niedawno rodziły, i pracownice karmiące piersią - Urlop macierzyński - Utrzymanie płatności lub prawa do odpowiednich zasiłków - Dyrektywa 96/34/WE - Porozumienie ramowe dotyczące urlopu rodzicielskiego - Indywidualne prawo do urlopu rodzicielskiego z powodu urodzenia lub przysposobienia dziecka - Warunki pracy i wynagrodzenia - Krajowy układ zbiorowy - Pracownica, która skorzystała z urlopu macierzyńskiego po przerwaniu bezpłatnego urlopu rodzicielskiego - Odmowa wypłaty wynagrodzenia podczas urlopu macierzyńskiego)

2014/C 93/02

Język postępowania: fiński

Sąd odsyłający

Työtuomioistuin

Strony w postępowaniu głównym

Strony powodowe: Terveys- ja sosiaalialan neuvottelujärjestö TSN ry (C-512/11), Ylemmät Toimihenkilöt (YTN) ry (C-513/11)

Strony pozwane: Terveyspalvelualan Liitto ry (C-512/11), Teknologiateollisuus ry, Nokia Siemens Networks Oy (C-513/11)

Przy udziale: Mehiläinen Oy (C-512/11)

Przedmiot

Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Työtuomioistuin — Wykładnia dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 204, s. 23) i dyrektywy Rady 92/85/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią (Dz.U. L 348, s. 1) — Układ zbiorowy pracy przewidujący prawo pracownic do pełnego wynagrodzenia w czasie urlopu macierzyńskiego pod warunkiem, że były one nieprzerwanie zatrudnione przynajmniej przez trzy miesiące przed rozpoczęciem urlopu macierzyńskiego — Brak wypłaty wynagrodzenia w czasie przewidzianego w owym układzie zbiorowym urlopu macierzyńskiego w przypadku pracownic, które przeszły na ten urlop bezpośrednio po bezpłatnym urlopie wychowawczym

Sentencja

Dyrektywę Rady 96/34/WE z dnia 3 czerwca 1996 r. w sprawie porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego — takiemu jak przewidziany przez układy zbiorowe rozpatrywane w postępowaniach głównych — na mocy którego pracownicy w ciąży, która przerywa bezpłatny urlop rodzicielski w rozumieniu tej dyrektywy, aby skorzystać ze skutkiem natychmiastowym z urlopu macierzyńskiego w rozumieniu dyrektywy Rady 92/85/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią (dziesiąta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG), nie przysługuje utrzymanie wynagrodzenia, do którego byłaby uprawniona, gdyby urlop macierzyński był poprzedzony minimalnym okresem wznowienia pracy.

---

(1)  Dz.U. C 347 z 26.11.2011.

---

| 29.3.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 93/3 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 93/3

---

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 lutego 2014 r. — Komisja Europejska przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

(Sprawa C-530/11) (1)

(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Udział społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostęp do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska - Pojęcie „niedyskryminacyjnego ze względu na koszty” charakteru postępowania sądowego)

2014/C 93/03

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Oliver i L. Armati, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: C. Murrell, M. Holt i J. Maurici, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Danii (przedstawiciel: C. H. Vang, pełnomocnik), Irlandia (przedstawiciele: Creedon i A. Joyce, pełnomocnicy, wspierani przez E. Barrington i G. Gilmore, barristers)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia przepisów niezbędnych w celu dostosowania się do art. 3 pkt 7 i art. 4 pkt 4 dyrektywy 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującej udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającej w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE (Dz.U. L 156, s. 17) — Obowiązek usunięcia lub zmniejszenia przeszkód finansowych, które utrudniają dostęp do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska — Pojęcie postępowania „niedyskryminującego ze względu na koszty”

Sentencja

| 1) | Nie dokonując prawidłowej transpozycji art. 3 pkt 7 i art. 4 pkt 4 dyrektywy 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującej udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającej w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE, w zakresie, w jakim przepisy te przewidują, że postępowania sądowe, o których w nich mowa, powinny mieć charakter niedyskryminacyjny ze względu na koszty, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy. |
| --- | --- |

1)

Nie dokonując prawidłowej transpozycji art. 3 pkt 7 i art. 4 pkt 4 dyrektywy 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującej udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającej w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE, w zakresie, w jakim przepisy te przewidują, że postępowania sądowe, o których w nich mowa, powinny mieć charakter niedyskryminacyjny ze względu na koszty, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

| 2) | Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania. Królestwo Danii i Irlandia pokrywają własne koszty. |
| --- | --- |

2)

Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania. Królestwo Danii i Irlandia pokrywają własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 39 z 11.2.2012.

---

| 29.3.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 93/3 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 93/3

---

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 23 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Genova — Włochy) — Mattia Manzi, Compagnia Naviera Orchestra przeciwko Capitaneria di Porto di Genova

(Sprawa C-537/11) (1)

(Transport morski - Dyrektywa 1999/32/WE - Konwencja Marpol 73/78 - Załącznik VI - Zanieczyszczanie powietrza przez statki - Statki pasażerskie zapewniające regularne usługi - Statki wycieczkowe - Maksymalna zawartość siarki w paliwach żeglugowych - Ważność)

2014/C 93/04

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale di Genova

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Mattia Manzi, Compagnia Naviera Orchestra

Strona pozwana: Capitaneria di Porto di Genova

Przy udziale: Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale di Genova — Ważność art. 4a dyrektywy Rady 1999/32/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. odnoszącej się do redukcji zawartości siarki w niektórych paliwach ciekłych oraz zmieniającej dyrektywę 93/12/EWG (Dz.U. L 121, s. 13) — Zgodność z międzynarodową Konwencją o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki („konwencją MARPOL”) obowiązku podjęcia przez państwa członkowskie wszystkich środków niezbędnych dla zapobieżenia stosowaniu paliw morskich, w których zawartość siarki przekracza limit 1,5% udziału wagowego, przez statki pasażerskie wykonujące regularnie usługi do lub z portu Unii — Wykładnia art. 2 tej dyrektywy — Pojęcie „regularnych usług” — Zastosowanie wspomnianego limitu do statków wycieczkowych

Sentencja

| 1) | Statek wycieczkowy, taki jak ten, którego dotyczy postępowanie główne, jest objęty zakresem zastosowania art. 4a ust. 4 dyrektywy Rady 1999/32/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. odnoszącej się do redukcji zawartości siarki w niektórych paliwach ciekłych oraz zmieniającej dyrektywę 93/12/EWG, zmienionej dyrektywą 2005/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lipca 2005 r., w świetle kryterium „regularnych usług” wymienionego w art. 2 pkt 3g tej dyrektywy, pod warunkiem że obsługuje wycieczki po morzu, bez przystanków lub z przystankami, kończące się w porcie wyjściowym lub w innym porcie, o ile wycieczki te są organizowane z określoną częstotliwością, w konkretnych dniach i co do zasady konkretnych godzinach wypłynięcia i przypłynięcia, a zainteresowani mogą swobodnie wybrać pomiędzy różnymi oferowanymi wycieczkami, co powinien sprawdzić sąd odsyłający. |
| --- | --- |

1)

Statek wycieczkowy, taki jak ten, którego dotyczy postępowanie główne, jest objęty zakresem zastosowania art. 4a ust. 4 dyrektywy Rady 1999/32/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. odnoszącej się do redukcji zawartości siarki w niektórych paliwach ciekłych oraz zmieniającej dyrektywę 93/12/EWG, zmienionej dyrektywą 2005/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lipca 2005 r., w świetle kryterium „regularnych usług” wymienionego w art. 2 pkt 3g tej dyrektywy, pod warunkiem że obsługuje wycieczki po morzu, bez przystanków lub z przystankami, kończące się w porcie wyjściowym lub w innym porcie, o ile wycieczki te są organizowane z określoną częstotliwością, w konkretnych dniach i co do zasady konkretnych godzinach wypłynięcia i przypłynięcia, a zainteresowani mogą swobodnie wybrać pomiędzy różnymi oferowanymi wycieczkami, co powinien sprawdzić sąd odsyłający.

| 2) | Ważności art. 4a ust. 4 dyrektywy 1999/32, zmienionej dyrektywą 2005/33, nie można badać w świetle ogólnej zasady prawa międzynarodowego pacta sunt servanda ani zasady lojalnej współpracy ustanowionej w art. 4 ust. 3 akapit pierwszy TUE, ze względu na to, że ten przepis wspomnianej dyrektywy może prowadzić do naruszenia załącznika VI do międzynarodowej Konwencji o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki, sporządzonej w Londynie w dniu 2 listopada 1973 r., uzupełnionej protokołem z dnia 17 lutego 1978 r., i zmuszać tym samym państwa członkowskie będące stronami protokołu z 1997 r. wprowadzającego zmiany do międzynarodowej Konwencji o zapobieganiu zanieczyszczeniu morza przez statki, zmodyfikowanej protokołem z 1978 r. dotyczącym tej konwencji, podpisanego w Londynie dnia 26 września 1997 r., do uchybiania zobowiązaniom ciążącym na nich względem innych stron tego protokołu. |
| --- | --- |

2)

Ważności art. 4a ust. 4 dyrektywy 1999/32, zmienionej dyrektywą 2005/33, nie można badać w świetle ogólnej zasady prawa międzynarodowego pacta sunt servanda ani zasady lojalnej współpracy ustanowionej w art. 4 ust. 3 akapit pierwszy TUE, ze względu na to, że ten przepis wspomnianej dyrektywy może prowadzić do naruszenia załącznika VI do międzynarodowej Konwencji o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki, sporządzonej w Londynie w dniu 2 listopada 1973 r., uzupełnionej protokołem z dnia 17 lutego 1978 r., i zmuszać tym samym państwa członkowskie będące stronami protokołu z 1997 r. wprowadzającego zmiany do międzynarodowej Konwencji o zapobieganiu zanieczyszczeniu morza przez statki, zmodyfikowanej protokołem z 1978 r. dotyczącym tej konwencji, podpisanego w Londynie dnia 26 września 1997 r., do uchybiania zobowiązaniom ciążącym na nich względem innych stron tego protokołu.

| 3) | Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie jest właściwy do wypowiadania się w kwestii, jaki jest wpływ wspomnianego załącznika VI na zakres art. 4a ust. 4 dyrektywy 1999/32, zmienionej dyrektywą 2005/33. |
| --- | --- |

3)

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie jest właściwy do wypowiadania się w kwestii, jaki jest wpływ wspomnianego załącznika VI na zakres art. 4a ust. 4 dyrektywy 1999/32, zmienionej dyrektywą 2005/33.

---

(1)  Dz.U. C 370 z 17.12.2011.

---

| 29.3.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 93/4 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 93/4

---

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Leidseplein Beheer BV, H.J.M. de Vries przeciwko Red Bull GmbH, Red Bull Nederland BV

(Sprawa C-65/12) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Znaki towarowe - Dyrektywa 89/104/EWG - Prawa przyznane przez znak towarowy - Znak towarowy cieszący się renomą - Ochrona rozszerzona na towary lub usługi, które nie są podobne do tych, dla których zarejestrowano znak towarowy - Używanie przez osobę trzecią, bez uzasadnionej przyczyny, oznaczenia identycznego lub podobnego do znaku cieszącego się renomą - Pojęcie uzasadnionej przyczyny)

2014/C 93/05

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Hoge Raad der Nederlanden

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę kasacyjną: Leidseplein Beheer BV, H.J.M. de Vries

Druga strona postępowania: Red Bull GmbH, Red Bull Nederland BV

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wykładnia art. 5 ust. 2 pierwszej dyrektywy Rady z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 40, s. 1) — Prawa przyznawane przez znak towarowy — Znak cieszący się renomą — Ochrona rozszerzona na towary lub usługi, które nie są podobne do tych, dla których zarejestrowano znak towarowy — Używanie przez osobę trzecią, bez uzasadnionej przyczyny, oznaczenia identycznego lub podobnego do znaku cieszącego się renomą, pozwalające na czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy znaku bądź działające na ich szkodę — Pojęcie uzasadnionej przyczyny

Sentencja

Artykuł 5 ust. 2 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że w związku z uzasadnioną przyczyną w rozumieniu tego przepisu właściciel cieszącego się renomą znaku towarowego może zostać zobowiązany do tolerowania używania przez osobę trzecią oznaczenia podobnego do tego znaku towarowego dla towaru identycznego z tym, dla którego ten znak towarowy został zarejestrowany, gdy ujawnione zostało, że oznaczenie to było używane przed dokonaniem zgłoszenia danego znaku towarowego do rejestracji i że używanie dla identycznego towaru następuje w dobrej wierze. W celu dokonania oceny, czy warunki te są spełnione na sądzie krajowym spoczywa obowiązek uwzględnienia w szczególności następujących elementów:

| — | zakorzenienia i renomy tego oznaczenia z punktu widzenia właściwego kręgu odbiorców, |
| --- | --- |

—

zakorzenienia i renomy tego oznaczenia z punktu widzenia właściwego kręgu odbiorców,

| — | stopnia podobieństwa towarów i usług, dla których oznaczenie to było pierwotnie używane, i towaru, dla którego ten znak towarowy został zarejestrowany, oraz |
| --- | --- |

—

stopnia podobieństwa towarów i usług, dla których oznaczenie to było pierwotnie używane, i towaru, dla którego ten znak towarowy został zarejestrowany, oraz

| — | wymiaru ekonomicznego i handlowego używania dla tego towaru oznaczenia podobnego do tego znaku towarowego. |
| --- | --- |

—

wymiaru ekonomicznego i handlowego używania dla tego towaru oznaczenia podobnego do tego znaku towarowego.

---

(1)  Dz.U. C 126 z 28.4.2012.

---

| 29.3.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 93/4 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 93/4

---

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 13 lutego 2014 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Bułgarii

(Sprawa C-152/12) (1)

(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Transport - Dyrektywa 2001/14/WE - Rozwój kolei w Unii - Pobieranie opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej - Artykuł 7 ust. 3 i art. 8 ust. 1 - Możliwość pobierania podwyżek opłat - Koszt, który jest bezpośrednio ponoszony jako rezultat wykonywania przewozów pociągami)

2014/C 93/06

Język postępowania: bułgarski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Vasileva i H. Støvlbæk, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Bułgarii (przedstawiciele: T. Ivanov, D. Drambozova i E. Petranova, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna i M. Szpunar, pełnomocnicy)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 7 ust. 3 i art. 8 ust. 1 dyrektywy 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz przyznawania świadectw bezpieczeństwa (Dz.U. L 75, s. 29) — System pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej — Pojęcie „kosztu, który jest bezpośrednio ponoszony jako rezultat wykonywania przewozów pociągami” — Opłaty przekraczające koszty ponoszone bezpośrednio jako rezultat wykonywania przewozów pociągami — Warunki zastosowania art. 8 ust. 1 dyrektywy 2001/14/WE

Sentencja

| 1) | Zezwalając na uwzględnienie w obliczaniu opłat pobieranych za minimalny pakiet dostępu i dostęp do torów w celu obsługi urządzeń kosztów, a mianowicie wynagrodzeń personelu i składek na ubezpieczenie społeczne, których nie można uznać za koszty, które są bezpośrednio ponoszone jako rezultat wykonywania przewozów pociągami, Republika Bułgarii uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na podstawie art. 7 ust. 3 i art. 8 ust. 1 dyrektywy 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz przyznawania świadectw bezpieczeństwa, zmienionej dyrektywą 2007/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. |
| --- | --- |

1)

Zezwalając na uwzględnienie w obliczaniu opłat pobieranych za minimalny pakiet dostępu i dostęp do torów w celu obsługi urządzeń kosztów, a mianowicie wynagrodzeń personelu i składek na ubezpieczenie społeczne, których nie można uznać za koszty, które są bezpośrednio ponoszone jako rezultat wykonywania przewozów pociągami, Republika Bułgarii uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na podstawie art. 7 ust. 3 i art. 8 ust. 1 dyrektywy 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz przyznawania świadectw bezpieczeństwa, zmienionej dyrektywą 2007/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r.

| 2) | W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

2)

W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

| 3) | Komisja Europejska, Republika Bułgarii i Rzeczpospolita Polska pokrywają własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Komisja Europejska, Republika Bułgarii i Rzeczpospolita Polska pokrywają własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 174 z 16.6.2012.

---

| 29.3.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 93/5 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 93/5

---

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 lutego 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio — Włochy) — Airport Shuttle Express scarl (C-162/12), Giovanni Panarisi (C-162/12), Società Cooperativa Autonoleggio Piccola arl (C-163/12), Gianpaolo Vivani (C-163/12) przeciwko Comune di Grottaferrata

(Sprawy połączone C-162/12 i C-163/12) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Artykuły 49 TFUE, 101 TFUE i 102 TFUE - Rozporządzenie (EWG) nr 2454/92 - Rozporządzenie (WE) nr 12/98 - Świadczenie najmu pojazdów z kierowcą - Uregulowania krajowe i regionalne - Zezwolenie wydawane przez gminy - Warunki - Sytuacje o charakterze wyłącznie wewnętrznym - Właściwość Trybunału - Dopuszczalność pytań)

2014/C 93/07

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Strony w postępowaniu głównym

Strony skarżące: Airport Shuttle Express scarl (C-162/12), Giovanni Panarisi (C-162/12), Società Cooperativa Autonoleggio Piccola arl (C-163/12), Gianpaolo Vivani (C-163/12)

Strona pozwana: Comune di Grottaferrata

Przy udziale: Federnoleggio

Przedmiot

Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio — Wykładnia art. 26, 49, 90 TFUE, art. 3 TUE w związku z art. 4 ust. 3 TUE i art. 3, 4, 5 i 6 TFUE, art. 101 i 102 TFUE, jak również rozporządzenia Rady (EWG) nr 2454/92 z dnia 23 lipca 1992 r. ustanawiającego warunki dostępu przewoźników niemających stałej siedziby w państwie członkowskim do transportu drogowego osób w państwie członkowskim (Dz.U. L 251, s. 1) oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 12/98 z dnia 11 grudnia 1997 r. ustanawiającego warunki dostępu przewoźników niemających stałej siedziby w państwie członkowskim do transportu drogowego osób w państwie członkowskim (Dz.U. 1998, L 4, s. 10) — Usługa najmu pojazdów z kierowcą — Uregulowania krajowe uzależniające świadczenie tej usługi od posiadania licencji wydawanej przez gminy i zobowiązujące posiadaczy takiej licencji do dysponowania normalną bazą pojazdów na terenie gminy, która wydała im licencję, oraz do rozpoczęcia i zakończenia świadczenia usługi na tym samym terenie

Sentencja

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie jest właściwy do rozpatrzenia wniosków o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożonych przez Tribunale amministrativo regionale per il Lazio (Włochy) postanowieniami z dnia 19 października 2011 r. i z dnia 1 grudnia 2011 r. w sprawach połączonych C-162/12 i C-163/12 w zakresie, w jakim owe wnioski dotyczą wykładni art. 49 TFUE. W zakresie, w jakim rzeczone wnioski dotyczą wykładni innych przepisów prawa Unii, są one niedopuszczalne.

---

(1)  Dz.U. C 165 z 9.6.2012.

---

| 29.3.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 93/6 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 93/6

---

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 23 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — DMC Beteiligungsgesellschaft mbH przeciwko Finanzamt Hamburg-Mitte

(Sprawa C-164/12) (1)

(Podatki - Podatek dochodowy od osób prawnych - Przeniesienie udziałów spółki osobowej na spółkę kapitałową - Wartość księgowa - Wartość szacunkowa - Konwencja o unikaniu podwójnego opodatkowania - Natychmiastowe opodatkowanie cichych rezerw - Odmienne traktowanie - Ograniczenie w swobodnym przepływie kapitału - Zachowanie podziału władztwa podatkowego pomiędzy państwami członkowskimi - Proporcjonalność)

2014/C 93/08

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Finanzgericht Hamburg

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: DMC Beteiligungsgesellschaft mbH

Strona pozwana: Finanzamt Hamburg-Mitte

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Hamburg — Wykładnia art. 43 WE (obecnie art. 49 TFUE) — Spółki z siedzibą w innym państwie członkowskim wnoszące aportem udziały w przedsiębiorstwie do krajowej spółki kapitałowej w zamian za udziały w tej spółce — Przepisy przewidujące, że w takim przypadku wniesiony kapitał podlega wpisowi w bilansie spółki kapitałowej zgodnie z jego rzeczywistą wartością, a nie wartością księgową, powodując tym samym wcześniejsze opodatkowanie niezrealizowanych udziałów — Możliwość zapłaty odnośnych podatków w pięciu rocznych ratach pod warunkiem istnienia gwarancji zapłaty.

Sentencja

| 1) | Artykuł 63 TFUE należy interpretować w ten sposób, że cel w postaci zachowania podziału władztwa podatkowego między państwami członkowskimi może uzasadniać przepisy państwa członkowskiego, które nakazują określenie wartości aktywów spółki komandytowej wniesionych do kapitału spółki kapitałowej z siedzibą na terytorium tego państwa członkowskiego w oparciu o ich wartość szacunkową, prowadząc do opodatkowania przed ich rzeczywistym zrealizowaniem cichych rezerw związanych z tymi aktywami uzyskanych na tym terytorium, w sytuacji gdy rzeczone państwo członkowskie rzeczywiście nie może wykonywać swej kompetencji podatkowej w odniesieniu do tych cichych rezerw w chwili rzeczywistej ich realizacji, co powinien ustalić sąd krajowy. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 63 TFUE należy interpretować w ten sposób, że cel w postaci zachowania podziału władztwa podatkowego między państwami członkowskimi może uzasadniać przepisy państwa członkowskiego, które nakazują określenie wartości aktywów spółki komandytowej wniesionych do kapitału spółki kapitałowej z siedzibą na terytorium tego państwa członkowskiego w oparciu o ich wartość szacunkową, prowadząc do opodatkowania przed ich rzeczywistym zrealizowaniem cichych rezerw związanych z tymi aktywami uzyskanych na tym terytorium, w sytuacji gdy rzeczone państwo członkowskie rzeczywiście nie może wykonywać swej kompetencji podatkowej w odniesieniu do tych cichych rezerw w chwili rzeczywistej ich realizacji, co powinien ustalić sąd krajowy.

| 2) | Przepisy państwa członkowskiego przewidujące natychmiastowe opodatkowanie cichych rezerw uzyskanych na jego terytorium nie wykraczają poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu w postaci zachowania podziału władztwa podatkowego między państwami członkowskimi, o ile, w sytuacji gdy podatnik wybierze odroczenie zapłaty, obowiązek ustanowienia gwarancji bankowej jest nałożony w zależności od rzeczywistego ryzyka niepobrania podatku. |
| --- | --- |

2)

Przepisy państwa członkowskiego przewidujące natychmiastowe opodatkowanie cichych rezerw uzyskanych na jego terytorium nie wykraczają poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu w postaci zachowania podziału władztwa podatkowego między państwami członkowskimi, o ile, w sytuacji gdy podatnik wybierze odroczenie zapłaty, obowiązek ustanowienia gwarancji bankowej jest nałożony w zależności od rzeczywistego ryzyka niepobrania podatku.

---

(1)  Dz.U. C 217 z 21.7.2012.

---

| 29.3.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 93/6 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 93/6

---

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 30 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Belgia) — Aboubacar Diakite przeciwko Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides

(Sprawa C-285/12) (1)

(Dyrektywa 2004/83/WE - Minimalne normy dotyczące warunków przyznania statusu uchodźcy lub statusu ochrony uzupełniającej - Osoby kwalifikujące się do ochrony uzupełniającej - Artykuł 15 lit. c) - Poważne indywidualne zagrożenie życia lub fizycznej integralności osoby cywilnej wynikające z przemocy nieselektywnej w sytuacjach konfliktów zbrojnych - Pojęcie „wewnętrznego konfliktu zbrojnego” - Wykładnia autonomiczna poprzez odniesienie do międzynarodowego prawa humanitarnego - Kryteria oceny)

2014/C 93/09

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Conseil d’État.

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Aboubacar Diakite.

Strona pozwana: Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides.

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil d'État (Belgia) — Wykładnia art. 15 lit. c) dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości [treści] przyznawanej ochrony (Dz.U. L 304, s. 12) — Odmowa przyznania statusu uchodźcy i beneficjenta ochrony uzupełniającej — Osoba, która może zostać objęta ochroną uzupełniającą — Pojęcie wewnętrznego konfliktu zbrojnego — Specyficzna autonomiczna wykładnia lub dopuszczalność wykładni zgodnej z rozumieniem nadanym przez międzynarodowe prawo humanitarne — Kryteria oceny

Sentencja

Wykładni art. 15 lit. c) dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony, oraz zawartości [treści] przyznawanej ochrony, należy dokonywać w ten sposób, że do celów stosowania tego przepisu przyjmuje się wystąpienie wewnętrznego konfliktu zbrojnego w sytuacji, gdy dochodzi do starć pomiędzy siłami porządkowymi państwa a jedną lub kilkoma uzbrojonymi grupami lub gdy dochodzi do starć pomiędzy dwiema lub kilkoma uzbrojonymi grupami, przy czym nie jest konieczne, by konflikt ten mógł być zakwalifikowany jako niemiędzynarodowy konflikt zbrojny w rozumieniu międzynarodowego prawa humanitarnego i by natężenie starć zbrojnych, poziom organizacji ścierających się sił zbrojnych czy czas trwania konfliktu stanowiły przedmiot oceny odrębnej od oceny poziomu przemocy szerzącej się na danym terytorium.

---

(1)  Dz.U. C 235 z 4.8.2012.

---

| 29.3.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 93/7 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 93/7

---

Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 23 stycznia 2014 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii

(Sprawa C-296/12) (1)

(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swoboda świadczenia usług - Swobodny przepływ kapitału - Podatek dochodowy - Składki wpłacane na program emerytalny - Ulga podatkowa mająca zastosowanie wyłącznie do wpłat do instytucji lub funduszy mających siedzibę w tym samym państwie członkowskim - Spójność systemu podatkowego - Skuteczność kontroli podatkowych)

2014/C 93/10

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i W. Roels, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciele: J.C. Halleux i M. Jacobs, pełnomocnicy)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 56 TFUE i art. 63 TFUE — Wpłaty na program emerytalny — Ulga podatkowa — Kwoty zapłacone ostatecznie w Belgii.

Sentencja

| 1) | Wprowadzając i utrzymując w mocy ulgę podatkową z tytułu składek wpłacanych na program emerytalny w zakresie, w jakim ulga ta ma zastosowanie jedynie do wpłat na rzecz instytucji i funduszy z siedzibą w Belgii, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 56 TFUE. |
| --- | --- |

1)

Wprowadzając i utrzymując w mocy ulgę podatkową z tytułu składek wpłacanych na program emerytalny w zakresie, w jakim ulga ta ma zastosowanie jedynie do wpłat na rzecz instytucji i funduszy z siedzibą w Belgii, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 56 TFUE.

| 2) | Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 273 z 8.9.2012.

---

| 29.3.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 93/7 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 93/7

---

Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 6 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel București — Rumunia) — E. ON Global Commodities SE, dawniej E.On Energy Trading SE przeciwko Direcția Generală de Soluționare a Contestațiilor, Direcția Generală a Finanțelor Publice a Municipiului București — Serviciul de administrare a contribuabililor nerezidenți

(Sprawa C-323/12) (1)

(Dyrektywa 79/1072/EWG - Wspólny system podatku od wartości dodanej - Podatnicy mający miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim - Zasady zwrotu podatku VAT - Podatnicy, którzy wyznaczyli przedstawiciela podatkowego zgodnie z przepisami krajowymi sprzed przystąpienia do Unii - Wyłączenie - Termin „podatnik niemający siedziby na terytorium danego kraju” - Warunek braku siedziby - Warunek braku dostawy towarów lub świadczenia usług - Dostawy energii elektrycznej do podatników-pośredników - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 171)

2014/C 93/11

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Curtea de Apel București

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: E. ON Global Commodities SE, dawniej E.On Energy Trading SE

Strona pozwana: Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală de Soluționare a Contestațiilor, Direcția Generală a Finanțelor Publice a Municipiului București — Serviciul de administrare a contribuabililor nerezidenți

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Curtea de Apel Bucuresti — Wykładnia art. 1, 3, 4 i 6 ósmej dyrektywy Rady 79/1072/EWG z dnia 6 grudnia 1979 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych — warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju (Dz.U. L 331, s. 11) — Zwrot VAT w państwie członkowskim podatnikom mającym siedzibę w innym państwie członkowskim, którzy wyznaczyli w pierwszym państwie przedstawiciela podatkowego zgodnie z przepisami krajowymi obowiązującymi przed przystąpieniem tego państwa do Unii — Warunek braku rejestracji podatnika w zainteresowanym państwie członkowskim do celów zwrotu — Pojęcie dodatkowego warunku w stosunku do warunków przewidzianych w art. 3 i 4 dyrektywy 79/1072/EWG — Zgodność z prawem w świetle przepisów art. 6 tej samej dyrektywy — Bezpośrednia skuteczność art. 3 i 4 dyrektywy 79/1072/EWG.

Sentencja

Przepisy ósmej dyrektywy Rady 79/1072/EWG z dnia 6 grudnia 1979 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych — warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju w związku z art. 38, 171 i 195 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2007/75/WE z dnia 20 grudnia 2007 r., należy interpretować w ten sposób, że podatnik mający siedzibę w jednym z państw członkowskich, który dokonywał dostaw energii elektrycznej do podatników-pośredników z siedzibą w innym państwie członkowskim, ma prawo powołać się na ósmą dyrektywę 79/1072 w drugim z tych państw w celu uzyskania zwrotu naliczonego i zapłaconego podatku od wartości dodanej. Prawa tego nie wyłącza sam fakt wyznaczenia przedstawiciela podatkowego zidentyfikowanego do celów podatku od wartości dodanej w tym ostatnim państwie.

---

(1)  Dz.U. C 295 z 29.9.2012.

---

| 29.3.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 93/8 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 93/8

---

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 23 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano — Włochy) — Nintendo Co. Ltd i in. przeciwko PC Box Srl, 9Net Srl

(Sprawa C-355/12) (1)

(Dyrektywa 2001/29/WE - Prawo autorskie i prawa pokrewne w społeczeństwie informacyjnym - Pojęcie środków technologicznych - Mechanizm zabezpieczający - Urządzenie i komplementarne produkty objęte ochroną - Podobne komplementarne urządzenia, produkty lub części składowe pochodzące od innych przedsiębiorstw - Wykluczenie wszelkiej interoperacyjności między nimi - Zakres wspomnianych środków technologicznych - Znaczenie)

2014/C 93/12

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale di Milano

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Nintendo Co. Ltd, Nintendo of America Inc., Nintendo of Europe GmbH

Strona pozwana: PC Box Srl, 9Net Srl

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale ordinario di Milano — Wykładnia art. 6 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10 — wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 17, t. 1, s. 230) w związku z motyw em 48 tej dyrektywy — Pojęcie środków technologicznych — Mechanizm zabezpieczający wykluczający interoperacyjność między urządzeniem a komplementarnymi produktami objętymi ochroną oraz podobnymi komplementarnymi urządzeniami i produktami, które nie pochodzą z przedsiębiorstwa produkującego dane urządzenia ani z przedsiębiorstw upoważnionych przez to ostatnie — Znaczenie przeznaczenia nadanego tym środkom technologicznym przez przedsiębiorstwo produkujące dane urządzenia

Sentencja

| 1) | Dyrektywę 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym należy interpretować w ten sposób, że pojęcie skutecznego środka technologicznego w rozumieniu art. 6 ust. 3 tej dyrektywy może obejmować środki technologiczne polegające głównie na wyposażeniu w system uwierzytelnienia nie tylko nośnika, na którym zapisany jest chroniony utwór taki jak gra wideo, tak aby chronić go przed działaniami, na które nie wyraził zgody podmiot praw autorskich, ale również urządzeń przenośnych lub konsoli służących zapewnieniu dostępu do tych gier i korzystaniu z nich. |
| --- | --- |

1)

Dyrektywę 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym należy interpretować w ten sposób, że pojęcie skutecznego środka technologicznego w rozumieniu art. 6 ust. 3 tej dyrektywy może obejmować środki technologiczne polegające głównie na wyposażeniu w system uwierzytelnienia nie tylko nośnika, na którym zapisany jest chroniony utwór taki jak gra wideo, tak aby chronić go przed działaniami, na które nie wyraził zgody podmiot praw autorskich, ale również urządzeń przenośnych lub konsoli służących zapewnieniu dostępu do tych gier i korzystaniu z nich.

| 2) | Do sądu krajowego należy zweryfikowanie, czy inne środki lub środki niepodlegające zainstalowaniu na konsoli mogłyby — wciąż zapewniając porównywalny poziom ochrony praw podmiotu praw autorskich — stanowić mniejszą ingerencję w działania osób trzecich lub ustanawiać mniej ograniczeń dla owych działań. W tym celu istotne jest w szczególności uwzględnienie kosztów związanych z różnymi rodzajami środków technologicznych, aspektów technicznych i praktycznych ich wprowadzenia oraz rezultatów porównania skuteczności tych różnych rodzajów środków technologicznych w zakresie ochrony praw podmiotu praw autorskich, przy czym skuteczność ta nie musi jednak być absolutna. Do sądu krajowego należy również ustalenie celu urządzeń, produktów czy części składowych umożliwiających obejście wspomnianych środków technologicznych. W tym względzie, w zależności od okoliczności, szczególne znaczenie będzie miał dowód na to, w jaki sposób owe urządzenia, produkty czy części składowe są faktycznie używane przez osoby trzecie. Sąd krajowy może między innymi przeanalizować, jak często omawiane urządzenia, produkty lub części składowe są faktycznie wykorzystywane z naruszeniem praw autorskich oraz jak często są one wykorzystywane do celów, które nie naruszają rzeczonych praw. |
| --- | --- |

2)

Do sądu krajowego należy zweryfikowanie, czy inne środki lub środki niepodlegające zainstalowaniu na konsoli mogłyby — wciąż zapewniając porównywalny poziom ochrony praw podmiotu praw autorskich — stanowić mniejszą ingerencję w działania osób trzecich lub ustanawiać mniej ograniczeń dla owych działań. W tym celu istotne jest w szczególności uwzględnienie kosztów związanych z różnymi rodzajami środków technologicznych, aspektów technicznych i praktycznych ich wprowadzenia oraz rezultatów porównania skuteczności tych różnych rodzajów środków technologicznych w zakresie ochrony praw podmiotu praw autorskich, przy czym skuteczność ta nie musi jednak być absolutna. Do sądu krajowego należy również ustalenie celu urządzeń, produktów czy części składowych umożliwiających obejście wspomnianych środków technologicznych. W tym względzie, w zależności od okoliczności, szczególne znaczenie będzie miał dowód na to, w jaki sposób owe urządzenia, produkty czy części składowe są faktycznie używane przez osoby trzecie. Sąd krajowy może między innymi przeanalizować, jak często omawiane urządzenia, produkty lub części składowe są faktycznie wykorzystywane z naruszeniem praw autorskich oraz jak często są one wykorzystywane do celów, które nie naruszają rzeczonych praw.

---

(1)  Dz.U. C 295 z 29.9.2012.

---

| 29.3.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 93/9 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 93/9

---

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat des Landes Oberösterreich — Austria) — postępowanie wszczęte przez Susanne Sokoll-Seebacher

(Sprawa C-367/12) (1)

(Swoboda przedsiębiorczości - Zdrowie publiczne - Artykuł 49 TFUE - Apteki - Odpowiednie zaopatrzenie ludności w produkty lecznicze - Koncesja na prowadzenie - Rozmieszczenie aptek - Ustanowienie ograniczeń opartych zasadniczo na kryterium demograficznym - Minimalna odległość między aptekami)

2014/C 93/13

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Unabhängiger Verwaltungssenat des Landes Oberösterreich

Strona w postępowaniu głównym

Susanne Sokoll-Seebacher

Przy udziale: Agnes Hemetsberger, następcy prawnego Susanny Zehetner

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Unabhängiger Verwaltungssenat des Landes Oberösterreich — Wykładnia art. 49 TFUE oraz art.16 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Przepisy państwa członkowskiego uzależniające wydanie koncesji na prowadzenie apteki od oceny potrzeb rynku opartej na pewnej liczbie złożonych i niemal nieprzewidywalnych kryteriów

Sentencja

Artykuł 49 TFUE, a zwłaszcza wymóg spójności w realizacji wyznaczonego celu, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu państwa członkowskiego takiemu jak stanowiące przedmiot postępowania głównego, które ustanawia jako podstawowe kryterium weryfikacji istnienia potrzeby utworzenia nowej apteki rygorystyczny limit liczby „osób do zaopatrzenia na stałe”, gdy właściwe organy krajowe nie mają możliwości odstępstwa od tego ograniczenia w celu uwzględnienia lokalnych uwarunkowań geograficznych.

---

(1)  Dz.U. C 331 z 27.10.2012.

---

| 29.3.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 93/9 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 93/9

---

Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 23 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — X BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën

(Sprawa C-380/12) (1)

(Pozycje taryfowe - Ziemia odbarwiająca - Dział 25 Nomenklatury scalonej - Pozycja taryfowa 2508 - Pojęcie „produktów przemytych” - Usuwanie zanieczyszczeń bez powodowania zmian struktury produktu - Dział 38 Nomenklatury scalonej - Pozycja taryfowa 3802)

2014/C 93/14

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Hoge Raad der Nederlanden

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: X BV

Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wspólna taryfa celna — Klasyfikacja towarów — Ziemia odbarwiająca — Zaklasyfikowanie do podpozycji 2508 40 00 lub podpozycji 3802 90 00 Nomenklatury scalonej — Pojęcie usuwania zanieczyszczeń w rozumieniu uwagi 1 do działu 25 Nomenklatury scalonej

Sentencja

| 1) | Pojęcie „usuwania zanieczyszczeń”, o którym mowa w uwadze 1 do działu 25 Nomenklatury scalonej stanowiącej załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmieniony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1549/2006 z dnia 17 października 2006 r., należy interpretować w ten sposób, iż obejmuje ono usuwanie składników chemicznych, które wskutek naturalnych procesów znajdują się w tym produkcie mineralnym w stanie surowym, jeżeli wspomniane usuwanie polepsza zdolności rozpatrywanych produktów do pełnienia właściwego im przeznaczenia, czego ustalenie należy do sądu krajowego. |
| --- | --- |

1)

Pojęcie „usuwania zanieczyszczeń”, o którym mowa w uwadze 1 do działu 25 Nomenklatury scalonej stanowiącej załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmieniony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1549/2006 z dnia 17 października 2006 r., należy interpretować w ten sposób, iż obejmuje ono usuwanie składników chemicznych, które wskutek naturalnych procesów znajdują się w tym produkcie mineralnym w stanie surowym, jeżeli wspomniane usuwanie polepsza zdolności rozpatrywanych produktów do pełnienia właściwego im przeznaczenia, czego ustalenie należy do sądu krajowego.

| 2) | Uwagę 1 do działu 25 Nomenklatury scalonej stanowiącej załącznik I do rozporządzenia nr 2658/87, zmieniony rozporządzeniem nr 1549/2006, należy interpretować w ten sposób, iż produkty poddane obróbce obejmującej wykorzystanie substancji chemicznych i powodującej usuwanie zanieczyszczeń mogą być klasyfikowane do pozycji taryfowej 2508 Nomenklatury scalonej, jedynie jeżeli wspominana obróbka nie zmieniła ich struktury powierzchniowej, czego ustalenie należy do sądu krajowego. |
| --- | --- |

2)

Uwagę 1 do działu 25 Nomenklatury scalonej stanowiącej załącznik I do rozporządzenia nr 2658/87, zmieniony rozporządzeniem nr 1549/2006, należy interpretować w ten sposób, iż produkty poddane obróbce obejmującej wykorzystanie substancji chemicznych i powodującej usuwanie zanieczyszczeń mogą być klasyfikowane do pozycji taryfowej 2508 Nomenklatury scalonej, jedynie jeżeli wspominana obróbka nie zmieniła ich struktury powierzchniowej, czego ustalenie należy do sądu krajowego.

---

(1)  Dz.U. C 303 z 6.10.2012.

---

| 29.3.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 93/10 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 93/10

---

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Székesfehérvári Törvényszék — Węgry) — Hervis Sport- és Divatkereskedelmi Kft przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Közép-dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága

(Sprawa C-385/12) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Podatki bezpośrednie - Swoboda przedsiębiorczości - Krajowe przepisy podatkowe wprowadzające podatek szczególny od obrotów handlu detalicznego w sklepach - Sieci domów towarowych - Istnienie skutku dyskryminującego - Dyskryminacja pośrednia)

2014/C 93/15

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Székesfehérvári Törvényszék

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Hervis Sport- és Divatkereskedelmi Kft

Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Közép-dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Székesfehérvári Törvényszék — Wykładnia art. 18 TFUE, 26 TFUE, 49 TFUE, 54 TFUE, 55 TFUE, 56 TFUE, 63 TFUE, 65 TFUE i 110 TFUE — Krajowe przepisy podatkowe wprowadzające podatek szczególny w sektorach handlu detalicznego w sklepach — Podatek progresywny obliczany od osiągniętego obrotu netto — Stawka opodatkowania wpływająca w większym stopniu na przedsiębiorstwa handlu detalicznego produktami spożywczymi należące do cudzoziemców niż na przedsiębiorstwa własnych obywateli

Sentencja

Artykuły 49 TFUE i 54 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego dotyczącym podatku od obrotu handlu detalicznego w sklepach, który zobowiązuje podatników stanowiących w ramach grupy spółek „przedsiębiorstwa powiązane” w rozumieniu tych przepisów, do dodania swoich obrotów w celu zastosowania silnie progresywnej stawki, a następnie podzielenia uzyskanej w ten sposób kwoty podatku pomiędzy siebie proporcjonalnie do ich rzeczywistych obrotów, jeżeli — czego zbadanie należy do sądu odsyłającego — podatnicy należący do grupy spółek i objęci najwyższym przedziałem podatku szczególnego są „powiązani”, w większości wypadków, ze spółkami mającymi siedzibę w innym państwie członkowskim.

---

(1)  Dz.U. C 366 z 24.11.2012.

---

| 29.3.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 93/10 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 93/10

---

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 lutego 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio — Włochy) — Crono Service Scarl i in. (C-419/12), Anitrav — Associazione Nazionale Imprese Trasporto Viaggiatori (C-420/12) przeciwko Roma Capitale, Regione Lazio (C-420/12)

(Sprawy połączone C-419/12 i C-420/12) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Artykuły 49 TFUE, 101 TFUE i 102 TFUE - Usługi najmu pojazdów z kierowcą - Sytuacja o charakterze wyłącznie wewnętrznym - Właściwość Trybunału - Przesłanki dopuszczalności)

2014/C 93/16

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Strony w postępowaniu głównym

Strony skarżące: Crono Service Scarl, Carla Silvestri, Nando Cese, Fabrizio Melarango, Yahia Nafea, Robert Martin, Angelo Minosse, Raimondo Pratico, Vincenti, Pesce, Fedeli, Sebastiani, Nanni, Savino, Andrea Rossi, Filiberto Marinelli, Puglia, Sordelli, Antonini, Andrea Iannilli, Pasquale Iavarone, Roberto Agostinelli, Valerio Giannoni, Fernando Boccadamo, Aristide Salvati, Annalisa Di Grigoli, Antonio Evangelisti, Marco Brecciaroli, Cardoso Wandenberg, Fabrizio Villamaina, Sandro Rossi, Fabrizio Di Somone, Debora Falasca, Elisabetta Serrano, Claudio Bandini, Bruno Piromallo, Maurizio Pesce, Mirko Capogrossi, Giovanni Barilotti, Stefano Petitti, Paolo Ricci, Vincenzo Curto, Luci Di Luzio, Gianfrancesco Argiro', Magdi Gou Bial, Secondo Uffreduzzi, Fausto Menotti, Danilo Valdambrini, Andrea Orfei, Daniele Silvestrini, Maurizio Borzi, Flavio Piromalli, Carlo Campanari, Volodymyr Lupu, Solution Car scarl, Paolo De Santis, Michele Rienzi, Roberta Rinaldi, BPS Autonoleggio scarl, Sebastiano Favara, Stefano Calabretta, Adriano Carducci, Giuseppa Gabriello, Modestino Capaccio, Mario Paruzza, Massimiliano Casu, Luciano Gulizia, Planet Service scarl, Fabio Belmonte, Fabrizio Romagnoli, Italo Ratta, Fabio Martella, Ilario Fiano, Coop Michelangelo, Michele Falcione, Roberto Natalizia, Claudio Botticelli, Odoardo Palombelli, Mario rondeoni, Massimiliano Dionisi, Luigi Vitrano, Stefano Iovino, Merella Micheciivo, Daniele Latorre, Walter Luccaferri, Bruno Iannone, Mariannina Tesone, Alessandro Polidoro, Giorgio Scortichini, Fabio Atturi, Leonardo Coop, Coop Sia A Srl, Marco Lucaferri, Roberto Turchetti, Corrado Mortillaro, Gianrico Lanternari, Sandro Baronciani, Ugo Mecchia, Flavio Meroni, Giuseppina Berchicci, Enrico Poddi, Nicola Solipacca, Franco Perazzola, Agostino Di Sciullo, Sergio Angeletti, Patrizio Tesi, Fabio Carrozi, Tommaso Pagani, Marco Stivoli, Roberto Miglio, Professional Car Service Snc, Massimo Mongiovi, Roberto Corona, (C-419/12), Anitrav — Associazione Nazionale Imprese Trasporto Viaggiatori (C-420/12)

Strony pozwane: Roma Capitale, Regione Lazio (C-420/12)

Przy udziale: UGL Taxi — Unione Generale del Lavoro Taxi e.a., Codacons — Coordinamento delle associazioni per la tutela dell’ambiente e dei diritti degli utenti e consumatori (C-420/12),

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Amministrativo Regionale Per il Lazio — Wykładnia art. 26, 49, 90 TFUE, art. 3 TUE w związku z art. 4 ust. 3 TUE i art. 3, 4, 5 i 6 TFUE, art. 101 i 102 TFUE — Usługa najmu pojazdów z kierowcą — Uregulowania krajowe uzależniające świadczenie tej usługi od posiadania licencji wydawanej przez gminy i zobowiązujące posiadaczy takiej licencji do dysponowania normalną bazą pojazdów oraz siedzibą na terenie gminy, która wydała licencję, oraz do rozpoczęcia i zakończenia świadczenia usługi na tym samym terenie

Sentencja

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie jest właściwy do rozpatrzenia wniosków o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożonych przez Tribunale amministrativo regionale per il Lazio (Włochy) postanowieniami z dnia 20 czerwca 2012 r. w sprawach połączonych C-419/12 i C-420/12 w zakresie, w jakim owe wnioski dotyczą wykładni art. 49 TFUE. W zakresie, w jakim rzeczone wnioski dotyczą wykładni innych przepisów prawa Unii, są one niedopuszczalne.

---

(1)  Dz.U. C 366 z 24.11.2012.

---

| 29.3.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 93/11 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 93/11

---

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Oradea — Rumunia) — SC Fatorie SRL przeciwko Direcția Generală a Finanțelor Publice Bihor

(Sprawa C-424/12) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Procedura odwrotnego obciążenia - Prawo do odliczenia - Zapłata podatku usługodawcy - Brak obowiązkowych wzmianek - Zapłata nienależnego podatku VAT - Utrata prawa do odliczenia - Zasada neutralności podatkowej - Zasada pewności prawa)

2014/C 93/17

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Curtea de Apel Oradea

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: SC Fatorie SRL

Strona pozwana: Direcția Generală a Finanțelor Publice Bihor

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Curtea de Apel Oradea — Wykładnia dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Utrata prawa do odliczenia podatku VAT z uwagi na brak wzmianki na fakturze dotyczącej zastosowania systemu odwrotnego obciążenia — Zasada pewności prawa — Decyzja nakazująca zapłacenie kwoty odliczonego błędnie podatku VAT wraz z odsetkami za zwłokę po wydaniu nieodwołalnej decyzji przyznającej prawo do odliczenia — Zasada neutralności podatkowej — Zapłacenie podatku VAT błędnie określonego na fakturze przez osobę trzecią — Brak działań ze strony organów podatkowych w celu skorygowania faktury oraz niemożność późniejszego dokonania korekty

Sentencja

| 1) | W ramach transakcji objętej systemem odwrotnego obciążenia, w okolicznościach takich jak okoliczności postępowania głównego, dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz zasada neutralności podatkowej nie sprzeciwiają się sytuacji, w której usługobiorca zostaje pozbawiony prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej, który nienależnie zapłacił usługodawcy na podstawie błędnie sporządzonej faktury, również wówczas, gdy korekta tego błędu jest niemożliwa z uwagi na upadłość rzeczonego usługodawcy. |
| --- | --- |

1)

W ramach transakcji objętej systemem odwrotnego obciążenia, w okolicznościach takich jak okoliczności postępowania głównego, dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz zasada neutralności podatkowej nie sprzeciwiają się sytuacji, w której usługobiorca zostaje pozbawiony prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej, który nienależnie zapłacił usługodawcy na podstawie błędnie sporządzonej faktury, również wówczas, gdy korekta tego błędu jest niemożliwa z uwagi na upadłość rzeczonego usługodawcy.

| 2) | Zasada pewności prawa nie sprzeciwia się praktyce administracyjnej krajowych organów podatkowych polegającej na cofnięciu — przed upływem terminu przedawnienia — decyzji, na mocy której przyznały one podatnikowi prawo do odliczenia podatku od wartości dodanej przy jednoczesnym zażądaniu od niego, w wyniku nowej kontroli, zapłaty tego podatku wraz z odsetkami za zwłokę. |
| --- | --- |

2)

Zasada pewności prawa nie sprzeciwia się praktyce administracyjnej krajowych organów podatkowych polegającej na cofnięciu — przed upływem terminu przedawnienia — decyzji, na mocy której przyznały one podatnikowi prawo do odliczenia podatku od wartości dodanej przy jednoczesnym zażądaniu od niego, w wyniku nowej kontroli, zapłaty tego podatku wraz z odsetkami za zwłokę.

---

(1)  Dz.U. C 379 z 8.12.2012.

---

| 29.3.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 93/12 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 93/12

---

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Svea hovrätt — Szwecja) — Nils Svensson, Sten Sjögren, Madelaine Sahlman i Pia Gadd przeciwko Retriever Sverige AB

(Sprawa C-466/12) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Prawo autorskie i prawa pokrewne - Dyrektywa 2001/29/WE - Społeczeństwo informacyjne - Harmonizacja niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych - Artykuł 3 ust. 1 - Publiczne udostępnianie - Pojęcie - Linki internetowe (linki, na które można kliknąć) umożliwiające dostęp do utworów chronionych)

2014/C 93/18

Język postępowania: szwedzki

Sąd odsyłający

Svea hovratt

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Nils Svensson, Sten Sjögren, Madelaine Sahlman i Pia Gadd

Strona pozwana: Retriever Sverige AB

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Svea Hovrätt — Wykładnia art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10) — Strona internetowa z funkcją wyszukiwania i śledzenia informacji, umożliwiająca abonentom skorzystanie z usługi odpłatnego dostępu do utworów chronionych — Zamieszczanie przez podmiot niebędący autorem utworu ani osobą, której przysługują prawa do tego utworu, na stronie internetowej tego podmiotu, linku umożliwiającego dostęp do utworu

Sentencja

| 1) | Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym należy interpretować w ten sposób, że nie stanowi czynności publicznego udostępnienia w rozumieniu tego przepisu udostępnienie na stronie internetowej linków, na które można kliknąć, odsyłających do utworów chronionych ogólnie dostępnych na innej stronie internetowej. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym należy interpretować w ten sposób, że nie stanowi czynności publicznego udostępnienia w rozumieniu tego przepisu udostępnienie na stronie internetowej linków, na które można kliknąć, odsyłających do utworów chronionych ogólnie dostępnych na innej stronie internetowej.

| 2) | Artykuł ust. 1 dyrektywy 2001/29 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie mogło przyznać podmiotom prawa autorskiego szerszą ochronę w drodze ustanowienia przepisu przewidującego, że pojęcie publicznego udostępniania obejmuje szerszy zakres działań niż działania wymienione w tym przepisie. |
| --- | --- |

2)

Artykuł ust. 1 dyrektywy 2001/29 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie mogło przyznać podmiotom prawa autorskiego szerszą ochronę w drodze ustanowienia przepisu przewidującego, że pojęcie publicznego udostępniania obejmuje szerszy zakres działań niż działania wymienione w tym przepisie.

---

(1)  Dz.U. C 379 z 8.12.2012.

---

| 29.3.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 93/12 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 93/12

---

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — H. Gautzsch Großhandel GmbH & Co. KG przeciwko Münchener Boulevard Möbel Joseph Duna GmbH

(Sprawa C-479/12) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Własność intelektualna - Wzory wspólnotowe - Rozporządzenie (WE) nr 6/2002 - Artykuł 7 ust. 1, art. 11 ust. 2, art. 19 ust. 2, art. 88 i art. 89 ust. 1 lit. a) i d) - Niezarejestrowany wzór wspólnotowy - Ochrona - Udostępnienie publiczne - Nowość - Postępowanie o naruszenie - Ciężar dowodu - Przedawnienie - Prekluzja - Prawo znajdujące zastosowanie)

2014/C 93/19

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: H. Gautzsch Großhandel GmbH & Co. KG

Strona pozwana: Münchener Boulevard Möbel Joseph Duna GmbH

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesgerichtshof — Wykładnia art. 7 ust. 1 akapit pierwszy, art. 11 ust. 2, art. 19 ust. 2 i art. 89 ust. 1 lit. a) i d) rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych (Dz.U. 2002, L 3, s. 1) — Pojęcie publicznego udostępnienia — Ciężar dowodu w zakresie naśladownictwa niezarejestrowanego wzoru — Wzór przedstawiony na stoisku wystawowym poza zwykłym zakresem obserwacji rynku przez środowisko wyspecjalizowane i ujawniony przedsiębiorcy z wyspecjalizowanego sektora bez warunku zachowania poufności — Termin przedawnienia prawa do zakazania osobom trzecim używania wzoru — Prekluzja — Ustalenie prawa właściwego dla sporów w dziedzinie naruszenia i unieważnienia praw do wzorów wspólnotowych

Sentencja

| 1) | Wykładni art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych należy dokonywać w ten sposób, że można uznać, iż niezarejestrowany wzór mógł stać się dostatecznie znany działającym w Unii Europejskiej, wyspecjalizowanym w danej branży środowiskom podczas zwykłego toku prowadzenia spraw, jeśli rysunki tego wzoru zostały udostępnione handlowcom działającym w tej branży; ocena tego pozostaje jednak w gestii sądu rozpoznającego sprawy z zakresu wzorów wspólnotowych w świetle konkretnych okoliczności rozpatrywanej przez niego sprawy. |
| --- | --- |

1)

Wykładni art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych należy dokonywać w ten sposób, że można uznać, iż niezarejestrowany wzór mógł stać się dostatecznie znany działającym w Unii Europejskiej, wyspecjalizowanym w danej branży środowiskom podczas zwykłego toku prowadzenia spraw, jeśli rysunki tego wzoru zostały udostępnione handlowcom działającym w tej branży; ocena tego pozostaje jednak w gestii sądu rozpoznającego sprawy z zakresu wzorów wspólnotowych w świetle konkretnych okoliczności rozpatrywanej przez niego sprawy.

| 2) | Wykładni art. 7 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 6/2002 należy dokonywać w ten sposób, że można uznać, iż niezarejestrowany wzór, mimo że został ujawniony osobom trzecim bez wyraźnego albo dorozumianego warunku zachowania poufności, mógł podczas zwykłego toku prowadzenia spraw nie stać się dostatecznie znany środowiskom wyspecjalizowanym w danej branży działającym w Unii, jeśli został ujawniony wyłącznie jednemu przedsiębiorstwu tej branży lub został przedstawiony wyłącznie w pomieszczeniu wystawowym przedsiębiorstwa mającego siedzibę poza terytorium Unii; jednak ocena tego pozostaje w gestii sądu rozpoznającego sprawy z zakresu wzorów wspólnotowych w świetle konkretnych okoliczności rozpatrywanej przez niego sprawy. |
| --- | --- |

2)

Wykładni art. 7 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 6/2002 należy dokonywać w ten sposób, że można uznać, iż niezarejestrowany wzór, mimo że został ujawniony osobom trzecim bez wyraźnego albo dorozumianego warunku zachowania poufności, mógł podczas zwykłego toku prowadzenia spraw nie stać się dostatecznie znany środowiskom wyspecjalizowanym w danej branży działającym w Unii, jeśli został ujawniony wyłącznie jednemu przedsiębiorstwu tej branży lub został przedstawiony wyłącznie w pomieszczeniu wystawowym przedsiębiorstwa mającego siedzibę poza terytorium Unii; jednak ocena tego pozostaje w gestii sądu rozpoznającego sprawy z zakresu wzorów wspólnotowych w świetle konkretnych okoliczności rozpatrywanej przez niego sprawy.

| 3) | Wykładni art. 19 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 6/2002 należy dokonywać w ten sposób, że na właścicielu chronionego wzoru ciąży obowiązek udowodnienia, iż sporne używanie wynika z naśladowania tego wzoru. Jednakże jeśli sąd rozpoznający sprawy z zakresu wzorów wspólnotowych stwierdzi, że okoliczność, iż wymagany ciężar dowodu spoczywa na właścicielu chronionego wzoru, może czynić niemożliwym lub nadmiernie utrudnionym przeprowadzenie takiego dowodu, sąd ów jest obowiązany, w celu zapewnienia poszanowania zasady skuteczności, do zastosowania wszelkich środków proceduralnych przysługujących mu zgodnie z prawem krajowym celem zaradzenia tej trudności, w tym, w odpowiednim wypadku, norm prawa krajowego przewidujących dostosowanie lub złagodzenie ciężaru dowodu. |
| --- | --- |

3)

Wykładni art. 19 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 6/2002 należy dokonywać w ten sposób, że na właścicielu chronionego wzoru ciąży obowiązek udowodnienia, iż sporne używanie wynika z naśladowania tego wzoru. Jednakże jeśli sąd rozpoznający sprawy z zakresu wzorów wspólnotowych stwierdzi, że okoliczność, iż wymagany ciężar dowodu spoczywa na właścicielu chronionego wzoru, może czynić niemożliwym lub nadmiernie utrudnionym przeprowadzenie takiego dowodu, sąd ów jest obowiązany, w celu zapewnienia poszanowania zasady skuteczności, do zastosowania wszelkich środków proceduralnych przysługujących mu zgodnie z prawem krajowym celem zaradzenia tej trudności, w tym, w odpowiednim wypadku, norm prawa krajowego przewidujących dostosowanie lub złagodzenie ciężaru dowodu.

| 4) | Przedawnienie i prekluzja, na które można powołać się w obronie w postępowaniu o naruszenie wszczętym na podstawie art. 19 ust. 2 i art. 89 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 6/2002, są regulowane przez prawo krajowe, które należy stosować z zastrzeżeniem poszanowania zasad równoważności i skuteczności. |
| --- | --- |

4)

Przedawnienie i prekluzja, na które można powołać się w obronie w postępowaniu o naruszenie wszczętym na podstawie art. 19 ust. 2 i art. 89 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 6/2002, są regulowane przez prawo krajowe, które należy stosować z zastrzeżeniem poszanowania zasad równoważności i skuteczności.

| 5) | Wykładni art. 89 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 6/2002 należy dokonywać w ten sposób, że żądania zniszczenia podrobionych produktów są regulowane prawem – w tym prawem prywatnym międzynarodowym – państwa członkowskiego, w którym dopuszczono się czynów w postaci naruszenia lub groźby naruszenia wzoru wspólnotowego. Żądania naprawienia szkody wynikającej z działań sprawcy naruszenia i uzyskania — celem określenia rozmiaru tej szkody — informacji na temat tych działań są regulowane, zgodnie z art. 88 ust. 2 tego rozporządzenia, prawem krajowym, w tym prawem prywatnym międzynarodowym, sądu rozpoznającego sprawy z zakresu wzorów wspólnotowych, który rozpatruje daną sprawę. |
| --- | --- |

5)

Wykładni art. 89 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 6/2002 należy dokonywać w ten sposób, że żądania zniszczenia podrobionych produktów są regulowane prawem – w tym prawem prywatnym międzynarodowym – państwa członkowskiego, w którym dopuszczono się czynów w postaci naruszenia lub groźby naruszenia wzoru wspólnotowego. Żądania naprawienia szkody wynikającej z działań sprawcy naruszenia i uzyskania — celem określenia rozmiaru tej szkody — informacji na temat tych działań są regulowane, zgodnie z art. 88 ust. 2 tego rozporządzenia, prawem krajowym, w tym prawem prywatnym międzynarodowym, sądu rozpoznającego sprawy z zakresu wzorów wspólnotowych, który rozpatruje daną sprawę.

---

(1)  Dz.U. C 32 z 2.2.2013.

---

| 29.3.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 93/13 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 93/13

---

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Central Administrativo Norte — Portugalia) — IPTM-Instituto Portuário e dos Transportes Marítimos przeciwko Navileme-Consultadoria Náutica, Lda, Nautizende — Consultadoria Náutica, Lda

(Sprawa C-509/12) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Artykuły 52 TFUE i 56 TFUE - Swoboda świadczenia usług - Przyznawanie rekreacyjnej karty żeglarskiej - Przesłanka zamieszkiwania w państwie wydającym - Ograniczenia dla osób niebędących rezydentami - Ochrona bezpieczeństwa na morzu - Względy porządku publicznego)

2014/C 93/20

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Tribunal Central Administrativo Norte

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: IPTM-Instituto Portuário e dos Transportes Marítimos

Strona pozwana: Navileme-Consultadoria Náutica, Lda, Nautizende — Consultadoria Náutica, Lda

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Central Administrativo Norte — Portugalia — Wykładnia art. 18, 20, 45, 52 i 62 TFUE — Dyskryminacja ze względu na przynależność państwową — Swobodny przepływ osób i swoboda świadczenia usług — Ograniczenia — Przepisy nakładające warunek zamieszkiwania na terytorium kraju w celu uzyskania rekreacyjnej karty żeglarskiej

Sentencja

Artykuły 52 TFUE i 56 TFUE powinny być interpretowane w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu państwa członkowskiego takiemu jak sporne w postępowaniu głównym, które nakłada warunek zamieszkiwania na terytorium danego kraju na obywateli Unii Europejskiej zamierzających uzyskać rekreacyjną kartę żeglarską wydawaną przez to państwo członkowskie.

---

(1)  Dz.U. C 32 z 2.2.2013.

---

| 29.3.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 93/14 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 93/14

---

Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 6 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Bonn — Niemcy) — Mömax Logistik GmbH przeciwko Bundesamt für Justiz

(Sprawa C-528/12) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Prawo przedsiębiorstw - Dyrektywa 78/660/EWG - Ogłoszenie rocznych skonsolidowanych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek - Stosowanie zasad ogłoszenia tych sprawozdań do spółek podlegających przepisom prawa danego państwa członkowskiego i należących do grupy, której spółka dominująca podlega przepisom prawa innego państwa członkowskiego)

2014/C 93/21

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landgericht Bonn

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Mömax Logistik GmbH

Strona pozwana: Bundesamt für Justiz

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Landgericht Bonn — Wykładnia art. 49 TFUE i art. 57 ust. 1 czwartej dyrektywy Rady 78/660/EWG z dnia 25 lipca 1978 r., wydanej na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) traktatu, w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek (Dz.U. L 222 s. 11) — Prawo państw członkowskich do niestosowania względem spółek zależnych od holdingu, podlegających prawu krajowemu tego państwa, przepisów dyrektywy 78/660/EWG dotyczących treści, badania i ogłaszania rocznych sprawozdań finansowych, jeśli spółka dominująca holdingu podlega prawu państwa członkowskiego — Uregulowanie państwa członkowskiego przewidujące tę możliwość w przypadku, gdy spółka dominująca podlega prawu tego państwa i wykluczające ją w przypadku, gdy spółka podlega prawu innego państwa członkowskiego

Sentencja

Artykuł 57 czwartej dyrektywy Rady 78/660/EWG z dnia 25 lipca 1978 r., wydanej na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) traktatu, w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek, zmienionej dyrektywą 2006/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, które wyłączają stosowanie przepisów tej dyrektywy dotyczących treści, badania i ogłaszania rocznych sprawozdań finansowych w odniesieniu do przedsiębiorstwa zależnego podlegającego prawu tego państwa członkowskiego jedynie wtedy, gdy przedsiębiorstwo dominujące również podlega prawu wspomnianego państwa.

---

(1)  Dz.U. C 63 z 2.3.2013.

---

| 29.3.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 93/14 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 93/14

---

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 lutego 2014 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej

(Sprawa C-596/12) (1)

(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Zwolnienia grupowe - Pojęcie pracowników - Wykluczenie kategorii „dirigenti” - Dyrektywa 98/59/WE - Artykuł 1 ust. 1 i 2 - Naruszenie)

2014/C 93/22

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Enegren i C. Cattabriga, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez S. Varonego, avvocato dello Stato)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 1 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych (Dz.U. L 225, s. 16 — wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 5, t. 3, s. 327) — Zakres stosowania — Pojęcie pracowników — Włączenie personelu kierowniczego do tego pojęcia

Sentencja

| 1) | Wykluczając — na mocy art. 4 ust. 9 legge n. 223 — Norme in materia di cassa integrazione, mobilita’, trattamenti di disoccupazione, attuazione di direttive della Comunita’ europea, avviamento al lavoro ed altre disposizioni in materia di mercato del lavoro (ustawy nr 223 w sprawie norm w dziedzinie bezrobocia technologicznego, mobilności, zasiłków dla bezrobotnych, wykonywania dyrektyw wspólnotowych, pośrednictwa pracy i innych przepisów dotyczących rynku pracy) z dnia 23 lipca 1991 r. — kategorię „dirigenti” z zakresu zastosowania procedury przewidzianej w art. 2 dyrektywy Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy art. 1 ust. 1 i 2 tej dyrektywy. |
| --- | --- |

1)

Wykluczając — na mocy art. 4 ust. 9 legge n. 223 — Norme in materia di cassa integrazione, mobilita’, trattamenti di disoccupazione, attuazione di direttive della Comunita’ europea, avviamento al lavoro ed altre disposizioni in materia di mercato del lavoro (ustawy nr 223 w sprawie norm w dziedzinie bezrobocia technologicznego, mobilności, zasiłków dla bezrobotnych, wykonywania dyrektyw wspólnotowych, pośrednictwa pracy i innych przepisów dotyczących rynku pracy) z dnia 23 lipca 1991 r. — kategorię „dirigenti” z zakresu zastosowania procedury przewidzianej w art. 2 dyrektywy Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy art. 1 ust. 1 i 2 tej dyrektywy.

| 2) | Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 71 z 9.3.2013.

---

| 29.3.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 93/15 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 93/15

---

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf — Niemcy) — Helm Düngemittel GmbH przeciwko Hauptzollamt Krefeld

(Sprawa C-613/12) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Unia celna i Wspólna taryfa celna - Układ eurośródziemnomorski z Egiptem - Artykuł 20 protokołu 4 - Dowód pochodzenia - Świadectwo przewozowe EUR.1 - Zastępcze świadectwo przewozowe EUR.1 wydane, gdy towar nie znajdował się już pod kontrolą organu celnego, który je wystawił - Odmowa zastosowania systemu preferencyjnego)

2014/C 93/23

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Finanzgericht Düsseldorf

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Helm Düngemittel GmbH

Strona pozwana: Hauptzollamt Krefeld

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Düsseldorf –Wykładnia art. 20 protokołu 4 do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z jednej strony a Arabską Republiką Egiptu z drugiej strony (Dz.U. 2004, L 304, s. 39) w brzmieniu zmienionym decyzją nr 1/2006 Rady Stowarzyszenia UE-Egipt z dnia 17 lutego 2006 r. (Dz.U. L 73, s. 1) — Zastępcze świadectwo przewozowe wydane a posteriori, gdy towar nie znajdował się już pod kontrolą organu celnego, który je wystawił

Sentencja

| 1) | Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z jednej strony a Arabską Republiką Egiptu z drugiej strony, podpisany w Luksemburgu w dniu 25 czerwca 2001 r., zatwierdzony decyzją Rady 2004/635/WE z dnia 21 kwietnia 2004 r., należy interpretować w ten sposób, że egipskie pochodzenie towaru, w rozumieniu preferencyjnego systemu celnego ustanowionego przez ten układ, może być wykazane także wtedy, gdy towar został podzielony po jego przybyciu w pierwszym państwie członkowskim w celu wysłania jego części do drugiego państwa członkowskiego, a zastępcze świadectwo przewozowe EUR.1 wystawione przez organy celne pierwszego państwa członkowskiego w odniesieniu do części tego towaru wysłanej do drugiego państwa członkowskiego nie spełnia przesłanek wystawienia takiego świadectwa, przewidzianych w art. 20 protokołu 4 do tego układu, dotyczącego definicji pojęcia „produktów pochodzących” oraz metod współpracy administracyjnej, zmienionego decyzją nr 1/2006 Rady Stowarzyszenia UE–Egipt z dnia 17 lutego 2006 r. |
| --- | --- |

1)

Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z jednej strony a Arabską Republiką Egiptu z drugiej strony, podpisany w Luksemburgu w dniu 25 czerwca 2001 r., zatwierdzony decyzją Rady 2004/635/WE z dnia 21 kwietnia 2004 r., należy interpretować w ten sposób, że egipskie pochodzenie towaru, w rozumieniu preferencyjnego systemu celnego ustanowionego przez ten układ, może być wykazane także wtedy, gdy towar został podzielony po jego przybyciu w pierwszym państwie członkowskim w celu wysłania jego części do drugiego państwa członkowskiego, a zastępcze świadectwo przewozowe EUR.1 wystawione przez organy celne pierwszego państwa członkowskiego w odniesieniu do części tego towaru wysłanej do drugiego państwa członkowskiego nie spełnia przesłanek wystawienia takiego świadectwa, przewidzianych w art. 20 protokołu 4 do tego układu, dotyczącego definicji pojęcia „produktów pochodzących” oraz metod współpracy administracyjnej, zmienionego decyzją nr 1/2006 Rady Stowarzyszenia UE–Egipt z dnia 17 lutego 2006 r.

| 2) | Przedstawienie takiego dowodu wymaga jednak, po pierwsze, aby preferencyjne pochodzenie towaru pierwotnie przywiezionego z Egiptu zostało wykazane za pośrednictwem świadectwa przewozowego EUR.1 wystawionego przez egipskie organy celne zgodnie z rzeczonym protokołem, oraz po drugie, aby importer wykazał, że część towaru podzielona w pierwszym państwie członkowskim i wysłana do drugiego państwa członkowskiego odpowiada części towaru przywiezionej z Egiptu do pierwszego państwa członkowskiego. Do sądu odsyłającego należy ustalenie, czy przesłanki te zostały spełnione w postępowaniu głównym. |
| --- | --- |

2)

Przedstawienie takiego dowodu wymaga jednak, po pierwsze, aby preferencyjne pochodzenie towaru pierwotnie przywiezionego z Egiptu zostało wykazane za pośrednictwem świadectwa przewozowego EUR.1 wystawionego przez egipskie organy celne zgodnie z rzeczonym protokołem, oraz po drugie, aby importer wykazał, że część towaru podzielona w pierwszym państwie członkowskim i wysłana do drugiego państwa członkowskiego odpowiada części towaru przywiezionej z Egiptu do pierwszego państwa członkowskiego. Do sądu odsyłającego należy ustalenie, czy przesłanki te zostały spełnione w postępowaniu głównym.

---

(1)  Dz.U. C 101 z 6.4.2003.

---

| 29.3.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 93/15 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 93/15

---

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 6 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Francja) — Directeur général des douanes et droits indirects, Chef de l’agence de la direction nationale du renseignement et des enquêtes douanières przeciwko Humeau Beaupreau SAS

(Sprawa C-2/13) (1)

(Wspólna taryfa celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura scalona - Dział 64 - Przywóz elementów niezbędnych do produkcji obuwia sportowego - Pozycja 6404 - Obuwie o podeszwach zewnętrznych z gumy, tworzyw sztucznych, skóry wyprawionej lub skóry wtórnej i cholewkach z materiałów włókienniczych - Pozycja 6406 - Części obuwia - Reguła 2 lit. a) ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej - Wyrób niekompletny lub niegotowy posiadający „zasadniczy charakter wyrobu kompletnego lub gotowego” - Artykuł „znajdujący się w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym” - Nota wyjaśniająca dotycząca interpretacji systemu zharmonizowanego - Operacje „montażu” z wykluczeniem jakiejkolwiek „obróbki kończącej proces produkcji elementów przeznaczonych do złożenia”)

2014/C 93/24

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Cour de cassation

Strony w postępowaniu głównym

Strony skarżące: Directeur général des douanes et droits indirects, Chef de l’agence de la direction nationale du renseignement et des enquêtes douanières

Strona pozwana: Humeau Beaupreau SAS

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour de cassation (Francja) — Wykładnia reguły 2 lit. a) ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej i pkt VII not wyjaśniających systemu zharmonizowanego — Wspólna taryfa celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura scalona — Proces produkcji obuwia — Operacje montażu lub obróbka kończąca proces produkcji

Sentencja

Regułę 2 lit. a) ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej, zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, w brzmieniu obowiązującym w czasie właściwym dla okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, należy interpretować w ten sposób, że cholewka, podeszwa zewnętrzna i wkładka, jako wyrób znajdujący się w stanie niezmontowanym, posiadający zasadniczy charakter obuwia, objęte są pozycją 6404 Nomenklatury scalonej w przypadku, gdy po przywozie tych elementów usztywniacz jest umieszczany w cholewce, a podeszwa zewnętrzna i cholewka są poddawane szorstkowaniu do celów ich złożenia.

---

(1)  Dz.U. C 71 z 9.3.2013.

---

| 29.3.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 93/16 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 93/16

---

Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 13 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad — Bułgaria) — Maks Pen EOOD przeciwko Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika”, Sofia, dawniej direktor na direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto”, Sofia

(Sprawa C-18/13) (1)

(Podatki - Wspólny system podatku od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Odliczenie naliczonego podatku - Świadczenie usług - Kontrola - Usługodawca niedysponujący niezbędnymi środkami - Pojęcie oszustwa podatkowego - Obowiązek stwierdzenia z urzędu oszustwa podatkowego - Wymóg rzeczywistego wyświadczenia usługi - Obowiązek prowadzenia wystarczająco szczegółowej księgowości - Postępowania sądowe - Zakaz dokonywania przez sąd kwalifikacji karnej oszustwa i pogarszania sytuacji skarżącego)

2014/C 93/25

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Administratiwen syd Sofija-grad

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Maks Pen EOOD

Strona pozwana: Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika”, Sofia, dawniej direktor na direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto”, Sofia

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Administratiwen syd Sofija-grad — Wykładnia art. 63, art. 178 ust. 1 lit. a), art. 226 ust. 1 pkt 6 oraz art. 242 i 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Pojęcie „oszustwa podatkowego” — Wskazanie na rachunku dostawcy niedysponującego niezbędnymi dla dostarczenia usługi personelem, sprzętem oraz majątkiem — Brak dowodów księgowych — Sporządzenie fałszywych dokumentów celem poświadczenia wykonanej usługi — Obowiązek sądu krajowego do stwierdzenia z urzędu oszustwa podatkowego — Uzależnienie prawa do odliczenia od faktycznego wykonania świadczenia — Wymóg przestrzegania międzynarodowych norm księgowości w celu spełnienia warunków dostatecznie szczegółowej księgowości dla umożliwienia dokonania kontroli prawa do odliczenia podatku — Ewentualna konieczność umieszczenia na rachunkach informacji dotyczących faktycznego dostarczenia usługi — Przepisy krajowe uznające usługę za wykonaną w dacie spełnienia warunków koniecznych do uznania przychodu w związku z tą usługą na podstawie odpowiednich przepisów

Sentencja

| 1) | Dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwia się ona temu, aby podatnik dokonywał odliczenia podatku od wartości dodanej znajdującego się na fakturach wystawionych przez dostawcę, jeżeli pomimo że usługa została wyświadczona, okazuje się, że nie została ona w rzeczywistości wykonana przez danego usługodawcę lub przez jego podwykonawcę, w szczególności ponieważ nie dysponowali oni koniecznym personelem, materiałami ani majątkiem, że koszty usługi nie zostały udokumentowane w ich księgowości oraz że nie zgadza się tożsamość osób, które podpisały niektóre dokumenty jako dostawcy, o ile spełnione zostały dwa warunki — że okoliczności te stanowią oszukańcze zachowanie i że wykazano na podstawie obiektywnych dowodów przedstawionych przez organy podatkowe, że podatnik wiedział lub powinien wiedzieć, iż transakcja przywoływana w celu uzasadnienia prawa do odliczenia związana była z tym oszustwem, czego ocena należy do sądu odsyłającego. |
| --- | --- |

1)

Dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwia się ona temu, aby podatnik dokonywał odliczenia podatku od wartości dodanej znajdującego się na fakturach wystawionych przez dostawcę, jeżeli pomimo że usługa została wyświadczona, okazuje się, że nie została ona w rzeczywistości wykonana przez danego usługodawcę lub przez jego podwykonawcę, w szczególności ponieważ nie dysponowali oni koniecznym personelem, materiałami ani majątkiem, że koszty usługi nie zostały udokumentowane w ich księgowości oraz że nie zgadza się tożsamość osób, które podpisały niektóre dokumenty jako dostawcy, o ile spełnione zostały dwa warunki — że okoliczności te stanowią oszukańcze zachowanie i że wykazano na podstawie obiektywnych dowodów przedstawionych przez organy podatkowe, że podatnik wiedział lub powinien wiedzieć, iż transakcja przywoływana w celu uzasadnienia prawa do odliczenia związana była z tym oszustwem, czego ocena należy do sądu odsyłającego.

| 2) | Jeżeli sądy krajowe mają obowiązek lub prawo podniesienia z urzędu zarzutu prawnego w oparciu o wiążący przepis prawa krajowego, to powinny uczynić to w stosunku do wiążącego przepisu prawa Unii, który wymaga, aby organy i sądy krajowe odmawiały korzystania z prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej, jeżeli wykazane zostanie na podstawie obiektywnych dowodów, iż powoływanie się na to prawo następuje w sposób oszukańczy lub stanowiący nadużycie. Do sądów tych należy przy ocenie oszukańczego lub stanowiącego nadużycie charakteru powołania się na to prawo do odliczenia dokonywanie wykładni prawa krajowego w miarę możliwości w sposób jak najbardziej zgodny z tekstem i celem dyrektywy 2006/112, tak aby osiągnąć zamierzony przez nią rezultat, co wymaga aby sądy czyniły wszystko co leży w zakresie ich kompetencji, uwzględniając wszystkie przepisy prawa krajowego i stosując uznane w porządku krajowym metody wykładni. |
| --- | --- |

2)

Jeżeli sądy krajowe mają obowiązek lub prawo podniesienia z urzędu zarzutu prawnego w oparciu o wiążący przepis prawa krajowego, to powinny uczynić to w stosunku do wiążącego przepisu prawa Unii, który wymaga, aby organy i sądy krajowe odmawiały korzystania z prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej, jeżeli wykazane zostanie na podstawie obiektywnych dowodów, iż powoływanie się na to prawo następuje w sposób oszukańczy lub stanowiący nadużycie. Do sądów tych należy przy ocenie oszukańczego lub stanowiącego nadużycie charakteru powołania się na to prawo do odliczenia dokonywanie wykładni prawa krajowego w miarę możliwości w sposób jak najbardziej zgodny z tekstem i celem dyrektywy 2006/112, tak aby osiągnąć zamierzony przez nią rezultat, co wymaga aby sądy czyniły wszystko co leży w zakresie ich kompetencji, uwzględniając wszystkie przepisy prawa krajowego i stosując uznane w porządku krajowym metody wykładni.

| 3) | Dyrektywa 2006/112, wymagając w szczególności w art. 242 od każdego podatnika, aby prowadził księgowość w sposób wystarczająco szczegółowy, aby umożliwić stosowanie podatku od wartości dodanej oraz kontrolę przez organ podatkowy, powinna być interpretowana w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona temu, aby dane państwo członkowskie w granicach przewidzianych w art. 273 tej dyrektywy wymagało od każdego podatnika przestrzegania w tym zakresie wszystkich krajowych przepisów o księgowości zgodnych z międzynarodowymi przepisami o księgowości, pod warunkiem że przyjęte w ten sposób przepisy krajowe nie będą wychodziły poza to, co jest niezbędne dla realizacji celu polegającego na zapewnieniu prawidłowego poboru podatku i unikaniu oszustw. W tym zakresie dyrektywa 2006/112 sprzeciwia się obowiązywaniu przepisu krajowego, zgodnie z którym usługę uważa się za wyświadczoną w dacie, w której zostały spełnione przesłanki uznania przychodu pochodzącego z danego świadczenia. |
| --- | --- |

3)

Dyrektywa 2006/112, wymagając w szczególności w art. 242 od każdego podatnika, aby prowadził księgowość w sposób wystarczająco szczegółowy, aby umożliwić stosowanie podatku od wartości dodanej oraz kontrolę przez organ podatkowy, powinna być interpretowana w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona temu, aby dane państwo członkowskie w granicach przewidzianych w art. 273 tej dyrektywy wymagało od każdego podatnika przestrzegania w tym zakresie wszystkich krajowych przepisów o księgowości zgodnych z międzynarodowymi przepisami o księgowości, pod warunkiem że przyjęte w ten sposób przepisy krajowe nie będą wychodziły poza to, co jest niezbędne dla realizacji celu polegającego na zapewnieniu prawidłowego poboru podatku i unikaniu oszustw. W tym zakresie dyrektywa 2006/112 sprzeciwia się obowiązywaniu przepisu krajowego, zgodnie z którym usługę uważa się za wyświadczoną w dacie, w której zostały spełnione przesłanki uznania przychodu pochodzącego z danego świadczenia.

---

(1)  Dz.U. C 79 z 16.3.2013.

---

| 29.3.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 93/17 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 93/17

---

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 lutego 2014 r. — Węgry przeciwko Komisji Europejskiej, Republice Słowackiej

(Sprawa C-31/13 P) (1)

(Odwołanie - Chronione oznaczenia geograficzne - Rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 - Rejestr chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych dla wina - Baza danych E-Bacchus - Tokaj)

2014/C 93/26

Język postępowania: węgierski

Strony

Strona wnosząca odwołanie: Węgry (przedstawiciele: M.Z. Fehér i K. Szíjjártó, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka, B. Schima i B. Eggers, pełnomocnicy), Republika Słowacka (przedstawiciel: B. Ricziová, pełnomocnik)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) z dnia 8 listopada 2012 r. w sprawie T-194/10 Węgry przeciwko Komisji, w którym Sąd odrzucił jako niedopuszczalną skargę mającą na celu stwierdzenie nieważności wpisu chronionej nazwy pochodzenia „Vinohradnícka oblasť Tokaj” widniejącego, ze wskazaniem Słowacji jako państwa pochodzenia, w elektronicznym rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych dla wina (baza danych E-Bacchus) — Skutki prawne wpisu w E-Bacchus — Obowiązek uzasadnienia — Zasady dobrej administracji, lojalnej współpracy i pewności prawa

Sentencja

| 1) | Odwołanie zostaje oddalone. |
| --- | --- |

1)

Odwołanie zostaje oddalone.

| 2) | Węgry zostają obciążone kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Węgry zostają obciążone kosztami postępowania.

| 3) | Republika Słowacka pokrywa własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Republika Słowacka pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 71 z 9.3.2013.

---

| 29.3.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 93/17 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 93/17

---

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale civile di Roma — Włochy) — Mediaset SpA przeciwko Ministero dello Sviluppo Economico

(Sprawa C-69/13) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Pomoc państwa - Dotowanie zakupu i wynajmu dekoderów cyfrowych - Decyzja Komisji uznająca system pomocy za niezgodny z prawem i z rynkiem wewnętrznym - Odzyskanie - Ustalenie wysokości kwoty podlegającej odzyskaniu - Rola sądu krajowego - Uwzględnienie przez sąd krajowy zajęcia przez Komisję stanowiska w ramach wykonania wydanej przez nią decyzji - Zasada lojalnej współpracy)

2014/C 93/27

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale civile di Roma

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Mediaset SpA

Strona pozwana: Ministero dello Sviluppo Economico

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale civile di Roma — Odzyskanie bezprawnie przyznanej pomocy państwa — Ustalenie wysokości kwoty podlegającej odzyskaniu — Decyzja Komisji ustalająca kryteria dla określenia tej kwoty — Wyrok Trybunału przyznający sądowi krajowemu uprawnienie do dokonania oceny właściwości kryteriów ustalonych przez Komisję — Zakres swobodnej oceny sądu krajowego

Sentencja

| 1) | O ile w celu zapewnienia wykonania decyzji Komisji Europejskiej uznającej system pomocy za niezgodny z prawem i z rynkiem wewnętrznym oraz nakazującej odzyskanie rozpatrywanej pomocy, lecz niewskazującej indywidualnych beneficjentów tej pomocy i nieokreślającej dokładnych kwot podlegających zwrotowi, sąd krajowy jest związany tą decyzją, o tyle jednak nie jest on związany zajętym przez tę instytucję w ramach wykonywania wspomnianej decyzji stanowiskiem. Jednak sąd krajowy musi, zważywszy na zasadę lojalnej współpracy ustanowioną w art. 4 ust. 3 TUE, uwzględnić to zajęcie stanowiska jako element oceny w ramach toczącego się przed nim sporu. |
| --- | --- |

1)

O ile w celu zapewnienia wykonania decyzji Komisji Europejskiej uznającej system pomocy za niezgodny z prawem i z rynkiem wewnętrznym oraz nakazującej odzyskanie rozpatrywanej pomocy, lecz niewskazującej indywidualnych beneficjentów tej pomocy i nieokreślającej dokładnych kwot podlegających zwrotowi, sąd krajowy jest związany tą decyzją, o tyle jednak nie jest on związany zajętym przez tę instytucję w ramach wykonywania wspomnianej decyzji stanowiskiem. Jednak sąd krajowy musi, zważywszy na zasadę lojalnej współpracy ustanowioną w art. 4 ust. 3 TUE, uwzględnić to zajęcie stanowiska jako element oceny w ramach toczącego się przed nim sporu.

| 2) | W świetle powyższych rozważań na zadane pytania drugie i trzecie należy odpowiedzieć, że przy określaniu dokładnych kwot pomocy podlegających odzyskaniu i w przypadku gdy Komisja Europejska w decyzji uznającej system pomocy za niezgodny z prawem i z rynkiem wewnętrznym nie wskazała indywidualnych beneficjentów rozpatrywanej pomocy ani nie określiła dokładnych kwot podlegających zwrotowi, sąd krajowy może uznać, bez kwestionowania ważności decyzji Komisji Europejskiej ani obowiązku zwrotu rozpatrywanej pomocy, że kwota podlegającej zwrotowi pomocy jest równa zeru, w przypadku gdy wynika to z obliczeń dokonanych na podstawie wszystkich przekazanych mu istotnych informacji. |
| --- | --- |

2)

W świetle powyższych rozważań na zadane pytania drugie i trzecie należy odpowiedzieć, że przy określaniu dokładnych kwot pomocy podlegających odzyskaniu i w przypadku gdy Komisja Europejska w decyzji uznającej system pomocy za niezgodny z prawem i z rynkiem wewnętrznym nie wskazała indywidualnych beneficjentów rozpatrywanej pomocy ani nie określiła dokładnych kwot podlegających zwrotowi, sąd krajowy może uznać, bez kwestionowania ważności decyzji Komisji Europejskiej ani obowiązku zwrotu rozpatrywanej pomocy, że kwota podlegającej zwrotowi pomocy jest równa zeru, w przypadku gdy wynika to z obliczeń dokonanych na podstawie wszystkich przekazanych mu istotnych informacji.

---

(1)  Dz.U. C 147 z 25.5.2013.

---

| 29.3.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 93/18 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 93/18

---

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret — Dania) — Martin Blomqvist przeciwko Rolex SA, Manufacture des Montres Rolex SA

(Sprawa C-98/13) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE) nr 1383/2003 - Środki mające na celu niedopuszczenie do wprowadzania do obrotu towarów podrabianych i towarów pirackich - Artykuł 2 - Zakres zastosowania rozporządzenia - Sprzedaż z państwa trzeciego przez Internet podrobionego zegarka na użytek prywatny osobie fizycznej zamieszkałej w państwie członkowskim - Zajęcie zegarka przez organy celne w trakcie jego przywozu na terytorium państwa członkowskiego - Zgodność z prawem zajęcia - Przesłanki - Przesłanki dotyczące naruszenia praw własności intelektualnej - Dyrektywa 2001/29/WE - Artykuł 4 - Publiczne rozpowszechnianie - Dyrektywa 2008/95/WE - Artykuł 5 - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 9 - Używanie w obrocie handlowym)

2014/C 93/28

Język postępowania: duński

Sąd odsyłający

Højesteret

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Martin Blomqvist

Strona pozwana: Rolex SA, Manufacture des Montres Rolex SA

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Højesteret — Wykładnia art. 4 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10), art. 5 ust. 1 i 3 dyrektywy 2008/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 299, s. 25), art. 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1) oraz art. 2 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003 z dnia 22 lipca 2003 r. dotyczącego działań organów celnych skierowanych przeciwko towarom podejrzanym o naruszenie niektórych praw własności intelektualnej oraz środków podejmowanych w odniesieniu do towarów, co do których stwierdzono, że naruszyły takie prawa (Dz.U. L 196, s. 7) — Środki mające na celu niedopuszczenie do wprowadzenia do obrotu towarów podrabianych i towarów pirackich — Osoba fizyczna zamieszkała w państwie członkowskim, która na użytek prywatny nabyła na stronie internetowej sprzedawcy z państwa trzeciego podrabiany zegarek — Zajęcie tego wysłanego do nabywcy pocztą zegarka oraz zawieszenie jego dopuszczenia do obrotu przez władze tego państwa członkowskiego.

Sentencja

Rozporządzenie Rady (WE) nr 1383/2003 z dnia 22 lipca 2003 r. dotyczące działań organów celnych skierowanych przeciwko towarom podejrzanym o naruszenie niektórych praw własności intelektualnej oraz środków podejmowanych w odniesieniu do towarów, co do których stwierdzono, że naruszyły takie prawa, należy interpretować w ten sposób, że posiadacz prawa własności intelektualnej do towaru sprzedawanego osobie zamieszkałej na terytorium jednego z państw członkowskich za pośrednictwem strony internetowej sprzedaży wysyłkowej położonej w państwie trzecim korzysta, w chwili, w której towar ten wkracza na terytorium tego państwa członkowskiego, z ochrony zagwarantowanej temu posiadaczowi przez rzeczone rozporządzenie na samej tylko podstawie nabycia tego towaru. W tym celu nie ma konieczności, aby ponadto przed sprzedażą odnośny towar stanowił przedmiot oferty sprzedaży lub reklamy skierowanej do konsumentów tego samego państwa.

---

(1)  Dz.U. C 129 z 4.5.2013.

---

| 29.3.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 93/18 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 93/18

---

Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 13 lutego 2014 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii

(Sprawa C-139/13) (1)

(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Normy dotyczące zabezpieczeń i danych biometrycznych w paszportach i dokumentach podróży wydawanych przez państwa członkowskie - Rozporządzenie (WE) nr 2252/2004 - Paszport biometryczny - Zawarcie odcisków palców - Brak wykonania - Brak wydania w terminie)

2014/C 93/29

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Maidani i G. Wils, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciele: J.-C. Halleux i L. Van den Broeck, pełnomocnicy)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 2252/2004 z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie norm dotyczących zabezpieczeń i danych biometrycznych w paszportach i dokumentach podróży wydawanych przez państwa członkowskie (Dz.U. L 385, s. 1) — Paszporty biometryczne zawierające odciski palców — Brak wydania wskazanych paszportów w terminie przewidzianym w rozporządzeniu

Sentencja

| 1) | Nie wykonując w przepisanym terminie wymogów technicznych dotyczących wydania paszportów biometrycznych zawierających odciski palców Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 2252/2004 z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie norm dotyczących zabezpieczeń i danych biometrycznych w paszportach i dokumentach podróży wydawanych przez państwa członkowskie. |
| --- | --- |

1)

Nie wykonując w przepisanym terminie wymogów technicznych dotyczących wydania paszportów biometrycznych zawierających odciski palców Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 2252/2004 z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie norm dotyczących zabezpieczeń i danych biometrycznych w paszportach i dokumentach podróży wydawanych przez państwa członkowskie.

| 2) | Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 156 z 1.6.2013.

---

| 29.3.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 93/19 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 93/19

---

Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej

(Sprawa C-653/13)

2014/C 93/30

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Recchia, E. Sanfrutos Cano, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Włoska

Żądania strony skarżącej

| — | Stwierdzenie, że Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na mocy art. 260 ust. 1 TFUE w związku z niepodjęciem wszystkich działań koniecznych do zastosowania się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 4 marca 2010 r. w sprawie C-297/08, w którym stwierdzono, że Republika Włoska, nie podejmując w odniesieniu do regionu Kamapania wszystkich działań koniecznych do zapewnienia odzyskiwania lub unieszkodliwiania odpadów bez zagrażania zdrowiu ludzkiemu i bez szkodzenia środowisku, a w szczególności nie tworząc odpowiedniej zintegrowanej sieci urządzeń do unieszkodliwiania odpadów, uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na mocy art. 4 i 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/12/WE (1) z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie odpadów; |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie, że Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na mocy art. 260 ust. 1 TFUE w związku z niepodjęciem wszystkich działań koniecznych do zastosowania się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 4 marca 2010 r. w sprawie C-297/08, w którym stwierdzono, że Republika Włoska, nie podejmując w odniesieniu do regionu Kamapania wszystkich działań koniecznych do zapewnienia odzyskiwania lub unieszkodliwiania odpadów bez zagrażania zdrowiu ludzkiemu i bez szkodzenia środowisku, a w szczególności nie tworząc odpowiedniej zintegrowanej sieci urządzeń do unieszkodliwiania odpadów, uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na mocy art. 4 i 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/12/WE (1) z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie odpadów;

| — | zasądzenie od Republiki Włoskiej na rzecz Komisji okresowej kary pieniężnej w wysokości 256 819,20 EUR dziennie (lub 85 606,40 EUR dziennie za każdy rodzaj urządzeń), pomniejszonej ewentualnie o kwotę wynikającą z proponowanej formuły stopniowego zmniejszania, począwszy od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie do dnia całkowitego wykonania wyroku w sprawie C-297/08; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od Republiki Włoskiej na rzecz Komisji okresowej kary pieniężnej w wysokości 256 819,20 EUR dziennie (lub 85 606,40 EUR dziennie za każdy rodzaj urządzeń), pomniejszonej ewentualnie o kwotę wynikającą z proponowanej formuły stopniowego zmniejszania, począwszy od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie do dnia całkowitego wykonania wyroku w sprawie C-297/08;

| — | zasądzenie od Republiki Włoskiej na rzecz Komisji ryczałtu, którego wysokość wynika z pomnożenia kwoty dziennej w wysokości 28 089,60 EUR przez liczbę dni trwania naruszenia od dnia ogłoszenia wyroku w sprawie C-297/08 do dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie, |
| --- | --- |

—

zasądzenie od Republiki Włoskiej na rzecz Komisji ryczałtu, którego wysokość wynika z pomnożenia kwoty dziennej w wysokości 28 089,60 EUR przez liczbę dni trwania naruszenia od dnia ogłoszenia wyroku w sprawie C-297/08 do dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie,

| — | obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Republika Włoska nie podjęła działań koniecznych do wykonania wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-297/08. Proponowana kara (okresowa kara pieniężna oraz ryczałt) zostanie dostosowana do ciężaru naruszenia oraz jego czasu trwania z uwzględnieniem konieczności zapewnienia odstraszającego charakteru kary celem uniknięcia powtórnych naruszeń.

---

(1)  Dyrektywa 2006/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie odpadów (Dz.U. L 11, s. 9)

---

| 29.3.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 93/19 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 93/19

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal do Comércio de Lisboa (Portugalia) w dniu 16 grudnia 2013 r. — Estado português przeciwko masie upadłościowej Banco Privado Português SA, w likwidacji

(Sprawa C-667/13)

2014/C 93/31

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Tribunal do Comércio de Lisboa.

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Estado português.

Strona pozwana: Masa upadłościowa Banco Privado Português SA, w likwidacji.

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy decyzja (1) obarczona jest brakiem uzasadnienia ze względu na to, że:






  a) | nie wskazuje powodu, dla którego gwarancja ustanowiona przez państwo portugalskie ma wpływ na handel pomiędzy państwami członkowskimi? |
| --- | --- | --- |

1)

Czy decyzja (1) obarczona jest brakiem uzasadnienia ze względu na to, że:

a)

nie wskazuje powodu, dla którego gwarancja ustanowiona przez państwo portugalskie ma wpływ na handel pomiędzy państwami członkowskimi?

| b) | nie wyjaśnia powodu, dla którego pomoc przyznana w formie gwarancji, która w pierwszej chwili została uznana za objętą zakresem art. 107 ust. 3, obecnie została uznana za sprzeczną ze wspólnym rynkiem? |
| --- | --- |

b)

nie wyjaśnia powodu, dla którego pomoc przyznana w formie gwarancji, która w pierwszej chwili została uznana za objętą zakresem art. 107 ust. 3, obecnie została uznana za sprzeczną ze wspólnym rynkiem?

| 2) | Czy decyzja obarczona jest sprzecznością pomiędzy uzasadnieniem a decyzją, w odniesieniu do momentu, od którego należy uznać decyzję za sprzeczną z prawem: od dnia 5 grudnia 2008 r., czy od dnia 5 czerwca 2009 r.? |
| --- | --- |

2)

Czy decyzja obarczona jest sprzecznością pomiędzy uzasadnieniem a decyzją, w odniesieniu do momentu, od którego należy uznać decyzję za sprzeczną z prawem: od dnia 5 grudnia 2008 r., czy od dnia 5 czerwca 2009 r.?

| 3) | Czy decyzja jest sprzeczna z art. 107 ust. 1 TFUE w zakresie, w jakim przyznana pomoc nie miała wpływu na handel pomiędzy państwami członkowskimi, w szczególności z uwagi na cel pożyczki i na rzeczywiste jej wykorzystanie oraz z uwagi na fakt, iż jej beneficjent nie prowadził działalności od dnia 1 grudnia 2008 r.? |
| --- | --- |

3)

Czy decyzja jest sprzeczna z art. 107 ust. 1 TFUE w zakresie, w jakim przyznana pomoc nie miała wpływu na handel pomiędzy państwami członkowskimi, w szczególności z uwagi na cel pożyczki i na rzeczywiste jej wykorzystanie oraz z uwagi na fakt, iż jej beneficjent nie prowadził działalności od dnia 1 grudnia 2008 r.?

| 4) | Czy decyzja jest sprzeczna z art. 107 ust. 3 TFUE w zakresie, w jakim pomoc była przeznaczona na uniknięcie poważnego zagrożenia dla gospodarki danego państwa członkowskiego, oraz w tym zakresie pomoc ta jest zgodna ze wspólnym rynkiem? |
| --- | --- |

4)

Czy decyzja jest sprzeczna z art. 107 ust. 3 TFUE w zakresie, w jakim pomoc była przeznaczona na uniknięcie poważnego zagrożenia dla gospodarki danego państwa członkowskiego, oraz w tym zakresie pomoc ta jest zgodna ze wspólnym rynkiem?

| 5) | Tytułem pomocniczym: Czy [art. 14] ust. 1 i 2 rozporządzenia 659/1999 (2) przemawiają za tym, aby w niniejszym przypadku zastosować obniżenie kwoty, która ma zostać odzyskana, w sytuacji gdy przepis ten ma zastosowanie w sposób niedyskryminujący do wszystkich wierzycieli upadłego? |
| --- | --- |

5)

Tytułem pomocniczym: Czy [art. 14] ust. 1 i 2 rozporządzenia 659/1999 (2) przemawiają za tym, aby w niniejszym przypadku zastosować obniżenie kwoty, która ma zostać odzyskana, w sytuacji gdy przepis ten ma zastosowanie w sposób niedyskryminujący do wszystkich wierzycieli upadłego?

---

(1)  Decyzja Komisji 2011/346/UE z dnia 20 lipca 2010 r. w sprawie pomocy państwa C 33/09 (ex NN 57/09, CP 191/09) udzielonej przez Portugalię w postaci gwarancji rządowej udzielonej BPP [notyfikowana jako dokument nr C(2010) 4932] — Dz. U. L 159, s. 95.

(2)  Rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 (obecnie art. 88) Traktatu WE — Dz.U. L 83, s. 1.

---

| 29.3.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 93/20 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 93/20

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco (Hiszpania) w dniu 27 stycznia 2014 r. — Subdelegación del Gobierno en Guipuzkoa — Extranjeria przeciwko Samirowi Zaizoune

(Sprawa C-38/14)

2014/C 93/32

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Subdelegación del Gobierno en Guipuzkoa — Extranjeria

Strona pozwana: Samir Zaizoune

Pytania prejudycjalne

Czy w świetle zasady lojalnej współpracy i zasady skuteczności dyrektyw art. 4 ust. 2 i 3 oraz art. 6 ust. 1 dyrektywy 2008/115/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie istnieniu uregulowań krajowych, takich jak te będące przedmiotem postępowania głównego, i dotyczącej ich wykładni, na mocy których można nałożyć na cudzoziemca z tytułu nielegalnego pobytu jedynie karę finansową, której dodatkowo nie można łączyć z karą wydalenia?

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 6 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. L 348, s. 98).

---

| 29.3.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 93/20 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 93/20

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte (Włochy) w dniu 3 lutego 2014 r. — CASTA i in. przeciwko A.S.L. di Ciriè, Chivasso e Ivrea (ASL TO4) i Regione Piemonte

(Sprawa C-50/14)

2014/C 93/33

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Consorzio Artigiano Servizio Taxi e Autonoleggio (CASTA), Galati Lucimorto Roberto — Autonoleggio Galati, Seren Bernardone Guido — Autonoleggio Seren Guido

Strona pozwana: Azienda Sanitaria Locale di Ciriè, Chivasso e Ivrea (ASL T04), Regione Piemonte

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy prawo Unii w dziedzinie zamówień publicznych — a mianowicie ogólne zasady wolnej konkurencji, niedyskryminacji, przejrzystości i proporcjonalności, jako że przedmiotem niniejszej sprawy są zamówienia objęte wyłączeniem — stoi na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego pozwalającemu na bezpośrednie udzielanie zamówień na usługi transportu medycznego stowarzyszeniom wolontariatu, zorganizowanym głównie w oparciu o nieodpłatne świadczenia i w wypadku rzeczywistego zwrotu kosztów? |
| --- | --- |

1)

Czy prawo Unii w dziedzinie zamówień publicznych — a mianowicie ogólne zasady wolnej konkurencji, niedyskryminacji, przejrzystości i proporcjonalności, jako że przedmiotem niniejszej sprawy są zamówienia objęte wyłączeniem — stoi na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego pozwalającemu na bezpośrednie udzielanie zamówień na usługi transportu medycznego stowarzyszeniom wolontariatu, zorganizowanym głównie w oparciu o nieodpłatne świadczenia i w wypadku rzeczywistego zwrotu kosztów?

| 2) | W przypadku uznania, że rozpatrywany sposób udzielenia zamówienia publicznego jest zgodny z prawem wspólnotowym, czy konieczne jest wcześniejsze porównanie ofert pochodzących od większej liczby jednorodnych podmiotów (ewentualnie także wspólnotowych) uprawnionych do bezpośredniego uzyskania zamówienia, w celu ograniczenia ryzyka poniesienia niepotrzebnych lub nieracjonalnych kosztów, i czy zatem w taki sposób należy interpretować przepis prawa krajowego, który pozwala na bezpośrednie udzielenie zamówienia? |
| --- | --- |

2)

W przypadku uznania, że rozpatrywany sposób udzielenia zamówienia publicznego jest zgodny z prawem wspólnotowym, czy konieczne jest wcześniejsze porównanie ofert pochodzących od większej liczby jednorodnych podmiotów (ewentualnie także wspólnotowych) uprawnionych do bezpośredniego uzyskania zamówienia, w celu ograniczenia ryzyka poniesienia niepotrzebnych lub nieracjonalnych kosztów, i czy zatem w taki sposób należy interpretować przepis prawa krajowego, który pozwala na bezpośrednie udzielenie zamówienia?

| 3) | W przypadku uznania, że rozpatrywany sposób udzielenia zamówienia publicznego jest zgodny z prawem wspólnotowym, czy stowarzyszenia wolontariatu, którym bezpośrednio udzielono zamówienia muszą być objęte szczegółowymi ograniczeniami procentowymi w zakresie równoległego dostępu do rynku, i czy zatem w taki sposób należy interpretować przepis prawa krajowego, który przewiduje, że działalność gospodarcza tych stowarzyszeń musi mieć charakter uboczny? |
| --- | --- |

3)

W przypadku uznania, że rozpatrywany sposób udzielenia zamówienia publicznego jest zgodny z prawem wspólnotowym, czy stowarzyszenia wolontariatu, którym bezpośrednio udzielono zamówienia muszą być objęte szczegółowymi ograniczeniami procentowymi w zakresie równoległego dostępu do rynku, i czy zatem w taki sposób należy interpretować przepis prawa krajowego, który przewiduje, że działalność gospodarcza tych stowarzyszeń musi mieć charakter uboczny?

---

| 29.3.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 93/21 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 93/21

---

Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2014 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej

(Sprawa C-60/14)

2014/C 93/34

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i I. Zervas)

Strona pozwana: Republika Grecka

Żądania strony skarżącej

| — | Stwierdzenie, że Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na podstawie Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 2, 3 i 4 decyzji (1) Komisji z dnia 24 maja 2011 r., gdyż nie podjęła w wyznaczonym terminie wszelkich środków koniecznych do odzyskania od kasyn w Salonikach, Mont Parnes i na Korfu bezprawnie przyznanej pomocy państwa oraz z tego względu, że w każdym razie nie poinformowała w wystarczający sposób Komisji o dokładnej kwocie (kwocie głównej i odsetkach) podlegającej odzyskaniu od wszystkich beneficjentów bezprawnie przyznanej pomocy państwa ani o innych środkach, które podjęła na podstawie art. 4 decyzji; |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie, że Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na podstawie Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 2, 3 i 4 decyzji (1) Komisji z dnia 24 maja 2011 r., gdyż nie podjęła w wyznaczonym terminie wszelkich środków koniecznych do odzyskania od kasyn w Salonikach, Mont Parnes i na Korfu bezprawnie przyznanej pomocy państwa oraz z tego względu, że w każdym razie nie poinformowała w wystarczający sposób Komisji o dokładnej kwocie (kwocie głównej i odsetkach) podlegającej odzyskaniu od wszystkich beneficjentów bezprawnie przyznanej pomocy państwa ani o innych środkach, które podjęła na podstawie art. 4 decyzji;

| — | obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

| 1) | Republika Grecka była zobowiązana odzyskać bezprawnie przyznaną pomoc państwa do dnia 25 września 2011 r. |
| --- | --- |

1)

Republika Grecka była zobowiązana odzyskać bezprawnie przyznaną pomoc państwa do dnia 25 września 2011 r.

| 2) | Republika Grecka była zobowiązana powiadomić Komisję do dnia 25 lipca 2011 r. o środkach, które podejmie w celu odzyskania bezprawnie przyznanej pomocy państwa oraz o dokładnej kwocie podlegającej odzyskaniu. |
| --- | --- |

2)

Republika Grecka była zobowiązana powiadomić Komisję do dnia 25 lipca 2011 r. o środkach, które podejmie w celu odzyskania bezprawnie przyznanej pomocy państwa oraz o dokładnej kwocie podlegającej odzyskaniu.

| 3) | Republika Grecka nie zastosowała się do żadnego z zobowiązań w wyznaczonych terminach. |
| --- | --- |

3)

Republika Grecka nie zastosowała się do żadnego z zobowiązań w wyznaczonych terminach.

---

(1)  Decyzja Komisji z dnia 24 maja 2011 r. w sprawie pomocy państwa C 16/10 udzielonej przez Grecję na rzecz niektórych kasyn w Grecji (Dz.U. L 285, s. 25-45).

---

| 29.3.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 93/21 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 93/21

---

Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2014 r. — Rada Unii Europejskiej przeciwko Komisji Europejskiej

(Sprawa C-73/14)

2014/C 93/35

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Westerhof Löfflerová, E. Finnegan, R. Liudvinaviciute-Cordeiro, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

| — | Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 29 listopada 2013 r. w przedmiocie „Pisemnego oświadczenia Komisji Europejskiej w imieniu Unii Europejskiej” złożonego przed Międzynarodowym Trybunałem Prawa Morza w sprawie 21 (1); oraz |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 29 listopada 2013 r. w przedmiocie „Pisemnego oświadczenia Komisji Europejskiej w imieniu Unii Europejskiej” złożonego przed Międzynarodowym Trybunałem Prawa Morza w sprawie 21 (1); oraz

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

| 1) | W drodze niniejszej skargi Rada zwraca się do Trybunału z szacunkiem o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 29 listopada 2013 r. w przedmiocie „Pisemnego oświadczenia Komisji Europejskiej w imieniu Unii Europejskiej” złożonego przed Międzynarodowym Trybunałem Prawa Morza w sprawie 21 (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”). |
| --- | --- |

1)

W drodze niniejszej skargi Rada zwraca się do Trybunału z szacunkiem o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 29 listopada 2013 r. w przedmiocie „Pisemnego oświadczenia Komisji Europejskiej w imieniu Unii Europejskiej” złożonego przed Międzynarodowym Trybunałem Prawa Morza w sprawie 21 (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”).

| 2) | Zdaniem Rady zaskarżona decyzja, która została przedstawiona bez zgody Rady i wbrew jej woli, jest niezgodna z prawem ze względu na to, że narusza zapisane w Traktatach podstawowe zasady prawa Unii. |
| --- | --- |

2)

Zdaniem Rady zaskarżona decyzja, która została przedstawiona bez zgody Rady i wbrew jej woli, jest niezgodna z prawem ze względu na to, że narusza zapisane w Traktatach podstawowe zasady prawa Unii.

| 3) | Swe żądanie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Rada opiera na dwóch zarzutach. |
| --- | --- |

3)

Swe żądanie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Rada opiera na dwóch zarzutach.

| 4) | Po pierwsze, przyjmując zaskarżoną decyzję, Komisja naruszyła zapisaną w art. 13 ust. 2 TUE zasadę podziału kompetencji i, co za tym idzie, zasadę równowagi instytucjonalnej (zarzut pierwszy). W pierwszej części tego zarzutu Rada podnosi, że Międzynarodowy Trybunał Prawa Morza jest ustanowionym Konwencją ONZ o prawie morza organem, który przyjmuje akty wywierające skutki prawne i, co za tym idzie, stanowisko zajęte w imieniu Unii przed Międzynarodowym Trybunałem Prawa Morza winna była zostać sporządzona przez Radę zgodnie z art. 218 ust. 9 TFUE. W drugiej części zarzutu pierwszego Rada twierdzi, że w każdym razie Komisja naruszyła art. 16 ust. 1 TUE uzurpując sobie funkcje określania polityki, które, zgodnie z tym postanowieniem traktatowym, należą do wyłącznej kompetencji Rady. |
| --- | --- |

4)

Po pierwsze, przyjmując zaskarżoną decyzję, Komisja naruszyła zapisaną w art. 13 ust. 2 TUE zasadę podziału kompetencji i, co za tym idzie, zasadę równowagi instytucjonalnej (zarzut pierwszy). W pierwszej części tego zarzutu Rada podnosi, że Międzynarodowy Trybunał Prawa Morza jest ustanowionym Konwencją ONZ o prawie morza organem, który przyjmuje akty wywierające skutki prawne i, co za tym idzie, stanowisko zajęte w imieniu Unii przed Międzynarodowym Trybunałem Prawa Morza winna była zostać sporządzona przez Radę zgodnie z art. 218 ust. 9 TFUE. W drugiej części zarzutu pierwszego Rada twierdzi, że w każdym razie Komisja naruszyła art. 16 ust. 1 TUE uzurpując sobie funkcje określania polityki, które, zgodnie z tym postanowieniem traktatowym, należą do wyłącznej kompetencji Rady.

| 5) | Po drugie, podejmując działania prowadzące do przyjęcia zaskarżonej decyzji, Komisja naruszyła zapisaną w art. 13 ust. 2 TUE lojalnej współpracy (zarzut drugi). |
| --- | --- |

5)

Po drugie, podejmując działania prowadzące do przyjęcia zaskarżonej decyzji, Komisja naruszyła zapisaną w art. 13 ust. 2 TUE lojalnej współpracy (zarzut drugi).

---

(1)  Rada nie domaga się w chwili obecnej stwierdzenia nieważności złożonego przez Komisję przed tym Trybunałem oświadczenia.

---

Sąd

| 29.3.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 93/22 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 93/22

---

Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2014 r. — Dr. Oetker Nahrungsmittel przeciwko OHIM (La qualité est la meilleure des recettes)

(Sprawa T-570/11) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego La qualité est la meilleure des recettes - Znak towarowy mający postać sloganu reklamowego - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

2014/C 93/36

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Dr. Oetker Nahrungsmittel KG (Bielefeld, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat F. Graf von Stosch

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: K. Klüpfel i A. Schifko, pełnomocnicy)

Przedmiot

Skarga na decyzję Wielkiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 lipca 2011 r. (sprawa R 1798/2010-G) dotyczącej zgłoszenia do rejestracji jako wspólnotowy znak towarowy oznaczenia słownego „La qualité est la meilleure des recettes”.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Dr. Oetker Nahrungsmittel KG zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Dr. Oetker Nahrungsmittel KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 13 z 14.1.2012.

---

| 29.3.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 93/22 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 93/22

---

Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2014 r. — Beco przeciwko Komisji

(Sprawa T-81/12) (1)

(Dumping - Przywóz elementów złącznych ze stali nierdzewnej pochodzących z Chin i Tajwanu - Wniosek o zwrot pobranych należności celnych - Artykuł 11 ust. 8 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 - Pewność prawa)

2014/C 93/37

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Beco Metallteile-Handels GmbH (Spaichingen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Pfeiffer)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

Przedmiot

Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2011) 9112 wersja ostateczna z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie wniosku o zwrot ceł antydumpingowych uiszczonych w związku z przywozem elementów złącznych ze stali nierdzewnej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Tajwanu.

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2011) 9112 wersja ostateczna z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie wniosku o zwrot ceł antydumpingowych uiszczonych w związku z przywozem elementów złącznych ze stali nierdzewnej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Tajwanu. |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2011) 9112 wersja ostateczna z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie wniosku o zwrot ceł antydumpingowych uiszczonych w związku z przywozem elementów złącznych ze stali nierdzewnej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Tajwanu.

| 2) | Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 118 z 21.4.2012.

---

| 29.3.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 93/22 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 93/22

---

Wyrok Sądu z dnia 13 lutego 2014 r. — Demon International przeciwko OHIM — Big Line (DEMON)

(Sprawa T-380/12) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny wspólnotowy znak towarowy DEMON - Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy DEMON - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo towarów - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

2014/C 93/38

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Demon International, LC (Orem, Utah, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat T. Krüger)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo F. Mattina, następnie L. Rampini, pełnomocnicy)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Big Line Sas di Graziani Lorenzo (Thiene, Włochy) (przedstawiciel: adwokat B. Osti)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 czerwca 2012 r. (sprawa R 1845/2001-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Demon International LC a Big Line Sas di Graziani Lorenzo.

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 20 czerwca 2012 r. (sprawa R 1845/2001-4) w zakresie dotyczącym częściowego uchylenia decyzji Wydziału Unieważnień i oddalenia wniosku o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego nr 6 375 398 w odniesieniu do towarów „gogle narciarskie” i „gogle snowboardowe”. |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 20 czerwca 2012 r. (sprawa R 1845/2001-4) w zakresie dotyczącym częściowego uchylenia decyzji Wydziału Unieważnień i oddalenia wniosku o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego nr 6 375 398 w odniesieniu do towarów „gogle narciarskie” i „gogle snowboardowe”.

| 2) | W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

2)

W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

| 3) | Demon International LC i Big Line Sas di Graziani Lorenzo pokrywają własne koszty, w tym koszty poniesione w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą. |
| --- | --- |

3)

Demon International LC i Big Line Sas di Graziani Lorenzo pokrywają własne koszty, w tym koszty poniesione w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą.

| 4) | OHIM pokrywa własne koszty. |
| --- | --- |

4)

OHIM pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 331 z 27.10.2012.

---

| 29.3.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 93/23 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 93/23

---

Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2014 r. — dm-drogerie markt przeciwko OHIM — Semtee (CALDEA)

(Sprawa T-26/13) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CALDEA - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy BALEA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

2014/C 93/39

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: dm-drogerie markt GmbH & Co. KG (przedstawiciele: adwokaci O. Bludovsky, B. Beinert i A. Bender)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Semtee (Escaldes Engornay, Andora)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 października 2012 r. (sprawa R 2432/2011-1) dotyczącą postępowania w przedmiocie sprzeciwu pomiędzy dm-drogerie markt GmbH & Co. KG a Semtee.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | dm-drogerie markt GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

dm-drogerie markt GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 86 z 23.3.2013.

---

| 29.3.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 93/23 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 93/23

---

Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 20 stycznia 2014 r. — Romonta przeciwko Komisji

(Sprawa T-614/13 R)

(Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2003/87/WE - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych - Przydział bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na okres od 2013 r. - Wniosek o stwierdzenie nadzwyczajnych okoliczności - Brak pilnego charakteru)

2014/C 93/40

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Romonta GmbH (Amsdorf, Seegebiet Mansfelder Land, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci I. Zenke, M. Vollmer, C. Telschow i A. Schulze)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. White, C. Hermes i K. Herrmann, pełnomocnicy)

Przedmiot

Wniosek o zawieszenie wykonania art. 1 ust. 1 decyzji Komisji 2013/448/UE z dnia 5 września 2013 r. dotyczącej krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie, w jakim odmawia ona skarżącej przydziału z uwagi na nadzwyczajne okoliczności.

Sentencja

| 1) | Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony. |
| --- | --- |

1)

Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

| 2) | Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. |
| --- | --- |

2)

Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

---

| 29.3.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 93/23 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 93/23

---

Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2013 r. — Deloitte Consulting przeciwko Komisji

(Sprawa T-688/13)

2014/C 93/41

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Deloitte Consulting CVBA (Diegem, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci K. De hornois i N. Korogiannakis)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | Stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej w sprawie wyboru skarżącej jako czwartego wykonawcy w systemie kaskadowym w przetargu DIGIT/R2/PO/2013/004 ABC III — Doradztwo, analiza porównawcza i konsultacje w zakresie technologii informacyjno-komunikacyjnych (Cześć 2), o której powiadomiono skarżącą w piśmie z dnia 15 października 2013 r. i w sprawie udzielenia zamówienia konsorcjom PWC-EVERIS jako pierwszemu wykonawcy, KPMG-TRASYS-KURT SALMON jako drugiemu wykonawcy i CGI Accenture jako trzeciemu wykonawcy; |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej w sprawie wyboru skarżącej jako czwartego wykonawcy w systemie kaskadowym w przetargu DIGIT/R2/PO/2013/004 ABC III — Doradztwo, analiza porównawcza i konsultacje w zakresie technologii informacyjno-komunikacyjnych (Cześć 2), o której powiadomiono skarżącą w piśmie z dnia 15 października 2013 r. i w sprawie udzielenia zamówienia konsorcjom PWC-EVERIS jako pierwszemu wykonawcy, KPMG-TRASYS-KURT SALMON jako drugiemu wykonawcy i CGI Accenture jako trzeciemu wykonawcy;

| — | Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji przynajmniej w zakresie, w jakim nie wykluczono z przetargu pierwszego wykonawcy w systemie kaskadowym, PWC-EVERIS, ze względu na to, że zamieścił informację o swojej ofercie finansowej w ofercie technicznej; |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji przynajmniej w zakresie, w jakim nie wykluczono z przetargu pierwszego wykonawcy w systemie kaskadowym, PWC-EVERIS, ze względu na to, że zamieścił informację o swojej ofercie finansowej w ofercie technicznej;

| — | Zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącej odszkodowania za szkodę spowodowaną utratą zamówienia lub zamiennie utratą szansy z racji rzeczonego postępowania przetargowego; |
| --- | --- |

—

Zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącej odszkodowania za szkodę spowodowaną utratą zamówienia lub zamiennie utratą szansy z racji rzeczonego postępowania przetargowego;

| — | Obciążenie pozwanej kosztami poniesionymi przez skarżącą w związku z niniejszą skargą. |
| --- | --- |

—

Obciążenie pozwanej kosztami poniesionymi przez skarżącą w związku z niniejszą skargą.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

| 1) | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia i nieujawniania zalet wybranych oferentów — art. 113 ust. 2 rozporządzenia finansowego i art. 161 ust. 2 i 3 rozporządzenia delegowanego oraz naruszenia istotnego wymogu proceduralnego — zasady prawa do skutecznego środka prawnego;






  — | Mimo że przedmiot przetargu jest technicznie złożony i ma duże znaczenie strategiczne, fragmenty sprawozdania z oceny są krótkie, powierzchowne, uproszczone, brak w nich wskazania mocnych i słabych stron ocenianych ofert, ograniczają się do „kwalifikacji” i w ogóle nie zawierają istoty odpowiedzi. Dla niektórych podkryteriów całkowicie brak jest uzasadnienia tłumaczącego punktację oferentów, zaś uwagi komisji oceniającej są często niespójne z punktacją przyznaną poszczególnym oferentom. Braki uzasadnienia zaskarżonej decyzji uniemożliwiają kontrolę sądową zaskarżonej decyzji, naruszając zasadę prawa do skutecznego środka prawnego. |
| --- | --- | --- |

1)

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia i nieujawniania zalet wybranych oferentów — art. 113 ust. 2 rozporządzenia finansowego i art. 161 ust. 2 i 3 rozporządzenia delegowanego oraz naruszenia istotnego wymogu proceduralnego — zasady prawa do skutecznego środka prawnego;

—

Mimo że przedmiot przetargu jest technicznie złożony i ma duże znaczenie strategiczne, fragmenty sprawozdania z oceny są krótkie, powierzchowne, uproszczone, brak w nich wskazania mocnych i słabych stron ocenianych ofert, ograniczają się do „kwalifikacji” i w ogóle nie zawierają istoty odpowiedzi. Dla niektórych podkryteriów całkowicie brak jest uzasadnienia tłumaczącego punktację oferentów, zaś uwagi komisji oceniającej są często niespójne z punktacją przyznaną poszczególnym oferentom. Braki uzasadnienia zaskarżonej decyzji uniemożliwiają kontrolę sądową zaskarżonej decyzji, naruszając zasadę prawa do skutecznego środka prawnego.

| 2) | Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku stosowania jasnych kryteriów udzielenia zamówienia, na podstawie których można udzielić zamówienia w obiektywny sposób; naruszenie rozróżnienia między kryteriami wyboru a kryteriami udzielenia zamówienia;






  — | Specyfikacja techniczna składa się ze znacznej liczby niejasnych podkryteriów. Dlatego też należycie poinformowani i wykazujący zwykłą staranność oferenci nie są w stanie zinterpretować konkretnego kryterium udzielenia zamówienia. Nie jest jasno wskazane, co może stanowić lepsze lub gorsze podejście, ani nie ma czynnika jakościowego dla ustalenia, które ze wskaźników mogą prowadzić do uzyskania lepszych lub gorszych wyników. Ponadto sprawozdanie z oceny zawiera odniesienia do kryteriów wyboru, które były zastosowane do oceny technicznej propozycji oferentów. |
| --- | --- | --- |

2)

Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku stosowania jasnych kryteriów udzielenia zamówienia, na podstawie których można udzielić zamówienia w obiektywny sposób; naruszenie rozróżnienia między kryteriami wyboru a kryteriami udzielenia zamówienia;

—

Specyfikacja techniczna składa się ze znacznej liczby niejasnych podkryteriów. Dlatego też należycie poinformowani i wykazujący zwykłą staranność oferenci nie są w stanie zinterpretować konkretnego kryterium udzielenia zamówienia. Nie jest jasno wskazane, co może stanowić lepsze lub gorsze podejście, ani nie ma czynnika jakościowego dla ustalenia, które ze wskaźników mogą prowadzić do uzyskania lepszych lub gorszych wyników. Ponadto sprawozdanie z oceny zawiera odniesienia do kryteriów wyboru, które były zastosowane do oceny technicznej propozycji oferentów.

| 3) | Zarzut trzeci dotyczący niezgodności z postanowieniami specyfikacji warunków zamówienia. Naruszenie zasad przejrzystości i dobrej administracji — Naruszenie instrukcji dla oferentów — wzmianka o cenie w ofercie technicznej;






  — | Jeden z wygrywających oferentów ujawnił istotne szczegóły finansowe w technicznej sekcji oferty, co prowadziło do jej niedopuszczalności, gdyż naruszała ona konkretne postanowienia specyfikacji dla oferentów, a także zasadę niedyskryminacji i Przewodnik zamówień publicznych DIGIT, mający zastosowanie do niniejszej sprawy. |
| --- | --- | --- |

3)

Zarzut trzeci dotyczący niezgodności z postanowieniami specyfikacji warunków zamówienia. Naruszenie zasad przejrzystości i dobrej administracji — Naruszenie instrukcji dla oferentów — wzmianka o cenie w ofercie technicznej;

—

Jeden z wygrywających oferentów ujawnił istotne szczegóły finansowe w technicznej sekcji oferty, co prowadziło do jej niedopuszczalności, gdyż naruszała ona konkretne postanowienia specyfikacji dla oferentów, a także zasadę niedyskryminacji i Przewodnik zamówień publicznych DIGIT, mający zastosowanie do niniejszej sprawy.

| 4) | Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 lit. a) rozporządzenia finansowego i sekcji 5.2.3.2. specyfikacji dla oferentów — konflikt interesów;






  — | Zgodnie z art. 107 rozporządzenia finansowego pozwana powinna była ocenić, czy oferenci nie mają konfliktu interesów, w trakcie postępowania przetargowego na umowę ramową, zamiast przeprowadzać ocenę dla każdego przypadku z osobna w trakcie wykonania umowy ramowej, co pozwana w tym przypadku preferuje. Wszyscy oferenci mający konflikt interesów, tak jak opisano w trakcie postępowania przetargowego, powinni byli zostać wykluczeni przed zawarciem umowy ramowej, a nie, co preferuje pozwana w niniejszym przypadku, każdy z osobna w trakcie wykonania umowy ramowej. Sekcja 5.2.3.2. specyfikacji dla oferentów stanowi jeszcze bardziej ścisły wymóg, niż konflikt interesów określony w art. 107 rozporządzenia finansowego. Zgodnie z powyższym pozwana powinna była wykluczyć niektórych z wybranych oferentów. |
| --- | --- | --- |

4)

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 lit. a) rozporządzenia finansowego i sekcji 5.2.3.2. specyfikacji dla oferentów — konflikt interesów;

—

Zgodnie z art. 107 rozporządzenia finansowego pozwana powinna była ocenić, czy oferenci nie mają konfliktu interesów, w trakcie postępowania przetargowego na umowę ramową, zamiast przeprowadzać ocenę dla każdego przypadku z osobna w trakcie wykonania umowy ramowej, co pozwana w tym przypadku preferuje. Wszyscy oferenci mający konflikt interesów, tak jak opisano w trakcie postępowania przetargowego, powinni byli zostać wykluczeni przed zawarciem umowy ramowej, a nie, co preferuje pozwana w niniejszym przypadku, każdy z osobna w trakcie wykonania umowy ramowej. Sekcja 5.2.3.2. specyfikacji dla oferentów stanowi jeszcze bardziej ścisły wymóg, niż konflikt interesów określony w art. 107 rozporządzenia finansowego. Zgodnie z powyższym pozwana powinna była wykluczyć niektórych z wybranych oferentów.

---

| 29.3.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 93/25 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 93/25

---

Skarga wniesiona w dniu 31 grudnia 2013 r. — Mikhalchanka przeciwko Radzie

(Sprawa T-693/13)

2014/C 93/42

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Aliaksei Mikhalchanka (Mińsk, Białoruś) (przedstawiciel: adwokat M. Michalauskas)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2013/534/WPZiB z dnia 29 października 2013 r. zmieniającej decyzję 2012/642/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Białorusi w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącego; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2013/534/WPZiB z dnia 29 października 2013 r. zmieniającej decyzję 2012/642/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Białorusi w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącego;

| — | stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1054/2013 z dnia 29 października 2013 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącego; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1054/2013 z dnia 29 października 2013 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącego;

| — | obciążenie Rady kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Rady kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

| 1) | Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia prawa do obrony, jako że Rada nie przestrzegała wymogów uprzedniego postępowania kontradyktoryjnego. |
| --- | --- |

1)

Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia prawa do obrony, jako że Rada nie przestrzegała wymogów uprzedniego postępowania kontradyktoryjnego.

| 2) | Zarzut drugi, dotyczący niewystarczającego uzasadnienia, jako że uzasadnienie aktów nie pozwala stronie skarżącej podważyć ich ważności przed Sądem a temu ostatniemu — na przeprowadzenie kontroli ich zgodności z prawem. |
| --- | --- |

2)

Zarzut drugi, dotyczący niewystarczającego uzasadnienia, jako że uzasadnienie aktów nie pozwala stronie skarżącej podważyć ich ważności przed Sądem a temu ostatniemu — na przeprowadzenie kontroli ich zgodności z prawem.

| 3) | Zarzut trzeci, dotyczący błędu w ocenie w zakresie, w jakim zaskarżony akt jest pozbawiony jakiegokolwiek uzasadnienia faktycznego. |
| --- | --- |

3)

Zarzut trzeci, dotyczący błędu w ocenie w zakresie, w jakim zaskarżony akt jest pozbawiony jakiegokolwiek uzasadnienia faktycznego.

| 4) | Zarzut czwarty, dotyczący nieprzestrzegania zasady proporcjonalności, w szczególności w odniesieniu do ograniczeń wjazdu i przejazdu na terytorium Unii Europejskiej |
| --- | --- |

4)

Zarzut czwarty, dotyczący nieprzestrzegania zasady proporcjonalności, w szczególności w odniesieniu do ograniczeń wjazdu i przejazdu na terytorium Unii Europejskiej

---

| 29.3.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 93/25 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 93/25

---

Skarga wniesiona w dniu 31 grudnia 2013 r. — Ipatau przeciwko Radzie

(Sprawa T-694/13)

2014/C 93/43

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Vadzim Ipatau (Mińsk, Białoruś) (przedstawiciel: adwokat M. Michalauskas)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2013/534/WPZiB z dnia 29 października 2013 r. zmieniającej decyzję 2012/642/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Białorusi w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącego; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2013/534/WPZiB z dnia 29 października 2013 r. zmieniającej decyzję 2012/642/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Białorusi w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącego;

| — | stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1054/2013 z dnia 29 października 2013 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącego; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1054/2013 z dnia 29 października 2013 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącego;

| — | obciążenie Rady kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Rady kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które są do zasady identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-693/13 Mikhalchanka przeciwko Radzie.

---

| 29.3.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 93/25 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 93/25

---

Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2013 r. — Kinnarps przeciwko OHIM (MAKING LIFE BETTER AT WORK)

(Sprawa T-697/13)

2014/C 93/44

Język postępowania: szwedzki

Strony

Strona skarżąca: Kinnarps AB (Falköping, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat M. Wahlin)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 października 2013 r. w sprawie R 2272/2012-2; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 października 2013 r. w sprawie R 2272/2012-2;

| — | stwierdzenie, że znak towarowy strony skarżącej, MAKING LIFE BETTER AT WORK posiada, odnośnie do określonych w sprawie towarów i usług, na tyle odróżniający charakter, by mógł być zarejestrowany jako wspólnotowy znak towarowy; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że znak towarowy strony skarżącej, MAKING LIFE BETTER AT WORK posiada, odnośnie do określonych w sprawie towarów i usług, na tyle odróżniający charakter, by mógł być zarejestrowany jako wspólnotowy znak towarowy;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą w ramach postępowania przed Sądem oraz przed OHIM. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą w ramach postępowania przed Sądem oraz przed OHIM.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „MAKING LIFE BETTER AT WORK” dla towarów i usług z klas 16, 20, 35 i 42 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 10 887 982

Decyzja eksperta: Odrzucenie wniosku o rejestrację.

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania.

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.

---

| 29.3.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 93/26 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 93/26

---

Odwołanie wniesione w dniu 8 stycznia 2014 r. przez Petera Schönbergera od wyroku wydanego w dniu 5 listopada 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-14/12 Schönberger przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu

(Sprawa T-26/14 P)

2014/C 93/45

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Peter Schönberger (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat O. Mader)

Druga strona postępowania: Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej

Żądania

Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

| — | uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 5 listopada 2013 r. w sprawie F-14/12 Schönberger przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu; |
| --- | --- |

—

uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 5 listopada 2013 r. w sprawie F-14/12 Schönberger przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu;

| — | uwzględnienie żądań przedstawionych w pierwszej instancji; |
| --- | --- |

—

uwzględnienie żądań przedstawionych w pierwszej instancji;

| — | obciążenie kosztami drugiej strony postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie kosztami drugiej strony postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi siedem zarzutów.

| 1) | Zarzut pierwszy: według skarżącego, Sąd do spraw Służby Publicznej nie wypowiedział się w przedmiocie zarzutu pierwszego, zgodnie z którym liczba stanowisk dostępnych w ramach awansu w 2011 r., obejmująca tylko trzy stanowiska, była niższa o dziesięć jednostek od średniej pięcioletniej przewidzianej w regulaminie pracowniczym za okres biegnący od 2007 r. do 2011 r. |
| --- | --- |

1)

Zarzut pierwszy: według skarżącego, Sąd do spraw Służby Publicznej nie wypowiedział się w przedmiocie zarzutu pierwszego, zgodnie z którym liczba stanowisk dostępnych w ramach awansu w 2011 r., obejmująca tylko trzy stanowiska, była niższa o dziesięć jednostek od średniej pięcioletniej przewidzianej w regulaminie pracowniczym za okres biegnący od 2007 r. do 2011 r.

| 2) | Zarzut drugi: skarżący podnosi, że w zaskarżonym wyroku zmieniono stanowisko stron w zakresie, w jakim stwierdzono, że postępowania w sprawie awansu rozciągające się na przestrzeni okresu od 2010 r. do 2014 r. stanowią sporny okres pięcioletni. |
| --- | --- |

2)

Zarzut drugi: skarżący podnosi, że w zaskarżonym wyroku zmieniono stanowisko stron w zakresie, w jakim stwierdzono, że postępowania w sprawie awansu rozciągające się na przestrzeni okresu od 2010 r. do 2014 r. stanowią sporny okres pięcioletni.

| 3) | Zarzut trzeci: w zarzucie tym skarżący utrzymuje, że naruszone zostało jego prawo do obrony w związku z tym, że nie był on w stanie zająć stanowiska odnośnie do pięcioletniego okresu, jaki Sąd do spraw Służby Publicznej uznał za istotny. |
| --- | --- |

3)

Zarzut trzeci: w zarzucie tym skarżący utrzymuje, że naruszone zostało jego prawo do obrony w związku z tym, że nie był on w stanie zająć stanowiska odnośnie do pięcioletniego okresu, jaki Sąd do spraw Służby Publicznej uznał za istotny.

| 4) | Zarzut czwarty: skarżący podnosi brak uzasadnienia w związku z tym, że w zaskarżonym wyroku nie wyjaśniono, dlaczego za okres referencyjny należy uznać pięcioletni okres biegnący od 2010 r. do 2014 r. |
| --- | --- |

4)

Zarzut czwarty: skarżący podnosi brak uzasadnienia w związku z tym, że w zaskarżonym wyroku nie wyjaśniono, dlaczego za okres referencyjny należy uznać pięcioletni okres biegnący od 2010 r. do 2014 r.

| 5) | Zarzut piąty: według skarżącego, wykładnia regulaminu pracowniczego przez Sąd do spraw Służby Publicznej jest sprzeczna z jasno wyrażoną wolą prawodawcy rozpoczęcia nowego, pięcioletniego okresu w 2014 r. |
| --- | --- |

5)

Zarzut piąty: według skarżącego, wykładnia regulaminu pracowniczego przez Sąd do spraw Służby Publicznej jest sprzeczna z jasno wyrażoną wolą prawodawcy rozpoczęcia nowego, pięcioletniego okresu w 2014 r.

| 6) | Zarzut szósty: w tym zarzucie skarżący twierdzi, że Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył zasadę uzasadnionych oczekiwań w związku z tym, że oparł się w swym wyroku na takiej wykładni regulaminu pracowniczego, którą strona pozwana wyraźnie odrzucała. |
| --- | --- |

6)

Zarzut szósty: w tym zarzucie skarżący twierdzi, że Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył zasadę uzasadnionych oczekiwań w związku z tym, że oparł się w swym wyroku na takiej wykładni regulaminu pracowniczego, którą strona pozwana wyraźnie odrzucała.

| 7) | Zarzut siódmy: skarżący podnosi, że nie zastosowano właściwie i zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zasady równego traktowania. |
| --- | --- |

7)

Zarzut siódmy: skarżący podnosi, że nie zastosowano właściwie i zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zasady równego traktowania.

---

| 29.3.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 93/26 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 93/26

---

Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2014 r. — Constantini i inni przeciwko Komisji

(Sprawa T-44/14)

2014/C 93/46

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Bruno Costantini (Jesi, Włochy), Robert Racke (Lamadelaine, Luksemburg), Pietro Pravata (Beyne-Heusay, Belgia), Zbigniew Galązka (Łódź, Polska), Justo Santos Domínguez (Leganés, Hiszpania), Maria Isabel Lemos (Mealhada, Portugalia), André Clavelou (Vincennes, Francja), komitet obywatelski „Right to Lifelong Care: Leading a life of dignity and Independence is a fundamental right!” (przedstawiciele: adwokat O. Brouwer i A. Woods, solicitor)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 5 listopada 2013 r. odmawiającej zarejestrowania komitetu obywatelskiego „Right to Lifelong Care: Leading a life of dignity and Independence is a fundamental right!” (zwanego dalej „inicjatywą”) na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 211/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie inicjatywy obywatelskiej (Dz.U. L 65, s. 1) w brzmieniu podanym do wiadomości przedstawicieli i zastępców przedstawicieli skarżących w dniu 5 listopada 2013 r. w piśmie o sygnaturze C(2013)7612 wersja ostateczna (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”) i |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 5 listopada 2013 r. odmawiającej zarejestrowania komitetu obywatelskiego „Right to Lifelong Care: Leading a life of dignity and Independence is a fundamental right!” (zwanego dalej „inicjatywą”) na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 211/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie inicjatywy obywatelskiej (Dz.U. L 65, s. 1) w brzmieniu podanym do wiadomości przedstawicieli i zastępców przedstawicieli skarżących w dniu 5 listopada 2013 r. w piśmie o sygnaturze C(2013)7612 wersja ostateczna (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”) i

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez skarżących, włącznie z ewentualnymi kosztami interwenientów. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez skarżących, włącznie z ewentualnymi kosztami interwenientów.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

| 1) | Zarzut pierwszy, w ramach którego skarżący twierdzą, iż Komisja, gdy odmówiła rejestracji inicjatywy dokonała niewłaściwej oceny spełnienia przesłanek prawnych określonych w art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 211/2011, ponieważ (i) błędnie ustaliła, że cele inicjatywy nie mogą zostać w dostatecznym stopniu zrealizowane w ramach Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz (ii) nie wzięła pod uwagę zasad leżących u podstawy rozporządzenia nr 211/2011. |
| --- | --- |

1)

Zarzut pierwszy, w ramach którego skarżący twierdzą, iż Komisja, gdy odmówiła rejestracji inicjatywy dokonała niewłaściwej oceny spełnienia przesłanek prawnych określonych w art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 211/2011, ponieważ (i) błędnie ustaliła, że cele inicjatywy nie mogą zostać w dostatecznym stopniu zrealizowane w ramach Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz (ii) nie wzięła pod uwagę zasad leżących u podstawy rozporządzenia nr 211/2011.

| 2) | Zarzut drugi, w ramach którego skarżący twierdzą, iż Komisja naruszyła ogólne zasady dobrej administracji odmawiając rejestracji inicjatywy, podczas gdy zarejestrowała inicjatywę obywatelską zamierzającą zrealizować podobne cele. |
| --- | --- |

2)

Zarzut drugi, w ramach którego skarżący twierdzą, iż Komisja naruszyła ogólne zasady dobrej administracji odmawiając rejestracji inicjatywy, podczas gdy zarejestrowała inicjatywę obywatelską zamierzającą zrealizować podobne cele.

| 3) | Zarzut trzeci, w ramach którego skarżący twierdzą, iż Komisja nie wywiązała się z ciążącego na niej obowiązku wskazania dostatecznego i adekwatnego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, naruszając art. 296 TFUE. |
| --- | --- |

3)

Zarzut trzeci, w ramach którego skarżący twierdzą, iż Komisja nie wywiązała się z ciążącego na niej obowiązku wskazania dostatecznego i adekwatnego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, naruszając art. 296 TFUE.

---

| 29.3.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 93/27 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 93/27

---

Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2014 r. — Republika Czeska przeciwko Komisji

(Sprawa T-51/14)

2014/C 93/47

Język postępowania: czeski

Strony

Strona skarżąca: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Vláčil, J. Vitáková, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2013) 7615 z dnia 13 listopada 2013 r. oddalającej złożony wniosek o rejestrację w rejestrze gwarantowanych tradycyjnych specjalności w zastosowaniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (1) (Pomazánkové máslo [masło do smarowania] (STG)), oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2013) 7615 z dnia 13 listopada 2013 r. oddalającej złożony wniosek o rejestrację w rejestrze gwarantowanych tradycyjnych specjalności w zastosowaniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (1) (Pomazánkové máslo [masło do smarowania] (STG)), oraz

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi tylko jeden zarzut oparty na naruszeniu art. 50 i 52 w związku z art. 8 rozporządzenia nr 1151/2012. Skarżąca podnosi, że Komisja nie zbadała tego, czy przestrzegano warunków rejestracji nazwy „Pomazánkové máslo” [masło do smarowania] jako gwarantowanej tradycyjnej specjalności, i oddaliła złożony w tym przedmiocie wniosek z powodów innych niż nieprzestrzeganie tych warunków.

---

(1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 343, s. 1).

---

| 29.3.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 93/27 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 93/27

---

Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2014 r. — BMV Mineralöl Versorgungsgesellschaft przeciwko OHIM — Delek Europe (GO)

(Sprawa T-60/14)

2014/C 93/48

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: BMV Mineralöl Versorgungsgesellschaft mbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokaci M. Von Fuchs i I. Czernik)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Delek Europe BV (Breda, Niderlandy)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 22 listopada 2013 r. w sprawie R 382/2013-4; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 22 listopada 2013 r. w sprawie R 382/2013-4;

| — | obciążenie interwenienta kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem odwoławczym; |
| --- | --- |

—

obciążenie interwenienta kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem odwoławczym;

| — | posiłkowo, gdyby interwenient nie wstąpił do postępowania, obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem odwoławczym. |
| --- | --- |

—

posiłkowo, gdyby interwenient nie wstąpił do postępowania, obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem odwoławczym.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Delek Europe BV

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „GO” dla towarów i usług z klas 9, 35 i 36 — zgłoszenie nr 9 995 201

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Skarżąca

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „GO” dla towarów z klas 4, 19, 35, 39 i 42

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe oddalenie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009

---

| 29.3.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 93/28 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 93/28

---

Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2014 r. — Good Luck Shipping przeciwko Radzie

(Sprawa T-64/14)

2014/C 93/49

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Good Luck Shipping LLC (Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciele: F. Randolph, QC (Queen’s Counsel), M. Lester, barrister, i M. Taher, solicitor)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2013/661/WPZiB z dnia 15 listopada 2013 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 306, s. 18) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1154/2013 z dnia 15 listopada 2013 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 306, s. 3); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2013/661/WPZiB z dnia 15 listopada 2013 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 306, s. 18) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1154/2013 z dnia 15 listopada 2013 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 306, s. 3);

| — | uznanie, że zgodnie z art. 277 TFUE nie mają zastosowania decyzja Rady 2013/497/WPZiB (1) z dnia 10 października 2013 r. oraz rozporządzenie Rady (UE) nr 971/2013 (2) z dnia 10 października 2013 r. („środki październikowe”); |
| --- | --- |

—

uznanie, że zgodnie z art. 277 TFUE nie mają zastosowania decyzja Rady 2013/497/WPZiB (1) z dnia 10 października 2013 r. oraz rozporządzenie Rady (UE) nr 971/2013 (2) z dnia 10 października 2013 r. („środki październikowe”);

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

| 1) | Zarzut pierwszy dotyczący tego, że środki październikowe powinny zostać uznane za niemające zastosowania w zakresie, w jakim dotyczą strony skarżącej, a ich podstawa prawna nie jest właściwa. |
| --- | --- |

1)

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że środki październikowe powinny zostać uznane za niemające zastosowania w zakresie, w jakim dotyczą strony skarżącej, a ich podstawa prawna nie jest właściwa.

| 2) | Zarzut drugi dotyczący tego, że Rada naruszyła uzasadnione oczekiwania skarżących oraz zasady celowości, pewności prawa, ne bis in idem, powagi rzeczy osądzonej i niedyskryminacji. |
| --- | --- |

2)

Zarzut drugi dotyczący tego, że Rada naruszyła uzasadnione oczekiwania skarżących oraz zasady celowości, pewności prawa, ne bis in idem, powagi rzeczy osądzonej i niedyskryminacji.

| 3) | Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez Radę obowiązku uzasadnienia. |
| --- | --- |

3)

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez Radę obowiązku uzasadnienia.

| 4) | Zarzut czwarty dotyczący naruszenia przez Radę przysługującego stronie skarżącej prawa do obrony. |
| --- | --- |

4)

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia przez Radę przysługującego stronie skarżącej prawa do obrony.

| 5) | Zarzut piąty dotyczący tego, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie, iż spełnione są jakiekolwiek kryteria umieszczenia w wykazie w odniesieniu do strony skarżącej, i nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów uzasadniających wskazanie strony skarżącej. |
| --- | --- |

5)

Zarzut piąty dotyczący tego, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie, iż spełnione są jakiekolwiek kryteria umieszczenia w wykazie w odniesieniu do strony skarżącej, i nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów uzasadniających wskazanie strony skarżącej.

| 6) | Zarzut szósty dotyczący tego, że zaskarżone środki naruszają przysługujące stronie skarżącej prawa podstawowe, w tym prawo do poszanowania reputacji i własności. |
| --- | --- |

6)

Zarzut szósty dotyczący tego, że zaskarżone środki naruszają przysługujące stronie skarżącej prawa podstawowe, w tym prawo do poszanowania reputacji i własności.

| 7) | Zarzut siódmy dotyczący tego, że Rada nadużyła swojej władzy, przyjmując zaskarżone środki; zwracanie się przeciwko stronie skarżącej, gdy stanowi to obejście wyroku Sądu, nie jest właściwym użyciem swoich uprawnień. |
| --- | --- |

7)

Zarzut siódmy dotyczący tego, że Rada nadużyła swojej władzy, przyjmując zaskarżone środki; zwracanie się przeciwko stronie skarżącej, gdy stanowi to obejście wyroku Sądu, nie jest właściwym użyciem swoich uprawnień.

---

(1)  Decyzja Rady 2013/497/WPZiB z dnia 10 października 2013 r. zmieniająca decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 272, s. 46).

(2)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 971/2013 z dnia 10 października 2013 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 272, s. 1).

---

Sąd do spraw Służby Publicznej

| 29.3.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 93/29 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 93/29

---

Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 13 lutego 2014 r. — Moës przeciwko Komisji

(Sprawa F-20/13) (1)

2014/C 93/50

Język postępowania: francuski

Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 114 z 20.4.2013, s. 48.

---