# Dziennik Urzędowy L 115/2019

| | ISSN 1977-0766 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | L 115 |
| | |
| Wydanie polskie | Legislacja | Rocznik 622 maja 2019 |

ISSN 1977-0766

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 115

Wydanie polskie

Legislacja

Rocznik 622 maja 2019

---

| Spis treści | | II   Akty o charakterze nieustawodawczym | Strona |
| --- | --- | --- | --- |
| | | UMOWY MIĘDZYNARODOWE |
| | * | Oświadczenie przedkładane sekretariatowi Traktatu karty energetycznej zgodnie z art. 26 ust. 3 lit. b) ppkt (ii) TKE, zastępujące oświadczenie złożone 17 listopada 1997 r. w imieniu Wspólnot Europejskich | 1 |
| | | ROZPORZĄDZENIA |
| | * | Rozporządzenie Komisji (UE) 2019/680 z dnia 30 kwietnia 2019 r. zmieniające załącznik VI do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1223/2009 dotyczącego produktów kosmetycznych (
  1
  ) | 3 |
| | * | Rozporządzenie Komisji (UE) 2019/681 z dnia 30 kwietnia 2019 r. zmieniające załącznik II do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1223/2009 dotyczącego produktów kosmetycznych (
  1
  ) | 5 |
| | | DECYZJE |
| | * | Decyzja Rady (UE) 2019/682 z dnia 9 kwietnia 2019 r. upoważniająca państwa członkowskie do podpisania, w interesie Unii Europejskiej, protokołu zmieniającego Konwencję Rady Europy o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych | 7 |
| | * | Decyzja Rady (UE) 2019/683 z dnia 9 kwietnia 2019 r. upoważniająca państwa członkowskie do stania się, w interesie Unii Europejskiej, stronami Konwencji Rady Europy w sprawie zintegrowanego podejścia do bezpieczeństwa, zabezpieczenia i obsługi podczas meczów piłki nożnej i innych imprez sportowych (CETS nr 218) | 9 |
| | * | Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2019/684 z dnia 25 kwietnia 2019 r. w sprawie uznania rozwiązań prawnych, nadzorczych i wykonawczych stosowanych w Japonii w odniesieniu do transakcji na instrumentach pochodnych nadzorowanych przez Japońską Agencję ds. Usług Finansowych za równoważne z wymogami dotyczącymi wyceny, rozstrzygania sporów i depozytu zabezpieczającego określonymi w art. 11 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji (
  1
  ) | 11 |
| | * | Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2019/685 z dnia 18 kwietnia 2019 r. w sprawie całkowitej kwoty rocznych opłat nadzorczych za 2019 r. (EBC/2019/10) | 16 |

Spis treści

II   Akty o charakterze nieustawodawczym

Strona

UMOWY MIĘDZYNARODOWE

*

Oświadczenie przedkładane sekretariatowi Traktatu karty energetycznej zgodnie z art. 26 ust. 3 lit. b) ppkt (ii) TKE, zastępujące oświadczenie złożone 17 listopada 1997 r. w imieniu Wspólnot Europejskich

1

ROZPORZĄDZENIA

*

Rozporządzenie Komisji (UE) 2019/680 z dnia 30 kwietnia 2019 r. zmieniające załącznik VI do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1223/2009 dotyczącego produktów kosmetycznych (
  1
  )

1

3

*

Rozporządzenie Komisji (UE) 2019/681 z dnia 30 kwietnia 2019 r. zmieniające załącznik II do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1223/2009 dotyczącego produktów kosmetycznych (
  1
  )

1

5

DECYZJE

*

Decyzja Rady (UE) 2019/682 z dnia 9 kwietnia 2019 r. upoważniająca państwa członkowskie do podpisania, w interesie Unii Europejskiej, protokołu zmieniającego Konwencję Rady Europy o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych

7

*

Decyzja Rady (UE) 2019/683 z dnia 9 kwietnia 2019 r. upoważniająca państwa członkowskie do stania się, w interesie Unii Europejskiej, stronami Konwencji Rady Europy w sprawie zintegrowanego podejścia do bezpieczeństwa, zabezpieczenia i obsługi podczas meczów piłki nożnej i innych imprez sportowych (CETS nr 218)

9

*

Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2019/684 z dnia 25 kwietnia 2019 r. w sprawie uznania rozwiązań prawnych, nadzorczych i wykonawczych stosowanych w Japonii w odniesieniu do transakcji na instrumentach pochodnych nadzorowanych przez Japońską Agencję ds. Usług Finansowych za równoważne z wymogami dotyczącymi wyceny, rozstrzygania sporów i depozytu zabezpieczającego określonymi w art. 11 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji (
  1
  )

1

11

*

Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2019/685 z dnia 18 kwietnia 2019 r. w sprawie całkowitej kwoty rocznych opłat nadzorczych za 2019 r. (EBC/2019/10)

16

| | |
| --- | --- |
| | (1)   Tekst mający znaczenie dla EOG. |

---

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG.

1

| PL | Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.
  Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną. |
| --- | --- |

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.

---

II Akty o charakterze nieustawodawczym

UMOWY MIĘDZYNARODOWE

| 2.5.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 115/1 |
| --- | --- | --- | --- |

2.5.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 115/1

---

Oświadczenie przedkładane sekretariatowi Traktatu karty energetycznej zgodnie z art. 26 ust. 3 lit. b) ppkt (ii) TKE, zastępujące oświadczenie złożone 17 listopada 1997 r. w imieniu Wspólnot Europejskich

Unia Europejska, Europejska Wspólnota Energii Atomowej (Euratom) i ich państwa członkowskie składają następujące oświadczenie:

| „1. | Unia Europejska i Euratom są regionalnymi organizacjami integracji gospodarczej w rozumieniu Traktatu karty energetycznej. Unia Europejska i Euratom wykonują powierzone im przez ich państwa członkowskie kompetencje za pośrednictwem autonomicznych instytucji decyzyjnych i sądowniczych. |
| --- | --- |

„1.

| 2. | Unia Europejska, Euratom i ich państwa członkowskie są na planie międzynarodowym odpowiedzialne za wywiązanie się z zobowiązań zawartych w Traktacie karty energetycznej, zgodnie ze swoimi odpowiednimi kompetencjami. |
| --- | --- |

2.

| 3. | 23 lipca 2014 r. przyjęte zostało rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 912/2014 (1) ustanawiające ramy zarządzania odpowiedzialnością finansową związaną z trybunałami do spraw rozstrzygania sporów między inwestorem a państwem, utworzonymi na mocy umów międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska (zwane dalej »rozporządzeniem nr 912/2014«) (2). Rozporządzenie ma zastosowanie do sporów między inwestorem a państwem wszczętych przez skarżącego z państwa trzeciego na mocy Traktatu karty energetycznej. Rozporządzenie to przewiduje w szczególności:
  A.   Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 912/2014 Unia Europejska występuje jako pozwany, gdy spór dotyczy traktowania przyznanego przez instytucje, organy lub jednostki organizacyjne Unii Europejskiej.
  B.   W przypadku sporów dotyczących, w pełni lub częściowo, traktowania przyznanego przez państwo członkowskie, art. 8 rozporządzenia nr 912/2014 stanowi:







  1. | W przypadku gdy Komisja otrzyma zawiadomienie, w którym skarżący deklaruje swój zamiar wszczęcia postępowania arbitrażowego zgodnie z umową, niezwłocznie powiadamia o tym zainteresowane państwo członkowskie. W przypadku gdy skarżący deklaruje zamiar wszczęcia postępowania arbitrażowego przeciwko Unii lub państwu członkowskiemu, Komisja przekazuje Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w terminie 15 dni roboczych od otrzymania tego zawiadomienia informacje o: nazwisku lub nazwie skarżącego, postanowieniach umowy, co do których twierdzi się, że zostały naruszone, sektorze gospodarczym, którego dotyczy sprawa, traktowaniu, co do którego twierdzi się, że stanowi naruszenie umowy, oraz wysokości roszczonego odszkodowania. |
| --- | --- | --- |

3.

A.   Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 912/2014 Unia Europejska występuje jako pozwany, gdy spór dotyczy traktowania przyznanego przez instytucje, organy lub jednostki organizacyjne Unii Europejskiej.

B.   W przypadku sporów dotyczących, w pełni lub częściowo, traktowania przyznanego przez państwo członkowskie, art. 8 rozporządzenia nr 912/2014 stanowi:

1.

W przypadku gdy Komisja otrzyma zawiadomienie, w którym skarżący deklaruje swój zamiar wszczęcia postępowania arbitrażowego zgodnie z umową, niezwłocznie powiadamia o tym zainteresowane państwo członkowskie. W przypadku gdy skarżący deklaruje zamiar wszczęcia postępowania arbitrażowego przeciwko Unii lub państwu członkowskiemu, Komisja przekazuje Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w terminie 15 dni roboczych od otrzymania tego zawiadomienia informacje o: nazwisku lub nazwie skarżącego, postanowieniach umowy, co do których twierdzi się, że zostały naruszone, sektorze gospodarczym, którego dotyczy sprawa, traktowaniu, co do którego twierdzi się, że stanowi naruszenie umowy, oraz wysokości roszczonego odszkodowania.

| 2. | W przypadku gdy państwo członkowskie otrzyma zawiadomienie, w którym skarżący deklaruje swój zamiar wszczęcia postępowania arbitrażowego, niezwłocznie powiadamia o tym Komisję. |
| --- | --- |

2.

W przypadku gdy państwo członkowskie otrzyma zawiadomienie, w którym skarżący deklaruje swój zamiar wszczęcia postępowania arbitrażowego, niezwłocznie powiadamia o tym Komisję.

Artykuł 9 rozporządzenia nr 912/2014 stanowi ponadto, że:

| 1. | Zainteresowane państwo członkowskie występuje jako pozwany, chyba że zachodzi jedna z następujących sytuacji:








  a) | Komisja po konsultacjach przeprowadzonych na mocy art. 6 podejmuje decyzję zgodnie z ust. 2 lub 3 niniejszego artykułu w terminie 45 dni od otrzymania zawiadomienia lub powiadomienia, o których mowa w art. 8; lub |
| --- | --- | --- |

1.

Zainteresowane państwo członkowskie występuje jako pozwany, chyba że zachodzi jedna z następujących sytuacji:

a)

Komisja po konsultacjach przeprowadzonych na mocy art. 6 podejmuje decyzję zgodnie z ust. 2 lub 3 niniejszego artykułu w terminie 45 dni od otrzymania zawiadomienia lub powiadomienia, o których mowa w art. 8; lub

| b) | państwo członkowskie po konsultacjach przeprowadzonych na mocy art. 6 potwierdziło Komisji na piśmie w terminie 45 dni od otrzymania zawiadomienia lub powiadomienia, o których mowa w art. 8, że nie zamierza występować jako pozwany. |
| --- | --- |

b)

państwo członkowskie po konsultacjach przeprowadzonych na mocy art. 6 potwierdziło Komisji na piśmie w terminie 45 dni od otrzymania zawiadomienia lub powiadomienia, o których mowa w art. 8, że nie zamierza występować jako pozwany.

W przypadku zaistnienia którejkolwiek z sytuacji, o których mowa w lit. a) lub b), Unia występuje jako pozwany.

| 2. | Komisja może, w drodze aktów wykonawczych, podjąć decyzję, opierając się na pełnej i wyważonej analizie stanu faktycznego oraz uzasadnieniu prawnym dostarczonych państwom członkowskim, zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 22 ust. 2, o występowaniu Unii jako pozwanego, jeżeli zachodzi jedna lub więcej z następujących okoliczności:








  a) | Unia ponosiłaby całość lub przynajmniej część potencjalnej odpowiedzialności finansowej powstałej wskutek sporu zgodnie z kryteriami określonymi w art. 3; lub |
| --- | --- | --- |

2.

Komisja może, w drodze aktów wykonawczych, podjąć decyzję, opierając się na pełnej i wyważonej analizie stanu faktycznego oraz uzasadnieniu prawnym dostarczonych państwom członkowskim, zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 22 ust. 2, o występowaniu Unii jako pozwanego, jeżeli zachodzi jedna lub więcej z następujących okoliczności:

a)

Unia ponosiłaby całość lub przynajmniej część potencjalnej odpowiedzialności finansowej powstałej wskutek sporu zgodnie z kryteriami określonymi w art. 3; lub

| b) | spór dotyczy również traktowania przyznanego przez instytucje, organy lub jednostki organizacyjne Unii. |
| --- | --- |

b)

spór dotyczy również traktowania przyznanego przez instytucje, organy lub jednostki organizacyjne Unii.

| 3. | Komisja może podjąć decyzję, w drodze aktów wykonawczych, opierając się na pełnej i wyważonej analizie stanu faktycznego oraz uzasadnieniu prawnym dostarczonych państwom członkowskim, zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 22 ust. 3, o występowaniu Unii jako pozwanego, jeżeli podobne traktowanie zostało zakwestionowane w powiązanym roszczeniu przeciwko Unii skierowanym do WTO, gdzie ustanowiono zespół orzekający, a roszczenie to dotyczy tej samej konkretnej kwestii prawnej i jeżeli niezbędne jest zapewnienie spójnej argumentacji w sprawie na forum WTO. |
| --- | --- |

3.

Komisja może podjąć decyzję, w drodze aktów wykonawczych, opierając się na pełnej i wyważonej analizie stanu faktycznego oraz uzasadnieniu prawnym dostarczonych państwom członkowskim, zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 22 ust. 3, o występowaniu Unii jako pozwanego, jeżeli podobne traktowanie zostało zakwestionowane w powiązanym roszczeniu przeciwko Unii skierowanym do WTO, gdzie ustanowiono zespół orzekający, a roszczenie to dotyczy tej samej konkretnej kwestii prawnej i jeżeli niezbędne jest zapewnienie spójnej argumentacji w sprawie na forum WTO.

[...]

| 5. | Niezwłocznie po otrzymaniu zawiadomienia lub powiadomienia, o których mowa w art. 8, Komisja i zainteresowane państwo członkowskie podejmują konsultacje zgodnie z art. 6 dotyczące kierowania sprawą zgodnie z niniejszym artykułem. Komisja i zainteresowane państwo członkowskie zapewniają przestrzeganie wszelkich terminów określonych w umowie. |
| --- | --- |

5.

Niezwłocznie po otrzymaniu zawiadomienia lub powiadomienia, o których mowa w art. 8, Komisja i zainteresowane państwo członkowskie podejmują konsultacje zgodnie z art. 6 dotyczące kierowania sprawą zgodnie z niniejszym artykułem. Komisja i zainteresowane państwo członkowskie zapewniają przestrzeganie wszelkich terminów określonych w umowie.

C.   Po ustaleniu, kto będzie występował jako pozwany w sporze zgodnie z powyższymi przepisami rozporządzenia nr 912/2014, Unia Europejska poinformuje o tym skarżącego w terminie 60 dni od dnia, w którym skarżący zawiadomił o zamiarze wszczęcia sporu. Powyższe pozostaje bez uszczerbku dla podziału kompetencji między Unią Europejską a jej państwami członkowskimi w odniesieniu do inwestycji.

| 4. | Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jako instytucja sądownicza Unii Europejskiej i Euratomu jest właściwy do rozpatrywania wszelkich kwestii dotyczących stosowania i wykładni traktatów założycielskich i aktów przyjętych na ich podstawie, w tym umów międzynarodowych zawartych przez Unię Europejską i Euratom, na które pod pewnymi warunkami można się powoływać przed Trybunałem Sprawiedliwości. |
| --- | --- |

4.

| 5. | Każda sprawa wniesiona do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przez skarżącego z państwa będącego umawiającą się stroną spoza UE w zastosowaniu form działania przewidzianych przez traktaty założycielskie Unii podlega postanowieniom art. 26 ust. 2 lit. a) Traktatu karty energetycznej (3). Z uwagi na to, że system prawny Unii przewiduje sposoby takiego działania, ani Unia Europejska ani Euratom nie wyraziły bezwarunkowej zgody na przedłożenie sporu do arbitrażu międzynarodowego czy postępowania pojednawczego. |
| --- | --- |

5.

| 6. | Co się tyczy arbitrażu międzynarodowego, należy stwierdzić, że postanowienia konwencji ICSID nie zezwalają Unii Europejskiej ani Euratomowi na przystąpienie do niej. Postanowienia mechanizmu dodatkowego ICSID także nie zezwalają Unii Europejskiej ani Euratomowi na skorzystanie z nich. Orzeczenia arbitrażowe wobec Unii Europejskiej i Euratomu zostaną wykonane przez instytucje unijne zgodnie z ich zobowiązaniem na mocy art. 26 ust. 8 Traktatu karty energetycznej.”. |
| --- | --- |

6.

---

(1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 912/2014 z dnia 23 lipca 2014 r. ustanawiające ramy zarządzania odpowiedzialnością finansową związaną z trybunałami do spraw rozstrzygania sporów między inwestorem a państwem, utworzonymi na mocy umów międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska (Dz.U. L 257 z 28.8.2014, s. 121-134).

1

(2)  Należy zauważyć w imię większej jasności, że niniejsze rozporządzenie odnosi się do skutków przyjęcia rozporządzenia 912/2014 dla spraw wniesionych przez skarżącego z państwa będącego umawiającą się stroną spoza UE na mocy Traktatu karty energetycznej. Niniejsze oświadczenie nie dotyczy sporów między inwestorem z państwa członkowskiego a państwem członkowskim wszczynanych na mocy Traktatu karty energetycznej. UE i jej państwa członkowskie mogą się zająć tą kwestią na późniejszym etapie.

2

(3)  Artykuł 26 ust. 2 lit. a) ma też zastosowanie w przypadku, gdy Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej może zostać wezwany do rozpatrzenia wniosku lub przedstawienia wykładni Traktatu karty energetycznej na podstawie wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożonego przez sąd państwa członkowskiego zgodnie z art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

3

---

ROZPORZĄDZENIA

| 2.5.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 115/3 |
| --- | --- | --- | --- |

2.5.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 115/3

---

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) 2019/680

z dnia 30 kwietnia 2019 r.

zmieniające załącznik VI do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1223/2009 dotyczącego produktów kosmetycznych

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1223/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. dotyczące produktów kosmetycznych (1), w szczególności jego art. 31 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | W opinii z dnia 30 lipca 2018 r. (2) Komitet Naukowy ds. Bezpieczeństwa Konsumentów (SCCS) stwierdził, że fenyleno-bis-difenylotriazyna może być bezpiecznie stosowana jako substancja promieniochronna w produktach przeciwsłonecznych i innych produktach kosmetycznych w maksymalnym stężeniu 5 %, przy czym jej stosowanie jest bezpieczne wyłącznie w przypadku produktów stosowanych na skórę, nie zaś w przypadku produktów, które mogą prowadzić do narażenia przez wdychanie. |
| --- | --- |

(1)

W opinii z dnia 30 lipca 2018 r. (2) Komitet Naukowy ds. Bezpieczeństwa Konsumentów (SCCS) stwierdził, że fenyleno-bis-difenylotriazyna może być bezpiecznie stosowana jako substancja promieniochronna w produktach przeciwsłonecznych i innych produktach kosmetycznych w maksymalnym stężeniu 5 %, przy czym jej stosowanie jest bezpieczne wyłącznie w przypadku produktów stosowanych na skórę, nie zaś w przypadku produktów, które mogą prowadzić do narażenia przez wdychanie.

| (2) | W świetle opinii SCCS oraz w celu uwzględnienia postępu naukowo-technicznego stosowanie fenyleno-bis-difenylotriazyny jako substancji promieniochronnej w produktach kosmetycznych należy dopuścić w maksymalnym stężeniu 5 %, z wyjątkiem zastosowań, które mogą prowadzić do narażenia płuc użytkownika końcowego na kontakt poprzez wdychanie. |
| --- | --- |

(2)

W świetle opinii SCCS oraz w celu uwzględnienia postępu naukowo-technicznego stosowanie fenyleno-bis-difenylotriazyny jako substancji promieniochronnej w produktach kosmetycznych należy dopuścić w maksymalnym stężeniu 5 %, z wyjątkiem zastosowań, które mogą prowadzić do narażenia płuc użytkownika końcowego na kontakt poprzez wdychanie.

| (3) | Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik VI do rozporządzenia (WE) nr 1223/2009. |
| --- | --- |

(3)

Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik VI do rozporządzenia (WE) nr 1223/2009.

| (4) | Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Kosmetycznych, |
| --- | --- |

(4)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Kosmetycznych,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W załączniku VI do rozporządzenia (WE) nr 1223/2009 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 30 kwietnia 2019 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący

---

(1)  
  Dz.U. L 342 z 22.12.2009, s. 59.

1

(2)  SCCS/1594/18.

2

---

ZAŁĄCZNIK

W załączniku VI do rozporządzenia (WE) nr 1223/2009 dodaje się pozycję w brzmieniu:

| | Określenie substancji | Warunki | |
| --- | --- | --- | --- |
| Numer porządkowy | Nazwa chemiczna/INN/XAN | Nazwa w glosariuszu wspólnych nazw składników | Nr CAS | Nr WE | Rodzaj produktu, części ciała | Maksymalne stężenie w preparacie gotowym do użycia | Inne | Określenie warunków stosowania i ostrzeżeń |
| a | b | c | d | e | f | g | h | i |
| „31 | 3,3′-(1,4-fenyleno)bis(5,6-difenylo-1,2,4-triazyna) | Fenyleno-bis-difenylotriazyna | 55514-22-2 | 700-823-1 | | 5 % | Nie do zastosowań, które mogą prowadzić do narażenia płuc użytkownika końcowego na kontakt poprzez wdychanie.” | |

Określenie substancji

Warunki

Numer porządkowy

Nazwa chemiczna/INN/XAN

Nazwa w glosariuszu wspólnych nazw składników

Nr CAS

Nr WE

Rodzaj produktu, części ciała

Maksymalne stężenie w preparacie gotowym do użycia

Inne

Określenie warunków stosowania i ostrzeżeń

a

b

c

d

e

f

g

h

i

„31

3,3′-(1,4-fenyleno)bis(5,6-difenylo-1,2,4-triazyna)

Fenyleno-bis-difenylotriazyna

55514-22-2

700-823-1

5 %

Nie do zastosowań, które mogą prowadzić do narażenia płuc użytkownika końcowego na kontakt poprzez wdychanie.”

---

| 2.5.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 115/5 |
| --- | --- | --- | --- |

2.5.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 115/5

---

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) 2019/681

z dnia 30 kwietnia 2019 r.

zmieniające załącznik II do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1223/2009 dotyczącego produktów kosmetycznych

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1223/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. dotyczące produktów kosmetycznych (1), w szczególności jego art. 31 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Substancja 2-chloro-p-fenylenodiamina, w tym jej sole siarczanowe i dichlorowodorkowe, jest stosowana w postaci użytkowej do barwienia brwi i rzęs w maksymalnym stężeniu 4,6 %. Komitet Naukowy ds. Bezpieczeństwa Konsumentów („SCCS”) stwierdził w swojej opinii z dnia 19 września 2013 r. (2) („opinia SCCS”), że margines bezpieczeństwa przy stosowaniu 2-chloro-p-fenylenodiaminy w utleniających preparatach do farbowania brwi i rzęs o maksymalnym stężeniu 4,6 % nie jest wystarczający. SCCS stwierdził ponadto, że nie jest możliwe sformułowanie wniosku na temat genotoksyczności 2-chloro-p-fenylenodiaminy w oparciu o dostępne dane i z powodu braku odpowiednich badań in vivo pod kątem wywołania mutacji genowej. W związku z tym SCCS uznał, że stosowanie 2-chloro-p-fenylenodiaminy nie jest bezpieczne dla konsumentów. SCCS wyjaśnił następnie, że jest zdania, że sole siarczanowe i dichlorowodorkowe 2-chloro-p-fenylenodiaminy powinny być traktowane z taką samą ostrożnością, co 2-chloro-p-fenylenodiamina, dopóki nie zostanie dowiedzione, że są one bezpieczne, ponieważ mają one taką samą strukturę podstawową, w tym potencjał genotoksyczny, jak 2-chloro-p-fenylenodiamina. SCCS wyjaśnił ponadto, że zakres opinii SCCS i jej wnioski można rozszerzyć na owłosienie głowy (3). |
| --- | --- |

(1)

Substancja 2-chloro-p-fenylenodiamina, w tym jej sole siarczanowe i dichlorowodorkowe, jest stosowana w postaci użytkowej do barwienia brwi i rzęs w maksymalnym stężeniu 4,6 %. Komitet Naukowy ds. Bezpieczeństwa Konsumentów („SCCS”) stwierdził w swojej opinii z dnia 19 września 2013 r. (2) („opinia SCCS”), że margines bezpieczeństwa przy stosowaniu 2-chloro-p-fenylenodiaminy w utleniających preparatach do farbowania brwi i rzęs o maksymalnym stężeniu 4,6 % nie jest wystarczający. SCCS stwierdził ponadto, że nie jest możliwe sformułowanie wniosku na temat genotoksyczności 2-chloro-p-fenylenodiaminy w oparciu o dostępne dane i z powodu braku odpowiednich badań in vivo pod kątem wywołania mutacji genowej. W związku z tym SCCS uznał, że stosowanie 2-chloro-p-fenylenodiaminy nie jest bezpieczne dla konsumentów. SCCS wyjaśnił następnie, że jest zdania, że sole siarczanowe i dichlorowodorkowe 2-chloro-p-fenylenodiaminy powinny być traktowane z taką samą ostrożnością, co 2-chloro-p-fenylenodiamina, dopóki nie zostanie dowiedzione, że są one bezpieczne, ponieważ mają one taką samą strukturę podstawową, w tym potencjał genotoksyczny, jak 2-chloro-p-fenylenodiamina. SCCS wyjaśnił ponadto, że zakres opinii SCCS i jej wnioski można rozszerzyć na owłosienie głowy (3).

| (2) | W świetle opinii SCCS oraz dalszych wyjaśnień SCCS, istnieje potencjalne ryzyko dla zdrowia ludzi wynikające ze stosowania 2-chloro-p-fenylenodiaminy oraz jej soli siarczanowych i dichlorowodorkowych w produktach do barwienia brwi i rzęs. Jeśli chodzi o produkty do barwienia włosów na głowie, narażenie na działanie substancji jest nawet wyższe, ponieważ produkty te stosowane są na większej powierzchni ciała. Na tej podstawie, i w świetle wyjaśnień SCCS, istnieje potencjalne ryzyko dla zdrowia ludzi wynikające ze stosowania 2-chloro-p-fenylenodiaminy oraz jej soli siarczanowych i dichlorowodorkowych w produktach do barwienia włosów na głowie. W związku z tym należy zakazać stosowania 2-chloro-p-fenylenodiaminy oraz jej soli siarczanowych i dichlorowodorkowych w produktach do farbowania włosów, w tym w produktach do farbowania brwi, oraz w produktach do farbowania rzęs, i dodać je do wykazu substancji zakazanych w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1223/2009. |
| --- | --- |

(2)

W świetle opinii SCCS oraz dalszych wyjaśnień SCCS, istnieje potencjalne ryzyko dla zdrowia ludzi wynikające ze stosowania 2-chloro-p-fenylenodiaminy oraz jej soli siarczanowych i dichlorowodorkowych w produktach do barwienia brwi i rzęs. Jeśli chodzi o produkty do barwienia włosów na głowie, narażenie na działanie substancji jest nawet wyższe, ponieważ produkty te stosowane są na większej powierzchni ciała. Na tej podstawie, i w świetle wyjaśnień SCCS, istnieje potencjalne ryzyko dla zdrowia ludzi wynikające ze stosowania 2-chloro-p-fenylenodiaminy oraz jej soli siarczanowych i dichlorowodorkowych w produktach do barwienia włosów na głowie. W związku z tym należy zakazać stosowania 2-chloro-p-fenylenodiaminy oraz jej soli siarczanowych i dichlorowodorkowych w produktach do farbowania włosów, w tym w produktach do farbowania brwi, oraz w produktach do farbowania rzęs, i dodać je do wykazu substancji zakazanych w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1223/2009.

| (3) | Producentom należy zapewnić odpowiednie okresy na dostosowanie się do nowego zakazu. Przy określaniu długości tych okresów interes podmiotów gospodarczych należy rozpatrywać w świetle zidentyfikowanych szczególnych czynników ryzyka dla zdrowia. |
| --- | --- |

(3)

Producentom należy zapewnić odpowiednie okresy na dostosowanie się do nowego zakazu. Przy określaniu długości tych okresów interes podmiotów gospodarczych należy rozpatrywać w świetle zidentyfikowanych szczególnych czynników ryzyka dla zdrowia.

| (4) | Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1223/2009. |
| --- | --- |

(4)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1223/2009.

| (5) | Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Kosmetycznych, |
| --- | --- |

(5)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Kosmetycznych,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1223/2009 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Od dnia 22 listopada 2019 r. nie można wprowadzać do obrotu w Unii produktów do farbowania włosów, w tym produktów do farbowania brwi, oraz produktów do farbowania rzęs, zawierających substancje zakazane niniejszym rozporządzeniem.

Począwszy od dnia 22 lutego 2020 r. nie można udostępniać na rynku w Unii produktów do farbowania włosów, w tym produktów do farbowania brwi, oraz produktów do farbowania rzęs, zawierających substancje zakazane niniejszym rozporządzeniem.

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 30 kwietnia 2019 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący

---

(1)  
  Dz.U. L 342 z 22.12.2009, s. 59.

1

(2)  SCCS/1510/13.

2

(3)  Protokół z posiedzenia plenarnego SCCS w dniach 21–22 czerwca 2018 r.

3

---

ZAŁĄCZNIK

W załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1223/2009 dodaje się pozycję w brzmieniu:

| Numer porządkowy | Nazwa chemiczna/INN | Numer CAS | Numer WE |
| --- | --- | --- | --- |
| „1384 | 2-chlorobenzeno-1,4-diamina (2-chloro-p-fenylenodiamina) oraz jej sole siarczanowe i dichlorowodorkowe (*1) stosowane jako substancje w produktach do farbowania włosów, w tym w produktach do farbowania brwi, oraz w produktach do farbowania rzęs | 615-66-7
  61702-44-1 (siarczan)
  615-46-3 (dichlorowodorek) | 210-441-2
  262-915-3
  210-427-6 |

Numer porządkowy

Nazwa chemiczna/INN

Numer CAS

Numer WE

„1384

2-chlorobenzeno-1,4-diamina (2-chloro-p-fenylenodiamina) oraz jej sole siarczanowe i dichlorowodorkowe (*1) stosowane jako substancje w produktach do farbowania włosów, w tym w produktach do farbowania brwi, oraz w produktach do farbowania rzęs

615-66-7

61702-44-1 (siarczan)

615-46-3 (dichlorowodorek)

210-441-2

262-915-3

210-427-6

---

(*1)  Od dnia 22 listopada 2019 r. nie można wprowadzać do obrotu w Unii produktów do farbowania włosów, w tym produktów do farbowania brwi, oraz produktów do farbowania rzęs, zawierających te substancje. Od dnia 22 lutego 2020 r. nie można udostępniać na rynku w Unii produktów do farbowania włosów, w tym produktów do farbowania brwi, oraz produktów do farbowania rzęs, zawierających te substancje.”.

*1

---

DECYZJE

| 2.5.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 115/7 |
| --- | --- | --- | --- |

2.5.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 115/7

---

DECYZJA RADY (UE) 2019/682

z dnia 9 kwietnia 2019 r.

upoważniająca państwa członkowskie do podpisania, w interesie Unii Europejskiej, protokołu zmieniającego Konwencję Rady Europy o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 16 w związku z jego art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt (v),

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | W dniu 6 czerwca 2013 r. Rada upoważniła Komisję do uczestnictwa w imieniu Unii w negocjacjach w sprawie nowelizacji Konwencji Rady Europy o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych (ETS nr 108) („konwencja nr 108”) oraz warunków i trybu przystąpienia Unii do zmienionej konwencji nr 108. |
| --- | --- |

(1)

W dniu 6 czerwca 2013 r. Rada upoważniła Komisję do uczestnictwa w imieniu Unii w negocjacjach w sprawie nowelizacji Konwencji Rady Europy o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych (ETS nr 108) („konwencja nr 108”) oraz warunków i trybu przystąpienia Unii do zmienionej konwencji nr 108.

| (2) | Protokół zmieniający konwencję nr 108 (zwany dalej „protokołem zmieniającym”) został przyjęty przez Komitet Ministrów Rady Europy w dniu 18 maja 2018 r. |
| --- | --- |

(2)

Protokół zmieniający konwencję nr 108 (zwany dalej „protokołem zmieniającym”) został przyjęty przez Komitet Ministrów Rady Europy w dniu 18 maja 2018 r.

| (3) | Protokół zmieniający ma na celu poszerzenie zakresu, zwiększenie poziomu i poprawę skuteczności ochrony danych zapewnianej na mocy konwencji nr 108. |
| --- | --- |

(3)

Protokół zmieniający ma na celu poszerzenie zakresu, zwiększenie poziomu i poprawę skuteczności ochrony danych zapewnianej na mocy konwencji nr 108.

| (4) | Przepisy zmienionej Konwencji nr 108 dotyczą zarówno działań na poziomie zakresu stosowania prawa Unii jak również poza nim, takich jak działania na poziomie bezpieczeństwa narodowego i obrony narodowej. |
| --- | --- |

(4)

Przepisy zmienionej Konwencji nr 108 dotyczą zarówno działań na poziomie zakresu stosowania prawa Unii jak również poza nim, takich jak działania na poziomie bezpieczeństwa narodowego i obrony narodowej.

| (5) | Postanowienia zmienionej konwencji nr 108, w zakresie, w jakim mają one zastosowanie do przetwarzania danych osobowych w kontekście działań wchodzących w zakres prawa Unii, mogą wpływać na wspólne zasady lub zmieniać ich zakres w rozumieniu art. 3 ust. 2 Traktatu, gdyż postanowienia te są oparte na tych samych zasadch co zasady ustanowione w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 (1) oraz w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 (2). |
| --- | --- |

(5)

Postanowienia zmienionej konwencji nr 108, w zakresie, w jakim mają one zastosowanie do przetwarzania danych osobowych w kontekście działań wchodzących w zakres prawa Unii, mogą wpływać na wspólne zasady lub zmieniać ich zakres w rozumieniu art. 3 ust. 2 Traktatu, gdyż postanowienia te są oparte na tych samych zasadch co zasady ustanowione w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 (1) oraz w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 (2).

| (6) | W związku z tym, że zmieniona konwencja nr 108 będzie zawierała środki zabezpieczające oparte na tych samych zasadch co zasady ustanowione w rozporządzeniu (UE) 2016/679 i dyrektywie (UE) 2016/680, jej wejście w życie przyczyni się do rozpowszechniania unijnych standardów ochrony danych na całym świecie, ułatwi przepływ danych między stronami konwencji nr 108 będącymi i niebędącymi członkami Unii, zapewni przestrzeganie przez państwa członkowskie ich zobowiązań międzynarodowych wynikających z konwencji nr 108 i umożliwi przystąpienie Unii do konwencji nr 108 w przyszłości. |
| --- | --- |

(6)

W związku z tym, że zmieniona konwencja nr 108 będzie zawierała środki zabezpieczające oparte na tych samych zasadch co zasady ustanowione w rozporządzeniu (UE) 2016/679 i dyrektywie (UE) 2016/680, jej wejście w życie przyczyni się do rozpowszechniania unijnych standardów ochrony danych na całym świecie, ułatwi przepływ danych między stronami konwencji nr 108 będącymi i niebędącymi członkami Unii, zapewni przestrzeganie przez państwa członkowskie ich zobowiązań międzynarodowych wynikających z konwencji nr 108 i umożliwi przystąpienie Unii do konwencji nr 108 w przyszłości.

| (7) | Unia nie może podpisać ani ratyfikować protokołu zmieniającego, gdyż zgodnie z konwencją nr 108 jej stronami są wyłącznie państwa. |
| --- | --- |

(7)

Unia nie może podpisać ani ratyfikować protokołu zmieniającego, gdyż zgodnie z konwencją nr 108 jej stronami są wyłącznie państwa.

| (8) | Państwa członkowskie powinny zatem zostać upoważnione do podpisania protokołu zmieniającego w ramach wspólnego działania w interesie Unii, w zakresie, w jakim jego postanowienia wchodzą w zakres wyłacznych kompetencji Unii, |
| --- | --- |

(8)

Państwa członkowskie powinny zatem zostać upoważnione do podpisania protokołu zmieniającego w ramach wspólnego działania w interesie Unii, w zakresie, w jakim jego postanowienia wchodzą w zakres wyłacznych kompetencji Unii,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Niniejszym upoważnia się państwa członkowskie do podpisania, w interesie Unii, protokołu zmieniającego Konwencję Rady Europy o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych (ETS nr 108), w zakresie, w jakim jego postanowienia wchodzą w zakres wyłącznych kompetencji Unii.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Luksemburgu dnia 9 kwietnia 2019 r.

W imieniu Rady

G. CIAMBA

Przewodniczący

---

(1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1).

1

(2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar, w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylająca decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 89).

2

---

| 2.5.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 115/9 |
| --- | --- | --- | --- |

2.5.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 115/9

---

DECYZJA RADY (UE) 2019/683

z dnia 9 kwietnia 2019 r.

upoważniająca państwa członkowskie do stania się, w interesie Unii Europejskiej, stronami Konwencji Rady Europy w sprawie zintegrowanego podejścia do bezpieczeństwa, zabezpieczenia i obsługi podczas meczów piłki nożnej i innych imprez sportowych (CETS nr 218)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności art. 87 ust. 1, w związku z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v) oraz art. 218 ust. 8,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Konwencja Rady Europy w sprawie zintegrowanego podejścia do bezpieczeństwa, zabezpieczenia i obsługi podczas meczów piłki nożnej i innych imprez sportowych (zwana dalej „Konwencją”) została sporządzona w Saint-Denis 3 lipca 2016 r. i została wówczas otwarta do podpisu i ratyfikacji. |
| --- | --- |

(1)

Konwencja Rady Europy w sprawie zintegrowanego podejścia do bezpieczeństwa, zabezpieczenia i obsługi podczas meczów piłki nożnej i innych imprez sportowych (zwana dalej „Konwencją”) została sporządzona w Saint-Denis 3 lipca 2016 r. i została wówczas otwarta do podpisu i ratyfikacji.

| (2) | Konwencja ma na celu zapewnienie bezpiecznego i przyjaznego otoczenia podczas meczów piłki nożnej i innych imprez sportowych. |
| --- | --- |

(2)

Konwencja ma na celu zapewnienie bezpiecznego i przyjaznego otoczenia podczas meczów piłki nożnej i innych imprez sportowych.

| (3) | Art. 11 ust. 2, 3 i 4 Konwencji dotyczące krajowych punktów informacyjnych ds. piłki nożnej mogą wpływać na wspólne zasady lub zmienić ich zakres w rozumieniu art. 3 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), jako że przepisy te są zbieżne z niektórymi obowiązkami zawartymi w decyzji Rady 2002/348/WSiSW (2). |
| --- | --- |

(3)

Art. 11 ust. 2, 3 i 4 Konwencji dotyczące krajowych punktów informacyjnych ds. piłki nożnej mogą wpływać na wspólne zasady lub zmienić ich zakres w rozumieniu art. 3 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), jako że przepisy te są zbieżne z niektórymi obowiązkami zawartymi w decyzji Rady 2002/348/WSiSW (2).

| (4) | Wsparcie Unii na rzecz Konwencji jest istotne dla zwalczania przemocy związanej z imprezami sportowymi i będzie uzupełnieniem wysiłków podjętych już w tej dziedzinie poprzez wspieranie projektów w ramach rozdziału sport w programie Erasmus+, ustanowionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1288/2013 (3). |
| --- | --- |

(4)

Wsparcie Unii na rzecz Konwencji jest istotne dla zwalczania przemocy związanej z imprezami sportowymi i będzie uzupełnieniem wysiłków podjętych już w tej dziedzinie poprzez wspieranie projektów w ramach rozdziału sport w programie Erasmus+, ustanowionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1288/2013 (3).

| (5) | Unia nie może zostać stroną Konwencji, ponieważ jej stronami mogą być jedynie państwa. |
| --- | --- |

(5)

Unia nie może zostać stroną Konwencji, ponieważ jej stronami mogą być jedynie państwa.

| (6) | Państwa członkowskie powinny zatem być upoważnione do podpisania i ratyfikowania Konwencji, działając wspólnie w interesie Unii, w odniesieniu do części Konwencji, które wchodzą w zakres wyłącznej kompetencji Unii. |
| --- | --- |

(6)

Państwa członkowskie powinny zatem być upoważnione do podpisania i ratyfikowania Konwencji, działając wspólnie w interesie Unii, w odniesieniu do części Konwencji, które wchodzą w zakres wyłącznej kompetencji Unii.

| (7) | Zjednoczone Królestwo i Irlandia są związane decyzją 2002/348/WSiSW i z tego powodu uczestniczą w przyjęciu niniejszej decyzji. |
| --- | --- |

(7)

Zjednoczone Królestwo i Irlandia są związane decyzją 2002/348/WSiSW i z tego powodu uczestniczą w przyjęciu niniejszej decyzji.

| (8) | Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do TFUE, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana, ani jej nie stosuje, |
| --- | --- |

(8)

Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do TFUE, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana, ani jej nie stosuje,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Niniejszym upoważnia się państwa członkowskie do stania się stronami Konwencji Rady Europy w sprawie zintegrowanego podejścia do bezpieczeństwa, zabezpieczenia i obsługi podczas meczów piłki nożnej i innych imprez sportowych (CETS nr 218) w odniesieniu do art. 11 ust. 2, 3 i 4 tej Konwencji.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Luksemburgu dnia 9 kwietnia 2019 r.

W imieniu Rady

G. CIAMBA

Przewodniczący

---

(1)  Zgoda z dnia 12 marca 2019 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

1

(2)  Decyzja Rady 2002/348/WSiSW z dnia 25 kwietnia 2002 r. dotycząca bezpieczeństwa w związku z meczami piłki nożnej o charakterze międzynarodowym (Dz.U. L 121 z 8.5.2002, s. 1).

2

(3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1288/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. ustanawiające „Erasmus+”: unijny program na rzecz kształcenia, szkolenia, młodzieży i sportu oraz uchylające decyzje nr 1719/2006/WE, nr 1720/2006/WE i nr 1298/2008/WE (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 50).

3

---

| 2.5.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 115/11 |
| --- | --- | --- | --- |

2.5.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 115/11

---

DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI (UE) 2019/684

z dnia 25 kwietnia 2019 r.

w sprawie uznania rozwiązań prawnych, nadzorczych i wykonawczych stosowanych w Japonii w odniesieniu do transakcji na instrumentach pochodnych nadzorowanych przez Japońską Agencję ds. Usług Finansowych za równoważne z wymogami dotyczącymi wyceny, rozstrzygania sporów i depozytu zabezpieczającego określonymi w art. 11 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji (1), w szczególności jego art. 13 ust. 2,

po konsultacji z Europejskim Komitetem Papierów Wartościowych,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | W art. 13 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 przewidziano mechanizm zapewniający spójność rozwiązań prawnych, nadzorczych i wykonawczych ustanowionych przez Unię i państwa trzecie w obszarach objętych zakresem tego rozporządzenia. Komisja jest uprawniona do przyjęcia decyzji o równoważności stwierdzających, że stosowane w państwie trzecim rozwiązania prawne, nadzorcze i wykonawcze są równoważne z wymogami określonymi w art. 4, 9, 10 i 11 rozporządzenia (UE) nr 648/2012, a co tym idzie pozwalających uznać, że kontrahenci zawierający transakcję objętą zakresem stosowania tego rozporządzenia, w przypadku gdy co najmniej jeden z kontrahentów ma siedzibę w tym państwie trzecim, spełnili ustanowione w tych artykułach wymogi, jeżeli spełnili wymogi określone w systemie prawnym tego państwa trzeciego. Stwierdzenie równoważności zapobiega stosowaniu dublujących się lub sprzecznych przepisów. Ponadto stwierdzenie równoważności przyczynia się do osiągnięcia nadrzędnego celu rozporządzenia (UE) nr 648/2012, jakim jest ograniczenie ryzyka systemowego i zwiększenie przejrzystości rynków instrumentów pochodnych poprzez zapewnienie spójnego stosowania na szczeblu międzynarodowym ustanowionych w tym rozporządzeniu zasad uzgodnionych z państwami trzecimi. |
| --- | --- |

(1)

W art. 13 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 przewidziano mechanizm zapewniający spójność rozwiązań prawnych, nadzorczych i wykonawczych ustanowionych przez Unię i państwa trzecie w obszarach objętych zakresem tego rozporządzenia. Komisja jest uprawniona do przyjęcia decyzji o równoważności stwierdzających, że stosowane w państwie trzecim rozwiązania prawne, nadzorcze i wykonawcze są równoważne z wymogami określonymi w art. 4, 9, 10 i 11 rozporządzenia (UE) nr 648/2012, a co tym idzie pozwalających uznać, że kontrahenci zawierający transakcję objętą zakresem stosowania tego rozporządzenia, w przypadku gdy co najmniej jeden z kontrahentów ma siedzibę w tym państwie trzecim, spełnili ustanowione w tych artykułach wymogi, jeżeli spełnili wymogi określone w systemie prawnym tego państwa trzeciego. Stwierdzenie równoważności zapobiega stosowaniu dublujących się lub sprzecznych przepisów. Ponadto stwierdzenie równoważności przyczynia się do osiągnięcia nadrzędnego celu rozporządzenia (UE) nr 648/2012, jakim jest ograniczenie ryzyka systemowego i zwiększenie przejrzystości rynków instrumentów pochodnych poprzez zapewnienie spójnego stosowania na szczeblu międzynarodowym ustanowionych w tym rozporządzeniu zasad uzgodnionych z państwami trzecimi.

| (2) | W art. 11 ust. 1–3 rozporządzenia (UE) nr 648/2012, uzupełnionego rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) nr 149/2013 (2) i rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2016/2251 (3), ustanowiono unijne wymogi prawne dotyczące terminowego potwierdzenia warunków kontraktu pochodnego będącego przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, przeprowadzenia kompresji portfela oraz rozwiązań, na podstawie których uzgadnia się portfele w odniesieniu do kontraktów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, które nie są rozliczane przez kontrahenta centralnego („CCP”). Ponadto w ustępach tych określono obowiązki w zakresie wyceny i rozstrzygania sporów mające zastosowanie do tych kontraktów („techniki ograniczania ryzyka operacyjnego”), a także obowiązki w zakresie wymiany zabezpieczeń („depozyty zabezpieczające”) między kontrahentami. |
| --- | --- |

(2)

W art. 11 ust. 1–3 rozporządzenia (UE) nr 648/2012, uzupełnionego rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) nr 149/2013 (2) i rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2016/2251 (3), ustanowiono unijne wymogi prawne dotyczące terminowego potwierdzenia warunków kontraktu pochodnego będącego przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, przeprowadzenia kompresji portfela oraz rozwiązań, na podstawie których uzgadnia się portfele w odniesieniu do kontraktów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, które nie są rozliczane przez kontrahenta centralnego („CCP”). Ponadto w ustępach tych określono obowiązki w zakresie wyceny i rozstrzygania sporów mające zastosowanie do tych kontraktów („techniki ograniczania ryzyka operacyjnego”), a także obowiązki w zakresie wymiany zabezpieczeń („depozyty zabezpieczające”) między kontrahentami.

| (3) | Aby system prawny, nadzorczy i wykonawczy państwa trzeciego był uznawany za równoważny z systemem Unii w odniesieniu do technik ograniczania ryzyka operacyjnego i wymogów dotyczących depozytu zabezpieczającego, istotne skutki mających zastosowanie rozwiązań prawnych, nadzorczych i wykonawczych powinny być równoważne ze skutkami wymogów unijnych określonych w art. 11 rozporządzenia (UE) nr 648/2012, a także zapewniać ochronę tajemnicy zawodowej równoważną z ochroną określoną w niniejszym rozporządzeniu; a rozwiązania prawne, nadzorcze i wykonawcze powinny być skutecznie stosowane i egzekwowane w sposób sprawiedliwy i nieprowadzący do zakłóceń, aby zapewnić skuteczny nadzór i ich egzekwowanie w tym państwie trzecim. Celem niniejszej oceny równoważności jest zatem sprawdzenie, czy stosowane w Japonii rozwiązania prawne, nadzorcze i wykonawcze gwarantują, że kontrakty pochodne będące przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, które nie są rozliczane przez CCP i których co najmniej jedną stroną jest kontrahent mający siedzibę w tym państwie trzecim, nie narażają rynków finansowych w Unii na wyższy poziom ryzyka, a co za tym idzie, nie stwarzają niedopuszczalnego poziomu ryzyka systemowego w Unii. |
| --- | --- |

(3)

Aby system prawny, nadzorczy i wykonawczy państwa trzeciego był uznawany za równoważny z systemem Unii w odniesieniu do technik ograniczania ryzyka operacyjnego i wymogów dotyczących depozytu zabezpieczającego, istotne skutki mających zastosowanie rozwiązań prawnych, nadzorczych i wykonawczych powinny być równoważne ze skutkami wymogów unijnych określonych w art. 11 rozporządzenia (UE) nr 648/2012, a także zapewniać ochronę tajemnicy zawodowej równoważną z ochroną określoną w niniejszym rozporządzeniu; a rozwiązania prawne, nadzorcze i wykonawcze powinny być skutecznie stosowane i egzekwowane w sposób sprawiedliwy i nieprowadzący do zakłóceń, aby zapewnić skuteczny nadzór i ich egzekwowanie w tym państwie trzecim. Celem niniejszej oceny równoważności jest zatem sprawdzenie, czy stosowane w Japonii rozwiązania prawne, nadzorcze i wykonawcze gwarantują, że kontrakty pochodne będące przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, które nie są rozliczane przez CCP i których co najmniej jedną stroną jest kontrahent mający siedzibę w tym państwie trzecim, nie narażają rynków finansowych w Unii na wyższy poziom ryzyka, a co za tym idzie, nie stwarzają niedopuszczalnego poziomu ryzyka systemowego w Unii.

| (4) | W dniu 1 września 2013 r. Komisja otrzymała opinię techniczną Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych („ESMA”) w sprawie stosowanych w Japonii rozwiązań prawnych, nadzorczych i wykonawczych (4) w tym, m.in. technik ograniczania ryzyka operacyjnego mających zastosowanie do kontraktów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, które nie są rozliczane przez CCP. W swojej opinii technicznej ESMA stwierdził, że nie istnieją prawnie wiążące wymogi dotyczące terminowego potwierdzenia warunków kontraktu pochodnego będącego przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, ustaleń dotyczących uzgadniania, kompresji i wyceny portfela oraz obowiązku w zakresie rozstrzygania sporów lub wymiany zabezpieczeń między kontrahentami, którzy są stronami kontraktów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym w Japonii. ESMA zauważył również, że równoważność systemów dwustronnej wymiany depozytów zabezpieczających nie mogła w tym czasie zostać oceniona, ponieważ nie opracowano jeszcze standardów technicznych określających przepisy dotyczące dwustronnej wymiany depozytów zabezpieczających w Unii. |
| --- | --- |

(4)

W dniu 1 września 2013 r. Komisja otrzymała opinię techniczną Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych („ESMA”) w sprawie stosowanych w Japonii rozwiązań prawnych, nadzorczych i wykonawczych (4) w tym, m.in. technik ograniczania ryzyka operacyjnego mających zastosowanie do kontraktów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, które nie są rozliczane przez CCP. W swojej opinii technicznej ESMA stwierdził, że nie istnieją prawnie wiążące wymogi dotyczące terminowego potwierdzenia warunków kontraktu pochodnego będącego przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, ustaleń dotyczących uzgadniania, kompresji i wyceny portfela oraz obowiązku w zakresie rozstrzygania sporów lub wymiany zabezpieczeń między kontrahentami, którzy są stronami kontraktów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym w Japonii. ESMA zauważył również, że równoważność systemów dwustronnej wymiany depozytów zabezpieczających nie mogła w tym czasie zostać oceniona, ponieważ nie opracowano jeszcze standardów technicznych określających przepisy dotyczące dwustronnej wymiany depozytów zabezpieczających w Unii.

| (5) | Dokonując swojej oceny, Komisja wzięła pod uwagę opinię ESMA, a także zmiany regulacyjne, które miały miejsce od tamtej pory. Niniejsza decyzja nie opiera się jednak wyłącznie na analizie porównawczej wymogów prawnych, nadzorczych i wykonawczych mających zastosowanie w Japonii, lecz również na ocenie skutków tych wymogów i ich adekwatności w zakresie ograniczania ryzyka wynikającego z kontraktów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, które nie są rozliczane przez CCP, w sposób uznany za równoważny ze skutkami wymogów określonych w rozporządzeniu (UE) nr 648/2012. |
| --- | --- |

(5)

Dokonując swojej oceny, Komisja wzięła pod uwagę opinię ESMA, a także zmiany regulacyjne, które miały miejsce od tamtej pory. Niniejsza decyzja nie opiera się jednak wyłącznie na analizie porównawczej wymogów prawnych, nadzorczych i wykonawczych mających zastosowanie w Japonii, lecz również na ocenie skutków tych wymogów i ich adekwatności w zakresie ograniczania ryzyka wynikającego z kontraktów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, które nie są rozliczane przez CCP, w sposób uznany za równoważny ze skutkami wymogów określonych w rozporządzeniu (UE) nr 648/2012.

| (6) | Rozwiązania prawne, nadzorcze i wykonawcze mające zastosowanie w Japonii w odniesieniu do kontraktów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym określono w ustawie o instrumentach finansowych i giełdzie, nr 25 z 1948 r. („FIEA”), i mają one zastosowanie do podmiotów działających na rynku instrumentów finansowych („FIBO”) i zarejestrowanych instytucji finansowych („RFI”), które obejmują regulowane banki, spółdzielnie, zakłady ubezpieczeń, fundusze emerytalne i fundusze inwestycyjne. Japońska Agencja ds. Usług Finansowych („JFSA”) posiada szerokie uprawnienia w zakresie wdrażania FIEA oraz funkcjonuje zgodnie z rozporządzeniami kancelarii rządu, wytycznymi w sprawie nadzoru oraz powiadomieniami publicznymi (zwanymi dalej „japońskimi przepisami dotyczącymi pozagiełdowych instrumentów pochodnych”). Jurysdykcji JFSA podlegają instrumenty pochodne będące przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym w rozumieniu art. 2 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 648/2012, z wyjątkiem towarowych instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, które podlegają jurysdykcji japońskiego Ministerstwa Gospodarki, Handlu i Przemysłu („METI”) oraz japońskiego Ministerstwa Rolnictwa, Leśnictwa i Rybołówstwa („MAFF”). |
| --- | --- |

(6)

Rozwiązania prawne, nadzorcze i wykonawcze mające zastosowanie w Japonii w odniesieniu do kontraktów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym określono w ustawie o instrumentach finansowych i giełdzie, nr 25 z 1948 r. („FIEA”), i mają one zastosowanie do podmiotów działających na rynku instrumentów finansowych („FIBO”) i zarejestrowanych instytucji finansowych („RFI”), które obejmują regulowane banki, spółdzielnie, zakłady ubezpieczeń, fundusze emerytalne i fundusze inwestycyjne. Japońska Agencja ds. Usług Finansowych („JFSA”) posiada szerokie uprawnienia w zakresie wdrażania FIEA oraz funkcjonuje zgodnie z rozporządzeniami kancelarii rządu, wytycznymi w sprawie nadzoru oraz powiadomieniami publicznymi (zwanymi dalej „japońskimi przepisami dotyczącymi pozagiełdowych instrumentów pochodnych”). Jurysdykcji JFSA podlegają instrumenty pochodne będące przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym w rozumieniu art. 2 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 648/2012, z wyjątkiem towarowych instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, które podlegają jurysdykcji japońskiego Ministerstwa Gospodarki, Handlu i Przemysłu („METI”) oraz japońskiego Ministerstwa Rolnictwa, Leśnictwa i Rybołówstwa („MAFF”).

| (7) | Techniki ograniczania ryzyka operacyjnego w odniesieniu do kontraktów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, które nie są rozliczane przez CCP, jak określono w japońskich przepisach dotyczących pozagiełdowych instrumentów pochodnych, są w dalszym ciągu niewystarczające w porównaniu z obowiązkami przewidzianymi w art. 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 oraz w rozporządzeniu delegowanym (UE) nr 149/2013 w odniesieniu do terminowego potwierdzania warunków kontraktu pochodnego będącego przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, przeprowadzenia kompresji portfela oraz ustaleń, zgodnie z którymi portfele są uzgadniane. Niniejsza decyzja powinna zatem obejmować wyłącznie rozwiązania prawne, nadzorcze i wykonawcze dotyczące obowiązków w zakresie wyceny i rozstrzygania sporów przewidzianych w art. 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 oraz w rozporządzeniu delegowanym (UE) nr 149/2013, a także wymogi dotyczące depozytu zabezpieczającego, jak przewidziano w art. 11 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 i rozporządzeniu delegowanym (UE) 2016/2251. |
| --- | --- |

(7)

Techniki ograniczania ryzyka operacyjnego w odniesieniu do kontraktów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, które nie są rozliczane przez CCP, jak określono w japońskich przepisach dotyczących pozagiełdowych instrumentów pochodnych, są w dalszym ciągu niewystarczające w porównaniu z obowiązkami przewidzianymi w art. 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 oraz w rozporządzeniu delegowanym (UE) nr 149/2013 w odniesieniu do terminowego potwierdzania warunków kontraktu pochodnego będącego przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, przeprowadzenia kompresji portfela oraz ustaleń, zgodnie z którymi portfele są uzgadniane. Niniejsza decyzja powinna zatem obejmować wyłącznie rozwiązania prawne, nadzorcze i wykonawcze dotyczące obowiązków w zakresie wyceny i rozstrzygania sporów przewidzianych w art. 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 oraz w rozporządzeniu delegowanym (UE) nr 149/2013, a także wymogi dotyczące depozytu zabezpieczającego, jak przewidziano w art. 11 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 i rozporządzeniu delegowanym (UE) 2016/2251.

| (8) | W odniesieniu do wymogów dotyczących wyceny transakcji oraz rozstrzygania sporów mających zastosowanie do instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, które nie są rozliczane przez CCP, japońskie przepisy dotyczące pozagiełdowych instrumentów pochodnych zawierają podobne zobowiązania do tych, które przewidziano w art. 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia (UE) nr 648/2012. W szczególności sekcja IV-2-4 wytycznych w sprawie nadzoru zawiera szczegółowe wymogi dotyczące rozstrzygania sporów, mające zastosowanie do kontraktów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, które nie są rozliczane przez CCP, a art. 123 rozporządzenia kancelarii rządu określa wymogi dotyczące przeprowadzania dziennych wycen na potrzeby wymiany zabezpieczenia. |
| --- | --- |

(8)

W odniesieniu do wymogów dotyczących wyceny transakcji oraz rozstrzygania sporów mających zastosowanie do instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, które nie są rozliczane przez CCP, japońskie przepisy dotyczące pozagiełdowych instrumentów pochodnych zawierają podobne zobowiązania do tych, które przewidziano w art. 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia (UE) nr 648/2012. W szczególności sekcja IV-2-4 wytycznych w sprawie nadzoru zawiera szczegółowe wymogi dotyczące rozstrzygania sporów, mające zastosowanie do kontraktów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, które nie są rozliczane przez CCP, a art. 123 rozporządzenia kancelarii rządu określa wymogi dotyczące przeprowadzania dziennych wycen na potrzeby wymiany zabezpieczenia.

| (9) | Jeżeli chodzi o depozyty zabezpieczające dla kontraktów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, które nie są rozliczane przez CCP, japońskie prawnie wiążące wymogi obejmują zbiór ostatecznych regulacji przyjętych przez JFSA, opublikowany w dniu 31 marca 2016 r., który wszedł w życie w dniu 1 września 2016 r. Regulacje te obejmują rozporządzenie kancelarii rządu w sprawie podmiotów działających na rynku instrumentów finansowych nr 52 z dnia 6 sierpnia 2007 r., w tym przepisy uzupełniające, publiczne ogłoszenia Agencji ds. Usług Finansowych nr 15, 16 i 17 z dnia 31 marca 2016 r. oraz nr 33 z dnia 25 sierpnia 2017 r., zmienione kompleksowe wytyczne dotyczące nadzoru nad głównymi bankami itd., zmienione kompleksowe wytyczne dotyczące nadzoru nad małymi i średnimi oraz regionalnymi instytucjami finansowymi, zmienione kompleksowe wytyczne dotyczące nadzoru nad bankami spółdzielczymi, zmienione kompleksowe wytyczne dotyczące nadzoru nad podmiotami działającymi na rynku instrumentów finansowych itp., zmienione kompleksowe wytyczne dotyczące nadzoru nad zakładami ubezpieczeń oraz zmienione kompleksowe wytyczne dotyczące nadzoru nad funduszami powierniczymi itd. Zasady mające zastosowanie do towarowych instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym podlegających jurysdykcji METI i MAFF odzwierciedlają zbiór rozporządzeń końcowych przyjętych przez JFSA (łącznie „japońskie przepisy dotyczące depozytów zabezpieczających”). |
| --- | --- |

(9)

Jeżeli chodzi o depozyty zabezpieczające dla kontraktów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, które nie są rozliczane przez CCP, japońskie prawnie wiążące wymogi obejmują zbiór ostatecznych regulacji przyjętych przez JFSA, opublikowany w dniu 31 marca 2016 r., który wszedł w życie w dniu 1 września 2016 r. Regulacje te obejmują rozporządzenie kancelarii rządu w sprawie podmiotów działających na rynku instrumentów finansowych nr 52 z dnia 6 sierpnia 2007 r., w tym przepisy uzupełniające, publiczne ogłoszenia Agencji ds. Usług Finansowych nr 15, 16 i 17 z dnia 31 marca 2016 r. oraz nr 33 z dnia 25 sierpnia 2017 r., zmienione kompleksowe wytyczne dotyczące nadzoru nad głównymi bankami itd., zmienione kompleksowe wytyczne dotyczące nadzoru nad małymi i średnimi oraz regionalnymi instytucjami finansowymi, zmienione kompleksowe wytyczne dotyczące nadzoru nad bankami spółdzielczymi, zmienione kompleksowe wytyczne dotyczące nadzoru nad podmiotami działającymi na rynku instrumentów finansowych itp., zmienione kompleksowe wytyczne dotyczące nadzoru nad zakładami ubezpieczeń oraz zmienione kompleksowe wytyczne dotyczące nadzoru nad funduszami powierniczymi itd. Zasady mające zastosowanie do towarowych instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym podlegających jurysdykcji METI i MAFF odzwierciedlają zbiór rozporządzeń końcowych przyjętych przez JFSA (łącznie „japońskie przepisy dotyczące depozytów zabezpieczających”).

| (10) | Zgodnie z japońskimi przepisami dotyczącymi depozytów zabezpieczających instytucje finansowe, które przez określony czas posiadają instrumenty pochodne będące przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym opiewające na średnią całkowitą kwotę referencyjną o wartości równej lub przekraczającej 300 mld JPY, muszą zgodnie z FIEA dokonywać wymiany zmiennego depozytu zabezpieczającego codziennie, natomiast instytucje finansowe poniżej tego progu muszą dokonywać wymiany zmiennego depozytu zabezpieczającego z „wystarczającą częstotliwością”. Ponieważ rozporządzenie (UE) nr 648/2012 zobowiązuje wszystkich kontrahentów, którzy są stronami transakcji na instrumentach pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym i nierozliczanych przez CCP, do codziennej wymiany zmiennego depozytu zabezpieczającego, niniejsza decyzja powinna być zatem uzależniona od codziennej wymiany zmiennego depozytu zabezpieczającego w odniesieniu do transakcji zawieranych z FIBO i RFI, które przez okres jednego roku od kwietnia na dwa lata przed rokiem, w którym wymagane jest obliczenie (lub na rok przed tym rokiem, jeżeli obliczenia dokonuje się w grudniu), posiadają instrumenty pochodne będące przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym opiewające na średnią całkowitą kwotę referencyjną niższą niż 300 mld JPY. |
| --- | --- |

(10)

Zgodnie z japońskimi przepisami dotyczącymi depozytów zabezpieczających instytucje finansowe, które przez określony czas posiadają instrumenty pochodne będące przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym opiewające na średnią całkowitą kwotę referencyjną o wartości równej lub przekraczającej 300 mld JPY, muszą zgodnie z FIEA dokonywać wymiany zmiennego depozytu zabezpieczającego codziennie, natomiast instytucje finansowe poniżej tego progu muszą dokonywać wymiany zmiennego depozytu zabezpieczającego z „wystarczającą częstotliwością”. Ponieważ rozporządzenie (UE) nr 648/2012 zobowiązuje wszystkich kontrahentów, którzy są stronami transakcji na instrumentach pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym i nierozliczanych przez CCP, do codziennej wymiany zmiennego depozytu zabezpieczającego, niniejsza decyzja powinna być zatem uzależniona od codziennej wymiany zmiennego depozytu zabezpieczającego w odniesieniu do transakcji zawieranych z FIBO i RFI, które przez okres jednego roku od kwietnia na dwa lata przed rokiem, w którym wymagane jest obliczenie (lub na rok przed tym rokiem, jeżeli obliczenia dokonuje się w grudniu), posiadają instrumenty pochodne będące przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym opiewające na średnią całkowitą kwotę referencyjną niższą niż 300 mld JPY.

| (11) | Podobnie jak w przypadku wymogów określonych w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2016/2251, na mocy japońskich przepisów dotyczących depozytów zabezpieczających wszystkie instytucje finansowe, które łączą kwoty referencyjne nierozliczonych instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, nominalne kwoty nierozliczanych towarowych instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, rozliczanych fizycznie terminowych transakcji walutowych („FX”) typu forward i swapów walutowych skonsolidowanej grupy, z wyjątkiem transakcji wewnątrz grupy za miesiące marzec, kwiecień i maj na rok przed rokiem, w którym dane obliczenie przekroczy 1,1 bln JPY, muszą wymieniać szczegóły dotyczące początkowego depozytu zabezpieczającego. W japońskich przepisach dotyczących depozytów zabezpieczających przewidziano również łączną minimalną kwotę transferu początkowego i zmiennego depozytu zabezpieczającego w wysokości 70 mln JPY, podczas gdy próg określony w art. 25 rozporządzenia delegowanego (UE) 2016/2251 wynosi 500 000 EUR. Biorąc pod uwagę, że różnica w wartości tych walut jest niewielka, kwoty te powinny być uznawane za równorzędne. |
| --- | --- |

(11)

Podobnie jak w przypadku wymogów określonych w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2016/2251, na mocy japońskich przepisów dotyczących depozytów zabezpieczających wszystkie instytucje finansowe, które łączą kwoty referencyjne nierozliczonych instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, nominalne kwoty nierozliczanych towarowych instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, rozliczanych fizycznie terminowych transakcji walutowych („FX”) typu forward i swapów walutowych skonsolidowanej grupy, z wyjątkiem transakcji wewnątrz grupy za miesiące marzec, kwiecień i maj na rok przed rokiem, w którym dane obliczenie przekroczy 1,1 bln JPY, muszą wymieniać szczegóły dotyczące początkowego depozytu zabezpieczającego. W japońskich przepisach dotyczących depozytów zabezpieczających przewidziano również łączną minimalną kwotę transferu początkowego i zmiennego depozytu zabezpieczającego w wysokości 70 mln JPY, podczas gdy próg określony w art. 25 rozporządzenia delegowanego (UE) 2016/2251 wynosi 500 000 EUR. Biorąc pod uwagę, że różnica w wartości tych walut jest niewielka, kwoty te powinny być uznawane za równorzędne.

| (12) | Japońskie przepisy dotyczące depozytu zabezpieczającego mają zastosowanie do prawie wszystkich kontraktów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, określonych w art. 2 pkt 7 rozporządzenia (UE) nr 648/2012, z wyjątkiem rozliczanych fizycznie terminowych transakcji walutowych typu forward i swapów walutowych, w odniesieniu do których japońskie przepisy dotyczące depozytu zabezpieczającego nie określają żadnych wymogów. Transakcje walutowe związane z wymianą kwot głównych za pomocą swapów walutowych są zwolnione z wymogów dotyczących początkowego depozytu zabezpieczającego. Ponadto japońskie przepisy dotyczące depozytu zabezpieczającego nie przewidują szczególnego traktowania produktów strukturyzowanych, w tym obligacji zabezpieczonych i sekurytyzacji. Zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 648/2012 tylko swapy walutowe i terminowe transakcje walutowe typu forward są zwolnione z wymogów dotyczących początkowego depozytu zabezpieczającego i tylko instrumenty pochodne powiązane z obligacjami zabezpieczonymi do celów zabezpieczenia są zwolnione ze wszystkich wymogów dotyczących depozytu zabezpieczającego. Niniejsza decyzja powinna zatem mieć zastosowanie wyłącznie do kontraktów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, które są przedmiotem wymogów dotyczących depozytu zabezpieczającego na mocy rozporządzenia (UE) nr 648/2012 oraz japońskich przepisów dotyczących depozytu zabezpieczającego. |
| --- | --- |

(12)

Japońskie przepisy dotyczące depozytu zabezpieczającego mają zastosowanie do prawie wszystkich kontraktów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, określonych w art. 2 pkt 7 rozporządzenia (UE) nr 648/2012, z wyjątkiem rozliczanych fizycznie terminowych transakcji walutowych typu forward i swapów walutowych, w odniesieniu do których japońskie przepisy dotyczące depozytu zabezpieczającego nie określają żadnych wymogów. Transakcje walutowe związane z wymianą kwot głównych za pomocą swapów walutowych są zwolnione z wymogów dotyczących początkowego depozytu zabezpieczającego. Ponadto japońskie przepisy dotyczące depozytu zabezpieczającego nie przewidują szczególnego traktowania produktów strukturyzowanych, w tym obligacji zabezpieczonych i sekurytyzacji. Zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 648/2012 tylko swapy walutowe i terminowe transakcje walutowe typu forward są zwolnione z wymogów dotyczących początkowego depozytu zabezpieczającego i tylko instrumenty pochodne powiązane z obligacjami zabezpieczonymi do celów zabezpieczenia są zwolnione ze wszystkich wymogów dotyczących depozytu zabezpieczającego. Niniejsza decyzja powinna zatem mieć zastosowanie wyłącznie do kontraktów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, które są przedmiotem wymogów dotyczących depozytu zabezpieczającego na mocy rozporządzenia (UE) nr 648/2012 oraz japońskich przepisów dotyczących depozytu zabezpieczającego.

| (13) | Wymogi określone w japońskich przepisach dotyczących depozytu zabezpieczającego w zakresie obliczania początkowego depozytu zabezpieczającego są równoważne z wymogami określonymi w rozporządzeniu (UE) nr 648/2012. Podobnie jak w przypadku standardowej metody obliczania początkowego depozytu zabezpieczającego określonej w załączniku IV do rozporządzenia delegowanego (UE) 2016/2251 japońskie przepisy dotyczące depozytu zabezpieczającego umożliwiają stosowanie standardowego modelu równoważnego z modelem określonym w wyżej wymienionym załączniku. Alternatywnie do obliczania początkowego depozytu zabezpieczającego można wykorzystywać modele wewnętrzne lub modele opracowane przez strony trzecie, jeśli zawierają one niektóre szczególne parametry, takie jak minimalne przedziały ufności i okresy ryzyka w związku z uzupełnieniem zabezpieczenia, oraz niektóre dane historyczne, w tym okresy występowania warunków skrajnych. Kontrahenci muszą powiadomić odpowiednio JFSA, METI lub MAFF o swoim zamiarze wykorzystania tych modeli wewnętrznych lub opracowanych przez strony trzecie oraz muszą ujawniać wszelkie niezbędne założenia, hipotezy i ich zmiany. |
| --- | --- |

(13)

Wymogi określone w japońskich przepisach dotyczących depozytu zabezpieczającego w zakresie obliczania początkowego depozytu zabezpieczającego są równoważne z wymogami określonymi w rozporządzeniu (UE) nr 648/2012. Podobnie jak w przypadku standardowej metody obliczania początkowego depozytu zabezpieczającego określonej w załączniku IV do rozporządzenia delegowanego (UE) 2016/2251 japońskie przepisy dotyczące depozytu zabezpieczającego umożliwiają stosowanie standardowego modelu równoważnego z modelem określonym w wyżej wymienionym załączniku. Alternatywnie do obliczania początkowego depozytu zabezpieczającego można wykorzystywać modele wewnętrzne lub modele opracowane przez strony trzecie, jeśli zawierają one niektóre szczególne parametry, takie jak minimalne przedziały ufności i okresy ryzyka w związku z uzupełnieniem zabezpieczenia, oraz niektóre dane historyczne, w tym okresy występowania warunków skrajnych. Kontrahenci muszą powiadomić odpowiednio JFSA, METI lub MAFF o swoim zamiarze wykorzystania tych modeli wewnętrznych lub opracowanych przez strony trzecie oraz muszą ujawniać wszelkie niezbędne założenia, hipotezy i ich zmiany.

| (14) | Wymogi określone w japońskich przepisach dotyczących depozytu zabezpieczającego odnoszące się do uznanego zabezpieczenia oraz sposobu utrzymywania i wyodrębniania takiego zabezpieczenia są równoważne z wymogami określonymi w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2016/2251. Japońskie przepisy dotyczące depozytu zabezpieczającego zawierają również równoważny wykaz uznanych zabezpieczeń oraz określają wymóg, zgodnie z którym FIBO i RFI muszą racjonalnie zdywersyfikować uzyskane zabezpieczenie, w tym poprzez ograniczenie papierów wartościowych o niskiej płynności, aby uniknąć koncentracji zabezpieczeń. Wymogi określone w japońskich przepisach dotyczących depozytu zabezpieczającego mające zastosowanie do wyceny zabezpieczeń są porównywalne z wymogami określonymi w art. 19 rozporządzenia delegowanego (UE) 2016/2251. |
| --- | --- |

(14)

Wymogi określone w japońskich przepisach dotyczących depozytu zabezpieczającego odnoszące się do uznanego zabezpieczenia oraz sposobu utrzymywania i wyodrębniania takiego zabezpieczenia są równoważne z wymogami określonymi w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2016/2251. Japońskie przepisy dotyczące depozytu zabezpieczającego zawierają również równoważny wykaz uznanych zabezpieczeń oraz określają wymóg, zgodnie z którym FIBO i RFI muszą racjonalnie zdywersyfikować uzyskane zabezpieczenie, w tym poprzez ograniczenie papierów wartościowych o niskiej płynności, aby uniknąć koncentracji zabezpieczeń. Wymogi określone w japońskich przepisach dotyczących depozytu zabezpieczającego mające zastosowanie do wyceny zabezpieczeń są porównywalne z wymogami określonymi w art. 19 rozporządzenia delegowanego (UE) 2016/2251.

| (15) | Jeżeli chodzi o równoważny poziom ochrony tajemnicy zawodowej w Japonii, informacje znajdujące się w posiadaniu JFSA podlegają polityce w zakresie bezpieczeństwa informacji JFSA, a pracownicy JFSA podlegają ustawie o krajowej służbie publicznej, która zakazuje pracownikom ujawniania informacji, o których dowiedzieli się w trakcie pełnienia swoich obowiązków. W związku z tym zarówno ustawa o krajowej służbie publicznej, jak i polityka w zakresie bezpieczeństwa informacji JFSA gwarantuje zachowanie tajemnicy zawodowej, w tym ochronę tajemnic handlowych wymienianych przez właściwe organy z osobami trzecimi, w sposób równoważny z wymogami określonymi w tytule VIII rozporządzenia (UE) nr 648/2012. W związku z tym należy uznać, że ustawa o krajowej służbie publicznej oraz polityka w zakresie bezpieczeństwa informacji JFSA zapewniają poziom ochrony w odniesieniu do tajemnicy zawodowej równoważny w stosunku do poziomu przewidzianego w rozporządzeniu (UE) nr 648/2012. |
| --- | --- |

(15)

Jeżeli chodzi o równoważny poziom ochrony tajemnicy zawodowej w Japonii, informacje znajdujące się w posiadaniu JFSA podlegają polityce w zakresie bezpieczeństwa informacji JFSA, a pracownicy JFSA podlegają ustawie o krajowej służbie publicznej, która zakazuje pracownikom ujawniania informacji, o których dowiedzieli się w trakcie pełnienia swoich obowiązków. W związku z tym zarówno ustawa o krajowej służbie publicznej, jak i polityka w zakresie bezpieczeństwa informacji JFSA gwarantuje zachowanie tajemnicy zawodowej, w tym ochronę tajemnic handlowych wymienianych przez właściwe organy z osobami trzecimi, w sposób równoważny z wymogami określonymi w tytule VIII rozporządzenia (UE) nr 648/2012. W związku z tym należy uznać, że ustawa o krajowej służbie publicznej oraz polityka w zakresie bezpieczeństwa informacji JFSA zapewniają poziom ochrony w odniesieniu do tajemnicy zawodowej równoważny w stosunku do poziomu przewidzianego w rozporządzeniu (UE) nr 648/2012.

| (16) | Ponadto jeżeli chodzi o skuteczne stosowanie i egzekwowanie przepisów w sposób sprawiedliwy i niepowodujący zakłóceń, aby zapewnić skuteczny nadzór i egzekwowanie przepisów w danym państwie trzecim, JFSA posiada szerokie uprawnienia w zakresie prowadzenia dochodzeń i nadzoru, aby móc przeprowadzać ocenę zgodności z wymogami dotyczącymi depozytu zabezpieczającego mającymi zastosowanie do kontraktów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, które nie są rozliczane przez CCP. Aby zapobiegać naruszaniu obowiązujących wymogów, JFSA może wprowadzić szereg środków nadzoru, takich jak nakaz poprawy sytuacji biznesowej na podstawie art. 51 FIEA oraz inne środki nadzoru na podstawie art. 52 FIEA. Środki te należy zatem uznać za zapewniające skuteczne stosowanie odpowiednich rozwiązań prawnych, regulacyjnych i wykonawczych w ramach japońskich przepisów dotyczących pozagiełdowych instrumentów pochodnych w sposób sprawiedliwy i niepowodujący zakłóceń, aby zapewnić skuteczny nadzór i egzekwowanie. |
| --- | --- |

(16)

Ponadto jeżeli chodzi o skuteczne stosowanie i egzekwowanie przepisów w sposób sprawiedliwy i niepowodujący zakłóceń, aby zapewnić skuteczny nadzór i egzekwowanie przepisów w danym państwie trzecim, JFSA posiada szerokie uprawnienia w zakresie prowadzenia dochodzeń i nadzoru, aby móc przeprowadzać ocenę zgodności z wymogami dotyczącymi depozytu zabezpieczającego mającymi zastosowanie do kontraktów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, które nie są rozliczane przez CCP. Aby zapobiegać naruszaniu obowiązujących wymogów, JFSA może wprowadzić szereg środków nadzoru, takich jak nakaz poprawy sytuacji biznesowej na podstawie art. 51 FIEA oraz inne środki nadzoru na podstawie art. 52 FIEA. Środki te należy zatem uznać za zapewniające skuteczne stosowanie odpowiednich rozwiązań prawnych, regulacyjnych i wykonawczych w ramach japońskich przepisów dotyczących pozagiełdowych instrumentów pochodnych w sposób sprawiedliwy i niepowodujący zakłóceń, aby zapewnić skuteczny nadzór i egzekwowanie.

| (17) | Niniejsza decyzja opiera się na prawnie wiążących wymogach dotyczących kontraktów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym mających zastosowanie w momencie przyjęcia niniejszej decyzji. Komisja powinna, we współpracy z ESMA, w dalszym ciągu regularnie monitorować zmiany oraz skuteczne wdrażanie rozwiązań prawnych, nadzorczych i wykonawczych w odniesieniu do wspomnianych kontraktów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, z uwzględnieniem wymogów w zakresie terminowego potwierdzania, kompresji i uzgadniania portfela, wyceny, rozstrzygania sporów i wymogów dotyczących depozytu zabezpieczającego mających zastosowanie do tych kontraktów, nierozliczanych przez CCP, na podstawie których podjęto niniejszą decyzję. Powinno to pozostawać bez uszczerbku dla możliwości dokonania przez Komisję szczegółowego przeglądu w dowolnym momencie, w przypadku gdy na skutek istotnych zmian konieczne będzie przeprowadzenie przez Komisję ponownej oceny równoważności stwierdzonej niniejszą decyzją. Taka ponowna ocena może prowadzić do uchylenia niniejszej decyzji, co spowoduje, że automatycznie kontrahenci ponownie będą podlegać wszystkim wymogom określonym w rozporządzeniu (UE) nr 648/2012. |
| --- | --- |

(17)

Niniejsza decyzja opiera się na prawnie wiążących wymogach dotyczących kontraktów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym mających zastosowanie w momencie przyjęcia niniejszej decyzji. Komisja powinna, we współpracy z ESMA, w dalszym ciągu regularnie monitorować zmiany oraz skuteczne wdrażanie rozwiązań prawnych, nadzorczych i wykonawczych w odniesieniu do wspomnianych kontraktów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, z uwzględnieniem wymogów w zakresie terminowego potwierdzania, kompresji i uzgadniania portfela, wyceny, rozstrzygania sporów i wymogów dotyczących depozytu zabezpieczającego mających zastosowanie do tych kontraktów, nierozliczanych przez CCP, na podstawie których podjęto niniejszą decyzję. Powinno to pozostawać bez uszczerbku dla możliwości dokonania przez Komisję szczegółowego przeglądu w dowolnym momencie, w przypadku gdy na skutek istotnych zmian konieczne będzie przeprowadzenie przez Komisję ponownej oceny równoważności stwierdzonej niniejszą decyzją. Taka ponowna ocena może prowadzić do uchylenia niniejszej decyzji, co spowoduje, że automatycznie kontrahenci ponownie będą podlegać wszystkim wymogom określonym w rozporządzeniu (UE) nr 648/2012.

| (18) | Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Europejskiego Komitetu Papierów Wartościowych, |
| --- | --- |

(18)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Europejskiego Komitetu Papierów Wartościowych,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Do celów art. 13 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 rozwiązania prawne, nadzorcze i wykonawcze Japonii dotyczące wyceny i rozstrzygania sporów, które są stosowane do transakcji regulowanych jako instrumenty pochodne będące przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym przez japońską Agencję ds. Usług Finansowych („JFSA”) lub jako towarowe instrumenty pochodne będące przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym przez japońskie Ministerstwo Gospodarki, Handlu i Przemysłu („METI”) i japońskie Ministerstwo Rolnictwa, Leśnictwa i Rybołówstwa („MAFF”) i nierozliczanych przez CCP, uznaje się za równoważne z odpowiednimi wymogami określonymi w art. 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia (UE) nr 648/2012, w przypadku gdy co najmniej jeden z kontrahentów będących stroną tych transakcji ma siedzibę w Japonii i jest zarejestrowany w JFSA jako podmiot działający na rynku instrumentów finansowych („FIBO”) lub zarejestrowana instytucja finansowa („RFI”).

Artykuł 2

Do celów art. 13 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 rozwiązania prawne, nadzorcze i wykonawcze Japonii w zakresie wymiany zabezpieczeń, które są stosowane do transakcji regulowanych przez JFSA jako instrumenty pochodne będące przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym lub przez METI i MAFF jako towarowe instrumenty pochodne będące przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym i nierozliczanych przez CCP, uznaje się za równoważne z wymogami art. 11 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 648/2012, jeżeli spełnione są następujące warunki:

| a) | co najmniej jeden z kontrahentów będących stroną tych transakcji ma siedzibę w Japonii i jest zarejestrowany w JFSA jako FIBO lub RFI oraz podlega japońskim przepisom dotyczącym depozytu zabezpieczającego; |
| --- | --- |

a)

co najmniej jeden z kontrahentów będących stroną tych transakcji ma siedzibę w Japonii i jest zarejestrowany w JFSA jako FIBO lub RFI oraz podlega japońskim przepisom dotyczącym depozytu zabezpieczającego;

| b) | transakcje podlegają wycenie według bieżącej wartości rynkowej, a zmienny depozyt zabezpieczający wymienia się codziennie, w przypadku gdy kontrahenci będący stroną tych transakcji i mający siedzibę w Japonii, przez okres jednego roku od kwietnia na dwa lata przed rokiem, w którym wymagane jest obliczenie (lub na rok przed tym rokiem, jeżeli obliczenia dokonuje się w grudniu), posiadają instrumenty pochodne będące przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym opiewające na średnią całkowitą kwotę referencyjną w wysokości poniżej 300 mld JPY. |
| --- | --- |

b)

transakcje podlegają wycenie według bieżącej wartości rynkowej, a zmienny depozyt zabezpieczający wymienia się codziennie, w przypadku gdy kontrahenci będący stroną tych transakcji i mający siedzibę w Japonii, przez okres jednego roku od kwietnia na dwa lata przed rokiem, w którym wymagane jest obliczenie (lub na rok przed tym rokiem, jeżeli obliczenia dokonuje się w grudniu), posiadają instrumenty pochodne będące przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym opiewające na średnią całkowitą kwotę referencyjną w wysokości poniżej 300 mld JPY.

Artykuł 3

Niniejsze decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w Brukseli dnia 25 kwietnia 2019 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący

---

(1)  
  Dz.U. L 201 z 27.7.2012, s. 1.

1

(2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 149/2013 z dnia 19 grudnia 2012 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących pośrednich uzgodnień rozliczeniowych, obowiązku rozliczania, rejestru publicznego, dostępu do systemu obrotu, kontrahentów niefinansowych, technik ograniczania ryzyka związanego z kontraktami pochodnymi będącymi przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, które nie są rozliczane przez kontrahenta centralnego (Dz.U. L 52 z 23.2.2013, s. 11).

2

(3)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2016/2251 z dnia 4 października 2016 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących technik ograniczania ryzyka związanego z kontraktami pochodnymi będącymi przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, które nie są rozliczane przez kontrahenta centralnego (Dz.U. L 340 z 15.12.2016, s. 9).

3

(4)  ESMA/2013/BS/1158, Opinia techniczna w sprawie równoważności regulacji państw trzecich na mocy EMIR – Japonia, sprawozdanie końcowe, Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych, dnia 1 września 2013 r.

4

---

| 2.5.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 115/16 |
| --- | --- | --- | --- |

2.5.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 115/16

---

DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO (UE) 2019/685

z dnia 18 kwietnia 2019 r.

w sprawie całkowitej kwoty rocznych opłat nadzorczych za 2019 r. (EBC/2019/10)

RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (1), w szczególności art. 30,

uwzględniając rozporządzenie Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 1163/2014 z dnia 22 października 2014 r. w sprawie opłat nadzorczych (EBC/2014/41) (2), w szczególności art. 3 ust. 1 oraz art. 9 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Całkowita kwota rocznych opłat nadzorczych nakładanych na podstawie art. 9 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1163/2014 (EBC/2014/41) powinna pokrywać wydatki ponoszone przez EBC w okresie objętym opłatą w związku z wykonywaniem powierzonych mu zadań nadzorczych, lecz nie powinna tych wydatków przekraczać. Wydatki te obejmują koszty bezpośrednio związane z zadaniami nadzorczymi EBC, takie jak bezpośredni nadzór nad istotnymi nadzorowanymi podmiotami, nadzór zwierzchni nad mniej istotnymi nadzorowanymi podmiotami oraz wykonywanie zadań międzywydziałowych i specjalistycznych. Obejmują one także koszty związane pośrednio z zadaniami nadzorczymi EBC, takie jak koszty usług świadczonych przez służby wsparcia EBC, w tym w zakresie zaplecza biurowego, zarządzania kadrami, usług administracji, budżetowania i kontrolingu, usług księgowych i prawnych, komunikacji i usług tłumaczeniowych, audytu wewnętrznego, statystyki oraz informatyki. |
| --- | --- |

(1)

Całkowita kwota rocznych opłat nadzorczych nakładanych na podstawie art. 9 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1163/2014 (EBC/2014/41) powinna pokrywać wydatki ponoszone przez EBC w okresie objętym opłatą w związku z wykonywaniem powierzonych mu zadań nadzorczych, lecz nie powinna tych wydatków przekraczać. Wydatki te obejmują koszty bezpośrednio związane z zadaniami nadzorczymi EBC, takie jak bezpośredni nadzór nad istotnymi nadzorowanymi podmiotami, nadzór zwierzchni nad mniej istotnymi nadzorowanymi podmiotami oraz wykonywanie zadań międzywydziałowych i specjalistycznych. Obejmują one także koszty związane pośrednio z zadaniami nadzorczymi EBC, takie jak koszty usług świadczonych przez służby wsparcia EBC, w tym w zakresie zaplecza biurowego, zarządzania kadrami, usług administracji, budżetowania i kontrolingu, usług księgowych i prawnych, komunikacji i usług tłumaczeniowych, audytu wewnętrznego, statystyki oraz informatyki.

| (2) | Obliczenie rocznych opłat nadzorczych dotyczących istotnych nadzorowanych podmiotów i istotnych nadzorowanych grup oraz mniej istotnych nadzorowanych podmiotów i mniej istotnych nadzorowanych grup wymaga podziału całkowitych kosztów według wydatków przydzielonych odpowiednim funkcjom wykonującym bezpośredni nadzór nad istotnymi nadzorowanymi podmiotami i istotnymi nadzorowanymi grupami oraz pośredni nadzór nad mniej istotnymi nadzorowanymi podmiotami i mniej istotnymi nadzorowanymi grupami. |
| --- | --- |

(2)

Obliczenie rocznych opłat nadzorczych dotyczących istotnych nadzorowanych podmiotów i istotnych nadzorowanych grup oraz mniej istotnych nadzorowanych podmiotów i mniej istotnych nadzorowanych grup wymaga podziału całkowitych kosztów według wydatków przydzielonych odpowiednim funkcjom wykonującym bezpośredni nadzór nad istotnymi nadzorowanymi podmiotami i istotnymi nadzorowanymi grupami oraz pośredni nadzór nad mniej istotnymi nadzorowanymi podmiotami i mniej istotnymi nadzorowanymi grupami.

| (3) | Całkowita kwota rocznej opłaty nadzorczej za rok 2019 stanowi sumę: (a) szacowanych rocznych kosztów wykonywania zadań nadzorczych w 2019 r. opartych na zatwierdzonym budżecie EBC na 2019 r., z uwzględnieniem zmian szacowanych rocznych kosztów, jakie mają być poniesione przez EBC, które były znane w momencie przyjmowania niniejszej decyzji; oraz (b) nadwyżki lub deficytu z roku 2018. |
| --- | --- |

(3)

Całkowita kwota rocznej opłaty nadzorczej za rok 2019 stanowi sumę: (a) szacowanych rocznych kosztów wykonywania zadań nadzorczych w 2019 r. opartych na zatwierdzonym budżecie EBC na 2019 r., z uwzględnieniem zmian szacowanych rocznych kosztów, jakie mają być poniesione przez EBC, które były znane w momencie przyjmowania niniejszej decyzji; oraz (b) nadwyżki lub deficytu z roku 2018.

| (4) | Nadwyżkę lub deficyt ustala się poprzez odjęcie faktycznych rocznych kosztów wykonywania zadań nadzorczych poniesionych w 2018 r., wskazanych w Rocznym sprawozdaniu finansowym EBC za rok 2018 (3), od szacowanych rocznych kosztów pobranych za 2018 r., określonych w załączniku do decyzji Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2018/667 (EBC/2018/12) (4). |
| --- | --- |

(4)

Nadwyżkę lub deficyt ustala się poprzez odjęcie faktycznych rocznych kosztów wykonywania zadań nadzorczych poniesionych w 2018 r., wskazanych w Rocznym sprawozdaniu finansowym EBC za rok 2018 (3), od szacowanych rocznych kosztów pobranych za 2018 r., określonych w załączniku do decyzji Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2018/667 (EBC/2018/12) (4).

| (5) | Zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1163/2014 (EBC/2014/41) przy ustalaniu szacowanych rocznych kosztów wykonywania zadań nadzorczych w 2019 r. należy również brać pod uwagę ewentualne kwoty opłat związanych z poprzednimi okresami objętymi opłatą, których pobranie nie było możliwe, odsetki otrzymane na podstawie art. 14 oraz kwoty otrzymane lub zwrócone zgodnie z art. 7 ust. 3 tego rozporządzenia, |
| --- | --- |

(5)

Zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1163/2014 (EBC/2014/41) przy ustalaniu szacowanych rocznych kosztów wykonywania zadań nadzorczych w 2019 r. należy również brać pod uwagę ewentualne kwoty opłat związanych z poprzednimi okresami objętymi opłatą, których pobranie nie było możliwe, odsetki otrzymane na podstawie art. 14 oraz kwoty otrzymane lub zwrócone zgodnie z art. 7 ust. 3 tego rozporządzenia,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Definicje

Na potrzeby niniejszej decyzji stosuje się definicje zawarte w rozporządzeniu Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 468/2014 (EBC/2014/17) (5) oraz rozporządzeniu (UE) nr 1163/2014 (EBC/2014/41).

5

Artykuł 2

Całkowita kwota rocznych opłat nadzorczych za 2019 r.

1.   Całkowita kwota rocznych opłat nadzorczych za 2019 r. wynosi 576 020 336 EUR; kwota ta została wyliczona w sposób wskazany w załączniku I.

2.   Poszczególne kategorie nadzorowanych podmiotów i nadzorowanych grup opłacają następujące całkowite kwoty rocznych opłat nadzorczych:

| a) | istotne nadzorowane podmioty i istotne nadzorowane grupy: 524 196 987 EUR; |
| --- | --- |

a)

istotne nadzorowane podmioty i istotne nadzorowane grupy: 524 196 987 EUR;

| b) | mniej istotne nadzorowane podmioty i mniej istotne nadzorowane grupy: 51 823 349 EUR. |
| --- | --- |

b)

mniej istotne nadzorowane podmioty i mniej istotne nadzorowane grupy: 51 823 349 EUR.

Podział całkowitej kwoty rocznych opłat nadzorczych za 2019 r. na poszczególne kategorie jest określony w załączniku II.

Artykuł 3

Wejście w życie

Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 18 kwietnia 2019 r.

Mario DRAGHI

Prezes EBC

---

(1)  
  Dz.U. L 287 z 29.10.2013, s. 63.

1

(2)  
  Dz.U. L 311 z 31.10.2014, s. 23.

2

(3)  Dokument opublikowany na stronie internetowej EBC pod adresem: www.ecb.europa.eu, w lutym 2019 r.

3

(4)  Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2018/667 z dnia 19 kwietnia 2018 r. w sprawie całkowitej kwoty rocznych opłat nadzorczych za 2018 r. (EBC/2018/12) (Dz.U. L 111 z 2.5.2018, s. 3).

4

(5)  Rozporządzenie Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 468/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiające ramy współpracy pomiędzy Europejskim Bankiem Centralnym a właściwymi organami krajowymi oraz wyznaczonymi organami krajowymi w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego (rozporządzenie ramowe w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego) (EBC/2014/17) (Dz.U. L 141 z 14.5.2014, s. 1).

5

---

ZAŁĄCZNIK I

Obliczenie całkowitej kwoty rocznych opłat nadzorczych za 2019 r.

| (EUR) |
| --- |
| Szacowane koszty roczne za 2019 r. | 559 007 136 |
| Wynagrodzenia i świadczenia | 264 525 116 |
| Wynajem i utrzymanie budynków | 58 866 157 |
| Pozostałe koszty operacyjne | 235 615 863 |
| Nadwyżka/deficyt z 2018 r. | 15 332 187 |
| Kwoty uwzględnione zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1163/2014 (EBC/2014/41) | 1 681 013 |
| Kwoty opłat związanych z poprzednimi okresami objętymi opłatą, których pobranie nie było możliwe | 0 |
| Odsetki otrzymane zgodnie z art. 14 rozporządzenia (UE) nr 1163/2014 (EBC/2014/41) | – 9 626 |
| Kwoty otrzymane lub zwrócone zgodnie z art. 7 ust. 3. rozporządzenia (UE) nr 1163/2014 (EBC/2014/41) | 1 690 639 |
| OGÓŁEM | 576 020 336 |

(EUR)

Szacowane koszty roczne za 2019 r.

559 007 136

Wynagrodzenia i świadczenia

264 525 116

Wynajem i utrzymanie budynków

58 866 157

Pozostałe koszty operacyjne

235 615 863

Nadwyżka/deficyt z 2018 r.

15 332 187

Kwoty uwzględnione zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1163/2014 (EBC/2014/41)

1 681 013

Kwoty opłat związanych z poprzednimi okresami objętymi opłatą, których pobranie nie było możliwe

0

Odsetki otrzymane zgodnie z art. 14 rozporządzenia (UE) nr 1163/2014 (EBC/2014/41)

– 9 626

Kwoty otrzymane lub zwrócone zgodnie z art. 7 ust. 3. rozporządzenia (UE) nr 1163/2014 (EBC/2014/41)

1 690 639

OGÓŁEM

576 020 336

---

ZAŁĄCZNIK II

Podział całkowitej kwoty rocznych opłat nadzorczych za 2019 r.

| (EUR) |
| --- |
| | Istotne nadzorowane podmioty i istotne nadzorowane grupy | Mniej istotne nadzorowane podmioty i mniej istotne nadzorowane grupy | Ogółem |
| Szacowane koszty roczne za 2019 r. | 508 696 494 | 50 310 642 | 559 007 136 |
| Nadwyżka/deficyt z 2018 r. | 13 952 290 | 1 379 897 | 15 332 187 |
| Kwoty uwzględnione zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1163/2014 (EBC/2014/41) | 1 548 203 | 132 810 | 1 681 013 |
| Kwoty opłat związanych z poprzednimi okresami objętymi opłatą, których pobranie nie było możliwe | 0 | 0 | 0 |
| Odsetki otrzymane zgodnie z art. 14 rozporządzenia (UE) nr 1163/2014 (EBC/2014/41) | – 7 918 | – 1 708 | – 9 626 |
| Kwoty otrzymane lub zwrócone zgodnie z art. 7 ust. 3. rozporządzenia (UE) nr 1163/2014 (EBC/2014/41) | 1 556 121 | 134 518 | 1 690 639 |
| OGÓŁEM | 524 196 987 | 51 823 349 | 576 020 336 |

(EUR)

Istotne nadzorowane podmioty i istotne nadzorowane grupy

Mniej istotne nadzorowane podmioty i mniej istotne nadzorowane grupy

Ogółem

Szacowane koszty roczne za 2019 r.

508 696 494

50 310 642

559 007 136

Nadwyżka/deficyt z 2018 r.

13 952 290

1 379 897

15 332 187

Kwoty uwzględnione zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1163/2014 (EBC/2014/41)

1 548 203

132 810

1 681 013

Kwoty opłat związanych z poprzednimi okresami objętymi opłatą, których pobranie nie było możliwe

0

0

0

Odsetki otrzymane zgodnie z art. 14 rozporządzenia (UE) nr 1163/2014 (EBC/2014/41)

– 7 918

– 1 708

– 9 626

Kwoty otrzymane lub zwrócone zgodnie z art. 7 ust. 3. rozporządzenia (UE) nr 1163/2014 (EBC/2014/41)

1 556 121

134 518

1 690 639

OGÓŁEM

524 196 987

51 823 349

576 020 336

---