# Dziennik Urzędowy L 91/2019

| | ISSN 1977-0766 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | L 91 |
| | |
| Wydanie polskie | Legislacja | Rocznik 6229 marca 2019 |

ISSN 1977-0766

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 91

Wydanie polskie

Legislacja

Rocznik 6229 marca 2019

---

| Spis treści | | I   Akty ustawodawcze | Strona |
| --- | --- | --- | --- |
| | | ROZPORZĄDZENIA |
| | * | Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/515 z dnia 19 marca 2019 r. w sprawie wzajemnego uznawania towarów zgodnie z prawem wprowadzonych do obrotu w innym państwie członkowskim oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 764/2008 (
  1
  ) | 1 |
| | * | Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/516 z dnia 19 marca 2019 r. w sprawie harmonizacji dochodu narodowego brutto w cenach rynkowych oraz uchylające dyrektywę Rady 89/130/EWG, Euratom i rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1287/2003 (rozporządzenie DNB) (
  1
  ) | 19 |
| | * | Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/517 z dnia 19 marca 2019 r. w sprawie wdrażania i funkcjonowania Domeny Najwyższego Poziomu .eu, zmiany i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 733/2002 oraz uchylenia rozporządzenia Komisji (WE) nr 874/2004 (
  1
  ) | 25 |
| | * | Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/518 z dnia 19 marca 2019 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 924/2009 w odniesieniu do niektórych opłat za płatności transgraniczne w Unii i opłat za przeliczenie waluty (
  1
  ) | 36 |
| | * | Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/519 z dnia 19 marca 2019 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (UE) nr 167/2013 w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów rolniczych i leśnych (
  1
  ) | 42 |
| | | DYREKTYWY |
| | * | Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/520 z dnia 19 marca 2019 r. w sprawie interoperacyjności systemów elektronicznego poboru opłat drogowych i ułatwiania transgranicznej wymiany informacji na temat przypadków nieuiszczenia opłat drogowych w Unii (
  1
  ) | 45 |

Spis treści

I   Akty ustawodawcze

Strona

ROZPORZĄDZENIA

*

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/515 z dnia 19 marca 2019 r. w sprawie wzajemnego uznawania towarów zgodnie z prawem wprowadzonych do obrotu w innym państwie członkowskim oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 764/2008 (
  1
  )

1

1

*

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/516 z dnia 19 marca 2019 r. w sprawie harmonizacji dochodu narodowego brutto w cenach rynkowych oraz uchylające dyrektywę Rady 89/130/EWG, Euratom i rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1287/2003 (rozporządzenie DNB) (
  1
  )

1

19

*

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/517 z dnia 19 marca 2019 r. w sprawie wdrażania i funkcjonowania Domeny Najwyższego Poziomu .eu, zmiany i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 733/2002 oraz uchylenia rozporządzenia Komisji (WE) nr 874/2004 (
  1
  )

1

25

*

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/518 z dnia 19 marca 2019 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 924/2009 w odniesieniu do niektórych opłat za płatności transgraniczne w Unii i opłat za przeliczenie waluty (
  1
  )

1

36

*

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/519 z dnia 19 marca 2019 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (UE) nr 167/2013 w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów rolniczych i leśnych (
  1
  )

1

42

DYREKTYWY

*

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/520 z dnia 19 marca 2019 r. w sprawie interoperacyjności systemów elektronicznego poboru opłat drogowych i ułatwiania transgranicznej wymiany informacji na temat przypadków nieuiszczenia opłat drogowych w Unii (
  1
  )

1

45

| | | Sprostowania |
| --- | --- | --- |
| | * | Sprostowanie do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/957 z dnia 28 czerwca 2018 r. zmieniającej dyrektywę 96/71/WE dotyczącą delegowania pracowników w ramach świadczenia usług ( Dz.U. L 173 z 9.7.2018 ) | 77 |
| | * | Sprostowanie do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2031 z dnia 26 października 2016 r. w sprawie środków ochronnych przeciwko agrofagom roślin, zmieniającego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 228/2013, (UE) nr 652/2014 i (UE) nr 1143/2014 oraz uchylającego dyrektywy Rady 69/464/EWG, 74/647/EWG, 93/85/EWG, 98/57/WE, 2000/29/WE, 2006/91/WE i 2007/33/WE ( Dz.U. L 317 z 23.11.2016 ) | 77 |

Sprostowania

*

Sprostowanie do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/957 z dnia 28 czerwca 2018 r. zmieniającej dyrektywę 96/71/WE dotyczącą delegowania pracowników w ramach świadczenia usług ( Dz.U. L 173 z 9.7.2018 )

( Dz.U. L 173 z 9.7.2018 )

77

*

Sprostowanie do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2031 z dnia 26 października 2016 r. w sprawie środków ochronnych przeciwko agrofagom roślin, zmieniającego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 228/2013, (UE) nr 652/2014 i (UE) nr 1143/2014 oraz uchylającego dyrektywy Rady 69/464/EWG, 74/647/EWG, 93/85/EWG, 98/57/WE, 2000/29/WE, 2006/91/WE i 2007/33/WE ( Dz.U. L 317 z 23.11.2016 )

( Dz.U. L 317 z 23.11.2016 )

77

| | |
| --- | --- |
| | (1)   Tekst mający znaczenie dla EOG. |

---

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG.

1

| PL | Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.
  Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną. |
| --- | --- |

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.

---

I Akty ustawodawcze

ROZPORZĄDZENIA

| 29.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 91/1 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 91/1

---

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2019/515

z dnia 19 marca 2019 r.

w sprawie wzajemnego uznawania towarów zgodnie z prawem wprowadzonych do obrotu w innym państwie członkowskim oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 764/2008

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (2),

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w którym swobodny przepływ towarów jest zapewniony zgodnie z Traktatami. Ograniczenia ilościowe w przywozie oraz wszelkie środki o skutku równoważnym są zakazane między państwami członkowskimi. Zakaz ten obejmuje wszelkie środki krajowe, które mogą – bezpośrednio lub pośrednio, faktycznie lub potencjalnie – zakłócić wewnątrzunijny handel towarami. Swobodny przepływ towarów zapewnia się na rynku wewnętrznym poprzez harmonizację na poziomie Unii przepisów określających wspólne wymogi w zakresie wprowadzania do obrotu określonych towarów lub – w odniesieniu do towarów lub aspektów towarów nieobjętych w całości zakresem przepisów harmonizacyjnych Unii – poprzez stosowanie zasady wzajemnego uznawania określonej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

(1)

Rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w którym swobodny przepływ towarów jest zapewniony zgodnie z Traktatami. Ograniczenia ilościowe w przywozie oraz wszelkie środki o skutku równoważnym są zakazane między państwami członkowskimi. Zakaz ten obejmuje wszelkie środki krajowe, które mogą – bezpośrednio lub pośrednio, faktycznie lub potencjalnie – zakłócić wewnątrzunijny handel towarami. Swobodny przepływ towarów zapewnia się na rynku wewnętrznym poprzez harmonizację na poziomie Unii przepisów określających wspólne wymogi w zakresie wprowadzania do obrotu określonych towarów lub – w odniesieniu do towarów lub aspektów towarów nieobjętych w całości zakresem przepisów harmonizacyjnych Unii – poprzez stosowanie zasady wzajemnego uznawania określonej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

| (2) | Dobrze działająca zasada wzajemnego uznawania stanowi istotne uzupełnienie harmonizacji przepisów na poziomie Unii, szczególnie przy uwzględnieniu, że wiele towarów ma aspekty zarówno zharmonizowane, jak i niezharmonizowane. |
| --- | --- |

(2)

Dobrze działająca zasada wzajemnego uznawania stanowi istotne uzupełnienie harmonizacji przepisów na poziomie Unii, szczególnie przy uwzględnieniu, że wiele towarów ma aspekty zarówno zharmonizowane, jak i niezharmonizowane.

| (3) | Przeszkody dla swobodnego przepływu towarów między państwami członkowskimi mogą być tworzone niezgodnie z prawem, jeżeli – wobec braku przepisów harmonizacyjnych Unii obejmujących swoim zakresem towary lub określone aspekty towarów – właściwy organ państwa członkowskiego stosuje w odniesieniu do towarów zgodnie z prawem wprowadzonych do obrotu w innym państwie członkowskim przepisy krajowe, w których przewidziano, że towary te mają spełniać określone wymogi techniczne, na przykład wymogi dotyczące oznaczenia, formy, rozmiaru, masy, składu, prezentacji, oznakowania lub opakowania. Stosowanie takich przepisów do towarów, które zostały zgodnie z prawem wprowadzone do obrotu w innym państwie członkowskim mogłoby być sprzeczne z art. 34 i 36 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), nawet jeżeli przepisy takie mają zastosowanie do wszystkich towarów bez wyjątku. |
| --- | --- |

(3)

Przeszkody dla swobodnego przepływu towarów między państwami członkowskimi mogą być tworzone niezgodnie z prawem, jeżeli – wobec braku przepisów harmonizacyjnych Unii obejmujących swoim zakresem towary lub określone aspekty towarów – właściwy organ państwa członkowskiego stosuje w odniesieniu do towarów zgodnie z prawem wprowadzonych do obrotu w innym państwie członkowskim przepisy krajowe, w których przewidziano, że towary te mają spełniać określone wymogi techniczne, na przykład wymogi dotyczące oznaczenia, formy, rozmiaru, masy, składu, prezentacji, oznakowania lub opakowania. Stosowanie takich przepisów do towarów, które zostały zgodnie z prawem wprowadzone do obrotu w innym państwie członkowskim mogłoby być sprzeczne z art. 34 i 36 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), nawet jeżeli przepisy takie mają zastosowanie do wszystkich towarów bez wyjątku.

| (4) | Zasada wzajemnego uznawania wynika z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zgodnie z tą zasadą państwa członkowskie nie mogą zakazać sprzedaży na swoich terytoriach towarów, które zgodnie z prawem wprowadzono do obrotu w innym państwie członkowskim, nawet w przypadku gdy towary te zostały wyprodukowane zgodnie z innymi przepisami technicznymi, w tym towary, które nie powstały w procesie wytwarzania. Zasada wzajemnego uznawania nie ma jednak charakteru bezwzględnego. Państwa członkowskie mogą ograniczyć wprowadzanie do obrotu towarów, które zostały zgodnie z prawem wprowadzone do obrotu w innym państwie członkowskim, w przypadku gdy takie ograniczenia są uzasadnione względami określonymi w art. 36 TFUE lub innym nadrzędnym interesem publicznym uznanym w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w związku ze swobodnym przepływem towarów, a także w przypadku gdy ograniczenia te są proporcjonalne do realizowanego celu. Niniejsze rozporządzenie nakłada obowiązek wyraźnego uzasadnienia przyczyny ograniczenia lub odmowy dostępu do rynku. |
| --- | --- |

(4)

Zasada wzajemnego uznawania wynika z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zgodnie z tą zasadą państwa członkowskie nie mogą zakazać sprzedaży na swoich terytoriach towarów, które zgodnie z prawem wprowadzono do obrotu w innym państwie członkowskim, nawet w przypadku gdy towary te zostały wyprodukowane zgodnie z innymi przepisami technicznymi, w tym towary, które nie powstały w procesie wytwarzania. Zasada wzajemnego uznawania nie ma jednak charakteru bezwzględnego. Państwa członkowskie mogą ograniczyć wprowadzanie do obrotu towarów, które zostały zgodnie z prawem wprowadzone do obrotu w innym państwie członkowskim, w przypadku gdy takie ograniczenia są uzasadnione względami określonymi w art. 36 TFUE lub innym nadrzędnym interesem publicznym uznanym w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w związku ze swobodnym przepływem towarów, a także w przypadku gdy ograniczenia te są proporcjonalne do realizowanego celu. Niniejsze rozporządzenie nakłada obowiązek wyraźnego uzasadnienia przyczyny ograniczenia lub odmowy dostępu do rynku.

| (5) | Podlegające ewolucji pojęcie „nadrzędnego interesu publicznego” wywodzi się z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dotyczącego art. 34 i 36 TFUE. W przypadku występowania uzasadnionych różnic między państwami członkowskimi taki nadrzędny interes mógłby uzasadniać zastosowanie krajowych przepisów technicznych przez właściwe organy. Decyzje administracyjne muszą być jednak zawsze należycie umotywowane, uzasadnione, odpowiednie oraz zgodne z zasadą proporcjonalności, a właściwy organ musi podjąć możliwie najmniej restrykcyjną decyzję. W celu poprawy funkcjonowania rynku wewnętrznego towarów, krajowe przepisy techniczne powinny być adekwatne do zakładanych celów i nie powinny tworzyć nieproporcjonalnych barier pozataryfowych. Ponadto decyzje administracyjne ograniczające dostęp do rynku lub odmawiające takiego dostępu w odniesieniu do towarów zgodnie z prawem wprowadzonych do obrotu w innym państwie członkowskim nie mogą być oparte wyłącznie na fakcie, że towary będące przedmiotem oceny spełniają uzasadniony cel publiczny realizowany przez państwo członkowskie w sposób odmienny od tego, w jaki cel ten spełniają towary w tym państwie członkowskim. Aby pomóc państwom członkowskim, Komisja powinna dostarczyć niewiążących wytycznych w odniesieniu do orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dotyczącego pojęcia nadrzędnego interesu publicznego oraz sposobu stosowania zasady wzajemnego uznawania. Właściwe organy powinny mieć możliwość dostarczenia wkładu oraz zgłaszania swoich uwag do wytycznych. |
| --- | --- |

(5)

Podlegające ewolucji pojęcie „nadrzędnego interesu publicznego” wywodzi się z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dotyczącego art. 34 i 36 TFUE. W przypadku występowania uzasadnionych różnic między państwami członkowskimi taki nadrzędny interes mógłby uzasadniać zastosowanie krajowych przepisów technicznych przez właściwe organy. Decyzje administracyjne muszą być jednak zawsze należycie umotywowane, uzasadnione, odpowiednie oraz zgodne z zasadą proporcjonalności, a właściwy organ musi podjąć możliwie najmniej restrykcyjną decyzję. W celu poprawy funkcjonowania rynku wewnętrznego towarów, krajowe przepisy techniczne powinny być adekwatne do zakładanych celów i nie powinny tworzyć nieproporcjonalnych barier pozataryfowych. Ponadto decyzje administracyjne ograniczające dostęp do rynku lub odmawiające takiego dostępu w odniesieniu do towarów zgodnie z prawem wprowadzonych do obrotu w innym państwie członkowskim nie mogą być oparte wyłącznie na fakcie, że towary będące przedmiotem oceny spełniają uzasadniony cel publiczny realizowany przez państwo członkowskie w sposób odmienny od tego, w jaki cel ten spełniają towary w tym państwie członkowskim. Aby pomóc państwom członkowskim, Komisja powinna dostarczyć niewiążących wytycznych w odniesieniu do orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dotyczącego pojęcia nadrzędnego interesu publicznego oraz sposobu stosowania zasady wzajemnego uznawania. Właściwe organy powinny mieć możliwość dostarczenia wkładu oraz zgłaszania swoich uwag do wytycznych.

| (6) | W swoich konkluzjach w sprawie polityki jednolitego rynku z grudnia 2013 r. Rada ds. Konkurencyjności zauważyła, że poprawa ramowych warunków dla przedsiębiorstw i konsumentów na jednolitym rynku wymaga odpowiedniego stosowania wszystkich właściwych instrumentów, w tym wzajemnego uznawania. Rada wezwała Komisję do zgłaszania przypadków, w których funkcjonowanie zasady wzajemnego uznawania wciąż jest nieadekwatne lub problematyczne. W swoich konkluzjach w sprawie polityki jednolitego rynku z lutego 2015 r. Rada ds. Konkurencyjności ponagliła Komisję, aby podjęła kroki na rzecz zapewnienia skutecznego funkcjonowania zasady wzajemnego uznawania oraz aby przedstawiła wnioski w tym celu. |
| --- | --- |

(6)

W swoich konkluzjach w sprawie polityki jednolitego rynku z grudnia 2013 r. Rada ds. Konkurencyjności zauważyła, że poprawa ramowych warunków dla przedsiębiorstw i konsumentów na jednolitym rynku wymaga odpowiedniego stosowania wszystkich właściwych instrumentów, w tym wzajemnego uznawania. Rada wezwała Komisję do zgłaszania przypadków, w których funkcjonowanie zasady wzajemnego uznawania wciąż jest nieadekwatne lub problematyczne. W swoich konkluzjach w sprawie polityki jednolitego rynku z lutego 2015 r. Rada ds. Konkurencyjności ponagliła Komisję, aby podjęła kroki na rzecz zapewnienia skutecznego funkcjonowania zasady wzajemnego uznawania oraz aby przedstawiła wnioski w tym celu.

| (7) | Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 764/2008 (3) przyjęto w celu ułatwienia stosowania zasady wzajemnego uznawania, ustanawiając procedury minimalizujące prawdopodobieństwo tworzenia niezgodnych z prawem przeszkód dla swobodnego przepływu towarów, które już zgodnie z prawem wprowadzono do obrotu w innym państwie członkowskim. Pomimo przyjęcia tego rozporządzenia nadal występują liczne problemy związane ze stosowaniem zasady wzajemnego uznawania. Z oceny przeprowadzonej w latach 2014–2016 wynika, że zasada wzajemnego uznawania nie funkcjonuje tak, jak powinna, oraz że rozporządzenie (WE) nr 764/2008 wywarło ograniczony wpływ na ułatwienie stosowania tej zasady. Narzędzia i gwarancje proceduralne wprowadzone tym rozporządzeniem nie doprowadziły do realizacji ich celu, jakim jest usprawnienie stosowania zasady wzajemnego uznawania. Na przykład tylko nieliczne podmioty gospodarcze wiedzą o istnieniu sieci punktów kontaktowych ds. produktów, którą utworzono w celu udzielania tym podmiotom informacji na temat mających zastosowanie przepisów krajowych oraz na temat stosowania zasady wzajemnego uznawania, lub z tej sieci korzystają. Organy krajowe nie współpracują w ramach sieci w sposób wystarczający. Rzadko przestrzega się wymogu powiadamiania o decyzjach administracyjnych ograniczających dostęp do rynku lub odmawiających takiego dostępu. W związku z powyższym przeszkody dla swobodnego przepływu towarów na rynku wewnętrznym nadal się utrzymują. |
| --- | --- |

(7)

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 764/2008 (3) przyjęto w celu ułatwienia stosowania zasady wzajemnego uznawania, ustanawiając procedury minimalizujące prawdopodobieństwo tworzenia niezgodnych z prawem przeszkód dla swobodnego przepływu towarów, które już zgodnie z prawem wprowadzono do obrotu w innym państwie członkowskim. Pomimo przyjęcia tego rozporządzenia nadal występują liczne problemy związane ze stosowaniem zasady wzajemnego uznawania. Z oceny przeprowadzonej w latach 2014–2016 wynika, że zasada wzajemnego uznawania nie funkcjonuje tak, jak powinna, oraz że rozporządzenie (WE) nr 764/2008 wywarło ograniczony wpływ na ułatwienie stosowania tej zasady. Narzędzia i gwarancje proceduralne wprowadzone tym rozporządzeniem nie doprowadziły do realizacji ich celu, jakim jest usprawnienie stosowania zasady wzajemnego uznawania. Na przykład tylko nieliczne podmioty gospodarcze wiedzą o istnieniu sieci punktów kontaktowych ds. produktów, którą utworzono w celu udzielania tym podmiotom informacji na temat mających zastosowanie przepisów krajowych oraz na temat stosowania zasady wzajemnego uznawania, lub z tej sieci korzystają. Organy krajowe nie współpracują w ramach sieci w sposób wystarczający. Rzadko przestrzega się wymogu powiadamiania o decyzjach administracyjnych ograniczających dostęp do rynku lub odmawiających takiego dostępu. W związku z powyższym przeszkody dla swobodnego przepływu towarów na rynku wewnętrznym nadal się utrzymują.

| (8) | W rozporządzeniu (WE) nr 764/2008 występuje szereg niedociągnięć, w związku z czym należy dokonać jego przeglądu i wzmocnić je. Dla zapewnienia jasności rozporządzenie (WE) nr 764/2008 należy zastąpić niniejszym rozporządzeniem. W niniejszym rozporządzeniu należy ustanowić jasne procedury zapewniające swobodny przepływ towarów zgodnie z prawem wprowadzonych do obrotu w innym państwie członkowskim oraz zapewniające, aby swobodny przepływ mógł zostać ograniczony jedynie w przypadku, gdy państwa członkowskie mają w tym uzasadnione względy interesu publicznego, a ograniczenie to jest uzasadnione i proporcjonalne. Niniejsze rozporządzenie powinno także zapewniać, aby istniejące prawa i obowiązki wynikające z zasady wzajemnego uznawania były przestrzegane zarówno przez podmioty gospodarcze, jak i przez organy krajowe. |
| --- | --- |

(8)

W rozporządzeniu (WE) nr 764/2008 występuje szereg niedociągnięć, w związku z czym należy dokonać jego przeglądu i wzmocnić je. Dla zapewnienia jasności rozporządzenie (WE) nr 764/2008 należy zastąpić niniejszym rozporządzeniem. W niniejszym rozporządzeniu należy ustanowić jasne procedury zapewniające swobodny przepływ towarów zgodnie z prawem wprowadzonych do obrotu w innym państwie członkowskim oraz zapewniające, aby swobodny przepływ mógł zostać ograniczony jedynie w przypadku, gdy państwa członkowskie mają w tym uzasadnione względy interesu publicznego, a ograniczenie to jest uzasadnione i proporcjonalne. Niniejsze rozporządzenie powinno także zapewniać, aby istniejące prawa i obowiązki wynikające z zasady wzajemnego uznawania były przestrzegane zarówno przez podmioty gospodarcze, jak i przez organy krajowe.

| (9) | Niniejsze rozporządzenie powinno pozostawać bez uszczerbku dla dalszej harmonizacji warunków wprowadzania towarów do obrotu, w stosownych przypadkach, w celu usprawnienia funkcjonowania rynku wewnętrznego. |
| --- | --- |

(9)

Niniejsze rozporządzenie powinno pozostawać bez uszczerbku dla dalszej harmonizacji warunków wprowadzania towarów do obrotu, w stosownych przypadkach, w celu usprawnienia funkcjonowania rynku wewnętrznego.

| (10) | Bariery handlowe mogą również być wynikiem stosowania innych rodzajów środków wchodzących w zakres stosowania art. 34 i 36 TFUE. Środki te mogą obejmować na przykład specyfikacje techniczne opracowane na potrzeby procedur udzielania zamówień publicznych lub wymogi stosowania języków urzędowych w państwach członkowskich. Środki takie nie powinny jednak stanowić krajowych przepisów technicznych w rozumieniu niniejszego rozporządzenia i nie powinny wchodzić w zakres jego stosowania. |
| --- | --- |

(10)

Bariery handlowe mogą również być wynikiem stosowania innych rodzajów środków wchodzących w zakres stosowania art. 34 i 36 TFUE. Środki te mogą obejmować na przykład specyfikacje techniczne opracowane na potrzeby procedur udzielania zamówień publicznych lub wymogi stosowania języków urzędowych w państwach członkowskich. Środki takie nie powinny jednak stanowić krajowych przepisów technicznych w rozumieniu niniejszego rozporządzenia i nie powinny wchodzić w zakres jego stosowania.

| (11) | W państwach członkowskich krajowe przepisy techniczne wdraża się niekiedy stosując procedurę uprzedniego zezwolenia, zgodnie z którą wprowadzenie towarów do obrotu w danym państwie wymaga uprzedniego uzyskania formalnego zezwolenia od właściwego organu. Samo istnienie procedury uprzedniego zezwolenia ogranicza swobodny przepływ towarów. W związku z tym, aby taka procedura była uzasadniona w świetle podstawowej zasady, jaką jest swobodny przepływ towarów na rynku wewnętrznym, musi ona służyć osiągnięciu uznanego przez prawo Unii celu leżącego w interesie publicznym oraz musi być proporcjonalna i niedyskryminująca. Zgodność takiej procedury z prawem Unii ocenia się w świetle uwag zawartych w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Z zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia należy zatem wyłączyć decyzje administracyjne ograniczające dostęp do rynku lub odmawiające takiego dostępu wyłącznie w oparciu o fakt, że towary nie posiadają ważnego uprzedniego zezwolenia. Jednakże w przypadku gdy złożono wniosek o obowiązkowe uprzednie zezwolenie dotyczące towarów, każda decyzja administracyjna o odrzuceniu wniosku na podstawie krajowego przepisu technicznego mającego zastosowanie w danym państwie członkowskim powinna być wydawana zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, tak aby wnioskodawca mógł skorzystać z ochrony proceduralnej przewidzianej w niniejszym rozporządzeniu. To samo ma zastosowanie do dobrowolnego uprzedniego zezwolenia dotyczącego towarów, jeżeli takie istnieje. |
| --- | --- |

(11)

W państwach członkowskich krajowe przepisy techniczne wdraża się niekiedy stosując procedurę uprzedniego zezwolenia, zgodnie z którą wprowadzenie towarów do obrotu w danym państwie wymaga uprzedniego uzyskania formalnego zezwolenia od właściwego organu. Samo istnienie procedury uprzedniego zezwolenia ogranicza swobodny przepływ towarów. W związku z tym, aby taka procedura była uzasadniona w świetle podstawowej zasady, jaką jest swobodny przepływ towarów na rynku wewnętrznym, musi ona służyć osiągnięciu uznanego przez prawo Unii celu leżącego w interesie publicznym oraz musi być proporcjonalna i niedyskryminująca. Zgodność takiej procedury z prawem Unii ocenia się w świetle uwag zawartych w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Z zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia należy zatem wyłączyć decyzje administracyjne ograniczające dostęp do rynku lub odmawiające takiego dostępu wyłącznie w oparciu o fakt, że towary nie posiadają ważnego uprzedniego zezwolenia. Jednakże w przypadku gdy złożono wniosek o obowiązkowe uprzednie zezwolenie dotyczące towarów, każda decyzja administracyjna o odrzuceniu wniosku na podstawie krajowego przepisu technicznego mającego zastosowanie w danym państwie członkowskim powinna być wydawana zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, tak aby wnioskodawca mógł skorzystać z ochrony proceduralnej przewidzianej w niniejszym rozporządzeniu. To samo ma zastosowanie do dobrowolnego uprzedniego zezwolenia dotyczącego towarów, jeżeli takie istnieje.

| (12) | Należy wyjaśnić, że wśród rodzajów towarów objętych zakresem stosowania niniejszego rozporządzenia znajdują się produkty rolne. Pojęcie „produkty rolne” obejmuje również produkty pochodzące z rybołówstwa, jak przewidziano w art. 38 ust. 1 TFUE. W celu udzielenia pomocy w określeniu, które rodzaje towarów podlegają niniejszemu rozporządzeniu, Komisja powinna ocenić wykonalność dalszej rozbudowy orientacyjnego wykazu produktów do wzajemnego uznawania oraz płynące z niego korzyści. |
| --- | --- |

(12)

Należy wyjaśnić, że wśród rodzajów towarów objętych zakresem stosowania niniejszego rozporządzenia znajdują się produkty rolne. Pojęcie „produkty rolne” obejmuje również produkty pochodzące z rybołówstwa, jak przewidziano w art. 38 ust. 1 TFUE. W celu udzielenia pomocy w określeniu, które rodzaje towarów podlegają niniejszemu rozporządzeniu, Komisja powinna ocenić wykonalność dalszej rozbudowy orientacyjnego wykazu produktów do wzajemnego uznawania oraz płynące z niego korzyści.

| (13) | Ważne jest również wyjaśnienie, że pojęcie „producent” obejmuje nie tylko wytwórców towarów, lecz również osoby, które produkują towary, które nie powstały w procesie wytwarzania, w tym produkty rolne, a także osoby, które przedstawiają się jako producenci towarów. |
| --- | --- |

(13)

Ważne jest również wyjaśnienie, że pojęcie „producent” obejmuje nie tylko wytwórców towarów, lecz również osoby, które produkują towary, które nie powstały w procesie wytwarzania, w tym produkty rolne, a także osoby, które przedstawiają się jako producenci towarów.

| (14) | Z zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia należy wyłączyć decyzje krajowych sądów lub trybunałów oceniające zgodność z prawem przypadków, w których – ze względu na zastosowanie krajowego przepisu technicznego – towarom zgodnie z prawem wprowadzonym do obrotu w jednym państwie członkowskim odmówiono dostępu do rynku w innym państwie członkowskim, oraz decyzje krajowych sądów lub trybunałów, na mocy których nałożono sankcje. |
| --- | --- |

(14)

Z zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia należy wyłączyć decyzje krajowych sądów lub trybunałów oceniające zgodność z prawem przypadków, w których – ze względu na zastosowanie krajowego przepisu technicznego – towarom zgodnie z prawem wprowadzonym do obrotu w jednym państwie członkowskim odmówiono dostępu do rynku w innym państwie członkowskim, oraz decyzje krajowych sądów lub trybunałów, na mocy których nałożono sankcje.

| (15) | Aby towary mogły korzystać z zasady wzajemnego uznawania, muszą zostać zgodnie z prawem wprowadzone do obrotu w innym państwie członkowskim. Należy wyjaśnić, że aby uznać towary za zgodnie z prawem wprowadzone do obrotu w innym państwie członkowskim, muszą być zgodne z odpowiednimi przepisami mającymi zastosowanie w tym państwie członkowskim i muszą zostać udostępnione użytkownikom końcowym w tym państwie członkowskim. |
| --- | --- |

(15)

Aby towary mogły korzystać z zasady wzajemnego uznawania, muszą zostać zgodnie z prawem wprowadzone do obrotu w innym państwie członkowskim. Należy wyjaśnić, że aby uznać towary za zgodnie z prawem wprowadzone do obrotu w innym państwie członkowskim, muszą być zgodne z odpowiednimi przepisami mającymi zastosowanie w tym państwie członkowskim i muszą zostać udostępnione użytkownikom końcowym w tym państwie członkowskim.

| (16) | Aby zwiększyć świadomość krajowych organów i podmiotów gospodarczych w odniesieniu do zasady wzajemnego uznawania, państwa członkowskie powinny, z myślą o ułatwieniu stosowania tej zasady, rozważyć wprowadzenie do swoich krajowych przepisów technicznych jasnych i jednoznacznych „klauzul jednolitego rynku”. |
| --- | --- |

(16)

Aby zwiększyć świadomość krajowych organów i podmiotów gospodarczych w odniesieniu do zasady wzajemnego uznawania, państwa członkowskie powinny, z myślą o ułatwieniu stosowania tej zasady, rozważyć wprowadzenie do swoich krajowych przepisów technicznych jasnych i jednoznacznych „klauzul jednolitego rynku”.

| (17) | Dowody wymagane do wykazania, że towary zgodnie z prawem wprowadzono do obrotu w innym państwie członkowskim, różnią się znacząco w poszczególnych państwach członkowskich. Powoduje to niepotrzebne obciążenia, opóźnienia oraz dodatkowe koszty dla podmiotów gospodarczych, a także uniemożliwia organom krajowym uzyskanie informacji niezbędnych do przeprowadzenia oceny towarów w odpowiednim czasie. Może to stanowić przeszkodę dla stosowania zasady wzajemnego uznawania. Należy zatem koniecznie ułatwić podmiotom gospodarczym wykazanie, że ich towary zostały zgodnie z prawem wprowadzone do obrotu w innym państwie członkowskim. Podmioty gospodarcze powinny korzystać z oświadczenia własnego, które zapewnia właściwym organom wszelkie niezbędne informacje na temat towarów i na temat ich zgodności z przepisami mającymi zastosowanie w tym innym państwie członkowskim. Korzystanie z dobrowolnych oświadczeń nie powinno uniemożliwiać organom krajowym wydawania decyzji administracyjnych ograniczających dostęp do rynku lub odmawiających takiego dostępu, pod warunkiem że takie decyzje są proporcjonalne, uzasadnione i nie naruszają zasady wzajemnego uznawania, a także są zgodne z niniejszym rozporządzeniem. |
| --- | --- |

(17)

Dowody wymagane do wykazania, że towary zgodnie z prawem wprowadzono do obrotu w innym państwie członkowskim, różnią się znacząco w poszczególnych państwach członkowskich. Powoduje to niepotrzebne obciążenia, opóźnienia oraz dodatkowe koszty dla podmiotów gospodarczych, a także uniemożliwia organom krajowym uzyskanie informacji niezbędnych do przeprowadzenia oceny towarów w odpowiednim czasie. Może to stanowić przeszkodę dla stosowania zasady wzajemnego uznawania. Należy zatem koniecznie ułatwić podmiotom gospodarczym wykazanie, że ich towary zostały zgodnie z prawem wprowadzone do obrotu w innym państwie członkowskim. Podmioty gospodarcze powinny korzystać z oświadczenia własnego, które zapewnia właściwym organom wszelkie niezbędne informacje na temat towarów i na temat ich zgodności z przepisami mającymi zastosowanie w tym innym państwie członkowskim. Korzystanie z dobrowolnych oświadczeń nie powinno uniemożliwiać organom krajowym wydawania decyzji administracyjnych ograniczających dostęp do rynku lub odmawiających takiego dostępu, pod warunkiem że takie decyzje są proporcjonalne, uzasadnione i nie naruszają zasady wzajemnego uznawania, a także są zgodne z niniejszym rozporządzeniem.

| (18) | Do celów wzajemnego uznawania producent, importer lub dystrybutor powinni mieć możliwość sporządzenia oświadczenia o zgodnym z prawem wprowadzeniu towarów do obrotu (zwanego dalej „oświadczeniem o wzajemnym uznawaniu”). Najwłaściwszą osobą do dostarczenia informacji w oświadczeniu o wzajemnym uznawaniu jest producent, ponieważ najlepiej zna on towary i jest w posiadaniu dowodów niezbędnych do weryfikacji informacji zawartych w oświadczeniu o wzajemnym uznawaniu. Producent powinien mieć możliwość upoważnienia swojego upoważnionego przedstawiciela do sporządzania takich oświadczeń w jego imieniu i na jego odpowiedzialność. Jednakże w przypadku gdy podmiot gospodarczy ma możliwość zawarcia w oświadczeniu tylko informacji dotyczących zgodności z prawem wprowadzenia do obrotu towarów, inny podmiot gospodarczy powinien mieć możliwość dostarczenia informacji o tym, że towary udostępnia się użytkownikom końcowym w danym państwie członkowskim, pod warunkiem że ten podmiot gospodarczy bierze odpowiedzialność za informacje, których dostarczył w oświadczeniu o wzajemnym uznawaniu, oraz jest w stanie dostarczyć dowody niezbędne do weryfikacji tych informacji. |
| --- | --- |

(18)

Do celów wzajemnego uznawania producent, importer lub dystrybutor powinni mieć możliwość sporządzenia oświadczenia o zgodnym z prawem wprowadzeniu towarów do obrotu (zwanego dalej „oświadczeniem o wzajemnym uznawaniu”). Najwłaściwszą osobą do dostarczenia informacji w oświadczeniu o wzajemnym uznawaniu jest producent, ponieważ najlepiej zna on towary i jest w posiadaniu dowodów niezbędnych do weryfikacji informacji zawartych w oświadczeniu o wzajemnym uznawaniu. Producent powinien mieć możliwość upoważnienia swojego upoważnionego przedstawiciela do sporządzania takich oświadczeń w jego imieniu i na jego odpowiedzialność. Jednakże w przypadku gdy podmiot gospodarczy ma możliwość zawarcia w oświadczeniu tylko informacji dotyczących zgodności z prawem wprowadzenia do obrotu towarów, inny podmiot gospodarczy powinien mieć możliwość dostarczenia informacji o tym, że towary udostępnia się użytkownikom końcowym w danym państwie członkowskim, pod warunkiem że ten podmiot gospodarczy bierze odpowiedzialność za informacje, których dostarczył w oświadczeniu o wzajemnym uznawaniu, oraz jest w stanie dostarczyć dowody niezbędne do weryfikacji tych informacji.

| (19) | Oświadczenie o wzajemnym uznawaniu powinno zawsze zawierać dokładne i kompletne informacje o towarach. Oświadczenie należy zatem stale aktualizować, aby odzwierciedlało zmiany, na przykład zmiany odpowiednich krajowych przepisów technicznych. |
| --- | --- |

(19)

Oświadczenie o wzajemnym uznawaniu powinno zawsze zawierać dokładne i kompletne informacje o towarach. Oświadczenie należy zatem stale aktualizować, aby odzwierciedlało zmiany, na przykład zmiany odpowiednich krajowych przepisów technicznych.

| (20) | W celu zapewnienia, aby informacje dostarczone w oświadczeniu o wzajemnym uznawaniu były kompleksowe, należy określić zharmonizowaną strukturę takich oświadczeń na użytek podmiotów gospodarczych, które chcą składać takie oświadczenia. |
| --- | --- |

(20)

W celu zapewnienia, aby informacje dostarczone w oświadczeniu o wzajemnym uznawaniu były kompleksowe, należy określić zharmonizowaną strukturę takich oświadczeń na użytek podmiotów gospodarczych, które chcą składać takie oświadczenia.

| (21) | Należy zapewnić, aby oświadczenia o wzajemnym uznawaniu były wypełniane zgodnie z prawdą oraz właściwie. Należy zatem wymagać od podmiotów gospodarczych, aby brały odpowiedzialność za informacje, które dostarczają w oświadczeniu o wzajemnym uznawaniu. |
| --- | --- |

(21)

Należy zapewnić, aby oświadczenia o wzajemnym uznawaniu były wypełniane zgodnie z prawdą oraz właściwie. Należy zatem wymagać od podmiotów gospodarczych, aby brały odpowiedzialność za informacje, które dostarczają w oświadczeniu o wzajemnym uznawaniu.

| (22) | Aby zwiększyć efektywność i konkurencyjność przedsiębiorstw, które prowadzą działalność w obszarze, w którym towary nie są objęte prawodawstwem harmonizacyjnym Unii, należy umożliwić korzystanie z nowych technologii informacyjnych w celu ułatwienia składania oświadczeń o wzajemnym uznawaniu. W związku z powyższym podmioty gospodarcze powinny mieć możliwość udostępniania publicznie swoich oświadczeń o wzajemnym uznawaniu online, pod warunkiem że oświadczenie o wzajemnym uznawaniu jest łatwo dostępne i ma niezawodny format. |
| --- | --- |

(22)

Aby zwiększyć efektywność i konkurencyjność przedsiębiorstw, które prowadzą działalność w obszarze, w którym towary nie są objęte prawodawstwem harmonizacyjnym Unii, należy umożliwić korzystanie z nowych technologii informacyjnych w celu ułatwienia składania oświadczeń o wzajemnym uznawaniu. W związku z powyższym podmioty gospodarcze powinny mieć możliwość udostępniania publicznie swoich oświadczeń o wzajemnym uznawaniu online, pod warunkiem że oświadczenie o wzajemnym uznawaniu jest łatwo dostępne i ma niezawodny format.

| (23) | Komisja powinna zapewnić, aby wzór oświadczenia o wzajemnym uznawaniu oraz wytyczne, jak je wypełnić, były udostępnione w jednolitym portalu cyfrowym we wszystkich językach urzędowych Unii. |
| --- | --- |

(23)

Komisja powinna zapewnić, aby wzór oświadczenia o wzajemnym uznawaniu oraz wytyczne, jak je wypełnić, były udostępnione w jednolitym portalu cyfrowym we wszystkich językach urzędowych Unii.

| (24) | Niniejsze rozporządzenie powinno mieć również zastosowanie do towarów, w przypadku których jedynie część aspektów objęto prawodawstwem harmonizacyjnym Unii. W przypadku gdy w prawodawstwie harmonizacyjnym Unii nałożono na podmiot gospodarczy wymóg sporządzenia deklaracji zgodności UE w celu wykazania zgodności z tym prawodawstwem, należy temu podmiotowi gospodarczemu zezwolić na dołączenie do deklaracji zgodności UE oświadczenia o wzajemnym uznawaniu określonego w niniejszym rozporządzeniu. |
| --- | --- |

(24)

Niniejsze rozporządzenie powinno mieć również zastosowanie do towarów, w przypadku których jedynie część aspektów objęto prawodawstwem harmonizacyjnym Unii. W przypadku gdy w prawodawstwie harmonizacyjnym Unii nałożono na podmiot gospodarczy wymóg sporządzenia deklaracji zgodności UE w celu wykazania zgodności z tym prawodawstwem, należy temu podmiotowi gospodarczemu zezwolić na dołączenie do deklaracji zgodności UE oświadczenia o wzajemnym uznawaniu określonego w niniejszym rozporządzeniu.

| (25) | W przypadku gdy podmioty gospodarcze zdecydują się nie korzystać z oświadczenia o wzajemnym uznawaniu, właściwe organy państwa członkowskiego przeznaczenia powinny zwracać się o wyraźnie określone i konkretne informacje, które uznają za niezbędne do przeprowadzenia oceny towarów, w poszanowaniu zasady proporcjonalności. |
| --- | --- |

(25)

W przypadku gdy podmioty gospodarcze zdecydują się nie korzystać z oświadczenia o wzajemnym uznawaniu, właściwe organy państwa członkowskiego przeznaczenia powinny zwracać się o wyraźnie określone i konkretne informacje, które uznają za niezbędne do przeprowadzenia oceny towarów, w poszanowaniu zasady proporcjonalności.

| (26) | Podmiotowi gospodarczemu należy dać odpowiedni czas na przedłożenie dokumentów lub wszelkich innych informacji, o które zwrócił się właściwy organ państwa członkowskiego przeznaczenia, lub na przedłożenie wszelkich argumentów lub uwag dotyczących oceny danych towarów. |
| --- | --- |

(26)

Podmiotowi gospodarczemu należy dać odpowiedni czas na przedłożenie dokumentów lub wszelkich innych informacji, o które zwrócił się właściwy organ państwa członkowskiego przeznaczenia, lub na przedłożenie wszelkich argumentów lub uwag dotyczących oceny danych towarów.

| (27) | W dyrektywie (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady (4) wymaga się od państw członkowskich informowania Komisji i pozostałych państw członkowskich o wszelkich projektach krajowych przepisów technicznych dotyczących wszelkich produktów, w tym wszelkich produktów rolnych i produktów rybołówstwa, oraz uzasadnienia konieczności przyjęcia takich przepisów. Po przyjęciu takiego krajowego przepisu technicznego niezbędne jest jednak zapewnienie prawidłowego stosowania zasady wzajemnego uznawania do konkretnych towarów w indywidualnych przypadkach. W niniejszym rozporządzeniu należy ustanowić procedury dotyczące stosowania zasady wzajemnego uznawania w indywidualnych przypadkach, na przykład nakładając na państwa członkowskie wymóg wskazania krajowych przepisów technicznych stanowiących podstawę decyzji administracyjnej oraz uzasadnionych względów interesu publicznego stanowiących podstawę stosowania tego krajowego przepisu technicznego w odniesieniu do towaru, który został zgodnie z prawem wprowadzony do obrotu w innym państwie członkowskim. Proporcjonalność krajowego przepisu technicznego stanowi podstawę wykazania proporcjonalności decyzji administracyjnej, która jest oparta na tym przepisie. Jednakże sposób wykazania proporcjonalności decyzji administracyjnej powinien być rozstrzygany na zasadzie indywidualnej. |
| --- | --- |

(27)

W dyrektywie (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady (4) wymaga się od państw członkowskich informowania Komisji i pozostałych państw członkowskich o wszelkich projektach krajowych przepisów technicznych dotyczących wszelkich produktów, w tym wszelkich produktów rolnych i produktów rybołówstwa, oraz uzasadnienia konieczności przyjęcia takich przepisów. Po przyjęciu takiego krajowego przepisu technicznego niezbędne jest jednak zapewnienie prawidłowego stosowania zasady wzajemnego uznawania do konkretnych towarów w indywidualnych przypadkach. W niniejszym rozporządzeniu należy ustanowić procedury dotyczące stosowania zasady wzajemnego uznawania w indywidualnych przypadkach, na przykład nakładając na państwa członkowskie wymóg wskazania krajowych przepisów technicznych stanowiących podstawę decyzji administracyjnej oraz uzasadnionych względów interesu publicznego stanowiących podstawę stosowania tego krajowego przepisu technicznego w odniesieniu do towaru, który został zgodnie z prawem wprowadzony do obrotu w innym państwie członkowskim. Proporcjonalność krajowego przepisu technicznego stanowi podstawę wykazania proporcjonalności decyzji administracyjnej, która jest oparta na tym przepisie. Jednakże sposób wykazania proporcjonalności decyzji administracyjnej powinien być rozstrzygany na zasadzie indywidualnej.

| (28) | Ponieważ decyzje administracyjne ograniczające dostęp do rynku lub odmawiające takiego dostępu wydane w odniesieniu do towarów zgodnie z prawem wprowadzonych już do obrotu w innym państwie członkowskim powinny stanowić wyjątki od podstawowej zasady swobodnego przepływu towarów, niezbędne jest zapewnienie zgodności takich decyzji z istniejącymi obowiązkami wynikającymi z zasady wzajemnego uznawania. Należy zatem ustanowić przejrzystą procedurę służącą określeniu, czy towary zostały zgodnie z prawem wprowadzone do obrotu w tym innym państwie członkowskim, a jeżeli tak, to czy uzasadnione interesy publiczne, których dotyczy mający zastosowanie krajowy przepis techniczny państwa członkowskiego przeznaczenia, są odpowiednio chronione zgodnie z art. 36 TFUE oraz orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Procedura taka powinna zapewniać, aby wszelkie wydawane decyzje administracyjne były proporcjonalne, nie naruszały zasady wzajemnego uznawania oraz były zgodne z niniejszym rozporządzeniem. |
| --- | --- |

(28)

Ponieważ decyzje administracyjne ograniczające dostęp do rynku lub odmawiające takiego dostępu wydane w odniesieniu do towarów zgodnie z prawem wprowadzonych już do obrotu w innym państwie członkowskim powinny stanowić wyjątki od podstawowej zasady swobodnego przepływu towarów, niezbędne jest zapewnienie zgodności takich decyzji z istniejącymi obowiązkami wynikającymi z zasady wzajemnego uznawania. Należy zatem ustanowić przejrzystą procedurę służącą określeniu, czy towary zostały zgodnie z prawem wprowadzone do obrotu w tym innym państwie członkowskim, a jeżeli tak, to czy uzasadnione interesy publiczne, których dotyczy mający zastosowanie krajowy przepis techniczny państwa członkowskiego przeznaczenia, są odpowiednio chronione zgodnie z art. 36 TFUE oraz orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Procedura taka powinna zapewniać, aby wszelkie wydawane decyzje administracyjne były proporcjonalne, nie naruszały zasady wzajemnego uznawania oraz były zgodne z niniejszym rozporządzeniem.

| (29) | W przypadku gdy właściwy organ ocenia towary przed podjęciem decyzji, czy powinien ograniczyć dostęp do rynku czy odmówić tego dostępu, organ ten nie powinien mieć możliwości wydawania decyzji zawieszających dostęp do rynku, z wyjątkiem sytuacji, w których szybka interwencja jest wymagana, aby uniknąć zagrożenia dla bezpieczeństwa lub zdrowia osób, uniknąć zagrożenia dla środowiska lub aby uniemożliwić udostępnianie towarów w przypadkach, gdy udostępnianie takich towarów jest zasadniczo zakazane ze względu na moralność publiczną lub bezpieczeństwo publiczne, w tym, na przykład, w celu zapobiegania przestępczości. |
| --- | --- |

(29)

W przypadku gdy właściwy organ ocenia towary przed podjęciem decyzji, czy powinien ograniczyć dostęp do rynku czy odmówić tego dostępu, organ ten nie powinien mieć możliwości wydawania decyzji zawieszających dostęp do rynku, z wyjątkiem sytuacji, w których szybka interwencja jest wymagana, aby uniknąć zagrożenia dla bezpieczeństwa lub zdrowia osób, uniknąć zagrożenia dla środowiska lub aby uniemożliwić udostępnianie towarów w przypadkach, gdy udostępnianie takich towarów jest zasadniczo zakazane ze względu na moralność publiczną lub bezpieczeństwo publiczne, w tym, na przykład, w celu zapobiegania przestępczości.

| (30) | W rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 (5) ustanowiono system akredytacji, który zapewnia wzajemną akceptację poziomu kompetencji jednostek oceniających zgodność. W związku z tym właściwe organy państw członkowskich nie powinny odmawiać akceptowania sprawozdań z badań i certyfikatów wydanych przez akredytowaną jednostkę oceniającą zgodność ze względu na kompetencje tej jednostki. Ponadto, aby w jak największym stopniu uniknąć powielania badań i procedur przeprowadzonych już w innym państwie członkowskim, państwa członkowskie nie powinny odmawiać akceptowania sprawozdań z badań i certyfikatów wydanych przez inne jednostki oceniające zgodność zgodnie z prawem Unii. Właściwe organy powinny należycie uwzględniać treści przedłożonych sprawozdań z badań lub certyfikatów. |
| --- | --- |

(30)

W rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 (5) ustanowiono system akredytacji, który zapewnia wzajemną akceptację poziomu kompetencji jednostek oceniających zgodność. W związku z tym właściwe organy państw członkowskich nie powinny odmawiać akceptowania sprawozdań z badań i certyfikatów wydanych przez akredytowaną jednostkę oceniającą zgodność ze względu na kompetencje tej jednostki. Ponadto, aby w jak największym stopniu uniknąć powielania badań i procedur przeprowadzonych już w innym państwie członkowskim, państwa członkowskie nie powinny odmawiać akceptowania sprawozdań z badań i certyfikatów wydanych przez inne jednostki oceniające zgodność zgodnie z prawem Unii. Właściwe organy powinny należycie uwzględniać treści przedłożonych sprawozdań z badań lub certyfikatów.

| (31) | W dyrektywie 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (6) wskazano, że do obrotu można wprowadzać wyłącznie produkty bezpieczne, oraz nałożono na producentów i dystrybutorów obowiązki odnoszące się do bezpieczeństwa produktów. W dyrektywie tej upoważniono właściwe organy do wprowadzania zakazu dotyczącego wszelkich niebezpiecznych produktów ze skutkiem natychmiastowym lub do wprowadzenia – w okresie koniecznym do przeprowadzenia rozmaitych ocen, sprawdzeń i kontroli bezpieczeństwa – tymczasowego zakazu w odniesieniu do produktów, które mogłyby być niebezpieczne. W dyrektywie tej opisano również procedurę stosowania przez właściwe organy - jeżeli produkty stanowią zagrożenie - odpowiednich środków, takich jak środki, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. b)–f) tej dyrektywy, a także nałożono na państwa członkowskie obowiązek powiadamiania o takich środkach Komisji i pozostałych państw członkowskich. W związku z powyższym właściwe organy powinny mieć możliwość dalszego stosowania tej dyrektywy, w szczególności jej art. 8 ust. 1 lit. b)–f) i art. 8 ust. 3. |
| --- | --- |

(31)

W dyrektywie 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (6) wskazano, że do obrotu można wprowadzać wyłącznie produkty bezpieczne, oraz nałożono na producentów i dystrybutorów obowiązki odnoszące się do bezpieczeństwa produktów. W dyrektywie tej upoważniono właściwe organy do wprowadzania zakazu dotyczącego wszelkich niebezpiecznych produktów ze skutkiem natychmiastowym lub do wprowadzenia – w okresie koniecznym do przeprowadzenia rozmaitych ocen, sprawdzeń i kontroli bezpieczeństwa – tymczasowego zakazu w odniesieniu do produktów, które mogłyby być niebezpieczne. W dyrektywie tej opisano również procedurę stosowania przez właściwe organy - jeżeli produkty stanowią zagrożenie - odpowiednich środków, takich jak środki, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. b)–f) tej dyrektywy, a także nałożono na państwa członkowskie obowiązek powiadamiania o takich środkach Komisji i pozostałych państw członkowskich. W związku z powyższym właściwe organy powinny mieć możliwość dalszego stosowania tej dyrektywy, w szczególności jej art. 8 ust. 1 lit. b)–f) i art. 8 ust. 3.

| (32) | Rozporządzeniem (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (7) ustanowiono między innymi system wczesnego ostrzegania w celu powiadamiania o bezpośrednich lub pośrednich zagrożeniach zdrowia ludzkiego, pochodzących z żywności lub pasz. Rozporządzenie to wymaga od państw członkowskich natychmiastowego powiadamiania Komisji w ramach systemu wczesnego ostrzegania o każdym przyjętym przez nie środku, którego celem jest ograniczenie wprowadzania do obrotu żywności lub pasz, wycofanie z rynku lub też odzyskanie żywności lub pasz w celu ochrony zdrowia ludzkiego, i który wymaga szybkiego działania. Właściwe organy powinny mieć możliwość dalszego stosowania tego rozporządzenia, w szczególności jego art. 50 ust. 3 i art. 54. |
| --- | --- |

(32)

Rozporządzeniem (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (7) ustanowiono między innymi system wczesnego ostrzegania w celu powiadamiania o bezpośrednich lub pośrednich zagrożeniach zdrowia ludzkiego, pochodzących z żywności lub pasz. Rozporządzenie to wymaga od państw członkowskich natychmiastowego powiadamiania Komisji w ramach systemu wczesnego ostrzegania o każdym przyjętym przez nie środku, którego celem jest ograniczenie wprowadzania do obrotu żywności lub pasz, wycofanie z rynku lub też odzyskanie żywności lub pasz w celu ochrony zdrowia ludzkiego, i który wymaga szybkiego działania. Właściwe organy powinny mieć możliwość dalszego stosowania tego rozporządzenia, w szczególności jego art. 50 ust. 3 i art. 54.

| (33) | Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/625 (8) ustanowiono zharmonizowane unijne ramy w zakresie organizacji kontroli urzędowych oraz organizacji czynności urzędowych innych niż kontrole urzędowe w całym łańcuchu rolno-spożywczym, z uwzględnieniem przepisów dotyczących kontroli urzędowych określonych w rozporządzeniu (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (9) oraz w odpowiednim unijnym prawodawstwie sektorowym. Rozporządzenie (UE) 2017/625 określa specjalną procedurę w celu zapewnienia, aby podmioty gospodarcze naprawiły sytuacje braku zgodności z prawem żywnościowym i paszowym oraz z zasadami dotyczącymi zdrowia lub dobrostanu zwierząt. Właściwe organy powinny mieć możliwość dalszego stosowania rozporządzenia (UE) 2017/625, w szczególności jego art. 138. |
| --- | --- |

(33)

Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/625 (8) ustanowiono zharmonizowane unijne ramy w zakresie organizacji kontroli urzędowych oraz organizacji czynności urzędowych innych niż kontrole urzędowe w całym łańcuchu rolno-spożywczym, z uwzględnieniem przepisów dotyczących kontroli urzędowych określonych w rozporządzeniu (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (9) oraz w odpowiednim unijnym prawodawstwie sektorowym. Rozporządzenie (UE) 2017/625 określa specjalną procedurę w celu zapewnienia, aby podmioty gospodarcze naprawiły sytuacje braku zgodności z prawem żywnościowym i paszowym oraz z zasadami dotyczącymi zdrowia lub dobrostanu zwierząt. Właściwe organy powinny mieć możliwość dalszego stosowania rozporządzenia (UE) 2017/625, w szczególności jego art. 138.

| (34) | Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 (10) ustanowiono zharmonizowane unijne ramy przeprowadzania kontroli w odniesieniu do obowiązków określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 (11) zgodnie z kryteriami określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 882/2004 oraz określono, że państwa członkowskie zapewniają, aby każdy podmiot spełniający te obowiązki był uprawniony do objęcia go systemem kontroli. Właściwe organy powinny mieć możliwość dalszego stosowania rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, w szczególności jego art. 90. |
| --- | --- |

(34)

Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 (10) ustanowiono zharmonizowane unijne ramy przeprowadzania kontroli w odniesieniu do obowiązków określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 (11) zgodnie z kryteriami określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 882/2004 oraz określono, że państwa członkowskie zapewniają, aby każdy podmiot spełniający te obowiązki był uprawniony do objęcia go systemem kontroli. Właściwe organy powinny mieć możliwość dalszego stosowania rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, w szczególności jego art. 90.

| (35) | W każdej decyzji administracyjnej, którą właściwe organy państw członkowskich wydały zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, należy wskazać środki zaskarżenia przysługujące podmiotowi gospodarczemu, tak aby mógł on, zgodnie z prawem krajowym, odwołać się od decyzji lub wnieść sprawę do właściwego sądu lub trybunału krajowego. W decyzji administracyjnej należy również zamieścić odniesienie do możliwości użycia przez podmioty gospodarcze Systemu rozwiązywania problemów rynku wewnętrznego (SOLVIT) oraz procedury rozwiązywania problemów przewidzianej w niniejszym rozporządzeniu. |
| --- | --- |

(35)

W każdej decyzji administracyjnej, którą właściwe organy państw członkowskich wydały zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, należy wskazać środki zaskarżenia przysługujące podmiotowi gospodarczemu, tak aby mógł on, zgodnie z prawem krajowym, odwołać się od decyzji lub wnieść sprawę do właściwego sądu lub trybunału krajowego. W decyzji administracyjnej należy również zamieścić odniesienie do możliwości użycia przez podmioty gospodarcze Systemu rozwiązywania problemów rynku wewnętrznego (SOLVIT) oraz procedury rozwiązywania problemów przewidzianej w niniejszym rozporządzeniu.

| (36) | Skuteczne rozwiązania dla podmiotów gospodarczych, które chcą skorzystać z przyjaznego dla biznesu alternatywnego rozwiązania gdy kwestionują decyzje administracyjne ograniczające dostęp do rynku lub odmawiające tego dostępu, są niezbędne do zapewnienia prawidłowego i spójnego stosowania zasady wzajemnego uznawania. W celu zagwarantowania takich rozwiązań oraz aby uniknąć kosztów prawnych, szczególnie w przypadku małych i średnich przedsiębiorstw (zwanych dalej „MŚP”), należy udostępnić podmiotom gospodarczym pozasądowe procedury rozwiązywania problemów. |
| --- | --- |

(36)

Skuteczne rozwiązania dla podmiotów gospodarczych, które chcą skorzystać z przyjaznego dla biznesu alternatywnego rozwiązania gdy kwestionują decyzje administracyjne ograniczające dostęp do rynku lub odmawiające tego dostępu, są niezbędne do zapewnienia prawidłowego i spójnego stosowania zasady wzajemnego uznawania. W celu zagwarantowania takich rozwiązań oraz aby uniknąć kosztów prawnych, szczególnie w przypadku małych i średnich przedsiębiorstw (zwanych dalej „MŚP”), należy udostępnić podmiotom gospodarczym pozasądowe procedury rozwiązywania problemów.

| (37) | SOLVIT jest usługą świadczoną przez administracje krajowe w każdym państwie członkowskim, ukierunkowaną na znalezienie rozwiązań dla osób i przedsiębiorstw w przypadku gdy organy publiczne w innym państwie członkowskim naruszyły ich prawa. Zasady regulujące funkcjonowanie SOLVIT określono w zaleceniu Komisji 2013/461/UE (12), zgodnie z którym każde państwo członkowskie tworzy centrum SOLVIT i zapewnia mu odpowiednie zasoby ludzkie i finansowe, tak aby centrum SOLVIT mogło być częścią SOLVIT. Komisja powinna zwiększyć świadomość istnienia sieci SOLVIT i płynących z niej korzyści, w szczególności wśród przedsiębiorstw. |
| --- | --- |

(37)

SOLVIT jest usługą świadczoną przez administracje krajowe w każdym państwie członkowskim, ukierunkowaną na znalezienie rozwiązań dla osób i przedsiębiorstw w przypadku gdy organy publiczne w innym państwie członkowskim naruszyły ich prawa. Zasady regulujące funkcjonowanie SOLVIT określono w zaleceniu Komisji 2013/461/UE (12), zgodnie z którym każde państwo członkowskie tworzy centrum SOLVIT i zapewnia mu odpowiednie zasoby ludzkie i finansowe, tak aby centrum SOLVIT mogło być częścią SOLVIT. Komisja powinna zwiększyć świadomość istnienia sieci SOLVIT i płynących z niej korzyści, w szczególności wśród przedsiębiorstw.

| (38) | SOLVIT jest skutecznym pozasądowym mechanizmem rozwiązywania problemów, z którego można korzystać bezpłatnie. SOLVIT wykonuje swoje zadania w krótkich terminach oraz dostarcza osobom i przedsiębiorstwom praktyczne rozwiązania, gdy doświadczają oni trudności związanych z uznawaniem swoich praw unijnych przez organy publiczne. W przypadku gdy wszyscy – podmiot gospodarczy, właściwe centrum SOLVIT oraz zaangażowane państwa członkowskie – zgadzają się co do odpowiedniego rozwiązania, nie należy wymagać dalszych działań. |
| --- | --- |

(38)

SOLVIT jest skutecznym pozasądowym mechanizmem rozwiązywania problemów, z którego można korzystać bezpłatnie. SOLVIT wykonuje swoje zadania w krótkich terminach oraz dostarcza osobom i przedsiębiorstwom praktyczne rozwiązania, gdy doświadczają oni trudności związanych z uznawaniem swoich praw unijnych przez organy publiczne. W przypadku gdy wszyscy – podmiot gospodarczy, właściwe centrum SOLVIT oraz zaangażowane państwa członkowskie – zgadzają się co do odpowiedniego rozwiązania, nie należy wymagać dalszych działań.

| (39) | Jednakże w przypadku gdy nieformalne podejście w ramach SOLVIT zawiedzie i utrzymają się wątpliwości dotyczące zgodności decyzji administracyjnej z zasadą wzajemnego uznawania, Komisja powinna być uprawniona do przeanalizowania sprawy na wniosek któregokolwiek z zaangażowanych centrów SOLVIT. Po przeprowadzeniu oceny Komisja powinna wydać opinię, którą należy przekazać za pośrednictwem odpowiedniego centrum SOLVIT danemu podmiotowi gospodarczemu i właściwym organom oraz którą należy uwzględnić w ramach procedury w ramach SOLVIT. Interwencja Komisji powinna być przeprowadzona w okresie 45 dni roboczych, który nie powinien obejmować czasu niezbędnego do otrzymania przez Komisję dodatkowych informacji i dokumentów, które uzna ona za niezbędne. Jeżeli sprawa zostanie rozstrzygnięta w tym okresie, Komisja nie powinna być zobowiązana do wydania opinii. Takie przypadki w ramach SOLVIT powinny być częścią osobnego przekazu w bazie danych SOLVIT i nie powinny być ujmowane w regularnych statystykach SOLVIT. |
| --- | --- |

(39)

Jednakże w przypadku gdy nieformalne podejście w ramach SOLVIT zawiedzie i utrzymają się wątpliwości dotyczące zgodności decyzji administracyjnej z zasadą wzajemnego uznawania, Komisja powinna być uprawniona do przeanalizowania sprawy na wniosek któregokolwiek z zaangażowanych centrów SOLVIT. Po przeprowadzeniu oceny Komisja powinna wydać opinię, którą należy przekazać za pośrednictwem odpowiedniego centrum SOLVIT danemu podmiotowi gospodarczemu i właściwym organom oraz którą należy uwzględnić w ramach procedury w ramach SOLVIT. Interwencja Komisji powinna być przeprowadzona w okresie 45 dni roboczych, który nie powinien obejmować czasu niezbędnego do otrzymania przez Komisję dodatkowych informacji i dokumentów, które uzna ona za niezbędne. Jeżeli sprawa zostanie rozstrzygnięta w tym okresie, Komisja nie powinna być zobowiązana do wydania opinii. Takie przypadki w ramach SOLVIT powinny być częścią osobnego przekazu w bazie danych SOLVIT i nie powinny być ujmowane w regularnych statystykach SOLVIT.

| (40) | Opinia Komisji odnosząca się do decyzji administracyjnej ograniczającej dostęp do rynku lub odmawiającej tego dostępu powinna dotyczyć jedynie tego, czy decyzja administracyjna jest zgodna z zasadą wzajemnego uznawania i czy spełnia wymogi niniejszego rozporządzenia. Pozostaje to bez uszczerbku dla uprawnień Komisji wynikających z art. 258 TFUE oraz obowiązku przestrzegania przez państwa członkowskie prawa Unii, gdy rozwiązywane są problemy systemowe zidentyfikowane w odniesieniu do stosowania zasady wzajemnego uznawania. |
| --- | --- |

(40)

Opinia Komisji odnosząca się do decyzji administracyjnej ograniczającej dostęp do rynku lub odmawiającej tego dostępu powinna dotyczyć jedynie tego, czy decyzja administracyjna jest zgodna z zasadą wzajemnego uznawania i czy spełnia wymogi niniejszego rozporządzenia. Pozostaje to bez uszczerbku dla uprawnień Komisji wynikających z art. 258 TFUE oraz obowiązku przestrzegania przez państwa członkowskie prawa Unii, gdy rozwiązywane są problemy systemowe zidentyfikowane w odniesieniu do stosowania zasady wzajemnego uznawania.

| (41) | W odniesieniu do rynku wewnętrznego towarów ważne jest, aby przedsiębiorstwa, w szczególności MŚP, mogły uzyskać wiarygodne i szczegółowe informacje na temat prawa obowiązującego w danym państwie członkowskim. Punkty kontaktowe ds. produktów powinny odgrywać ważną rolę w ułatwianiu komunikacji między organami krajowymi i podmiotami gospodarczymi poprzez rozpowszechnianie informacji na temat szczegółowych przepisów dotyczących produktów oraz sposobu stosowania zasady wzajemnego uznawania na terytorium ich państw członkowskich. W związku z powyższym niezbędne jest wzmocnienie roli punktów kontaktowych ds. produktów jako głównych podmiotów świadczących usługi informacyjne dotyczące wszystkich przepisów odnoszących się do produktów, w tym krajowych przepisów technicznych objętych zakresem stosowania zasady wzajemnego uznawania. |
| --- | --- |

(41)

W odniesieniu do rynku wewnętrznego towarów ważne jest, aby przedsiębiorstwa, w szczególności MŚP, mogły uzyskać wiarygodne i szczegółowe informacje na temat prawa obowiązującego w danym państwie członkowskim. Punkty kontaktowe ds. produktów powinny odgrywać ważną rolę w ułatwianiu komunikacji między organami krajowymi i podmiotami gospodarczymi poprzez rozpowszechnianie informacji na temat szczegółowych przepisów dotyczących produktów oraz sposobu stosowania zasady wzajemnego uznawania na terytorium ich państw członkowskich. W związku z powyższym niezbędne jest wzmocnienie roli punktów kontaktowych ds. produktów jako głównych podmiotów świadczących usługi informacyjne dotyczące wszystkich przepisów odnoszących się do produktów, w tym krajowych przepisów technicznych objętych zakresem stosowania zasady wzajemnego uznawania.

| (42) | Aby ułatwić swobodny przepływ towarów, punkty kontaktowe ds. produktów powinny dostarczać, bezpłatnie i w rozsądnym zakresie, informacje na dotyczące krajowych przepisów technicznych oraz stosowania zasady wzajemnego uznawania. Punkty kontaktowe ds. produktów powinny zostać odpowiednio wyposażone i dysponować odpowiednimi zasobami. Zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1724 (13) powinny one dostarczać takie informacje za pośrednictwem strony internetowej oraz powinny podlegać kryteriom jakości określonym w tym rozporządzeniu. Zadania punktów kontaktowych ds. produktów związane z dostarczaniem wszelkich takich informacji, w tym kopii elektronicznych krajowych przepisów technicznych lub dostępu do nich online, powinny być wykonywane bez uszczerbku dla krajowych przepisów regulujących rozpowszechnianie krajowych przepisów technicznych. Ponadto od punktów kontaktowych ds. produktów nie powinno wymagać się dostarczania kopii norm, które są objęte prawami własności intelektualnej organów lub organizacji normalizacyjnych, ani zapewniania dostępu do nich online. |
| --- | --- |

(42)

Aby ułatwić swobodny przepływ towarów, punkty kontaktowe ds. produktów powinny dostarczać, bezpłatnie i w rozsądnym zakresie, informacje na dotyczące krajowych przepisów technicznych oraz stosowania zasady wzajemnego uznawania. Punkty kontaktowe ds. produktów powinny zostać odpowiednio wyposażone i dysponować odpowiednimi zasobami. Zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1724 (13) powinny one dostarczać takie informacje za pośrednictwem strony internetowej oraz powinny podlegać kryteriom jakości określonym w tym rozporządzeniu. Zadania punktów kontaktowych ds. produktów związane z dostarczaniem wszelkich takich informacji, w tym kopii elektronicznych krajowych przepisów technicznych lub dostępu do nich online, powinny być wykonywane bez uszczerbku dla krajowych przepisów regulujących rozpowszechnianie krajowych przepisów technicznych. Ponadto od punktów kontaktowych ds. produktów nie powinno wymagać się dostarczania kopii norm, które są objęte prawami własności intelektualnej organów lub organizacji normalizacyjnych, ani zapewniania dostępu do nich online.

| (43) | Współpraca właściwych organów jest niezbędna do sprawnego funkcjonowania zasady wzajemnego uznawania oraz do wypracowania kultury wzajemnego uznawania. Punkty kontaktowe ds. produktów i właściwe organy krajowe powinny zatem współpracować oraz wymieniać informacje i wiedzę ekspercką w celu zapewniania prawidłowego i spójnego stosowania zasady wzajemnego uznawania oraz niniejszego rozporządzenia. |
| --- | --- |

(43)

Współpraca właściwych organów jest niezbędna do sprawnego funkcjonowania zasady wzajemnego uznawania oraz do wypracowania kultury wzajemnego uznawania. Punkty kontaktowe ds. produktów i właściwe organy krajowe powinny zatem współpracować oraz wymieniać informacje i wiedzę ekspercką w celu zapewniania prawidłowego i spójnego stosowania zasady wzajemnego uznawania oraz niniejszego rozporządzenia.

| (44) | Na potrzeby powiadamiania o decyzjach administracyjnych ograniczających dostęp do rynku lub odmawiających tego dostępu, umożliwienia komunikacji między punktami kontaktowymi ds. produktów oraz zapewniania współpracy administracyjnej niezbędne jest zapewnienie państwom członkowskim dostępu do systemu informacyjnego i komunikacyjnego. |
| --- | --- |

(44)

Na potrzeby powiadamiania o decyzjach administracyjnych ograniczających dostęp do rynku lub odmawiających tego dostępu, umożliwienia komunikacji między punktami kontaktowymi ds. produktów oraz zapewniania współpracy administracyjnej niezbędne jest zapewnienie państwom członkowskim dostępu do systemu informacyjnego i komunikacyjnego.

| (45) | W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (14). |
| --- | --- |

(45)

W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (14).

| (46) | W przypadku gdy do celów niniejszego rozporządzenia konieczne będzie przetwarzanie danych osobowych, takie przetwarzanie powinno odbywać się zgodnie z prawem Unii dotyczącym ochrony danych osobowych. Wszelkie przetwarzanie danych osobowych na potrzeby niniejszego rozporządzenia podlega rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 (15) oraz rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 (16). |
| --- | --- |

(46)

W przypadku gdy do celów niniejszego rozporządzenia konieczne będzie przetwarzanie danych osobowych, takie przetwarzanie powinno odbywać się zgodnie z prawem Unii dotyczącym ochrony danych osobowych. Wszelkie przetwarzanie danych osobowych na potrzeby niniejszego rozporządzenia podlega rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 (15) oraz rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 (16).

| (47) | Należy wprowadzić wiarygodne i skuteczne mechanizmy monitorowania na potrzeby przekazywania informacji dotyczących stosowania niniejszego rozporządzenia oraz jego wpływu na swobodny przepływ towarów. Takie mechanizmy powinny obejmować jedynie to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów. |
| --- | --- |

(47)

Należy wprowadzić wiarygodne i skuteczne mechanizmy monitorowania na potrzeby przekazywania informacji dotyczących stosowania niniejszego rozporządzenia oraz jego wpływu na swobodny przepływ towarów. Takie mechanizmy powinny obejmować jedynie to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.

| (48) | Do celów zwiększania świadomości w zakresie zasady wzajemnego uznawania oraz zapewnienia prawidłowego i spójnego stosowania niniejszego rozporządzenia należy wprowadzić przepis przewidujący finansowanie przez Unię kampanii na rzecz zwiększania świadomości, szkoleń, wymian urzędników i innych powiązanych działań ukierunkowanych na wzmocnienie i wspieranie wzajemnego zaufania i współpracy między właściwymi organami, punktami kontaktowymi ds. produktów i podmiotami gospodarczymi. |
| --- | --- |

(48)

Do celów zwiększania świadomości w zakresie zasady wzajemnego uznawania oraz zapewnienia prawidłowego i spójnego stosowania niniejszego rozporządzenia należy wprowadzić przepis przewidujący finansowanie przez Unię kampanii na rzecz zwiększania świadomości, szkoleń, wymian urzędników i innych powiązanych działań ukierunkowanych na wzmocnienie i wspieranie wzajemnego zaufania i współpracy między właściwymi organami, punktami kontaktowymi ds. produktów i podmiotami gospodarczymi.

| (49) | Aby rozwiązać problem braku dokładnych danych odnoszących się do funkcjonowania zasady wzajemnego uznawania oraz jej wpływu na jednolity rynek towarów, Unia powinna finansować gromadzenie takich danych. |
| --- | --- |

(49)

Aby rozwiązać problem braku dokładnych danych odnoszących się do funkcjonowania zasady wzajemnego uznawania oraz jej wpływu na jednolity rynek towarów, Unia powinna finansować gromadzenie takich danych.

| (50) | Należy zapewnić ochronę interesów finansowych Unii w całym cyklu wydatkowania poprzez zastosowanie proporcjonalnych środków obejmujących zapobieganie nieprawidłowościom oraz ich wykrywanie i badanie, odzyskiwanie środków utraconych, nienależnie wypłaconych lub niewłaściwie wykorzystanych oraz, w stosownych przypadkach, nakładanie sankcji administracyjnych i finansowych. |
| --- | --- |

(50)

Należy zapewnić ochronę interesów finansowych Unii w całym cyklu wydatkowania poprzez zastosowanie proporcjonalnych środków obejmujących zapobieganie nieprawidłowościom oraz ich wykrywanie i badanie, odzyskiwanie środków utraconych, nienależnie wypłaconych lub niewłaściwie wykorzystanych oraz, w stosownych przypadkach, nakładanie sankcji administracyjnych i finansowych.

| (51) | Należy odroczyć stosowanie niniejszego rozporządzenia, aby właściwe organy i podmioty gospodarcze miały wystarczająco dużo czasu na dostosowanie się do określonych w nim wymogów. |
| --- | --- |

(51)

Należy odroczyć stosowanie niniejszego rozporządzenia, aby właściwe organy i podmioty gospodarcze miały wystarczająco dużo czasu na dostosowanie się do określonych w nim wymogów.

| (52) | Komisja powinna przeprowadzić ocenę niniejszego rozporządzenia w świetle wyznaczonych w nim celów. Komisja powinna korzystać ze zgromadzonych danych dotyczących funkcjonowania zasady wzajemnego uznawania oraz jej wpływu na jednolity rynek towarów, a także z informacji dostępnych w systemie informacyjnym i komunikacyjnym w celu dokonania oceny niniejszego rozporządzenia. Komisja powinna mieć możliwość zwracania się do państw członkowskich o dostarczenie dodatkowych informacji niezbędnych do dokonania oceny. Zgodnie z pkt 22 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa (17) ewaluacja niniejszego rozporządzenia, która powinna brać pod uwagę skuteczność, efektywność, odpowiedniość, spójność i wartość dodaną, powinna służyć jako podstawa dla oceny skutków różnych opcji dalszego działania. |
| --- | --- |

(52)

Komisja powinna przeprowadzić ocenę niniejszego rozporządzenia w świetle wyznaczonych w nim celów. Komisja powinna korzystać ze zgromadzonych danych dotyczących funkcjonowania zasady wzajemnego uznawania oraz jej wpływu na jednolity rynek towarów, a także z informacji dostępnych w systemie informacyjnym i komunikacyjnym w celu dokonania oceny niniejszego rozporządzenia. Komisja powinna mieć możliwość zwracania się do państw członkowskich o dostarczenie dodatkowych informacji niezbędnych do dokonania oceny. Zgodnie z pkt 22 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa (17) ewaluacja niniejszego rozporządzenia, która powinna brać pod uwagę skuteczność, efektywność, odpowiedniość, spójność i wartość dodaną, powinna służyć jako podstawa dla oceny skutków różnych opcji dalszego działania.

| (53) | Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia, a mianowicie zapewnienie sprawnego, spójnego i prawidłowego stosowania zasady wzajemnego uznawania, nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na ich rozmiary i skutki możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Unii, może ona podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu, |
| --- | --- |

(53)

Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia, a mianowicie zapewnienie sprawnego, spójnego i prawidłowego stosowania zasady wzajemnego uznawania, nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na ich rozmiary i skutki możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Unii, może ona podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

ROZDZIAŁ I

PRZEPISY OGÓLNE

Artykuł 1

Przedmiot

1.   Celem niniejszego rozporządzenia jest wzmocnienie funkcjonowania rynku wewnętrznego poprzez poprawę stosowania zasady wzajemnego uznawania oraz usunięcie nieuzasadnionych barier w handlu.

2.   W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się przepisy i procedury dotyczące stosowania przez państwa członkowskie zasady wzajemnego uznawania w indywidualnych przypadkach w odniesieniu do towarów objętych zakresem stosowania art. 34 TFUE, które są zgodnie z prawem wprowadzane do obrotu w innym państwie członkowskim, z uwzględnieniem art. 36 TFUE oraz orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

3.   W niniejszym rozporządzeniu przewidziano również ustanowienie i prowadzenie punktów kontaktowych ds. produktów w państwach członkowskich oraz współpracę i wymianę informacji w kontekście zasady wzajemnego uznawania.

Artykuł 2

Zakres stosowania

1.   Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do wszelkiego rodzaju towarów, w tym produktów rolnych w rozumieniu art. 38 ust. 1 akapit drugi TFUE, a także do decyzji administracyjnych, które właściwy organ państwa członkowskiego przeznaczenia wydał lub zamierza wydać w odniesieniu do wszelkich takich towarów zgodnie z prawem wprowadzonych do obrotu w innym państwie członkowskim, w przypadku gdy decyzja administracyjna spełnia poniższe kryteria:

| a) | podstawę wydania decyzji administracyjnej stanowi krajowy przepis techniczny mający zastosowanie w państwie członkowskim przeznaczenia; oraz |
| --- | --- |

a)

podstawę wydania decyzji administracyjnej stanowi krajowy przepis techniczny mający zastosowanie w państwie członkowskim przeznaczenia; oraz

| b) | bezpośrednim lub pośrednim skutkiem decyzji administracyjnej jest ograniczenie dostępu do rynku lub odmowa takiego dostępu w państwie członkowskim przeznaczenia. |
| --- | --- |

b)

bezpośrednim lub pośrednim skutkiem decyzji administracyjnej jest ograniczenie dostępu do rynku lub odmowa takiego dostępu w państwie członkowskim przeznaczenia.

Pojęcie „decyzji administracyjnej” obejmuje każdy etap procedury administracyjnej, który jest oparty na krajowym przepisie technicznym i który ma taki sam lub zasadniczo taki sam skutek prawny jak skutek, o którym mowa w lit. b).

2.   Do celów niniejszego rozporządzenia „krajowy przepis techniczny” oznacza każdy przepis ustawowy, wykonawczy lub inny przepis administracyjny państwa członkowskiego, który ma poniższe cechy:

| a) | obejmuje towary lub aspekty towarów, które nie podlegają harmonizacji na poziomie Unii; |
| --- | --- |

a)

obejmuje towary lub aspekty towarów, które nie podlegają harmonizacji na poziomie Unii;

| b) | wprowadza zakaz udostępniania towarów lub towarów danego rodzaju na rynku w tym państwie członkowskim albo, faktycznie lub z mocy prawa, wprowadza obowiązek zapewnienia zgodności z przepisem w każdym przypadku udostępniania na tym rynku towarów lub towarów danego rodzaju; oraz |
| --- | --- |

b)

wprowadza zakaz udostępniania towarów lub towarów danego rodzaju na rynku w tym państwie członkowskim albo, faktycznie lub z mocy prawa, wprowadza obowiązek zapewnienia zgodności z przepisem w każdym przypadku udostępniania na tym rynku towarów lub towarów danego rodzaju; oraz

| c) | przewiduje co najmniej jedno z poniższych:






  (i) | określa wymagane cechy tych towarów lub towarów danego rodzaju, takie jak poziom ich jakości, właściwości użytkowych lub bezpieczeństwa, lub ich wymiary, w tym wymogi mające zastosowanie do tych towarów w odniesieniu do nazw, pod jakimi są sprzedawane, terminologii, symboli, badań i metod badania, opakowania, oznakowania lub etykietowania oraz procedury oceny zgodności; |
| --- | --- | --- |

c)

przewiduje co najmniej jedno z poniższych:

(i)

określa wymagane cechy tych towarów lub towarów danego rodzaju, takie jak poziom ich jakości, właściwości użytkowych lub bezpieczeństwa, lub ich wymiary, w tym wymogi mające zastosowanie do tych towarów w odniesieniu do nazw, pod jakimi są sprzedawane, terminologii, symboli, badań i metod badania, opakowania, oznakowania lub etykietowania oraz procedury oceny zgodności;

| (ii) | w celu ochrony konsumentów lub środowiska nakłada na towary lub towary danego rodzaju inne wymogi, które mają wpływ na cykl życia towarów po ich udostępnieniu na rynku w tym państwie członkowskim, takie jak warunki użytkowania, recyklingu, ponownego użycia lub usuwania, w przypadku gdy takie warunki mogą mieć znaczący wpływ na skład lub na charakter tych towarów albo na udostępnianie ich na rynku w tym państwie członkowskim. |
| --- | --- |

(ii)

w celu ochrony konsumentów lub środowiska nakłada na towary lub towary danego rodzaju inne wymogi, które mają wpływ na cykl życia towarów po ich udostępnieniu na rynku w tym państwie członkowskim, takie jak warunki użytkowania, recyklingu, ponownego użycia lub usuwania, w przypadku gdy takie warunki mogą mieć znaczący wpływ na skład lub na charakter tych towarów albo na udostępnianie ich na rynku w tym państwie członkowskim.

3.   Ust. 2 lit. c) ppkt (i) niniejszego artykułu obejmuje również metody produkcji i procesy wytwarzania wykorzystywane w odniesieniu do produktów rolnych, o których mowa w art. 38 ust. 1 akapit drugi TFUE, oraz w odniesieniu do produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi lub zwierzęta, a także metody produkcji i procesy wytwarzania odnoszące się do pozostałych produktów, w przypadku gdy mają one wpływ na ich cechy.

4.   Procedura uprzedniego zezwolenia sama w sobie nie stanowi krajowego przepisu technicznego do celów niniejszego rozporządzenia, lecz decyzję odmawiającą uprzedniego zezwolenia wydaną na podstawie krajowego przepisu technicznego uznaje się za decyzję administracyjną, do której niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie, jeżeli decyzja ta spełnia pozostałe wymogi zawarte w ust. 1 akapit pierwszy.

5.   Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do:

| a) | decyzji o charakterze sądowym podejmowanych przez krajowe sądy lub trybunały; |
| --- | --- |

a)

decyzji o charakterze sądowym podejmowanych przez krajowe sądy lub trybunały;

| b) | decyzji o charakterze sądowym podejmowanych przez organy ścigania w trakcie postępowania przygotowawczego lub sądowego w związku z przestępstwem, odnoszących się do terminologii, symboli lub jakichkolwiek istotnych odniesień do organizacji działających niezgodnie z konstytucją lub organizacji przestępczych, lub przestępstw o charakterze rasistowskim, dyskryminacyjnym lub ksenofobicznym. |
| --- | --- |

b)

decyzji o charakterze sądowym podejmowanych przez organy ścigania w trakcie postępowania przygotowawczego lub sądowego w związku z przestępstwem, odnoszących się do terminologii, symboli lub jakichkolwiek istotnych odniesień do organizacji działających niezgodnie z konstytucją lub organizacji przestępczych, lub przestępstw o charakterze rasistowskim, dyskryminacyjnym lub ksenofobicznym.

6.   Art. 5 i 6 nie mają wpływu na stosowanie następujących przepisów:

| a) | art. 8 ust. 1 lit. b)–f) i art. 8 ust. 3 dyrektywy 2001/95/WE; |
| --- | --- |

a)

art. 8 ust. 1 lit. b)–f) i art. 8 ust. 3 dyrektywy 2001/95/WE;

| b) | art. 50 ust. 3 lit. a) i art. 54 rozporządzenia (WE) nr 178/2002; |
| --- | --- |

b)

art. 50 ust. 3 lit. a) i art. 54 rozporządzenia (WE) nr 178/2002;

| c) | art. 90 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013; oraz |
| --- | --- |

c)

art. 90 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013; oraz

| d) | art. 138 rozporządzenia (UE) 2017/625. |
| --- | --- |

d)

art. 138 rozporządzenia (UE) 2017/625.

7.   Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na wynikający z dyrektywy (UE) 2015/1535 obowiązek przekazywania Komisji i państwom członkowskim projektów krajowych przepisów technicznych przed ich przyjęciem.

Artykuł 3

Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

| 1) | „zgodnie z prawem wprowadzone do obrotu w innym państwie członkowskim” oznacza, że towary lub towary tego rodzaju są zgodne z odpowiednimi przepisami mającymi zastosowanie w tym państwie członkowskim lub nie podlegają w tym państwie członkowskim żadnym takim przepisom, oraz zostały udostępnione użytkownikom końcowym w tym państwie członkowskim; |
| --- | --- |

1)

„zgodnie z prawem wprowadzone do obrotu w innym państwie członkowskim” oznacza, że towary lub towary tego rodzaju są zgodne z odpowiednimi przepisami mającymi zastosowanie w tym państwie członkowskim lub nie podlegają w tym państwie członkowskim żadnym takim przepisom, oraz zostały udostępnione użytkownikom końcowym w tym państwie członkowskim;

| 2) | „udostępnienie na rynku” oznacza każde dostarczenie towarów do dystrybucji, konsumpcji lub używania na rynku na terytorium państwa członkowskiego w ramach działalności handlowej, odpłatnie lub nieodpłatnie; |
| --- | --- |

2)

„udostępnienie na rynku” oznacza każde dostarczenie towarów do dystrybucji, konsumpcji lub używania na rynku na terytorium państwa członkowskiego w ramach działalności handlowej, odpłatnie lub nieodpłatnie;

| 3) | „ograniczenie dostępu do rynku” oznacza wprowadzenie warunków, które należy uprzednio spełnić, aby możliwe było udostępnienie towarów na rynku w państwie członkowskim przeznaczenia, lub warunków pozostawiania towarów na rynku, na podstawie których w obu przypadkach wymaga się zmiany jednej lub większej liczby cech tych towarów, o których mowa w art. 2 ust. 2 lit. c) ppkt (i), lub wymaga się wykonania dodatkowego badania; |
| --- | --- |

3)

„ograniczenie dostępu do rynku” oznacza wprowadzenie warunków, które należy uprzednio spełnić, aby możliwe było udostępnienie towarów na rynku w państwie członkowskim przeznaczenia, lub warunków pozostawiania towarów na rynku, na podstawie których w obu przypadkach wymaga się zmiany jednej lub większej liczby cech tych towarów, o których mowa w art. 2 ust. 2 lit. c) ppkt (i), lub wymaga się wykonania dodatkowego badania;

| 4) | „odmowa dostępu do rynku” oznacza każdą z następujących sytuacji:






  a) | zakaz udostępnienia towarów na rynku w państwie członkowskim przeznaczenia lub zakaz pozostawiania towarów na tym rynku; lub |
| --- | --- | --- |

4)

„odmowa dostępu do rynku” oznacza każdą z następujących sytuacji:

a)

zakaz udostępnienia towarów na rynku w państwie członkowskim przeznaczenia lub zakaz pozostawiania towarów na tym rynku; lub

| b) | wymóg wycofania z obrotu lub odzyskania tych towarów z tego rynku; |
| --- | --- |

b)

wymóg wycofania z obrotu lub odzyskania tych towarów z tego rynku;

| 5) | „wycofanie z obrotu” oznacza każdy środek, którego celem jest zapobieżenie udostępnieniu na rynku towarów w łańcuchu dostaw; |
| --- | --- |

5)

„wycofanie z obrotu” oznacza każdy środek, którego celem jest zapobieżenie udostępnieniu na rynku towarów w łańcuchu dostaw;

| 6) | „odzyskanie” oznacza każdy środek mający na celu doprowadzenie do zwrotu towarów, które już zostały udostępnione użytkownikowi końcowemu; |
| --- | --- |

6)

„odzyskanie” oznacza każdy środek mający na celu doprowadzenie do zwrotu towarów, które już zostały udostępnione użytkownikowi końcowemu;

| 7) | „procedura uprzedniego zezwolenia” oznacza procedurę administracyjną przewidzianą w prawie państwa członkowskiego, zgodnie z którą od właściwego organu tego państwa członkowskiego wymaga się – na podstawie wniosku złożonego przez podmiot gospodarczy – wydania formalnego zezwolenia przed umożliwieniem udostępnienia towarów na rynku tego państwa członkowskiego; |
| --- | --- |

7)

„procedura uprzedniego zezwolenia” oznacza procedurę administracyjną przewidzianą w prawie państwa członkowskiego, zgodnie z którą od właściwego organu tego państwa członkowskiego wymaga się – na podstawie wniosku złożonego przez podmiot gospodarczy – wydania formalnego zezwolenia przed umożliwieniem udostępnienia towarów na rynku tego państwa członkowskiego;

| 8) | „producent” oznacza:






  a) | każdą osobę fizyczną lub prawną, która wytwarza towary lub która zleca zaprojektowanie lub wytworzenie towarów, lub która produkuje towary, które nie powstały w procesie wytwarzania, w tym produkty rolne, oraz sprzedaje je pod swoją nazwą lub znakiem towarowym; |
| --- | --- | --- |

8)

„producent” oznacza:

a)

każdą osobę fizyczną lub prawną, która wytwarza towary lub która zleca zaprojektowanie lub wytworzenie towarów, lub która produkuje towary, które nie powstały w procesie wytwarzania, w tym produkty rolne, oraz sprzedaje je pod swoją nazwą lub znakiem towarowym;

| b) | każdą osobę fizyczną lub prawną, która modyfikuje towary już zgodnie z prawem wprowadzone do obrotu w państwie członkowskim w sposób, który mógłby mieć wpływ na zgodność z odpowiednimi przepisami mającymi zastosowanie w tym państwie członkowskim; lub |
| --- | --- |

b)

każdą osobę fizyczną lub prawną, która modyfikuje towary już zgodnie z prawem wprowadzone do obrotu w państwie członkowskim w sposób, który mógłby mieć wpływ na zgodność z odpowiednimi przepisami mającymi zastosowanie w tym państwie członkowskim; lub

| c) | każdą inną osobę fizyczną lub prawną, która – umieszczając na towarach lub na dokumentach towarzyszących tym towarom swoją nazwę, znak towarowy lub inne wyróżniające ją elementy – przedstawia się jako producent tych towarów; |
| --- | --- |

c)

każdą inną osobę fizyczną lub prawną, która – umieszczając na towarach lub na dokumentach towarzyszących tym towarom swoją nazwę, znak towarowy lub inne wyróżniające ją elementy – przedstawia się jako producent tych towarów;

| 9) | „upoważniony przedstawiciel” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Unii, która otrzymała od producenta pisemne upoważnienie do działania w jego imieniu w odniesieniu do udostępniania towarów na danym rynku; |
| --- | --- |

9)

„upoważniony przedstawiciel” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Unii, która otrzymała od producenta pisemne upoważnienie do działania w jego imieniu w odniesieniu do udostępniania towarów na danym rynku;

| 10) | „importer” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Unii, która po raz pierwszy udostępnia na rynku Unii towary z państwa trzeciego; |
| --- | --- |

10)

„importer” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Unii, która po raz pierwszy udostępnia na rynku Unii towary z państwa trzeciego;

| 11) | „dystrybutor” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną w łańcuchu dostaw, inną niż producent lub importer, która udostępnia towary na rynku państwa członkowskiego; |
| --- | --- |

11)

„dystrybutor” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną w łańcuchu dostaw, inną niż producent lub importer, która udostępnia towary na rynku państwa członkowskiego;

| 12) | „podmiot gospodarczy” oznacza każdego z wymienionych w odniesieniu do towarów: producenta, upoważnionego przedstawiciela, importera lub dystrybutora; |
| --- | --- |

12)

„podmiot gospodarczy” oznacza każdego z wymienionych w odniesieniu do towarów: producenta, upoważnionego przedstawiciela, importera lub dystrybutora;

| 13) | „użytkownik końcowy” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Unii, której towary udostępniono lub udostępnia się jako konsumentowi, bez związku z prowadzoną przez nią działalnością handlową, gospodarczą, rzemieślniczą lub zawodową albo jako profesjonalnemu użytkownikowi końcowemu w ramach prowadzonej przez niego działalności przemysłowej lub zawodowej; |
| --- | --- |

13)

„użytkownik końcowy” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Unii, której towary udostępniono lub udostępnia się jako konsumentowi, bez związku z prowadzoną przez nią działalnością handlową, gospodarczą, rzemieślniczą lub zawodową albo jako profesjonalnemu użytkownikowi końcowemu w ramach prowadzonej przez niego działalności przemysłowej lub zawodowej;

| 14) | „uzasadnione względy interesu publicznego” oznaczają każde względy określone w art. 36 TFUE lub każdy inny nadrzędny interes publiczny; |
| --- | --- |

14)

„uzasadnione względy interesu publicznego” oznaczają każde względy określone w art. 36 TFUE lub każdy inny nadrzędny interes publiczny;

| 15) | „jednostka oceniająca zgodność” oznacza jednostkę oceniającą zgodność zdefiniowaną w art. 2 pkt 13 rozporządzenia (WE) nr 765/2008. |
| --- | --- |

15)

„jednostka oceniająca zgodność” oznacza jednostkę oceniającą zgodność zdefiniowaną w art. 2 pkt 13 rozporządzenia (WE) nr 765/2008.

ROZDZIAŁ II

PROCEDURY DOTYCZĄCE STOSOWANIA ZASADY WZAJEMNEGO UZNAWANIA W INDYWIDUALNYCH PRZYPADKACH

Artykuł 4

Oświadczenie o wzajemnym uznawaniu

1.   Producent towarów lub towarów danego rodzaju, które są lub mają zostać udostępnione na rynku w państwie członkowskim przeznaczenia, może do celów wzajemnego uznawania sporządzić dobrowolne oświadczenie o zgodnym z prawem wprowadzeniu do obrotu towarów (zwane dalej „oświadczeniem o wzajemnym uznawaniu”) w celu wykazania przed właściwymi organami państwa członkowskiego przeznaczenia, że towary lub towary tego rodzaju zgodnie z prawem wprowadzono do obrotu w innym państwie członkowskim.

Producent może upoważnić swojego upoważnionego przedstawiciela do sporządzenia oświadczenia o wzajemnym uznawaniu w jego imieniu.

Oświadczenie o wzajemnym uznawaniu musi mieć strukturę określoną w częściach I i II załącznika oraz zawierać wszystkie określone tam informacje.

Producent lub jego upoważniony przedstawiciel, w przypadku gdy został do tego upoważniony, może zamieścić w oświadczeniu o wzajemnym uznawaniu jedynie informacje określone w części I załącznika. W takim przypadku informacje określone w części II załącznika zamieszcza importer lub dystrybutor.

Alternatywnie, obie części oświadczenia o wzajemnym uznawaniu mogą zostać sporządzone przez importera lub dystrybutora, pod warunkiem że osoba składająca podpis może dostarczyć dowód, o którym mowa w art. 5 ust. 4 lit. a).

Oświadczenie o wzajemnym uznawaniu sporządza się w jednym z języków urzędowych Unii. W przypadku gdy język ten nie jest językiem wymaganym przez państwo członkowskie przeznaczenia, podmiot gospodarczy musi przetłumaczyć oświadczenie o wzajemnym uznawaniu na język wymagany przez państwo członkowskie przeznaczenia.

2.   Podmioty gospodarcze, które podpisują oświadczenie o wzajemnym uznawaniu lub jego część, są odpowiedzialne za treść i dokładność informacji, które przedstawiają w oświadczeniu o wzajemnym uznawaniu, w tym za poprawność informacji, które przetłumaczyły. Do celów niniejszego ustępu podmioty gospodarcze ponoszą odpowiedzialność zgodnie z przepisami krajowymi.

3.   Podmioty gospodarcze zapewniają stałe aktualizowanie oświadczenia o wzajemnym uznawaniu, tak aby odzwierciedlało ono wszelkie zmiany w informacjach, które podmioty te przedstawiły w oświadczeniu o wzajemnym uznawaniu.

4.   Oświadczenie o wzajemnym uznawaniu można dostarczyć właściwemu organowi państwa członkowskiego przeznaczenia do celów oceny przeprowadzanej zgodnie z art. 5. Oświadczenie o wzajemnym uznawaniu można dostarczyć w formie papierowej lub drogą elektroniczną, lub udostępnić online, zgodnie z wymogami państwa członkowskiego przeznaczenia.

5.   W przypadku gdy podmioty gospodarcze udostępniają oświadczenie o wzajemnym uznawaniu online, zastosowanie mają następujące warunki:

| a) | towary danego rodzaju lub seria towarów, których dotyczy oświadczenie o wzajemnym uznawaniu, muszą być łatwe do zidentyfikowania; oraz |
| --- | --- |

a)

towary danego rodzaju lub seria towarów, których dotyczy oświadczenie o wzajemnym uznawaniu, muszą być łatwe do zidentyfikowania; oraz

| b) | stosowane środki techniczne muszą zapewniać łatwą nawigację i muszą być monitorowane, aby zapewnić dostępność i dostęp do oświadczenia o wzajemnym uznawaniu. |
| --- | --- |

b)

stosowane środki techniczne muszą zapewniać łatwą nawigację i muszą być monitorowane, aby zapewnić dostępność i dostęp do oświadczenia o wzajemnym uznawaniu.

6.   W przypadku gdy towary, których dotyczy przedkładane oświadczenie o wzajemnym uznawaniu, podlegają również aktowi Unii wymagającemu deklaracji zgodności UE, oświadczenie o wzajemnym uznawaniu można dołączyć do deklaracji zgodności UE.

Artykuł 5

Ocena towarów

1.   W przypadku gdy właściwy organ państwa członkowskiego przeznaczenia zamierza dokonać oceny towarów podlegających niniejszemu rozporządzeniu w celu ustalenia, czy towary lub towary tego rodzaju są zgodnie z prawem wprowadzane do obrotu w innym państwie członkowskim, a jeżeli tak, to czy uzasadnione interesy publiczne, których dotyczy mający zastosowanie krajowy przepis techniczny państwa członkowskiego przeznaczenia, są odpowiednio chronione, mając na uwadze cechy danych towarów, niezwłocznie kontaktuje się z zainteresowanym podmiotem gospodarczym.

2.   W przypadku nawiązania kontaktu z zainteresowanym podmiotem gospodarczym właściwy organ państwa członkowskiego przeznaczenia informuje podmiot gospodarczy o ocenie, wskazując towary, które są przedmiotem tej oceny, oraz określa mający zastosowanie krajowy przepis techniczny lub procedurę uprzedniego zezwolenia. Właściwy organ państwa członkowskiego przeznaczenia informuje także podmiot gospodarczy o możliwości dostarczenia oświadczenia o wzajemnym uznawaniu zgodnie z art. 4 do celów tej oceny.

3.   Podmiot gospodarczy ma możliwość udostępnienia towarów na rynku w państwie członkowskim przeznaczenia, w czasie gdy właściwy organ przeprowadza ocenę na podstawie ust. 1 niniejszego artykułu, oraz może dalej je udostępniać, chyba że podmiot gospodarczy otrzyma decyzję administracyjną ograniczającą dostęp do rynku lub odmawiającą tego dostępu. Niniejszy ustęp nie ma zastosowania w przypadku, gdy ocena jest przeprowadzana w ramach procedury uprzedniego zezwolenia lub gdy właściwy organ tymczasowo zawiesza udostępnianie na rynku towarów poddanych tej ocenie zgodnie z art. 6.

4.   Jeżeli oświadczenie o wzajemnym uznawaniu zostanie dostarczone właściwemu organowi państwa członkowskiego zgodnie z art. 4, wówczas do celów oceny na podstawie ust. 1 niniejszego artykułu:

| a) | oświadczenie o wzajemnym uznawaniu – wraz z potwierdzającymi dowodami niezbędnymi do weryfikacji informacji w nim zamieszczonych, które zostało dostarczone w odpowiedzi na wniosek właściwego organu – zostaje zaakceptowane przez właściwy organ jako wystarczające do wykazania, że towary zgodnie z prawem wprowadzono do obrotu w innym państwie członkowskim; oraz |
| --- | --- |

a)

oświadczenie o wzajemnym uznawaniu – wraz z potwierdzającymi dowodami niezbędnymi do weryfikacji informacji w nim zamieszczonych, które zostało dostarczone w odpowiedzi na wniosek właściwego organu – zostaje zaakceptowane przez właściwy organ jako wystarczające do wykazania, że towary zgodnie z prawem wprowadzono do obrotu w innym państwie członkowskim; oraz

| b) | właściwy organ nie może wymagać od któregokolwiek podmiotu gospodarczego dostarczenia jakichkolwiek innych informacji lub dokumentów w celu wykazania, że towary zgodnie z prawem wprowadzono do obrotu w innym państwie członkowskim. |
| --- | --- |

b)

właściwy organ nie może wymagać od któregokolwiek podmiotu gospodarczego dostarczenia jakichkolwiek innych informacji lub dokumentów w celu wykazania, że towary zgodnie z prawem wprowadzono do obrotu w innym państwie członkowskim.

5.   Jeżeli oświadczenie o wzajemnym uznawaniu nie zostanie dostarczone właściwemu organowi państwa członkowskiego przeznaczenia zgodnie z art. 4, wówczas do celów oceny na podstawie ust. 1 niniejszego artykułu właściwy organ może zwrócić się do zainteresowanych podmiotów gospodarczych o dostarczenie dokumentów i informacji, które są niezbędne do tej oceny, dotyczących:

| a) | cech danych towarów lub danego rodzaju towarów; oraz |
| --- | --- |

a)

cech danych towarów lub danego rodzaju towarów; oraz

| b) | zgodnego z prawem wprowadzenia towarów do obrotu w innym państwie członkowskim. |
| --- | --- |

b)

zgodnego z prawem wprowadzenia towarów do obrotu w innym państwie członkowskim.

6.   Zainteresowany podmiot gospodarczy musi mieć co najmniej 15 dni roboczych po otrzymaniu wniosku od właściwego organu państwa członkowskiego przeznaczenia na przedłożenie dokumentów i informacji, o których mowa w ust. 4 lit. a) lub w ust. 5, lub na dostarczenie wszelkich argumentów lub uwag, które mógłby mieć ten podmiot gospodarczy.

7.   Do celów oceny na podstawie ust. 1 niniejszego artykułu, właściwy organ państwa członkowskiego przeznaczenia może, zgodnie z art. 10 ust. 3, kontaktować się z właściwymi organami lub punktami kontaktowymi ds. produktów w państwie członkowskim, w odniesieniu do którego podmiot gospodarczy twierdzi, że zgodnie z prawem wprowadza w nim do obrotu swoje towary, jeżeli właściwy organ potrzebuje zweryfikować jakiekolwiek informacje dostarczone przez podmiot gospodarczy.

8.   Przeprowadzając ocenę na podstawie ust. 1, właściwe organy państw członkowskich przeznaczenia należycie uwzględniają treść sprawozdań z badań lub certyfikatów wydanych przez jednostkę oceniającą zgodność, które podmiot gospodarczy dostarczył w ramach oceny. Właściwe organy państw członkowskich przeznaczenia nie mogą odmówić uznania sprawozdań z badań lub certyfikatów wydanych przez jednostkę oceniającą zgodność akredytowaną w odpowiedniej dziedzinie działalności z zakresu oceny zgodności, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 765/2008, ze względów dotyczących kompetencji tej jednostki.

9.   W przypadku gdy po dokonaniu oceny na podstawie ust. 1 niniejszego artykułu właściwy organ państwa członkowskiego przeznaczenia wyda decyzję administracyjną dotyczącą towarów, które poddał ocenie, bezzwłocznie przekazuje tę decyzję administracyjną podmiotowi gospodarczemu, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu. Właściwy organ przekazuje tę decyzję administracyjną także Komisji i pozostałym państwom członkowskim nie później niż 20 dni roboczych po wydaniu przez siebie decyzji. Wykorzystuje on w tym celu system, o którym mowa w art. 11.

10.   W decyzji administracyjnej, o której mowa w ust. 9, określa się powody jej wydania w sposób wystarczająco szczegółowy i uzasadniony, aby ułatwić dokonanie oceny zgodności tej decyzji z zasadą wzajemnego uznawania oraz z wymogami określonymi w niniejszym rozporządzeniu.

11.   W szczególności decyzja administracyjna, o której mowa w ust. 9, zawiera następujące informacje:

| a) | krajowy przepis techniczny, który stanowi podstawę wydania decyzji administracyjnej; |
| --- | --- |

a)

krajowy przepis techniczny, który stanowi podstawę wydania decyzji administracyjnej;

| b) | uzasadnione względy interesu publicznego uzasadniające zastosowanie krajowego przepisu technicznego, na którym oparta jest decyzja administracyjna; |
| --- | --- |

b)

uzasadnione względy interesu publicznego uzasadniające zastosowanie krajowego przepisu technicznego, na którym oparta jest decyzja administracyjna;

| c) | dowody techniczne lub naukowe, które właściwy organ państwa członkowskiego przeznaczenia wziął pod uwagę, w tym, w stosownych przypadkach, wszelkie istotne zmiany stanu wiedzy, które miały miejsce od momentu wejścia w życie krajowego przepisu technicznego; |
| --- | --- |

c)

dowody techniczne lub naukowe, które właściwy organ państwa członkowskiego przeznaczenia wziął pod uwagę, w tym, w stosownych przypadkach, wszelkie istotne zmiany stanu wiedzy, które miały miejsce od momentu wejścia w życie krajowego przepisu technicznego;

| d) | podsumowanie argumentów przedstawionych przez zainteresowany podmiot gospodarczy, istotnych dla oceny na podstawie ust. 1, jeżeli takie są; |
| --- | --- |

d)

podsumowanie argumentów przedstawionych przez zainteresowany podmiot gospodarczy, istotnych dla oceny na podstawie ust. 1, jeżeli takie są;

| e) | dowody wykazujące, że decyzja administracyjna jest odpowiednia do osiągnięcia realizowanego celu oraz że decyzja administracyjna nie wykracza poza to, co jest konieczne do jego osiągnięcia. |
| --- | --- |

e)

dowody wykazujące, że decyzja administracyjna jest odpowiednia do osiągnięcia realizowanego celu oraz że decyzja administracyjna nie wykracza poza to, co jest konieczne do jego osiągnięcia.

12.   W decyzji administracyjnej, o której mowa w ust. 9 niniejszego artykułu, określa się środki zaskarżenia dostępne w prawie krajowym państwa członkowskiego przeznaczenia, oraz terminy mające zastosowanie do tych środków. Określa się w niej również odniesienie do możliwości skorzystania przez podmioty gospodarcze z SOLVIT oraz z procedury na podstawie art. 8.

13.   Decyzja administracyjna, o której mowa w ust. 9, nie wchodzi w życie, dopóki zainteresowany podmiot gospodarczy nie zostanie o niej powiadomiony zgodnie z tym ustępem.

Artykuł 6

Tymczasowe zawieszenie dostępu do rynku

1.   Dokonując oceny towarów na podstawie art. 5, właściwy organ państwa członkowskiego może tymczasowo zawiesić udostępnianie tych towarów na rynku tego państwa członkowskiego wyłącznie jeżeli:

| a) | w normalnych lub rozsądnie możliwych do przewidzenia warunkach używania towary stanowią poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa lub zdrowia osób lub dla środowiska, w tym zagrożenie, którego skutki nie są natychmiastowe, które wymaga szybkiej interwencji właściwego organu; lub |
| --- | --- |

a)

w normalnych lub rozsądnie możliwych do przewidzenia warunkach używania towary stanowią poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa lub zdrowia osób lub dla środowiska, w tym zagrożenie, którego skutki nie są natychmiastowe, które wymaga szybkiej interwencji właściwego organu; lub

| b) | udostępnianie towarów lub towarów tego rodzaju na rynku w tym państwie członkowskim jest zasadniczo zakazane w tym państwie członkowskim ze względów moralności publicznej lub bezpieczeństwa publicznego. |
| --- | --- |

b)

udostępnianie towarów lub towarów tego rodzaju na rynku w tym państwie członkowskim jest zasadniczo zakazane w tym państwie członkowskim ze względów moralności publicznej lub bezpieczeństwa publicznego.

2.   Właściwy organ państwa członkowskiego natychmiast powiadamia zainteresowany podmiot gospodarczy, Komisję i pozostałe państwa członkowskie o każdym tymczasowym zawieszeniu na podstawie ust. 1 niniejszego artykułu. Komisję i pozostałe państwa członkowskie powiadamia się za pomocą systemu, o którym mowa w art. 11. W sytuacjach objętych zakresem stosowania ust. 1 lit. a) niniejszego artykułu powiadomieniu towarzyszy szczegółowe techniczne lub naukowe uzasadnienie powodu uznania, że dana sytuacja jest objęta zakresem stosowania tej litery.

Artykuł 7

Powiadomienia w systemie RAPEX lub systemie RASFF

Jeżeli decyzja administracyjna, o której mowa w art. 5, lub tymczasowe zawieszenie, o którym mowa w art. 6, jest także środkiem, który należy zgłosić w systemie szybkiej informacji (RAPEX) zgodnie z dyrektywą 2001/95/WE, lub w systemie wczesnego ostrzegania o niebezpiecznej żywności i paszach (RASFF) zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 178/2002, nie wymaga się osobnego powiadomienia Komisji i pozostałych państw członkowskich zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, pod warunkiem że spełnione są następujące warunki:

| a) | w zgłoszeniu w systemie RAPEX lub RASFF wskazano, że zgłoszenie środka służy również za powiadomienie zgodnie z niniejszym rozporządzeniem; oraz |
| --- | --- |

a)

w zgłoszeniu w systemie RAPEX lub RASFF wskazano, że zgłoszenie środka służy również za powiadomienie zgodnie z niniejszym rozporządzeniem; oraz

| b) | do zgłoszenia w systemie RAPEX lub RASFF włączono potwierdzające dowody wymagane do wydania decyzji administracyjnej zgodnie z art. 5 lub do zastosowania tymczasowego zawieszenia zgodnie z art. 6. |
| --- | --- |

b)

do zgłoszenia w systemie RAPEX lub RASFF włączono potwierdzające dowody wymagane do wydania decyzji administracyjnej zgodnie z art. 5 lub do zastosowania tymczasowego zawieszenia zgodnie z art. 6.

Artykuł 8

Procedura rozwiązywania problemów

1.   W przypadku gdy podmiot gospodarczy, którego dotyczy decyzja administracyjna, przedłożył tę decyzję w SOLVIT oraz, podczas trwania procedury w ramach SOLVIT, centrum krajowe lub centrum wiodące zwraca się do Komisji o wydanie opinii, aby pomóc w rozwiązaniu sprawy, centrum krajowe i centrum wiodące przekazują Komisji wszelkie stosowne dokumenty dotyczące danej decyzji administracyjnej.

2.   Po otrzymaniu wniosku, o którym mowa w ust. 1, Komisja ocenia zgodność tej decyzji administracyjnej z zasadą wzajemnego uznawania oraz z wymogami określonymi w niniejszym rozporządzeniu.

3.   Do celów oceny, o której mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, Komisja bada decyzję administracyjną, którą przekazano zgodnie z art. 5 ust. 9, oraz dokumenty i informacje przekazane podczas procedury w ramach SOLVIT. W przypadku gdy do celów oceny, o której mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, potrzebne są dodatkowe informacje lub dokumenty, Komisja bez zbędnej zwłoki zwraca się do odpowiedniego centrum SOLVIT, aby nawiązało kontakt z zainteresowanym podmiotem gospodarczym lub z właściwymi organami, które wydały decyzję administracyjną, w celu otrzymania takich dodatkowych informacji lub dokumentów.

4.   W terminie 45 dni roboczych od otrzymania wniosku, o którym mowa w ust. 1, Komisja kończy ocenę i wydaje opinię. W stosownych przypadkach w swojej ocenie Komisja określa wszelkie problemy, którymi należy się zająć w ramach sprawy w systemie SOLVIT, lub przedstawia zalecenia mające pomóc w rozwiązaniu sprawy. Okres 45 dni roboczych nie obejmuje czasu niezbędnego Komisji do otrzymania dodatkowych informacji i dokumentów zgodnie z ust. 3.

5.   W przypadku gdy Komisja została poinformowana rozwiązaniu danej sprawy podczas przeprowadzania oceny, o której mowa w ust. 2, nie jest ona zobowiązana do wydania opinii.

6.   Opinię Komisji przekazuje się za pośrednictwem odpowiedniego centrum SOLVIT zainteresowanemu podmiotowi gospodarczemu i odpowiednim właściwym organom. Komisja przekazuje tę opinię wszystkim państwom członkowskim za pomocą systemu, o którym mowa w art. 11. Opinię uwzględnia się podczas trwania procedury w ramach SOLVIT, o której mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.

ROZDZIAŁ III

WSPÓŁPRACA ADMINISTRACYJNA, MONITOROWANIE I KOMUNIKACJA

Artykuł 9

Zadania punktów kontaktowych ds. produktów

1.   Państwa członkowskie wyznaczają i utrzymują na swoim terytorium punkty kontaktowe ds. produktów oraz zapewniają, aby ich punkty kontaktowe ds. produktów miały wystarczające uprawnienia i dostęp do odpowiednich zasobów potrzebnych do właściwego wykonywania swoich zadań. Zapewniają one, aby punkty kontaktowe ds. produktów świadczyły swoje usługi zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2018/1724.

2.   Punkty kontaktowe ds. produktów udostępniają online następujące informacje:

| a) | informacje dotyczące zasady wzajemnego uznawania oraz stosowania niniejszego rozporządzenia na terytorium ich państwa członkowskiego, w tym informacje na temat procedury określonej w art. 5; |
| --- | --- |

a)

informacje dotyczące zasady wzajemnego uznawania oraz stosowania niniejszego rozporządzenia na terytorium ich państwa członkowskiego, w tym informacje na temat procedury określonej w art. 5;

| b) | dane kontaktowe umożliwiające bezpośrednie skontaktowanie się z właściwymi organami w tym państwie członkowskim, w tym szczegółowe dane organów odpowiedzialnych za nadzorowanie wdrożenia krajowych przepisów technicznych mających zastosowanie na terytorium ich państwa członkowskiego; |
| --- | --- |

b)

dane kontaktowe umożliwiające bezpośrednie skontaktowanie się z właściwymi organami w tym państwie członkowskim, w tym szczegółowe dane organów odpowiedzialnych za nadzorowanie wdrożenia krajowych przepisów technicznych mających zastosowanie na terytorium ich państwa członkowskiego;

| c) | informacje dotyczące środków zaskarżenia i procedur dostępnych na terytorium ich państwa członkowskiego w przypadku pojawienia się sporu między właściwym organem a podmiotem gospodarczym, w tym procedury określonej w art. 8. |
| --- | --- |

c)

informacje dotyczące środków zaskarżenia i procedur dostępnych na terytorium ich państwa członkowskiego w przypadku pojawienia się sporu między właściwym organem a podmiotem gospodarczym, w tym procedury określonej w art. 8.

3.   W przypadku gdy niezbędne jest uzupełnienie informacji udostępnionych online zgodnie z ust. 2, punkty kontaktowe ds. produktów na wniosek podmiotu gospodarczego lub właściwego organu innego państwa członkowskiego dostarczają wszelkie przydatne informacje, takie jak kopie elektroniczne lub ścieżka dostępu online do krajowych przepisów technicznych i krajowych procedur administracyjnych mających zastosowanie do określonych towarów lub towarów określonego rodzaju na terytorium, na którym punkt kontaktowy ds. produktów ma swoją siedzibę, lub informacje, czy te towary lub towary tego rodzaju podlegają uprzedniemu zezwoleniu zgodnie z prawem krajowym.

4.   Punkty kontaktowe ds. produktów udzielają odpowiedzi w terminie 15 dni roboczych od otrzymania każdego wniosku przedłożonego zgodnie z ust. 3.

5.   Punkty kontaktowe ds. produktów nie pobierają żadnych opłat za dostarczanie informacji na podstawie ust. 3.

Artykuł 10

Współpraca administracyjna

1.   Komisja określa i zapewnia efektywną współpracę między właściwymi organami a punktami kontaktowymi ds. produktów różnych państw członkowskich poprzez następujące działania:

| a) | ułatwianie i koordynowanie wymiany i gromadzenia informacji oraz najlepszych praktyk w odniesieniu do stosowania zasady wzajemnego uznawania; |
| --- | --- |

a)

ułatwianie i koordynowanie wymiany i gromadzenia informacji oraz najlepszych praktyk w odniesieniu do stosowania zasady wzajemnego uznawania;

| b) | wspieranie funkcjonowania punktów kontaktowych ds. produktów i rozwijanie ich współpracy transgranicznej; |
| --- | --- |

b)

wspieranie funkcjonowania punktów kontaktowych ds. produktów i rozwijanie ich współpracy transgranicznej;

| c) | ułatwianie i koordynowanie wymiany urzędników między państwami członkowskimi oraz organizowanie wspólnych szkoleń i programów na rzecz zwiększania świadomości dla organów i przedsiębiorstw. |
| --- | --- |

c)

ułatwianie i koordynowanie wymiany urzędników między państwami członkowskimi oraz organizowanie wspólnych szkoleń i programów na rzecz zwiększania świadomości dla organów i przedsiębiorstw.

2.   Państwa członkowskie zapewniają, aby ich właściwe organy i punkty kontaktowe ds. produktów uczestniczyły w działaniach, o których mowa w ust. 1.

3.   Na wniosek właściwego organu państwa członkowskiego przeznaczenia na podstawie art. 5 ust. 7 właściwe organy w państwie członkowskim, w odniesieniu do którego podmiot gospodarczy twierdzi, że zgodnie z prawem wprowadza w nim do obrotu swoje towary, w terminie 15 dni roboczych dostarczają właściwemu organowi państwa członkowskiego przeznaczenia wszelkie informacje istotne dla weryfikacji danych i dokumentów dostarczonych przez podmiot gospodarczy podczas oceny na podstawie art. 5 i dotyczące tych towarów. Punkty kontaktowe ds. produktów mogą być wykorzystane do ułatwienia kontaktów między odpowiednimi właściwymi organami w terminach dostarczenia informacji, których dotyczy wniosek, określonymi w art. 9 ust. 4.

Artykuł 11

System informacyjny i komunikacyjny

1.   Do celów art. 5, 6 i 10 niniejszego rozporządzenia wykorzystuje się system informacyjny i komunikacyjny ustanowiony w art. 23 rozporządzenia (WE) nr 765/2008, z wyjątkiem przypadku przewidzianego w art. 7 niniejszego rozporządzenia.

2.   Do celów niniejszego rozporządzenia Komisja przyjmuje akty wykonawcze, w których dokładnie określa szczegóły i funkcje systemu, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 15 ust. 2.

ROZDZIAŁ IV

FINANSOWANIE

Artykuł 12

Finansowanie działań wspierających wykonanie niniejszego rozporządzenia

1.   Unia może finansować następujące działania wspierające wykonanie niniejszego rozporządzenia:

| a) | kampanie na rzecz zwiększania świadomości; |
| --- | --- |

a)

kampanie na rzecz zwiększania świadomości;

| b) | kształcenie i szkolenie; |
| --- | --- |

b)

kształcenie i szkolenie;

| c) | wymianę urzędników i najlepszych praktyk; |
| --- | --- |

c)

wymianę urzędników i najlepszych praktyk;

| d) | współpracę między punktami kontaktowymi ds. produktów i właściwymi organami oraz techniczne i logistyczne wsparcie tej współpracy; |
| --- | --- |

d)

współpracę między punktami kontaktowymi ds. produktów i właściwymi organami oraz techniczne i logistyczne wsparcie tej współpracy;

| e) | gromadzenie danych dotyczących funkcjonowania zasady wzajemnego uznawania oraz jej wpływu na jednolity rynek towarów. |
| --- | --- |

e)

gromadzenie danych dotyczących funkcjonowania zasady wzajemnego uznawania oraz jej wpływu na jednolity rynek towarów.

2.   Wsparcie finansowe Unii przeznaczone na finansowanie działań wspierających wykonanie niniejszego rozporządzenia realizuje się zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 (18) bezpośrednio albo w drodze powierzenia zadań związanych z wykonywaniem budżetu podmiotom wymienionym w art. 62 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia.

3.   Każdego roku władza budżetowa ustala wysokość środków przydzielanych na realizację działań, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, w granicach obowiązujących ram finansowych.

Artykuł 13

Ochrona interesów finansowych Unii

1.   Komisja, w trakcie realizacji działań finansowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia, podejmuje odpowiednie środki zapewniające ochronę interesów finansowych Unii przez zapobieganie nadużyciom finansowym, korupcji i wszelkim innym nielegalnym działaniom, przez skuteczne kontrole oraz, w razie wykrycia nieprawidłowości, przez odzyskiwanie kwot nienależnie wypłaconych, a także, w stosownych przypadkach, przez skuteczne, proporcjonalne i odstraszające sankcje administracyjne i finansowe.

2.   Komisja lub jej przedstawiciele oraz Trybunał Obrachunkowy są uprawnieni do przeprowadzenia audytu, na podstawie dokumentów oraz inspekcji na miejscu, wszystkich beneficjentów dotacji, wykonawców i podwykonawców, którzy otrzymali unijne środki finansowe w ramach niniejszego rozporządzenia.

3.   Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) może przeprowadzać dochodzenia, w tym kontrole i inspekcje na miejscu, zgodnie z przepisami i procedurami określonymi w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 (19) oraz w rozporządzeniu Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 (20) w celu ustalenia, czy miały miejsce nadużycia finansowe, korupcja lub inne niezgodne z prawem działania naruszające interesy finansowe Unii, w związku z umową o udzielenie dotacji, decyzją o udzieleniu dotacji lub umową w sprawie zamówienia finansowaną w ramach niniejszego rozporządzenia.

4.   Bez uszczerbku dla ust. 1, 2 i 3, w umowach o współpracy z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi, umowach, umowach o udzielenie dotacji i decyzjach o udzieleniu dotacji wynikających z wykonania niniejszego rozporządzenia zamieszcza się postanowienia wyraźnie upoważniające Komisję, Trybunał Obrachunkowy i OLAF do prowadzenia takich audytów i dochodzeń zgodnie z ich odpowiednimi uprawnieniami.

ROZDZIAŁ V

OCENA ORAZ PROCEDURA KOMITETOWA

Artykuł 14

Ocena

1.   Do dnia 20 kwietnia 2025 r., a następnie co cztery lata, Komisja dokonuje oceny niniejszego rozporządzenia w świetle określonych w nim celów oraz przedstawia sprawozdanie na ten temat Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu.

2.   Do celów ust. 1 niniejszego artykułu Komisja korzysta z informacji dostępnych w systemie, o którym mowa w art. 11, oraz ze wszelkich danych zgromadzonych podczas działań, o których mowa w art. 12 ust. 1 lit. e). Komisja może również zwrócić się do państw członkowskich o przedłożenie wszelkich informacji istotnych dla dokonania oceny swobodnego przepływu towarów wprowadzonych legalnie do obrotu w innym państwie członkowskim oraz dla dokonania oceny skuteczności niniejszego rozporządzenia, a także oceny funkcjonowania punktów kontaktowych ds. produktów.

Artykuł 15

Procedura komitetowa

1.   Komisję wspomaga komitet. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

2.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu zastosowanie ma art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

ROZDZIAŁ VI

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 16

Uchylenie

Rozporządzenie (WE) nr 764/2008 traci moc z dniem 19 kwietnia 2020 r.

Odesłania do uchylonego rozporządzenia odczytuje się jako odesłania do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 17

Wejście w życie i stosowanie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 19 kwietnia 2020 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 19 marca 2019 r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego

A. TAJANI

Przewodniczący

W imieniu Rady

G. CIAMBA

Przewodniczący

---

(1)  
  Dz.U. C 283 z 10.8.2018, s. 19.

1

(2)  Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 14 lutego 2019 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) oraz decyzja Rady z dnia 5 marca 2019 r.

2

(3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 764/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. ustanawiające procedury dotyczące stosowania niektórych krajowych przepisów technicznych do produktów wprowadzonych legalnie do obrotu w innym państwie członkowskim oraz uchylające decyzję nr 3052/95/WE (Dz.U. L 218 z 13.8.2008, s. 21).

3

(4)  Dyrektywa (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U. L 241 z 17.9.2015, s. 1).

4

(5)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. ustanawiające wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszące się do warunków wprowadzania produktów do obrotu i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 339/93 (Dz.U. L 218 z 13.8.2008, s. 30).

5

(6)  Dyrektywa 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów (Dz.U. L 11 z 15.1.2002, s. 4).

6

(7)  Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U. L 31 z 1.2.2002, s. 1).

7

(8)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/625 z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych przeprowadzanych w celu zapewnienia stosowania prawa żywnościowego i paszowego oraz zasad dotyczących zdrowia i dobrostanu zwierząt, zdrowia roślin i środków ochrony roślin, zmieniające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001, (WE) nr 396/2005, (WE) nr 1069/2009, (WE) nr 1107/2009, (UE) nr 1151/2012, (UE) nr 652/2014, (UE) 2016/429 i (UE) 2016/2031, rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 i (WE) nr 1099/2009 oraz dyrektywy Rady 98/58/WE, 1999/74/WE, 2007/43/WE, 2008/119/WE i 2008/120/WE, oraz uchylające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 854/2004 i (WE) nr 882/2004, dyrektywy Rady 89/608/EWG, 89/662/EWG, 90/425/EWG, 91/496/EWG, 96/23/WE, 96/93/WE i 97/78/WE oraz decyzję Rady 92/438/EWG (rozporządzenie w sprawie kontroli urzędowych) (Dz.U. L 95 z 7.4.2017, s. 1).

8

(9)  Rozporządzenie (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz.U. L 165 z 30.4.2004, s. 1).

9

(10)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 549).

10

(11)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671).

11

(12)  Zalecenie Komisji 2013/461/UE z dnia 17 września 2013 r. w sprawie zasad regulujących SOLVIT (Dz.U. L 249 z 19.9.2013, s. 10).

12

(13)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1724 z dnia 2 października 2018 r. w sprawie utworzenia jednolitego portalu cyfrowego w celu zapewnienia dostępu do informacji, procedur oraz usług wsparcia i rozwiązywania problemów, a także zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 (Dz.U. L 295 z 21.11.2018, s. 1).

13

(14)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).

14

(15)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1).

15

(16)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 z dnia 23 października 2018 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii i swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 i decyzji nr 1247/2002/WE (Dz.U. L 295 z 21.11.2018, s. 39).

16

(17)  
  Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 1.

17

(18)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. L 193 z 30.7.2018, s. 1).

18

(19)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz.U. L 248 z 18.9.2013, s. 1).

19

(20)  Rozporządzenie Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami (Dz.U. L 292 z 15.11.1996, s. 2).

20

---

ZAŁĄCZNIK

Oświadczenie o wzajemnym uznawaniu do celów art. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/515 (1)

Część I

1.   Niepowtarzalny numer identyfikacyjny towarów lub rodzaju towarów: ... [Uwaga: proszę podać numer identyfikacyjny towarów lub inne oznaczenie referencyjne, które pozwala jednoznacznie zidentyfikować towary lub rodzaj towarów]

2.   Nazwa i adres podmiotu gospodarczego: ... [Uwaga: proszę wstawić nazwę i adres podpisującego część I oświadczenia o wzajemnym uznawaniu: producenta oraz, w stosownych przypadkach, jego upoważnionego przedstawiciela lub importera lub dystrybutora]

3.   Opis towarów lub rodzaju towarów będących przedmiotem oświadczenia o wzajemnym uznawaniu: ... [Uwaga: opis powinien być wystarczający, aby umożliwić identyfikację towarów do celów śledzenia. W stosownych przypadkach można dołączyć zdjęcie.]

4.   Oświadczenie i informacje dotyczące zgodności z prawem wprowadzenia do obrotu towarów lub towarów tego rodzaju: ...

4.1.   Towary lub rodzaj towarów opisane powyżej, w tym ich cechy, spełniają następujące przepisy mające zastosowanie w ... [Uwaga: proszę wskazać państwo członkowskie, w którym towary lub towary tego rodzaju są zgodnie z prawem wprowadzone do obrotu]: ... [Uwaga: proszę wstawić tytuł i odniesienie do oficjalnej publikacji, w każdym przypadku, odpowiednich przepisów mających zastosowanie w tym państwie członkowskim oraz odniesienie do decyzji o zezwoleniu, jeżeli towary były przedmiotem procedury uprzedniego zezwolenia],

lub

towary lub rodzaj towarów opisane powyżej nie podlegają jakimkolwiek odpowiednim przepisom w ... [Uwaga: proszę wskazać państwo członkowskie, w którym towary lub towary tego rodzaju są zgodnie z prawem wprowadzone do obrotu].

4.2.   Odniesienie do procedury oceny zgodności mającej zastosowanie do towarów lub towarów tego rodzaju, lub odniesienie do sprawozdań z wszelkich badań przeprowadzonych przez jednostkę oceniającą zgodność, w tym nazwa i adres tej jednostki (jeżeli taka procedura została przeprowadzona lub takie badania zostały wykonane): ...

5.   Wszelkie dodatkowe informacje uznane za istotne do przeprowadzenia oceny, czy towary lub towary tego rodzaju zgodnie z prawem wprowadzono do obrotu w państwie członkowskim wskazanym w pkt 4.1: ...

6.   Ta część oświadczenia o wzajemnym uznawaniu została sporządzana na wyłączną odpowiedzialność podmiotu gospodarczego określonego w pkt 2.

Podpisano i podpisano w imieniu:

(miejsce i data):

(imię i nazwisko, stanowisko) (podpis):

Część II

7.   Oświadczenie i informacje dotyczące wprowadzenia do obrotu towarów lub towarów tego rodzaju

7.1.   Towary lub towary tego rodzaju opisane w części I są udostępniane użytkownikom końcowym na rynku w państwie członkowskim wskazanym w pkt 4.1.

7.2.   Informacje o tym, że towary lub towary tego rodzaju udostępnia się użytkownikom końcowym w państwie członkowskim wskazanym w pkt 4.1, w tym szczegółowe informacje na temat daty pierwszego udostępnienia towarów użytkownikom końcowym na rynku w tym państwie członkowskim: ...

8.   Wszelkie dodatkowe informacje uznane za istotne do oceny, czy towary lub towary tego rodzaju zgodnie z prawem wprowadzono do obrotu w państwie członkowskim wskazanym w pkt 4.1: ...

9.   Ta część oświadczenia o wzajemnym uznawaniu została sporządzana na wyłączną odpowiedzialność ... [Uwaga: proszę wstawić nazwę i adres podpisującego część II oświadczenia o wzajemnym uznawaniu: producenta oraz, w stosownych przypadkach, jego upoważnionego przedstawiciela lub importera lub dystrybutora].

Podpisano i podpisano w imieniu:

(miejsce i data):

(imię i nazwisko, stanowisko) (podpis):

---

(1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/515 z dnia 19 marca 2019 r. w sprawie wzajemnego uznawania towarów zgodnie z prawem wprowadzonych do obrotu w innym państwie członkowskim oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 764/2008 (Dz.U. L 91 z 29.3.2019, s. 1).

---

| 29.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 91/19 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 91/19

---

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2019/516

z dnia 19 marca 2019 r.

w sprawie harmonizacji dochodu narodowego brutto w cenach rynkowych oraz uchylające dyrektywę Rady 89/130/EWG, Euratom i rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1287/2003 (rozporządzenie DNB)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 338 ust. 1,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (1),

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Dochód narodowy brutto w cenach rynkowych (DNB) stanowi podstawę obliczania największej części zasobów własnych w budżecie ogólnym Unii. Dlatego konieczne jest dalsze wzmocnienie porównywalności, wiarygodności i wyczerpującego charakteru tego agregatu. |
| --- | --- |

(1)

Dochód narodowy brutto w cenach rynkowych (DNB) stanowi podstawę obliczania największej części zasobów własnych w budżecie ogólnym Unii. Dlatego konieczne jest dalsze wzmocnienie porównywalności, wiarygodności i wyczerpującego charakteru tego agregatu.

| (2) | W przypadku gdy statystyki są wykorzystywane bezpośrednio do celów administracyjnych oraz w celu kształtowania polityki na poziomie Unii i na poziomie krajowym, szczególnie ważne jest zapewnienie integralności danych statystycznych poprzez przestrzeganie zasad Europejskiego kodeksu praktyk statystycznych, poddanego przeglądowi i aktualizacji przez Komitet ds. Europejskiego Systemu Statystycznego (Komitet ds. ESS) w dniu 16 listopada 2017 r., oraz przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 223/2009 (2). |
| --- | --- |

(2)

W przypadku gdy statystyki są wykorzystywane bezpośrednio do celów administracyjnych oraz w celu kształtowania polityki na poziomie Unii i na poziomie krajowym, szczególnie ważne jest zapewnienie integralności danych statystycznych poprzez przestrzeganie zasad Europejskiego kodeksu praktyk statystycznych, poddanego przeglądowi i aktualizacji przez Komitet ds. Europejskiego Systemu Statystycznego (Komitet ds. ESS) w dniu 16 listopada 2017 r., oraz przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 223/2009 (2).

| (3) | Te dane statystyczne stanowią także ważne narzędzie analityczne do celów koordynacji krajowych polityk gospodarczych oraz do celów różnych polityk unijnych, jak również do celów badawczych. |
| --- | --- |

(3)

Te dane statystyczne stanowią także ważne narzędzie analityczne do celów koordynacji krajowych polityk gospodarczych oraz do celów różnych polityk unijnych, jak również do celów badawczych.

| (4) | Zgodnie z art. 2 ust. 7 decyzji Rady 2014/335/UE, Euratom (3) do celów zasobów własnych DNB oznacza roczny DNB w cenach rynkowych zgodnie z metodyką określoną w załączniku A do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 549/2013 (4), które ustanowiło zrewidowany Europejski System Rachunków (ESA 2010). Decyzja Rady 2007/436/WE, Euratom (5) została uchylona zgodnie z art. 10 ust. 1 decyzji 2014/335/UE, Euratom, z zastrzeżeniem art. 10 ust. 2 tej decyzji. |
| --- | --- |

(4)

Zgodnie z art. 2 ust. 7 decyzji Rady 2014/335/UE, Euratom (3) do celów zasobów własnych DNB oznacza roczny DNB w cenach rynkowych zgodnie z metodyką określoną w załączniku A do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 549/2013 (4), które ustanowiło zrewidowany Europejski System Rachunków (ESA 2010). Decyzja Rady 2007/436/WE, Euratom (5) została uchylona zgodnie z art. 10 ust. 1 decyzji 2014/335/UE, Euratom, z zastrzeżeniem art. 10 ust. 2 tej decyzji.

| (5) | Niezbędne jest umożliwienie porównywalności danych dotyczących DNB między państwami członkowskimi oraz zapewnienie zgodności ze stosownymi definicjami i regułami rachunkowości ESA 2010. W tym celu procedury oceny oraz rzeczywiście wykorzystywane podstawowe dane powinny pozwalać na prawidłowe stosowanie definicji i reguł rachunkowości ESA 2010. |
| --- | --- |

(5)

Niezbędne jest umożliwienie porównywalności danych dotyczących DNB między państwami członkowskimi oraz zapewnienie zgodności ze stosownymi definicjami i regułami rachunkowości ESA 2010. W tym celu procedury oceny oraz rzeczywiście wykorzystywane podstawowe dane powinny pozwalać na prawidłowe stosowanie definicji i reguł rachunkowości ESA 2010.

| (6) | Konieczne jest, aby źródła i metody stosowane do zestawiania danych dotyczących DNB były wiarygodne. W związku z tym do rzetelnych, odpowiednich i aktualnych podstawowych statystyk należy w jak największym zakresie stosować prawidłowe techniki. |
| --- | --- |

(6)

Konieczne jest, aby źródła i metody stosowane do zestawiania danych dotyczących DNB były wiarygodne. W związku z tym do rzetelnych, odpowiednich i aktualnych podstawowych statystyk należy w jak największym zakresie stosować prawidłowe techniki.

| (7) | Niezbędne jest, aby dane dotyczące DNB były wyczerpujące. Dane te powinny zatem uwzględniać także nieformalne, nierejestrowane oraz inne rodzaje działalności i transakcji, które nie są wykazywane w badaniach statystycznych ani nie są zgłaszane organom podatkowym, organom społecznym lub innym organom administracyjnym. Poprawa zakresu DNB wymaga opracowania odpowiednich podstaw statystycznych i procedur oceny, umożliwiających tworzenie wiarygodnych statystyk oraz, w stosownych przypadkach, dokonywanie niezbędnych dostosowań w taki sposób, by unikać niepełnych danych i podwójnego liczenia danych. |
| --- | --- |

(7)

Niezbędne jest, aby dane dotyczące DNB były wyczerpujące. Dane te powinny zatem uwzględniać także nieformalne, nierejestrowane oraz inne rodzaje działalności i transakcji, które nie są wykazywane w badaniach statystycznych ani nie są zgłaszane organom podatkowym, organom społecznym lub innym organom administracyjnym. Poprawa zakresu DNB wymaga opracowania odpowiednich podstaw statystycznych i procedur oceny, umożliwiających tworzenie wiarygodnych statystyk oraz, w stosownych przypadkach, dokonywanie niezbędnych dostosowań w taki sposób, by unikać niepełnych danych i podwójnego liczenia danych.

| (8) | Rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 608/2014 (6) przewiduje przeprowadzanie kontroli w państwach członkowskich w celu weryfikowania zasobów własnych. Do celów weryfikacji DNB Komisja (Eurostat) powinna być uprawniona do przeprowadzania wizyt informacyjnych dotyczących DNB, aby weryfikować jakość agregatów DNB i ich składników oraz zgodność z ESA 2010, a także aby zapewnić porównywalność, wiarygodność i wyczerpujący charakter danych dotyczących DNB. Komisja (Eurostat) powinna przestrzegać zasad dotyczących poufności informacji statystycznych. Udział przedstawicieli krajowych organów statystycznych w wizytach informacyjnych dotyczących DNB odbywających się w innych państwach członkowskich ma zasadnicze znaczenie dla poprawy przejrzystości i jakości procesu weryfikacji DNB. |
| --- | --- |

(8)

Rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 608/2014 (6) przewiduje przeprowadzanie kontroli w państwach członkowskich w celu weryfikowania zasobów własnych. Do celów weryfikacji DNB Komisja (Eurostat) powinna być uprawniona do przeprowadzania wizyt informacyjnych dotyczących DNB, aby weryfikować jakość agregatów DNB i ich składników oraz zgodność z ESA 2010, a także aby zapewnić porównywalność, wiarygodność i wyczerpujący charakter danych dotyczących DNB. Komisja (Eurostat) powinna przestrzegać zasad dotyczących poufności informacji statystycznych. Udział przedstawicieli krajowych organów statystycznych w wizytach informacyjnych dotyczących DNB odbywających się w innych państwach członkowskich ma zasadnicze znaczenie dla poprawy przejrzystości i jakości procesu weryfikacji DNB.

| (9) | W celu zapewnienia wiarygodności, wyczerpującego charakteru i jak najwyższego stopnia porównywalności danych dotyczących DNB, zgodnie z ESA 2010, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do wykazu kwestii, które należy uwzględnić w każdym cyklu weryfikacji. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa (7). W szczególności, aby zapewnić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie udział na równych zasadach w przygotowywaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych. |
| --- | --- |

(9)

W celu zapewnienia wiarygodności, wyczerpującego charakteru i jak najwyższego stopnia porównywalności danych dotyczących DNB, zgodnie z ESA 2010, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do wykazu kwestii, które należy uwzględnić w każdym cyklu weryfikacji. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa (7). W szczególności, aby zapewnić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie udział na równych zasadach w przygotowywaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych.

| (10) | W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia przez dostarczanie agregatów DNB do celów zasobów własnych należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze do ustanowienia struktury i szczegółowych zasad dotyczących wykazu źródeł i metod stosowanych do tworzenia danych dotyczących DNB i ich składników, zgodnie z załącznikiem A do rozporządzenia (UE) nr 549/2013, jak również harmonogramu jego aktualizacji i przekazywania, oraz szczegółowych środków służących poprawie porównywalności, wiarygodności i wyczerpującego charakteru danych dotyczących DNB państw członkowskich w oparciu o wykaz kwestii określony przez Komisję. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (8). |
| --- | --- |

(10)

W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia przez dostarczanie agregatów DNB do celów zasobów własnych należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze do ustanowienia struktury i szczegółowych zasad dotyczących wykazu źródeł i metod stosowanych do tworzenia danych dotyczących DNB i ich składników, zgodnie z załącznikiem A do rozporządzenia (UE) nr 549/2013, jak również harmonogramu jego aktualizacji i przekazywania, oraz szczegółowych środków służących poprawie porównywalności, wiarygodności i wyczerpującego charakteru danych dotyczących DNB państw członkowskich w oparciu o wykaz kwestii określony przez Komisję. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (8).

| (11) | Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 223/2009 zwrócono się do Komitetu ds. ESS, ustanowionego tym rozporządzeniem, o fachowe doradztwo. |
| --- | --- |

(11)

Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 223/2009 zwrócono się do Komitetu ds. ESS, ustanowionego tym rozporządzeniem, o fachowe doradztwo.

| (12) | Komitet DNB, o którym mowa w art. 4 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1287/2003 (9), wydaje opinie dla Komisji, doradza jej i wspiera ją w wykonywaniu jej uprawnień wykonawczych. Zgodnie ze strategią dotyczącą nowej struktury Europejskiego Systemu Statystycznego, która ma poprawić koordynację i partnerstwo dzięki wprowadzeniu do tego systemu przejrzystej struktury piramidalnej, Komitet ds. ESS powinien pełnić rolę doradczą i wspierać Komisję w wykonywaniu jej uprawnień wykonawczych. W tym celu Komitet DNB należy zastąpić Komitetem ds. ESS, aby wspierał on Komisję w wykonywaniu jej uprawnień wykonawczych na mocy niniejszego rozporządzenia. Komisja powinna jednak ustanowić formalną grupę ekspertów wspierającą ją w wykonywaniu innych funkcji, które były wcześniej wykonywane przez Komitet DNB na mocy rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1287/2003 i które nie są związane ze wspieraniem Komisji w wykonywaniu jej uprawnień wykonawczych. |
| --- | --- |

(12)

Komitet DNB, o którym mowa w art. 4 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1287/2003 (9), wydaje opinie dla Komisji, doradza jej i wspiera ją w wykonywaniu jej uprawnień wykonawczych. Zgodnie ze strategią dotyczącą nowej struktury Europejskiego Systemu Statystycznego, która ma poprawić koordynację i partnerstwo dzięki wprowadzeniu do tego systemu przejrzystej struktury piramidalnej, Komitet ds. ESS powinien pełnić rolę doradczą i wspierać Komisję w wykonywaniu jej uprawnień wykonawczych. W tym celu Komitet DNB należy zastąpić Komitetem ds. ESS, aby wspierał on Komisję w wykonywaniu jej uprawnień wykonawczych na mocy niniejszego rozporządzenia. Komisja powinna jednak ustanowić formalną grupę ekspertów wspierającą ją w wykonywaniu innych funkcji, które były wcześniej wykonywane przez Komitet DNB na mocy rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1287/2003 i które nie są związane ze wspieraniem Komisji w wykonywaniu jej uprawnień wykonawczych.

| (13) | Dyrektywa Rady 89/130/EWG, Euratom (10) i rozporządzenie (WE, Euratom) nr 1287/2003 ustanowiły procedurę weryfikacji i oceny porównywalności, wiarygodności i wyczerpującego charakteru danych dotyczących produktu narodowego brutto (PNB) i danych dotyczących DNB w ramach Komitetu ds. PNB i Komitetu ds. DNB, w których państwa członkowskie i Komisja ściśle współpracują. Procedura ta powinna zostać dostosowana w taki sposób, aby uwzględniała stosowanie danych dotyczących DNB do celów zasobów własnych zgodnie z ESA 2010, zmieniony harmonogram udostępniania zasobów własnych oraz niedawne zmiany w Europejskim Systemie Statystycznym. Należy zatem uchylić dyrektywę 89/130/EWG, Euratom oraz rozporządzenie (WE, Euratom) nr 1287/2003, |
| --- | --- |

(13)

Dyrektywa Rady 89/130/EWG, Euratom (10) i rozporządzenie (WE, Euratom) nr 1287/2003 ustanowiły procedurę weryfikacji i oceny porównywalności, wiarygodności i wyczerpującego charakteru danych dotyczących produktu narodowego brutto (PNB) i danych dotyczących DNB w ramach Komitetu ds. PNB i Komitetu ds. DNB, w których państwa członkowskie i Komisja ściśle współpracują. Procedura ta powinna zostać dostosowana w taki sposób, aby uwzględniała stosowanie danych dotyczących DNB do celów zasobów własnych zgodnie z ESA 2010, zmieniony harmonogram udostępniania zasobów własnych oraz niedawne zmiany w Europejskim Systemie Statystycznym. Należy zatem uchylić dyrektywę 89/130/EWG, Euratom oraz rozporządzenie (WE, Euratom) nr 1287/2003,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

ROZDZIAŁ I

DEFINICJA I OBLICZANIE DOCHODU NARODOWEGO BRUTTO W CENACH RYNKOWYCH

Artykuł 1

1.   Dochód narodowy brutto w cenach rynkowych (DNB) i produkt krajowy brutto w cenach rynkowych (PKB) definiowane są zgodnie z Europejskim Systemem Rachunków 2010 (ESA 2010) ustanowionym rozporządzeniem (UE) nr 549/2013.

2.   Zgodnie z pkt 8.89 załącznika A do rozporządzenia (UE) nr 549/2013 PKB stanowi końcowy rezultat działalności produkcyjnej jednostek produkcyjnych będących rezydentami. Może on być zdefiniowany na trzy sposoby:

| a) | podejście od strony produkcji: PKB stanowi sumę wartości dodanej brutto poszczególnych sektorów instytucjonalnych lub poszczególnych gałęzi powiększoną o podatki od produktów pomniejszone o dotacje do produktów (które nie są przydzielone do sektorów czy gałęzi). Jest on też pozycją bilansującą rachunku produkcji gospodarki ogółem; |
| --- | --- |

a)

podejście od strony produkcji: PKB stanowi sumę wartości dodanej brutto poszczególnych sektorów instytucjonalnych lub poszczególnych gałęzi powiększoną o podatki od produktów pomniejszone o dotacje do produktów (które nie są przydzielone do sektorów czy gałęzi). Jest on też pozycją bilansującą rachunku produkcji gospodarki ogółem;

| b) | podejście od strony rozdysponowania: PKB stanowi sumę końcowego wykorzystania towarów i usług przez jednostki instytucjonalne będące rezydentami (spożycia i akumulacji brutto), powiększonego o eksport i pomniejszonego o import towarów i usług; |
| --- | --- |

b)

podejście od strony rozdysponowania: PKB stanowi sumę końcowego wykorzystania towarów i usług przez jednostki instytucjonalne będące rezydentami (spożycia i akumulacji brutto), powiększonego o eksport i pomniejszonego o import towarów i usług;

| c) | podejście od strony dochodów: PKB stanowi sumę rozchodów na rachunku tworzenia dochodów gospodarki ogółem (kosztów związanych z zatrudnieniem, podatków związanych z produkcją i importem pomniejszonych o dotacje, nadwyżki operacyjnej brutto oraz dochodu mieszanego gospodarki ogółem). |
| --- | --- |

c)

podejście od strony dochodów: PKB stanowi sumę rozchodów na rachunku tworzenia dochodów gospodarki ogółem (kosztów związanych z zatrudnieniem, podatków związanych z produkcją i importem pomniejszonych o dotacje, nadwyżki operacyjnej brutto oraz dochodu mieszanego gospodarki ogółem).

3.   Zgodnie z pkt 8.94 załącznika A do rozporządzenia (UE) nr 549/2013 DNB stanowi dochody pierwotne do otrzymania ogółem przez jednostki instytucjonalne będące rezydentami: koszty związane z zatrudnieniem, podatki związane z produkcją i importem pomniejszone o dotacje, dochody z tytułu własności (do otrzymania pomniejszone o dochody do zapłacenia), nadwyżkę operacyjną brutto oraz dochód mieszany brutto. DNB jest równy PKB pomniejszonemu o dochody pierwotne do zapłacenia przez jednostki instytucjonalne będące rezydentami jednostkom instytucjonalnym będącym nierezydentami, powiększonemu o dochody pierwotne do otrzymania od zagranicy przez jednostki instytucjonalne będące rezydentami.

ROZDZIAŁ II

PRZEKAZYWANIE DANYCH DOTYCZĄCYCH DNB I INFORMACJI DODATKOWYCH

Artykuł 2

1.   Państwa członkowskie obliczają DNB zgodnie z definicją w art. 1 w ramach zestawiania rachunków narodowych.

2.   Przed dniem 1 października każdego roku państwa członkowskie dostarczają Komisji (Eurostatowi), w ramach krajowych procedur księgowych, dane dotyczące agregatów DNB i ich składników zgodnie z definicjami, o których mowa w art. 1. Wartości ogółem dla PKB i jego składników przedstawiane są zgodnie z trzema podejściami, o których mowa w art. 1 ust. 2. Dane są przekazywane za poprzedni rok jednocześnie z wszelkimi zmianami danych za lata wcześniejsze.

3.   Wraz z danymi określonymi w ust. 2 przekazywane jest sprawozdanie na temat jakości danych dotyczących DNB. Sprawozdanie to określa szczegółowo metodykę stosowaną do tworzenia danych, a w szczególności zawiera opis wszelkich istotnych zmian dotyczących wykorzystanych źródeł i metod oraz wyjaśnia wszelkie zmiany, jakich dokonano w agregatach DNB i ich składnikach w porównaniu do poprzednich okresów.

Artykuł 3

1.   Państwa członkowskie dostarczają Komisji (Eurostatowi) wykaz źródeł i metod stosowanych do tworzenia agregatów DNB i ich składników zgodnie z ESA 2010.

2.   Komisja ustanawia, w drodze aktów wykonawczych, strukturę i szczegółowe zasady dotyczące wykazu, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, zgodnie z załącznikiem A do rozporządzenia (UE) nr 549/2013, oraz harmonogram jego aktualizacji i przekazywania. Wykonując swoje uprawnienia, Komisja zapewnia, by takie akty wykonawcze nie nakładały znacznych dodatkowych kosztów, których skutkiem byłoby niewspółmierne i nieuzasadnione obciążenie dla państw członkowskich. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 8 ust. 2 niniejszego rozporządzenia. Wykaz musi być zgodny z ESA 2010; unika się w nim powielania i nadmiaru danych.

3.   W celu ułatwienia dokonywania porównywalnych analiz zgodności Komisja przygotowuje, w ścisłej współpracy z grupą ekspertów, o której mowa w art. 4, wytyczne dotyczące wykazu.

ROZDZIAŁ III

PROCEDURY I KONTROLE DOTYCZĄCE OBLICZANIA DNB

Artykuł 4

Komisja ustanawia formalną grupę ekspertów składającą się z przedstawicieli wszystkich państw członkowskich, której przewodniczy przedstawiciel Komisji, aby doradzała Komisji i przedstawiała swoje stanowisko na temat porównywalności, wiarygodności i wyczerpującego charakteru obliczeń DNB, badała kwestie związane z wykonywaniem niniejszego rozporządzenia i wydawała coroczne opinie w sprawie prawidłowości danych dotyczących DNB przekazywanych przez państwa członkowskie do celów zasobów własnych.

Artykuł 5

1.   Komisja weryfikuje źródła, ich wykorzystanie i metody zawarte w wykazie, o którym mowa w art. 3 ust. 1. W tym celu stosowany jest model weryfikacji opracowany przez Komisję w ścisłej współpracy z grupą ekspertów, o której mowa w art. 4. Model ten opiera się na zasadach wzajemnej weryfikacji i opłacalności oraz uwzględnia akty delegowane, o których mowa w ust. 2 akapit drugi niniejszego artykułu.

2.   Dane dotyczące DNB muszą być wiarygodne, wyczerpujące i porównywalne.

Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 7 w celu uzupełnienia przepisu ustanowionego w akapicie pierwszym niniejszego ustępu poprzez określenie wykazu kwestii, jakie należy uwzględnić w każdym cyklu weryfikacji, aby zapewnić wiarygodność, wyczerpujący charakter oraz jak najwyższy stopień porównywalności danych dotyczących DNB, zgodnie z ESA 2010.

3.   Komisja ustanawia, w drodze aktów wykonawczych, środki szczegółowe w celu zwiększenia porównywalności, wiarygodności i wyczerpującego charakteru danych dotyczących DNB, w oparciu o wykaz kwestii określony przez Komisję w aktach delegowanych, o których mowa w ust. 2 akapit drugi niniejszego artykułu. Takie akty wykonawcze muszą być należycie uzasadnione i zgodne z ESA 2010. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 8 ust. 2.

Artykuł 6

1.   Bez uszczerbku dla kontroli przewidzianych w art. 2 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 608/2014 wizyty informacyjne dotyczące DNB mogą, w przypadkach uznanych za stosowne, być przeprowadzane w państwach członkowskich przez Komisję (Eurostat).

2.   Celem wizyt informacyjnych, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, jest weryfikacja jakości agregatów DNB i ich składników oraz weryfikacja zgodności z ESA 2010. Korzystając ze swojego prawa do przeprowadzania takich wizyt informacyjnych, Komisja (Eurostat) przestrzega zasad dotyczących poufności informacji statystycznych, określonych w rozdziale V rozporządzenia (WE) nr 223/2009.

3.   Podczas przeprowadzania wizyt informacyjnych w państwach członkowskich Komisja (Eurostat) może zwrócić się o pomoc do ekspertów w dziedzinie rachunków narodowych reprezentujących krajowe organy statystyczne innych państw członkowskich; zachęca się Komisję do skorzystania z tej możliwości.

Eksperci w dziedzinie rachunków narodowych muszą być zarejestrowani na liście, która jest tworzona na podstawie dobrowolnych kandydatur przesyłanych do Komisji (Eurostatu) przez krajowe organy odpowiedzialne za sprawozdawczość w zakresie rachunków narodowych.Uczestnictwo ekspertów w dziedzinie rachunków narodowych z innych państw członkowskich w takich wizytach informacyjnych jest dobrowolne.

Artykuł 7

1.   Powierzenie Komisji uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2.   Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 5 ust. 2 akapit drugi, powierza się Komisji na okres pięciu lat od dnia 18 kwietnia 2019 r. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem okresu pięciu lat. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu.

3.   Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 5 ust. 2 akapit drugi, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w późniejszym terminie określonym w tej decyzji. Nie wpływa ona na ważność już obowiązujących aktów delegowanych.

4.   Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa.

5.   Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

6.   Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 5 ust. 2 akapit drugi wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.

Artykuł 8

1.   Komisję wspomaga Komitet ds. Europejskiego Systemu Statystycznego ustanowiony na mocy rozporządzenia (WE) nr 223/2009. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

2.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

ROZDZIAŁ IV

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 9

Przed dniem 1 stycznia 2023 r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie ze stosowania niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 10

Dyrektywa 89/130/EWG, Euratom i rozporządzenie (WE, Euratom) nr 1287/2003 tracą moc.

Odesłania do uchylonych aktów traktuje się jako odesłania do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z tabelami korelacji znajdującymi się w załączniku.

Artykuł 11

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 19 marca 2019 r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego

A. TAJANI

Przewodniczący

W imieniu Rady

G. CIAMBA

Przewodniczący

---

(1)  Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 31 stycznia 2019 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) oraz decyzja Rady z dnia 18 lutego 2019 r.

1

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 223/2009 z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie statystyki europejskiej oraz uchylające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE, Euratom) nr 1101/2008 w sprawie przekazywania do Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich danych statystycznych objętych zasadą poufności, rozporządzenie Rady (WE) nr 322/97 w sprawie statystyk Wspólnoty oraz decyzję Rady 89/382/EWG, Euratom w sprawie ustanowienia Komitetu ds. Programów Statystycznych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 87 z 31.3.2009, s. 164).

2

(3)  Decyzja Rady 2014/335/UE, Euratom z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie systemu zasobów własnych Unii Europejskiej (Dz.U. L 168 z 7.6.2014, s. 105).

3

(4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 549/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych w Unii Europejskiej (Dz.U. L 174 z 26.6.2013, s. 1).

4

(5)  Decyzja Rady 2007/436/WE, Euratom z dnia 7 czerwca 2007 r. w sprawie systemu zasobów własnych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 163 z 23.6.2007, s. 17).

5

(6)  Rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 608/2014 z dnia 26 maja 2014 r. określające środki wykonawcze dotyczące systemu zasobów własnych Unii Europejskiej (Dz.U. L 168 z 7.6.2014, s. 29).

6

(7)  
  Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 1.

7

(8)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).

8

(9)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1287/2003 z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie harmonizacji dochodu narodowego brutto w cenach rynkowych (rozporządzenie DNB) (Dz.U. L 181 z 19.7.2003, s. 1).

9

(10)  Dyrektywa Rady 89/130/EWG, Euratom z dnia 13 lutego 1989 r. w sprawie harmonizacji obliczania produktu narodowego brutto w cenach rynkowych (Dz.U. L 49 z 21.2.1989, s. 26).

10

---

ZAŁĄCZNIK

Tabele korelacji

| Dyrektywa 89/130/EWG, Euratom | Niniejsze rozporządzenie |
| --- | --- |
| art. 1 | art. 1 ust. 1 i 3 |
| art. 2 | art. 1 ust. 2 |
| art. 3 | art. 2 ust. 1 i 2 |
| — | art. 4 |
| art. 4 | art. 3 |
| art. 5 | art. 2 ust. 3 |
| — | art. 5 |
| — | art. 6 |
| — | art. 7 |
| art. 6 | art. 8 |
| art. 7 | — |
| art. 8 | — |
| art. 9 | — |
| art. 10 | art. 9 |
| — | art. 10 |
| art. 11 | — |
| — | art. 11 |

Dyrektywa 89/130/EWG, Euratom

Niniejsze rozporządzenie

art. 1

art. 1 ust. 1 i 3

art. 2

art. 1 ust. 2

art. 3

art. 2 ust. 1 i 2

—

art. 4

art. 4

art. 3

art. 5

art. 2 ust. 3

—

art. 5

—

art. 6

—

art. 7

art. 6

art. 8

art. 7

—

art. 8

—

art. 9

—

art. 10

art. 9

—

art. 10

art. 11

—

—

art. 11

| Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 1287/2003 | Niniejsze rozporządzenie |
| --- | --- |
| art. 1 | art. 1 |
| art. 2 | art. 2 |
| art. 3 | art. 3 |
| — | art. 4 |
| art. 4 | art. 8 |
| art. 5 ust. 1 | art. 5 |
| art. 5 ust. 2 | — |
| art. 5 ust. 3 | — |
| art. 6 | art. 6 |
| — | art. 7 |
| art. 7 | art. 9 |
| — | art. 10 |
| art. 8 | art. 11 |

Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 1287/2003

Niniejsze rozporządzenie

art. 1

art. 1

art. 2

art. 2

art. 3

art. 3

—

art. 4

art. 4

art. 8

art. 5 ust. 1

art. 5

art. 5 ust. 2

—

art. 5 ust. 3

—

art. 6

art. 6

—

art. 7

art. 7

art. 9

—

art. 10

art. 8

art. 11

---

| 29.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 91/25 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 91/25

---

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2019/517

z dnia 19 marca 2019 r.

w sprawie wdrażania i funkcjonowania Domeny Najwyższego Poziomu .eu, zmiany i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 733/2002 oraz uchylenia rozporządzenia Komisji (WE) nr 874/2004

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 172,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

po konsultacji z Komitetem Regionów,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (2),

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Domenę Najwyższego Poziomu (ang. Top-Level Domain, TLD) .eu ustanowiono rozporządzeniem (WE) nr 733/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (3) oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 874/2004 (4). Od przyjęcia tych rozporządzeń kontekst polityczny i prawny w Unii, środowisko internetowe oraz rynek internetowy znacznie się zmieniły. |
| --- | --- |

(1)

Domenę Najwyższego Poziomu (ang. Top-Level Domain, TLD) .eu ustanowiono rozporządzeniem (WE) nr 733/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (3) oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 874/2004 (4). Od przyjęcia tych rozporządzeń kontekst polityczny i prawny w Unii, środowisko internetowe oraz rynek internetowy znacznie się zmieniły.

| (2) | Szybka ewolucja rynku TLD i dynamiczny charakter otoczenia cyfrowego wymagają wytrzymującego próbę czasu i elastycznego otoczenia regulacyjnego. TLD .eu stanowi jeden z największych krajowych kodów TLD (ang. country code top-level domains, ccTLD). TLD .eu jest wykorzystywana przez instytucje, agencje i organy Unii, w tym na potrzeby europejskich projektów i inicjatyw. Celem TLD .eu jest – dzięki dobremu zarządzaniu – wspieranie rozwoju tożsamości Unii i promowanie w internecie jej wartości, takich jak wielojęzyczność, poszanowanie prywatności i bezpieczeństwa użytkowników oraz poszanowanie praw człowieka, a także określonych priorytetów w internecie. |
| --- | --- |

(2)

Szybka ewolucja rynku TLD i dynamiczny charakter otoczenia cyfrowego wymagają wytrzymującego próbę czasu i elastycznego otoczenia regulacyjnego. TLD .eu stanowi jeden z największych krajowych kodów TLD (ang. country code top-level domains, ccTLD). TLD .eu jest wykorzystywana przez instytucje, agencje i organy Unii, w tym na potrzeby europejskich projektów i inicjatyw. Celem TLD .eu jest – dzięki dobremu zarządzaniu – wspieranie rozwoju tożsamości Unii i promowanie w internecie jej wartości, takich jak wielojęzyczność, poszanowanie prywatności i bezpieczeństwa użytkowników oraz poszanowanie praw człowieka, a także określonych priorytetów w internecie.

| (3) | TLD są podstawowym elementem w hierarchicznej strukturze systemu nazw domen (DNS), zapewniając interoperacyjny system niepowtarzalnych identyfikatorów, dostępnych na całym świecie w odniesieniu do wszelkich zastosowań i wszelkich sieci. |
| --- | --- |

(3)

TLD są podstawowym elementem w hierarchicznej strukturze systemu nazw domen (DNS), zapewniając interoperacyjny system niepowtarzalnych identyfikatorów, dostępnych na całym świecie w odniesieniu do wszelkich zastosowań i wszelkich sieci.

| (4) | TLD .eu powinna promować korzystanie z sieci internetowych i dostęp do nich, zgodnie z art. 170 i 171 TFUE, poprzez dostarczanie dodatkowej rejestracji w stosunku do istniejących ccTLD oraz do rejestracji globalnej w podstawowych TLD. |
| --- | --- |

(4)

TLD .eu powinna promować korzystanie z sieci internetowych i dostęp do nich, zgodnie z art. 170 i 171 TFUE, poprzez dostarczanie dodatkowej rejestracji w stosunku do istniejących ccTLD oraz do rejestracji globalnej w podstawowych TLD.

| (5) | TLD .eu, będąca wyraźnym i łatwo rozpoznawalnym znakiem, powinna zapewniać wyraźne skojarzenie z Unią i rynkiem europejskim. Powinna umożliwiać przedsiębiorstwom, organizacjom i osobom fizycznym na obszarze Unii rejestrację nazwy domeny w ramach TLD .eu. Istnienie takiej nazwy domeny jest istotne dla wzmocnienia tożsamości Unii w internecie. Rozporządzenie (WE) nr 733/2002 powinno zatem zostać zmienione, aby zezwolić obywatelom Unii na rejestrację nazwy TLD. eu, niezależnie od ich miejsca zamieszkania, od dnia 19 października 2019 r. |
| --- | --- |

(5)

TLD .eu, będąca wyraźnym i łatwo rozpoznawalnym znakiem, powinna zapewniać wyraźne skojarzenie z Unią i rynkiem europejskim. Powinna umożliwiać przedsiębiorstwom, organizacjom i osobom fizycznym na obszarze Unii rejestrację nazwy domeny w ramach TLD .eu. Istnienie takiej nazwy domeny jest istotne dla wzmocnienia tożsamości Unii w internecie. Rozporządzenie (WE) nr 733/2002 powinno zatem zostać zmienione, aby zezwolić obywatelom Unii na rejestrację nazwy TLD. eu, niezależnie od ich miejsca zamieszkania, od dnia 19 października 2019 r.

| (6) | Nazwy domen w ramach TLD .eu powinny być przyznawane kwalifikującym się stronom w miarę dostępności. |
| --- | --- |

(6)

Nazwy domen w ramach TLD .eu powinny być przyznawane kwalifikującym się stronom w miarę dostępności.

| (7) | Komisja powinna promować współpracę między Rejestrem, Urzędem Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i innymi agencjami Unii w celu przeciwdziałania spekulacyjnym i służącym nadużyciom rejestracjom nazw domen, w tym piractwu domenowemu, oraz udostępniania prostych procedur administracyjnych, w szczególności małym i średnim przedsiębiorstwom (MŚP). |
| --- | --- |

(7)

Komisja powinna promować współpracę między Rejestrem, Urzędem Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i innymi agencjami Unii w celu przeciwdziałania spekulacyjnym i służącym nadużyciom rejestracjom nazw domen, w tym piractwu domenowemu, oraz udostępniania prostych procedur administracyjnych, w szczególności małym i średnim przedsiębiorstwom (MŚP).

| (8) | W celu zapewnienia lepszej ochrony prawa stron do zawierania umów z, odpowiednio, Rejestrem i rejestratorami, spory dotyczące rejestracji nazw domen w TLD .eu powinny być rozwiązywane przez organy mające siedzibę w Unii, przy zastosowaniu odpowiednich przepisów krajowych, bez uszczerbku dla uznanych przez państwa członkowskie lub Unię praw i obowiązków, wynikających z instrumentów międzynarodowych. |
| --- | --- |

(8)

W celu zapewnienia lepszej ochrony prawa stron do zawierania umów z, odpowiednio, Rejestrem i rejestratorami, spory dotyczące rejestracji nazw domen w TLD .eu powinny być rozwiązywane przez organy mające siedzibę w Unii, przy zastosowaniu odpowiednich przepisów krajowych, bez uszczerbku dla uznanych przez państwa członkowskie lub Unię praw i obowiązków, wynikających z instrumentów międzynarodowych.

| (9) | Komisja powinna, na podstawie otwartej, przejrzystej i niedyskryminacyjnej procedury wyboru, uwzględniając oszczędność kosztową i prostotę administracyjną, wyznaczyć Rejestr dla TLD .eu. W celu wspierania jednolitego rynku cyfrowego, stworzenia internetowej tożsamości europejskiej oraz wspierania transgranicznej działalności internetowej należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do kryteriów kwalifikowalności i wyboru oraz procedury wyznaczania Rejestru. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa (5). W szczególności, aby zapewnić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie udział na równych zasadach w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych. |
| --- | --- |

(9)

Komisja powinna, na podstawie otwartej, przejrzystej i niedyskryminacyjnej procedury wyboru, uwzględniając oszczędność kosztową i prostotę administracyjną, wyznaczyć Rejestr dla TLD .eu. W celu wspierania jednolitego rynku cyfrowego, stworzenia internetowej tożsamości europejskiej oraz wspierania transgranicznej działalności internetowej należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do kryteriów kwalifikowalności i wyboru oraz procedury wyznaczania Rejestru. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa (5). W szczególności, aby zapewnić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie udział na równych zasadach w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych.

| (10) | W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze do przyjmowania wykazów nazw domen zastrzeżonych i zablokowanych przez państwa członkowskie, do ustanawiania zasad, które mają zostać zawarte w umowie między Komisją a Rejestrem, oraz do wyznaczania Rejestru w przypadku należycie uzasadnionej szczególnie pilnej potrzeby, w szczególności aby zagwarantować ciągłość usługi. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (6). Wykazy takie należy zestawiać z uwzględnieniem dostępności nazw domen, biorąc pod uwagę nazwy domen na drugim poziomie, już zastrzeżonych lub zarejestrowanych przez państwa członkowskie. |
| --- | --- |

(10)

W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze do przyjmowania wykazów nazw domen zastrzeżonych i zablokowanych przez państwa członkowskie, do ustanawiania zasad, które mają zostać zawarte w umowie między Komisją a Rejestrem, oraz do wyznaczania Rejestru w przypadku należycie uzasadnionej szczególnie pilnej potrzeby, w szczególności aby zagwarantować ciągłość usługi. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (6). Wykazy takie należy zestawiać z uwzględnieniem dostępności nazw domen, biorąc pod uwagę nazwy domen na drugim poziomie, już zastrzeżonych lub zarejestrowanych przez państwa członkowskie.

| (11) | Komisja powinna zawrzeć z wyznaczonym Rejestrem umowę obejmującą szczegółowe zasady i procedury mające zastosowanie do Rejestru w zakresie organizacji, administrowania i zarządzania TLD .eu. Umowa powinna być ograniczona w czasie i przewidywać możliwość jej jednokrotnego odnowienia bez potrzeby organizowania nowej procedury wyboru. |
| --- | --- |

(11)

Komisja powinna zawrzeć z wyznaczonym Rejestrem umowę obejmującą szczegółowe zasady i procedury mające zastosowanie do Rejestru w zakresie organizacji, administrowania i zarządzania TLD .eu. Umowa powinna być ograniczona w czasie i przewidywać możliwość jej jednokrotnego odnowienia bez potrzeby organizowania nowej procedury wyboru.

| (12) | Zasady i procedury dotyczące funkcjonowania TLD .eu należy załączyć do umowy między Komisją a wyznaczonym Rejestrem. |
| --- | --- |

(12)

Zasady i procedury dotyczące funkcjonowania TLD .eu należy załączyć do umowy między Komisją a wyznaczonym Rejestrem.

| (13) | Niniejsze rozporządzenie nie powinno mieć wpływu na stosowanie reguł konkurencji, określonych w art. 101 i 102 TFUE. |
| --- | --- |

(13)

Niniejsze rozporządzenie nie powinno mieć wpływu na stosowanie reguł konkurencji, określonych w art. 101 i 102 TFUE.

| (14) | Rejestr powinien być zgodny z zasadami niedyskryminacji i przejrzystości oraz wprowadzać środki służące zapewnieniu uczciwej konkurencji, które Komisja powinna uprzednio zatwierdzić, zwłaszcza gdy Rejestr świadczy usługi przedsiębiorstwom, z którymi konkuruje na rynkach niższego szczebla. |
| --- | --- |

(14)

Rejestr powinien być zgodny z zasadami niedyskryminacji i przejrzystości oraz wprowadzać środki służące zapewnieniu uczciwej konkurencji, które Komisja powinna uprzednio zatwierdzić, zwłaszcza gdy Rejestr świadczy usługi przedsiębiorstwom, z którymi konkuruje na rynkach niższego szczebla.

| (15) | Internetowa Korporacja ds. Nadanych Nazw i Numerów (ICANN) jest obecnie odpowiedzialna za koordynację przydzielania rejestrom kodów oznaczających ccTLD. Rejestr powinien zawrzeć z ICANN odpowiednią umowę, określającą przydzielenie kodu ccTLD .eu z uwzględnieniem odpowiednich zasad przyjętych przez Rządowy Komitet Doradczy (GAC). |
| --- | --- |

(15)

Internetowa Korporacja ds. Nadanych Nazw i Numerów (ICANN) jest obecnie odpowiedzialna za koordynację przydzielania rejestrom kodów oznaczających ccTLD. Rejestr powinien zawrzeć z ICANN odpowiednią umowę, określającą przydzielenie kodu ccTLD .eu z uwzględnieniem odpowiednich zasad przyjętych przez Rządowy Komitet Doradczy (GAC).

| (16) | W celu zapewnienia ciągłości usług, a zwłaszcza w celu zagwarantowania, aby w przypadku ponownego przekazania uprawnień bądź wystąpienia innych nieprzewidzianych okoliczności istniała możliwość ciągłego świadczenia usług na rzecz lokalnej społeczności internetowej z ograniczeniem do minimum wszelkich zakłóceń, Rejestr powinien zawrzeć odpowiednią umowę powierniczą. Rejestr powinien codziennie przedkładać powiernikowi elektroniczną kopię aktualnej zawartości bazy danych TLD .eu. |
| --- | --- |

(16)

W celu zapewnienia ciągłości usług, a zwłaszcza w celu zagwarantowania, aby w przypadku ponownego przekazania uprawnień bądź wystąpienia innych nieprzewidzianych okoliczności istniała możliwość ciągłego świadczenia usług na rzecz lokalnej społeczności internetowej z ograniczeniem do minimum wszelkich zakłóceń, Rejestr powinien zawrzeć odpowiednią umowę powierniczą. Rejestr powinien codziennie przedkładać powiernikowi elektroniczną kopię aktualnej zawartości bazy danych TLD .eu.

| (17) | Procedury alternatywnych metod rozwiązywania sporów (ADR), które mają zostać przyjęte, powinny być zgodne z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/11/UE (7) i należy w nich uwzględniać najlepsze praktyki międzynarodowe w przedmiotowej dziedzinie, a zwłaszcza odpowiednie zalecenia Światowej Organizacji Własności Intelektualnej, aby w jak największym stopniu zagwarantować unikanie rejestracji o charakterze spekulacyjnym i służącym nadużyciom. W ramach tych procedur ADR należy przestrzegać jednolitych zasad proceduralnych, zgodnych z zasadami proceduralnymi określonymi w Jednolitych Zasadach Rozwiązywania Sporów o Nazwy Domen ICANN. |
| --- | --- |

(17)

Procedury alternatywnych metod rozwiązywania sporów (ADR), które mają zostać przyjęte, powinny być zgodne z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/11/UE (7) i należy w nich uwzględniać najlepsze praktyki międzynarodowe w przedmiotowej dziedzinie, a zwłaszcza odpowiednie zalecenia Światowej Organizacji Własności Intelektualnej, aby w jak największym stopniu zagwarantować unikanie rejestracji o charakterze spekulacyjnym i służącym nadużyciom. W ramach tych procedur ADR należy przestrzegać jednolitych zasad proceduralnych, zgodnych z zasadami proceduralnymi określonymi w Jednolitych Zasadach Rozwiązywania Sporów o Nazwy Domen ICANN.

| (18) | W polityce dotyczącej służących nadużyciom rejestracji nazw domen .eu należy przewidzieć weryfikację przez Rejestr otrzymywanych danych, w szczególności danych dotyczących tożsamości podmiotów wnioskujących o rejestrację, jak również wycofanie i zablokowanie przyszłych rejestracji nazw domen uznanych prawomocnym orzeczeniem sądu państwa członkowskiego za zniesławiające, rasistowskie lub w inny sposób sprzeczne z prawem państwa członkowskiego. Rejestr powinien dołożyć wszelkich starań, aby zapewnić poprawność otrzymywanych i przechowywanych danych. Procedura wycofania powinna dawać posiadaczowi nazwy domeny rozsądną możliwość naprawienia wszelkich naruszeń kryteriów kwalifikowalności lub wymogów w zakresie rejestracji, lub uregulowania niespłaconych długów przed dokonaniem wycofania. |
| --- | --- |

(18)

W polityce dotyczącej służących nadużyciom rejestracji nazw domen .eu należy przewidzieć weryfikację przez Rejestr otrzymywanych danych, w szczególności danych dotyczących tożsamości podmiotów wnioskujących o rejestrację, jak również wycofanie i zablokowanie przyszłych rejestracji nazw domen uznanych prawomocnym orzeczeniem sądu państwa członkowskiego za zniesławiające, rasistowskie lub w inny sposób sprzeczne z prawem państwa członkowskiego. Rejestr powinien dołożyć wszelkich starań, aby zapewnić poprawność otrzymywanych i przechowywanych danych. Procedura wycofania powinna dawać posiadaczowi nazwy domeny rozsądną możliwość naprawienia wszelkich naruszeń kryteriów kwalifikowalności lub wymogów w zakresie rejestracji, lub uregulowania niespłaconych długów przed dokonaniem wycofania.

| (19) | Nazwa domeny, która jest identyczna z oznaczeniem lub łudząco podobna do oznaczenia, do którego na mocy prawa Unii lub prawa krajowego zostało ustanowione prawo i która to nazwa domeny została zarejestrowana bez tytułu prawnego do tego oznaczenia lub bez uzasadnionego interesu w odniesieniu do tego oznaczenia, powinna, co do zasady, zostać wycofana, a w razie konieczności przekazana prawowitemu posiadaczowi. Nazwę domeny należy wycofać w każdym przypadku, w którym stwierdzono, że została ona wykorzystana w złej wierze. |
| --- | --- |

(19)

Nazwa domeny, która jest identyczna z oznaczeniem lub łudząco podobna do oznaczenia, do którego na mocy prawa Unii lub prawa krajowego zostało ustanowione prawo i która to nazwa domeny została zarejestrowana bez tytułu prawnego do tego oznaczenia lub bez uzasadnionego interesu w odniesieniu do tego oznaczenia, powinna, co do zasady, zostać wycofana, a w razie konieczności przekazana prawowitemu posiadaczowi. Nazwę domeny należy wycofać w każdym przypadku, w którym stwierdzono, że została ona wykorzystana w złej wierze.

| (20) | Rejestr powinien przyjąć jasną politykę mającą na celu zapewnienie terminowego wykrywania służących nadużyciom rejestracji nazw domen oraz, w razie konieczności, współpracować z właściwymi organami i innymi podmiotami publicznymi działającymi w dziedzinie cyberbezpieczeństwa i bezpieczeństwa informacji, które są szczególnie zaangażowane w zwalczanie takich rejestracji, jak np. krajowe zespoły reagowania na incydenty komputerowe (CERT). |
| --- | --- |

(20)

Rejestr powinien przyjąć jasną politykę mającą na celu zapewnienie terminowego wykrywania służących nadużyciom rejestracji nazw domen oraz, w razie konieczności, współpracować z właściwymi organami i innymi podmiotami publicznymi działającymi w dziedzinie cyberbezpieczeństwa i bezpieczeństwa informacji, które są szczególnie zaangażowane w zwalczanie takich rejestracji, jak np. krajowe zespoły reagowania na incydenty komputerowe (CERT).

| (21) | Rejestr powinien wspomagać organy ścigania w walce z przestępczością za pomocą wprowadzania technicznych i organizacyjnych środków mających na celu umożliwienie właściwym organom dostępu do danych w Rejestrze do celów zapobiegania przestępstwom, ich wykrywania, prowadzenia w ich sprawach postępowań przygotowawczych i ich ścigania, zgodnie z prawem Unii lub prawem krajowym. |
| --- | --- |

(21)

Rejestr powinien wspomagać organy ścigania w walce z przestępczością za pomocą wprowadzania technicznych i organizacyjnych środków mających na celu umożliwienie właściwym organom dostępu do danych w Rejestrze do celów zapobiegania przestępstwom, ich wykrywania, prowadzenia w ich sprawach postępowań przygotowawczych i ich ścigania, zgodnie z prawem Unii lub prawem krajowym.

| (22) | Niniejsze rozporządzenie powinno być wykonywane zgodnie z zasadami odnoszącymi się do prywatności i do ochrony danych osobowych. Rejestr powinien być zgodny z odpowiednimi unijnymi przepisami, zasadami i wytycznymi dotyczącymi ochrony danych, w szczególności z odpowiednimi wymogami bezpieczeństwa, zasadami konieczności, proporcjonalności, ograniczenia celu i proporcjonalnego okresu zatrzymywania danych. Ponadto ochrona danych osobowych już w fazie projektowania oraz domyślna ochrona danych powinny być wbudowane we wszystkie opracowane lub utrzymywane systemy przetwarzania danych i bazy danych. |
| --- | --- |

(22)

Niniejsze rozporządzenie powinno być wykonywane zgodnie z zasadami odnoszącymi się do prywatności i do ochrony danych osobowych. Rejestr powinien być zgodny z odpowiednimi unijnymi przepisami, zasadami i wytycznymi dotyczącymi ochrony danych, w szczególności z odpowiednimi wymogami bezpieczeństwa, zasadami konieczności, proporcjonalności, ograniczenia celu i proporcjonalnego okresu zatrzymywania danych. Ponadto ochrona danych osobowych już w fazie projektowania oraz domyślna ochrona danych powinny być wbudowane we wszystkie opracowane lub utrzymywane systemy przetwarzania danych i bazy danych.

| (23) | W celu zapewnienia skutecznego okresowego nadzoru Rejestr powinien być przynajmniej raz na dwa lata kontrolowany na własny koszt przez niezależny podmiot w celu potwierdzenia, w drodze sprawozdania z oceny zgodności, że Rejestr spełnia wymogi określone w niniejszym rozporządzeniu. Rejestr powinien przedłożyć Komisji to sprawozdanie zgodnie z umową zawartą z Komisją. |
| --- | --- |

(23)

W celu zapewnienia skutecznego okresowego nadzoru Rejestr powinien być przynajmniej raz na dwa lata kontrolowany na własny koszt przez niezależny podmiot w celu potwierdzenia, w drodze sprawozdania z oceny zgodności, że Rejestr spełnia wymogi określone w niniejszym rozporządzeniu. Rejestr powinien przedłożyć Komisji to sprawozdanie zgodnie z umową zawartą z Komisją.

| (24) | Umowa między Komisją a Rejestrem powinna określać procedury służące poprawie organizacji, administrowania i zarządzania TLD .eu przez Rejestr zgodnie z instrukcjami Komisji wynikającymi z jej działań nadzorczych przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu. |
| --- | --- |

(24)

Umowa między Komisją a Rejestrem powinna określać procedury służące poprawie organizacji, administrowania i zarządzania TLD .eu przez Rejestr zgodnie z instrukcjami Komisji wynikającymi z jej działań nadzorczych przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.

| (25) | W swoich konkluzjach w sprawie zarządzania internetem z dnia 27 listopada 2014 r. Rada ponownie potwierdziła zobowiązanie Unii do wspierania wielostronnych struktur zarządczych opartych na spójnym zestawie ogólnoświatowych zasad zarządzania internetem. Zarządzanie internetem sprzyjające włączeniu społecznemu odnosi się do rozwijania i stosowania przez rządy, sektor prywatny, społeczeństwo obywatelskie, organizacje międzynarodowe i środowisko techniczne, w ramach pełnienia przypisanych im ról, wspólnych zasad, norm, przepisów, procedur decyzyjnych i programów, które kształtują rozwój i korzystanie z internetu. |
| --- | --- |

(25)

W swoich konkluzjach w sprawie zarządzania internetem z dnia 27 listopada 2014 r. Rada ponownie potwierdziła zobowiązanie Unii do wspierania wielostronnych struktur zarządczych opartych na spójnym zestawie ogólnoświatowych zasad zarządzania internetem. Zarządzanie internetem sprzyjające włączeniu społecznemu odnosi się do rozwijania i stosowania przez rządy, sektor prywatny, społeczeństwo obywatelskie, organizacje międzynarodowe i środowisko techniczne, w ramach pełnienia przypisanych im ról, wspólnych zasad, norm, przepisów, procedur decyzyjnych i programów, które kształtują rozwój i korzystanie z internetu.

| (26) | Należy powołać Grupę Doradczą Zainteresowanych Stron ds. Domeny .eu, która będzie pełnić rolę doradczą wobec Komisji, w celu wzmocnienia i poszerzenia wkładu w dobre zarządzanie Rejestrem. Grupa powinna odzwierciedlać wielostronny model zarządzania internetem, a jej członków, innych niż reprezentujący organy państw członkowskich i organizacje międzynarodowe, powinna powołać Komisja w oparciu o otwartą, niedyskryminacyjną i przejrzystą procedurę. Przedstawiciele organów państw członkowskich powinni być powoływani w systemie rotacji, co zapewni wystarczającą ciągłość uczestnictwa w grupie. |
| --- | --- |

(26)

Należy powołać Grupę Doradczą Zainteresowanych Stron ds. Domeny .eu, która będzie pełnić rolę doradczą wobec Komisji, w celu wzmocnienia i poszerzenia wkładu w dobre zarządzanie Rejestrem. Grupa powinna odzwierciedlać wielostronny model zarządzania internetem, a jej członków, innych niż reprezentujący organy państw członkowskich i organizacje międzynarodowe, powinna powołać Komisja w oparciu o otwartą, niedyskryminacyjną i przejrzystą procedurę. Przedstawiciele organów państw członkowskich powinni być powoływani w systemie rotacji, co zapewni wystarczającą ciągłość uczestnictwa w grupie.

| (27) | Komisja powinna przeprowadzić ocenę skuteczności i funkcjonowania TLD .eu. Ocena ta powinna dotyczyć metod pracy wyznaczonego Rejestru i istotności jego zadań. Komisja powinna również przedkładać Parlamentowi Europejskiemu i Radzie regularne sprawozdania z oceny funkcjonowania nazwy TLD. eu. |
| --- | --- |

(27)

Komisja powinna przeprowadzić ocenę skuteczności i funkcjonowania TLD .eu. Ocena ta powinna dotyczyć metod pracy wyznaczonego Rejestru i istotności jego zadań. Komisja powinna również przedkładać Parlamentowi Europejskiemu i Radzie regularne sprawozdania z oceny funkcjonowania nazwy TLD. eu.

| (28) | Niniejsze rozporządzenie nie narusza praw podstawowych i jest zgodne z zasadami uznanymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”), zapisanymi w Traktatach, w szczególności w zakresie ochrony danych osobowych, wolności wypowiedzi i informacji oraz ochrony konsumentów. Należy przestrzegać właściwych procedur unijnych, dopilnowując, aby przepisy prawa krajowego, które mają wpływ na niniejsze rozporządzenie, były zgodne z prawem Unii, w szczególności z Kartą. W przypadku wątpliwości co do zgodności z prawem Unii Rejestr powinien zwracać się o wytyczne do Komisji. |
| --- | --- |

(28)

Niniejsze rozporządzenie nie narusza praw podstawowych i jest zgodne z zasadami uznanymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”), zapisanymi w Traktatach, w szczególności w zakresie ochrony danych osobowych, wolności wypowiedzi i informacji oraz ochrony konsumentów. Należy przestrzegać właściwych procedur unijnych, dopilnowując, aby przepisy prawa krajowego, które mają wpływ na niniejsze rozporządzenie, były zgodne z prawem Unii, w szczególności z Kartą. W przypadku wątpliwości co do zgodności z prawem Unii Rejestr powinien zwracać się o wytyczne do Komisji.

| (29) | Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia, mianowicie wdrożenie ogólnoeuropejskiej TLD obok ccTLD, nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast z uwagi na zakres i skutki działań możliwe jest jego lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, może ona podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. |
| --- | --- |

(29)

Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia, mianowicie wdrożenie ogólnoeuropejskiej TLD obok ccTLD, nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast z uwagi na zakres i skutki działań możliwe jest jego lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, może ona podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.

| (30) | Aby ograniczyć wszelkie ryzyko zakłóceń w świadczeniu usług przez TLD .eu w okresie wdrażania nowych ram regulacyjnych, w niniejszym rozporządzeniu określono przepisy przejściowe. |
| --- | --- |

(30)

Aby ograniczyć wszelkie ryzyko zakłóceń w świadczeniu usług przez TLD .eu w okresie wdrażania nowych ram regulacyjnych, w niniejszym rozporządzeniu określono przepisy przejściowe.

| (31) | Należy zatem zmienić i uchylić rozporządzenie (WE) nr 733/2002 oraz uchylić rozporządzenie (WE) nr 874/2004, |
| --- | --- |

(31)

Należy zatem zmienić i uchylić rozporządzenie (WE) nr 733/2002 oraz uchylić rozporządzenie (WE) nr 874/2004,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

ROZDZIAŁ I

PRZEPISY OGÓLNE

Artykuł 1

Przedmiot i cele

1.   Niniejszym rozporządzeniem wdraża się kod krajowy domeny najwyższego poziomu (ccTLD) .eu oraz jego dostępne warianty w innych alfabetach w celu wspierania jednolitego rynku cyfrowego, stworzenia internetowej tożsamości Unii i wspierania transgranicznej działalności internetowej. Niniejsze rozporządzenie określa również warunki wdrożenia tego ccTLD, w tym wyznaczenie i charakterystykę Rejestru. W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się również ramy prawne i ogólne ramy polityki, w obrębie których wyznaczony Rejestr ma funkcjonować.

2.   Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla ustaleń poczynionych przez państwa członkowskie w odniesieniu do swoich krajowych ccTLD.

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia przyjęto następujące definicje:

| 1) | „Rejestr” oznacza podmiot, któremu powierzono organizację, administrowanie i zarządzanie TLD .eu, w tym utrzymywanie właściwych baz danych i związanych z nimi usług kwerendy publicznej, rejestrację nazw domen, obsługę Rejestru nazw domen, obsługę Rejestru serwerów nazw (TLD) oraz rozpowszechnianie plików strefowych TLD na serwerach nazw; |
| --- | --- |

1)

„Rejestr” oznacza podmiot, któremu powierzono organizację, administrowanie i zarządzanie TLD .eu, w tym utrzymywanie właściwych baz danych i związanych z nimi usług kwerendy publicznej, rejestrację nazw domen, obsługę Rejestru nazw domen, obsługę Rejestru serwerów nazw (TLD) oraz rozpowszechnianie plików strefowych TLD na serwerach nazw;

| 2) | „rejestrator” oznacza osobę fizyczną lub prawną, która, w drodze umowy z Rejestrem, dostarcza usługi rejestracji nazwy domeny podmiotom wnioskującym o rejestrację; |
| --- | --- |

2)

„rejestrator” oznacza osobę fizyczną lub prawną, która, w drodze umowy z Rejestrem, dostarcza usługi rejestracji nazwy domeny podmiotom wnioskującym o rejestrację;

| 3) | „protokoły umiędzynarodowionej nazwy domeny” oznaczają standardy i protokoły, które wspierają stosowanie nazw domen zawierających znaki, które nie są znakami kodu ASCII (ang. American Standard Code for Information Interchange); |
| --- | --- |

3)

„protokoły umiędzynarodowionej nazwy domeny” oznaczają standardy i protokoły, które wspierają stosowanie nazw domen zawierających znaki, które nie są znakami kodu ASCII (ang. American Standard Code for Information Interchange);

| 4) | „baza danych WHOIS” oznacza zbiór danych zawierający informacje na temat technicznych i administracyjnych aspektów rejestracji w TLD .eu; |
| --- | --- |

4)

„baza danych WHOIS” oznacza zbiór danych zawierający informacje na temat technicznych i administracyjnych aspektów rejestracji w TLD .eu;

| 5) | „zasady i procedury dotyczące funkcjonowania TLD .eu” oznaczają szczegółowe zasady dotyczące funkcjonowania TLD .eu oraz zarządzania nią; |
| --- | --- |

5)

„zasady i procedury dotyczące funkcjonowania TLD .eu” oznaczają szczegółowe zasady dotyczące funkcjonowania TLD .eu oraz zarządzania nią;

| 6) | „rejestracja” oznacza serię czynności i etapów procedury, od rozpoczęcia do ukończenia, wykonywanych przez rejestratorów lub Rejestr na wniosek osoby fizycznej lub prawnej, służących wdrożeniu rejestracji nazwy domeny na określony czas. |
| --- | --- |

6)

„rejestracja” oznacza serię czynności i etapów procedury, od rozpoczęcia do ukończenia, wykonywanych przez rejestratorów lub Rejestr na wniosek osoby fizycznej lub prawnej, służących wdrożeniu rejestracji nazwy domeny na określony czas.

ROZDZIAŁ II

WPROWADZENIE W ŻYCIE TLD .eu

SEKCJA 1

Zasady ogólne

Artykuł 3

Kryteria kwalifikowalności

Wniosek o rejestrację jednej lub kilku nazw domen w ramach TLD .eu może złożyć każdy z wymienionych niżej podmiotów:

| a) | obywatel Unii, niezależnie od miejsca jego zamieszkania; |
| --- | --- |

a)

obywatel Unii, niezależnie od miejsca jego zamieszkania;

| b) | osoba fizyczna, która nie jest obywatelem Unii, zamieszkała w państwie członkowskim; |
| --- | --- |

b)

osoba fizyczna, która nie jest obywatelem Unii, zamieszkała w państwie członkowskim;

| c) | przedsiębiorstwo, które ma siedzibę w Unii; oraz |
| --- | --- |

c)

przedsiębiorstwo, które ma siedzibę w Unii; oraz

| d) | organizacja, która ma siedzibę w Unii, bez uszczerbku dla stosowania prawa krajowego. |
| --- | --- |

d)

organizacja, która ma siedzibę w Unii, bez uszczerbku dla stosowania prawa krajowego.

Artykuł 4

Rejestracja i wycofanie nazw domen

1.   Nazwę domeny przydziela się kwalifikującej się stronie, której wniosek wpłynął jako pierwszy do Rejestru w technicznie prawidłowy sposób, zgodnie z procedurami przewidzianymi dla wniosków o rejestrację na podstawie art. 11 lit. b).

2.   Po zarejestrowaniu nazwy domeny jej ponowna rejestracja jest niemożliwa do czasu wygaśnięcia rejestracji bez przedłużenia lub do czasu wycofania danej nazwy domeny.

3.   Rejestr może wycofać nazwę domeny z własnej inicjatywy oraz bez kierowania sporu na drogę ADR lub na drogę postępowania sądowego z następujących przyczyn:

| a) | istnienie nieuregulowanych długów wobec Rejestru; |
| --- | --- |

a)

istnienie nieuregulowanych długów wobec Rejestru;

| b) | niespełnienie przez posiadacza nazwy domeny kryteriów kwalifikowalności zgodnie z art. 3; |
| --- | --- |

b)

niespełnienie przez posiadacza nazwy domeny kryteriów kwalifikowalności zgodnie z art. 3;

| c) | naruszenie przez posiadacza nazwy domeny wymogów dotyczących wniosków o rejestrację ustanowionych na podstawie art. 11 lit. b) i c). |
| --- | --- |

c)

naruszenie przez posiadacza nazwy domeny wymogów dotyczących wniosków o rejestrację ustanowionych na podstawie art. 11 lit. b) i c).

4.   Nazwa domeny może również zostać wycofana, a w razie potrzeby następnie przekazana innemu podmiotowi, po właściwym ADR lub rozstrzygnięciu postępowania sądowego, zgodnie z zasadami i procedurami dotyczącymi funkcjonowania TLD .eu określonymi zgodnie z art. 11, w przypadku gdy nazwa ta jest identyczna z oznaczeniem lub łudząco podobna do oznaczenia, do którego na mocy prawa Unii lub prawa krajowego zostało ustanowione prawo, a:

| a) | nazwa została zarejestrowana przez jej posiadacza bez tytułu prawnego do tego oznaczenia lub bez uzasadnionego interesu w odniesieniu do tego oznaczenia; lub |
| --- | --- |

a)

nazwa została zarejestrowana przez jej posiadacza bez tytułu prawnego do tego oznaczenia lub bez uzasadnionego interesu w odniesieniu do tego oznaczenia; lub

| b) | nazwa została zarejestrowana lub jest używana w złej wierze. |
| --- | --- |

b)

nazwa została zarejestrowana lub jest używana w złej wierze.

5.   W przypadku uznania, w drodze orzeczenia sądu państwa członkowskiego, nazwy domeny za zniesławiającą, rasistowską lub sprzeczną z zasadami porządku publicznego lub z bezpieczeństwem publicznym zgodnie z prawem Unii lub prawem krajowym zgodnym z prawem Unii, po otrzymaniu powiadomienia o orzeczeniu sądu Rejestr taką nazwę blokuje, a po otrzymaniu powiadomienia o orzeczeniu prawomocnym – wycofuje. Rejestr blokuje przyszłe rejestracje nazw domen będących przedmiotem takiego orzeczenia sądu przez okres obowiązywania tego orzeczenia.

6.   Nazwy domen zarejestrowane w TLD .eu mogą być przenoszone wyłącznie na strony uprawnione do rejestracji nazw TLD .eu.

Artykuł 5

Języki, prawo właściwe i jurysdykcja

1.   Rejestracji nazw domen dokonuje się we wszystkich znakach języków urzędowych instytucji Unii zgodnie z dostępnymi standardami międzynarodowymi i stosownie do możliwości obsługi przez odpowiednie protokoły umiędzynarodowionej nazwy domeny.

2.   Nie naruszając rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 (8) ani uznanych przez państwa członkowskie lub Unię praw i obowiązków wynikających z instrumentów międzynarodowych, w umowach między Rejestrem a rejestratorami ani w umowach między rejestratorami a podmiotami wnioskującymi o rejestrację nazw domen nie wskazuje się prawa innego niż prawo jednego z państw członkowskich jako prawa właściwego, ani nie wyznacza się sądu powszechnego, sądu arbitrażowego ani też innego organu znajdującego się poza terytorium Unii jako odpowiedniego organu rozstrzygania sporów.

Artykuł 6

Zastrzeganie nazw domen

1.   Rejestr może zastrzec lub zarejestrować pewną liczbę nazw domen uznanych za niezbędne do jego funkcji operacyjnych na mocy umowy, o której mowa w art. 8 ust. 4.

2.   Komisja może nakazać Rejestrowi zastrzeżenie lub zarejestrowanie bezpośrednio w ramach TLD .eu nazwy domeny na użytek instytucji i organów Unii.

3.   Bez uszczerbku dla nazw domen już zastrzeżonych lub zarejestrowanych państwa członkowskie mogą zgłosić Komisji wykaz nazw domen, które:

| a) | nie mogą zostać zarejestrowane na podstawie ich prawa krajowego; lub |
| --- | --- |

a)

nie mogą zostać zarejestrowane na podstawie ich prawa krajowego; lub

| b) | mogą zostać zarejestrowane lub zastrzeżone przez państwa członkowskie wyłącznie na drugim poziomie. |
| --- | --- |

b)

mogą zostać zarejestrowane lub zastrzeżone przez państwa członkowskie wyłącznie na drugim poziomie.

W przypadku akapitu pierwszego lit. b) takie nazwy domen muszą być ograniczone do powszechnie uznanych terminów geograficznych lub geopolitycznych, które mają wpływ na organizację polityczną lub terytorialną państw członkowskich.

4.   Komisja przyjmuje wykazy zgłoszone przez państwa członkowskie w drodze aktów wykonawczych. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 17 ust. 2.

Artykuł 7

Rejestratorzy

1.   Rejestr udziela rejestratorom akredytacji zgodnie z racjonalnymi, przejrzystymi i niedyskryminacyjnymi procedurami akredytacji, które zostały uprzednio zatwierdzone przez Komisję. Rejestr udostępnia publicznie procedury akredytacji w łatwo dostępnej formie.

2.   W równoważnych okolicznościach Rejestr stosuje równorzędne warunki w odniesieniu do akredytowanych rejestratorów domeny .eu świadczących równoważne usługi. Rejestr zapewnia tym rejestratorom usługi i informacje na tych samych warunkach i tej samej jakości jak w przypadku własnych usług równoważnych.

SEKCJA 2

Rejestr

Artykuł 8

Wyznaczenie Rejestru

1.   Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 18 w celu uzupełnienia niniejszego rozporządzenia w drodze ustanowienia kryteriów kwalifikowalności i wyboru oraz procedury wyznaczania Rejestru.

2.   Komisja określa zasady, które należy zawrzeć w umowie między Komisją a Rejestrem, w drodze aktów wykonawczych. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 17 ust. 2.

3.   Komisja wyznacza podmiot pełniący funkcję Rejestru po zakończeniu procedury, o której mowa w ust. 1 i 2.

4.   Komisja zawiera umowę z wyznaczonym Rejestrem. W umowie określa się zasady, polityki i procedury związane ze świadczeniem usług przez Rejestr oraz warunki, na jakich Komisja ma nadzorować organizację TLD .eu oraz administrowanie i zarządzanie nią przez Rejestr. Umowa musi być ograniczona w czasie i przewidywać możliwość jej jednokrotnego odnowienia bez potrzeby organizowania nowej procedury wyboru. Umowa musi odzwierciedlać obowiązki Rejestru oraz obejmować zasady i procedury dotyczące funkcjonowania TLD .eu określone na podstawie art. 10 i 11.

5.   W drodze odstępstwa od ust. 1, 2 i 3 Komisja, w przypadku wystąpienia szczególnie pilnej potrzeby, może wyznaczyć Rejestr w drodze aktów wykonawczych mających natychmiastowe zastosowanie zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 17 ust. 3.

Artykuł 9

Cechy Rejestru

1.   Rejestr jest organizacją nienastawioną na zysk. Jego siedziba statutowa i zarząd oraz główne miejsce prowadzenia działalności znajdują się na terytorium Unii.

2.   Rejestr może nakładać opłaty. Opłaty te są bezpośrednio związane z ponoszonymi kosztami.

Artykuł 10

Obowiązki Rejestru

Rejestr jest zobowiązany do:

| a) | promowania TLD .eu w całej Unii i w państwach trzecich; |
| --- | --- |

a)

promowania TLD .eu w całej Unii i w państwach trzecich;

| b) | przestrzegania przepisów, polityk i procedur ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu, umowy, o której mowa w art. 8 ust. 4, oraz w szczególności prawa Unii dotyczącego ochrony danych; |
| --- | --- |

b)

przestrzegania przepisów, polityk i procedur ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu, umowy, o której mowa w art. 8 ust. 4, oraz w szczególności prawa Unii dotyczącego ochrony danych;

| c) | organizowania TLD .eu, administrowania i zarządzania nią w ogólnym interesie publicznym oraz zapewniania we wszystkich aspektach administrowania i zarządzania TLD .eu wysokiej jakości, przejrzystości, bezpieczeństwa, stabilności, przewidywalności, niezawodności, dostępności, skuteczności, niedyskryminacji, sprawiedliwych warunków konkurencji i ochrony konsumentów; |
| --- | --- |

c)

organizowania TLD .eu, administrowania i zarządzania nią w ogólnym interesie publicznym oraz zapewniania we wszystkich aspektach administrowania i zarządzania TLD .eu wysokiej jakości, przejrzystości, bezpieczeństwa, stabilności, przewidywalności, niezawodności, dostępności, skuteczności, niedyskryminacji, sprawiedliwych warunków konkurencji i ochrony konsumentów;

| d) | zawarcia odpowiedniej umowy, określającej przydzielenie kodu TLD .eu, pod warunkiem uzyskania uprzedniej zgody Komisji; |
| --- | --- |

d)

zawarcia odpowiedniej umowy, określającej przydzielenie kodu TLD .eu, pod warunkiem uzyskania uprzedniej zgody Komisji;

| e) | prowadzenia rejestracji nazw domen w TLD .eu, jeżeli wniosek o to złoży dowolna kwalifikująca się strona, o której mowa w art. 3; |
| --- | --- |

e)

prowadzenia rejestracji nazw domen w TLD .eu, jeżeli wniosek o to złoży dowolna kwalifikująca się strona, o której mowa w art. 3;

| f) | zapewnienia, bez uszczerbku dla wszelkich postępowań sądowych i pod warunkiem odpowiednich gwarancji proceduralnych dla zainteresowanych stron, możliwości rozwiązywania przez rejestratorów i podmioty wnioskujące o rejestrację wszelkich sporów z Rejestrem wynikających z umowy w drodze ADR; |
| --- | --- |

f)

zapewnienia, bez uszczerbku dla wszelkich postępowań sądowych i pod warunkiem odpowiednich gwarancji proceduralnych dla zainteresowanych stron, możliwości rozwiązywania przez rejestratorów i podmioty wnioskujące o rejestrację wszelkich sporów z Rejestrem wynikających z umowy w drodze ADR;

| g) | zapewnienia dostępności i integralności baz danych nazw domen; |
| --- | --- |

g)

zapewnienia dostępności i integralności baz danych nazw domen;

| h) | zawarcia na własny koszt i za zgodą Komisji umowy z renomowanym powiernikiem lub innym podmiotem zobowiązanym z siedzibą na terytorium Unii, wyznaczając Komisję jako beneficjenta umowy powierniczej, i codziennego przekazywania aktualnej elektronicznej kopii zawartości bazy danych TLD .eu odpowiednio powiernikowi lub innemu podmiotowi zobowiązanemu; |
| --- | --- |

h)

zawarcia na własny koszt i za zgodą Komisji umowy z renomowanym powiernikiem lub innym podmiotem zobowiązanym z siedzibą na terytorium Unii, wyznaczając Komisję jako beneficjenta umowy powierniczej, i codziennego przekazywania aktualnej elektronicznej kopii zawartości bazy danych TLD .eu odpowiednio powiernikowi lub innemu podmiotowi zobowiązanemu;

| i) | wdrożenia wykazów, o których mowa w art. 6 ust. 3; |
| --- | --- |

i)

wdrożenia wykazów, o których mowa w art. 6 ust. 3;

| j) | propagowania celów Unii w dziedzinie zarządzania internetem, między innymi dzięki uczestnictwu w forach międzynarodowych; |
| --- | --- |

j)

propagowania celów Unii w dziedzinie zarządzania internetem, między innymi dzięki uczestnictwu w forach międzynarodowych;

| k) | publikowania zasad i procedur dotyczących funkcjonowania TLD .eu określonych na podstawie art. 11 we wszystkich językach urzędowych instytucji Unii; |
| --- | --- |

k)

publikowania zasad i procedur dotyczących funkcjonowania TLD .eu określonych na podstawie art. 11 we wszystkich językach urzędowych instytucji Unii;

| l) | przeprowadzenia na własny koszt kontroli wykonywanej przez niezależny podmiot przynajmniej raz na dwa lata w celu poświadczenia przestrzegania przez Rejestr niniejszego rozporządzenia i przesyłania wyników takich kontroli Komisji; |
| --- | --- |

l)

przeprowadzenia na własny koszt kontroli wykonywanej przez niezależny podmiot przynajmniej raz na dwa lata w celu poświadczenia przestrzegania przez Rejestr niniejszego rozporządzenia i przesyłania wyników takich kontroli Komisji;

| m) | uczestniczenia, na wniosek Komisji, w pracach Grupy Doradczej Zainteresowanych Stron ds. Domeny .eu i współpracy z Komisją w celu usprawniania funkcjonowania TLD .eu i zarządzania nią. |
| --- | --- |

m)

uczestniczenia, na wniosek Komisji, w pracach Grupy Doradczej Zainteresowanych Stron ds. Domeny .eu i współpracy z Komisją w celu usprawniania funkcjonowania TLD .eu i zarządzania nią.

Artykuł 11

Zasady i procedury dotyczące funkcjonowania TLD .eu

Umowa, zawarta między Komisją a wyznaczonym Rejestrem zgodnie z art. 8 ust. 4, zawiera zasady i procedury dotyczące funkcjonowania TLD .eu zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, w tym:

| a) | politykę w zakresie ADR; |
| --- | --- |

a)

politykę w zakresie ADR;

| b) | wymogi i procedury dotyczące wniosków o rejestrację, politykę dotyczącą weryfikacji kryteriów rejestracji, politykę dotyczącą weryfikacji danych podmiotów wnioskujących o rejestrację oraz politykę w zakresie spekulacyjnej rejestracji nazw domen; |
| --- | --- |

b)

wymogi i procedury dotyczące wniosków o rejestrację, politykę dotyczącą weryfikacji kryteriów rejestracji, politykę dotyczącą weryfikacji danych podmiotów wnioskujących o rejestrację oraz politykę w zakresie spekulacyjnej rejestracji nazw domen;

| c) | politykę dotyczącą służących nadużyciom rejestracji nazw domen oraz politykę dotyczącą terminowego identyfikowania nazw domen zarejestrowanych i używanych w złej wierze, o których mowa w art. 4; |
| --- | --- |

c)

politykę dotyczącą służących nadużyciom rejestracji nazw domen oraz politykę dotyczącą terminowego identyfikowania nazw domen zarejestrowanych i używanych w złej wierze, o których mowa w art. 4;

| d) | politykę dotyczącą wycofywania nazw domen; |
| --- | --- |

d)

politykę dotyczącą wycofywania nazw domen;

| e) | podejście do praw własności intelektualnej; |
| --- | --- |

e)

podejście do praw własności intelektualnej;

| f) | środki służące zapewnieniu właściwym organom dostępu do danych w Rejestrze do celów zapobiegania przestępstwom, ich wykrywania, prowadzenia w ich sprawach postępowań przygotowawczych i ich ścigania, zgodnie z prawem Unii lub prawem krajowym zgodnym z prawem Unii, z zastrzeżeniem odpowiednich mechanizmów kontroli i równowagi; |
| --- | --- |

f)

środki służące zapewnieniu właściwym organom dostępu do danych w Rejestrze do celów zapobiegania przestępstwom, ich wykrywania, prowadzenia w ich sprawach postępowań przygotowawczych i ich ścigania, zgodnie z prawem Unii lub prawem krajowym zgodnym z prawem Unii, z zastrzeżeniem odpowiednich mechanizmów kontroli i równowagi;

| g) | szczegółowe procedury umożliwiające zmianę umowy. |
| --- | --- |

g)

szczegółowe procedury umożliwiające zmianę umowy.

Artykuł 12

Baza danych WHOIS

1.   Z zachowaniem należytej staranności Rejestr tworzy bazę danych WHOIS i zarządza nią do celów zapewnienia bezpieczeństwa, stabilności i odporności TLD .eu, dzięki dostarczaniu dokładnych i aktualnych informacji dotyczących rejestracji nazw domen w TLD .eu.

2.   Baza danych WHOIS zawiera istotne informacje na temat punktów kontaktowych zarządzających nazwami domen w TLD .eu oraz posiadaczy nazw domen. Informacje w bazie danych WHOIS nie mogą wykraczać poza cel bazy danych. Rejestr musi być zgodny z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 (9).

SEKCJA 3

Dozór nad rejestrem

Artykuł 13

Nadzór

1.   Komisja monitoruje i nadzoruje organizację TLD .eu, jej administrowanie i zarządzanie nią przez Rejestr.

2.   Komisja upewnia się co do rzetelności zarządzania finansami Rejestru i przestrzegania przez Rejestr niniejszego rozporządzenia oraz zasad i procedur dotyczących funkcjonowania TLD .eu, o których mowa w art. 11. Komisja może zwrócić się w tym celu do Rejestru z wnioskiem o udzielenie informacji.

3.   Zgodnie ze swoimi działaniami nadzorczymi Komisja może przekazać Rejestrowi szczegółowe instrukcje w celu skorygowania lub usprawnienia organizacji TLD .eu, jej administrowania i zarządzania nią.

4.   W stosownych przypadkach Komisja może przeprowadzić konsultacje z Grupą Doradczą Zainteresowanych Stron ds. Domeny .eu oraz z innymi odpowiednimi zainteresowanymi stronami i może zasięgnąć porady ekspertów w sprawie wyników działań nadzorczych określonych w niniejszym artykule oraz w sprawie sposobów poprawy organizacji TLD .eu, jej administrowania i zarządzania nią przez Rejestr.

Artykuł 14

Grupa Doradcza Zainteresowanych Stron ds. Domeny .eu

1.   Komisja powołuje Grupę Doradczą Zainteresowanych Stron ds. Domeny .eu. Grupa Doradcza Zainteresowanych Stron ds. Domeny .eu wykonuje następujące zadania:

| a) | doradza Komisji w kwestiach wykonania niniejszego rozporządzenia; |
| --- | --- |

a)

doradza Komisji w kwestiach wykonania niniejszego rozporządzenia;

| b) | wydaje i przekazuje Komisji opinie w kwestiach strategicznych dotyczących zarządzania TLD .eu, jej organizacji i administrowania nią, w tym kwestiach związanych z cyberbezpieczeństwem i ochroną danych; |
| --- | --- |

b)

wydaje i przekazuje Komisji opinie w kwestiach strategicznych dotyczących zarządzania TLD .eu, jej organizacji i administrowania nią, w tym kwestiach związanych z cyberbezpieczeństwem i ochroną danych;

| c) | doradza Komisji w kwestiach dotyczących monitorowania Rejestru i nadzoru nad nim, w szczególności w kwestii kontroli, o której mowa w art. 10 lit. l); |
| --- | --- |

c)

doradza Komisji w kwestiach dotyczących monitorowania Rejestru i nadzoru nad nim, w szczególności w kwestii kontroli, o której mowa w art. 10 lit. l);

| d) | doradza Komisji w sprawie najlepszych praktyk w odniesieniu do polityki i środków na rzecz walki ze służącymi nadużyciom rejestracjami nazw domen, w szczególności rejestracjami bez tytułu prawnego lub rejestracjami bez uzasadnionego interesu i rejestracjami dokonywanymi w złej wierze. |
| --- | --- |

d)

doradza Komisji w sprawie najlepszych praktyk w odniesieniu do polityki i środków na rzecz walki ze służącymi nadużyciom rejestracjami nazw domen, w szczególności rejestracjami bez tytułu prawnego lub rejestracjami bez uzasadnionego interesu i rejestracjami dokonywanymi w złej wierze.

2.   Przy wdrażaniu niniejszego rozporządzenia Komisja uwzględnia wszelkie porady Grupy Doradczej Zainteresowanych Stron ds. Domeny .eu.

3.   W skład Grupy Doradczej Zainteresowanych Stron ds. Domeny .eu wchodzą przedstawiciele zainteresowanych stron z siedzibą w Unii. Reprezentują oni sektor prywatny, środowisko techniczne, społeczeństwo obywatelskie i środowisko akademickie, jak również organy państw członkowskich i organizacje międzynarodowe. Przedstawiciele inni niż reprezentujący organy państw członkowskich i organizacje międzynarodowe są powoływani przez Komisję na podstawie otwartej, niedyskryminacyjnej i przejrzystej procedury uwzględniającej w jak największym stopniu zasadę równouprawnienia płci.

4.   Niezależnie od ust. 3 w skład Grupy Doradczej Zainteresowanych Stron ds. Domeny .eu może wejść jeden przedstawiciel zainteresowanych stron z siedzibą poza Unią.

5.   Grupie Doradczej Zainteresowanych Stron ds. Domeny .eu przewodniczy przedstawiciel Komisji lub osoba wyznaczona przez Komisję. Komisja zapewnia obsługę sekretariatu Grupy Doradczej Zainteresowanych Stron ds. Domeny .eu.

ROZDZIAŁ III

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 15

Zastrzeżenie praw

Unia zachowuje wszystkie prawa związane z TLD .eu, w tym w szczególności wszelkie prawa własności intelektualnej lub inne prawa do baz danych Rejestru wymagane do zapewnienia wykonania niniejszego rozporządzenia, jak również prawo do ponownego wyznaczenia Rejestru.

Artykuł 16

Ocena i przegląd

1.   Do dnia 13 października 2027 r., a następnie co trzy lata, Komisja ocenia wdrożenie, skuteczność oraz funkcjonowanie TLD .eu, posiłkując się w szczególności informacjami uzyskanymi z Rejestru na podstawie art. 10 lit. l).

2.   Do dnia 30 czerwca 2020 r. Komisja ocenia, uwzględniając przy tym aktualną praktykę, czy i w jaki sposób Rejestr ma współpracować z EUIPO i innymi agencjami Unii w celu przeciwdziałania spekulacyjnym i służącym nadużyciom rejestracjom nazw domen oraz czy i w jaki sposób należy zapewnić proste procedury administracyjne, w szczególności dla MŚP. W razie potrzeby Komisja może zaproponować dalsze środki w tym zakresie.

3.   Do dnia 13 października 2024 r. Komisja ocenia możliwość rozszerzenia kryteriów określonych w art. 9 i w stosownych przypadkach może przedłożyć wniosek ustawodawczy.

4.   Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z wyników oceny, o której mowa w ust. 1 i 2.

Artykuł 17

Procedura komitetowa

1.   Komisję wspomaga Komitet ds. Łączności ustanowiony na mocy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1972 (10). Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

2.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

3.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 8 rozporządzenia (UE) nr 182/2011 w związku z jego art. 5.

Artykuł 18

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1.   Powierzenie Komisji uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2.   Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 8 ust. 1, powierza się Komisji na okres pięciu lat od dnia 18 kwietnia 2019 r. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem okresu pięciu lat. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu.

3.   Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 8 ust. 1, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w późniejszym terminie określonym w tej decyzji. Nie wpływa ona na ważność już obowiązujących aktów delegowanych.

4.   Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa.

5.   Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

6.   Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 8 ust. 1 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie lub gdy przed upływem tego terminu zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.

Artykuł 19

Przepisy przejściowe

1.   Posiadacze nazw domen zarejestrowanych na podstawie art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 733/2002 zachowują swoje prawa w odniesieniu do istniejących zarejestrowanych nazw domen.

2.   Do dnia 12 października 2021 r. Komisja podejmuje niezbędne działania w celu wyznaczenia podmiotu pełniącego funkcję Rejestru i zawarcia z nim umowy na podstawie niniejszego rozporządzenia. Umowa staje się skuteczna od dnia 13 października 2022 r.

3.   Umowa zawarta między Komisją a Rejestrem na podstawie art. 3 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 733/2002 pozostaje skuteczna do dnia 12 października 2022 r.

Artykuł 20

Zmiana rozporządzenia (WE) nr 733/2002

Art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 733/2002 otrzymuje brzmienie:

| „b) | rejestruje nazwy domen w TLD .eu za pośrednictwem wszystkich akredytowanych rejestratorów .eu na wniosek:






  (i) | obywatela Unii, niezależnie od miejsca jego zamieszkania; |
| --- | --- | --- |

„b)

rejestruje nazwy domen w TLD .eu za pośrednictwem wszystkich akredytowanych rejestratorów .eu na wniosek:

(i)

obywatela Unii, niezależnie od miejsca jego zamieszkania;

| (ii) | osoby fizycznej, która nie jest obywatelem Unii, zamieszkałej w państwie członkowskim; |
| --- | --- |

(ii)

osoby fizycznej, która nie jest obywatelem Unii, zamieszkałej w państwie członkowskim;

| (iii) | przedsiębiorstwa, które ma siedzibę w Unii; lub |
| --- | --- |

(iii)

przedsiębiorstwa, które ma siedzibę w Unii; lub

| (iv) | organizacji, która ma siedzibę w Unii, bez uszczerbku dla stosowania prawa krajowego.”. |
| --- | --- |

(iv)

organizacji, która ma siedzibę w Unii, bez uszczerbku dla stosowania prawa krajowego.”.

Artykuł 21

Uchylenie

Rozporządzenia (WE) nr 733/2002 oraz (WE) nr 874/2004 tracą moc ze skutkiem od dnia 13 października 2022 r.

Artykuł 22

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 13 października 2022 r.

Natomiast art. 20 stosuje się od dnia 19 października 2019 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 19 marca 2019 r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego

A. TAJANI

Przewodniczący

W imieniu Rady

G. CIAMBA

Przewodniczący

---

(1)  
  Dz.U. C 367 z 10.10.2018, s. 112.

1

(2)  Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 31 stycznia 2019 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) i decyzja Rady z dnia 18 lutego 2019 r.

2

(3)  Rozporządzenie (WE) nr 733/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 kwietnia 2002 r. w sprawie wprowadzania w życie Domeny Najwyższego Poziomu .eu (Dz.U. L 113 z 30.4.2002, s. 1).

3

(4)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 874/2004 z dnia 28 kwietnia 2004 r. ustanawiające reguły porządku publicznego dotyczące wprowadzenia w życie i funkcji Domeny Najwyższego Poziomu .eu oraz zasady regulujące rejestrację (Dz.U. L 162 z 30.4.2004, s. 40).

4

(5)  
  Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 1.

5

(6)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).

6

(7)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/11/UE z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie alternatywnych metod rozstrzygania sporów konsumenckich oraz zmiany rozporządzenia (WE) nr 2006/2004 i dyrektywy 2009/22/WE (dyrektywa w sprawie ADR w sporach konsumenckich) (Dz.U. L 165 z 18.6.2013, s. 63).

7

(8)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 351 z 20.12.2012, s. 1).

8

(9)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1).

9

(10)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1972 z dnia 11 grudnia 2018 r. ustanawiająca Europejski kodeks łączności elektronicznej (Dz.U. L 321 z 17.12.2018, s. 36).

10

---

| 29.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 91/36 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 91/36

---

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2019/518

z dnia 19 marca 2019 r.

zmieniające rozporządzenie (WE) nr 924/2009 w odniesieniu do niektórych opłat za płatności transgraniczne w Unii i opłat za przeliczenie waluty

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego (1),

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (2),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (3),

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Od czasu przyjęcia rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2560/2001 (4) oraz (WE) nr 924/2009 (5) opłaty za płatności transgraniczne w euro między państwami członkowskimi należącymi do strefy euro znacznie zmalały do poziomu, który w zdecydowanej większości przypadków można uznać za marginalny. |
| --- | --- |

(1)

Od czasu przyjęcia rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2560/2001 (4) oraz (WE) nr 924/2009 (5) opłaty za płatności transgraniczne w euro między państwami członkowskimi należącymi do strefy euro znacznie zmalały do poziomu, który w zdecydowanej większości przypadków można uznać za marginalny.

| (2) | Jednak płatności transgraniczne w euro inicjowane w państwach członkowskich spoza strefy euro stanowią około 80 % wszystkich płatności transgranicznych inicjowanych w państwach członkowskich spoza strefy euro. Opłaty za takie płatności transgraniczne utrzymują się na nadmiernie wysokim poziomie w większości państw członkowskich spoza strefy euro, mimo że dostawcy usług płatniczych znajdujący się w państwach członkowskich spoza strefy euro mają dostęp do tej samej wydajnej infrastruktury do przetwarzania tych transakcji po bardzo niskich kosztach co dostawcy usług płatniczych znajdujący się w strefie euro. |
| --- | --- |

(2)

Jednak płatności transgraniczne w euro inicjowane w państwach członkowskich spoza strefy euro stanowią około 80 % wszystkich płatności transgranicznych inicjowanych w państwach członkowskich spoza strefy euro. Opłaty za takie płatności transgraniczne utrzymują się na nadmiernie wysokim poziomie w większości państw członkowskich spoza strefy euro, mimo że dostawcy usług płatniczych znajdujący się w państwach członkowskich spoza strefy euro mają dostęp do tej samej wydajnej infrastruktury do przetwarzania tych transakcji po bardzo niskich kosztach co dostawcy usług płatniczych znajdujący się w strefie euro.

| (3) | Wysokie opłaty za płatności transgraniczne nadal stanowią barierę uniemożliwiającą pełne zintegrowanie przedsiębiorstw i obywateli z państw członkowskich spoza strefy euro z rynkiem wewnętrznym, co negatywnie wpływa na ich konkurencyjność. Te wysokie opłaty utrwalają istniejący obecnie w Unii podział użytkowników usług płatniczych na dwie kategorie: na użytkowników usług płatniczych, którzy korzystają z jednolitego obszaru płatności w euro („SEPA”), oraz na użytkowników usług płatniczych, którzy ponoszą wysokie opłaty za realizowane przez siebie płatności transgraniczne w euro. |
| --- | --- |

(3)

Wysokie opłaty za płatności transgraniczne nadal stanowią barierę uniemożliwiającą pełne zintegrowanie przedsiębiorstw i obywateli z państw członkowskich spoza strefy euro z rynkiem wewnętrznym, co negatywnie wpływa na ich konkurencyjność. Te wysokie opłaty utrwalają istniejący obecnie w Unii podział użytkowników usług płatniczych na dwie kategorie: na użytkowników usług płatniczych, którzy korzystają z jednolitego obszaru płatności w euro („SEPA”), oraz na użytkowników usług płatniczych, którzy ponoszą wysokie opłaty za realizowane przez siebie płatności transgraniczne w euro.

| (4) | Aby usprawnić funkcjonowanie rynku wewnętrznego i położyć kres nierównościom między użytkownikami usług płatniczych w strefie euro a użytkownikami usług płatniczych z państw członkowskich spoza strefy euro w kontekście płatności transgranicznych w euro, należy zapewnić dostosowanie wysokości opłat za płatności transgraniczne w euro na terytorium Unii do wysokości opłat za odpowiadające im płatności krajowe w walucie krajowej państwa członkowskiego, w którym znajduje się dostawca usług płatniczych świadczonych na rzecz użytkownika usług płatniczych. Uznaje się, że dostawca usług płatniczych znajduje się w państwie członkowskim, jeżeli świadczy w nim usługi użytkownikowi usług płatniczych. |
| --- | --- |

(4)

Aby usprawnić funkcjonowanie rynku wewnętrznego i położyć kres nierównościom między użytkownikami usług płatniczych w strefie euro a użytkownikami usług płatniczych z państw członkowskich spoza strefy euro w kontekście płatności transgranicznych w euro, należy zapewnić dostosowanie wysokości opłat za płatności transgraniczne w euro na terytorium Unii do wysokości opłat za odpowiadające im płatności krajowe w walucie krajowej państwa członkowskiego, w którym znajduje się dostawca usług płatniczych świadczonych na rzecz użytkownika usług płatniczych. Uznaje się, że dostawca usług płatniczych znajduje się w państwie członkowskim, jeżeli świadczy w nim usługi użytkownikowi usług płatniczych.

| (5) | Opłaty za przeliczenie waluty stanowią istotną część kosztów związanych z płatnościami transgranicznymi w przypadkach, w których w państwie członkowskim płatnika i w państwie członkowskim odbiorcy obowiązują różne waluty. W art. 45 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 (6) ustanowiono wymóg zapewnienia przejrzystości stosowanych opłat i kursu walutowego, w art. 52 ust. 3 tej dyrektywy określono wymogi informacyjne w odniesieniu do transakcji płatniczych objętych umową ramową, a w art. 59 ust. 2 tej dyrektywy zawarto wymogi informacyjne nałożone na strony oferujące usługi przeliczania walut w bankomacie lub w punkcie sprzedaży. Te wymogi informacyjne nie przyniosły jeszcze wystarczającej przejrzystości i porównywalności opłat za przeliczenie waluty w sytuacjach, w których w bankomacie lub w punkcie sprzedaży oferowane są alternatywne warianty przeliczenia waluty. Brak przejrzystości i porównywalności uniemożliwia konkurencję, która doprowadziłaby do obniżenia opłat za przeliczenie waluty, i zwiększa ryzyko, że płatnicy wybiorą drogie warianty przeliczenia waluty. Dlatego też należy wdrożyć dodatkowe środki, które ochronią konsumentów przed zawyżonymi opłatami za usługi przeliczania walut i zapewnią dostarczanie konsumentom informacji niezbędnych do wybrania najkorzystniejszego wariantu przeliczenia waluty. |
| --- | --- |

(5)

Opłaty za przeliczenie waluty stanowią istotną część kosztów związanych z płatnościami transgranicznymi w przypadkach, w których w państwie członkowskim płatnika i w państwie członkowskim odbiorcy obowiązują różne waluty. W art. 45 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 (6) ustanowiono wymóg zapewnienia przejrzystości stosowanych opłat i kursu walutowego, w art. 52 ust. 3 tej dyrektywy określono wymogi informacyjne w odniesieniu do transakcji płatniczych objętych umową ramową, a w art. 59 ust. 2 tej dyrektywy zawarto wymogi informacyjne nałożone na strony oferujące usługi przeliczania walut w bankomacie lub w punkcie sprzedaży. Te wymogi informacyjne nie przyniosły jeszcze wystarczającej przejrzystości i porównywalności opłat za przeliczenie waluty w sytuacjach, w których w bankomacie lub w punkcie sprzedaży oferowane są alternatywne warianty przeliczenia waluty. Brak przejrzystości i porównywalności uniemożliwia konkurencję, która doprowadziłaby do obniżenia opłat za przeliczenie waluty, i zwiększa ryzyko, że płatnicy wybiorą drogie warianty przeliczenia waluty. Dlatego też należy wdrożyć dodatkowe środki, które ochronią konsumentów przed zawyżonymi opłatami za usługi przeliczania walut i zapewnią dostarczanie konsumentom informacji niezbędnych do wybrania najkorzystniejszego wariantu przeliczenia waluty.

| (6) | Aby zadbać o to, by podmioty działające na rynku nie musiały inwestować niewspółmiernych kwot w celu zaadaptowania swojej infrastruktury, urządzeń i procesów płatniczych w trosce o zapewnienie większej przejrzystości, środki, które należy wdrożyć, powinny być odpowiednie, adekwatne i racjonalne pod względem kosztów. Jednocześnie w sytuacjach, w których płatnik ma do wyboru w bankomacie lub w punkcie sprzedaży różne warianty przeliczenia waluty, dostarczane informacje powinny umożliwiać porównanie tych wariantów, by pozwolić płatnikowi na świadomy wybór. |
| --- | --- |

(6)

Aby zadbać o to, by podmioty działające na rynku nie musiały inwestować niewspółmiernych kwot w celu zaadaptowania swojej infrastruktury, urządzeń i procesów płatniczych w trosce o zapewnienie większej przejrzystości, środki, które należy wdrożyć, powinny być odpowiednie, adekwatne i racjonalne pod względem kosztów. Jednocześnie w sytuacjach, w których płatnik ma do wyboru w bankomacie lub w punkcie sprzedaży różne warianty przeliczenia waluty, dostarczane informacje powinny umożliwiać porównanie tych wariantów, by pozwolić płatnikowi na świadomy wybór.

| (7) | Aby uzyskać porównywalność opłat za przeliczenie waluty, w przypadku wszystkich płatności kartą takie opłaty powinny być wyrażane w taki sam sposób, mianowicie jako wartości procentowe marży w stosunku do najbardziej aktualnych referencyjnych kursów wymiany euro ogłoszonych przez Europejski Bank Centralny (EBC). W przypadku przeliczenia między dwiema walutami spoza strefy euro może wystąpić konieczność podania tej marży na podstawie kursu wynikającego z dwóch różnych kursów EBC. |
| --- | --- |

(7)

Aby uzyskać porównywalność opłat za przeliczenie waluty, w przypadku wszystkich płatności kartą takie opłaty powinny być wyrażane w taki sam sposób, mianowicie jako wartości procentowe marży w stosunku do najbardziej aktualnych referencyjnych kursów wymiany euro ogłoszonych przez Europejski Bank Centralny (EBC). W przypadku przeliczenia między dwiema walutami spoza strefy euro może wystąpić konieczność podania tej marży na podstawie kursu wynikającego z dwóch różnych kursów EBC.

| (8) | Zgodnie z zawartymi w dyrektywie (UE) 2015/2366 ogólnymi wymogami informacyjnymi dotyczącymi opłat za przeliczenie waluty dostawca usług przeliczania walut musi przed zainicjowaniem transakcji płatniczej poinformować o opłatach za przeliczenie waluty. Strony oferujące usługi przeliczania walut w bankomacie lub w punkcie sprzedaży powinny w jasny i przystępny sposób informować o opłatach za takie usługi, na przykład podając wysokość opłat przy kasie lub w formie cyfrowej na terminalu bądź na ekranie w przypadku zakupów przez internet. Poza przekazaniem informacji, o których mowa w art. 59 ust. 2 dyrektywy (UE) 2015/2366, strony oferujące usługi przeliczania walut powinny przed zainicjowaniem transakcji płatniczej wyraźnie informować o kwocie do zapłacenia odbiorcy w walucie używanej przez odbiorcę oraz o łącznej kwocie do zapłaty przez płatnika w walucie rachunku płatnika. Kwota do zapłaty w walucie używanej przez odbiorcę powinna obejmować cenę nabywanych towarów i usług oraz może być podawana przy kasie zamiast na terminalu płatniczym. Waluta używana przez odbiorcę jest zasadniczo walutą krajową, ale zgodnie z zasadą swobody umów może w niektórych przypadkach być inną walutą Unii. Całkowita kwota do zapłaty przez płatnika w walucie rachunku płatnika powinna obejmować cenę towarów lub usług oraz opłatę za przeliczenie waluty. Ponadto obie te kwoty powinny być podane na paragonie lub na innym trwałym nośniku. |
| --- | --- |

(8)

Zgodnie z zawartymi w dyrektywie (UE) 2015/2366 ogólnymi wymogami informacyjnymi dotyczącymi opłat za przeliczenie waluty dostawca usług przeliczania walut musi przed zainicjowaniem transakcji płatniczej poinformować o opłatach za przeliczenie waluty. Strony oferujące usługi przeliczania walut w bankomacie lub w punkcie sprzedaży powinny w jasny i przystępny sposób informować o opłatach za takie usługi, na przykład podając wysokość opłat przy kasie lub w formie cyfrowej na terminalu bądź na ekranie w przypadku zakupów przez internet. Poza przekazaniem informacji, o których mowa w art. 59 ust. 2 dyrektywy (UE) 2015/2366, strony oferujące usługi przeliczania walut powinny przed zainicjowaniem transakcji płatniczej wyraźnie informować o kwocie do zapłacenia odbiorcy w walucie używanej przez odbiorcę oraz o łącznej kwocie do zapłaty przez płatnika w walucie rachunku płatnika. Kwota do zapłaty w walucie używanej przez odbiorcę powinna obejmować cenę nabywanych towarów i usług oraz może być podawana przy kasie zamiast na terminalu płatniczym. Waluta używana przez odbiorcę jest zasadniczo walutą krajową, ale zgodnie z zasadą swobody umów może w niektórych przypadkach być inną walutą Unii. Całkowita kwota do zapłaty przez płatnika w walucie rachunku płatnika powinna obejmować cenę towarów lub usług oraz opłatę za przeliczenie waluty. Ponadto obie te kwoty powinny być podane na paragonie lub na innym trwałym nośniku.

| (9) | W kontekście art. 59 ust. 2 dyrektywy (UE) 2015/2366 w przypadku gdy w bankomacie lub w punkcie sprzedaży jest oferowana usługa przeliczenia waluty, płatnik powinien mieć możliwość rezygnacji z tej usługi i dokonania płatności w walucie używanej przez odbiorcę. |
| --- | --- |

(9)

W kontekście art. 59 ust. 2 dyrektywy (UE) 2015/2366 w przypadku gdy w bankomacie lub w punkcie sprzedaży jest oferowana usługa przeliczenia waluty, płatnik powinien mieć możliwość rezygnacji z tej usługi i dokonania płatności w walucie używanej przez odbiorcę.

| (10) | W celu umożliwienia płatnikom porównywania opłat za każdy z wariantów przeliczenia waluty w bankomacie lub w punkcie sprzedaży dostawcy usług płatniczych płatników powinni nie tylko podawać w pełni porównywalne informacje o stosownych opłatach za przeliczenie waluty w warunkach umowy ramowej, lecz powinni również udostępniać te informacje publicznie w łatwo zrozumiałej i łatwo dostępnej formie na powszechnie i łatwo dostępnej platformie elektronicznym, w szczególności na swoich stronach internetowych przeznaczonych dla klientów, na swoich stronach internetowych stworzonych na potrzeby bankowości domowej oraz w aplikacjach bankowości mobilnej. Umożliwiłoby to stworzenie porównywarek internetowych ułatwiających konsumentom porównywanie cen w czasie podróży lub w razie zakupów za granicą. Ponadto dostawcy usług płatniczych płatników powinni przypominać płatnikom o stosownych opłatach za przeliczenie waluty w przypadku dokonywania płatności kartą w innej walucie, z wykorzystaniem powszechnie i łatwo dostępnych kanałów komunikacji elektronicznej, takich jak wiadomości SMS, e-maile lub powiadomienia wysyłane za pośrednictwem aplikacji bankowości mobilnej płatnika. Dostawcy usług płatniczych powinni uzgodnić z użytkownikami usług płatniczych, za pośrednictwem jakiego kanału komunikacji elektronicznej będą informować o opłatach za przeliczenie waluty, z uwzględnieniem kanału komunikacji najdogodniejszego dla płatnika. Dostawcy usług płatniczych powinni również przyjmować wnioski od użytkowników usług płatniczych, którzy nie chcą otrzymywać wiadomości elektronicznych z informacjami o opłatach za przeliczenie waluty. |
| --- | --- |

(10)

W celu umożliwienia płatnikom porównywania opłat za każdy z wariantów przeliczenia waluty w bankomacie lub w punkcie sprzedaży dostawcy usług płatniczych płatników powinni nie tylko podawać w pełni porównywalne informacje o stosownych opłatach za przeliczenie waluty w warunkach umowy ramowej, lecz powinni również udostępniać te informacje publicznie w łatwo zrozumiałej i łatwo dostępnej formie na powszechnie i łatwo dostępnej platformie elektronicznym, w szczególności na swoich stronach internetowych przeznaczonych dla klientów, na swoich stronach internetowych stworzonych na potrzeby bankowości domowej oraz w aplikacjach bankowości mobilnej. Umożliwiłoby to stworzenie porównywarek internetowych ułatwiających konsumentom porównywanie cen w czasie podróży lub w razie zakupów za granicą. Ponadto dostawcy usług płatniczych płatników powinni przypominać płatnikom o stosownych opłatach za przeliczenie waluty w przypadku dokonywania płatności kartą w innej walucie, z wykorzystaniem powszechnie i łatwo dostępnych kanałów komunikacji elektronicznej, takich jak wiadomości SMS, e-maile lub powiadomienia wysyłane za pośrednictwem aplikacji bankowości mobilnej płatnika. Dostawcy usług płatniczych powinni uzgodnić z użytkownikami usług płatniczych, za pośrednictwem jakiego kanału komunikacji elektronicznej będą informować o opłatach za przeliczenie waluty, z uwzględnieniem kanału komunikacji najdogodniejszego dla płatnika. Dostawcy usług płatniczych powinni również przyjmować wnioski od użytkowników usług płatniczych, którzy nie chcą otrzymywać wiadomości elektronicznych z informacjami o opłatach za przeliczenie waluty.

| (11) | Okresowe przypomnienia to odpowiednie rozwiązanie w sytuacjach, gdy płatnik przebywa przez dłuższy czas za granicą, na przykład gdy jest oddelegowany za granicę lub studiuje za granicą, bądź gdy płatnik regularnie korzysta z karty w celu dokonywania zakupu w internecie w walucie krajowej. Obowiązek wysyłania takich przypomnień nie wymagałby niewspółmiernych inwestycji w celu zaadaptowania istniejących procesów biznesowych i infrastruktury przetwarzania płatności przez dostawcę usług płatniczych oraz sprawiłby, że płatnik rozważający różne warianty przeliczenia waluty byłby lepiej poinformowany. |
| --- | --- |

(11)

Okresowe przypomnienia to odpowiednie rozwiązanie w sytuacjach, gdy płatnik przebywa przez dłuższy czas za granicą, na przykład gdy jest oddelegowany za granicę lub studiuje za granicą, bądź gdy płatnik regularnie korzysta z karty w celu dokonywania zakupu w internecie w walucie krajowej. Obowiązek wysyłania takich przypomnień nie wymagałby niewspółmiernych inwestycji w celu zaadaptowania istniejących procesów biznesowych i infrastruktury przetwarzania płatności przez dostawcę usług płatniczych oraz sprawiłby, że płatnik rozważający różne warianty przeliczenia waluty byłby lepiej poinformowany.

| (12) | Komisja powinna przedłożyć Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, EBC i Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie dotyczące stosowania zasady zrównującej koszt płatności transgranicznych w euro z kosztem krajowych transakcji w walutach krajowych oraz dotyczące skuteczności określonych w niniejszym rozporządzeniu wymogów informacyjnych dotyczących przeliczania walut. Komisja powinna również przeanalizować inne możliwości – i ich techniczną wykonalność – rozszerzenia zasady równości opłat na wszystkie waluty Unii oraz dalszego zwiększenia przejrzystości i porównywalności opłat za przeliczanie walut, jak również możliwość blokowania i uaktywniania opcji akceptowania przeliczenia waluty przez strony inne niż dostawca usług płatniczych płatnika. |
| --- | --- |

(12)

Komisja powinna przedłożyć Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, EBC i Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie dotyczące stosowania zasady zrównującej koszt płatności transgranicznych w euro z kosztem krajowych transakcji w walutach krajowych oraz dotyczące skuteczności określonych w niniejszym rozporządzeniu wymogów informacyjnych dotyczących przeliczania walut. Komisja powinna również przeanalizować inne możliwości – i ich techniczną wykonalność – rozszerzenia zasady równości opłat na wszystkie waluty Unii oraz dalszego zwiększenia przejrzystości i porównywalności opłat za przeliczanie walut, jak również możliwość blokowania i uaktywniania opcji akceptowania przeliczenia waluty przez strony inne niż dostawca usług płatniczych płatnika.

| (13) | Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast z uwagi na transgraniczny charakter płatności cele te można zrealizować skuteczniej na szczeblu Unii, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia wspomnianych celów, |
| --- | --- |

(13)

Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast z uwagi na transgraniczny charakter płatności cele te można zrealizować skuteczniej na szczeblu Unii, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia wspomnianych celów,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 924/2009

W rozporządzeniu Rady (WE) nr 924/2009 wprowadza się następujące zmiany:

| 1) | w art. 1 wprowadza się następujące zmiany:






  a) | ust. 1 otrzymuje brzmienie:

  „1.   W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się przepisy dotyczące płatności transgranicznych i przejrzystości opłat za przeliczenie waluty na terytorium Unii.”; |
| --- | --- | --- |

1)

w art. 1 wprowadza się następujące zmiany:

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.   W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się przepisy dotyczące płatności transgranicznych i przejrzystości opłat za przeliczenie waluty na terytorium Unii.”;

| b) | w ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:
  „Niezależnie od akapitu pierwszego niniejszego ustępu, art. 3a i 3b mają zastosowanie do wszystkich płatności krajowych i transgranicznych, które są denominowane w euro lub w walucie krajowej państwa członkowskiego innej niż euro i wiążą się z usługą przeliczenia waluty.”; |
| --- | --- |

b)

w ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Niezależnie od akapitu pierwszego niniejszego ustępu, art. 3a i 3b mają zastosowanie do wszystkich płatności krajowych i transgranicznych, które są denominowane w euro lub w walucie krajowej państwa członkowskiego innej niż euro i wiążą się z usługą przeliczenia waluty.”;

| 2) | art. 2 pkt 9 otrzymuje brzmienie:






  „9) | »opłata« oznacza każdą pobieraną przez dostawcę usług płatniczych od użytkownika usług płatniczych kwotę bezpośrednio lub pośrednio związaną z transakcją płatniczą, każdą kwotę pobieraną od użytkownika usług płatniczych przez dostawcę usług płatniczych lub stronę świadczącą usługi przeliczania walut zgodnie z art. 59 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 (*1) za usługę przeliczenia waluty bądź kombinację tych dwóch rodzajów kwot; |
| --- | --- | --- |

2)

art. 2 pkt 9 otrzymuje brzmienie:

„9)

»opłata« oznacza każdą pobieraną przez dostawcę usług płatniczych od użytkownika usług płatniczych kwotę bezpośrednio lub pośrednio związaną z transakcją płatniczą, każdą kwotę pobieraną od użytkownika usług płatniczych przez dostawcę usług płatniczych lub stronę świadczącą usługi przeliczania walut zgodnie z art. 59 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 (*1) za usługę przeliczenia waluty bądź kombinację tych dwóch rodzajów kwot;

*1

(*1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego, zmieniająca dyrektywy 2002/65/WE, 2009/110/WE, 2013/36/UE i rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 oraz uchylająca dyrektywę 2007/64/WE (Dz.U. L 337 z 23.12.2015, s. 35).”;"

*1

| 3) | w art. 3 wprowadza się następujące zmiany:






  a) | ust. 1 otrzymuje brzmienie:

  „1.   Opłaty pobierane przez dostawcę usług płatniczych od użytkownika usług płatniczych z tytułu płatności transgranicznych w euro są takie same jak opłaty pobierane przez tego dostawcę usług płatniczych z tytułu odpowiadających im płatności krajowych o tej samej wartości w walucie krajowej państwa członkowskiego, w którym znajduje się dostawca usług płatniczych użytkownika usług płatniczych.”; |
| --- | --- | --- |

3)

w art. 3 wprowadza się następujące zmiany:

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.   Opłaty pobierane przez dostawcę usług płatniczych od użytkownika usług płatniczych z tytułu płatności transgranicznych w euro są takie same jak opłaty pobierane przez tego dostawcę usług płatniczych z tytułu odpowiadających im płatności krajowych o tej samej wartości w walucie krajowej państwa członkowskiego, w którym znajduje się dostawca usług płatniczych użytkownika usług płatniczych.”;

| b) | dodaje się ustęp w brzmieniu:

  „1a.   Opłaty pobierane przez dostawcę usług płatniczych od użytkownika usług płatniczych z tytułu płatności transgranicznych w walucie krajowej państwa członkowskiego, które powiadomiło o swojej decyzji o rozszerzeniu stosowania niniejszego rozporządzenia na swą walutę krajową zgodnie z art. 14, są takie same jak opłaty pobierane przez tego dostawcę usług płatniczych od użytkowników usług płatniczych z tytułu odpowiadających im płatności krajowych o tej samej wartości i w tej samej walucie.”; |
| --- | --- |

b)

dodaje się ustęp w brzmieniu:

„1a.   Opłaty pobierane przez dostawcę usług płatniczych od użytkownika usług płatniczych z tytułu płatności transgranicznych w walucie krajowej państwa członkowskiego, które powiadomiło o swojej decyzji o rozszerzeniu stosowania niniejszego rozporządzenia na swą walutę krajową zgodnie z art. 14, są takie same jak opłaty pobierane przez tego dostawcę usług płatniczych od użytkowników usług płatniczych z tytułu odpowiadających im płatności krajowych o tej samej wartości i w tej samej walucie.”;

| c) | uchyla się ust. 3; |
| --- | --- |

c)

uchyla się ust. 3;

| d) | ust. 4 otrzymuje brzmienie:

  „4.   Ust. 1 i 1a nie mają zastosowania do opłat za przeliczenie waluty.”; |
| --- | --- |

d)

ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4.   Ust. 1 i 1a nie mają zastosowania do opłat za przeliczenie waluty.”;

| 4) | dodaje się artykuł w brzmieniu:

  „Artykuł 3a
  Opłaty za przeliczenie waluty związane z transakcjami płatniczymi realizowanymi w oparciu o kartę

  1.   Jeśli chodzi o informacje, które mają być podawane w odniesieniu do opłat za przeliczenie waluty i stosownego kursu walutowego, określone w art. 45 ust. 1, art. 52 ust. 3 i art. 59 ust. 2 dyrektywy (UE) 2015/2366, dostawcy usług płatniczych oraz strony oferujące w bankomacie lub w punkcie sprzedaży usługi przeliczenia waluty, o których mowa w art. 59 ust. 2 tej dyrektywy, podają kwotę łącznych opłat za przeliczenie waluty jako wartość procentową marży w stosunku do najbardziej aktualnego referencyjnego kursu wymiany euro ogłoszonego przez Europejski Bank Centralny (EBC). O tej marży informuje się płatnika przed zainicjowaniem transakcji płatniczej.


  2.   Dostawcy usług płatniczych podają również informacje o marżach, o których mowa w ust. 1, do wiadomości publicznej w łatwo zrozumiałej i łatwo dostępnej formie na powszechnie i łatwo dostępnej platformie elektronicznej.


  3.   Oprócz informacji, o których mowa w ust. 1, strona oferująca usługi przeliczania walut w bankomacie lub w punkcie sprzedaży podaje płatnikowi przed zainicjowaniem transakcji płatniczej następujące informacje:






  a) | kwotę do zapłaty na rzecz odbiorcy w walucie używanej przez odbiorcę; |
| --- | --- | --- |

4)

dodaje się artykuł w brzmieniu:

„Artykuł 3a

Opłaty za przeliczenie waluty związane z transakcjami płatniczymi realizowanymi w oparciu o kartę

1.   Jeśli chodzi o informacje, które mają być podawane w odniesieniu do opłat za przeliczenie waluty i stosownego kursu walutowego, określone w art. 45 ust. 1, art. 52 ust. 3 i art. 59 ust. 2 dyrektywy (UE) 2015/2366, dostawcy usług płatniczych oraz strony oferujące w bankomacie lub w punkcie sprzedaży usługi przeliczenia waluty, o których mowa w art. 59 ust. 2 tej dyrektywy, podają kwotę łącznych opłat za przeliczenie waluty jako wartość procentową marży w stosunku do najbardziej aktualnego referencyjnego kursu wymiany euro ogłoszonego przez Europejski Bank Centralny (EBC). O tej marży informuje się płatnika przed zainicjowaniem transakcji płatniczej.

2.   Dostawcy usług płatniczych podają również informacje o marżach, o których mowa w ust. 1, do wiadomości publicznej w łatwo zrozumiałej i łatwo dostępnej formie na powszechnie i łatwo dostępnej platformie elektronicznej.

3.   Oprócz informacji, o których mowa w ust. 1, strona oferująca usługi przeliczania walut w bankomacie lub w punkcie sprzedaży podaje płatnikowi przed zainicjowaniem transakcji płatniczej następujące informacje:

a)

kwotę do zapłaty na rzecz odbiorcy w walucie używanej przez odbiorcę;

| b) | kwotę do zapłaty przez płatnika w walucie rachunku płatnika. |
| --- | --- |

b)

kwotę do zapłaty przez płatnika w walucie rachunku płatnika.

4.   Strona oferująca usługi przeliczania walut w bankomacie lub w punkcie sprzedaży podaje w sposób jasny informacje, o których mowa w ust. 1, w bankomacie lub w punkcie sprzedaży. Przed zainicjowaniem transakcji płatniczej strona ta informuje również płatnika o możliwości dokonania płatności w walucie używanej przez odbiorcę, w którym to przypadku przeliczenie waluty jest dokonywane następnie przez dostawcę usług płatniczych płatnika. Informacje, o których mowa w ust. 1 i 3, podaje się płatnikowi również na trwałym nośniku po zainicjowaniu transakcji płatniczej.

5.   Dostawca usług płatniczych płatnika przesyła płatnikowi, w odniesieniu do każdej karty płatniczej, która została wydana płatnikowi przez dostawcę usług płatniczych płatnika i jest powiązana z tym samym rachunkiem, wiadomość elektroniczną z informacjami, o których mowa w ust. 1” bezzwłocznie po otrzymaniu przez dostawcę usług płatniczych płatnika zlecenia płatności dotyczącego wypłaty gotówki z bankomatu lub płatności w punkcie sprzedaży, gdy zlecenie to jest denominowane w dowolnej walucie unijnej innej niż waluta rachunku płatnika.

Niezależnie od akapitu pierwszego wiadomość taką wysyła się raz w miesiącu, w którym dostawca usług płatniczych płatnika otrzymał od płatnika zlecenie płatnicze denominowane w tej samej walucie.

6.   Dostawca usług płatniczych uzgadnia z użytkownikiem usług płatniczych, za pośrednictwem jakiego powszechnie i łatwo dostępnego kanału (lub kanałów) komunikacji elektronicznej dostawca usług płatniczych będzie przesyłał wiadomości, o których mowa w ust. 5.

Dostawca usług płatniczych oferuje użytkownikom usług płatniczych możliwość rezygnacji z otrzymywania wiadomości elektronicznych, o których mowa w ust. 5.

Dostawca usług płatniczych i użytkownik usług płatniczych mogą uzgodnić, że ust. 5 i niniejszy ustęp nie mają zastosowania w całości lub w części, jeżeli użytkownik usług płatniczych nie jest konsumentem.

7.   Informacje, o których mowa w niniejszym artykule, są przekazywane nieodpłatnie, w sposób neutralny i zrozumiały.”;

| 5) | dodaje się artykuł w brzmieniu:

  „Artykuł 3b
  Opłaty za przeliczenie waluty związane z poleceniami przelewu

  1.   Gdy usługa przeliczenia waluty jest oferowana przez dostawcę usług płatniczych płatnika w związku z poleceniem przelewu zdefiniowanym w art. 4 pkt 24 dyrektywy (UE) 2015/2366, które jest inicjowane bezpośrednio online, za pośrednictwem strony internetowej lub aplikacji bankowości mobilnej dostawcy usług płatniczych, dostawca usług płatniczych w związku z art. 45 ust. 1 i art. 52 ust. 3 tej dyrektywy informuje płatnika przed zainicjowaniem transakcji płatniczej, w jasny, neutralny i zrozumiały sposób, o szacowanych opłatach za usługi przeliczania walut mających zastosowanie do polecenia przelewu.


  2.   Przed zainicjowaniem transakcji płatniczej dostawca usług płatniczych informuje płatnika w jasny, neutralny i zrozumiały sposób o szacunkowej łącznej kwocie polecenia przelewu w walucie rachunku płatnika, w tym o wszelkich opłatach transakcyjnych i wszelkich opłatach za przeliczenie waluty. Dostawca usług płatniczych podaje również szacowaną kwotę do przekazania na rzecz odbiorcy w walucie rachunku odbiorcy.”; |
| --- | --- |

5)

dodaje się artykuł w brzmieniu:

„Artykuł 3b

Opłaty za przeliczenie waluty związane z poleceniami przelewu

1.   Gdy usługa przeliczenia waluty jest oferowana przez dostawcę usług płatniczych płatnika w związku z poleceniem przelewu zdefiniowanym w art. 4 pkt 24 dyrektywy (UE) 2015/2366, które jest inicjowane bezpośrednio online, za pośrednictwem strony internetowej lub aplikacji bankowości mobilnej dostawcy usług płatniczych, dostawca usług płatniczych w związku z art. 45 ust. 1 i art. 52 ust. 3 tej dyrektywy informuje płatnika przed zainicjowaniem transakcji płatniczej, w jasny, neutralny i zrozumiały sposób, o szacowanych opłatach za usługi przeliczania walut mających zastosowanie do polecenia przelewu.

2.   Przed zainicjowaniem transakcji płatniczej dostawca usług płatniczych informuje płatnika w jasny, neutralny i zrozumiały sposób o szacunkowej łącznej kwocie polecenia przelewu w walucie rachunku płatnika, w tym o wszelkich opłatach transakcyjnych i wszelkich opłatach za przeliczenie waluty. Dostawca usług płatniczych podaje również szacowaną kwotę do przekazania na rzecz odbiorcy w walucie rachunku odbiorcy.”;

| 6) | art. 15 otrzymuje brzmienie:

  „Artykuł 15
  Przegląd

  1.   Do dnia 19 kwietnia 2022 r. Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, EBC i Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie dotyczące stosowania i skutków niniejszego rozporządzenia, zawierające w szczególności:






  a) | ocenę sposobu stosowania przez dostawców usług płatniczych art. 3 niniejszego rozporządzenia zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/518 (*2); |
| --- | --- | --- |

6)

art. 15 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 15

Przegląd

1.   Do dnia 19 kwietnia 2022 r. Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, EBC i Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie dotyczące stosowania i skutków niniejszego rozporządzenia, zawierające w szczególności:

a)

ocenę sposobu stosowania przez dostawców usług płatniczych art. 3 niniejszego rozporządzenia zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/518 (*2);

| b) | ocenę ewolucji wolumenu płatności krajowych i transgranicznych w walutach krajowych państw członkowskich oraz w euro, jak również wysokości opłat za te płatności od czasu przyjęcia rozporządzenia (UE) 2019/518; |
| --- | --- |

b)

ocenę ewolucji wolumenu płatności krajowych i transgranicznych w walutach krajowych państw członkowskich oraz w euro, jak również wysokości opłat za te płatności od czasu przyjęcia rozporządzenia (UE) 2019/518;

| c) | ocenę wpływu przepisów art. 3 niniejszego rozporządzenia zmienionego rozporządzeniem (UE) 2019/518 na zmianę wysokości opłat za przeliczanie walut i innych opłat związanych z usługami płatniczymi, pobieranych zarówno od płatników, jak i od odbiorców; |
| --- | --- |

c)

ocenę wpływu przepisów art. 3 niniejszego rozporządzenia zmienionego rozporządzeniem (UE) 2019/518 na zmianę wysokości opłat za przeliczanie walut i innych opłat związanych z usługami płatniczymi, pobieranych zarówno od płatników, jak i od odbiorców;

| d) | ocenę szacowanych skutków zmiany art. 3 ust. 1 niniejszego rozporządzenia polegającej na objęciu nim wszystkich walut państw członkowskich; |
| --- | --- |

d)

ocenę szacowanych skutków zmiany art. 3 ust. 1 niniejszego rozporządzenia polegającej na objęciu nim wszystkich walut państw członkowskich;

| e) | ocenę sposobu, w jaki dostawcy usług przeliczania walut stosują się do wymogów informacyjnych określonych w art. 3a i 3b niniejszego rozporządzenia oraz w przepisach krajowych wdrażających art. 45 ust. 1, art. 52 ust. 3 i art. 59 ust. 2 dyrektywy (UE) 2015/2366, oraz ocenę, czy przepisy te zwiększyły przejrzystość opłat za przeliczanie walut; |
| --- | --- |

e)

ocenę sposobu, w jaki dostawcy usług przeliczania walut stosują się do wymogów informacyjnych określonych w art. 3a i 3b niniejszego rozporządzenia oraz w przepisach krajowych wdrażających art. 45 ust. 1, art. 52 ust. 3 i art. 59 ust. 2 dyrektywy (UE) 2015/2366, oraz ocenę, czy przepisy te zwiększyły przejrzystość opłat za przeliczanie walut;

| f) | ocenę, czy i w jakim zakresie dostawcy usług przeliczania walut napotkali trudności w stosowaniu w praktyce art. 3a i 3b niniejszego rozporządzenia oraz przepisów krajowych wdrażających art. 45 ust. 1, art. 52 ust. 3 i art. 59 ust. 2 dyrektywy (UE) 2015/2366; |
| --- | --- |

f)

ocenę, czy i w jakim zakresie dostawcy usług przeliczania walut napotkali trudności w stosowaniu w praktyce art. 3a i 3b niniejszego rozporządzenia oraz przepisów krajowych wdrażających art. 45 ust. 1, art. 52 ust. 3 i art. 59 ust. 2 dyrektywy (UE) 2015/2366;

| g) | analizę kosztów i korzyści dotyczącą kanałów i technologii komunikacyjnych wykorzystywanych przez dostawców usług przeliczania walut lub będących do ich dyspozycji i mogących się przyczynić do jeszcze większej przejrzystości opłat za przeliczanie walut, w tym ocenę, czy dostawcy usług płatniczych powinni być zobowiązani do proponowania przesyłania informacji określonych w art. 3a za pośrednictwem określonych kanałów komunikacji; ocena ta obejmie również ocenę technicznej wykonalności podawania jednocześnie informacji określonych w art. 3a ust. 1 i 3 niniejszego rozporządzenia przed zainicjowaniem każdej transakcji w odniesieniu do wszystkich wariantów przeliczania walut dostępnych w bankomacie lub w punkcie sprzedaży; |
| --- | --- |

g)

analizę kosztów i korzyści dotyczącą kanałów i technologii komunikacyjnych wykorzystywanych przez dostawców usług przeliczania walut lub będących do ich dyspozycji i mogących się przyczynić do jeszcze większej przejrzystości opłat za przeliczanie walut, w tym ocenę, czy dostawcy usług płatniczych powinni być zobowiązani do proponowania przesyłania informacji określonych w art. 3a za pośrednictwem określonych kanałów komunikacji; ocena ta obejmie również ocenę technicznej wykonalności podawania jednocześnie informacji określonych w art. 3a ust. 1 i 3 niniejszego rozporządzenia przed zainicjowaniem każdej transakcji w odniesieniu do wszystkich wariantów przeliczania walut dostępnych w bankomacie lub w punkcie sprzedaży;

| h) | analizę kosztów i korzyści dotyczącą wprowadzenia możliwości blokowania przez płatników wariantu przeliczenia waluty oferowanego przez stronę inną niż dostawca usług płatniczych płatnika w bankomacie lub w punkcie sprzedaży oraz możliwości zmiany ich preferencji w tej kwestii; |
| --- | --- |

h)

analizę kosztów i korzyści dotyczącą wprowadzenia możliwości blokowania przez płatników wariantu przeliczenia waluty oferowanego przez stronę inną niż dostawca usług płatniczych płatnika w bankomacie lub w punkcie sprzedaży oraz możliwości zmiany ich preferencji w tej kwestii;

| i) | analizę kosztów i korzyści dotyczącą wprowadzenia wymogu, by w razie świadczenia usług przeliczania walut w przypadku pojedynczej transakcji płatniczej dostawca usług płatniczych płatnika stosował do rozliczenia i rozrachunku transakcji kurs wymiany waluty obowiązujący w momencie zainicjowania transakcji. |
| --- | --- |

i)

analizę kosztów i korzyści dotyczącą wprowadzenia wymogu, by w razie świadczenia usług przeliczania walut w przypadku pojedynczej transakcji płatniczej dostawca usług płatniczych płatnika stosował do rozliczenia i rozrachunku transakcji kurs wymiany waluty obowiązujący w momencie zainicjowania transakcji.

2.   Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, obejmie co najmniej okres od dnia 15 grudnia 2019 r. do dnia 19 października 2021 r. Uwzględni ono specyfikę różnych transakcji płatniczych, z rozróżnieniem w szczególności między transakcjami inicjowanymi w bankomacie i w punkcie sprzedaży.

Sporządzając to sprawozdanie Komisja może korzystać z danych zebranych przez państwa członkowskie w związku z ust. 1.

(*2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/518 z dnia 19 marca 2019 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 924/2009 w odniesieniu do niektórych opłat za płatności transgraniczne w Unii i opłat za przeliczenie waluty (Dz.U. L 91 z 29.3.2019, s. 36).”."

*2

Artykuł 2

1.   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

2.   Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 15 grudnia 2019 r. z wyjątkiem następujących przepisów:

| a) | art. 1 pkt 6 stosuje się od dnia 18 kwietnia 2019 r.; |
| --- | --- |

a)

art. 1 pkt 6 stosuje się od dnia 18 kwietnia 2019 r.;

| b) | art. 1 pkt 4 i 5 w odniesieniu do art. 3a ust. 1–4 i do art. 3b rozporządzenia (WE) nr 924/2009 stosuje się od dnia 19 kwietnia 2020 r.; |
| --- | --- |

b)

art. 1 pkt 4 i 5 w odniesieniu do art. 3a ust. 1–4 i do art. 3b rozporządzenia (WE) nr 924/2009 stosuje się od dnia 19 kwietnia 2020 r.;

| c) | art. 1 pkt 4 w odniesieniu do art. 3a ust. 5 i 6 rozporządzenia (WE) nr 924/2009 stosuje się od dnia 19 kwietnia 2021 r.; |
| --- | --- |

c)

art. 1 pkt 4 w odniesieniu do art. 3a ust. 5 i 6 rozporządzenia (WE) nr 924/2009 stosuje się od dnia 19 kwietnia 2021 r.;

| d) | art. 1 pkt 4 w odniesieniu do art. 3a ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 924/2009, w zakresie, w jakim dotyczy art. 3a ust. 1–4 tego rozporządzenia, stosuje się od dnia 19 kwietnia 2020 r.; |
| --- | --- |

d)

art. 1 pkt 4 w odniesieniu do art. 3a ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 924/2009, w zakresie, w jakim dotyczy art. 3a ust. 1–4 tego rozporządzenia, stosuje się od dnia 19 kwietnia 2020 r.;

| e) | art. 1 pkt 4 w odniesieniu do art. 3a ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 924/2009, w zakresie, w jakim dotyczy art. 3a ust. 5 i 6 tego rozporządzenia, stosuje się od dnia 19 kwietnia 2021 r. |
| --- | --- |

e)

art. 1 pkt 4 w odniesieniu do art. 3a ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 924/2009, w zakresie, w jakim dotyczy art. 3a ust. 5 i 6 tego rozporządzenia, stosuje się od dnia 19 kwietnia 2021 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 19 marca 2019 r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego

A. TAJANI

Przewodniczący

W imieniu Rady

G. CIAMBA

Przewodniczący

---

(1)  
  Dz.U. C 382 z 23.10.2018, s. 7.

1

(2)  
  Dz.U. C 367 z 10.10.2018, s. 28.

2

(3)  Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 14 lutego 2019 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) oraz decyzja Rady z dnia 4 marca 2019 r.

3

(4)  Rozporządzenie (WE) nr 2560/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie płatności transgranicznych w euro (Dz.U. L 344 z 28.12.2001, s. 13).

4

(5)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 924/2009 z dnia 16 września 2009 r. w sprawie płatności transgranicznych we Wspólnocie oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 2560/2001 (Dz.U. L 266 z 9.10.2009, s. 11).

5

(6)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego, zmieniająca dyrektywy 2002/65/WE, 2009/110/WE, 2013/36/UE i rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 oraz uchylająca dyrektywę 2007/64/WE (Dz.U. L 337 z 23.12.2015, s. 35).

6

---

| 29.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 91/42 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 91/42

---

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2019/519

z dnia 19 marca 2019 r.

w sprawie zmiany rozporządzenia (UE) nr 167/2013 w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów rolniczych i leśnych

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (2),

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Opisy pojazdów kategorii T1 i T2 zawarte w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 167/2013 (3) wymagają wyjaśnienia w odniesieniu do kwestii położenia osi znajdującej się najbliżej kierowcy w przypadku ciągników ze zmianą pozycji przy zmienionym kierunku jazdy oraz kwestii metody obliczania wysokości środka ciężkości. W celu dokładnego i jednolitego ustalania wysokości środka ciężkości w przypadku pojazdów kategorii T2 należy wprowadzić odniesienie do mających zastosowanie na poziomie międzynarodowym norm określających środek ciężkości ciągnika. |
| --- | --- |

(1)

Opisy pojazdów kategorii T1 i T2 zawarte w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 167/2013 (3) wymagają wyjaśnienia w odniesieniu do kwestii położenia osi znajdującej się najbliżej kierowcy w przypadku ciągników ze zmianą pozycji przy zmienionym kierunku jazdy oraz kwestii metody obliczania wysokości środka ciężkości. W celu dokładnego i jednolitego ustalania wysokości środka ciężkości w przypadku pojazdów kategorii T2 należy wprowadzić odniesienie do mających zastosowanie na poziomie międzynarodowym norm określających środek ciężkości ciągnika.

| (2) | Dla prawidłowego i całkowitego wdrożenia niniejszego rozporządzenia oraz aktów delegowanych i wykonawczych przyjętych w jego ramach niezwykle ważna jest dokładna definicja różnych cech ciągników rolniczych oparta na analizie ich specyfikacji technicznej. Biorąc pod uwagę, że dyskusje dotyczące definicji kategorii prowadzone są na odpowiednich forach międzynarodowych, których stroną jest Unia, Komisja powinna uwzględnić te prace, aby zapobiec wszelkiemu niewspółmiernemu i negatywnemu wpływowi na wymogi techniczne i procedury badań, a także wszelkim negatywnym skutkom dla producentów, w szczególności producentów wysoce specjalistycznych ciągników. |
| --- | --- |

(2)

Dla prawidłowego i całkowitego wdrożenia niniejszego rozporządzenia oraz aktów delegowanych i wykonawczych przyjętych w jego ramach niezwykle ważna jest dokładna definicja różnych cech ciągników rolniczych oparta na analizie ich specyfikacji technicznej. Biorąc pod uwagę, że dyskusje dotyczące definicji kategorii prowadzone są na odpowiednich forach międzynarodowych, których stroną jest Unia, Komisja powinna uwzględnić te prace, aby zapobiec wszelkiemu niewspółmiernemu i negatywnemu wpływowi na wymogi techniczne i procedury badań, a także wszelkim negatywnym skutkom dla producentów, w szczególności producentów wysoce specjalistycznych ciągników.

| (3) | W rozporządzeniu (UE) nr 167/2013 należy wyjaśnić, że termin „maszyny wymienne” oznacza „wymienne urządzenia”, w celu zapewnienia spójnego stosowania terminologii w całym tym rozporządzeniu. |
| --- | --- |

(3)

W rozporządzeniu (UE) nr 167/2013 należy wyjaśnić, że termin „maszyny wymienne” oznacza „wymienne urządzenia”, w celu zapewnienia spójnego stosowania terminologii w całym tym rozporządzeniu.

| (4) | W rozporządzeniu (UE) nr 167/2013 od importerów wymaga się zachowania kopii świadectwa zgodności w odniesieniu do produktów, które nie są zgodne z tym rozporządzeniem lub które stanowią poważne zagrożenie. Należy wyjaśnić, że odniesienie dotyczy świadectwa homologacji typu UE. Należy zatem zmienić to rozporządzenie, wprowadzając odniesienie do odpowiedniego dokumentu. |
| --- | --- |

(4)

W rozporządzeniu (UE) nr 167/2013 od importerów wymaga się zachowania kopii świadectwa zgodności w odniesieniu do produktów, które nie są zgodne z tym rozporządzeniem lub które stanowią poważne zagrożenie. Należy wyjaśnić, że odniesienie dotyczy świadectwa homologacji typu UE. Należy zatem zmienić to rozporządzenie, wprowadzając odniesienie do odpowiedniego dokumentu.

| (5) | Rozporządzenie (UE) nr 167/2013 wymaga, aby świadectwo homologacji typu UE zawierało w załączniku wyniki badań. Należy wyjaśnić, że odniesienie dotyczy arkusza wyników badań. Należy zatem zmienić to rozporządzenie, wprowadzając odniesienie do odpowiedniego załącznika. |
| --- | --- |

(5)

Rozporządzenie (UE) nr 167/2013 wymaga, aby świadectwo homologacji typu UE zawierało w załączniku wyniki badań. Należy wyjaśnić, że odniesienie dotyczy arkusza wyników badań. Należy zatem zmienić to rozporządzenie, wprowadzając odniesienie do odpowiedniego załącznika.

| (6) | Rozporządzeniem (UE) nr 167/2013 przyznano Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych na okres pięciu lat, który upłynął w dniu 21 marca 2018 r. Ze względu na stałą potrzebę aktualizacji różnych elementów procesu homologacji typu określonych w tym rozporządzeniu i aktach przyjętych na jego podstawie, w szczególności w celu dostosowania ich do postępu technicznego lub wprowadzenia korekt, należy przedłużyć okres wykonywania przekazanych uprawnień z możliwością jego automatycznego przedłużenia. |
| --- | --- |

(6)

Rozporządzeniem (UE) nr 167/2013 przyznano Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych na okres pięciu lat, który upłynął w dniu 21 marca 2018 r. Ze względu na stałą potrzebę aktualizacji różnych elementów procesu homologacji typu określonych w tym rozporządzeniu i aktach przyjętych na jego podstawie, w szczególności w celu dostosowania ich do postępu technicznego lub wprowadzenia korekt, należy przedłużyć okres wykonywania przekazanych uprawnień z możliwością jego automatycznego przedłużenia.

| (7) | Rozporządzenie (UE) nr 167/2013 zawiera odniesienie do uchylenia dyrektywy Rady 74/347/EWG (4), a powinno odnosić się do uchylenia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/2/WE (5), która zawiera tekst jednolity tej pierwszej dyrektywy. Należy zatem zmienić odpowiednie odniesienie w rozporządzeniu (UE) nr 167/2013. |
| --- | --- |

(7)

Rozporządzenie (UE) nr 167/2013 zawiera odniesienie do uchylenia dyrektywy Rady 74/347/EWG (4), a powinno odnosić się do uchylenia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/2/WE (5), która zawiera tekst jednolity tej pierwszej dyrektywy. Należy zatem zmienić odpowiednie odniesienie w rozporządzeniu (UE) nr 167/2013.

| (8) | Ponieważ niniejsze rozporządzenie zmienia rozporządzenie (UE) nr 167/2013 bez poszerzenia jego treści normatywnej, a cele niniejszego rozporządzenia nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na rozmiary i skutki działań możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, może ona podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów. |
| --- | --- |

(8)

Ponieważ niniejsze rozporządzenie zmienia rozporządzenie (UE) nr 167/2013 bez poszerzenia jego treści normatywnej, a cele niniejszego rozporządzenia nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na rozmiary i skutki działań możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, może ona podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.

| (9) | Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (UE) nr 167/2013, |
| --- | --- |

(9)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (UE) nr 167/2013,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Zmiany w rozporządzeniu (UE) nr 167/2013

W rozporządzeniu (UE) nr 167/2013 wprowadza się następujące zmiany:

| 1) | art. 2 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

  „2.   Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do wymiennych urządzeń całkowicie unoszonych ponad ziemię lub niezdolnych do obracania się wokół osi pionowej, gdy pojazd, do którego są doczepione, porusza się po drodze.”; |
| --- | --- |

1)

art. 2 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2.   Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do wymiennych urządzeń całkowicie unoszonych ponad ziemię lub niezdolnych do obracania się wokół osi pionowej, gdy pojazd, do którego są doczepione, porusza się po drodze.”;

| 2) | art. 4 pkt 2 i 3 otrzymują brzmienie:






  „2) | »kategoria T1« obejmuje ciągniki kołowe, w których rozstaw kół osi położonej najbliżej kierowcy wynosi nie mniej niż 1 150 mm, masa własna w stanie gotowości do jazdy przekracza 600 kg, a prześwit jest nie większy niż 1 000 mm; w przypadku ciągników ze zmianą pozycji przy zmienionym kierunku jazdy (z odwracanym siedzeniem i kołem kierownicy) oś najbliższa kierowcy to oś wyposażona w opony o największej średnicy; |
| --- | --- | --- |

2)

art. 4 pkt 2 i 3 otrzymują brzmienie:

„2)

»kategoria T1« obejmuje ciągniki kołowe, w których rozstaw kół osi położonej najbliżej kierowcy wynosi nie mniej niż 1 150 mm, masa własna w stanie gotowości do jazdy przekracza 600 kg, a prześwit jest nie większy niż 1 000 mm; w przypadku ciągników ze zmianą pozycji przy zmienionym kierunku jazdy (z odwracanym siedzeniem i kołem kierownicy) oś najbliższa kierowcy to oś wyposażona w opony o największej średnicy;

| 3) | »kategoria T2« obejmuje ciągniki kołowe o minimalnym rozstawie kół mniejszym niż 1 150 mm, masie własnej w stanie gotowości do jazdy przekraczającej 600 kg, prześwicie nie większym niż 600 mm; jeżeli iloraz wysokości środka ciężkości ciągnika (określonej zgodnie z normą ISO 789-6:1982 i mierzonej od podłoża) przez średni minimalny rozstaw kół każdej osi przekracza 0,90, maksymalna prędkość konstrukcyjna jest ograniczona do 30 km/h;”; |
| --- | --- |

3)

»kategoria T2« obejmuje ciągniki kołowe o minimalnym rozstawie kół mniejszym niż 1 150 mm, masie własnej w stanie gotowości do jazdy przekraczającej 600 kg, prześwicie nie większym niż 600 mm; jeżeli iloraz wysokości środka ciężkości ciągnika (określonej zgodnie z normą ISO 789-6:1982 i mierzonej od podłoża) przez średni minimalny rozstaw kół każdej osi przekracza 0,90, maksymalna prędkość konstrukcyjna jest ograniczona do 30 km/h;”;

| 3) | art. 12 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

  „3.   Przez okres 10 lat od chwili wprowadzenia pojazdu do obrotu i przez okres pięciu lat od chwili wprowadzenia do obrotu układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego importerzy przechowują kopię świadectwa homologacji typu UE do wglądu organów udzielających homologacji i organów nadzoru rynku oraz zapewniają możliwość udostępnienia tym organom na ich żądanie pakietu informacyjnego, o którym mowa w art. 24 ust. 10.”; |
| --- | --- |

3)

art. 12 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3.   Przez okres 10 lat od chwili wprowadzenia pojazdu do obrotu i przez okres pięciu lat od chwili wprowadzenia do obrotu układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego importerzy przechowują kopię świadectwa homologacji typu UE do wglądu organów udzielających homologacji i organów nadzoru rynku oraz zapewniają możliwość udostępnienia tym organom na ich żądanie pakietu informacyjnego, o którym mowa w art. 24 ust. 10.”;

| 4) | art. 25 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:






  „b) | arkusz wyników badań;”; |
| --- | --- | --- |

4)

art. 25 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b)

arkusz wyników badań;”;

| 5) | art. 39 ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
  „Akapit pierwszy ma zastosowanie wyłącznie do pojazdów znajdujących się na terytorium Unii, które w chwili produkcji były objęte ważną homologacją typu UE, ale nie zostały zarejestrowane ani dopuszczone, zanim ta homologacja typu UE utraciła ważność.”; |
| --- | --- |

5)

art. 39 ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Akapit pierwszy ma zastosowanie wyłącznie do pojazdów znajdujących się na terytorium Unii, które w chwili produkcji były objęte ważną homologacją typu UE, ale nie zostały zarejestrowane ani dopuszczone, zanim ta homologacja typu UE utraciła ważność.”;

| 6) | art. 71 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

  „2.   Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 17 ust. 5, art. 18 ust. 4, art. 19 ust. 6, art. 20 ust. 8, art. 27 ust. 6, art. 28 ust. 6, art. 45 ust. 4, art. 49 ust. 3, art. 53 ust. 12, art. 61 i 70, powierza się Komisji na okres pięciu lat od dnia 22 marca 2013 r. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż w dniu 22 czerwca 2022 r. oraz na dziewięć miesięcy przed końcem każdego kolejnego pięcioletniego okresu.”; |
| --- | --- |

6)

art. 71 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2.   Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 17 ust. 5, art. 18 ust. 4, art. 19 ust. 6, art. 20 ust. 8, art. 27 ust. 6, art. 28 ust. 6, art. 45 ust. 4, art. 49 ust. 3, art. 53 ust. 12, art. 61 i 70, powierza się Komisji na okres pięciu lat od dnia 22 marca 2013 r. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż w dniu 22 czerwca 2022 r. oraz na dziewięć miesięcy przed końcem każdego kolejnego pięcioletniego okresu.”;

| 7) | art. 76 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

  „1.   Bez uszczerbku dla art. 73 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, dyrektywy 76/432/EWG, 76/763/EWG, 77/537/EWG, 78/764/EWG, 80/720/EWG, 86/297/EWG, 86/298/EWG, 86/415/EWG, 87/402/EWG, 2000/25/WE, 2003/37/WE, 2008/2/WE, 2009/57/WE, 2009/58/WE, 2009/59/WE, 2009/60/WE, 2009/61/WE, 2009/63/WE, 2009/64/WE, 2009/66/WE, 2009/68/WE, 2009/75/WE, 2009/76/WE oraz 2009/144/WE tracą moc ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2016 r.”. |
| --- | --- |

7)

art. 76 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.   Bez uszczerbku dla art. 73 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, dyrektywy 76/432/EWG, 76/763/EWG, 77/537/EWG, 78/764/EWG, 80/720/EWG, 86/297/EWG, 86/298/EWG, 86/415/EWG, 87/402/EWG, 2000/25/WE, 2003/37/WE, 2008/2/WE, 2009/57/WE, 2009/58/WE, 2009/59/WE, 2009/60/WE, 2009/61/WE, 2009/63/WE, 2009/64/WE, 2009/66/WE, 2009/68/WE, 2009/75/WE, 2009/76/WE oraz 2009/144/WE tracą moc ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2016 r.”.

Artykuł 2

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 19 marca 2019 r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego

A. TAJANI

Przewodniczący

W imieniu Rady

G. CIAMBA

Przewodniczący

---

(1)  
  Dz.U. C 440 z 6.12.2018, s. 104.

1

(2)  Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 12 lutego 2019 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) i decyzja Rady z dnia 4 marca 2019 r.

2

(3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 167/2013 z dnia 5 lutego 2013 r. w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów rolniczych i leśnych (Dz.U. L 60 z 2.3.2013, s. 1).

3

(4)  Dyrektywa Rady 74/347/EWG z dnia 25 czerwca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do pola widzenia i wycieraczek szyb przednich w kołowych ciągnikach rolniczych lub leśnych (Dz.U. L 191 z 15.7.1974, s. 5).

4

(5)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/2/WE z dnia 15 stycznia 2008 r. w sprawie pola widzenia i wycieraczek szyb przednich w kołowych ciągnikach rolniczych i leśnych (Dz.U. L 24 z 29.1.2008, s. 30).

5

---

DYREKTYWY

| 29.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 91/45 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 91/45

---

DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2019/520

z dnia 19 marca 2019 r.

w sprawie interoperacyjności systemów elektronicznego poboru opłat drogowych i ułatwiania transgranicznej wymiany informacji na temat przypadków nieuiszczenia opłat drogowych w Unii

(wersja przekształcona)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91 ust. 1,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

uwzględniając opinię Komitetu Regionów (2),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (3),

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/52/WE (4) została znacząco zmieniona. Ze względu na konieczność wprowadzenia dalszych zmian i w celu zapewnienia jasności dyrektywa ta powinna zostać przekształcona. |
| --- | --- |

(1)

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/52/WE (4) została znacząco zmieniona. Ze względu na konieczność wprowadzenia dalszych zmian i w celu zapewnienia jasności dyrektywa ta powinna zostać przekształcona.

| (2) | Wskazane jest osiągnięcie powszechnego wdrażania systemów elektronicznego poboru opłat drogowych w państwach członkowskich i państwach sąsiednich oraz posiadanie, w miarę możliwości, niezawodnych, przyjaznych dla użytkowników i efektywnych pod względem kosztów systemów dostosowanych do dalszego rozwoju polityki poboru opłat drogowych na poziomie Unii oraz do dalszego rozwoju technicznego. Konieczne jest zatem zapewnienie interoperacyjności systemów elektronicznego poboru opłat drogowych, aby zmniejszyć koszty i obciążenia związane z uiszczaniem opłat w całej Unii. |
| --- | --- |

(2)

Wskazane jest osiągnięcie powszechnego wdrażania systemów elektronicznego poboru opłat drogowych w państwach członkowskich i państwach sąsiednich oraz posiadanie, w miarę możliwości, niezawodnych, przyjaznych dla użytkowników i efektywnych pod względem kosztów systemów dostosowanych do dalszego rozwoju polityki poboru opłat drogowych na poziomie Unii oraz do dalszego rozwoju technicznego. Konieczne jest zatem zapewnienie interoperacyjności systemów elektronicznego poboru opłat drogowych, aby zmniejszyć koszty i obciążenia związane z uiszczaniem opłat w całej Unii.

| (3) | Interoperacyjne systemy elektronicznego poboru opłat drogowych przyczyniają się do realizacji celów określonych w prawie Unii dotyczącym opłat drogowych. |
| --- | --- |

(3)

Interoperacyjne systemy elektronicznego poboru opłat drogowych przyczyniają się do realizacji celów określonych w prawie Unii dotyczącym opłat drogowych.

| (4) | Brak interoperacyjności stanowi istotny problem systemów elektronicznego poboru opłat drogowych, w przypadku których należna opłata drogowa jest powiązana z odległością pokonaną przez pojazd (opłaty oparte na odległości) lub przejechaniem pojazdu przez określony punkt (na przykład opłaty kordonowe). Przepisy dotyczące interoperacyjności systemów elektronicznego poboru opłat drogowych powinny mieć zatem zastosowanie jedynie do tych systemów i nie powinno się ich stosować do systemów, w których należna opłata drogowa jest powiązana z czasem spędzonym przez dany pojazd na infrastrukturze objętej opłatami (na przykład systemy oparte na czasie, takie jak winiety). |
| --- | --- |

(4)

Brak interoperacyjności stanowi istotny problem systemów elektronicznego poboru opłat drogowych, w przypadku których należna opłata drogowa jest powiązana z odległością pokonaną przez pojazd (opłaty oparte na odległości) lub przejechaniem pojazdu przez określony punkt (na przykład opłaty kordonowe). Przepisy dotyczące interoperacyjności systemów elektronicznego poboru opłat drogowych powinny mieć zatem zastosowanie jedynie do tych systemów i nie powinno się ich stosować do systemów, w których należna opłata drogowa jest powiązana z czasem spędzonym przez dany pojazd na infrastrukturze objętej opłatami (na przykład systemy oparte na czasie, takie jak winiety).

| (5) | Transgraniczne egzekwowanie obowiązku uiszczania opłat drogowych w Unii to istotny problem we wszelkiego rodzaju systemach – opartych na odległości, kordonowych, opartych na czasie, elektronicznych czy manualnych. W celu rozwiązania problemu transgranicznego egzekwowania w następstwie nieuiszczenia opłaty drogowej, przepisy dotyczące transgranicznej wymiany informacji powinny mieć zastosowanie do wszystkich tych systemów. |
| --- | --- |

(5)

Transgraniczne egzekwowanie obowiązku uiszczania opłat drogowych w Unii to istotny problem we wszelkiego rodzaju systemach – opartych na odległości, kordonowych, opartych na czasie, elektronicznych czy manualnych. W celu rozwiązania problemu transgranicznego egzekwowania w następstwie nieuiszczenia opłaty drogowej, przepisy dotyczące transgranicznej wymiany informacji powinny mieć zastosowanie do wszystkich tych systemów.

| (6) | W prawie krajowym wykroczenie polegające na nieuiszczeniu opłaty drogowej może być kwalifikowane jako wykroczenie administracyjne lub wykroczenie podlegające karze na mocy kodeksu wykroczeń. Niniejsza dyrektywa powinna mieć zastosowanie niezależnie od kwalifikacji prawnej tego wykroczenia. |
| --- | --- |

(6)

W prawie krajowym wykroczenie polegające na nieuiszczeniu opłaty drogowej może być kwalifikowane jako wykroczenie administracyjne lub wykroczenie podlegające karze na mocy kodeksu wykroczeń. Niniejsza dyrektywa powinna mieć zastosowanie niezależnie od kwalifikacji prawnej tego wykroczenia.

| (7) | Z powodu braku spójnej klasyfikacji opłat parkingowych w całej Unii oraz ze względu na ich pośredni związek z korzystaniem z infrastruktury, opłaty te powinny zostać wyłączone z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy. |
| --- | --- |

(7)

Z powodu braku spójnej klasyfikacji opłat parkingowych w całej Unii oraz ze względu na ich pośredni związek z korzystaniem z infrastruktury, opłaty te powinny zostać wyłączone z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy.

| (8) | Interoperacyjność systemów elektronicznego poboru opłat drogowych wymaga harmonizacji zastosowanej technologii i interfejsów pomiędzy składnikami interoperacyjności. |
| --- | --- |

(8)

Interoperacyjność systemów elektronicznego poboru opłat drogowych wymaga harmonizacji zastosowanej technologii i interfejsów pomiędzy składnikami interoperacyjności.

| (9) | Harmonizacja technologii i interfejsów powinna być wspierana poprzez rozwój i utrzymanie właściwych jawnych i powszechnych norm, dostępnych na zasadach niedyskryminacyjnych dla wszystkich dostawców systemu. |
| --- | --- |

(9)

Harmonizacja technologii i interfejsów powinna być wspierana poprzez rozwój i utrzymanie właściwych jawnych i powszechnych norm, dostępnych na zasadach niedyskryminacyjnych dla wszystkich dostawców systemu.

| (10) | Dostawcy europejskiej usługi opłaty elektronicznej (EETS) powinni mieć możliwość korzystania z innych podzespołów sprzętowych i oprogramowania już obecnych w pojeździe, takich jak systemy nawigacji satelitarnej czy urządzenia przenośne, oraz podłączania do nich swoich urządzeń, aby zapewnić obsługę wymaganych technologii łączności za pomocą oferowanego przez siebie urządzenia pokładowego (OBE). |
| --- | --- |

(10)

Dostawcy europejskiej usługi opłaty elektronicznej (EETS) powinni mieć możliwość korzystania z innych podzespołów sprzętowych i oprogramowania już obecnych w pojeździe, takich jak systemy nawigacji satelitarnej czy urządzenia przenośne, oraz podłączania do nich swoich urządzeń, aby zapewnić obsługę wymaganych technologii łączności za pomocą oferowanego przez siebie urządzenia pokładowego (OBE).

| (11) | Należy uwzględnić cechy szczególne systemów elektronicznego poboru opłat drogowych, które są obecnie stosowane w odniesieniu do pojazdów lekkich. Zważywszy na fakt, że żadne takie systemy elektronicznego poboru opłat drogowych nie wykorzystują obecnie pozycjonowania satelitarnego ani łączności ruchomej, dostawcom EETS należy zezwolić – przez ograniczony czas – na udostepnienie użytkownikom pojazdów lekkich OBE nadających się wyłącznie do pracy w technologii mikrofalowej 5,8 GHz. Odstępstwo to nie powinno naruszać prawa państw członkowskich do wprowadzania wspomaganego satelitarnie poboru opłat w przypadku pojazdów lekkich. |
| --- | --- |

(11)

Należy uwzględnić cechy szczególne systemów elektronicznego poboru opłat drogowych, które są obecnie stosowane w odniesieniu do pojazdów lekkich. Zważywszy na fakt, że żadne takie systemy elektronicznego poboru opłat drogowych nie wykorzystują obecnie pozycjonowania satelitarnego ani łączności ruchomej, dostawcom EETS należy zezwolić – przez ograniczony czas – na udostepnienie użytkownikom pojazdów lekkich OBE nadających się wyłącznie do pracy w technologii mikrofalowej 5,8 GHz. Odstępstwo to nie powinno naruszać prawa państw członkowskich do wprowadzania wspomaganego satelitarnie poboru opłat w przypadku pojazdów lekkich.

| (12) | Systemy poboru opłat oparte na technologii automatycznego rozpoznawania tablic rejestracyjnych (ARTR) wymagają większej liczby manualnych kontroli transakcji związanych z opłatami w zapleczu administracyjnym niż systemy wykorzystujące OBE. Systemy korzystające z OBE są wydajniejsze w dużych obszarach elektronicznego poboru opłat, a systemy korzystające z technologii ARTR są odpowiedniejsze dla małych obszarów, tak jak w przypadku opłat miejskich, gdy używanie OBE powodowałoby powstanie nieproporcjonalnych kosztów lub obciążeń administracyjnych. Technologia ARTR może być użyteczna w szczególności w połączeniu z innymi technologiami. |
| --- | --- |

(12)

Systemy poboru opłat oparte na technologii automatycznego rozpoznawania tablic rejestracyjnych (ARTR) wymagają większej liczby manualnych kontroli transakcji związanych z opłatami w zapleczu administracyjnym niż systemy wykorzystujące OBE. Systemy korzystające z OBE są wydajniejsze w dużych obszarach elektronicznego poboru opłat, a systemy korzystające z technologii ARTR są odpowiedniejsze dla małych obszarów, tak jak w przypadku opłat miejskich, gdy używanie OBE powodowałoby powstanie nieproporcjonalnych kosztów lub obciążeń administracyjnych. Technologia ARTR może być użyteczna w szczególności w połączeniu z innymi technologiami.

| (13) | Z uwagi na rozwój techniczny związany z rozwiązaniami opartymi na technologii ARTR należy zachęcić organy normalizacyjne do określenia niezbędnych norm technicznych. |
| --- | --- |

(13)

Z uwagi na rozwój techniczny związany z rozwiązaniami opartymi na technologii ARTR należy zachęcić organy normalizacyjne do określenia niezbędnych norm technicznych.

| (14) | Konkretne prawa i obowiązki dostawców EETS powinny mieć zastosowanie do podmiotów, które dowiodą, że spełniły określone wymogi oraz zostały zarejestrowane jako dostawcy EETS w państwie członkowskim ich siedziby. |
| --- | --- |

(14)

Konkretne prawa i obowiązki dostawców EETS powinny mieć zastosowanie do podmiotów, które dowiodą, że spełniły określone wymogi oraz zostały zarejestrowane jako dostawcy EETS w państwie członkowskim ich siedziby.

| (15) | Prawa i obowiązki głównych podmiotów w ramach EETS, to znaczy dostawców EETS, podmiotów pobierających opłaty oraz użytkowników EETS, powinny być jasno określone, aby zapewnić funkcjonowanie rynku w sposób sprawiedliwy i skuteczny. |
| --- | --- |

(15)

Prawa i obowiązki głównych podmiotów w ramach EETS, to znaczy dostawców EETS, podmiotów pobierających opłaty oraz użytkowników EETS, powinny być jasno określone, aby zapewnić funkcjonowanie rynku w sposób sprawiedliwy i skuteczny.

| (16) | Szczególnie ważne jest, aby zagwarantować dostawcom EETS pewne prawa, takie jak prawo do ochrony informacji objętych tajemnicą handlową, bez wywierania niekorzystnego wpływu na jakość usług świadczonych na rzecz podmiotów pobierających opłaty i użytkowników EETS. Podmiot pobierający opłaty powinien być w szczególności zobowiązany do nieujawniania informacji objętych tajemnicą handlową któremukolwiek z konkurentów dostawcy EETS. Ilość i rodzaj danych przekazywanych przez dostawców EETS podmiotom pobierającym opłaty na potrzeby obliczania wysokości opłat i ich nakładania lub w celu weryfikacji sposobu obliczenia przez dostawców EETS wysokości nałożonej opłaty od pojazdów użytkowników EETS powinny ograniczać się do niezbędnego minimum. |
| --- | --- |

(16)

Szczególnie ważne jest, aby zagwarantować dostawcom EETS pewne prawa, takie jak prawo do ochrony informacji objętych tajemnicą handlową, bez wywierania niekorzystnego wpływu na jakość usług świadczonych na rzecz podmiotów pobierających opłaty i użytkowników EETS. Podmiot pobierający opłaty powinien być w szczególności zobowiązany do nieujawniania informacji objętych tajemnicą handlową któremukolwiek z konkurentów dostawcy EETS. Ilość i rodzaj danych przekazywanych przez dostawców EETS podmiotom pobierającym opłaty na potrzeby obliczania wysokości opłat i ich nakładania lub w celu weryfikacji sposobu obliczenia przez dostawców EETS wysokości nałożonej opłaty od pojazdów użytkowników EETS powinny ograniczać się do niezbędnego minimum.

| (17) | Dostawcy EETS powinni być zobowiązani do pełnej współpracy z podmiotami pobierającymi opłaty w zakresie działań dotyczących egzekwowania opłat, tak aby zwiększyć ogólną efektywność systemów elektronicznego poboru opłat drogowych. W związku z tym, jeżeli podejrzewa się nieuiszczenie opłaty drogowej, podmioty pobierające opłaty powinny mieć możliwość żądania od dostawcy EETS danych dotyczących pojazdu oraz jego właściciela lub posiadacza będącego klientem dostawcy EETS, pod warunkiem że dane te nie będą wykorzystywane w żadnym innym celu niż egzekwowanie opłat. |
| --- | --- |

(17)

Dostawcy EETS powinni być zobowiązani do pełnej współpracy z podmiotami pobierającymi opłaty w zakresie działań dotyczących egzekwowania opłat, tak aby zwiększyć ogólną efektywność systemów elektronicznego poboru opłat drogowych. W związku z tym, jeżeli podejrzewa się nieuiszczenie opłaty drogowej, podmioty pobierające opłaty powinny mieć możliwość żądania od dostawcy EETS danych dotyczących pojazdu oraz jego właściciela lub posiadacza będącego klientem dostawcy EETS, pod warunkiem że dane te nie będą wykorzystywane w żadnym innym celu niż egzekwowanie opłat.

| (18) | W celu umożliwienia dostawcom EETS konkurowania, w sposób niedyskryminujący, o wszystkich klientów na danym obszarze EETS, należy zapewnić im możliwość otrzymania akredytacji na ten obszar wystarczająco wcześnie, tak aby mogli oni oferować użytkownikom usługi od pierwszego dnia funkcjonowania systemu poboru opłat. |
| --- | --- |

(18)

W celu umożliwienia dostawcom EETS konkurowania, w sposób niedyskryminujący, o wszystkich klientów na danym obszarze EETS, należy zapewnić im możliwość otrzymania akredytacji na ten obszar wystarczająco wcześnie, tak aby mogli oni oferować użytkownikom usługi od pierwszego dnia funkcjonowania systemu poboru opłat.

| (19) | Podmioty pobierające opłaty powinny przyznawać dostawcom EETS dostęp do swoich obszarów EETS w sposób niedyskryminujący. |
| --- | --- |

(19)

Podmioty pobierające opłaty powinny przyznawać dostawcom EETS dostęp do swoich obszarów EETS w sposób niedyskryminujący.

| (20) | W celu zapewnienia wszystkim dostawcom EETS przejrzystości i niedyskryminacyjnego dostępu do obszarów EETS, podmioty pobierające opłaty powinny publikować w informacji o obszarze EETS wszystkie niezbędne informacje dotyczące prawa dostępu. |
| --- | --- |

(20)

W celu zapewnienia wszystkim dostawcom EETS przejrzystości i niedyskryminacyjnego dostępu do obszarów EETS, podmioty pobierające opłaty powinny publikować w informacji o obszarze EETS wszystkie niezbędne informacje dotyczące prawa dostępu.

| (21) | Wszystkie rabaty lub upusty opłat oferowane przez państwo członkowskie lub podmiot pobierający opłaty za używanie OBE powinny być przejrzyste, ogłaszane publicznie i dostępne dla klientów dostawców EETS na tych samych warunkach. |
| --- | --- |

(21)

Wszystkie rabaty lub upusty opłat oferowane przez państwo członkowskie lub podmiot pobierający opłaty za używanie OBE powinny być przejrzyste, ogłaszane publicznie i dostępne dla klientów dostawców EETS na tych samych warunkach.

| (22) | Dostawcy EETS powinni mieć prawo do godziwego wynagrodzenia obliczanego za pomocą przejrzystej, niedyskryminacyjnej i jednakowej metody. |
| --- | --- |

(22)

Dostawcy EETS powinni mieć prawo do godziwego wynagrodzenia obliczanego za pomocą przejrzystej, niedyskryminacyjnej i jednakowej metody.

| (23) | Podmioty pobierające opłaty powinny mieć możliwość odliczania od wynagrodzeń dostawców EETS odpowiednich kosztów poniesionych w celu zapewnienia, obsługi i utrzymania specyficznych dla EETS elementów systemu elektronicznego poboru opłat drogowych. |
| --- | --- |

(23)

Podmioty pobierające opłaty powinny mieć możliwość odliczania od wynagrodzeń dostawców EETS odpowiednich kosztów poniesionych w celu zapewnienia, obsługi i utrzymania specyficznych dla EETS elementów systemu elektronicznego poboru opłat drogowych.

| (24) | Dostawcy EETS powinni uiszczać na rzecz podmiotu pobierającego wszelkie opłaty należne od ich klientów. Dostawcy EETS nie powinni jednak ponosić odpowiedzialności za opłaty nieuiszczone przez ich klientów, jeżeli klienci ci mają do dyspozycji OBE, które utraciło ważność, o czym podmiot pobierający opłaty został poinformowany. |
| --- | --- |

(24)

Dostawcy EETS powinni uiszczać na rzecz podmiotu pobierającego wszelkie opłaty należne od ich klientów. Dostawcy EETS nie powinni jednak ponosić odpowiedzialności za opłaty nieuiszczone przez ich klientów, jeżeli klienci ci mają do dyspozycji OBE, które utraciło ważność, o czym podmiot pobierający opłaty został poinformowany.

| (25) | Jeżeli podmiot prawny, który jest dostawcą usługi poboru opłat pełni również inne funkcje w systemie elektronicznego poboru opłat drogowych lub prowadzi inną działalność niezwiązaną bezpośrednio z elektronicznym poborem opłat, powinien być zobowiązany do prowadzenia ewidencji księgowej, która umożliwia wyraźne rozróżnienie kosztów i przychodów związanych ze świadczeniem usług poboru opłat oraz kosztów i przychodów związanych z inną działalnością oraz do przekazywania, na żądanie, właściwemu organowi pojednawczemu lub organowi sądowemu informacji na temat tych kosztów i przychodów związanych ze świadczeniem usług poboru opłat. Subsydiowanie skrośne pomiędzy działalnością prowadzoną w roli dostawcy usługi poboru opłat a inną działalnością powinno być niedozwolone. |
| --- | --- |

(25)

Jeżeli podmiot prawny, który jest dostawcą usługi poboru opłat pełni również inne funkcje w systemie elektronicznego poboru opłat drogowych lub prowadzi inną działalność niezwiązaną bezpośrednio z elektronicznym poborem opłat, powinien być zobowiązany do prowadzenia ewidencji księgowej, która umożliwia wyraźne rozróżnienie kosztów i przychodów związanych ze świadczeniem usług poboru opłat oraz kosztów i przychodów związanych z inną działalnością oraz do przekazywania, na żądanie, właściwemu organowi pojednawczemu lub organowi sądowemu informacji na temat tych kosztów i przychodów związanych ze świadczeniem usług poboru opłat. Subsydiowanie skrośne pomiędzy działalnością prowadzoną w roli dostawcy usługi poboru opłat a inną działalnością powinno być niedozwolone.

| (26) | Użytkownikom należy umożliwić dokonanie subskrypcji na EETS u dowolnego dostawcy EETS, bez względu na ich obywatelstwo, państwo członkowski miejsca zamieszkania czy państwo członkowskie rejestracji pojazdu. |
| --- | --- |

(26)

Użytkownikom należy umożliwić dokonanie subskrypcji na EETS u dowolnego dostawcy EETS, bez względu na ich obywatelstwo, państwo członkowski miejsca zamieszkania czy państwo członkowskie rejestracji pojazdu.

| (27) | W celu uniknięcia podwójnego uiszczania opłaty i zagwarantowania użytkownikom pewności prawnej, należy uznać uiszczenie opłaty na rzecz dostawcy EETS za spełnienie obowiązków użytkownika wobec odpowiedniego podmiotu pobierającego opłaty. |
| --- | --- |

(27)

W celu uniknięcia podwójnego uiszczania opłaty i zagwarantowania użytkownikom pewności prawnej, należy uznać uiszczenie opłaty na rzecz dostawcy EETS za spełnienie obowiązków użytkownika wobec odpowiedniego podmiotu pobierającego opłaty.

| (28) | Stosunki umowne między podmiotami pobierającymi opłaty a dostawcami EETS powinny zapewniać m.in. prawidłowe uiszczanie opłat. |
| --- | --- |

(28)

Stosunki umowne między podmiotami pobierającymi opłaty a dostawcami EETS powinny zapewniać m.in. prawidłowe uiszczanie opłat.

| (29) | Należy wprowadzić procedurę mediacji w celu rozstrzygania sporów między podmiotami pobierającymi opłaty a dostawcami EETS w trakcie negocjacji i w czasie obowiązywania stosunków umownych. Podmioty pobierające opłaty oraz dostawcy EETS powinni zwracać się do krajowych organów pojednawczych w celu rozstrzygnięcia sporów dotyczących niedyskryminacyjnego dostępu do obszarów EETS. |
| --- | --- |

(29)

Należy wprowadzić procedurę mediacji w celu rozstrzygania sporów między podmiotami pobierającymi opłaty a dostawcami EETS w trakcie negocjacji i w czasie obowiązywania stosunków umownych. Podmioty pobierające opłaty oraz dostawcy EETS powinni zwracać się do krajowych organów pojednawczych w celu rozstrzygnięcia sporów dotyczących niedyskryminacyjnego dostępu do obszarów EETS.

| (30) | Organy pojednawcze powinny być uprawnione do sprawdzania, czy warunki umowne nałożone na któregokolwiek z dostawców EETS są niedyskryminacyjne. Organy te powinny w szczególności być uprawnione do sprawdzania, czy wynagrodzenie oferowane dostawcom EETS przez podmiot pobierający opłaty jest zgodne z zasadami określonymi w niniejszej dyrektywie. |
| --- | --- |

(30)

Organy pojednawcze powinny być uprawnione do sprawdzania, czy warunki umowne nałożone na któregokolwiek z dostawców EETS są niedyskryminacyjne. Organy te powinny w szczególności być uprawnione do sprawdzania, czy wynagrodzenie oferowane dostawcom EETS przez podmiot pobierający opłaty jest zgodne z zasadami określonymi w niniejszej dyrektywie.

| (31) | Dane dotyczące ruchu użytkowników EETS stanowią istotny element służący wzmacnianiu polityk transportowych państw członkowskich. Państwa członkowskie powinny mieć zatem możliwość żądania takich danych od dostawców usługi poboru opłat, w tym dostawców EETS, do celów opracowywania polityk dotyczących ruchu i do celów usprawniania zarządzania ruchem lub do celów innego niekomercyjnego wykorzystania przez państwo, zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami dotyczącymi ochrony danych. |
| --- | --- |

(31)

Dane dotyczące ruchu użytkowników EETS stanowią istotny element służący wzmacnianiu polityk transportowych państw członkowskich. Państwa członkowskie powinny mieć zatem możliwość żądania takich danych od dostawców usługi poboru opłat, w tym dostawców EETS, do celów opracowywania polityk dotyczących ruchu i do celów usprawniania zarządzania ruchem lub do celów innego niekomercyjnego wykorzystania przez państwo, zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami dotyczącymi ochrony danych.

| (32) | Potrzebne są ramy ustanawiające procedury akredytacji dostawców EETS na danym obszarze EETS, które zapewniają sprawiedliwy dostęp do rynku przy jednoczesnym zagwarantowaniu odpowiedniego poziomu usługi. Informacja o obszarze EETS powinna szczegółowo opisywać procedurę akredytacji dostawcy EETS na obszarze EETS, a w szczególności procedurę kontrolowania zgodności ze specyfikacjami oraz przydatności do stosowania składników interoperacyjności. W stosunku do wszystkich dostawców EETS powinno się stosować tę samą procedurę. |
| --- | --- |

(32)

Potrzebne są ramy ustanawiające procedury akredytacji dostawców EETS na danym obszarze EETS, które zapewniają sprawiedliwy dostęp do rynku przy jednoczesnym zagwarantowaniu odpowiedniego poziomu usługi. Informacja o obszarze EETS powinna szczegółowo opisywać procedurę akredytacji dostawcy EETS na obszarze EETS, a w szczególności procedurę kontrolowania zgodności ze specyfikacjami oraz przydatności do stosowania składników interoperacyjności. W stosunku do wszystkich dostawców EETS powinno się stosować tę samą procedurę.

| (33) | W celu zapewnienia uczestnikom rynku EETS łatwego dostępu do informacji, państwa członkowskie powinny być zobowiązane do sporządzania i publikowania w publicznie dostępnych rejestrach krajowych wszystkich istotnych danych dotyczących EETS. |
| --- | --- |

(33)

W celu zapewnienia uczestnikom rynku EETS łatwego dostępu do informacji, państwa członkowskie powinny być zobowiązane do sporządzania i publikowania w publicznie dostępnych rejestrach krajowych wszystkich istotnych danych dotyczących EETS.

| (34) | W celu umożliwienia postępu technicznego, ważne jest, aby podmioty pobierające opłaty miały możliwość testowania nowych technologii lub koncepcji poboru opłat. Takie testy powinny być jednak ograniczone, a dostawcy EETS nie powinni być zobowiązani do udziału w nich. Komisja powinna mieć możliwość odmowy wydania pozwolenia na takie testy, jeżeli mogłyby one mieć negatywny wpływ na właściwe funkcjonowanie używanych systemów elektronicznego poboru opłat drogowych lub EETS. |
| --- | --- |

(34)

W celu umożliwienia postępu technicznego, ważne jest, aby podmioty pobierające opłaty miały możliwość testowania nowych technologii lub koncepcji poboru opłat. Takie testy powinny być jednak ograniczone, a dostawcy EETS nie powinni być zobowiązani do udziału w nich. Komisja powinna mieć możliwość odmowy wydania pozwolenia na takie testy, jeżeli mogłyby one mieć negatywny wpływ na właściwe funkcjonowanie używanych systemów elektronicznego poboru opłat drogowych lub EETS.

| (35) | Znaczne różnice w specyfikacjach technicznych systemów elektronicznego poboru opłat drogowych mogą utrudnić osiągnięcie ogólnounijnej interoperacyjności opłat elektronicznych, a tym samym przyczynić się do utrzymywania się obecnej sytuacji, w której użytkownicy potrzebują kilku OBE, aby uiszczać opłaty w Unii. Sytuacja ta negatywnie wpływa na efektywność operacji transportowych, oszczędność kosztową systemów poboru opłat i realizację celów polityki transportowej. Należy zatem zająć się problemami leżącymi u podstaw tej sytuacji. |
| --- | --- |

(35)

Znaczne różnice w specyfikacjach technicznych systemów elektronicznego poboru opłat drogowych mogą utrudnić osiągnięcie ogólnounijnej interoperacyjności opłat elektronicznych, a tym samym przyczynić się do utrzymywania się obecnej sytuacji, w której użytkownicy potrzebują kilku OBE, aby uiszczać opłaty w Unii. Sytuacja ta negatywnie wpływa na efektywność operacji transportowych, oszczędność kosztową systemów poboru opłat i realizację celów polityki transportowej. Należy zatem zająć się problemami leżącymi u podstaw tej sytuacji.

| (36) | Podczas gdy interoperacyjność transgraniczna poprawia się w całej Unii, celem średnio- i długookresowym jest umożliwienie podróżowania w całej Unii z tylko jednym OBE. Komisja powinna zatem, aby uniknąć obciążeń administracyjnych i kosztów dla użytkowników dróg, określić plan działania na rzecz osiągnięcia tego celu oraz ułatwiania swobodnego przepływu osób i towarów w Unii, bez negatywnego wpływu na konkurencję na rynku. |
| --- | --- |

(36)

Podczas gdy interoperacyjność transgraniczna poprawia się w całej Unii, celem średnio- i długookresowym jest umożliwienie podróżowania w całej Unii z tylko jednym OBE. Komisja powinna zatem, aby uniknąć obciążeń administracyjnych i kosztów dla użytkowników dróg, określić plan działania na rzecz osiągnięcia tego celu oraz ułatwiania swobodnego przepływu osób i towarów w Unii, bez negatywnego wpływu na konkurencję na rynku.

| (37) | EETS jest usługą rynkową i dlatego dostawcy EETS nie powinni być zobowiązani do świadczenia usług w całej Unii. Dostawcy EETS powinni jednak, w interesie użytkowników, objąć swoimi usługami wszystkie obszary EETS w każdym państwie członkowskim, w którym decydują się świadczyć swe usługi. Ponadto Komisja powinna ocenić, czy elastyczność zapewniona dostawcom EETS nie prowadzi do wyłączenia z EETS małych lub peryferyjnych obszarów EETS, i w razie potrzeby podjąć działania. |
| --- | --- |

(37)

EETS jest usługą rynkową i dlatego dostawcy EETS nie powinni być zobowiązani do świadczenia usług w całej Unii. Dostawcy EETS powinni jednak, w interesie użytkowników, objąć swoimi usługami wszystkie obszary EETS w każdym państwie członkowskim, w którym decydują się świadczyć swe usługi. Ponadto Komisja powinna ocenić, czy elastyczność zapewniona dostawcom EETS nie prowadzi do wyłączenia z EETS małych lub peryferyjnych obszarów EETS, i w razie potrzeby podjąć działania.

| (38) | W informacji dotyczącej obszaru EETS należy szczegółowo określić ramowe warunki handlowe działalności dostawców EETS na danym obszarze EETS. W szczególności informacja ta powinna zawierać opis metody stosowanej do obliczania wynagrodzenia dostawców EETS. |
| --- | --- |

(38)

W informacji dotyczącej obszaru EETS należy szczegółowo określić ramowe warunki handlowe działalności dostawców EETS na danym obszarze EETS. W szczególności informacja ta powinna zawierać opis metody stosowanej do obliczania wynagrodzenia dostawców EETS.

| (39) | W przypadku wprowadzania nowego systemu elektronicznego poboru opłat drogowych lub istotnej zmiany funkcjonującego już systemu podmiot pobierający opłaty powinien opublikować nowe lub zaktualizowane informacje o obszarach EETS z odpowiednim wyprzedzeniem, aby umożliwić dostawcom EETS akredytację lub ponowną akredytację w systemie najpóźniej na miesiąc przed dniem uruchomienia systemu. Podmiot pobierający opłaty powinien opracować oraz stosować procedury akredytacji lub, w odpowiednim przypadku, ponownej akredytacji dostawców EETS, tak aby procedura mogła zakończyć się przynajmniej na miesiąc przed uruchomieniem nowego lub istotnie zmienionego systemu. Podmioty pobierające opłaty powinny przestrzegać dotyczącej ich części planowanej procedury opisanej w informacji o obszarze EETS. |
| --- | --- |

(39)

W przypadku wprowadzania nowego systemu elektronicznego poboru opłat drogowych lub istotnej zmiany funkcjonującego już systemu podmiot pobierający opłaty powinien opublikować nowe lub zaktualizowane informacje o obszarach EETS z odpowiednim wyprzedzeniem, aby umożliwić dostawcom EETS akredytację lub ponowną akredytację w systemie najpóźniej na miesiąc przed dniem uruchomienia systemu. Podmiot pobierający opłaty powinien opracować oraz stosować procedury akredytacji lub, w odpowiednim przypadku, ponownej akredytacji dostawców EETS, tak aby procedura mogła zakończyć się przynajmniej na miesiąc przed uruchomieniem nowego lub istotnie zmienionego systemu. Podmioty pobierające opłaty powinny przestrzegać dotyczącej ich części planowanej procedury opisanej w informacji o obszarze EETS.

| (40) | Podmioty pobierające opłaty nie powinny zwracać się do dostawców EETS o zapewnienie konkretnych rozwiązań technicznych, które mogłyby zagrozić interoperacyjności z innymi obszarami EETS oraz z istniejącymi już składnikami interoperacyjności dostawcy EETS, ani też wymagać od nich zapewnienia takich rozwiązań. |
| --- | --- |

(40)

Podmioty pobierające opłaty nie powinny zwracać się do dostawców EETS o zapewnienie konkretnych rozwiązań technicznych, które mogłyby zagrozić interoperacyjności z innymi obszarami EETS oraz z istniejącymi już składnikami interoperacyjności dostawcy EETS, ani też wymagać od nich zapewnienia takich rozwiązań.

| (41) | EETS ma potencjał, aby w znacznym stopniu ograniczyć koszty administracyjne i obciążenia administracyjne dla międzynarodowych przewoźników drogowych i kierowców. |
| --- | --- |

(41)

EETS ma potencjał, aby w znacznym stopniu ograniczyć koszty administracyjne i obciążenia administracyjne dla międzynarodowych przewoźników drogowych i kierowców.

| (42) | Dostawcom EETS należy zezwolić na wystawianie faktur użytkownikom EETS. Podmiotom pobierającym opłaty należy jednak zezwolić na żądanie, aby faktury były przesyłane na ich rzecz i w ich imieniu, gdyż bezpośrednie fakturowanie w imieniu dostawcy EETS może, na niektórych obszarach EETS, mieć niepożądane skutki administracyjne i podatkowe. |
| --- | --- |

(42)

Dostawcom EETS należy zezwolić na wystawianie faktur użytkownikom EETS. Podmiotom pobierającym opłaty należy jednak zezwolić na żądanie, aby faktury były przesyłane na ich rzecz i w ich imieniu, gdyż bezpośrednie fakturowanie w imieniu dostawcy EETS może, na niektórych obszarach EETS, mieć niepożądane skutki administracyjne i podatkowe.

| (43) | Każde państwo członkowskie posiadające co najmniej dwa obszary EETS powinno wyznaczyć biuro kontaktowe dla dostawców EETS, którzy chcą świadczyć EETS na jego terytorium, aby ułatwić im kontakty z podmiotami pobierającymi opłaty. |
| --- | --- |

(43)

Każde państwo członkowskie posiadające co najmniej dwa obszary EETS powinno wyznaczyć biuro kontaktowe dla dostawców EETS, którzy chcą świadczyć EETS na jego terytorium, aby ułatwić im kontakty z podmiotami pobierającymi opłaty.

| (44) | Elektroniczny pobór opłat oraz inne usługi, takie jak współpracujące inteligentne systemy transportowe (C-ITS) korzystają z podobnych technologii oraz sąsiednich pasm częstotliwości na potrzeby łączności krótkiego zasięgu między pojazdami oraz między pojazdami a elementami infrastruktury. Na zbadanie w przyszłości zasługuje możliwość zastosowania w elektronicznym poborze opłat innych pojawiających się na rynku technologii, po przeprowadzeniu dokładnej oceny związanych z tym kosztów, korzyści, barier technicznych i możliwych rozwiązań. Ważne jest, aby wprowadzone zostały środki służące ochronie istniejących inwestycji w technologię mikrofalową 5,8 GHz przed zakłóceniami przez inne technologie. |
| --- | --- |

(44)

Elektroniczny pobór opłat oraz inne usługi, takie jak współpracujące inteligentne systemy transportowe (C-ITS) korzystają z podobnych technologii oraz sąsiednich pasm częstotliwości na potrzeby łączności krótkiego zasięgu między pojazdami oraz między pojazdami a elementami infrastruktury. Na zbadanie w przyszłości zasługuje możliwość zastosowania w elektronicznym poborze opłat innych pojawiających się na rynku technologii, po przeprowadzeniu dokładnej oceny związanych z tym kosztów, korzyści, barier technicznych i możliwych rozwiązań. Ważne jest, aby wprowadzone zostały środki służące ochronie istniejących inwestycji w technologię mikrofalową 5,8 GHz przed zakłóceniami przez inne technologie.

| (45) | Bez uszczerbku dla pomocy państwa i prawa konkurencji państwa członkowskie powinny mieć możliwość opracowywania środków propagujących elektroniczne pobieranie i fakturowanie opłat. |
| --- | --- |

(45)

Bez uszczerbku dla pomocy państwa i prawa konkurencji państwa członkowskie powinny mieć możliwość opracowywania środków propagujących elektroniczne pobieranie i fakturowanie opłat.

| (46) | Po przeprowadzeniu przez organy normalizacyjne przeglądu norm istotnych z punktu widzenia EETS należy wprowadzić odpowiednie rozwiązania przejściowe, aby zapewnić ciągłość świadczenia EETS oraz kompatybilność składników interoperacyjności będących już w użyciu w momencie weryfikacji norm z systemami poboru opłat. |
| --- | --- |

(46)

Po przeprowadzeniu przez organy normalizacyjne przeglądu norm istotnych z punktu widzenia EETS należy wprowadzić odpowiednie rozwiązania przejściowe, aby zapewnić ciągłość świadczenia EETS oraz kompatybilność składników interoperacyjności będących już w użyciu w momencie weryfikacji norm z systemami poboru opłat.

| (47) | EETS powinna umożliwiać rozwój intermodalności przy jednoczesnym przestrzeganiu zasad „użytkownik płaci” i „zanieczyszczający płaci”. |
| --- | --- |

(47)

EETS powinna umożliwiać rozwój intermodalności przy jednoczesnym przestrzeganiu zasad „użytkownik płaci” i „zanieczyszczający płaci”.

| (48) | Problemy z ustalaniem sprawców wykroczeń na szkodę systemów elektronicznego poboru opłat drogowych, którzy nie mają miejsca zamieszkania w danym państwie, utrudniają dalsze wdrażanie tych systemów oraz stosowanie na szerszą skalę na unijnych drogach zasady „użytkownik płaci” i „zanieczyszczający płaci”; z tego też powodu istnieje potrzeba znalezienia sposobu ustalania takich osób i przetwarzania ich danych osobowych. |
| --- | --- |

(48)

Problemy z ustalaniem sprawców wykroczeń na szkodę systemów elektronicznego poboru opłat drogowych, którzy nie mają miejsca zamieszkania w danym państwie, utrudniają dalsze wdrażanie tych systemów oraz stosowanie na szerszą skalę na unijnych drogach zasady „użytkownik płaci” i „zanieczyszczający płaci”; z tego też powodu istnieje potrzeba znalezienia sposobu ustalania takich osób i przetwarzania ich danych osobowych.

| (49) | Ze względu na spójność i efektywne wykorzystanie zasobów system wymiany informacji na temat osób, które nie uiściły opłaty drogowej i na temat ich pojazdów powinien korzystać z tych samych narzędzi co system używany do wymiany informacji dotyczących przestępstw i wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu ruchu drogowego przewidziany w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/413 (5). |
| --- | --- |

(49)

Ze względu na spójność i efektywne wykorzystanie zasobów system wymiany informacji na temat osób, które nie uiściły opłaty drogowej i na temat ich pojazdów powinien korzystać z tych samych narzędzi co system używany do wymiany informacji dotyczących przestępstw i wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu ruchu drogowego przewidziany w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/413 (5).

| (50) | W niektórych państwach członkowskich nieuiszczenie opłaty drogowej stwierdza się dopiero, gdy użytkownik zostanie powiadomiony o obowiązku jej uiszczenia. Niniejsza dyrektywa nie harmonizuje przepisów krajowych w tym zakresie, dlatego też państwa członkowskie powinny móc ją stosować do ustalania użytkowników i pojazdów do celów powiadamiania. Takie rozszerzone stosowanie powinno być jednak dozwolone tylko wtedy, gdy spełnione są określone warunki. |
| --- | --- |

(50)

W niektórych państwach członkowskich nieuiszczenie opłaty drogowej stwierdza się dopiero, gdy użytkownik zostanie powiadomiony o obowiązku jej uiszczenia. Niniejsza dyrektywa nie harmonizuje przepisów krajowych w tym zakresie, dlatego też państwa członkowskie powinny móc ją stosować do ustalania użytkowników i pojazdów do celów powiadamiania. Takie rozszerzone stosowanie powinno być jednak dozwolone tylko wtedy, gdy spełnione są określone warunki.

| (51) | Postępowania następcze wszczęte po nieuiszczeniu opłaty drogowej nie są zharmonizowane w całej Unii. Ustalony użytkownik drogi często ma możliwość uiszczenia należnej opłaty drogowej lub ustalonej kwoty zastępczej bezpośrednio na rzecz podmiotu odpowiedzialnego za pobór opłat drogowych, przed wszczęciem przez organy państwa członkowskiego dalszego postępowania administracyjnego lub karnego. Ważne, aby taka skuteczna procedura regulowania nieuiszczonych opłat drogowych była dostępna na podobnych warunkach dla wszystkich użytkowników dróg. W tym celu państwa członkowskie powinny móc przekazywać podmiotom odpowiedzialnym za pobór opłat drogowych dane niezbędne do ustalenia pojazdu, w przypadku którego nie uiszczono opłaty, i ustalenia jego właściciela lub posiadacza, pod warunkiem zapewnienia właściwej ochrony danych osobowych. W tym kontekście państwa członkowskie powinny zapewnić, aby zastosowanie się do wezwania do zapłaty wydanego przez dany podmiot uznawano za uregulowanie nieuiszczonej opłaty drogowej. |
| --- | --- |

(51)

Postępowania następcze wszczęte po nieuiszczeniu opłaty drogowej nie są zharmonizowane w całej Unii. Ustalony użytkownik drogi często ma możliwość uiszczenia należnej opłaty drogowej lub ustalonej kwoty zastępczej bezpośrednio na rzecz podmiotu odpowiedzialnego za pobór opłat drogowych, przed wszczęciem przez organy państwa członkowskiego dalszego postępowania administracyjnego lub karnego. Ważne, aby taka skuteczna procedura regulowania nieuiszczonych opłat drogowych była dostępna na podobnych warunkach dla wszystkich użytkowników dróg. W tym celu państwa członkowskie powinny móc przekazywać podmiotom odpowiedzialnym za pobór opłat drogowych dane niezbędne do ustalenia pojazdu, w przypadku którego nie uiszczono opłaty, i ustalenia jego właściciela lub posiadacza, pod warunkiem zapewnienia właściwej ochrony danych osobowych. W tym kontekście państwa członkowskie powinny zapewnić, aby zastosowanie się do wezwania do zapłaty wydanego przez dany podmiot uznawano za uregulowanie nieuiszczonej opłaty drogowej.

| (52) | W niektórych państwach członkowskich brak lub niewłaściwe funkcjonowanie OBE uznaje się za nieuiszczenie opłaty drogowej, jeżeli opłatę taką można uiścić wyłącznie za pomocą OBE. |
| --- | --- |

(52)

W niektórych państwach członkowskich brak lub niewłaściwe funkcjonowanie OBE uznaje się za nieuiszczenie opłaty drogowej, jeżeli opłatę taką można uiścić wyłącznie za pomocą OBE.

| (53) | Państwa członkowskie powinny przekazywać Komisji informacje i dane konieczne do oceny skuteczności i efektywności systemu wymiany informacji na temat osób, które nie uiściły opłaty drogowej. Komisja powinna prowadzić ocenę uzyskanych danych i informacji oraz proponować, w razie potrzeby, zmiany do niniejszej dyrektywy. |
| --- | --- |

(53)

Państwa członkowskie powinny przekazywać Komisji informacje i dane konieczne do oceny skuteczności i efektywności systemu wymiany informacji na temat osób, które nie uiściły opłaty drogowej. Komisja powinna prowadzić ocenę uzyskanych danych i informacji oraz proponować, w razie potrzeby, zmiany do niniejszej dyrektywy.

| (54) | Podczas analizy ewentualnych środków służących dalszemu ułatwieniu transgranicznego egzekwowania obowiązku uiszczania opłat drogowych w Unii Komisja powinna również ocenić w swoim sprawozdaniu potrzebę wzajemnej pomocy między państwami członkowskimi. |
| --- | --- |

(54)

Podczas analizy ewentualnych środków służących dalszemu ułatwieniu transgranicznego egzekwowania obowiązku uiszczania opłat drogowych w Unii Komisja powinna również ocenić w swoim sprawozdaniu potrzebę wzajemnej pomocy między państwami członkowskimi.

| (55) | Egzekwowanie obowiązku uiszczania opłat drogowych, ustalanie pojazdu i właściciela pojazdu lub jego posiadacza, w przypadku którego stwierdzono nieuiszczenie opłaty drogowej, oraz gromadzenie informacji dotyczących użytkowników w celu zapewnienia przestrzegania przez podmiot pobierający opłaty obowiązków wobec organów podatkowych wiąże się z przetwarzaniem danych osobowych. Takie przetwarzanie powinno odbywać się zgodnie z przepisami prawa Unii, określonymi m.in. w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 (6), dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 (7) oraz dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/58/WE (8). Prawo do ochrony danych osobowych jest w sposób wyraźny uznane przez art. 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

(55)

Egzekwowanie obowiązku uiszczania opłat drogowych, ustalanie pojazdu i właściciela pojazdu lub jego posiadacza, w przypadku którego stwierdzono nieuiszczenie opłaty drogowej, oraz gromadzenie informacji dotyczących użytkowników w celu zapewnienia przestrzegania przez podmiot pobierający opłaty obowiązków wobec organów podatkowych wiąże się z przetwarzaniem danych osobowych. Takie przetwarzanie powinno odbywać się zgodnie z przepisami prawa Unii, określonymi m.in. w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 (6), dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 (7) oraz dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/58/WE (8). Prawo do ochrony danych osobowych jest w sposób wyraźny uznane przez art. 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

| (56) | Niniejsza dyrektywa nie narusza swobody państw członkowskich w zakresie ustanawiania reguł dotyczących poboru opłat za infrastrukturę drogową oraz kwestii podatkowych. |
| --- | --- |

(56)

Niniejsza dyrektywa nie narusza swobody państw członkowskich w zakresie ustanawiania reguł dotyczących poboru opłat za infrastrukturę drogową oraz kwestii podatkowych.

| (57) | W celu ułatwienia transgranicznej wymiany informacji na temat pojazdów i właścicieli lub posiadaczy pojazdów, których dotyczy przypadek nieuiszczenia opłaty drogowej, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w odniesieniu do zmiany załącznika I w celu uwzględnienia zmian w prawie Unii. Należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 TFUE również w odniesieniu do określenia szczegółów dotyczących klasyfikacji pojazdów do celów ustanowienia obowiązujących systemów taryfowych, dalszego określenia obowiązków użytkowników EETS dotyczących przekazywania danych dostawcy EETS oraz używania i obsługi OBE, określenia wymogów dotyczących składników interoperacyjności dotyczących bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, niezawodności i dostępności, ochrony środowiska, kompatybilności technicznej, ochrony i bezpieczeństwa danych oraz obsługi i zarządzania, określenia ogólnych wymogów infrastrukturalnych dotyczących składników interoperacyjności oraz określenia minimalnych kryteriów kwalifikowalności jednostek notyfikowanych. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa (9). W szczególności, aby zapewnić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie udział na równych zasadach w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych. |
| --- | --- |

(57)

W celu ułatwienia transgranicznej wymiany informacji na temat pojazdów i właścicieli lub posiadaczy pojazdów, których dotyczy przypadek nieuiszczenia opłaty drogowej, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w odniesieniu do zmiany załącznika I w celu uwzględnienia zmian w prawie Unii. Należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 TFUE również w odniesieniu do określenia szczegółów dotyczących klasyfikacji pojazdów do celów ustanowienia obowiązujących systemów taryfowych, dalszego określenia obowiązków użytkowników EETS dotyczących przekazywania danych dostawcy EETS oraz używania i obsługi OBE, określenia wymogów dotyczących składników interoperacyjności dotyczących bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, niezawodności i dostępności, ochrony środowiska, kompatybilności technicznej, ochrony i bezpieczeństwa danych oraz obsługi i zarządzania, określenia ogólnych wymogów infrastrukturalnych dotyczących składników interoperacyjności oraz określenia minimalnych kryteriów kwalifikowalności jednostek notyfikowanych. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa (9). W szczególności, aby zapewnić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie udział na równych zasadach w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych.

| (58) | Wdrażanie niniejszej dyrektywy wymaga jednolitych warunków stosowania specyfikacji technicznych i administracyjnych dotyczących wprowadzania w państwach członkowskich procedur, które obejmują aktorów w obszarze EETS i interfejsy między nimi, tak aby ułatwić interoperacyjność i zapewnić zarządzanie krajowymi rynkami poboru opłat przy pomocy ekwiwalentnych przepisów. W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszej dyrektywy oraz określenia tych specyfikacji technicznych i administracyjnych należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (10). |
| --- | --- |

(58)

Wdrażanie niniejszej dyrektywy wymaga jednolitych warunków stosowania specyfikacji technicznych i administracyjnych dotyczących wprowadzania w państwach członkowskich procedur, które obejmują aktorów w obszarze EETS i interfejsy między nimi, tak aby ułatwić interoperacyjność i zapewnić zarządzanie krajowymi rynkami poboru opłat przy pomocy ekwiwalentnych przepisów. W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszej dyrektywy oraz określenia tych specyfikacji technicznych i administracyjnych należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (10).

| (59) | Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać obowiązku państw członkowskich odnoszących się do terminu transpozycji do prawa krajowego dyrektywy określonego w załączniku III część B. |
| --- | --- |

(59)

Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać obowiązku państw członkowskich odnoszących się do terminu transpozycji do prawa krajowego dyrektywy określonego w załączniku III część B.

| (60) | Niniejsza dyrektywa nie narusza praw podstawowych i jest zgodna z zasadami uznanymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, szczególnie w odniesieniu do ochrony danych osobowych. |
| --- | --- |

(60)

Niniejsza dyrektywa nie narusza praw podstawowych i jest zgodna z zasadami uznanymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, szczególnie w odniesieniu do ochrony danych osobowych.

| (61) | Zgodnie z art. 28 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady skonsultowano się z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych (11), |
| --- | --- |

(61)

Zgodnie z art. 28 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady skonsultowano się z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych (11),

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

ROZDZIAŁ I:

POSTANOWIENIA OGÓLNE

Artykuł 1

Przedmiot i zakres stosowania

1.   Niniejsza dyrektywa określa warunki niezbędne do osiągnięcia następujących celów:

| a) | zapewnienie interoperacyjności systemów elektronicznego poboru opłat drogowych w ramach całej unijnej sieci dróg, w tym autostrad miejskich i międzymiastowych, większych i mniejszych dróg, oraz różnych obiektów, takich jak tunele lub mosty, i promów; oraz |
| --- | --- |

a)

zapewnienie interoperacyjności systemów elektronicznego poboru opłat drogowych w ramach całej unijnej sieci dróg, w tym autostrad miejskich i międzymiastowych, większych i mniejszych dróg, oraz różnych obiektów, takich jak tunele lub mosty, i promów; oraz

| b) | ułatwianie transgranicznej wymiany danych rejestracyjnych pojazdów w przypadku pojazdów i właścicieli lub posiadaczy pojazdów, których dotyczy nieuiszczenie wszelkiego rodzaju opłat drogowych w Unii. |
| --- | --- |

b)

ułatwianie transgranicznej wymiany danych rejestracyjnych pojazdów w przypadku pojazdów i właścicieli lub posiadaczy pojazdów, których dotyczy nieuiszczenie wszelkiego rodzaju opłat drogowych w Unii.

W myśl zasady pomocniczości niniejszą dyrektywę stosuje się z zastrzeżeniem podejmowanych przez państwa członkowskie decyzji o poborze opłat drogowych od określonych rodzajów pojazdów oraz decyzji określających wysokość tych opłat i cel ich poboru.

2.   Art. 3–22 nie stosuje się do:

| a) | systemów opłat drogowych, które nie są systemami elektronicznymi w rozumieniu art. 2 pkt 10; oraz |
| --- | --- |

a)

systemów opłat drogowych, które nie są systemami elektronicznymi w rozumieniu art. 2 pkt 10; oraz

| b) | małych, ściśle lokalnych systemów opłat drogowych, w odniesieniu do których koszty dostosowania do wymagań art. 3–22 byłyby nieproporcjonalne do korzyści. |
| --- | --- |

b)

małych, ściśle lokalnych systemów opłat drogowych, w odniesieniu do których koszty dostosowania do wymagań art. 3–22 byłyby nieproporcjonalne do korzyści.

3.   Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do opłat parkingowych.

4.   Cel, jakim jest interoperacyjność systemów elektronicznego poboru opłat drogowych w Unii, osiąga się za pomocą europejskiej usługi opłaty elektronicznej (EETS), która ma charakter uzupełniający wobec krajowych usług opłaty elektronicznej w państwach członkowskich.

5.   Jeżeli zgodnie z wymogami prawa krajowego nieuiszczenie opłaty drogowej można stwierdzić po powiadomieniu użytkownika o obowiązku zapłaty, państwa członkowskie mogą również stosować niniejszą dyrektywę w celu ustalenia właściciela lub posiadacza pojazdu oraz samego pojazdu na potrzeby dokonania powiadomienia wyłącznie wtedy, gdy spełnione są wszystkie poniższe warunki:

| a) | nie ma żadnych innych środków pozwalających na ustalenie właściciela lub posiadacza pojazdu; oraz |
| --- | --- |

a)

nie ma żadnych innych środków pozwalających na ustalenie właściciela lub posiadacza pojazdu; oraz

| b) | powiadomienie właściciela lub posiadacza pojazdu o obowiązku uiszczenia opłaty jest obowiązkowym etapem procedury uiszczania opłaty drogowej na mocy prawa krajowego. |
| --- | --- |

b)

powiadomienie właściciela lub posiadacza pojazdu o obowiązku uiszczenia opłaty jest obowiązkowym etapem procedury uiszczania opłaty drogowej na mocy prawa krajowego.

6.   Jeżeli państwo członkowskie stosuje ust. 5, przyjmuje ono środki konieczne do zapewnienia, aby postępowania następcze dotyczące obowiązku uiszczenia opłaty drogowej były prowadzone przez organy publiczne. Odniesienia do nieuiszczenia opłaty drogowej w niniejszej dyrektywie obejmują przypadki objęte ust. 5, jeżeli państwo członkowskie, w którym ma miejsce przypadek nieuiszczenia opłaty, stosuje ten ustęp.

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:

| 1) | „usługa poboru opłat” oznacza usługę umożliwiającą użytkownikom, na podstawie jednej umowy i – w razie konieczności – przy użyciu jednego urządzenia pokładowego (OBE), korzystanie z pojazdu na co najmniej jednym obszarze EETS; usługa ta obejmuje:






  a) | w razie konieczności, dostarczanie użytkownikom OBE dostosowanego do ich potrzeb i utrzymywanie jego funkcjonalności; |
| --- | --- | --- |

1)

„usługa poboru opłat” oznacza usługę umożliwiającą użytkownikom, na podstawie jednej umowy i – w razie konieczności – przy użyciu jednego urządzenia pokładowego (OBE), korzystanie z pojazdu na co najmniej jednym obszarze EETS; usługa ta obejmuje:

a)

w razie konieczności, dostarczanie użytkownikom OBE dostosowanego do ich potrzeb i utrzymywanie jego funkcjonalności;

| b) | zagwarantowanie, że podmioty pobierające opłaty będą otrzymywały opłaty, które są należne od użytkowników; |
| --- | --- |

b)

zagwarantowanie, że podmioty pobierające opłaty będą otrzymywały opłaty, które są należne od użytkowników;

| c) | udostępnianie użytkownikom sposobów płatności lub akceptowanie istniejącego sposobu; |
| --- | --- |

c)

udostępnianie użytkownikom sposobów płatności lub akceptowanie istniejącego sposobu;

| d) | pobór opłat od użytkowników; |
| --- | --- |

d)

pobór opłat od użytkowników;

| e) | zarządzanie stosunkami konsumenckimi z użytkownikami; oraz |
| --- | --- |

e)

zarządzanie stosunkami konsumenckimi z użytkownikami; oraz

| f) | wdrażanie i przestrzeganie strategii ochrony i bezpieczeństwa danych w systemach poboru opłat drogowych; |
| --- | --- |

f)

wdrażanie i przestrzeganie strategii ochrony i bezpieczeństwa danych w systemach poboru opłat drogowych;

| 2) | „dostawca usługi poboru opłat” oznacza podmiot prawny świadczący usługi poboru opłat na co najmniej jednym obszarze EETS w odniesieniu do co najmniej jednej klasy pojazdów; |
| --- | --- |

2)

„dostawca usługi poboru opłat” oznacza podmiot prawny świadczący usługi poboru opłat na co najmniej jednym obszarze EETS w odniesieniu do co najmniej jednej klasy pojazdów;

| 3) | „podmiot pobierający opłaty” oznacza podmiot publiczny lub prywatny dokonujący poboru opłat za poruszanie się pojazdem na obszarze EETS; |
| --- | --- |

3)

„podmiot pobierający opłaty” oznacza podmiot publiczny lub prywatny dokonujący poboru opłat za poruszanie się pojazdem na obszarze EETS;

| 4) | „wskazany podmiot pobierający opłaty” oznacza podmiot publiczny lub prywatny, który został wyznaczony jako podmiot pobierający opłaty na przyszłym obszarze EETS; |
| --- | --- |

4)

„wskazany podmiot pobierający opłaty” oznacza podmiot publiczny lub prywatny, który został wyznaczony jako podmiot pobierający opłaty na przyszłym obszarze EETS;

| 5) | „europejska usługa opłaty elektronicznej (EETS)” oznacza usługę poboru opłat świadczoną użytkownikowi EETS przez dostawcę EETS na co najmniej jednym obszarze EETS na podstawie umowy; |
| --- | --- |

5)

„europejska usługa opłaty elektronicznej (EETS)” oznacza usługę poboru opłat świadczoną użytkownikowi EETS przez dostawcę EETS na co najmniej jednym obszarze EETS na podstawie umowy;

| 6) | „dostawca EETS” oznacza podmiot, który – na podstawie odrębnej umowy – zapewnia użytkownikowi EETS dostęp do EETS, przekazuje opłaty właściwemu podmiotowi pobierającemu opłaty i jest zarejestrowany w państwie członkowskim swojej siedziby; |
| --- | --- |

6)

„dostawca EETS” oznacza podmiot, który – na podstawie odrębnej umowy – zapewnia użytkownikowi EETS dostęp do EETS, przekazuje opłaty właściwemu podmiotowi pobierającemu opłaty i jest zarejestrowany w państwie członkowskim swojej siedziby;

| 7) | „użytkownik EETS” oznacza osobę fizyczną lub prawną, która zawarła umowę z dostawcą EETS w celu uzyskania dostępu do EETS; |
| --- | --- |

7)

„użytkownik EETS” oznacza osobę fizyczną lub prawną, która zawarła umowę z dostawcą EETS w celu uzyskania dostępu do EETS;

| 8) | „obszar EETS” oznacza drogę, sieć dróg, obiekt, taki jak most lub tunel, lub prom, gdzie opłaty pobiera się za pomocą elektronicznego systemu poboru opłat; |
| --- | --- |

8)

„obszar EETS” oznacza drogę, sieć dróg, obiekt, taki jak most lub tunel, lub prom, gdzie opłaty pobiera się za pomocą elektronicznego systemu poboru opłat;

| 9) | „system zgodny z EETS” oznacza zbiór elementów systemu elektronicznego poboru opłat drogowych, które są szczególnie potrzebne do włączenia dostawców EETS w ten system i do funkcjonowania EETS; |
| --- | --- |

9)

„system zgodny z EETS” oznacza zbiór elementów systemu elektronicznego poboru opłat drogowych, które są szczególnie potrzebne do włączenia dostawców EETS w ten system i do funkcjonowania EETS;

| 10) | „system elektronicznego poboru opłat drogowych” oznacza system poboru opłat, w którym obowiązek uiszczenia opłaty przez użytkownika jest uruchamiany wyłącznie przez automatyczne wykrycie obecności pojazdu w pewnym miejscu za pomocą zdalnej łączności z OBE w pojeździe lub automatycznego rozpoznawania tablic rejestracyjnych i wyłącznie związany z tym automatycznym wykryciem; |
| --- | --- |

10)

„system elektronicznego poboru opłat drogowych” oznacza system poboru opłat, w którym obowiązek uiszczenia opłaty przez użytkownika jest uruchamiany wyłącznie przez automatyczne wykrycie obecności pojazdu w pewnym miejscu za pomocą zdalnej łączności z OBE w pojeździe lub automatycznego rozpoznawania tablic rejestracyjnych i wyłącznie związany z tym automatycznym wykryciem;

| 11) | „urządzenie pokładowe (OBE)” oznacza pełny zestaw podzespołów sprzętowych i elementów oprogramowania do wykorzystania w ramach usługi poboru opłat, instalowany lub przewożony w pojeździe w celu gromadzenia, przechowywania, przetwarzania oraz zdalnego odbierania/przesyłania danych; może nim być zarówno urządzenie odrębne, jak i wbudowane w pojazd; |
| --- | --- |

11)

„urządzenie pokładowe (OBE)” oznacza pełny zestaw podzespołów sprzętowych i elementów oprogramowania do wykorzystania w ramach usługi poboru opłat, instalowany lub przewożony w pojeździe w celu gromadzenia, przechowywania, przetwarzania oraz zdalnego odbierania/przesyłania danych; może nim być zarówno urządzenie odrębne, jak i wbudowane w pojazd;

| 12) | „główny dostawca usług” oznacza dostawcę usługi poboru opłat mającego konkretne obowiązki, takie jak obowiązek podpisywania umów ze wszystkimi zainteresowanymi użytkownikami, lub konkretne prawa, takie jak określone wynagrodzenie czy gwarantowana umowa długoterminowa, różne od praw i obowiązków innych dostawców usług; |
| --- | --- |

12)

„główny dostawca usług” oznacza dostawcę usługi poboru opłat mającego konkretne obowiązki, takie jak obowiązek podpisywania umów ze wszystkimi zainteresowanymi użytkownikami, lub konkretne prawa, takie jak określone wynagrodzenie czy gwarantowana umowa długoterminowa, różne od praw i obowiązków innych dostawców usług;

| 13) | „składnik interoperacyjności” oznacza podstawowy element, grupę elementów, podzespół lub pełny zespół sprzętu włączonego lub przeznaczonego do włączenia w EETS, od których bezpośrednio lub pośrednio zależy interoperacyjność usługi, w tym zarówno przedmioty materialne, jak i niematerialne, takie jak oprogramowanie; |
| --- | --- |

13)

„składnik interoperacyjności” oznacza podstawowy element, grupę elementów, podzespół lub pełny zespół sprzętu włączonego lub przeznaczonego do włączenia w EETS, od których bezpośrednio lub pośrednio zależy interoperacyjność usługi, w tym zarówno przedmioty materialne, jak i niematerialne, takie jak oprogramowanie;

| 14) | „przydatność do stosowania” oznacza zdolność składnika interoperacyjności do osiągnięcia i utrzymania określonej wydajności w czasie jego używania, po zintegrowaniu go w sposób reprezentatywny z EETS w powiązaniu z systemem podmiotu pobierającego opłaty; |
| --- | --- |

14)

„przydatność do stosowania” oznacza zdolność składnika interoperacyjności do osiągnięcia i utrzymania określonej wydajności w czasie jego używania, po zintegrowaniu go w sposób reprezentatywny z EETS w powiązaniu z systemem podmiotu pobierającego opłaty;

| 15) | „dane dotyczące opłat” oznaczają informacje, które właściwy podmiot pobierający opłaty uznał za niezbędne do ustalenia wysokości opłaty należnej za poruszanie się pojazdem na określonym obszarze poboru opłat i do zawarcia transakcji związanej z opłatą; |
| --- | --- |

15)

„dane dotyczące opłat” oznaczają informacje, które właściwy podmiot pobierający opłaty uznał za niezbędne do ustalenia wysokości opłaty należnej za poruszanie się pojazdem na określonym obszarze poboru opłat i do zawarcia transakcji związanej z opłatą;

| 16) | „zgłoszenie opłaty” oznacza oświadczenie przekazane podmiotowi pobierającemu opłaty, które potwierdza obecność pojazdu na obszarze EETS, w formie uzgodnionej przez dostawcę usługi poboru opłaty i podmiot pobierający opłaty; |
| --- | --- |

16)

„zgłoszenie opłaty” oznacza oświadczenie przekazane podmiotowi pobierającemu opłaty, które potwierdza obecność pojazdu na obszarze EETS, w formie uzgodnionej przez dostawcę usługi poboru opłaty i podmiot pobierający opłaty;

| 17) | „parametry klasyfikacji pojazdów” oznaczają dane dotyczące pojazdu, na podstawie których obliczana jest wysokość opłat przy uwzględnieniu danych dotyczących opłat; |
| --- | --- |

17)

„parametry klasyfikacji pojazdów” oznaczają dane dotyczące pojazdu, na podstawie których obliczana jest wysokość opłat przy uwzględnieniu danych dotyczących opłat;

| 18) | „zaplecze administracyjne” oznacza centralny system elektroniczny używany przez podmiot pobierający opłaty, grupę podmiotów pobierających opłaty, które stworzyły jednostkę interoperacyjną lub dostawcę EETS do gromadzenia, przetwarzania i przesyłania informacji w ramach systemu elektronicznego poboru opłat drogowych; |
| --- | --- |

18)

„zaplecze administracyjne” oznacza centralny system elektroniczny używany przez podmiot pobierający opłaty, grupę podmiotów pobierających opłaty, które stworzyły jednostkę interoperacyjną lub dostawcę EETS do gromadzenia, przetwarzania i przesyłania informacji w ramach systemu elektronicznego poboru opłat drogowych;

| 19) | „system istotnie zmieniony” oznacza istniejący system elektronicznego poboru opłat drogowych, który został poddany lub jest poddawany zmianie, wymagającej od dostawców EETS zmodyfikowania używanych składników interoperacyjności, na przykład przeprogramowania lub dostosowania interfejsów ich zaplecza administracyjnego, do tego stopnia, że wymagana jest ponowna akredytacja; |
| --- | --- |

19)

„system istotnie zmieniony” oznacza istniejący system elektronicznego poboru opłat drogowych, który został poddany lub jest poddawany zmianie, wymagającej od dostawców EETS zmodyfikowania używanych składników interoperacyjności, na przykład przeprogramowania lub dostosowania interfejsów ich zaplecza administracyjnego, do tego stopnia, że wymagana jest ponowna akredytacja;

| 20) | „akredytacja” oznacza proces określony przez podmiot pobierający opłaty i przez niego zarządzany, przez który dostawca EETS musi przejść przed uzyskaniem zezwolenia na świadczenie usługi EETS na obszarze EETS; |
| --- | --- |

20)

„akredytacja” oznacza proces określony przez podmiot pobierający opłaty i przez niego zarządzany, przez który dostawca EETS musi przejść przed uzyskaniem zezwolenia na świadczenie usługi EETS na obszarze EETS;

| 21) | „opłata” lub „opłata drogowa” oznaczają opłatę podlegającą uiszczeniu przez użytkownika drogi za poruszanie się po danej drodze, sieci dróg, obiekcie, takim jak most, lub tunel, lub z wykorzystaniem promu; |
| --- | --- |

21)

„opłata” lub „opłata drogowa” oznaczają opłatę podlegającą uiszczeniu przez użytkownika drogi za poruszanie się po danej drodze, sieci dróg, obiekcie, takim jak most, lub tunel, lub z wykorzystaniem promu;

| 22) | „nieuiszczenie opłaty drogowej” oznacza wykroczenie polegające na nieuiszczeniu przez użytkownika drogi opłaty drogowej w państwie członkowskim, zdefiniowane w odpowiednich przepisach krajowych tego państwa członkowskiego; |
| --- | --- |

22)

„nieuiszczenie opłaty drogowej” oznacza wykroczenie polegające na nieuiszczeniu przez użytkownika drogi opłaty drogowej w państwie członkowskim, zdefiniowane w odpowiednich przepisach krajowych tego państwa członkowskiego;

| 23) | „państwo członkowskie rejestracji” oznacza państwo członkowskie, w którym zarejestrowany jest pojazd podlegający uiszczeniu opłaty drogowej; |
| --- | --- |

23)

„państwo członkowskie rejestracji” oznacza państwo członkowskie, w którym zarejestrowany jest pojazd podlegający uiszczeniu opłaty drogowej;

| 24) | „krajowy punkt kontaktowy” oznacza wyznaczony właściwy organ państwa członkowskiego do celów transgranicznej wymiany danych rejestracyjnych pojazdów; |
| --- | --- |

24)

„krajowy punkt kontaktowy” oznacza wyznaczony właściwy organ państwa członkowskiego do celów transgranicznej wymiany danych rejestracyjnych pojazdów;

| 25) | „automatyczne wyszukiwanie” oznacza procedurę dostępu w internecie do zasobów bazy danych co najmniej jednego państwa członkowskiego lub wszystkich państw członkowskich; |
| --- | --- |

25)

„automatyczne wyszukiwanie” oznacza procedurę dostępu w internecie do zasobów bazy danych co najmniej jednego państwa członkowskiego lub wszystkich państw członkowskich;

| 26) | „pojazd” oznacza pojazd silnikowy lub przegubowy zespół pojazdów, przeznaczone lub wykorzystywane do przewozu drogowego osób lub towarów; |
| --- | --- |

26)

„pojazd” oznacza pojazd silnikowy lub przegubowy zespół pojazdów, przeznaczone lub wykorzystywane do przewozu drogowego osób lub towarów;

| 27) | „posiadacz pojazdu” oznacza osobę, na której nazwisko pojazd jest zarejestrowany, zgodnie z definicją zawartą w prawie państwa członkowskiego rejestracji; |
| --- | --- |

27)

„posiadacz pojazdu” oznacza osobę, na której nazwisko pojazd jest zarejestrowany, zgodnie z definicją zawartą w prawie państwa członkowskiego rejestracji;

| 28) | „pojazd ciężki” oznacza pojazd, którego maksymalna dopuszczalna masa przekracza 3,5 tony; |
| --- | --- |

28)

„pojazd ciężki” oznacza pojazd, którego maksymalna dopuszczalna masa przekracza 3,5 tony;

| 29) | „pojazd lekki” oznacza pojazd, którego maksymalna dopuszczalna masa nie przekracza 3,5 tony. |
| --- | --- |

29)

„pojazd lekki” oznacza pojazd, którego maksymalna dopuszczalna masa nie przekracza 3,5 tony.

Artykuł 3

Rozwiązania techniczne

1.   Wszystkie nowe systemy elektronicznego poboru opłat drogowych wymagające instalacji lub używania OBE wykorzystują do celów przeprowadzania transakcji związanych z opłatami elektronicznymi co najmniej jedną spośród następujących technologii:

| a) | pozycjonowanie satelitarne; |
| --- | --- |

a)

pozycjonowanie satelitarne;

| b) | łączność ruchoma; |
| --- | --- |

b)

łączność ruchoma;

| c) | technologia mikrofalowa 5,8 GHz. |
| --- | --- |

c)

technologia mikrofalowa 5,8 GHz.

Istniejące systemy elektronicznego poboru opłat drogowych wymagające instalacji lub używania OBE i wykorzystujące inne technologie muszą spełniać wymogi określone w akapicie pierwszym niniejszego ustępu w przypadku dokonania istotnych ulepszeń technologicznych.

2.   Komisja, zgodnie z procedurą określoną w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/1535 (12), zwraca się do właściwych organów normalizacyjnych o szybkie przyjęcie norm mających zastosowanie do systemów elektronicznego poboru opłat drogowych w odniesieniu do technologii wymienionych w ust. 1 akapit pierwszy i technologii ARTR oraz o aktualizację tych norm w razie konieczności. Komisja zwraca się do organów normalizacyjnych o zapewnienie ciągłej kompatybilności składników interoperacyjności.

3.   OBE, które wykorzystuje technologię pozycjonowania satelitarnego i zostało wprowadzane do obrotu po dniu 19 października 2021 r., musi być zgodne z usługami pozycjonowania oferowanymi przez system Galileo i europejski system wspomagania satelitarnego („EGNOS”).

4.   Bez uszczerbku dla ust. 6, dostawcy EETS udostępniają użytkownikom EETS OBE, które nadają się do stosowania, są interoperacyjne i zdolne do komunikowania się z odpowiednimi systemami elektronicznego poboru opłat drogowych eksploatowanymi w państwach członkowskich, działającymi w oparciu o technologie wymienione w ust. 1 akapit pierwszy.

5.   OBE może korzystać z własnych podzespołów sprzętowych i oprogramowania lub z elementów innych podzespołów sprzętowych i oprogramowania obecnych w pojeździe, lub też obu tych rozwiązań. Do celów komunikowania się z innymi podzespołami sprzętowymi obecnymi w pojeździe OBE może korzystać z technologii innych niż technologie wymienione w ust. 1 akapit pierwszy, pod warunkiem zapewnienia bezpieczeństwa, jakości usługi i bezpieczeństwa danych.

OBE EETS może ułatwiać usługi inne niż pobór opłat, pod warunkiem że świadczenie takich usług nie koliduje z usługami poboru opłat na jakimkolwiek obszarze EETS.

6.   Bez uszczerbku dla prawa państw członkowskich, by wprowadzić dla pojazdów lekkich systemy elektronicznego poboru opłat drogowych oparte na pozycjonowaniu satelitarnym lub łączności ruchomej, dostawcy EETS mogą do dnia 31 grudnia 2027 r. udostępniać użytkownikom pojazdów lekkich OBE nadające się wyłącznie do pracy w technologii mikrofalowej 5,8 GHz do używania na obszarach EETS, które nie wymagają technologii pozycjonowania satelitarnego lub łączności ruchomej.

ROZDZIAŁ II

OGÓLNE ZASADY DOTYCZĄCE EETS

Artykuł 4

Rejestracja dostawców EETS

Każde państwo członkowskie ustanawia procedurę rejestracji dostawców EETS. Dokonuje ono rejestracji podmiotów z siedzibą na jego terytorium, które wystąpiły o rejestrację i które mogą wykazać, że spełniają następujące wymogi:

| a) | mają certyfikat EN ISO 9001 lub jego odpowiednik; |
| --- | --- |

a)

mają certyfikat EN ISO 9001 lub jego odpowiednik;

| b) | posiadają wyposażenie techniczne oraz deklarację WE lub certyfikat stwierdzające zgodność składników interoperacyjności ze specyfikacjami; |
| --- | --- |

b)

posiadają wyposażenie techniczne oraz deklarację WE lub certyfikat stwierdzające zgodność składników interoperacyjności ze specyfikacjami;

| c) | posiadają kompetencje w świadczeniu usług elektronicznego poboru opłat lub w innych powiązanych dziedzinach; |
| --- | --- |

c)

posiadają kompetencje w świadczeniu usług elektronicznego poboru opłat lub w innych powiązanych dziedzinach;

| d) | mają odpowiednią zdolność finansową; |
| --- | --- |

d)

mają odpowiednią zdolność finansową;

| e) | posiadają globalny plan zarządzania ryzykiem poddawany audytowi nie rzadziej niż raz na dwa lata; oraz |
| --- | --- |

e)

posiadają globalny plan zarządzania ryzykiem poddawany audytowi nie rzadziej niż raz na dwa lata; oraz

| f) | cieszą się dobrą reputacją. |
| --- | --- |

f)

cieszą się dobrą reputacją.

Artykuł 5

Prawa i obowiązki dostawców EETS

1.   Państwa członkowskie przyjmują środki konieczne do zapewnienia, aby zarejestrowani przez nie dostawcy EETS zawarli umowy w sprawie świadczenia EETS obejmujące wszystkie obszary EETS na terytorium co najmniej czterech państw członkowskich w ciągu 36 miesięcy od dnia ich rejestracji zgodnie z art. 4. Państwa członkowskie przyjmują środki konieczne do zapewnienia, aby ci dostawcy EETS zawarli umowy obejmujące wszystkie obszary EETS w danym państwie członkowskim w ciągu 24 miesięcy od zawarcia pierwszej umowy w tym państwie członkowskim, z wyjątkiem tych obszarów EETS, na których właściwe podmioty pobierające opłaty nie przestrzegają art. 6 ust. 3.

2.   Państwa członkowskie przyjmują środki konieczne do zapewnienia, aby zarejestrowani przez nie dostawcy EETS utrzymywali stały zasięg na wszystkich obszarach EETS po zawarciu umów w tym zakresie. Jeżeli dostawca EETS nie jest w stanie utrzymać zasięgu na obszarze EETS, ponieważ podmiot pobierający opłaty nie przestrzega niniejszej dyrektywy, państwa członkowskie przyjmują środki konieczne do zapewnienia, by dostawca ten jak najszybciej przywrócił zasięg na tym obszarze EETS.

3.   Państwa członkowskie przyjmują środki konieczne do zapewnienia, aby zarejestrowani przez nie dostawcy EETS publikowali informacje o swoim zasięgu na obszarach EETS i o wszelkich zmianach w tym zakresie, a także – w ciągu miesiąca od rejestracji – szczegółowe plany dotyczące rozszerzenia ich usług na dodatkowe obszary EETS, z rocznymi aktualizacjami.

4.   Państwa członkowskie przyjmują środki konieczne do zapewnienia, jeżeli to konieczne, aby zarejestrowani przez nie dostawcy EETS lub dostawcy EETS, którzy świadczą usługi EETS na ich terytorium, zapewniali użytkownikom EETS OBE spełniające wymogi określone w niniejszej dyrektywie, a także w dyrektywach Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/53/UE (13) i 2014/30/UE (14). Mogą one zwrócić się do danych dostawców EETS o wykazanie spełnienia tych wymogów.

5.   Państwa członkowskie przyjmują środki konieczne do zapewnienia, aby dostawcy EETS, którzy świadczą usługi EETS na ich terytorium, prowadzili wykazy OBE, które utraciły ważność, odnoszące się do umów w sprawie świadczenia EETS zawartych przez nich z użytkownikami EETS. Przyjmują one środki konieczne do zapewnienia, aby takie wykazy były prowadzone ściśle zgodnie z przepisami Unii dotyczącymi ochrony danych osobowych zawartymi, między innymi, w rozporządzeniu (UE) 2016/679 i dyrektywie 2002/58/WE.

6.   Państwa członkowskie przyjmują środki konieczne do zapewnienia, aby zarejestrowani przez nie dostawcy EETS publicznie udostępniali stosowaną przez nich politykę zawierania umów z użytkownikami EETS.

7.   Państwa członkowskie przyjmują środki konieczne do zapewnienia, aby dostawcy EETS, którzy świadczą usługi EETS na ich terytorium, przekazywali podmiotom pobierającym opłaty informacje, których potrzebują oni do obliczenia i nakładania opłat od pojazdów użytkowników EETS lub przekazywali podmiotom pobierającym opłaty wszelkie informacje niezbędne, aby umożliwić im weryfikację obliczenia opłaty nałożonej przez dostawców EETS na pojazdy użytkowników EETS.

8.   Państwa członkowskie przyjmują środki konieczne do zapewnienia, aby dostawcy EETS, którzy świadczą usługi EETS na ich terytorium, współpracowali z podmiotami pobierającymi opłaty w ich wysiłkach dotyczących ustalenia osób podejrzanych o popełnienie wykroczenia. Państwa członkowskie przyjmują środki konieczne do zapewnienia, aby w przypadku podejrzenia nieuiszczenia opłaty drogowej podmiot pobierający opłaty miał możliwość uzyskania od dostawcy EETS danych odnoszących się do pojazdu, którego dotyczy podejrzenie nieuiszczenia opłaty drogowej, oraz do właściciela lub posiadacza tego pojazdu będącego klientem dostawcy EETS. Dostawca EETS natychmiastowo udostępnia takie dane.

Państwa członkowskie przyjmują środki konieczne do zapewnienia, aby podmiot pobierający opłaty nie ujawniał takich danych żadnemu innemu podmiotowi pobierającemu opłaty. Przyjmują one środki konieczne do zapewnienia, aby – w przypadku, gdy podmiot pobierający opłaty jest zintegrowany z dostawcą usługi poboru opłat w ramach jednego podmiotu, dane te były używane jedynie do celów ustalenia osób podejrzanych o popełnienie wykroczenia lub zgodnie z art. 27 ust. 3.

9.   Państwa członkowskie przyjmują środki konieczne do zapewnienia, aby podmiot pobierający opłaty odpowiedzialny za dany obszar EETS na ich terytorium miał możliwość uzyskania od dostawcy EETS danych dotyczących wszystkich pojazdów będących własnością lub znajdujących się w posiadaniu klientów danego dostawcy EETS, którzy w danym okresie prowadzili pojazd na obszarze EETS, za który podmiot pobierający opłaty jest odpowiedzialny, a także danych dotyczących właścicieli lub posiadaczy tych pojazdów, pod warunkiem że podmiot pobierający opłaty potrzebuje tych danych w celu spełnienia swoich obowiązków wobec organów podatkowych. Państwa członkowskie przyjmują środki konieczne do zapewnienia, aby dostawca EETS przekazywał wymagane dane nie później niż dwa dni po otrzymaniu wniosku. Przyjmują one środki konieczne do zapewnienia, aby podmiot pobierający opłaty nie ujawniał takich danych żadnemu innemu dostawcy usługi poboru opłat. Przyjmują one środki konieczne do zapewnienia, aby – w przypadku gdy podmiot pobierający opłaty jest zintegrowany z dostawcą usługi poboru opłat w ramach jednego podmiotu – dane te były używane jedynie w celu spełnienia przez podmiot pobierający opłaty jego obowiązków wobec organów podatkowych.

10.   Dane przekazywane przez dostawców EETS podmiotom pobierającym opłaty są przetwarzane zgodnie z przepisami Unii dotyczącymi ochrony danych osobowych zawartymi w rozporządzeniu (UE) 2016/679, a także z krajowymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi stanowiącymi transpozycję dyrektyw 2002/58/WE i (UE) 2016/680.

11.   Najpóźniej do dnia 19 października 2019 r. Komisja przyjmuje akty wykonawcze w celu dalszego określenia obowiązków dostawców EETS dotyczących:

| a) | monitorowania wyników ich poziomu usług oraz współpracy z podmiotami pobierającymi opłaty w ramach audytów weryfikacyjnych; |
| --- | --- |

a)

monitorowania wyników ich poziomu usług oraz współpracy z podmiotami pobierającymi opłaty w ramach audytów weryfikacyjnych;

| b) | współpracy z podmiotami pobierającymi opłaty w wykonywaniu testów systemów podmiotów pobierających opłaty; |
| --- | --- |

b)

współpracy z podmiotami pobierającymi opłaty w wykonywaniu testów systemów podmiotów pobierających opłaty;

| c) | serwisu i wsparcia technicznego dla użytkowników EETS oraz personalizacji OBE; |
| --- | --- |

c)

serwisu i wsparcia technicznego dla użytkowników EETS oraz personalizacji OBE;

| d) | wystawiania faktur użytkownikom EETS; |
| --- | --- |

d)

wystawiania faktur użytkownikom EETS;

| e) | informacji, które dostawcy EETS muszą przekazywać podmiotom pobierającym opłaty i o których mowa w ust. 7; oraz |
| --- | --- |

e)

informacji, które dostawcy EETS muszą przekazywać podmiotom pobierającym opłaty i o których mowa w ust. 7; oraz

| f) | informowania użytkowników EETS o wykryciu przypadku niezgłoszenia opłaty. |
| --- | --- |

f)

informowania użytkowników EETS o wykryciu przypadku niezgłoszenia opłaty.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 31 ust. 2.

Artykuł 6

Prawa i obowiązki podmiotów pobierających opłaty

1.   Jeżeli dany obszar EETS nie spełnia technicznych i proceduralnych warunków interoperacyjności EETS przewidzianych w niniejszej dyrektywie, państwa członkowskie, na których terytorium jest położony dany obszar EETS, przyjmują środki konieczne do zapewnienia, aby właściwy podmiot pobierający opłaty wraz z zainteresowanymi stronami dokonał oceny problemu i, jeżeli leży to w zakresie jego obowiązków, podjął działania naprawcze mające na celu zapewnienie interoperacyjności EETS systemu pobierania opłat. W razie konieczności państwo członkowskie aktualizuje rejestr, o którym mowa w art. 21 ust. 1, w zakresie informacji, o których mowa w lit. a) tego przepisu.

2.   Każde państwo członkowskie przyjmuje środki konieczne do zapewnienia, aby każdy podmiot pobierający opłaty odpowiedzialny za obszar EETS na terytorium tego państwa członkowskiego opracował i utrzymywał informację o obszarze EETS, określającą warunki ogólne dostępu dostawców EETS do ich obszarów EETS, zgodnie z aktami wykonawczymi, o których mowa w ust. 9.

W przypadku stworzenia nowego systemu elektronicznego pobierania opłat drogowych na terytorium danego państwa członkowskiego to państwo członkowskie przyjmuje środki konieczne do zapewnienia, aby wskazany podmiot pobierający opłaty odpowiedzialny za ten system opublikował informację o obszarze EETS z odpowiednim wyprzedzeniem, w celu umożliwienia akredytacji zainteresowanych dostawców EETS najpóźniej na miesiąc przed uruchomieniem nowego systemu, z należytym uwzględnieniem czasu trwania procedury oceny zgodności ze specyfikacjami i przydatności do stosowania składników interoperacyjności, o których mowa w art. 15 ust. 1.

W przypadku istotnej zmiany elektronicznego systemu poboru opłat drogowych na terytorium danego państwa członkowskiego to państwo członkowskie przyjmuje środki konieczne do zapewnienia, aby podmiot pobierający opłaty odpowiedzialny za system opublikował zaktualizowaną informację o obszarze EETS z odpowiednim wyprzedzeniem, aby umożliwić akredytowanym dostawcom EETS dostosowanie ich składników interoperacyjności do nowych wymogów i uzyskanie ponownej akredytacji najpóźniej na miesiąc przed uruchomieniem zmienionego systemu, z należytym uwzględnieniem czasu trwania procesu oceny zgodności ze specyfikacjami i przydatności do stosowania składników interoperacyjności, o których mowa w art. 15 ust. 1.

3.   Państwa członkowskie przyjmują środki konieczne do zapewnienia, aby podmioty pobierające opłaty odpowiedzialne za obszary EETS na ich terytorium dopuszczały w sposób niedyskryminujący wszelkich dostawców EETS zwracających się o świadczenie usługi EETS na danym obszarze lub obszarach EETS.

Dopuszczenie dostawcy EETS do obszaru EETS następuje pod warunkiem przestrzegania przez dostawcę obowiązków i warunków ogólnych określonych w informacji o obszarze EETS.

Państwa członkowskie przyjmują środki niezbędne do zapewnienia, aby podmioty pobierające opłaty nie wymagały od dostawców EETS korzystania z określonych rozwiązań lub procesów technicznych, które utrudniałyby interoperacyjność składników interoperacyjności dostawcy EETS z systemami elektronicznego poboru opłat na innych obszarach EETS.

Jeżeli podmiot pobierający opłaty i dostawca EETS nie mogą osiągnąć porozumienia, sprawę można skierować do rozpatrzenia przez organ pojednawczy odpowiedzialny za dany obszar poboru opłat.

4.   Każde państwo członkowskie przyjmuje środki konieczne do zapewnienia, aby umowy zawierane między podmiotem pobierającym opłaty a dostawcą EETS dotyczące świadczenia usługi EETS na terytorium tego państwa członkowskiego umożliwiały wystawianie faktur za opłaty użytkownikom EETS bezpośrednio przez dostawcę EETS.

Podmiot pobierający opłaty może zażądać, aby dostawca EETS wystawiał faktury użytkownikowi w imieniu i na rzecz podmiotu pobierającego opłaty a dostawca EETS ma obowiązek spełnić to żądanie.

5.   Wysokość opłaty pobieranej od użytkowników EETS przez podmiot pobierający opłaty nie przekracza wysokości odpowiadającej jej opłaty krajowej lub lokalnej. Nie narusza to prawa państw członkowskich do wprowadzenia rabatów lub upustów w celu promowania stosowania opłat elektronicznych. Wszystkie rabaty lub upusty opłat oferowane przez państwo członkowskie lub podmiot pobierający opłaty za używanie OBE muszą być przejrzyste, ogłaszane publicznie i dostępne dla klientów dostawców EETS na tych samych warunkach.

6.   Państwa członkowskie przyjmują środki konieczne do zapewnienia, aby podmioty pobierające opłaty dopuszczały na swoich obszarach EETS wszelkie sprawne OBE dostarczane przez dostawców EETS, z którymi pozostają w stosunkach umownych, i które zostały poddane certyfikacji zgodnie z procedurą określoną w aktach wykonawczych, o których mowa w art. 15 ust. 7, i które nie figurują w wykazie OBE, które utraciły ważność, o którym mowa w art. 5 ust. 5.

7.   W przypadku niewłaściwego funkcjonowania systemu EETS, które może być przypisane podmiotowi pobierającemu opłaty, podmiot pobierający opłaty zapewnia funkcjonowanie usługi na obniżonym poziomie, umożliwiając pojazdom wyposażonym w urządzenia, o których mowa w ust. 6, bezpieczne poruszanie się z jak najmniejszym opóźnieniem i bez podejrzenia o nieuiszczenie opłaty drogowej.

8.   Państwa członkowskie przyjmują środki konieczne do zapewnienia, aby podmioty pobierające opłaty współpracowały w sposób niedyskryminacyjny z dostawcami EETS lub producentami, lub jednostkami notyfikowanymi przy dokonywaniu oceny przydatności do stosowania składników interoperacyjności na ich obszarach EETS.

9.   Najpóźniej do dnia 19 października 2019 r. Komisja przyjmuje akty wykonawcze w celu określenia minimalnej treści informacji o obszarze EETS, w tym:

| a) | wymogów dotyczących dostawców EETS; |
| --- | --- |

a)

wymogów dotyczących dostawców EETS;

| b) | warunków proceduralnych, w tym warunków handlowych; |
| --- | --- |

b)

warunków proceduralnych, w tym warunków handlowych;

| c) | procedury akredytacji dostawców EETS; oraz |
| --- | --- |

c)

procedury akredytacji dostawców EETS; oraz

| d) | danych dotyczących opłat. |
| --- | --- |

d)

danych dotyczących opłat.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 31 ust. 2.

Artykuł 7

Wynagrodzenie

1.   Państwa członkowskie przyjmują środki konieczne do zapewnienia, aby dostawcy EETS byli uprawnieni do otrzymywania wynagrodzenia od podmiotów pobierających opłaty.

2.   Państwa członkowskie przyjmują środki konieczne do zapewnienia, aby metoda określania wynagrodzenia dostawców EETS była przejrzysta, niedyskryminacyjna i jednakowa dla wszystkich dostawców EETS akredytowanych na danym obszarze EETS. Przyjmują one środki konieczne do zapewnienia, aby metoda ta była publikowana jako część warunków handlowych w informacji o obszarze EETS.

3.   Państwa członkowskie przyjmują środki konieczne do zapewnienia, aby na obszarach EETS mających głównego dostawcę usługi metoda obliczania wynagrodzenia dostawców EETS odzwierciedlała tę samą strukturę co w przypadku wynagrodzenia za porównywalne usługi świadczone przez głównego dostawcę usługi. Kwota wynagrodzenia dostawców EETS może różnić się od wynagrodzenia głównego dostawcy usług, pod warunkiem że jest to uzasadnione:

| a) | kosztami związanymi ze szczególnymi wymogami i obowiązkami głównego dostawcy usługi, których nie mają dostawcy EETS; oraz |
| --- | --- |

a)

kosztami związanymi ze szczególnymi wymogami i obowiązkami głównego dostawcy usługi, których nie mają dostawcy EETS; oraz

| b) | koniecznością odliczenia od wynagrodzenia dostawców EETS stałych należności nakładanych przez podmiot pobierający opłaty na podstawie kosztów ponoszonych przez podmiot pobierający opłaty w związku z zapewnianiem, prowadzeniem i utrzymywaniem systemu zgodnego z EETS na jego obszarze poboru opłat, w tym kosztów akredytacji, jeżeli takie koszty nie są wliczone do opłaty. |
| --- | --- |

b)

koniecznością odliczenia od wynagrodzenia dostawców EETS stałych należności nakładanych przez podmiot pobierający opłaty na podstawie kosztów ponoszonych przez podmiot pobierający opłaty w związku z zapewnianiem, prowadzeniem i utrzymywaniem systemu zgodnego z EETS na jego obszarze poboru opłat, w tym kosztów akredytacji, jeżeli takie koszty nie są wliczone do opłaty.

Artykuł 8

Opłaty

1.   Państwa członkowskie przyjmują środki konieczne do zapewnienia, aby w przypadku gdy dostawca EETS i podmiot pobierający opłaty stosują – do celów ustanowienia taryfy opłaty mającej zastosowanie do danego pojazdu – różne klasyfikacje pojazdów, wiążąca była klasyfikacja stosowana przez podmiot pobierający opłaty, chyba że można wykazać, że jest błędna.

2.   Państwa członkowskie przyjmują środki konieczne do zapewnienia, aby podmiot pobierający opłaty był uprawniony do wymagania od dostawcy EETS zapłaty za każde uzasadnione zgłoszenie opłaty oraz w odniesieniu do każdego przypadku uzasadnionego braku zgłoszenia opłaty w związku z wszystkimi kontami użytkownika EETS zarządzanymi przez danego dostawcę EETS.

3.   Państwa członkowskie przyjmują środki konieczne do zapewnienia, aby w przypadku gdy dostawca EETS przesłał podmiotowi pobierającemu opłaty wykaz OBE, które utraciły ważność, o którym mowa w art. 5 ust. 5, dostawca EETS nie ponosił odpowiedzialności za jakiekolwiek dalsze opłaty naliczone przy pomocy takiego OBE, które utraciło ważność. Podmioty pobierające opłaty i dostawcy EETS uzgadniają między sobą liczbę pozycji w wykazie OBE, które utraciły ważność, format wykazu oraz częstotliwość, z jaką jest on uaktualniany.

4.   Państwa członkowskie przyjmują środki konieczne do zapewnienia, aby w systemach opłat opartych na technologii mikrofalowej podmioty pobierające opłaty przekazywały dostawcom EETS uzasadnione zgłoszenia opłaty dotyczące opłat poniesionych przez poszczególnych użytkowników EETS.

5.   Najpóźniej do dnia 19 października 2019 r. Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 30 w celu określenia szczegółów dotyczących klasyfikacji pojazdów do celów ustanowienia obowiązujących systemów taryfowych, w tym wszelkich procedur koniecznych do ustanowienia takich systemów. Zestaw parametrów klasyfikacji pojazdów, który ma być zastosowany w EETS, nie może ograniczać możliwości wyboru systemów taryfowych przez podmioty pobierające opłaty. Komisja zapewnia wystarczającą elastyczność, aby umożliwić dopasowanie zestawu parametrów klasyfikacji, który ma być zastosowany w EETS, do możliwych do przewidzenia przyszłych potrzeb. Akty te nie naruszają zawartej w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 1999/62/WE (15) definicji parametrów, na podstawie których stawki opłat są różne.

Artykuł 9

Księgowość

Państwa członkowskie przyjmują środki konieczne do zapewnienia, aby podmioty prawne, które świadczą usługi poboru opłat, prowadziły ewidencję księgową umożliwiającą wyraźne rozróżnienie kosztów i przychodów związanych ze świadczeniem usług poboru opłat oraz kosztów i przychodów związanych z inną działalnością. Informacje dotyczące kosztów i przychodów związanych ze świadczeniem usług poboru opłat muszą być przekazywane, na żądanie, odpowiedniemu organowi pojednawczemu lub organowi sądowemu. Państwa członkowskie przyjmują również środki konieczne do zapewnienia, aby niedozwolone było subsydiowanie skrośne pomiędzy działalnością prowadzoną w roli dostawcy usługi poboru opłat a inną działalnością.

Artykuł 10

Prawa i obowiązki użytkowników EETS

1.   Państwa członkowskie przyjmują środki konieczne do pozwolenia użytkownikom EETS na dokonywanie subskrypcji na EETS u dowolnego dostawcy EETS, bez względu na ich obywatelstwo, państwo członkowskie miejsca zamieszkania lub państwo członkowskie, w którym pojazd jest zarejestrowany. Podczas zawierania umowy użytkownicy EETS muszą być należycie informowani o obowiązujących sposobach płatności oraz – zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2016/679 – o przetwarzaniu ich danych osobowych i o prawach wynikających z obowiązujących przepisów dotyczących ochrony danych osobowych.

2.   Uiszczenie opłaty przez użytkownika EETS dostawcy EETS stanowi wywiązanie się użytkownika EETS z obowiązku zapłaty wobec odpowiedniego podmiotu pobierającego opłaty.

Jeżeli na pokładzie pojazdu są zainstalowane lub przewożone co najmniej dwa OBE, użytkownik EETS odpowiedzialny jest za używanie lub aktywowanie OBE istotnego z punktu widzenia danego obszaru EETS.

3.   Najpóźniej do dnia 19 października 2019 r. Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 30 w celu dalszego określenia obowiązków użytkowników EETS dotyczących:

| a) | przekazywania danych dostawcy EETS; oraz |
| --- | --- |

a)

przekazywania danych dostawcy EETS; oraz

| b) | używania i obsługi OBE. |
| --- | --- |

b)

używania i obsługi OBE.

ROZDZIAŁ III

ORGAN POJEDNAWCZY

Artykuł 11

Powołanie i funkcje

1.   Każde państwo członkowskie posiadające co najmniej jeden obszar EETS wyznacza lub powołuje organ pojednawczy, którego zadaniem jest ułatwianie mediacji między podmiotami pobierającymi opłaty, których obszar poboru opłat znajduje się na terytorium danego państwa członkowskiego, a dostawcami EETS, którzy podpisali umowy lub prowadzą negocjacje z tymi podmiotami pobierającymi opłaty.

2.   Organ pojednawczy jest uprawniony w szczególności do sprawdzania, czy warunki umowne nałożone na dostawców EETS przez podmiot pobierający opłaty nie mają charakteru dyskryminacyjnego. Organ pojednawczy jest uprawniony do sprawdzania, czy dostawcy EETS otrzymują wynagrodzenie zgodnie z zasadami przewidzianymi w art. 7.

3.   Państwa członkowskie, o których mowa w ust. 1, przyjmują środki konieczne do zapewnienia, aby ich organ pojednawczy był niezależny pod względem organizacyjnym i prawnym od interesów handlowych podmiotów pobierających opłaty i dostawców usługi poboru opłat.

Artykuł 12

Procedura mediacji

1.   Każde państwo członkowskie posiadające co najmniej jeden obszar EETS określa procedurę mediacji, aby w przypadku sporu dotyczącego stosunków umownych lub negocjacji podmiot pobierający opłaty lub dostawca EETS mogli zwrócić się o interwencję do odpowiedniego organu pojednawczego.

2.   Procedura mediacji, o której mowa w ust. 1, wymaga, aby organ pojednawczy w okresie miesiąca od otrzymania wniosku o interwencję stwierdzał, czy posiada wszystkie dokumenty niezbędne do przeprowadzenia mediacji.

3.   Procedura mediacji, o której mowa w ust. 1, wymaga, aby organ pojednawczy wydał opinię w sprawie spornej najpóźniej w ciągu sześciu miesięcy od otrzymania wniosku o interwencję.

4.   W celu ułatwienia pracy organu pojednawczego państwa członkowskie uprawniają go do zwracania się do podmiotów pobierających opłaty, dostawców EETS oraz osób trzecich zaangażowanych w świadczenie EETS w danym państwie członkowskim o udzielenie stosownych informacji.

5.   Państwa członkowskie posiadające co najmniej jeden obszar EETS oraz Komisja przyjmują środki konieczne do zapewnienia wymiany informacji pomiędzy organami pojednawczymi na temat ich pracy, głównych zasad postępowania i praktyk.

ROZDZIAŁ IV

PRZEPISY TECHNICZNE

Artykuł 13

Jednolita usługa ciągła

Państwa członkowskie przyjmują środki konieczne do zapewnienia jednolitości i ciągłości usługi EETS świadczonej na rzecz użytkowników EETS.

Oznacza to, że:

| a) | po wprowadzeniu lub podaniu parametrów klasyfikacji pojazdu, z uwzględnieniem parametrów zmiennych, nie jest wymagana żadna dalsza interwencja człowieka wewnątrz pojazdu w trakcie podróży, chyba że nastąpi zmiana charakterystyki pojazdu; oraz |
| --- | --- |

a)

po wprowadzeniu lub podaniu parametrów klasyfikacji pojazdu, z uwzględnieniem parametrów zmiennych, nie jest wymagana żadna dalsza interwencja człowieka wewnątrz pojazdu w trakcie podróży, chyba że nastąpi zmiana charakterystyki pojazdu; oraz

| b) | interakcja człowieka z danym OBE pozostaje niezmienna na wszystkich obszarach EETS. |
| --- | --- |

b)

interakcja człowieka z danym OBE pozostaje niezmienna na wszystkich obszarach EETS.

Artykuł 14

Dodatkowe kwestie dotyczące EETS

1.   Państwa członkowskie przyjmują środki konieczne do zapewnienia, aby interakcja użytkowników EETS z podmiotami pobierającymi opłaty w ramach EETS była ograniczona, w stosownych przypadkach, do procesu wystawiania faktur zgodnie z art. 6 ust. 4 i do procedur egzekwowania. Interakcje między użytkownikami EETS i dostawcami EETS lub ich OBE mogą być specyficzne dla danego dostawcy EETS, bez szkody dla interoperacyjności EETS.

2.   Państwa członkowskie mogą zobowiązać dostawców usług poboru opłat, w tym dostawców EETS, aby na żądanie organów państw członkowskich przekazywali dane na temat ruchu dotyczące ich klientów, z zastrzeżeniem zgodności z obowiązującymi przepisami ochrony danych. Dane te są wykorzystywane przez państwa członkowskie wyłącznie do celów polityk dotyczących ruchu i do celów usprawniania zarządzania ruchem i nie mogą być wykorzystywane do identyfikowania klientów.

3.   Najpóźniej do dnia 19 października 2019 r. Komisja przyjmuje akty wykonawcze ustanawiające specyfikację interfejsów elektronicznych między składnikami interoperacyjności podmiotów pobierających opłaty, dostawców EETS i użytkowników EETS, w tym dotyczące, w stosownych przypadkach, treści wiadomości wymienianych między podmiotami za pomocą tych interfejsów. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 31 ust. 2.

Artykuł 15

Składniki interoperacyjności

1.   W przypadku gdy na terytorium danego państwa członkowskiego tworzony jest nowy system elektronicznego poboru opłat drogowych, to państwo członkowskie przyjmuje środki konieczne do zapewnienia, aby wskazany podmiot pobierający opłaty odpowiedzialny za ten system ustanowił i opublikował w informacji o obszarze EETS szczegółowy plan procesu oceny zgodności ze specyfikacjami oraz przydatności do stosowania składników interoperacyjności; proces ten ma umożliwiać akredytację zainteresowanych dostawców EETS najpóźniej na miesiąc przed uruchomieniem nowego systemu.

W przypadku istotnej zmiany systemu elektronicznego poboru opłat drogowych na terytorium danego państwa członkowskiego, to państwo członkowskie przyjmuje środki konieczne do zapewnienia, aby podmiot pobierający opłaty odpowiedzialny za ten system ustanowił i opublikował w informacji o obszarze EETS, oprócz elementów, o których mowa w akapicie pierwszym, szczegółowy plan ponownej oceny zgodności ze specyfikacjami oraz przydatności do stosowania składników interoperacyjności dostawców EETS już mających akredytację do tego systemu przed tą istotną zmianą. Plan zezwala na ponowną akredytację zainteresowanych dostawców EETS najpóźniej na miesiąc przed uruchomieniem zmienionego systemu.

Podmiot pobierający opłaty przestrzega tego planu.

2.   Państwa członkowskie przyjmują środki konieczne do zapewnienia, aby każdy podmiot pobierający opłaty odpowiedzialny za obszar EETS na terytorium tego państwa członkowskiego stworzył środowisko testowe, w którym dostawca EETS lub jego upoważnieni przedstawiciele mogą sprawdzać, czy ich OBE nadaje się do stosowania na obszarze EETS podmiotu pobierającego opłaty, i otrzymać certyfikat potwierdzający pomyślne zakończenie odpowiednich testów. Państwa członkowskie przyjmują środki konieczne do pozwolenia podmiotom pobierającym opłaty na stworzenie jednego środowiska testowego dla więcej niż jednego obszaru EETS i do pozwolenia jednemu upoważnionemu przedstawicielowi na sprawdzenie przydatności do stosowania jednego rodzaju OBE w imieniu więcej niż jednego dostawcy EETS.

Państwa członkowskie przyjmują środki konieczne do pozwolenia podmiotom pobierającym opłaty na zobowiązanie dostawców EETS lub ich upoważnionych przedstawicieli do pokrycia kosztów odpowiednich testów.

3.   Państwa członkowskie nie zabraniają, nie ograniczają ani nie utrudniają wprowadzania do obrotu składników interoperacyjności przeznaczonych do stosowania w EETS, w przypadku gdy mają one oznakowanie CE albo deklarację zgodności ze specyfikacjami lub deklarację przydatności do stosowania. W szczególności państwa członkowskie nie mogą żądać ponownego przeprowadzenia kontroli, które zostały już wykonane w ramach procedury sprawdzania zgodności ze specyfikacjami lub przydatności do stosowania.

4.   Najpóźniej do dnia 19 października 2019 r. Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 30 w celu określenia wymogów dotyczących składników interoperacyjności dotyczących bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, niezawodności i dostępności, ochrony środowiska, kompatybilności technicznej, ochrony i bezpieczeństwa danych oraz obsługi i zarządzania.

5.   Najpóźniej do dnia 19 października 2019 r. Komisja przyjmuje też akty delegowane zgodnie z art. 30 w celu określenia ogólnych wymogów infrastrukturalnych dotyczących:

| a) | prawidłowości danych znajdujących się w zgłoszeniu opłaty z myślą o zagwarantowaniu równego traktowania użytkowników EETS w odniesieniu do opłat i należności; |
| --- | --- |

a)

prawidłowości danych znajdujących się w zgłoszeniu opłaty z myślą o zagwarantowaniu równego traktowania użytkowników EETS w odniesieniu do opłat i należności;

| b) | identyfikacji poprzez OBE właściwego dostawcy EETS; |
| --- | --- |

b)

identyfikacji poprzez OBE właściwego dostawcy EETS;

| c) | stosowania jawnych norm dotyczących składników interoperacyjności urządzeń EETS; |
| --- | --- |

c)

stosowania jawnych norm dotyczących składników interoperacyjności urządzeń EETS;

| d) | integracji OBE w pojeździe; oraz |
| --- | --- |

d)

integracji OBE w pojeździe; oraz

| e) | sygnalizowania kierowcy obowiązku uiszczenia opłaty drogowej. |
| --- | --- |

e)

sygnalizowania kierowcy obowiązku uiszczenia opłaty drogowej.

6.   Najpóźniej do dnia 19 października 2019 r. Komisja przyjmuje akty wykonawcze w celu określenia następujących szczegółowych wymogów infrastrukturalnych:

| a) | wymogi dotyczące wspólnych protokołów komunikacji między podmiotami pobierającymi opłaty a urządzeniami dostawcy EETS; |
| --- | --- |

a)

wymogi dotyczące wspólnych protokołów komunikacji między podmiotami pobierającymi opłaty a urządzeniami dostawcy EETS;

| b) | wymogi dotyczące mechanizmów wykrywania przez podmioty pobierające opłaty, czy pojazd poruszający się po ich obszarze EETS jest wyposażony w ważne i sprawne OBE; |
| --- | --- |

b)

wymogi dotyczące mechanizmów wykrywania przez podmioty pobierające opłaty, czy pojazd poruszający się po ich obszarze EETS jest wyposażony w ważne i sprawne OBE;

| c) | wymogi dotyczące interfejsu człowiek-maszyna w OBE; |
| --- | --- |

c)

wymogi dotyczące interfejsu człowiek-maszyna w OBE;

| d) | wymogi dotyczące w szczególności składników interoperacyjności w systemach pobierania opłat opartych na technologiach mikrofalowych; oraz |
| --- | --- |

d)

wymogi dotyczące w szczególności składników interoperacyjności w systemach pobierania opłat opartych na technologiach mikrofalowych; oraz

| e) | wymogi dotyczące w szczególności systemów pobierania opłat opartych na globalnym nawigacyjnym systemie satelitarnym (GNSS). |
| --- | --- |

e)

wymogi dotyczące w szczególności systemów pobierania opłat opartych na globalnym nawigacyjnym systemie satelitarnym (GNSS).

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 31 ust. 2.

7.   Najpóźniej do dnia 19 października 2019 r. Komisja przyjmuje akty wykonawcze w celu określenia procedury, która ma być stosowana przez państwa członkowskie do oceny zgodności ze specyfikacjami i przydatności do stosowania składników interoperacyjności, w tym treści i formatu deklaracji WE. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 31 ust. 2.

ROZDZIAŁ V

KLAUZULE OCHRONNE

Artykuł 16

Procedura ochronna

1.   Jeśli państwo członkowskie ma podstawy przypuszczać, że wprowadzone do obrotu składniki interoperacyjności posiadające oznakowanie CE prawdopodobnie nie spełnią istotnych wymogów przy używaniu ich zgodnie z przeznaczeniem, podejmuje ono niezbędne kroki w celu ograniczenia zakresu ich stosowania, wprowadzenia zakazu ich stosowania lub wycofania ich z rynku. Państwo członkowskie informuje niezwłocznie Komisję o przyjętych środkach z podaniem podstawy podjętej decyzji, określając przede wszystkim, czy niezgodność wynika z:

| a) | nieprawidłowego zastosowania specyfikacji technicznych; lub |
| --- | --- |

a)

nieprawidłowego zastosowania specyfikacji technicznych; lub

| b) | nieadekwatności specyfikacji technicznych. |
| --- | --- |

b)

nieadekwatności specyfikacji technicznych.

2.   Komisja możliwie jak najszybciej konsultuje się z zainteresowanymi państwem członkowskim, producentem, dostawcą EETS lub ich upoważnionymi przedstawicielami mającymi siedzibę w Unii. Jeżeli po konsultacji Komisja uzna, że przyjęty środek jest uzasadniony, niezwłocznie informuje o tym zainteresowane państwo członkowskie oraz pozostałe państwa członkowskie. Jeżeli jednak po konsultacji Komisja uzna, że przyjęty środek nie jest uzasadniony, niezwłocznie informuje o tym zainteresowane państwo członkowskie oraz producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela mającego siedzibę w Unii oraz pozostałe państwa członkowskie.

3.   Jeśli składnik interoperacyjności posiadający oznakowanie CE nie spełnia wymogów interoperacyjności, właściwe państwo członkowskie wymaga, aby producent lub jego upoważniony przedstawiciel mający siedzibę w Unii doprowadził składnik interoperacyjności do stanu zgodnego ze specyfikacjami lub do stanu przydatności do stosowania na warunkach określonych przez dane państwo członkowskie oraz informuje o tym Komisję i pozostałe państwa członkowskie.

Artykuł 17

Przejrzystość ocen

Wszelkie podjęte przez państwo członkowskie lub podmiot pobierający opłaty decyzje dotyczące oceny zgodności ze specyfikacjami lub przydatności do stosowania w odniesieniu do składników interoperacyjności oraz wszelkie decyzje podjęte na mocy art. 16 określają szczegółowo powody ich podjęcia. O decyzji powiadamia się możliwie jak najszybciej zainteresowanego producenta, dostawcę EETS lub ich upoważnionych przedstawicieli, wskazując jednocześnie środki prawne dostępne na mocy obowiązującego prawa w danym państwie członkowskim oraz terminy na skorzystanie z tych środków prawnych.

ROZDZIAŁ VI

USTALENIA ADMINISTRACYJNE

Artykuł 18

Jedno biuro kontaktowe

Każde państwo członkowskie posiadające na swoim terytorium co najmniej dwa obszary EETS wyznacza jedno biuro kontaktowe dla dostawców EETS. Państwo członkowskie podaje do wiadomości publicznej dane kontaktowe tego biura i przekazuje je na wniosek zainteresowanym dostawcom EETS. Państwo członkowskie przyjmuje środki konieczne do zapewnienia, aby na wniosek dostawcy EETS biuro kontaktowe ułatwiało i koordynowało nawiązywanie kontaktów administracyjnych na początkowym etapie pomiędzy dostawcą EETS a podmiotami pobierającymi opłaty odpowiedzialnymi za obszary EETS na terytorium państwa członkowskiego. Biuro kontaktowe może być osobą fizyczną, podmiotem publicznym lub prywatnym.

Artykuł 19

Jednostki notyfikowane

1.   Państwa członkowskie powiadamiają Komisję i pozostałe państwa członkowskie o jednostkach upoważnionych do przeprowadzania lub nadzorowania procedury oceny zgodności ze specyfikacjami lub przydatności do stosowania określonej w aktach wykonawczych, o których mowa w art. 15 ust. 7, wskazując zakres odpowiedzialności każdej jednostki oraz numery identyfikacyjne otrzymane uprzednio od Komisji. Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej wykaz tych jednostek, ich numery identyfikacyjne i zakres ich odpowiedzialności oraz aktualizuje ten wykaz.

2.   Państwa członkowskie stosują kryteria przewidziane w aktach delegowanych, o których mowa w ust. 5 niniejszego artykułu, przy ocenie jednostek, które mają być notyfikowane. Jednostki spełniające kryteria oceny określone w odpowiednich normach europejskich uznaje się za spełniające te kryteria.

3.   Państwo członkowskie wycofuje zatwierdzenie dla jednostki, która przestała spełniać kryteria przewidziane w aktach delegowanych, o których mowa w ust. 5 niniejszego artykułu. Powiadamia ono o tym niezwłocznie Komisję i pozostałe państwa członkowskie.

4.   Jeżeli państwo członkowskie lub Komisja uznają, że jednostka notyfikowana przez inne państwo członkowskie nie spełnia kryteriów przewidzianych w aktach delegowanych, o których mowa w ust. 5 niniejszego artykułu, sprawa jest kierowana do Komitetu ds. Opłat Elektronicznych, o którym mowa w art. 31 ust. 1, który wydaje opinię w terminie trzech miesięcy. W świetle opinii tego Komitetu Komisja informuje państwo członkowskie, które notyfikowało daną jednostkę, o wszelkich zmianach, których przeprowadzenie jest konieczne, aby jednostka notyfikowana mogła zachować przyznany jej status.

5.   Najpóźniej do dnia 19 października 2019 r. Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 30 w celu określenia minimalnych kryteriów kwalifikowalności jednostek notyfikowanych.

Artykuł 20

Grupa ds. koordynacji

Zgodnie z art. 19 ust. 1 powołuje się grupę ds. koordynacji działań jednostek notyfikowanych (zwaną dalej „grupą ds. koordynacji”) jako grupę roboczą Komitetu ds. Opłat Elektronicznych, o którym mowa w art. 31 ust. 1, zgodnie z regulaminem tego Komitetu.

Artykuł 21

Rejestry

1.   Do celów wdrożenia niniejszej dyrektywy każde państwo członkowskie prowadzi krajowy rejestr elektroniczny:

| a) | obszarów EETS na swoim terytorium, zawierający informacje dotyczące:






  (i) | odpowiednich podmiotów pobierających opłaty; |
| --- | --- | --- |

a)

obszarów EETS na swoim terytorium, zawierający informacje dotyczące:

(i)

odpowiednich podmiotów pobierających opłaty;

| (ii) | stosowanych technologii poboru opłat; |
| --- | --- |

(ii)

stosowanych technologii poboru opłat;

| (iii) | danych dotyczących opłat; |
| --- | --- |

(iii)

danych dotyczących opłat;

| (iv) | informacji o obszarze EETS; oraz |
| --- | --- |

(iv)

informacji o obszarze EETS; oraz

| (v) | dostawców EETS, którzy zawarli umowy w sprawie EETS z podmiotami pobierającymi opłaty działającymi na terytorium tego państwa członkowskiego; |
| --- | --- |

(v)

dostawców EETS, którzy zawarli umowy w sprawie EETS z podmiotami pobierającymi opłaty działającymi na terytorium tego państwa członkowskiego;

| b) | dostawców EETS, których dane państwo zarejestrowało zgodnie z art. 4; oraz |
| --- | --- |

b)

dostawców EETS, których dane państwo zarejestrowało zgodnie z art. 4; oraz

| c) | danych jednego biura kontaktowego ds. EETS, o którym mowa w art. 18, zawierających kontaktowy adres e-mail i numer telefonu. |
| --- | --- |

c)

danych jednego biura kontaktowego ds. EETS, o którym mowa w art. 18, zawierających kontaktowy adres e-mail i numer telefonu.

Jeżeli nie ustalono inaczej, państwa członkowskie co najmniej raz w roku sprawdzają, czy wymogi określone w art. 4 lit. a), d), e) i f) są nadal spełnione, i odpowiednio aktualizują rejestr. Rejestr zawiera również wnioski z audytu przewidzianego w art. 4 lit. e). Państwo członkowskie nie ponosi odpowiedzialności za działania dostawców EETS wymienionych w prowadzonym przez nie rejestrze.

2.   Państwa członkowskie przyjmują środki konieczne do zapewnienia, aby wszystkie dane przechowywane w krajowym rejestrze elektronicznym były aktualne i prawidłowe.

3.   Rejestry są publicznie dostępne drogą elektroniczną.

4.   Rejestry udostępnia się z dniem 19 października 2021 r.

5.   Na koniec każdego roku kalendarzowego organy państw członkowskich odpowiedzialne za rejestry przekazują Komisji drogą elektroniczną rejestry obszarów EETS i dostawców EETS. Komisja udostępnia te informacje innym państwom członkowskim. O wszelkich niespójnościach dotyczących sytuacji w jednym z państw członkowskich należy poinformować państwo członkowskie rejestracji oraz Komisję.

ROZDZIAŁ VII

SYSTEMY PILOTAŻOWE

Artykuł 22

Pilotażowe systemy poboru opłat

1.   W celu umożliwienia rozwoju technicznego EETS państwa członkowskie mogą na ograniczonej części swojego obszaru poboru opłat czasowo zezwolić na wprowadzenie, równolegle do systemu zgodnego z EETS, pilotażowych systemów poboru opłat obejmujących nowe technologie lub koncepcje, które nie są zgodne z co najmniej jednym przepisem niniejszej dyrektywy.

2.   Dostawcy EETS nie są zobowiązani do uczestnictwa w pilotażowych systemach poboru opłat.

3.   Zainteresowane państwo członkowskie zwraca się o pozwolenie do Komisji przed uruchomieniem pilotażowego systemu poboru opłat. Komisja wydaje pozwolenie lub odmawia jego wydania, w formie decyzji, w ciągu 6 miesięcy od otrzymania wniosku. Komisja może odmówić wydania pozwolenia, jeżeli pilotażowy system poboru opłat mógłby zaszkodzić właściwemu funkcjonowaniu używanego systemu elektronicznego poboru opłat drogowych lub EETS. Początkowy okres ważności takiego pozwolenia nie może przekraczać trzech lat.

ROZDZIAŁ VIII

WYMIANA INFORMACJI NA TEMAT PRZYPADKÓW NIEUISZCZENIA OPŁAT DROGOWYCH

Artykuł 23

Procedura wymiany informacji między państwami członkowskimi

1.   Aby umożliwić ustalenie pojazdu i właściciela lub posiadacza pojazdu, w przypadku którego stwierdzono nieuiszczenie opłaty drogowej, każde państwo członkowskie udziela jedynie krajowym punktom kontaktowym innych państw członkowskich dostępu do następujących danych rejestracyjnych pojazdów wraz z uprawnieniami do przeprowadzania automatycznych wyszukiwań w odniesieniu do tych danych:

| a) | danych dotyczących pojazdów; oraz |
| --- | --- |

a)

danych dotyczących pojazdów; oraz

| b) | danych dotyczących właścicieli lub posiadaczy pojazdu. |
| --- | --- |

b)

danych dotyczących właścicieli lub posiadaczy pojazdu.

Elementy danych, o których mowa w lit. a) i b), konieczne do przeprowadzenia automatycznego wyszukiwania, muszą być zgodne z załącznikiem I.

2.   Do celów wymiany danych, o której mowa w ust. 1, każde państwo członkowskie wyznacza krajowy punkt kontaktowy. Państwa członkowskie przyjmują środki konieczne do zapewnienia, by wymiana informacji między państwami członkowskimi miała miejsce wyłącznie między krajowymi punktami kontaktowymi. Uprawnienia krajowych punktów kontaktowych reguluje mające zastosowanie prawo danego państwa członkowskiego. W tym procesie wymiany danych szczególną uwagę zwraca się na właściwą ochronę danych osobowych.

3.   Przeprowadzając automatyczne wyszukiwanie w formie zapytania wychodzącego, krajowy punkt kontaktowy państwa członkowskiego, na którego terytorium miało miejsce nieuiszczenie opłaty drogowej, stosuje pełny numer rejestracyjny.

Te automatyczne wyszukiwania przeprowadza się zgodnie z procedurami, o których mowa w rozdziale 3 pkt 2 i 3 załącznika do decyzji Rady 2008/616/WSiSW (16), oraz z wymogami określonymi w załączniku I do niniejszej dyrektywy.

Państwo członkowskie, na którego terytorium miało miejsce nieuiszczenie opłaty drogowej, wykorzystuje uzyskane dane do ustalenia osoby odpowiedzialnej za nieuiszczenie tej opłaty.

4.   Państwa członkowskie przyjmują środki konieczne do zapewnienia, by wymiana informacji była prowadzona przy użyciu oprogramowania europejskiego systemu informacji o pojazdach i prawach jazdy (EUCARIS) i zmienionych wersji tego oprogramowania, zgodnie z załącznikiem I do niniejszej dyrektywy oraz z rozdziałem 3 pkt 2 i 3 załącznika do decyzji 2008/616/WSiSW.

5.   Każde państwo członkowskie ponosi swoje koszty powstałe w wyniku administrowania, użytkowania i utrzymania oprogramowania, o którym mowa w ust. 4.

Artykuł 24

Zawiadomienie w sprawie nieuiszczenia opłaty drogowej

1.   Państwo członkowskie, na którego terytorium miało miejsce nieuiszczenie opłaty drogowej, decyduje o wszczęciu lub zaniechaniu wszczęcia postępowania następczego dotyczącego przypadku nieuiszczenia opłaty drogowej.

W przypadku gdy państwo członkowskie, na którego terytorium miało miejsce nieuiszczenie opłaty drogowej, podejmie decyzję o wszczęciu takiego postępowania, informuje ono zgodnie ze swoim prawem krajowym właściciela lub posiadacza pojazdu, lub osobę ustaloną w inny sposób, których podejrzewa się o nieuiszczenie opłaty drogowej.

W zawiadomieniu tym, stosownie do przepisów prawa krajowego, uwzględnia się informacje na temat konsekwencji prawnych czynu w państwie członkowskim, na terytorium którego miało miejsce nieuiszczenie opłaty drogowej, w świetle prawa tego państwa członkowskiego.

2.   Wysyłając zawiadomienie do właściciela pojazdu, posiadacza pojazdu lub osoby ustalonej w inny sposób, których podejrzewa się o nieuiszczenie opłaty drogowej, państwo członkowskie, na którego terytorium miało miejsce nieuiszczenie opłaty drogowej podaje, zgodnie ze swoim prawem krajowym, wszystkie istotne informacje, w szczególności charakter nieuiszczenia opłaty drogowej, miejsce, datę i czas nieuiszczenia opłaty drogowej, tytuły aktów prawa krajowego, których przepisy naruszono, prawo do wniesienia odwołania i dostępu do informacji oraz sankcję, a także, w stosownych przypadkach, dane dotyczące urządzenia, przy pomocy którego wykryto nieuiszczenie opłaty drogowej. W tym celu państwo członkowskie, na którego terytorium miało miejsce nieuiszczenie opłaty drogowej, używa na potrzeby zawiadomienia wzór określony w załączniku II.

3.   W przypadku gdy państwo członkowskie, na którego terytorium miało miejsce nieuiszczenie opłaty drogowej, podejmie decyzję o wszczęciu postępowania następczego dotyczącego nieuiszczenia opłaty drogowej, wysyła ono – w celu zapewnienia poszanowania praw podstawowych –zawiadomienie w języku, w jakim sporządzono dokument rejestracyjny pojazdu, jeśli jest on znany, lub w jednym z języków urzędowych państwa członkowskiego rejestracji.

Artykuł 25

Dalsze działania podmiotów dokonujących poboru opłat

1.   Państwo członkowskie, na którego terytorium miało miejsce nieuiszczenie opłaty drogowej, może przekazać podmiotowi dokonującemu poboru tej opłaty drogowej dane uzyskane w toku procedury, o której mowa w art. 23 ust. 1, wyłącznie jeżeli spełnione są następujące warunki:

| a) | przesłane dane ograniczają się do tego, co jest niezbędne temu podmiotowi do uzyskania należnej opłaty drogowej; |
| --- | --- |

a)

przesłane dane ograniczają się do tego, co jest niezbędne temu podmiotowi do uzyskania należnej opłaty drogowej;

| b) | procedura uzyskania należnej opłaty drogowej jest zgodna z procedurą, o której mowa w art. 24; |
| --- | --- |

b)

procedura uzyskania należnej opłaty drogowej jest zgodna z procedurą, o której mowa w art. 24;

| c) | dany podmiot jest odpowiedzialny za przeprowadzenie tej procedury; oraz |
| --- | --- |

c)

dany podmiot jest odpowiedzialny za przeprowadzenie tej procedury; oraz

| d) | zastosowanie się do wezwania do zapłaty wydanego przez podmiot otrzymujący dane uznaje się za uregulowanie nieuiszczonej opłaty drogowej. |
| --- | --- |

d)

zastosowanie się do wezwania do zapłaty wydanego przez podmiot otrzymujący dane uznaje się za uregulowanie nieuiszczonej opłaty drogowej.

2.   Państwa członkowskie zapewniają, aby dane przekazane właściwemu podmiotowi były wykorzystywane wyłącznie w celu uzyskania należnej opłaty drogowej i były usuwane niezwłocznie po uiszczeniu opłaty lub, jeśli opłata nadal nie została uiszczona, w rozsądnym okresie od przekazania danych, który określi państwo członkowskie.

Artykuł 26

Sprawozdania składane Komisji przez państwa członkowskie

Każde państwo członkowskie składa Komisji kompleksowe sprawozdanie do dnia 19 kwietnia 2023 r., a następnie co trzy lata.

W kompleksowym sprawozdaniu wskazuje się liczbę automatycznych wyszukiwań przeprowadzonych przez państwo członkowskie, na którego terytorium miało miejsce nieuiszczenie opłaty drogowej, poprzez krajowy punkt kontaktowy państwa członkowskiego rejestracji w związku z przypadkami nieuiszczenia opłaty drogowej, które miały miejsce na jego terytorium, wraz ze wskazaniem liczby zapytań, które nie dały rezultatu.

Kompleksowe sprawozdanie zawiera także opis sytuacji na poziomie krajowym odnośnie do działań podjętych w związku z przypadkami nieuiszczenia opłaty drogowej, w oparciu o odsetek takich przypadków nieuiszczenia opłaty drogowej, w związku z którymi wysłano zawiadomienia.

Artykuł 27

Ochrona danych

1.   Do danych osobowych przetwarzanych na podstawie niniejszej dyrektywy ma zastosowanie rozporządzenie (UE) 2016/679 oraz krajowe przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne stanowiące transpozycję dyrektyw 2002/58/WE i (UE) 2016/680.

2.   Państwa członkowskie przyjmują, zgodnie z obowiązującymi przepisami o ochronie danych, środki konieczne do zapewnienia, aby:

| a) | przetwarzanie danych osobowych do celów art. 23, 24 i 25 ograniczało się do typów danych wymienionych w załączniku I do niniejszej dyrektywy; |
| --- | --- |

a)

przetwarzanie danych osobowych do celów art. 23, 24 i 25 ograniczało się do typów danych wymienionych w załączniku I do niniejszej dyrektywy;

| b) | dane osobowe były prawidłowe i aktualne, a wnioski o sprostowanie lub usunięcie były rozpatrywane bez zbędnej zwłoki; oraz |
| --- | --- |

b)

dane osobowe były prawidłowe i aktualne, a wnioski o sprostowanie lub usunięcie były rozpatrywane bez zbędnej zwłoki; oraz

| c) | został określony okres przechowywania danych osobowych.
  Państwa członkowskie przyjmują środki konieczne do zapewnienia, aby dane osobowe przetwarzane na podstawie niniejszej dyrektywy wykorzystywano wyłącznie na potrzeby:






  a) | ustalenia osób podejrzanych o popełnienie wykroczenia polegającego na naruszeniu obowiązku uiszczenia opłaty drogowej w rozumieniu art. 5 ust. 8; |
| --- | --- | --- |

c)

został określony okres przechowywania danych osobowych.

Państwa członkowskie przyjmują środki konieczne do zapewnienia, aby dane osobowe przetwarzane na podstawie niniejszej dyrektywy wykorzystywano wyłącznie na potrzeby:

a)

ustalenia osób podejrzanych o popełnienie wykroczenia polegającego na naruszeniu obowiązku uiszczenia opłaty drogowej w rozumieniu art. 5 ust. 8;

| b) | zapewnienia, aby podmiot pobierający opłaty wywiązał się z obowiązków wobec organów podatkowych w rozumieniu art. 5 ust. 9; oraz |
| --- | --- |

b)

zapewnienia, aby podmiot pobierający opłaty wywiązał się z obowiązków wobec organów podatkowych w rozumieniu art. 5 ust. 9; oraz

| c) | ustalenia pojazdu i właściciela lub posiadacza pojazdu, w przypadku którego stwierdzono nieuiszczenie opłaty drogowej w rozumieniu art. 23 i 24. |
| --- | --- |

c)

ustalenia pojazdu i właściciela lub posiadacza pojazdu, w przypadku którego stwierdzono nieuiszczenie opłaty drogowej w rozumieniu art. 23 i 24.

Państwa członkowskie przyjmują też środki konieczne do zapewnienia, aby osobom, których dane dotyczą, przysługiwały takie same prawa do informacji, dostępu do danych, ich sprostowania, usunięcia i ograniczenia ich przetwarzania, wniesienia skargi do organu nadzorczego ds. ochrony danych, do odszkodowania i skutecznego środka ochrony prawnej, jak przewidziano w rozporządzeniu (UE) 2016/679 lub, w stosownych przypadkach, w dyrektywie (UE) 2016/680.

3.   Niniejszy artykuł nie ma wpływu na możliwość ograniczenia przez państwa członkowskie zakresu obowiązków i praw przewidzianych w niektórych przepisach rozporządzenia (UE) 2016/679 zgodnie z art. 23 tego rozporządzenia do celów wymienionych w akapicie pierwszym tego artykułu.

4.   Każda zainteresowana osoba ma prawo do uzyskania bez zbędnej zwłoki informacji na temat tego, jakie dane utrwalone w państwie członkowskim rejestracji przesłano do państwa członkowskiego, w którym miało miejsce nieuiszczenie opłaty drogowej, w tym informacji dotyczących daty zapytania oraz właściwego organu państwa członkowskiego, na którego terytorium miało miejsce nieuiszczenie opłaty drogowej.

ROZDZIAŁ IX

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 28

Sprawozdanie

1.   Do dnia 19 kwietnia 2023 r. Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące wdrażania i skutków niniejszej dyrektywy, w szczególności w odniesieniu do postępów w zakresie EETS i wprowadzania EETS oraz skuteczności i wydajności mechanizmu wymiany danych w ramach badania przypadków nieuiszczenia opłat drogowych.

Sprawozdanie zawiera w szczególności analizę:

| a) | wpływu art. 5 ust. 1 i 2 na wprowadzanie EETS, ze szczególnym naciskiem na dostępność usługi na małych i peryferyjnych obszarach EETS; |
| --- | --- |

a)

wpływu art. 5 ust. 1 i 2 na wprowadzanie EETS, ze szczególnym naciskiem na dostępność usługi na małych i peryferyjnych obszarach EETS;

| b) | skuteczności art. 23, 24 i 25 w ograniczaniu liczby przypadków nieuiszczenia opłaty drogowej w Unii; oraz |
| --- | --- |

b)

skuteczności art. 23, 24 i 25 w ograniczaniu liczby przypadków nieuiszczenia opłaty drogowej w Unii; oraz

| c) | postępów poczynionych w zakresie interoperacyjności między systemami elektronicznego poboru opłat drogowych korzystających z pozycjonowania satelitarnego i technologii mikrofalowej 5,8 GHz. |
| --- | --- |

c)

postępów poczynionych w zakresie interoperacyjności między systemami elektronicznego poboru opłat drogowych korzystających z pozycjonowania satelitarnego i technologii mikrofalowej 5,8 GHz.

2.   Sprawozdaniu towarzyszy, w stosownych przypadkach, wniosek skierowany do Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie dalszego przeglądu niniejszej dyrektywy, w szczególności w odniesieniu do następujących elementów:

| a) | dodatkowych środków na rzecz zapewnienia dostępności EETS na wszystkich obszarach EETS, w tym na obszarach małych i peryferyjnych; |
| --- | --- |

a)

dodatkowych środków na rzecz zapewnienia dostępności EETS na wszystkich obszarach EETS, w tym na obszarach małych i peryferyjnych;

| b) | środków służących dalszemu ułatwianiu transgranicznego egzekwowania obowiązku uiszczenia opłat drogowych w Unii, w tym uzgodnień w sprawie wzajemnej pomocy; oraz |
| --- | --- |

b)

środków służących dalszemu ułatwianiu transgranicznego egzekwowania obowiązku uiszczenia opłat drogowych w Unii, w tym uzgodnień w sprawie wzajemnej pomocy; oraz

| c) | rozszerzenia przepisów ułatwiających transgraniczne egzekwowanie płatności na strefy niskiej emisji, strefy ograniczonego dostępu lub inne systemy regulacji dostępu pojazdów do obszarów miejskich. |
| --- | --- |

c)

rozszerzenia przepisów ułatwiających transgraniczne egzekwowanie płatności na strefy niskiej emisji, strefy ograniczonego dostępu lub inne systemy regulacji dostępu pojazdów do obszarów miejskich.

Artykuł 29

Akty delegowane

Komisja jest uprawniona do przyjmowania, zgodnie z art. 30, aktów delegowanych aktualizujących załącznik I w celu uwzględnienia wszelkich istotnych zmian wprowadzonych w decyzjach Rady 2008/615/WSiSW (17) i 2008/616/WSiSW lub gdy wymagają tego inne odpowiednie akty prawne Unii.

17

Artykuł 30

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1.   Powierzenie Komisji uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2.   Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 8 ust. 5, art. 10 ust. 3, art. 15 ust. 4 i 5, art. 19 ust. 5 i art. 29, powierza się Komisji na okres pięciu lat od dnia 18 kwietnia 2019 r. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem okresu pięciu lat. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu.

3.   Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 8 ust. 5, art. 10 ust. 3, art. 15 ust. 4 i 5, art. 19 ust. 5 i art. 29, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w późniejszym terminie określonym w tej decyzji. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.

4.   Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa.

5.   Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

6.   Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 8 ust. 5, art. 10 ust. 3, art. 15 ust. 4 i 5, art. 19 ust. 5 i art. 29, wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.

Artykuł 31

Procedura komitetowa

1.   Komisję wspomaga Komitet ds. Opłat Elektronicznych.

Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

2.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011. W przypadku, gdy komitet nie wyda żadnej opinii, Komisja nie przyjmuje projektu aktu wykonawczego i stosuje się art. 5 ust. 4 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

Artykuł 32

Transpozycja

1.   Państwa członkowskie przyjmują i publikują do dnia 19 października 2021 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania art. 1–27 i załączników I i II. Niezwłocznie przekazują one Komisji tekst tych przepisów.

Państwa członkowskie stosują te przepisy od dnia 19 października 2021 r.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Przepisy te zawierają także wskazanie, że w istniejących przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odniesienia do dyrektywy uchylonej niniejszą dyrektywą traktuje się jako odniesienia do niniejszej dyrektywy. Sposób dokonywania takiego odniesienia i formułowania takiego wskazania określany jest przez państwa członkowskie.

2.   Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty najważniejszych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej zakresem niniejszej dyrektywy.

Artykuł 33

Uchylenie

Dyrektywa 2004/52/WE traci moc ze skutkiem od dnia 20 października 2021 r., bez uszczerbku dla obowiązku państw członkowskich dotyczącego terminu transpozycji do prawa krajowego dyrektywy, określonego w załączniku III część B.

Odesłania do uchylonej dyrektywy traktuje się jako odesłania do niniejszej dyrektywy, zgodnie z tabelą korelacji znajdującą się w załączniku IV.

Artykuł 34

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Artykuł 35

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 19 marca 2019 r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego

A. TAJANI

Przewodniczący

W imieniu Rady

G. CIAMBA

Przewodniczący

---

(1)  
  Dz.U. C 81 z 2.3.2018, s. 181.

1

(2)  
  Dz.U. C 176 z 23.5.2018, s. 66.

2

(3)  Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 14 lutego 2019 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) i decyzja Rady z dnia 4 marca 2019 r.

3

(4)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/52/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie interoperacyjności systemów elektronicznych opłat drogowych we Wspólnocie (Dz.U. L 166 z 30.4.2004, s. 124).

4

(5)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/413 z dnia 11 marca 2015 r. w sprawie ułatwień w zakresie transgranicznej wymiany informacji dotyczących przestępstw lub wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu ruchu drogowego (Dz.U. L 68 z 13.3.2015, s. 9).

5

(6)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1).

6

(7)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar, w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylająca decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 89).

7

(8)  Dyrektywa 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotycząca przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej) (Dz.U. L 201 z 31.7.2002, s. 37).

8

(9)  
  Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 1.

9

(10)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).

10

(11)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1).

11

(12)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/1535 z dnia 9 września 2015 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U. L 241 z 17.9.2015, s. 1).

12

(13)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/53/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich dotyczących udostępniania na rynku urządzeń radiowych i uchylająca dyrektywę 1999/5/WE (Dz.U. L 153 z 22.5.2014, s. 62).

13

(14)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/30/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do kompatybilności elektromagnetycznej (Dz.U. L 96 z 29.3.2014, s. 79).

14

(15)  Dyrektywa 1999/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie pobierania opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe (Dz.U. L 187 z 20.7.1999, s. 42).

15

(16)  Decyzja Rady 2008/616/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie wdrożenia decyzji 2008/615/WSiSW w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej (Dz.U. L 210 z 6.8.2008, s. 12).

16

(17)  Decyzja Rady 2008/615/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej (Dz.U. L 210 z 6.8.2008, s. 1).

17

---

ZAŁĄCZNIK I

Elementy danych konieczne do przeprowadzenia automatycznego wyszukiwania, o którym mowa w art. 23 ust. 1

| Pozycja | O/N (1) | Uwagi |
| --- | --- | --- |
| Dane dotyczące pojazdu | O | |
| Państwo członkowskie rejestracji | O | |
| Numer rejestracyjny | O | (A (2)) |
| Dane dotyczące nieuiszczenia opłaty drogowej | O | |
| Państwo członkowskie, na którego terytorium miało miejsce nieuiszczenie opłaty drogowej | O | |
| Data zdarzenia | O | |
| Czas zdarzenia | O | |

Pozycja

O/N (1)

Uwagi

Dane dotyczące pojazdu

O

Państwo członkowskie rejestracji

O

Numer rejestracyjny

O

(A (2))

Dane dotyczące nieuiszczenia opłaty drogowej

O

Państwo członkowskie, na którego terytorium miało miejsce nieuiszczenie opłaty drogowej

O

Data zdarzenia

O

Czas zdarzenia

O

Elementy danych przekazywane w następstwie automatycznego wyszukiwania przeprowadzonego zgodnie z art. 23 ust. 1

Część I.   Dane dotyczące pojazdów

| Pozycja | O/N (3) | Uwagi |
| --- | --- | --- |
| Numer rejestracyjny | O | |
| Numer podwozia/VIN | O | |
| Państwo członkowskie rejestracji | O | |
| Marka | O | (D.1 (4)) np. Ford, Opel, Renault |
| Model handlowy pojazdu | O | (D.3) np. Focus, Astra, Megane |
| Kod kategorii UE | O | (J) np. motorowery, motocykle, samochody |
| Klasa emisji EURO | O | np. Euro 4, EURO 6 |

Pozycja

O/N (3)

Uwagi

Numer rejestracyjny

O

Numer podwozia/VIN

O

Państwo członkowskie rejestracji

O

Marka

O

(D.1 (4)) np. Ford, Opel, Renault

Model handlowy pojazdu

O

(D.3) np. Focus, Astra, Megane

Kod kategorii UE

O

(J) np. motorowery, motocykle, samochody

Klasa emisji EURO

O

np. Euro 4, EURO 6

Część II.   Dane dotyczące właścicieli lub posiadaczy pojazdów

| Pozycja | O/F (5) | Uwagi |
| --- | --- | --- |
| Dane dotyczące posiadaczy pojazdu | | (C.1 (6))
  Dane związane z posiadaczem dowodu rejestracyjnego |
| Nazwisko (nazwa przedsiębiorstwa) posiadacza dowodu rejestracyjnego | O | (C.1.1)
  Osobne pola na nazwisko, infiksy, tytuły itp., a także nazwisko podane w formacie do wydruku |
| Imię | O | (C.1.2)
  Osobne pola na imię (imiona) i inicjały, a także nazwisko podane w formacie do wydruku |
| Adres | O | (C.1.3)
  Osobne pola na ulicę, numer domu i numer dodatkowy, kod pocztowy, miejsce pobytu, kraj pobytu itd., a także adres podany w formacie do wydruku |
| Płeć | N | Mężczyzna, kobieta |
| Data urodzenia | O | |
| Status prawny | O | Osoba fizyczna, stowarzyszenie, spółka, firma itd. |
| Miejsce urodzenia | N | |
| Numer identyfikacyjny | N | Identyfikator jednoznacznie określający osobę lub przedsiębiorstwo |
| Dane dotyczące właścicieli pojazdu | | (C.2) Dane odnoszą się do właściciela pojazdu |
| Nazwisko (firma) właścicieli | O | (C.2.1) |
| Imię | O | (C.2.2) |
| Adres | O | (C.2.3) |
| Płeć | N | Mężczyzna, kobieta |
| Data urodzenia | O | |
| Status prawny | O | Osoba fizyczna, stowarzyszenie, spółka, firma itd. |
| Miejsce urodzenia | N | |
| Numer identyfikacyjny | N | Identyfikator jednoznacznie określający osobę lub przedsiębiorstwo |
| | | W przypadku pojazdów zezłomowanych, skradzionych pojazdów lub tablic rejestracyjnych albo nieważnej rejestracji pojazdu nie podaje się informacji o właścicielu/posiadaczu. Zamiast tego przekazuje się komunikat „Informacja nieujawniona”. |

Pozycja

O/F (5)

Uwagi

Dane dotyczące posiadaczy pojazdu

(C.1 (6))

Dane związane z posiadaczem dowodu rejestracyjnego

Nazwisko (nazwa przedsiębiorstwa) posiadacza dowodu rejestracyjnego

O

(C.1.1)

Osobne pola na nazwisko, infiksy, tytuły itp., a także nazwisko podane w formacie do wydruku

Imię

O

(C.1.2)

Osobne pola na imię (imiona) i inicjały, a także nazwisko podane w formacie do wydruku

Adres

O

(C.1.3)

Osobne pola na ulicę, numer domu i numer dodatkowy, kod pocztowy, miejsce pobytu, kraj pobytu itd., a także adres podany w formacie do wydruku

Płeć

N

Mężczyzna, kobieta

Data urodzenia

O

Status prawny

O

Osoba fizyczna, stowarzyszenie, spółka, firma itd.

Miejsce urodzenia

N

Numer identyfikacyjny

N

Identyfikator jednoznacznie określający osobę lub przedsiębiorstwo

Dane dotyczące właścicieli pojazdu

(C.2) Dane odnoszą się do właściciela pojazdu

Nazwisko (firma) właścicieli

O

(C.2.1)

Imię

O

(C.2.2)

Adres

O

(C.2.3)

Płeć

N

Mężczyzna, kobieta

Data urodzenia

O

Status prawny

O

Osoba fizyczna, stowarzyszenie, spółka, firma itd.

Miejsce urodzenia

N

Numer identyfikacyjny

N

Identyfikator jednoznacznie określający osobę lub przedsiębiorstwo

W przypadku pojazdów zezłomowanych, skradzionych pojazdów lub tablic rejestracyjnych albo nieważnej rejestracji pojazdu nie podaje się informacji o właścicielu/posiadaczu. Zamiast tego przekazuje się komunikat „Informacja nieujawniona”.

---

(1)  O = obowiązkowo, jeśli znajduje się w krajowym rejestrze, N = nieobowiązkowo.

(2)  Zharmonizowany kod unijny, zob. dyrektywa Rady 1999/37/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie dokumentów rejestracyjnych pojazdów (Dz.U. L 138 z 1.6.1999, s. 57).

(3)  O = obowiązkowo, jeśli znajduje się w krajowym rejestrze, N = nieobowiązkowo.

(4)  Zharmonizowany kod unijny, zob. dyrektywa 1999/37/WE.

(5)  O = obowiązkowo, jeśli znajduje się w krajowym rejestrze, N = nieobowiązkowo.

(6)  Zharmonizowany kod unijny, zob. dyrektywa 1999/37/WE.

---

ZAŁĄCZNIK II

WZÓR ZAWIADOMIENIA,

o którym mowa w art. 24

[Strona tytułowa]

...

...

[Nazwa, adres i numer telefonu nadawcy]

...

...

[[Imię i nazwisko/nazwa i adres adresata]

ZAWIADOMIENIE

dotyczące nieuiszczenia opłaty drogowej w ...

[nazwa państwa członkowskiego, na którego terytorium miało miejsce nieuiszczenie opłaty drogowej]

Strona 2

W dniu ... miało miejsce nieuiszczenie opłaty drogowej z udziałem pojazdu

[data]

o numerze rejestracyjnym ... marka ... model ...

które zostało wykryte przez ...

[nazwa właściwego organu]

[Wariant 1] (1)

Jest Pan/Pani zarejestrowany(-a) jako posiadacz dowodu rejestracyjnego wyżej wymienionego pojazdu.

[Wariant 2] (1)

Posiadacz dowodu rejestracyjnego powyższego pojazdu wskazał, że to Pan/Pani kierował(a) tym pojazdem w momencie nieuiszczenia opłaty drogowej.

Szczegółowe informacje dotyczące nieuiszczenia opłaty drogowej przedstawiono poniżej na stronie 3.

Kara pieniężna za nieuiszczenie opłaty drogowej wynosi ... EUR/waluta krajowa. (1)

Kwota opłaty drogowej do uiszczenia wynosi ... EUR/waluta krajowa. (1)

Termin płatności: ...

Jeżeli nie uiści Pan/Pani kary pieniężnej/opłaty drogowej, należy wypełnić załączony formularz odpowiedzi (strona 4) i wysłać go na wskazany adres. (1).

Niniejsze zawiadomienie podlega procedurom zgodnym z prawem krajowym ...

[nazwa państwa członkowskiego, na którego terytorium miało miejsce nieuiszczenie opłaty drogowej].

Strona 3

Szczegółowe informacje dotyczące nieuiszczenia opłaty drogowej

| a) | Dane dotyczące pojazdu, podczas kierowania którym nie uiszczono opłaty drogowej: | Numer rejestracyjny: ... |
| --- | --- | --- |

a)

Dane dotyczące pojazdu, podczas kierowania którym nie uiszczono opłaty drogowej:

Numer rejestracyjny: ...

| | Państwo członkowskie rejestracji: ... |
| --- | --- |

Państwo członkowskie rejestracji: ...

| | Marka i model ... |
| --- | --- |

Marka i model ...

| b) | Informacje dotyczące nieuiszczenia opłaty drogowej: | Miejsce, dzień i czas nieuiszczenia opłaty drogowej:
  ...
  ...
  ...
  ... |
| --- | --- | --- |

b)

Informacje dotyczące nieuiszczenia opłaty drogowej:

Miejsce, dzień i czas nieuiszczenia opłaty drogowej:

...

...

...

...

| | Charakter i kwalifikacja prawna nieuiszczenia opłaty drogowej:
  ...
  ...
  ...
  ... |
| --- | --- |

Charakter i kwalifikacja prawna nieuiszczenia opłaty drogowej:

...

...

...

...

| | Szczegółowy opis nieuiszczenia opłaty drogowej:
  ...
  ... |
| --- | --- |

Szczegółowy opis nieuiszczenia opłaty drogowej:

...

...

| | Odniesienie do odpowiednich przepisów prawnych:
  ...
  ... |
| --- | --- |

Odniesienie do odpowiednich przepisów prawnych:

...

...

| | Opis lub odniesienie do dowodów potwierdzających nieuiszczenie opłaty drogowej:
  ...
  ... |
| --- | --- |

Opis lub odniesienie do dowodów potwierdzających nieuiszczenie opłaty drogowej:

...

...

| c) | Dane dotyczące urządzenia użytego do wykrycia nieuiszczenia opłaty drogowej (2): | Specyfikacja urządzenia:
  ...
  ... |
| --- | --- | --- |

c)

Dane dotyczące urządzenia użytego do wykrycia nieuiszczenia opłaty drogowej (2):

Specyfikacja urządzenia:

...

...

| | Numer identyfikacyjny urządzenia:
  ...
  ... |
| --- | --- |

Numer identyfikacyjny urządzenia:

...

...

| | Data ważności ostatniej legalizacji:
  ...
  ... |
| --- | --- |

Data ważności ostatniej legalizacji:

...

...

| (1) | Niepotrzebne skreślić. |
| --- | --- |

(1)

| (2) | Nie dotyczy, jeżeli nie użyto żadnego urządzenia. |
| --- | --- |

(2)

Strona 4

Formularz odpowiedzi

(proszę wypełnić drukowanymi literami)

| A. | Dane identyfikujące kierowcę:






  — | nazwisko i imię:
  ...
  ... |
| --- | --- | --- |

A.

—

nazwisko i imię:

...

...

| — | miejsce i data urodzenia:
  ... |
| --- | --- |

—

miejsce i data urodzenia:

...

| — | numer prawa jazdy: ... wydane w dniu (data) ..., w (miejsce) ... |
| --- | --- |

—

numer prawa jazdy: ... wydane w dniu (data) ..., w (miejsce) ...

| — | Adres: ...
  ...
  ...
  ... |
| --- | --- |

—

Adres: ...

...

...

...

| B. | Lista pytań:






  1. | Czy pojazd marki ... o numerze rejestracyjnym ..., jest zarejestrowany na Pana/Pani nazwisko? ... tak/nie (1)
  Jeżeli nie, posiadaczem dowodu rejestracyjnego jest: ...
  ...
  (nazwisko, imię, adres) |
| --- | --- | --- |

B.

1.

Czy pojazd marki ... o numerze rejestracyjnym ..., jest zarejestrowany na Pana/Pani nazwisko? ... tak/nie (1)

Jeżeli nie, posiadaczem dowodu rejestracyjnego jest: ...

...

(nazwisko, imię, adres)

| 2. | Czy przyznaje się Pan/Pani do nieuiszczenia opłaty drogowej? tak/nie (1) |
| --- | --- |

2.

Czy przyznaje się Pan/Pani do nieuiszczenia opłaty drogowej? tak/nie (1)

| 3. | Jeżeli nie przyznaje się Pan/Pani do powyższego, proszę wyjaśnić dlaczego:
  ...
  ... |
| --- | --- |

3.

Jeżeli nie przyznaje się Pan/Pani do powyższego, proszę wyjaśnić dlaczego:

...

...

Proszę przesłać wypełniony formularz w ciągu 60 dni od daty otrzymania niniejszego zawiadomienia do następującego organu lub podmiotu: ...

na poniższy adres: ...

INFORMACJE

(Jeżeli zawiadomienie wysyła podmiot odpowiedzialny za pobór opłaty drogowej zgodnie z art. 25):

| | Jeżeli należna opłata drogowa nie zostanie uiszczona w terminie określonym w zawiadomieniu, sprawa zostanie przekazana do rozpatrzenia przez właściwy organ ...
  [nazwa państwa członkowskiego, na którego terytorium miało miejsce nieuiszczenie opłaty drogowej]. |
| --- | --- |

Jeżeli należna opłata drogowa nie zostanie uiszczona w terminie określonym w zawiadomieniu, sprawa zostanie przekazana do rozpatrzenia przez właściwy organ ...

[nazwa państwa członkowskiego, na którego terytorium miało miejsce nieuiszczenie opłaty drogowej].

| | Jeżeli sprawa zostanie umorzona, zostanie Pan/Pani o tym poinformowany(-a) w ciągu 60 dni od dnia wpłynięcia formularza odpowiedzi lub dowodu płatności. (1) |
| --- | --- |

Jeżeli sprawa zostanie umorzona, zostanie Pan/Pani o tym poinformowany(-a) w ciągu 60 dni od dnia wpłynięcia formularza odpowiedzi lub dowodu płatności. (1)

/

(Jeżeli zawiadomienie wysyła właściwy organ państwa członkowskiego):

| | Przedmiotowa sprawa zostanie rozpatrzona przez właściwy organ ...
  [nazwa państwa członkowskiego, na którego terytorium miało miejsce nieuiszczenie opłaty drogowej]. |
| --- | --- |

Przedmiotowa sprawa zostanie rozpatrzona przez właściwy organ ...

[nazwa państwa członkowskiego, na którego terytorium miało miejsce nieuiszczenie opłaty drogowej].

| | Jeżeli sprawa zostanie umorzona, zostanie Pan/Pani o tym poinformowany(-a) w ciągu 60 dni od dnia wpłynięcia formularza odpowiedzi lub dowodu płatności. (1) |
| --- | --- |

Jeżeli sprawa zostanie umorzona, zostanie Pan/Pani o tym poinformowany(-a) w ciągu 60 dni od dnia wpłynięcia formularza odpowiedzi lub dowodu płatności. (1)

| (1) | Niepotrzebne skreślić. |
| --- | --- |

(1)

Jeżeli w tej sprawie będą prowadzone dalsze działania, zastosowanie ma następująca procedura:

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

[wypełnia państwo członkowskie, na którego terytorium miało miejsce nieuiszczenie opłaty drogowej: procedura, jaka zostanie zastosowana, w tym szczegółowe informacje na temat możliwości i procedury odwołania się od decyzji o kontynuowaniu postępowania w danej sprawie. Informacje te muszą w każdym razie obejmować: nazwę i adres organu lub podmiotu odpowiedzialnego za prowadzenie postępowania w tej sprawie, termin płatności, nazwę i adres właściwego organu odwoławczego, termin wniesienia odwołania].

Niniejsze zawiadomienie jako takie nie wywiera skutków prawnych.

Klauzula dotycząca ochrony danych osobowych

| | [Jeżeli zastosowanie ma rozporządzenie (UE) 2016/679:
  Zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2016/679 ma Pan/Pani prawo zażądania dostępu do swoich danych osobowych, ich sprostowania lub usunięcia, ograniczenia ich przetwarzania lub wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania, a także prawo do przenoszenia danych. Ma Pan/Pani również prawo wniesienia skargi do [nazwa i adres właściwego organu nadzorczego]. |
| --- | --- |

[Jeżeli zastosowanie ma rozporządzenie (UE) 2016/679:

Zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2016/679 ma Pan/Pani prawo zażądania dostępu do swoich danych osobowych, ich sprostowania lub usunięcia, ograniczenia ich przetwarzania lub wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania, a także prawo do przenoszenia danych. Ma Pan/Pani również prawo wniesienia skargi do [nazwa i adres właściwego organu nadzorczego].

| | [Jeżeli zastosowanie ma dyrektywa (UE) 2016/680:
  Zgodnie z [określenie prawa krajowego wykonującego dyrektywę (UE) 2016/680] ma Pan/Pani prawo zażądania od administratora dostępu do swoich danych osobowych, ich sprostowania, usunięcia oraz ograniczenia ich przetwarzania. Ma Pan/Pani również prawo do wniesienia skargi do [nazwa i adres właściwego organu nadzorczego]. |
| --- | --- |

[Jeżeli zastosowanie ma dyrektywa (UE) 2016/680:

Zgodnie z [określenie prawa krajowego wykonującego dyrektywę (UE) 2016/680] ma Pan/Pani prawo zażądania od administratora dostępu do swoich danych osobowych, ich sprostowania, usunięcia oraz ograniczenia ich przetwarzania. Ma Pan/Pani również prawo do wniesienia skargi do [nazwa i adres właściwego organu nadzorczego].

---

ZAŁĄCZNIK III

CZĘŚĆ A

Uchylona dyrektywa wraz z jej zmianami

(o której mowa w art. 33)

| Dyrektywa 2004/52/WE Parlamentu Europejskiego i Rady | Dz.U. L 166 z 30.4.2004, s. 124. |
| --- | --- |
| Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 219/2009 | Dz.U. L 87 z 31.3.2009, s. 109. |

Dyrektywa 2004/52/WE Parlamentu Europejskiego i Rady

Dz.U. L 166 z 30.4.2004, s. 124.

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 219/2009

Dz.U. L 87 z 31.3.2009, s. 109.

CZĘŚĆ B

Termin transpozycji do prawa krajowego

(o którym mowa w art. 33)

| Dyrektywa | Data transpozycji |
| --- | --- |
| Dyrektywa 2004/52/WE | 20 listopada 2005 r. |

Dyrektywa

Data transpozycji

Dyrektywa 2004/52/WE

20 listopada 2005 r.

---

ZAŁĄCZNIK IV

Tabela korelacji

| Dyrektywa 2004/52/WE | Niniejsza dyrektywa |
| --- | --- |
| art. 1 ust. 1 | art. 1 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) |
| — | art. 1 ust. 1 akapit pierwszy lit. b) |
| art. 3 ust. 2 zdanie pierwsze | art. 1 ust. 1 akapit drugi |
| art. 1 ust. 2 zwrot wprowadzający | art. 1 ust. 2 zwrot wprowadzający |
| art. 1 ust. 2 lit. a) | art. 1 ust. 2 lit. a) |
| art. 1 ust. 2 lit. b) | — |
| art. 1 ust. 2 lit. c) | art. 1 ust. 2 lit. b) |
| — | art. 1 ust. 3 |
| art. 1 ust. 3 | art. 1 ust. 4 |
| — | art. 1 ust. 5 |
| — | art. 1 ust. 6 |
| — | art. 2 |
| art. 2 ust. 1 | art. 3 ust. 1 akapit pierwszy |
| — | art. 3 ust. 1 akapit drugi |
| art. 2 ust. 2 zdanie pierwsze | — |
| art. 4 ust. 7 | art. 3 ust. 2 |
| — | art. 3 ust. 3 |
| art. 2 ust. 2 zdanie drugie i trzecie | art. 3 ust. 4 |
| art. 2 ust. 2 zdanie czwarte | — |
| — | art. 3 ust. 5 |
| — | art. 3 ust. 6 |
| art. 2 ust. 3 | — |
| art. 2 ust. 4 | — |
| art. 2 ust. 5 | — |
| art. 2 ust. 6 | — |
| art. 2 ust. 7 | art. 27 |
| art. 3 ust. 1 | — |
| art. 3 ust. 2 zdanie pierwsze | art. 1 ust. 1 akapit drugi |
| art. 3 ust. 2 zdanie drugie | — |
| art. 3 ust. 2 zdanie trzecie | |
| art. 3 ust. 3 | |
| art. 3 ust. 4 | — |
| art. 4 ust. 1 | |
| art. 4 ust. 2 | — |
| art. 4 ust. 3 | |
| art. 4 ust. 4 | — |
| art. 4 ust. 5 | — |
| art. 4 ust. 7 | art. 3 ust. 2 |
| art. 4 ust. 8 | art. 5 ust. 4 |
| — | art. 23 |
| — | art. 24 |
| — | art. 26 |
| art. 2 ust. 7 | art. 27 |
| — | art. 28 |
| — | art. 29 |
| — | art. 30 |
| art. 5 | art. 31 |
| art. 6 | art. 32 ust. 1 |
| — | art. 32 ust. 2 |
| — | art. 33 |
| art. 7 | art. 34 |
| art. 8 | art. 35 |
| załącznik | — |
| — | załącznik I |
| — | załącznik II |
| — | załącznik III |
| — | załącznik IV |

Dyrektywa 2004/52/WE

Niniejsza dyrektywa

art. 1 ust. 1

art. 1 ust. 1 akapit pierwszy lit. a)

—

art. 1 ust. 1 akapit pierwszy lit. b)

art. 3 ust. 2 zdanie pierwsze

art. 1 ust. 1 akapit drugi

art. 1 ust. 2 zwrot wprowadzający

art. 1 ust. 2 zwrot wprowadzający

art. 1 ust. 2 lit. a)

art. 1 ust. 2 lit. a)

art. 1 ust. 2 lit. b)

—

art. 1 ust. 2 lit. c)

art. 1 ust. 2 lit. b)

—

art. 1 ust. 3

art. 1 ust. 3

art. 1 ust. 4

—

art. 1 ust. 5

—

art. 1 ust. 6

—

art. 2

art. 2 ust. 1

art. 3 ust. 1 akapit pierwszy

—

art. 3 ust. 1 akapit drugi

art. 2 ust. 2 zdanie pierwsze

—

art. 4 ust. 7

art. 3 ust. 2

—

art. 3 ust. 3

art. 2 ust. 2 zdanie drugie i trzecie

art. 3 ust. 4

art. 2 ust. 2 zdanie czwarte

—

—

art. 3 ust. 5

—

art. 3 ust. 6

art. 2 ust. 3

—

art. 2 ust. 4

—

art. 2 ust. 5

—

art. 2 ust. 6

—

art. 2 ust. 7

art. 27

art. 3 ust. 1

—

art. 3 ust. 2 zdanie pierwsze

art. 1 ust. 1 akapit drugi

art. 3 ust. 2 zdanie drugie

—

art. 3 ust. 2 zdanie trzecie

art. 3 ust. 3

art. 3 ust. 4

—

art. 4 ust. 1

art. 4 ust. 2

—

art. 4 ust. 3

art. 4 ust. 4

—

art. 4 ust. 5

—

art. 4 ust. 7

art. 3 ust. 2

art. 4 ust. 8

art. 5 ust. 4

—

art. 23

—

art. 24

—

art. 26

art. 2 ust. 7

art. 27

—

art. 28

—

art. 29

—

art. 30

art. 5

art. 31

art. 6

art. 32 ust. 1

—

art. 32 ust. 2

—

art. 33

art. 7

art. 34

art. 8

art. 35

załącznik

—

—

załącznik I

—

załącznik II

—

załącznik III

—

załącznik IV

---

Sprostowania

| 29.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 91/77 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 91/77

---

Sprostowanie do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/957 z dnia 28 czerwca 2018 r. zmieniającej dyrektywę 96/71/WE dotyczącą delegowania pracowników w ramach świadczenia usług

(
  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 173 z dnia 9 lipca 2018 r.
  )

Strona 22, art. 1 pkt 2 lit. c) akapit drugi zdanie drugie:

zamiast:

„Pracodawca, bez uszczerbku dla ust. 1 akapit pierwszy lit. h), dokonuje zwrotu takich wydatków pracownikowi delegowanemu zgodnie z krajowym ustawodawstwem i/lub praktyką mającymi zastosowanie do danego stosunku pracy.”,

powinno być:

„Pracodawca, bez uszczerbku dla ust. 1 akapit pierwszy lit. i), dokonuje zwrotu takich wydatków pracownikowi delegowanemu zgodnie z krajowym ustawodawstwem i/lub praktyką mającymi zastosowanie do danego stosunku pracy.”.

---

| 29.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 91/77 |
| --- | --- | --- | --- |

29.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 91/77

---

Sprostowanie do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2031 z dnia 26 października 2016 r. w sprawie środków ochronnych przeciwko agrofagom roślin, zmieniającego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 228/2013, (UE) nr 652/2014 i (UE) nr 1143/2014 oraz uchylającego dyrektywy Rady 69/464/EWG, 74/647/EWG, 93/85/EWG, 98/57/WE, 2000/29/WE, 2006/91/WE i 2007/33/WE

(
  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 317 z dnia 23 listopada 2016 r.
  )

Strona 98, załącznik VIII, część C, pkt 6:

zamiast:

„[...] ☐ pochodzi z zakładu produkcyjnego urzędowo uznanego za wolny od (D) [...]

Specyfikacja agrofagów i określenie pola/zakładu produkcyjnego/obszaru (odpowiednio w odniesieniu do (A)–(G) powyżej): [...]”,

powinno być:

„[...] ☐ pochodzi ze stanowiska produkcji urzędowo uznanego za wolny od (D) [...]

Specyfikacja agrofagów i określenie pola/stanowiska produkcji/obszaru (odpowiednio w odniesieniu do (A)–(G) powyżej): [...]”.

---