# Publicatieblad C 112/25 m

| | ISSN 1977-0995 |
| --- | --- |
| Publicatieblad
  van de Europese Unie | C 112 |
| | |
| Uitgave in de Nederlandse taal | Mededelingen en bekendmakingen | 62e jaargang25 maart 2019 |

ISSN 1977-0995

Publicatieblad

van de Europese Unie

C 112

Uitgave in de Nederlandse taal

Mededelingen en bekendmakingen

62e jaargang25 maart 2019

---

| Inhoud | Bladzijde |
| --- | --- |
| | IV   Informatie |
| | INFORMATIE AFKOMSTIG VAN DE INSTELLINGEN, ORGANEN EN INSTANTIES VAN DE EUROPESE UNIE |
| | Hof van Justitie van de Europese Unie |
| 2019/C 112/01 | Laatste publicaties van het Hof van Justitie van de Europese Unie in het Publicatieblad van de Europese Unie | 1 |

Inhoud

Bladzijde

IV   Informatie

INFORMATIE AFKOMSTIG VAN DE INSTELLINGEN, ORGANEN EN INSTANTIES VAN DE EUROPESE UNIE

Hof van Justitie van de Europese Unie

2019/C 112/01

Laatste publicaties van het Hof van Justitie van de Europese Unie in het Publicatieblad van de Europese Unie

Publicatieblad van de Europese Unie

1

---

| | V   Bekendmakingen |
| --- | --- |
| | GERECHTELIJKE PROCEDURES |
| | Hof van Justitie |
| 2019/C 112/02 | Gevoegde zaken C-183/17 P en C-184/17 P: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 31 januari 2019 — International Management Group / Europese Commissie (Hogere voorziening — Ontwikkelingssamenwerking — Uitvoering van de begroting van de Europese Unie in indirect beheer — Beroep tot nietigverklaring — Ontvankelijkheid — Handelingen waartegen kan worden opgekomen — Besluit om een taak tot uitvoering van de begroting toe te vertrouwen aan een andere persoon dan degene die aanvankelijk was geselecteerd — Besluit om geen nieuwe taken tot uitvoering van de begroting meer toe te vertrouwen aan de entiteit die aanvankelijk was geselecteerd — Verordening (EG, Euratom) nr. 2342/2002 — Artikel 43 — Gedelegeerde verordening (EU) nr. 1268/2012 — Artikel 43 — Begrip internationale organisatie — Voorwaarden — Vordering tot schadevergoeding) | 2 |
| 2019/C 112/03 | Zaak C-194/17 P: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 31 januari 2019 — Georgios Pandalis / Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO), LR Health & Beauty Systems GmbH (Hogere voorziening — Uniemerk — Verordening (EG) nr. 207/2009 — Artikel 51, lid 1, onder a), en lid 2, en artikel 75 — Uniemerk Cystus — Voedseladditieven, niet voor medische doeleinden — Gedeeltelijke vervallenverklaring — Geen normaal gebruik van het merk — Perceptie van de term cystus als een beschrijvende aanduiding van het hoofdingrediënt van de betrokken waren — Motiveringsplicht) | 3 |
| 2019/C 112/04 | Zaak C-220/17: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 30 januari 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Berlin — Duitsland) — Planta Tabak-Manufaktur Dr. Manfred Obermann GmbH & Co. KG / Land Berlin (Prejudiciële verwijzing — Harmonisatie van de wetgevingen — Geldigheid van richtlijn 2014/40/EU — Productie, presentatie en verkoop van tabaksproducten — Regulering van ingrediënten — Verbod op gearomatiseerde tabaksproducten) | 3 |
| 2019/C 112/05 | Zaak C-225/17 P: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 31 januari 2019 — Islamic Republic of Iran Shipping Lines e.a./Raad van de Europese Unie, Europese Commissie (Hogere voorziening — Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid — Beperkende maatregelen ten aanzien van de Islamitische Republiek Iran — Bevriezing van tegoeden en financiële middelen — Nietigverklaring door het Gerecht van de Europese Unie van een plaatsing op een lijst — Wijziging van de criteria voor plaatsing op een lijst van personen en entiteiten waarvan de tegoeden worden bevroren — Nieuwe plaatsing — Bewijsmiddelen die dateren van vóór de eerste plaatsing — Feiten die bekend waren vóór de eerste plaatsing — Gezag van gewijsde — Omvang — Rechtszekerheid — Bescherming van het gewettigd vertrouwen — Ne-bis-in-idembeginsel — Effectieve rechterlijke bescherming) | 4 |
| 2019/C 112/06 | Zaak C-587/17 P: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 30 januari 2019 — Koninkrijk België / Europese Commissie (Hogere voorziening — Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) — Verordening (EG) nr. 1290/2005 — Verordening (EU) nr. 1306/2013 — Uitgaven die aan financiering door de Europese Unie zijn onttrokken — Onverschuldigd betaalde restituties bij uitvoer — Terugvordering — Geen uitputting van alle rechtsmiddelen — Geen cassatieberoep na het negatieve advies van een advocaat bij het Hof van Cassatie (België) — Artikel 267 VWEU — Geen prejudiciële vraag aan het Hof — Nalatigheid van de lidstaat) | 5 |
| 2019/C 112/07 | Zaak C-6/18 P: Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 31 januari 2019 — Helleense Republiek / Europese Commissie (Hogere voorziening — Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) — Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo) — Verordening (EG) nr. 1290/2005 — Financiering van het gemeenschappelijk landbouwbeleid — Uitgesloten uitgaven — Uitgaven door de Helleense Republiek) | 6 |
| 2019/C 112/08 | Zaak C-149/18: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 31 januari 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal da Relação de Lisboa -Portugal) — Agostinho da Silva Martins / Dekra Claims Services Portugal SA (Prejudiciële verwijzing — Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken — Recht dat van toepassing is op niet-contractuele verbintenissen — Verordening (EG) nr. 864/2007 (Rome II) — Artikelen 16 en 27 — Bepalingen van bijzonder dwingend recht — Richtlijn 2009/103/EG — Wettelijke aansprakelijkheidsverzekering voor motorrijtuigen — Artikel 28) | 6 |
| 2019/C 112/09 | Zaak C-600/17: Beschikking van het Hof (Tweede kamer) van 17 januari 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Giudice di pace di Roma Giudice di pace di Roma — Italië) — Pina Cipollone / Ministero della Giustizia (Prejudiciële verwijzing — Artikel 53, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Sociaal beleid — Arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd — Vrederechters — Kennelijke niet-ontvankelijkheid) | 7 |
| 2019/C 112/10 | Zaak C-626/17: Beschikking van het Hof (Tweede kamer) van 17 januari 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Giudice di Pace di Roma — Italië) — Alberto Rossi / Ministero della Giustizia (Prejudiciële verwijzing — Artikel 53, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Sociale politiek — Arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd — Vrederechters — Kennelijke niet-ontvankelijkheid) | 7 |
| 2019/C 112/11 | Zaak C-169/18: Beschikking van het Hof (Eerste kamer) van 10 januari 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Court of Appeal — Ierland) — Atif Mahmood e.a./Minister for Justice and Equality (Prejudiciële verwijzing — Afdoening zonder beslissing) | 8 |
| 2019/C 112/12 | Gevoegde zaken C-335/18 en C-336/18: Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 30 januari 2019 — (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sofiyski gradski sad, Apelativen sad — Sofia — Bulgarije) — Strafzaken tegen AK (C-335/18) en EP (C-336/18) (Prejudiciële verwijzing — Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Controle van liquide middelen die de Europese Unie binnenkomen of verlaten — Verordening (EG) nr. 1889/2005 — Artikel 3, lid 1 — Niet — nakoming van de aangifteplicht — Artikel 4, lid 2 — Maatregel van bewaring — Artikel 9, lid 1 — Door het nationale recht bepaalde sancties — Nationale regeling die naast de oplegging van een vrijheidsbenemende straf of een geldboete ten belope van één vijfde van het niet — aangegeven bedrag, voorziet in de confiscatie van dat bedrag ten bate van de staat — Evenredigheid) | 9 |
| 2019/C 112/13 | Zaak C-440/18 P: Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 30 januari 2019 — Verein Deutsche Sprache eV / Europese Commissie (Hogere voorziening — Artikel 181 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Toegang tot de documenten — Verordening (EG) nr. 1049/2001 — Documenten betreffende een besluit van de Europese Commissie inzake de wijzing van het voorkomen van de perszaal in het Berlaymontgebouw met een beperking van de aanplakking tot de Engelse en Franse taal — Weigering om volledige toegang te verlenen) | 9 |
| 2019/C 112/14 | Zaak C-426/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 26 juni 2018 door Adrian Iordăchescu, Florina Iordăchescu, Mihaela Iordăchescu en Cristinel Iordăchescu tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 18 april 2018 in zaak T-298/17, Iordăchescu e.a. / Parlement e.a. | 10 |
| 2019/C 112/15 | Zaak C-560/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 3 september 2018 door Izba Gospodarcza Producentów i Operatorów Urządzeń Rozrywkowych tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 10 juli 2018 in zaak T-514/15, Izba Gospodarcza Producentów i Operatorów Urządzeń Rozrywkowych / Commissie | 10 |
| 2019/C 112/16 | Zaak C-730/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 23 november 2018 door SC tegen de beschikking van het Gerecht (Negende kamer) van 19 september 2018 in zaak T-242/17, SC / Eulex Kosovo | 12 |
| 2019/C 112/17 | Zaak C-736/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 26 november 2018 door Gugler France tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 25 september 2018 in zaak T-238/17, Gugler/EUIPO | 13 |
| 2019/C 112/18 | Zaak C-741/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 27 november 2018 door OPS Újpesti Csökkentmunkaképességűek Ipari és Kereskedelmi Kft. (OPS Újpest Kft.) tegen de beschikking van het Gerecht (Zevende kamer) van 28 september 2018 in zaak T-708/17, OPS Újpest/Commissie | 14 |
| 2019/C 112/19 | Zaak C-747/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 30 november 2018 door Lux-Rehab Foglalkoztató Non-Profit Kft. (Lux-Rehab Non-Profit Kft.) tegen de beschikking van het Gerecht (Zevende kamer) van 28 september 2018 in zaak T-710/17, Lux-Rehab Foglalkoztató Non-Profit/Commissie | 15 |
| 2019/C 112/20 | Zaak C-748/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 30 november 2018 door Motex Ipari és Szolgáltató Rehabilitációs Kft. (Motex Kft.) tegen de beschikking van het Gerecht (Zevende kamer) van 28 september 2018 in zaak T-713/17, Motex/Commissie | 16 |
| 2019/C 112/21 | Zaak C-764/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Supremo (Spanje) op 5 december 2018 — Ayuntamiento de Pamplona / Orange Espagne S.A.U. | 17 |
| 2019/C 112/22 | Zaak C-765/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Koblenz (Duitsland) op 6 december 2018 — Stadtwerke Neuwied GmbH / RI | 17 |
| 2019/C 112/23 | Zaak C-773/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Halle (Duitsland) op 10 december 2018 — TK / Land Sachsen-Anhalt | 18 |
| 2019/C 112/24 | Zaak C-774/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Halle (Duitsland) op 10 december 2018 — UL / Land Sachsen-Anhalt | 19 |
| 2019/C 112/25 | Zaak C-775/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Halle (Duitsland) op 10 december 2018 — VM / Land Sachsen-Anhalt | 20 |
| 2019/C 112/26 | Zaak C-781/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale ordinario di Roma (Italië) op 12 december 2018 — Società Italiana degli Autori ed Editori (S.I.A.E.)/Soundreef Ltd | 21 |
| 2019/C 112/27 | Zaak C-783/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 12 december 2018 door het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 3 oktober 2018 in zaak T-313/17, Wajos GmbH/Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie | 22 |
| 2019/C 112/28 | Zaak C-786/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 14 december 2018 — ratiopharm GmbH/Novartis Consumer Health GmbH | 23 |
| 2019/C 112/29 | Zaak C-788/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Commissione tributaria provinciale di Parma (Italië) op 14 december 2018 — Stanleyparma Sas, Stanleybet Malta Ltd / Agenzia delle Dogane e dei Monopoli UM Emilia Romagna — SOT Parma | 23 |
| 2019/C 112/30 | Zaak C-789/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Italië) op 12 december 2018 — AQ e.a. / Corte dei Conti e.a. | 24 |
| 2019/C 112/31 | Zaak C-790/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Italië) op 12 december 2018 — ZQ / Corte dei Conti e.a. | 26 |
| 2019/C 112/32 | Zaak C-834/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Judicial da Comarca de Faro (Portugal) op 28 december 2018 — Rolibérica, Lda / Autoridade para as Condições do Trabalho | 27 |
| 2019/C 112/33 | Zaak C-18/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 11 januari 2019 — WM / Stadt Frankfurt am Main | 27 |
| 2019/C 112/34 | Zaak C-49/19: Beroep ingesteld op 25 januari 2019 — Europese Commissie/Portugese Republiek | 28 |
| 2019/C 112/35 | Zaak C-50/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 25 januari 2019 door Sigma Alimentos Exterior, S.L. tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 15 november 2018 in zaak T-239/11, Sigma Alimentos Exterior/Commissie | 29 |
| 2019/C 112/36 | Zaak C-51/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 25 januari 2019 door World Duty Free Group, S.A., voorheen Autogrill España, S.A., tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer — uitgebreid) van 15 november 2018 in zaak T-219/10 RENV, World Duty Free Group / Commissie | 30 |
| 2019/C 112/37 | Zaak C-52/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 25 januari 2019 door Banco Santander, S.A. tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 15 november 2018 in zaak T-227/10, Banco Santander / Commissie | 31 |
| 2019/C 112/38 | Zaak C-53/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 25 januari 2019 door Banco Santander, S.A. en Santusa Holding, S.L. tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer — uitgebreid) van 15 november 2018 in zaak T-399/11 RENV, Banco Santander en Santusa / Commissie | 32 |
| 2019/C 112/39 | Zaak C-54/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 25 januari 2019 door Axa Mediterranean Holding, S.A. tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 15 november 2018 in zaak T-405/11, Axa Mediterranean / Commissie | 33 |
| 2019/C 112/40 | Zaak C-55/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 25 januari 2019 door Prosegur Compañía de Seguridad, S.A. tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 15 november 2018 in zaak T-406/11, Prosegur Compañía de Seguridad / Commissie | 34 |
| 2019/C 112/41 | Zaak C-63/19: Beroep ingesteld op 29 januari 2019 — Europese Commissie / Italiaanse Republiek | 35 |
| 2019/C 112/42 | Zaak C-64/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 29 januari 2019 door het Koninkrijk Spanje tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer — uitgebreid) van 15 november 2018 in zaak T-219/10 RENV, World Duty Free Group/Commissie | 36 |
| 2019/C 112/43 | Zaak C-65/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 29 januari 2019 door het Koninkrijk Spanje tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer — uitgebreid) van 15 november 2018 in zaak T-399/11 RENV, Banco Santander en Santusa / Commissie | 37 |
| 2019/C 112/44 | Zaak C-106/19: Beroep ingesteld op 11 februari 2019 — Italiaanse Republiek/Raad van de Europese Unie, Europees Parlement | 38 |
| 2019/C 112/45 | Zaak C-577/17: Beschikking van de president van het Hof van 11 januari 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgerichtshof — Oostenrijk) — Bundesamt für Fremdenwesen und Asyl, in tegenwoordigheid van: Clinton Osas Alake alias Klenti Solim e.a. | 39 |
| 2019/C 112/46 | Zaak C-313/18: Beschikking van de president van het Hof van 11 januari 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Svea hovrätt — Zweden) — Dacom Limited / IPM Informed Portfolio Management AB | 40 |
| 2019/C 112/47 | Zaak C-566/18: Beschikking van de president van het Hof van 11 januari 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Handelsgericht Wien — Oostenrijk) — Austrian Airlines AG / MG, NF | 40 |
| 2019/C 112/48 | Zaak C-617/18: Beschikking van de president van het Hof van 16 januari 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de Primera Instancia de Albacete — Spanje) — De kredietnemers / Globalcaja S.A. | 40 |
| | Gerecht |
| 2019/C 112/49 | Zaak T-647/17: Arrest van het Gerecht van 8 februari 2019 — Serendipity e.a./EUIPO — CKL Holdings (CHIARA FERRAGNI) [Uniemerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor Uniebeeldmerk CHIARA FERRAGNI — Ouder Beneluxwoordmerk Chiara — Relatieve weigeringsgrond — Geen verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]] | 41 |
| 2019/C 112/50 | Zaak T-34/19: Beroep ingesteld op 16 januari 2019 — Orkla Foods Danmark / EUIPO (PRODUCED WITHOUT BOILING SCANDINAVIAN DELIGHTS ESTABLISHED 1834 FRUIT SPREAD) | 41 |
| 2019/C 112/51 | Zaak T-41/19: Beroep ingesteld op 23 januari 2019 — MSI Svetovanje/EUIPO — Industrial Farmaceutica Cantabria (nume) | 42 |
| 2019/C 112/52 | Zaak T-52/19: Beroep ingesteld op 28 januari 2019 — AH/Eurofound | 43 |
| 2019/C 112/53 | Zaak T-54/19: Beroep ingesteld op 29 januari 2019 — Nosio/EUIPO (BIANCOFINO) | 44 |
| 2019/C 112/54 | Zaak T-60/19: Beroep ingesteld op 31 januari 2019 — Cyprus/EUIPO — Filotas Bellas & Yios (Halloumi Vermion grill cheese M BELAS PREMIUM GREEK DAIRY SINCE 1927) | 44 |
| 2019/C 112/55 | Zaak T-64/19: Beroep ingesteld op 4 februari 2019 — ECSEL Joint Undertaking / Personal Health Institute International | 45 |
| 2019/C 112/56 | Zaak T-67/19: Beroep ingesteld op 5 februari 2019 — Sixsigma Networks Mexico/EUIPO — Dokkio (DOKKIO) | 46 |
| 2019/C 112/57 | Zaak T-69/19: Beroep ingesteld op 6 februari 2019 — Südwestdeutsche Salzwerke/EUIPO (Bad Reichenhaller Alpensaline) | 47 |
| 2019/C 112/58 | Zaak T-74/19: Beroep ingesteld op 7 februari 2019 — DK Company/EUIPO — Hunter Boot (DENIM HUNTER) | 47 |
| 2019/C 112/59 | Zaak T-75/19: Beroep ingesteld op 8 februari 2019 — Comune di Milano/Parlement en Raad | 48 |
| 2019/C 112/60 | Zaak T-81/19: Beroep ingesteld op 12 februari 2019 — Apostolopoulou en Apostolopoulou- Chrysanthaki / Europese Commissie | 49 |

V   Bekendmakingen

GERECHTELIJKE PROCEDURES

Hof van Justitie

2019/C 112/02

Gevoegde zaken C-183/17 P en C-184/17 P: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 31 januari 2019 — International Management Group / Europese Commissie (Hogere voorziening — Ontwikkelingssamenwerking — Uitvoering van de begroting van de Europese Unie in indirect beheer — Beroep tot nietigverklaring — Ontvankelijkheid — Handelingen waartegen kan worden opgekomen — Besluit om een taak tot uitvoering van de begroting toe te vertrouwen aan een andere persoon dan degene die aanvankelijk was geselecteerd — Besluit om geen nieuwe taken tot uitvoering van de begroting meer toe te vertrouwen aan de entiteit die aanvankelijk was geselecteerd — Verordening (EG, Euratom) nr. 2342/2002 — Artikel 43 — Gedelegeerde verordening (EU) nr. 1268/2012 — Artikel 43 — Begrip internationale organisatie — Voorwaarden — Vordering tot schadevergoeding)

2

2019/C 112/03

Zaak C-194/17 P: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 31 januari 2019 — Georgios Pandalis / Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO), LR Health & Beauty Systems GmbH (Hogere voorziening — Uniemerk — Verordening (EG) nr. 207/2009 — Artikel 51, lid 1, onder a), en lid 2, en artikel 75 — Uniemerk Cystus — Voedseladditieven, niet voor medische doeleinden — Gedeeltelijke vervallenverklaring — Geen normaal gebruik van het merk — Perceptie van de term cystus als een beschrijvende aanduiding van het hoofdingrediënt van de betrokken waren — Motiveringsplicht)

3

2019/C 112/04

Zaak C-220/17: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 30 januari 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Berlin — Duitsland) — Planta Tabak-Manufaktur Dr. Manfred Obermann GmbH & Co. KG / Land Berlin (Prejudiciële verwijzing — Harmonisatie van de wetgevingen — Geldigheid van richtlijn 2014/40/EU — Productie, presentatie en verkoop van tabaksproducten — Regulering van ingrediënten — Verbod op gearomatiseerde tabaksproducten)

3

2019/C 112/05

Zaak C-225/17 P: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 31 januari 2019 — Islamic Republic of Iran Shipping Lines e.a./Raad van de Europese Unie, Europese Commissie (Hogere voorziening — Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid — Beperkende maatregelen ten aanzien van de Islamitische Republiek Iran — Bevriezing van tegoeden en financiële middelen — Nietigverklaring door het Gerecht van de Europese Unie van een plaatsing op een lijst — Wijziging van de criteria voor plaatsing op een lijst van personen en entiteiten waarvan de tegoeden worden bevroren — Nieuwe plaatsing — Bewijsmiddelen die dateren van vóór de eerste plaatsing — Feiten die bekend waren vóór de eerste plaatsing — Gezag van gewijsde — Omvang — Rechtszekerheid — Bescherming van het gewettigd vertrouwen — Ne-bis-in-idembeginsel — Effectieve rechterlijke bescherming)

4

2019/C 112/06

Zaak C-587/17 P: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 30 januari 2019 — Koninkrijk België / Europese Commissie (Hogere voorziening — Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) — Verordening (EG) nr. 1290/2005 — Verordening (EU) nr. 1306/2013 — Uitgaven die aan financiering door de Europese Unie zijn onttrokken — Onverschuldigd betaalde restituties bij uitvoer — Terugvordering — Geen uitputting van alle rechtsmiddelen — Geen cassatieberoep na het negatieve advies van een advocaat bij het Hof van Cassatie (België) — Artikel 267 VWEU — Geen prejudiciële vraag aan het Hof — Nalatigheid van de lidstaat)

5

2019/C 112/07

Zaak C-6/18 P: Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 31 januari 2019 — Helleense Republiek / Europese Commissie (Hogere voorziening — Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) — Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo) — Verordening (EG) nr. 1290/2005 — Financiering van het gemeenschappelijk landbouwbeleid — Uitgesloten uitgaven — Uitgaven door de Helleense Republiek)

6

2019/C 112/08

Zaak C-149/18: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 31 januari 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal da Relação de Lisboa -Portugal) — Agostinho da Silva Martins / Dekra Claims Services Portugal SA (Prejudiciële verwijzing — Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken — Recht dat van toepassing is op niet-contractuele verbintenissen — Verordening (EG) nr. 864/2007 (Rome II) — Artikelen 16 en 27 — Bepalingen van bijzonder dwingend recht — Richtlijn 2009/103/EG — Wettelijke aansprakelijkheidsverzekering voor motorrijtuigen — Artikel 28)

6

2019/C 112/09

Zaak C-600/17: Beschikking van het Hof (Tweede kamer) van 17 januari 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Giudice di pace di Roma Giudice di pace di Roma — Italië) — Pina Cipollone / Ministero della Giustizia (Prejudiciële verwijzing — Artikel 53, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Sociaal beleid — Arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd — Vrederechters — Kennelijke niet-ontvankelijkheid)

7

2019/C 112/10

Zaak C-626/17: Beschikking van het Hof (Tweede kamer) van 17 januari 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Giudice di Pace di Roma — Italië) — Alberto Rossi / Ministero della Giustizia (Prejudiciële verwijzing — Artikel 53, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Sociale politiek — Arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd — Vrederechters — Kennelijke niet-ontvankelijkheid)

7

2019/C 112/11

Zaak C-169/18: Beschikking van het Hof (Eerste kamer) van 10 januari 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Court of Appeal — Ierland) — Atif Mahmood e.a./Minister for Justice and Equality (Prejudiciële verwijzing — Afdoening zonder beslissing)

8

2019/C 112/12

Gevoegde zaken C-335/18 en C-336/18: Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 30 januari 2019 — (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sofiyski gradski sad, Apelativen sad — Sofia — Bulgarije) — Strafzaken tegen AK (C-335/18) en EP (C-336/18) (Prejudiciële verwijzing — Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Controle van liquide middelen die de Europese Unie binnenkomen of verlaten — Verordening (EG) nr. 1889/2005 — Artikel 3, lid 1 — Niet — nakoming van de aangifteplicht — Artikel 4, lid 2 — Maatregel van bewaring — Artikel 9, lid 1 — Door het nationale recht bepaalde sancties — Nationale regeling die naast de oplegging van een vrijheidsbenemende straf of een geldboete ten belope van één vijfde van het niet — aangegeven bedrag, voorziet in de confiscatie van dat bedrag ten bate van de staat — Evenredigheid)

9

2019/C 112/13

Zaak C-440/18 P: Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 30 januari 2019 — Verein Deutsche Sprache eV / Europese Commissie (Hogere voorziening — Artikel 181 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Toegang tot de documenten — Verordening (EG) nr. 1049/2001 — Documenten betreffende een besluit van de Europese Commissie inzake de wijzing van het voorkomen van de perszaal in het Berlaymontgebouw met een beperking van de aanplakking tot de Engelse en Franse taal — Weigering om volledige toegang te verlenen)

9

2019/C 112/14

Zaak C-426/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 26 juni 2018 door Adrian Iordăchescu, Florina Iordăchescu, Mihaela Iordăchescu en Cristinel Iordăchescu tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 18 april 2018 in zaak T-298/17, Iordăchescu e.a. / Parlement e.a.

10

2019/C 112/15

Zaak C-560/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 3 september 2018 door Izba Gospodarcza Producentów i Operatorów Urządzeń Rozrywkowych tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 10 juli 2018 in zaak T-514/15, Izba Gospodarcza Producentów i Operatorów Urządzeń Rozrywkowych / Commissie

10

2019/C 112/16

Zaak C-730/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 23 november 2018 door SC tegen de beschikking van het Gerecht (Negende kamer) van 19 september 2018 in zaak T-242/17, SC / Eulex Kosovo

12

2019/C 112/17

Zaak C-736/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 26 november 2018 door Gugler France tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 25 september 2018 in zaak T-238/17, Gugler/EUIPO

13

2019/C 112/18

Zaak C-741/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 27 november 2018 door OPS Újpesti Csökkentmunkaképességűek Ipari és Kereskedelmi Kft. (OPS Újpest Kft.) tegen de beschikking van het Gerecht (Zevende kamer) van 28 september 2018 in zaak T-708/17, OPS Újpest/Commissie

14

2019/C 112/19

Zaak C-747/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 30 november 2018 door Lux-Rehab Foglalkoztató Non-Profit Kft. (Lux-Rehab Non-Profit Kft.) tegen de beschikking van het Gerecht (Zevende kamer) van 28 september 2018 in zaak T-710/17, Lux-Rehab Foglalkoztató Non-Profit/Commissie

15

2019/C 112/20

Zaak C-748/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 30 november 2018 door Motex Ipari és Szolgáltató Rehabilitációs Kft. (Motex Kft.) tegen de beschikking van het Gerecht (Zevende kamer) van 28 september 2018 in zaak T-713/17, Motex/Commissie

16

2019/C 112/21

Zaak C-764/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Supremo (Spanje) op 5 december 2018 — Ayuntamiento de Pamplona / Orange Espagne S.A.U.

17

2019/C 112/22

Zaak C-765/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Koblenz (Duitsland) op 6 december 2018 — Stadtwerke Neuwied GmbH / RI

17

2019/C 112/23

Zaak C-773/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Halle (Duitsland) op 10 december 2018 — TK / Land Sachsen-Anhalt

18

2019/C 112/24

Zaak C-774/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Halle (Duitsland) op 10 december 2018 — UL / Land Sachsen-Anhalt

19

2019/C 112/25

Zaak C-775/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Halle (Duitsland) op 10 december 2018 — VM / Land Sachsen-Anhalt

20

2019/C 112/26

Zaak C-781/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale ordinario di Roma (Italië) op 12 december 2018 — Società Italiana degli Autori ed Editori (S.I.A.E.)/Soundreef Ltd

21

2019/C 112/27

Zaak C-783/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 12 december 2018 door het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 3 oktober 2018 in zaak T-313/17, Wajos GmbH/Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie

22

2019/C 112/28

Zaak C-786/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 14 december 2018 — ratiopharm GmbH/Novartis Consumer Health GmbH

23

2019/C 112/29

Zaak C-788/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Commissione tributaria provinciale di Parma (Italië) op 14 december 2018 — Stanleyparma Sas, Stanleybet Malta Ltd / Agenzia delle Dogane e dei Monopoli UM Emilia Romagna — SOT Parma

23

2019/C 112/30

Zaak C-789/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Italië) op 12 december 2018 — AQ e.a. / Corte dei Conti e.a.

24

2019/C 112/31

Zaak C-790/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Italië) op 12 december 2018 — ZQ / Corte dei Conti e.a.

26

2019/C 112/32

Zaak C-834/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Judicial da Comarca de Faro (Portugal) op 28 december 2018 — Rolibérica, Lda / Autoridade para as Condições do Trabalho

27

2019/C 112/33

Zaak C-18/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 11 januari 2019 — WM / Stadt Frankfurt am Main

27

2019/C 112/34

Zaak C-49/19: Beroep ingesteld op 25 januari 2019 — Europese Commissie/Portugese Republiek

28

2019/C 112/35

Zaak C-50/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 25 januari 2019 door Sigma Alimentos Exterior, S.L. tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 15 november 2018 in zaak T-239/11, Sigma Alimentos Exterior/Commissie

29

2019/C 112/36

Zaak C-51/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 25 januari 2019 door World Duty Free Group, S.A., voorheen Autogrill España, S.A., tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer — uitgebreid) van 15 november 2018 in zaak T-219/10 RENV, World Duty Free Group / Commissie

30

2019/C 112/37

Zaak C-52/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 25 januari 2019 door Banco Santander, S.A. tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 15 november 2018 in zaak T-227/10, Banco Santander / Commissie

31

2019/C 112/38

Zaak C-53/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 25 januari 2019 door Banco Santander, S.A. en Santusa Holding, S.L. tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer — uitgebreid) van 15 november 2018 in zaak T-399/11 RENV, Banco Santander en Santusa / Commissie

32

2019/C 112/39

Zaak C-54/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 25 januari 2019 door Axa Mediterranean Holding, S.A. tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 15 november 2018 in zaak T-405/11, Axa Mediterranean / Commissie

33

2019/C 112/40

Zaak C-55/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 25 januari 2019 door Prosegur Compañía de Seguridad, S.A. tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 15 november 2018 in zaak T-406/11, Prosegur Compañía de Seguridad / Commissie

34

2019/C 112/41

Zaak C-63/19: Beroep ingesteld op 29 januari 2019 — Europese Commissie / Italiaanse Republiek

35

2019/C 112/42

Zaak C-64/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 29 januari 2019 door het Koninkrijk Spanje tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer — uitgebreid) van 15 november 2018 in zaak T-219/10 RENV, World Duty Free Group/Commissie

36

2019/C 112/43

Zaak C-65/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 29 januari 2019 door het Koninkrijk Spanje tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer — uitgebreid) van 15 november 2018 in zaak T-399/11 RENV, Banco Santander en Santusa / Commissie

37

2019/C 112/44

Zaak C-106/19: Beroep ingesteld op 11 februari 2019 — Italiaanse Republiek/Raad van de Europese Unie, Europees Parlement

38

2019/C 112/45

Zaak C-577/17: Beschikking van de president van het Hof van 11 januari 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgerichtshof — Oostenrijk) — Bundesamt für Fremdenwesen und Asyl, in tegenwoordigheid van: Clinton Osas Alake alias Klenti Solim e.a.

39

2019/C 112/46

Zaak C-313/18: Beschikking van de president van het Hof van 11 januari 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Svea hovrätt — Zweden) — Dacom Limited / IPM Informed Portfolio Management AB

40

2019/C 112/47

Zaak C-566/18: Beschikking van de president van het Hof van 11 januari 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Handelsgericht Wien — Oostenrijk) — Austrian Airlines AG / MG, NF

40

2019/C 112/48

Zaak C-617/18: Beschikking van de president van het Hof van 16 januari 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de Primera Instancia de Albacete — Spanje) — De kredietnemers / Globalcaja S.A.

40

Gerecht

2019/C 112/49

Zaak T-647/17: Arrest van het Gerecht van 8 februari 2019 — Serendipity e.a./EUIPO — CKL Holdings (CHIARA FERRAGNI) [Uniemerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor Uniebeeldmerk CHIARA FERRAGNI — Ouder Beneluxwoordmerk Chiara — Relatieve weigeringsgrond — Geen verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]]

41

2019/C 112/50

Zaak T-34/19: Beroep ingesteld op 16 januari 2019 — Orkla Foods Danmark / EUIPO (PRODUCED WITHOUT BOILING SCANDINAVIAN DELIGHTS ESTABLISHED 1834 FRUIT SPREAD)

41

2019/C 112/51

Zaak T-41/19: Beroep ingesteld op 23 januari 2019 — MSI Svetovanje/EUIPO — Industrial Farmaceutica Cantabria (nume)

42

2019/C 112/52

Zaak T-52/19: Beroep ingesteld op 28 januari 2019 — AH/Eurofound

43

2019/C 112/53

Zaak T-54/19: Beroep ingesteld op 29 januari 2019 — Nosio/EUIPO (BIANCOFINO)

44

2019/C 112/54

Zaak T-60/19: Beroep ingesteld op 31 januari 2019 — Cyprus/EUIPO — Filotas Bellas & Yios (Halloumi Vermion grill cheese M BELAS PREMIUM GREEK DAIRY SINCE 1927)

44

2019/C 112/55

Zaak T-64/19: Beroep ingesteld op 4 februari 2019 — ECSEL Joint Undertaking / Personal Health Institute International

45

2019/C 112/56

Zaak T-67/19: Beroep ingesteld op 5 februari 2019 — Sixsigma Networks Mexico/EUIPO — Dokkio (DOKKIO)

46

2019/C 112/57

Zaak T-69/19: Beroep ingesteld op 6 februari 2019 — Südwestdeutsche Salzwerke/EUIPO (Bad Reichenhaller Alpensaline)

47

2019/C 112/58

Zaak T-74/19: Beroep ingesteld op 7 februari 2019 — DK Company/EUIPO — Hunter Boot (DENIM HUNTER)

47

2019/C 112/59

Zaak T-75/19: Beroep ingesteld op 8 februari 2019 — Comune di Milano/Parlement en Raad

48

2019/C 112/60

Zaak T-81/19: Beroep ingesteld op 12 februari 2019 — Apostolopoulou en Apostolopoulou- Chrysanthaki / Europese Commissie

49

---

| NL | |
| --- | --- |

NL

---

IV Informatie

INFORMATIE AFKOMSTIG VAN DE INSTELLINGEN, ORGANEN EN INSTANTIES VAN DE EUROPESE UNIE

Hof van Justitie van de Europese Unie

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/1 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/1

---

Laatste publicaties van het Hof van Justitie van de Europese Unie in het Publicatieblad van de Europese Unie

(2019/C 112/01)

Laatste publicatie

PB C 103 van 18.3.2019

Historisch overzicht van de vroegere publicaties

PB C 93 van 11.3.2019

PB C 82 van 4.3.2019

PB C 72 van 25.2.2019

PB C 65 van 18.2.2019

PB C 54 van 11.2.2019

PB C 44 van 4.2.2019

Deze teksten zijn beschikbaar in

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu

---

V Bekendmakingen

GERECHTELIJKE PROCEDURES

Hof van Justitie

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/2 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/2

---

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 31 januari 2019 — International Management Group / Europese Commissie

(Gevoegde zaken C-183/17 P en C-184/17 P) (1)

((Hogere voorziening - Ontwikkelingssamenwerking - Uitvoering van de begroting van de Europese Unie in indirect beheer - Beroep tot nietigverklaring - Ontvankelijkheid - Handelingen waartegen kan worden opgekomen - Besluit om een taak tot uitvoering van de begroting toe te vertrouwen aan een andere persoon dan degene die aanvankelijk was geselecteerd - Besluit om geen nieuwe taken tot uitvoering van de begroting meer toe te vertrouwen aan de entiteit die aanvankelijk was geselecteerd - Verordening (EG, Euratom) nr. 2342/2002 - Artikel 43 - Gedelegeerde verordening (EU) nr. 1268/2012 - Artikel 43 - Begrip „internationale organisatie” - Voorwaarden - Vordering tot schadevergoeding))

(2019/C 112/02)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: International Management Group (vertegenwoordigers: L. Levi en J.-Y. de Cara, avocats)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: F. Castillo de la Torre en J. Baquero Cruz, gemachtigden)

Dictum

| 1) | De arresten van het Gerecht van de Europese Unie van 2 februari 2017, International Management Group/Commissie (T-29/15, niet gepubliceerd, EU:T:2017:56), en 2 februari 2017, International Management Group/Commissie (T-381/15, niet gepubliceerd, EU:T:2017:57), worden vernietigd. |
| --- | --- |

1)

De arresten van het Gerecht van de Europese Unie van 2 februari 2017, International Management Group/Commissie (T-29/15, niet gepubliceerd, EU:T:2017:56), en 2 februari 2017, International Management Group/Commissie (T-381/15, niet gepubliceerd, EU:T:2017:57), worden vernietigd.

| 2) | Uitvoeringsbesluit C(2014) 9787 final van de Commissie van 16 december 2014 tot wijziging van uitvoeringsbesluit C(2013) 7682 inzake het uit de algemene begroting van de Europese Unie te financieren jaarlijks actieprogramma 2013 ten gunste van Myanmar/Birma wordt nietig verklaard. |
| --- | --- |

2)

Uitvoeringsbesluit C(2014) 9787 final van de Commissie van 16 december 2014 tot wijziging van uitvoeringsbesluit C(2013) 7682 inzake het uit de algemene begroting van de Europese Unie te financieren jaarlijks actieprogramma 2013 ten gunste van Myanmar/Birma wordt nietig verklaard.

| 3) | Het besluit van de Europese Commissie om geen nieuwe delegatieovereenkomsten voor indirect beheer meer met International Management Group te sluiten, dat is vervat in haar brief van 8 mei 2015, wordt nietig verklaard. |
| --- | --- |

3)

Het besluit van de Europese Commissie om geen nieuwe delegatieovereenkomsten voor indirect beheer meer met International Management Group te sluiten, dat is vervat in haar brief van 8 mei 2015, wordt nietig verklaard.

| 4) | Zaak T-381/15 wordt terugverwezen naar het Gerecht van de Europese Unie voor een uitspraak over de vordering tot schadevergoeding van International Management Group met betrekking tot de schade die deze entiteit zou hebben geleden als gevolg van het besluit van de Commissie waarnaar wordt verwezen in punt 3 van het onderhavige dictum. |
| --- | --- |

4)

Zaak T-381/15 wordt terugverwezen naar het Gerecht van de Europese Unie voor een uitspraak over de vordering tot schadevergoeding van International Management Group met betrekking tot de schade die deze entiteit zou hebben geleden als gevolg van het besluit van de Commissie waarnaar wordt verwezen in punt 3 van het onderhavige dictum.

| 5) | De incidentele hogere voorzieningen worden afgewezen. |
| --- | --- |

5)

De incidentele hogere voorzieningen worden afgewezen.

| 6) | De Commissie wordt in de zaken C-183/17 P, C-184/17 P en T-29/15 verwezen in de kosten. |
| --- | --- |

6)

De Commissie wordt in de zaken C-183/17 P, C-184/17 P en T-29/15 verwezen in de kosten.

| 7) | In zaak T-381/15 wordt de beslissing omtrent de kosten aangehouden. |
| --- | --- |

7)

In zaak T-381/15 wordt de beslissing omtrent de kosten aangehouden.

---

(1)  PB C 221 van 10.7.2017.

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/3 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/3

---

Arrest van het Hof (Derde kamer) van 31 januari 2019 — Georgios Pandalis / Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO), LR Health & Beauty Systems GmbH

(Zaak C-194/17 P) (1)

((Hogere voorziening - Uniemerk - Verordening (EG) nr. 207/2009 - Artikel 51, lid 1, onder a), en lid 2, en artikel 75 - Uniemerk Cystus - Voedseladditieven, niet voor medische doeleinden - Gedeeltelijke vervallenverklaring - Geen normaal gebruik van het merk - Perceptie van de term „cystus” als een beschrijvende aanduiding van het hoofdingrediënt van de betrokken waren - Motiveringsplicht))

(2019/C 112/03)

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirant: Georgios Pandalis (vertegenwoordiger: A. Franke, Rechtsanwältin)

Andere partijen in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) (vertegenwoordigers: S. Hanne en D. Walicka, gemachtigden), LR Health & Beauty Systems GmbH (vertegenwoordigers: N. Weber en L. Thiel, Rechtsanwälte)

Dictum

| 1) | De hogere voorziening wordt afgewezen. |
| --- | --- |

1)

De hogere voorziening wordt afgewezen.

| 2) | Georgios Pandalis wordt verwezen in de kosten. |
| --- | --- |

2)

Georgios Pandalis wordt verwezen in de kosten.

---

(1)  PB C 300 van 11.9.2017.

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/3 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/3

---

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 30 januari 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Berlin — Duitsland) — Planta Tabak-Manufaktur Dr. Manfred Obermann GmbH & Co. KG / Land Berlin

(Zaak C-220/17) (1)

((Prejudiciële verwijzing - Harmonisatie van de wetgevingen - Geldigheid van richtlijn 2014/40/EU - Productie, presentatie en verkoop van tabaksproducten - Regulering van „ingrediënten” - Verbod op gearomatiseerde tabaksproducten))

(2019/C 112/04)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Verwaltungsgericht Berlin

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Planta Tabak-Manufaktur Dr. Manfred Obermann GmbH & Co. KG

Verwerende partij: Land Berlin

Dictum

| 1) | Uit het onderzoek van de eerste prejudiciële vraag is niet gebleken van feiten of omstandigheden die de geldigheid kunnen aantasten van artikel 7, leden 1, 7 en 14, van richtlijn 2014/40/EU van het Europees Parlement en de Raad van 3 april 2014 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaten inzake de productie, de presentatie en de verkoop van tabaks- en aanverwante producten en tot intrekking van richtlijn 2001/37/EG. |
| --- | --- |

1)

Uit het onderzoek van de eerste prejudiciële vraag is niet gebleken van feiten of omstandigheden die de geldigheid kunnen aantasten van artikel 7, leden 1, 7 en 14, van richtlijn 2014/40/EU van het Europees Parlement en de Raad van 3 april 2014 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaten inzake de productie, de presentatie en de verkoop van tabaks- en aanverwante producten en tot intrekking van richtlijn 2001/37/EG.

| 2) | Artikel 7, lid 14, van richtlijn 2014/40 moet aldus worden uitgelegd dat, ten eerste, onder het begrip „productcategorie” in de zin van die bepaling ook sigaretten en shagtabak vallen en, ten tweede, de procedure die moet worden gevolgd om te bepalen of een bepaald tabaksproduct de in die bepaling neergelegde 3 %-grens bereikt, moet worden vastgesteld overeenkomstig het nationale recht van de betrokken lidstaat. |
| --- | --- |

2)

Artikel 7, lid 14, van richtlijn 2014/40 moet aldus worden uitgelegd dat, ten eerste, onder het begrip „productcategorie” in de zin van die bepaling ook sigaretten en shagtabak vallen en, ten tweede, de procedure die moet worden gevolgd om te bepalen of een bepaald tabaksproduct de in die bepaling neergelegde 3 %-grens bereikt, moet worden vastgesteld overeenkomstig het nationale recht van de betrokken lidstaat.

| 3) | De artikelen 8 tot en met 11 van richtlijn 2014/40 moeten aldus worden uitgelegd dat zij de lidstaten niet toestaan om, naast de omzettingsperioden van de artikelen 29 en 30 van die richtlijn, nog andere omzettingsperioden vast te stellen. |
| --- | --- |

3)

De artikelen 8 tot en met 11 van richtlijn 2014/40 moeten aldus worden uitgelegd dat zij de lidstaten niet toestaan om, naast de omzettingsperioden van de artikelen 29 en 30 van die richtlijn, nog andere omzettingsperioden vast te stellen.

| 4) | Uit het onderzoek van de tweede prejudiciële vraag is niet gebleken van feiten of omstandigheden die de geldigheid kunnen aantasten van artikel 9, lid 1, tweede alinea, lid 4, onder a), tweede zin, en lid 6, artikel 10, lid 1, onder b), e) en f), en artikel 11, lid 1, eerste alinea, eerste zin, van richtlijn 2014/40. |
| --- | --- |

4)

Uit het onderzoek van de tweede prejudiciële vraag is niet gebleken van feiten of omstandigheden die de geldigheid kunnen aantasten van artikel 9, lid 1, tweede alinea, lid 4, onder a), tweede zin, en lid 6, artikel 10, lid 1, onder b), e) en f), en artikel 11, lid 1, eerste alinea, eerste zin, van richtlijn 2014/40.

| 5) | Artikel 13, lid 1, onder c), en lid 3, van richtlijn 2014/40 moet aldus worden uitgelegd dat het de lidstaten opdraagt het gebruik van informatie die verwijst naar een smaak, naar geur- of smaakstoffen of naar andere additieven te verbieden, zelfs wanneer het niet om reclame-uitingen gaat en het gebruik van de betrokken ingrediënten nog is toegestaan. |
| --- | --- |

5)

Artikel 13, lid 1, onder c), en lid 3, van richtlijn 2014/40 moet aldus worden uitgelegd dat het de lidstaten opdraagt het gebruik van informatie die verwijst naar een smaak, naar geur- of smaakstoffen of naar andere additieven te verbieden, zelfs wanneer het niet om reclame-uitingen gaat en het gebruik van de betrokken ingrediënten nog is toegestaan.

| 6) | Uit het onderzoek van de derde vraag is niet gebleken van feiten of omstandigheden die de geldigheid kunnen aantasten van artikel 13, lid 1, onder c), en lid 3, van richtlijn 2014/40. |
| --- | --- |

6)

Uit het onderzoek van de derde vraag is niet gebleken van feiten of omstandigheden die de geldigheid kunnen aantasten van artikel 13, lid 1, onder c), en lid 3, van richtlijn 2014/40.

---

(1)  PB C 239 van 24.7.2017.

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/4 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/4

---

Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 31 januari 2019 — Islamic Republic of Iran Shipping Lines e.a./Raad van de Europese Unie, Europese Commissie

(Zaak C-225/17 P) (1)

((Hogere voorziening - Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid - Beperkende maatregelen ten aanzien van de Islamitische Republiek Iran - Bevriezing van tegoeden en financiële middelen - Nietigverklaring door het Gerecht van de Europese Unie van een plaatsing op een lijst - Wijziging van de criteria voor plaatsing op een lijst van personen en entiteiten waarvan de tegoeden worden bevroren - Nieuwe plaatsing - Bewijsmiddelen die dateren van vóór de eerste plaatsing - Feiten die bekend waren vóór de eerste plaatsing - Gezag van gewijsde - Omvang - Rechtszekerheid - Bescherming van het gewettigd vertrouwen - Ne-bis-in-idembeginsel - Effectieve rechterlijke bescherming))

(2019/C 112/05)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirantes: Islamic Republic of Iran Shipping Lines, Hafize Darya Shipping Lines (HDSL), Khazar Sea Shipping Lines Co., IRISL Europe GmbH, Qeshm Marine Services and Engineering Co., Irano Misr Shipping Co., Safiran Payam Darya Shipping Lines, Marine Information Technology Development Co, Rahbaran Omid Darya Ship Management Co., Hoopad Darya Shipping Agency, Valfajr 8th Shipping Line Co. (vertegenwoordigers: M. Lester, QC, M. Taher, solicitor)

Andere partijen in de procedure: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: J. Kneale en M. Bishop, gemachtigden), Europese Commissie (vertegenwoordigers: D. Gauci en T. Scharf, gemachtigden)

Dictum

| 1) | De hogere voorziening wordt afgewezen. |
| --- | --- |

1)

De hogere voorziening wordt afgewezen.

| 2) | Islamic Republic of Iran Shipping Lines, Hafize Darya Shipping Lines (HDSL), Khazar Shipping Lines, IRISL Europe GmbH, Qeshm Marine Services & Engineering Co., Irano Misr Shipping Co., Safiran Payam Darya Shipping Lines, Marine Information Technology Development Co., Rahbaran Omid Darya Ship Management Co., Hoopad Darya Shipping Agency en Valfajr 8th Shipping Line Co. worden verwezen in hun eigen kosten en in die van de Raad van de Europese Unie. |
| --- | --- |

2)

Islamic Republic of Iran Shipping Lines, Hafize Darya Shipping Lines (HDSL), Khazar Shipping Lines, IRISL Europe GmbH, Qeshm Marine Services & Engineering Co., Irano Misr Shipping Co., Safiran Payam Darya Shipping Lines, Marine Information Technology Development Co., Rahbaran Omid Darya Ship Management Co., Hoopad Darya Shipping Agency en Valfajr 8th Shipping Line Co. worden verwezen in hun eigen kosten en in die van de Raad van de Europese Unie.

| 3) | De Europese Commissie draagt haar eigen kosten. |
| --- | --- |

3)

De Europese Commissie draagt haar eigen kosten.

---

(1)  PB C 231 van 17.7.2017.

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/5 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/5

---

Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 30 januari 2019 — Koninkrijk België / Europese Commissie

(Zaak C-587/17 P) (1)

((Hogere voorziening - Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) - Verordening (EG) nr. 1290/2005 - Verordening (EU) nr. 1306/2013 - Uitgaven die aan financiering door de Europese Unie zijn onttrokken - Onverschuldigd betaalde restituties bij uitvoer - Terugvordering - Geen uitputting van alle rechtsmiddelen - Geen cassatieberoep na het negatieve advies van een advocaat bij het Hof van Cassatie (België) - Artikel 267 VWEU - Geen prejudiciële vraag aan het Hof - Nalatigheid van de lidstaat))

(2019/C 112/06)

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirant: Koninkrijk België (vertegenwoordigers: J.-C. Halleux, M. Jacobs en C. Pochet, gemachtigden, bijgestaan door E. Grégoire en J. Mariani, avocats)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Bouquet en B. Hofstötter, gemachtigden)

Dictum

| 1) | Het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 20 juli 2017, België/Commissie (T-287/16, niet gepubliceerd, EU:T:2017:531), wordt vernietigd. |
| --- | --- |

1)

Het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 20 juli 2017, België/Commissie (T-287/16, niet gepubliceerd, EU:T:2017:531), wordt vernietigd.

| 2) | Zaak T-287/16 wordt terugverwezen naar het Gerecht van de Europese Unie. |
| --- | --- |

2)

Zaak T-287/16 wordt terugverwezen naar het Gerecht van de Europese Unie.

| 3) | De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden. |
| --- | --- |

3)

De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.

---

(1)  PB C 412 van 4.12.2017.

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/6 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/6

---

Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 31 januari 2019 — Helleense Republiek / Europese Commissie

(Zaak C-6/18 P) (1)

((Hogere voorziening - Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) - Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo) - Verordening (EG) nr. 1290/2005 - Financiering van het gemeenschappelijk landbouwbeleid - Uitgesloten uitgaven - Uitgaven door de Helleense Republiek))

(2019/C 112/07)

Procestaal: Grieks

Partijen

Rekwirante: Helleense Republiek (vertegenwoordigers: G. Kanellopoulos, I. Pachi en A. Vasilopoulou, gemachtigden)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: D. Triantafyllou en A. Sauka, gemachtigden)

Dictum

| 1) | De hogere voorziening wordt afgewezen. |
| --- | --- |

1)

De hogere voorziening wordt afgewezen.

| 2) | De Helleense Republiek wordt verwezen in de kosten. |
| --- | --- |

2)

De Helleense Republiek wordt verwezen in de kosten.

---

(1)  PB C 63 van 19.2.2018.

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/6 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/6

---

Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 31 januari 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal da Relação de Lisboa -Portugal) — Agostinho da Silva Martins / Dekra Claims Services Portugal SA

(Zaak C-149/18) (1)

((Prejudiciële verwijzing - Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken - Recht dat van toepassing is op niet-contractuele verbintenissen - Verordening (EG) nr. 864/2007 (Rome II) - Artikelen 16 en 27 - Bepalingen van bijzonder dwingend recht - Richtlijn 2009/103/EG - Wettelijke aansprakelijkheidsverzekering voor motorrijtuigen - Artikel 28))

(2019/C 112/08)

Procestaal: Portugees

Verwijzende rechter

Tribunal da Relação de Lisboa

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Agostinho da Silva Martins

Verwerende partij: Dekra Claims Services Portugal SA

Dictum

| 1) | Artikel 16 van verordening (EG) nr. 864/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 11 juli 2007 betreffende het recht dat van toepassing is op niet-contractuele verbintenissen („Rome II”) moet aldus worden uitgelegd dat een nationale bepaling als die in het hoofdgeding, volgens welke de verjaringstermijn voor een vordering tot vergoeding van de schade als gevolg van een schadeverwekkende gebeurtenis drie jaar bedraagt, niet kan worden beschouwd als een bepaling van bijzonder dwingend recht in de zin van dat artikel, tenzij de geadieerde rechter op basis van een omstandige analyse van de bewoordingen, de algemene opzet en de doelstellingen van die bepaling alsmede de context waarin zij tot stand is gekomen, vaststelt dat in de nationale rechtsorde aan die bepaling een dergelijk groot belang toekomt dat het gerechtvaardigd is af te wijken van het recht dat krachtens artikel 4 van deze verordening is aangeduid als het van toepassing zijnde recht. |
| --- | --- |

1)

Artikel 16 van verordening (EG) nr. 864/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 11 juli 2007 betreffende het recht dat van toepassing is op niet-contractuele verbintenissen („Rome II”) moet aldus worden uitgelegd dat een nationale bepaling als die in het hoofdgeding, volgens welke de verjaringstermijn voor een vordering tot vergoeding van de schade als gevolg van een schadeverwekkende gebeurtenis drie jaar bedraagt, niet kan worden beschouwd als een bepaling van bijzonder dwingend recht in de zin van dat artikel, tenzij de geadieerde rechter op basis van een omstandige analyse van de bewoordingen, de algemene opzet en de doelstellingen van die bepaling alsmede de context waarin zij tot stand is gekomen, vaststelt dat in de nationale rechtsorde aan die bepaling een dergelijk groot belang toekomt dat het gerechtvaardigd is af te wijken van het recht dat krachtens artikel 4 van deze verordening is aangeduid als het van toepassing zijnde recht.

| 2) | Artikel 27 van verordening nr. 864/2007 moet aldus worden uitgelegd dat artikel 28 van richtlijn 2009/103/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 september 2009 betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en de controle op de verzekering tegen deze aansprakelijkheid, zoals omgezet in nationaal recht, geen regel van Unierecht inzake het toepasselijke recht op niet-contractuele verbintenissen vormt in de zin van dat artikel 27. |
| --- | --- |

2)

Artikel 27 van verordening nr. 864/2007 moet aldus worden uitgelegd dat artikel 28 van richtlijn 2009/103/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 september 2009 betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en de controle op de verzekering tegen deze aansprakelijkheid, zoals omgezet in nationaal recht, geen regel van Unierecht inzake het toepasselijke recht op niet-contractuele verbintenissen vormt in de zin van dat artikel 27.

---

(1)  PB C 161 van 7.5.2018.

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/7 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/7

---

Beschikking van het Hof (Tweede kamer) van 17 januari 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Giudice di pace di Roma Giudice di pace di Roma — Italië) — Pina Cipollone / Ministero della Giustizia

(Zaak C-600/17) (1)

((Prejudiciële verwijzing - Artikel 53, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof - Sociaal beleid - Arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd - Vrederechters - Kennelijke niet-ontvankelijkheid))

(2019/C 112/09)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Giudice di pace di Roma

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Pina Cipollone

Verwerende partij: Ministero della Giustizia

in aanwezigheid van: Unione Nazionale Giudici di Pace (Unagipa)

Dictum

Het verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Giudice di pace di Roma (vrederechter van Rome, Italië) bij beslissing van 25 augustus 2017, is kennelijk niet-ontvankelijk.

---

(1)  PB C 437 van 18.12.2017.

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/7 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/7

---

Beschikking van het Hof (Tweede kamer) van 17 januari 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Giudice di Pace di Roma — Italië) — Alberto Rossi / Ministero della Giustizia

(Zaak C-626/17) (1)

((Prejudiciële verwijzing - Artikel 53, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof - Sociale politiek - Arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd - Vrederechters - Kennelijke niet-ontvankelijkheid))

(2019/C 112/10)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Giudice di Pace di Roma

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Alberto Rossi

Verwerende partij: Ministero della Giustizia

in tegenwoordigheid van: Unione Nazionale Giudici di Pace (Unagipa), Associazione Nazionale Guidici di Pace, Coordinamento Nazionale Giustizia di Pace, Organismo Unitario della Magistratura Onoraria — Magistrati Onorari Riuniti, Maria Maddalena Acernese en 656 andere vrederechters, Angela Abbondandolo en 139 honorair aanklagers, Santina Adelfio en 101 andere honorair rechters

Dictum

Het door de Giudice di pace di Roma (vrederechter van Rome, Italië) bij beslissing van 17 oktober 2017 ingediende verzoek om een prejudiciële beslissing is kennelijk niet-ontvankelijk.

---

(1)  PB C 52 van 12.2.2018.

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/8 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/8

---

Beschikking van het Hof (Eerste kamer) van 10 januari 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Court of Appeal — Ierland) — Atif Mahmood e.a./Minister for Justice and Equality

(Zaak C-169/18) (1)

((Prejudiciële verwijzing - Afdoening zonder beslissing))

(2019/C 112/11)

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

Court of Appeal

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Atif Mahmood, Shabina Atif, Mohammed Ahsan, Mohammed Haroon, Nik Bibi Haroon, Noor Habib e.a.

Verwerende partij: Minister for Justice and Equality

Dictum

Op het door de Court of Appeal (rechter in tweede aanleg, Ierland) bij beslissing van 23 februari 2018 in zaak C-169/18 ingediende verzoek om een prejudiciële beslissing hoeft niet te worden beslist.

---

(1)  PB C 166 van 14.5.2018.

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/9 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/9

---

Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 30 januari 2019 — (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sofiyski gradski sad, Apelativen sad — Sofia — Bulgarije) — Strafzaken tegen AK (C-335/18) en EP (C-336/18)

(Gevoegde zaken C-335/18 en C-336/18) (1)

((„Prejudiciële verwijzing - Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof - Controle van liquide middelen die de Europese Unie binnenkomen of verlaten - Verordening (EG) nr. 1889/2005 - Artikel 3, lid 1 - Niet — nakoming van de aangifteplicht - Artikel 4, lid 2 - Maatregel van bewaring - Artikel 9, lid 1 - Door het nationale recht bepaalde sancties - Nationale regeling die naast de oplegging van een vrijheidsbenemende straf of een geldboete ten belope van één vijfde van het niet — aangegeven bedrag, voorziet in de confiscatie van dat bedrag ten bate van de staat - Evenredigheid”))

(2019/C 112/12)

Procestaal: Bulgaars

Verwijzende rechter

Sofiyski gradski sad, Apelativen sad — Sofia

Partijen in de strafzaken

AK (C-335/18), EP (C-336/18)

Dictum

Artikel 4, lid 2, en artikel 9, lid 1, van verordening nr. 1889/2005 van het Europees Parlement en de Raad van 26 oktober 2005 betreffende de controle van liquide middelen die de Gemeenschap binnenkomen of verlaten, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling, zoals die in het hoofdgeding, die als sanctie voor de niet-nakoming van de in artikel 3 van deze verordening bedoelde aangifteplicht, naast de oplegging van een vrijheidsbenemende straf van ten hoogste vijf jaar of van een geldboete ten belope van één vijfde van het niet-aangegeven bedrag aan liquide middelen, voorziet in de confiscatie van dat niet-aangegeven bedrag ten bate van de staat.

---

(1)  PB C 276 van 6.8.2018.

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/9 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/9

---

Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 30 januari 2019 — Verein Deutsche Sprache eV / Europese Commissie

(Zaak C-440/18 P) (1)

((Hogere voorziening - Artikel 181 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof - Toegang tot de documenten - Verordening (EG) nr. 1049/2001 - Documenten betreffende een besluit van de Europese Commissie inzake de wijzing van het voorkomen van de perszaal in het Berlaymontgebouw met een beperking van de aanplakking tot de Engelse en Franse taal - Weigering om volledige toegang te verlenen))

(2019/C 112/13)

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirante: Verein Deutsche Sprache eV (vertegenwoordiger: W. Ehrhardt, Rechtsanwalt)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: F. Erlbacher en F. Clotuche-Duvieusart, gemachtigden)

Dictum

| 1) | Het beroep wordt kennelijk niet-ontvankelijk verklaard. |
| --- | --- |

1)

Het beroep wordt kennelijk niet-ontvankelijk verklaard.

| 2) | Verein Deutsche Sprache eV zal haar eigen kosten dragen en die van de Europese Commissie. |
| --- | --- |

2)

Verein Deutsche Sprache eV zal haar eigen kosten dragen en die van de Europese Commissie.

---

(1)  PB C 294 van 20.8.2018.

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/10 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/10

---

Hogere voorziening ingesteld op 26 juni 2018 door Adrian Iordăchescu, Florina Iordăchescu, Mihaela Iordăchescu en Cristinel Iordăchescu tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 18 april 2018 in zaak T-298/17, Iordăchescu e.a. / Parlement e.a.

(Zaak C-426/18 P)

(2019/C 112/14)

Procestaal: Roemeens

Partijen

Rekwiranten: Adrian Iordăchescu, Florina Iordăchescu, Mihaela Iordăchescu en Cristinel Iordăchescu (vertegenwoordiger: A. Cuculis, avocat)

Andere partijen in de procedure: Europees Parlement, Raad van de Europese Unie, Europese Commissie

Bij beschikking van 31 januari 2018 heeft het Hof van Justitie (Negende kamer) de hogere voorziening afgewezen.

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/10 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/10

---

Hogere voorziening ingesteld op 3 september 2018 door Izba Gospodarcza Producentów i Operatorów Urządzeń Rozrywkowych tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 10 juli 2018 in zaak T-514/15, Izba Gospodarcza Producentów i Operatorów Urządzeń Rozrywkowych / Commissie

(Zaak C-560/18 P)

(2019/C 112/15)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: Izba Gospodarcza Producentów i Operatorów Urządzeń Rozrywkowych (vertegenwoordiger: P. Hoffman, adwokat)

Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, Koninkrijk Zweden, Republiek Polen

Conclusies

Rekwirante verzoekt het Hof:

| — | de beschikking van het Gerecht van de Europese Unie van 10 juli 2018 in zaak T-514/15, Izba Gospodarcza Producentów i Operatorów Urządzeń Rozrywkowych/Commissie te vernietigen; |
| --- | --- |

—

de beschikking van het Gerecht van de Europese Unie van 10 juli 2018 in zaak T-514/15, Izba Gospodarcza Producentów i Operatorów Urządzeń Rozrywkowych/Commissie te vernietigen;

| — | het besluit van de Europese Commissie van 12 juni 2015, GESTDEM 2015/1291, waarbij rekwirante toegang is geweigerd tot de door de Europese Commissie in het kader van kennisgevingsprocedure 2014/537/PL uitgebrachte uitvoerig gemotiveerde mening, en het besluit van de Europese Commissie van 17 juli 2015, GESTDEM 2015/1291, waarbij rekwirante toegang is geweigerd tot de door de Republiek Malta in het kader van kennisgevingsprocedure 2014/537/PL uitgebrachte uitvoerig gemotiveerde mening, nietig te verklaren en de Europese Commissie te verwijzen in haar eigen kosten en in de kosten van rekwirante; of, |
| --- | --- |

—

het besluit van de Europese Commissie van 12 juni 2015, GESTDEM 2015/1291, waarbij rekwirante toegang is geweigerd tot de door de Europese Commissie in het kader van kennisgevingsprocedure 2014/537/PL uitgebrachte uitvoerig gemotiveerde mening, en het besluit van de Europese Commissie van 17 juli 2015, GESTDEM 2015/1291, waarbij rekwirante toegang is geweigerd tot de door de Republiek Malta in het kader van kennisgevingsprocedure 2014/537/PL uitgebrachte uitvoerig gemotiveerde mening, nietig te verklaren en de Europese Commissie te verwijzen in haar eigen kosten en in de kosten van rekwirante; of,

| — | subsidiair, indien het Hof van Justitie van oordeel is dat de zaak niet in staat van wijzen is, de zaak terug te verwijzen naar het Gerecht van de Europese Unie en de beslissing omtrent de kosten aan te houden. |
| --- | --- |

—

subsidiair, indien het Hof van Justitie van oordeel is dat de zaak niet in staat van wijzen is, de zaak terug te verwijzen naar het Gerecht van de Europese Unie en de beslissing omtrent de kosten aan te houden.

Middelen en voornaamste argumenten

De hogere voorziening is gebaseerd op de volgende gronden:

| — | Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting (i) door in de punten 30 en 32 van de bestreden beschikking te oordelen dat het onwaarschijnlijk is dat de door rekwirante in het beroep aangevoerde onrechtmatigheid zich in de toekomst zal herhalen en dat rekwirante geen belang heeft bij de voortzetting van het beroep, en (ii) door in dezelfde punten te oordelen dat de relevante vraag in dit verband is, of het waarschijnlijk is dat zich in de toekomst een situatie zal voordoen waarin een wetsontwerp bij de Commissie wordt aangemeld om tegemoet te komen aan de bezorgdheid van deze laatste over de bestaande wetgeving van de kennisgevende lidstaat ten aanzien waarvan een inbreukprocedure loopt, en waarin de Commissie de toegang weigert tot een uitvoerig gemotiveerde mening die is uitgebracht op basis van richtlijn 98/34 (1), die betrekking heeft op dat wetsontwerp, waarbij deze weigering wordt gerechtvaardigd op grond van een algemeen vermoeden van niet-openbaarmaking die voortvloeit uit de noodzaak om het doel van deze inbreukprocedures te beschermen, terwijl het er in rechte niet om gaat of deze specifieke situatie zich waarschijnlijk zal herhalen, maar of de Commissie de uitleggingen van verordening nr. 1049/2001 (2) of richtlijn 98/34 die zij heeft aangehaald en die door rekwirante in haar beroep zijn bekritiseerd, in de toekomst waarschijnlijk zal toepassen. |
| --- | --- |

—

Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting (i) door in de punten 30 en 32 van de bestreden beschikking te oordelen dat het onwaarschijnlijk is dat de door rekwirante in het beroep aangevoerde onrechtmatigheid zich in de toekomst zal herhalen en dat rekwirante geen belang heeft bij de voortzetting van het beroep, en (ii) door in dezelfde punten te oordelen dat de relevante vraag in dit verband is, of het waarschijnlijk is dat zich in de toekomst een situatie zal voordoen waarin een wetsontwerp bij de Commissie wordt aangemeld om tegemoet te komen aan de bezorgdheid van deze laatste over de bestaande wetgeving van de kennisgevende lidstaat ten aanzien waarvan een inbreukprocedure loopt, en waarin de Commissie de toegang weigert tot een uitvoerig gemotiveerde mening die is uitgebracht op basis van richtlijn 98/34 (1), die betrekking heeft op dat wetsontwerp, waarbij deze weigering wordt gerechtvaardigd op grond van een algemeen vermoeden van niet-openbaarmaking die voortvloeit uit de noodzaak om het doel van deze inbreukprocedures te beschermen, terwijl het er in rechte niet om gaat of deze specifieke situatie zich waarschijnlijk zal herhalen, maar of de Commissie de uitleggingen van verordening nr. 1049/2001 (2) of richtlijn 98/34 die zij heeft aangehaald en die door rekwirante in haar beroep zijn bekritiseerd, in de toekomst waarschijnlijk zal toepassen.

| — | Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door in punt 33 van de bestreden beschikking te oordelen dat de noodzaak om uitspraak te doen in een zaak betreffende de weigering van de Commissie om documenten openbaar te maken wegens een vermeende „onlosmakelijke band” tussen deze documenten en de lopende inbreukprocedure waarbij de mondelinge behandeling is beëindigd, niet kan voortvloeien uit de noodzaak om rekwirante een effectieve rechterlijke bescherming te bieden en uit het feit dat, bij gebreke van een uitspraak, de Commissie aan rechterlijke toetsing van haar besluit zal kunnen ontsnappen, aangezien anders elke verzoeker wiens verzoek om toegang tot documenten aanvankelijk werd afgewezen, om een uitspraak tegen de Commissie zou kunnen verzoeken, zelfs indien het verzoek om toegang tot documenten werd ingewilligd na de instelling van het beroep bij het Gerecht. |
| --- | --- |

—

Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door in punt 33 van de bestreden beschikking te oordelen dat de noodzaak om uitspraak te doen in een zaak betreffende de weigering van de Commissie om documenten openbaar te maken wegens een vermeende „onlosmakelijke band” tussen deze documenten en de lopende inbreukprocedure waarbij de mondelinge behandeling is beëindigd, niet kan voortvloeien uit de noodzaak om rekwirante een effectieve rechterlijke bescherming te bieden en uit het feit dat, bij gebreke van een uitspraak, de Commissie aan rechterlijke toetsing van haar besluit zal kunnen ontsnappen, aangezien anders elke verzoeker wiens verzoek om toegang tot documenten aanvankelijk werd afgewezen, om een uitspraak tegen de Commissie zou kunnen verzoeken, zelfs indien het verzoek om toegang tot documenten werd ingewilligd na de instelling van het beroep bij het Gerecht.

| — | Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door in punt 34 van de bestreden beschikking te oordelen dat, hoewel het beroep van rekwirante tegen de litigieuze besluiten bijna drie jaar hangende was en meerdere memories en een terechtzitting omvatte, de sluiting van de procedure en de verplichting voor rekwirante of haar leden om opnieuw — deze keer in het kader van een beroep tot schadevergoeding tegen de Commissie — de onrechtmatigheid van de litigieuze besluiten aan te voeren, geen ongerechtvaardigde last op hen zou leggen. |
| --- | --- |

—

Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door in punt 34 van de bestreden beschikking te oordelen dat, hoewel het beroep van rekwirante tegen de litigieuze besluiten bijna drie jaar hangende was en meerdere memories en een terechtzitting omvatte, de sluiting van de procedure en de verplichting voor rekwirante of haar leden om opnieuw — deze keer in het kader van een beroep tot schadevergoeding tegen de Commissie — de onrechtmatigheid van de litigieuze besluiten aan te voeren, geen ongerechtvaardigde last op hen zou leggen.

| — | Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door in punt 34 van de bestreden beschikking te oordelen dat geen uitspraak behoeft te worden gedaan op basis van de door rekwirante of haar leden ingestelde vorderingen tot vergoeding van de schade die het gevolg is van de litigieuze besluiten, op de enkele grond dat (i) rekwirante niet heeft aangegeven of zij of haar leden „daadwerkelijk” van plan zijn om dergelijke vorderingen in te stellen, (ii) zij zich niet heeft gebaseerd op nauwkeurige, specifieke en controleerbare bewijzen met betrekking tot de gevolgen van de litigieuze besluiten, en (iii) zij geen nadere gegevens heeft verstrekt over de veroordelingen als gevolg van de weigering om toegang tot de documenten te verlenen, en ondanks het feit dat (iv) het Gerecht rekwirante heeft verwezen in haar eigen kosten, hetgeen dus specifieke en bepaalde schade vormt die door de litigieuze besluiten aan rekwirante is veroorzaakt. |
| --- | --- |

—

Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door in punt 34 van de bestreden beschikking te oordelen dat geen uitspraak behoeft te worden gedaan op basis van de door rekwirante of haar leden ingestelde vorderingen tot vergoeding van de schade die het gevolg is van de litigieuze besluiten, op de enkele grond dat (i) rekwirante niet heeft aangegeven of zij of haar leden „daadwerkelijk” van plan zijn om dergelijke vorderingen in te stellen, (ii) zij zich niet heeft gebaseerd op nauwkeurige, specifieke en controleerbare bewijzen met betrekking tot de gevolgen van de litigieuze besluiten, en (iii) zij geen nadere gegevens heeft verstrekt over de veroordelingen als gevolg van de weigering om toegang tot de documenten te verlenen, en ondanks het feit dat (iv) het Gerecht rekwirante heeft verwezen in haar eigen kosten, hetgeen dus specifieke en bepaalde schade vormt die door de litigieuze besluiten aan rekwirante is veroorzaakt.

| — | Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door in punt 34 van de bestreden beschikking te oordelen dat rekwirante geen belang heeft bij de voortzetting van het beroep, hoewel nietigverklaring van de litigieuze besluiten noodzakelijk is ter vergoeding van de immateriële schade die rekwirante als beroepsorganisatie heeft geleden, en er geen andere middelen zijn om die schade te vergoeden. |
| --- | --- |

—

Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door in punt 34 van de bestreden beschikking te oordelen dat rekwirante geen belang heeft bij de voortzetting van het beroep, hoewel nietigverklaring van de litigieuze besluiten noodzakelijk is ter vergoeding van de immateriële schade die rekwirante als beroepsorganisatie heeft geleden, en er geen andere middelen zijn om die schade te vergoeden.

---

(1)  Richtlijn 98/34/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 juni 1998 betreffende een informatieprocedure op het gebied van normen en technische voorschriften (PB 1998, L 204, blz. 37).

(2)  Verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (PB 2001, L 145, blz. 43).

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/12 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/12

---

Hogere voorziening ingesteld op 23 november 2018 door SC tegen de beschikking van het Gerecht (Negende kamer) van 19 september 2018 in zaak T-242/17, SC / Eulex Kosovo

(Zaak C-730/18 P)

(2019/C 112/16)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: SC (vertegenwoordigers: A. Kunst, Rechtsanwältin en L. Moro, avvocato)

Andere partij in de procedure: Eulex Kosovo

Conclusies

| — | de bestreden beschikking vernietigen; |
| --- | --- |

—

de bestreden beschikking vernietigen;

| — | het beroep toewijzen, behalve wat het vijfde middel betreft, |
| --- | --- |

—

het beroep toewijzen, behalve wat het vijfde middel betreft,

en bijgevolg:

| — | vaststellen dat EULEX bij de uitvoering van de overeenkomst en de toepassing van het OPLAN en van het concept operaties (Conops), alsook van de operationele standaardprocedures (OSPs), te weten de OSP betreffende de reorganisatie en de OSP betreffende de personeelsselectie, zowel haar contractuele verplichtingen als de beginselen van billijkheid en goede trouw heeft geschonden, waardoor rekwirante recht heeft op schadevergoeding; |
| --- | --- |

—

vaststellen dat EULEX bij de uitvoering van de overeenkomst en de toepassing van het OPLAN en van het concept operaties (Conops), alsook van de operationele standaardprocedures (OSPs), te weten de OSP betreffende de reorganisatie en de OSP betreffende de personeelsselectie, zowel haar contractuele verplichtingen als de beginselen van billijkheid en goede trouw heeft geschonden, waardoor rekwirante recht heeft op schadevergoeding;

| — | vaststellen dat EULEX tegenover rekwirante niet heeft voldaan aan haar niet-contractuele verplichtingen, daaronder begrepen haar recht op rechtvaardige en billijke arbeidsomstandigheden (artikel 31 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie), haar recht op behoorlijk bestuur, alsook het beginsel van onpartijdigheid (artikel 41 van het Handvest), waardoor rekwirante recht heeft op schadevergoeding; |
| --- | --- |

—

vaststellen dat EULEX tegenover rekwirante niet heeft voldaan aan haar niet-contractuele verplichtingen, daaronder begrepen haar recht op rechtvaardige en billijke arbeidsomstandigheden (artikel 31 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie), haar recht op behoorlijk bestuur, alsook het beginsel van onpartijdigheid (artikel 41 van het Handvest), waardoor rekwirante recht heeft op schadevergoeding;

| — | vaststellen dat het besluit over het intern vergelijkend onderzoek van 2016 en de niet-verlenging van rekwirantes arbeidsovereenkomst onrechtmatig is; |
| --- | --- |

—

vaststellen dat het besluit over het intern vergelijkend onderzoek van 2016 en de niet-verlenging van rekwirantes arbeidsovereenkomst onrechtmatig is;

| — | EULEX gelasten tot betaling van, ten eerste, vergoeding van rekwirantes materiële schade, ter hoogte van de niet-ontvangen salarissen, dat wil zeggen 19 maanden brutosalaris, vermeerderd met de dagvergoedingen en een salarisverhoging en, ten tweede, vergoeding van haar immateriële schade, ter hoogte van 50 000 EUR, wegens de onwettige besluiten en handelingen van EULEX; |
| --- | --- |

—

EULEX gelasten tot betaling van, ten eerste, vergoeding van rekwirantes materiële schade, ter hoogte van de niet-ontvangen salarissen, dat wil zeggen 19 maanden brutosalaris, vermeerderd met de dagvergoedingen en een salarisverhoging en, ten tweede, vergoeding van haar immateriële schade, ter hoogte van 50 000 EUR, wegens de onwettige besluiten en handelingen van EULEX;

subsidiair:

| — | de zaak terugverwijzen naar het Gerecht voor een uitspraak ten gronde op het ingestelde beroep; |
| --- | --- |

—

de zaak terugverwijzen naar het Gerecht voor een uitspraak ten gronde op het ingestelde beroep;

| — | verweerster verwijzen in de kosten van de procedure in eerste aanleg en in hogere voorziening. |
| --- | --- |

—

verweerster verwijzen in de kosten van de procedure in eerste aanleg en in hogere voorziening.

Middelen en voornaamste argumenten

Met haar hogere voorziening betoogt rekwirante dat het Gerecht bevoegd was om de door haar aanhangig gemaakte zaak af te doen. Het Gerecht zou blijk hebben gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door het beroep deels kennelijk niet-ontvankelijk en deels kennelijk rechtens ongegrond te verklaren.

Ter ondersteuning van de hogere voorziening voert rekwirante vijf middelen aan.

Eerste middel, ontleend aan schending van artikel 272 VWEU, aangezien het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door de derde vordering (namelijk het door rekwirante krachtens artikel 272 VWEU ingestelde beroep strekkende tot vaststelling van de onwettigheid van het besluit over het intern vergelijkend onderzoek van 2016 en van de niet-verlenging van de arbeidsovereenkomst) te herkwalificeren als een beroep tot nietigverklaring krachtens artikel 263 VWEU en dat beroep niet-ontvankelijk te verklaren.

Het Gerecht was niet bevoegd die herkwalificatie te verrichten en deed dit tegen de uitdrukkelijke wil van rekwirante. Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door rekwirante niet in staat te stellen haar standpunt over die herkwalificatie uiteen te zetten.

Tweede middel, ontleend aan schending van artikel 272 VWEU, rekwirantes recht op een doeltreffende voorziening in rechte ingevolge artikel 47 van het Handvest en het beginsel van gelijke behandeling, aangezien het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting doordat het heeft verklaard dat het geen bevoegdheid krachtens artikel 272 VWEU met betrekking tot de derde vordering had, en het de zaak dienaangaande niet ten gronde heeft onderzocht.

Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat het beroep tot vaststelling — volgens artikel 272 VWEU — van de onrechtmatigheid van het besluit over het intern vergelijkend onderzoek van 2016 en van de niet-verlenging van de arbeidsovereenkomst in wezen een beroep tot nietigverklaring krachtens artikel 263 VWEU betrof en dat die besluiten niet berusten op voorschriften die de betrokken overeenkomst regelen maar administratieve handelingen zijn die niet kunnen worden betwist krachtens artikel 272 VWEU.

Derde middel, ontleend aan (i) schending van de OSPs betreffende reorganisaties en personeelsselectie, het recht op behoorlijk bestuur, daaronder begrepen het beginsel van onpartijdigheid, en (ii) ontoereikende motivering, aangezien het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de niet-verlenging van rekwirantes overeenkomst voortvloeide uit het niet slagen voor het intern vergelijkend onderzoek van 2016.

Het Gerecht is voorbijgegaan aan de argumenten die rekwirante in het eerste, het tweede en het derde middel van haar verzoekschrift had aangevoerd, namelijk dat zij niet was geslaagd voor het intern vergelijkend onderzoek omdat de voorzitster van de jury zich noch had teruggetrokken, noch was gewraakt vanwege een duidelijk belangenconflict en vooringenomenheid harerzijds.

Vierde middel, ontleend aan schending van de artikelen 268 en 340, lid 2, VWEU, aangezien het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat het beroep tot schadevergoeding wegens niet-contractuele aansprakelijkheid voor het besluit over het intern vergelijkend onderzoek van 2016 en de niet-verlenging van arbeidsovereenkomst niet-ontvankelijk was. Rekwirante heeft een declaratoir beroep ingesteld dat wel ontvankelijk is verklaard, zodat het daarmee samenhangende beroep tot schadevergoeding eveneens ontvankelijk was.

Vijfde middel, ontleend aan schending van (i) de artikelen 268 en 340, lid 2, VWEU en de rechten die rekwirante ontleent aan de artikelen 31 en 41 van het Handvest (niet-contractuele aansprakelijkheid), alsook van (ii) de artikelen 272 en 340, lid 1, VWEU en de vereisten die waren vastgelegd in de oproep voor deelname van 2014 (contractuele aansprakelijkheid), aangezien het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de op niet-contractuele en contractuele aansprakelijkheid gebaseerde beroepen tot schadevergoeding betreffende de herhaaldelijke verzoeken aan rekwirante om examens voor het besturen van een voertuig af te leggen met als doel haar te intimideren, rechtens ongegrond waren.

De herhaaldelijke verzoeken van EULEX tot het dwingen van rekwirante om telkens weer een examen voor het besturen van een voertuig af te leggen, ook al was EULEX op de hoogte van haar handicap met betrekking tot haar rechterhand, waren onwettig. Als gevolg daarvan heeft zij immateriële schade geleden, waardoor zij recht heeft op schadevergoeding.

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/13 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/13

---

Hogere voorziening ingesteld op 26 november 2018 door Gugler France tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 25 september 2018 in zaak T-238/17, Gugler/EUIPO

(Zaak C-736/18 P)

(2019/C 112/17)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Gugler France (vertegenwoordigers: S. Guerlain, avocat)

Andere partij in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie, Alexander Gugler

Conclusies

| — | nietigverklaring van het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 25 september 2018 in zaak T-238/17 wegens schending van artikel 8, lid 4, van verordening (EU) 2017/1001 met betrekking tot de beoordeling van het verwarringsgevaar dat overeenkomt met de begrippen van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening 2017/1001; |
| --- | --- |

—

nietigverklaring van het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 25 september 2018 in zaak T-238/17 wegens schending van artikel 8, lid 4, van verordening (EU) 2017/1001 met betrekking tot de beoordeling van het verwarringsgevaar dat overeenkomt met de begrippen van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening 2017/1001;

| — | verwijzing van Alexander Gugler in de kosten van verzoekster in verband met de onderhavige procedure. |
| --- | --- |

—

verwijzing van Alexander Gugler in de kosten van verzoekster in verband met de onderhavige procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Verzoekster voert schending aan van artikel 8, lid 4, van verordening 2017/1001 en bijgevolg van artikel L 711-4 van de Franse wet op de intellectuele eigendom door niet vast te stellen dat er een economisch band bestaat die begint bij de houder van het oudere recht (verzoekster) en doorloopt naar de aanvrager van het betwiste merk (verweerder), en evenmin vast te stellen dat er mogelijk geen sprake is van verwarringsgevaar.

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/14 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/14

---

Hogere voorziening ingesteld op 27 november 2018 door OPS Újpesti Csökkentmunkaképességűek Ipari és Kereskedelmi Kft. (OPS Újpest Kft.) tegen de beschikking van het Gerecht (Zevende kamer) van 28 september 2018 in zaak T-708/17, OPS Újpest/Commissie

(Zaak C-741/18 P)

(2019/C 112/18)

Procestaal: Hongaars

Partijen

Rekwirante: OPS Újpesti Csökkentmunkaképességűek Ipari és Kereskedelmi Kft. (OPS Újpest Kft.) (vertegenwoordiger: L. Szabó, ügyvéd)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

Rekwirante verzoekt het Hof:

| — | de hogere voorziening ontvankelijk en gegrond te verklaren en derhalve de beschikking van het Gerecht (Zevende kamer) van 28 september 2018 in zaak OPS Újpest/Commissie (T-708/17, niet gepubliceerd, EU:T:2018:632), die op 2 oktober 2018 aan rekwirante is betekend, te vernietigen; |
| --- | --- |

—

de hogere voorziening ontvankelijk en gegrond te verklaren en derhalve de beschikking van het Gerecht (Zevende kamer) van 28 september 2018 in zaak OPS Újpest/Commissie (T-708/17, niet gepubliceerd, EU:T:2018:632), die op 2 oktober 2018 aan rekwirante is betekend, te vernietigen;

| — | de zaak terug te verwijzen naar het Gerecht, zodat het uitspraak kan doen op het tweede, het derde en het vierde niet-ontvankelijkheidsbezwaar; |
| --- | --- |

—

de zaak terug te verwijzen naar het Gerecht, zodat het uitspraak kan doen op het tweede, het derde en het vierde niet-ontvankelijkheidsbezwaar;

| — | verweerster in eerste aanleg te verwijzen in de kosten van de procedure in eerste aanleg en in hogere voorziening, tenzij de zaak terug wordt verwezen naar het Gerecht, in welk geval wordt gevraagd de beslissing over de genoemde kosten aan te houden tot het eindarrest. |
| --- | --- |

—

verweerster in eerste aanleg te verwijzen in de kosten van de procedure in eerste aanleg en in hogere voorziening, tenzij de zaak terug wordt verwezen naar het Gerecht, in welk geval wordt gevraagd de beslissing over de genoemde kosten aan te houden tot het eindarrest.

Middelen en voornaamste argumenten

Eerste middel

Volgens rekwirante vereist het rechtszekerheidsbeginsel dat betrokkenen precies de omvang kennen van de verplichtingen die zij ingevolge de hen betreffende regeling hebben, wat slechts het geval zal zijn als die regeling naar behoren bekend is gemaakt in de officiële taal van degenen tot wie zij is gericht.

Bij een niet naar behoren bekendgemaakte rechtshandeling moet voor de aanvang van de betekeningstermijn worden gekeken naar de datum waarop de eerste behoorlijke betekening heeft plaatsgevonden.

Tweede middel

Aangezien verweerster in eerste aanleg tijdens de procedure heeft betoogd dat het beroep niet-ontvankelijk is omdat de besluiten waarvan de nietigverklaring wordt gevorderd, geen definitieve besluiten zijn, daar het onderzoek nog lopende is, moet de rechterlijke behandeling wat dat betreft plaatsvinden voordat wordt stilgestaan bij de andere ontvankelijkheidsvragen.

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/15 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/15

---

Hogere voorziening ingesteld op 30 november 2018 door Lux-Rehab Foglalkoztató Non-Profit Kft. (Lux-Rehab Non-Profit Kft.) tegen de beschikking van het Gerecht (Zevende kamer) van 28 september 2018 in zaak T-710/17, Lux-Rehab Foglalkoztató Non-Profit/Commissie

(Zaak C-747/18 P)

(2019/C 112/19)

Procestaal: Hongaars

Partijen

Rekwirante: Lux-Rehab Foglalkoztató Non-Profit Kft. (Lux-Rehab Non-Profit Kft.) (vertegenwoordiger: L. Szabó, ügyvéd)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

Rekwirante verzoekt het Hof:

| — | de hogere voorziening ontvankelijk en gegrond te verklaren en derhalve de beschikking van het Gerecht (Zevende kamer) van 28 september 2018 in zaak Lux-Rehab Non-Profit/Commissie (T-710/17, niet gepubliceerd, EU:T:2018:630), die op 2 oktober 2018 aan rekwirante is betekend, te vernietigen; |
| --- | --- |

—

de hogere voorziening ontvankelijk en gegrond te verklaren en derhalve de beschikking van het Gerecht (Zevende kamer) van 28 september 2018 in zaak Lux-Rehab Non-Profit/Commissie (T-710/17, niet gepubliceerd, EU:T:2018:630), die op 2 oktober 2018 aan rekwirante is betekend, te vernietigen;

| — | de zaak terug te verwijzen naar het Gerecht, zodat het uitspraak kan doen op het tweede en het vierde niet-ontvankelijkheidsbezwaar; |
| --- | --- |

—

de zaak terug te verwijzen naar het Gerecht, zodat het uitspraak kan doen op het tweede en het vierde niet-ontvankelijkheidsbezwaar;

| — | verweerster in eerste aanleg te verwijzen in de kosten van de procedure in eerste aanleg en in hogere voorziening, tenzij de zaak terug wordt verwezen naar het Gerecht, in welk geval wordt gevraagd de beslissing over de genoemde kosten aan te houden tot het eindarrest. |
| --- | --- |

—

verweerster in eerste aanleg te verwijzen in de kosten van de procedure in eerste aanleg en in hogere voorziening, tenzij de zaak terug wordt verwezen naar het Gerecht, in welk geval wordt gevraagd de beslissing over de genoemde kosten aan te houden tot het eindarrest.

Middelen en voornaamste argumenten

Eerste middel

Rekwirante stelt dat de omstandigheid dat haar vordering strekt tot nietigverklaring van een besluit om geen bezwaar te maken als bedoeld in artikel 4, lid 3, van verordening nr. 659/1999 (1), haar betoog met betrekking tot de bescherming van haar procedurele rechten onderbouwt, zodat zij is aan te merken als belanghebbende, en voert tevens aan dat het verzoekschrift impliciet refereert aan de bescherming van rechten.

Tweede middel

Aangezien het Gerecht de bijlagen bij het verzoekschrift heeft uitgelegd en zich op basis van die uitlegging inhoudelijk heeft uitgesproken, kan niet op goede gronden staande worden gehouden dat het niet de taak van het Gerecht is om in de bijlagen de middelen en argumenten te zoeken en te vinden die door verzoekster in eerste aanleg (thans rekwirante) naar voren zijn gebracht.

Door van verzoekster in eerste aanleg te verlangen dat zij het bewijs levert van „concrete en tastbare gevolgen” van de concurrentieverstoring voor haar situatie en dat zij aldus aantoont dat zij rechtstreeks wordt geraakt door de bestreden handeling, houdt het Gerecht zich bezig met de feitelijke beoordeling van de situatie. Hierdoor vat het de voorwaarde van rechtstreekse geraaktheid verkeerd op.

Derde middel

Aangezien verweerster in eerste aanleg tijdens de procedure heeft betoogd dat de bestreden besluiten niet vatbaar zijn voor beroep omdat het geen definitieve besluiten zijn, daar het onderzoek nog lopende is, moet de rechterlijke behandeling wat dat betreft plaatsvinden voordat wordt stilgestaan bij de andere ontvankelijkheidsvragen.

---

(1)  Verordening (EG) nr. 659/1999 van de Raad van 22 maart 1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 93 van het EG-Verdrag (PB 1999, L 83, blz. 1).

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/16 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/16

---

Hogere voorziening ingesteld op 30 november 2018 door Motex Ipari és Szolgáltató Rehabilitációs Kft. (Motex Kft.) tegen de beschikking van het Gerecht (Zevende kamer) van 28 september 2018 in zaak T-713/17, Motex/Commissie

(Zaak C-748/18 P)

(2019/C 112/20)

Procestaal: Hongaars

Partijen

Rekwirante: Motex Ipari és Szolgáltató Rehabilitációs Kft. (Motex Kft.) (vertegenwoordiger: L. Szabó, ügyvéd)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

Rekwirante verzoekt het Hof:

| — | de hogere voorziening ontvankelijk en gegrond te verklaren en derhalve de beschikking van het Gerecht (Zevende kamer) van 28 september 2018 in zaak Motex/Commissie (T-713/17, niet gepubliceerd, EU:T:2018:631), die op 1 oktober 2018 aan rekwirante is betekend, te vernietigen; |
| --- | --- |

—

de hogere voorziening ontvankelijk en gegrond te verklaren en derhalve de beschikking van het Gerecht (Zevende kamer) van 28 september 2018 in zaak Motex/Commissie (T-713/17, niet gepubliceerd, EU:T:2018:631), die op 1 oktober 2018 aan rekwirante is betekend, te vernietigen;

| — | de zaak terug te verwijzen naar het Gerecht, zodat het uitspraak kan doen op het tweede en het vierde niet-ontvankelijkheidsbezwaar; |
| --- | --- |

—

de zaak terug te verwijzen naar het Gerecht, zodat het uitspraak kan doen op het tweede en het vierde niet-ontvankelijkheidsbezwaar;

| — | verweerster in eerste aanleg te verwijzen in de kosten van de procedure in eerste aanleg en in hogere voorziening, tenzij de zaak terug wordt verwezen naar het Gerecht, in welk geval wordt gevraagd de beslissing over de genoemde kosten aan te houden tot het eindarrest. |
| --- | --- |

—

verweerster in eerste aanleg te verwijzen in de kosten van de procedure in eerste aanleg en in hogere voorziening, tenzij de zaak terug wordt verwezen naar het Gerecht, in welk geval wordt gevraagd de beslissing over de genoemde kosten aan te houden tot het eindarrest.

Middelen en voornaamste argumenten

Eerste middel

Rekwirante stelt dat de omstandigheid dat haar vordering strekt tot nietigverklaring van een besluit om geen bezwaar te maken als bedoeld in artikel 4, lid 3, van verordening nr. 659/1999 (1), haar betoog met betrekking tot de bescherming van haar procedurele rechten onderbouwt, zodat zij is aan te merken als belanghebbende, en voert tevens aan dat het verzoekschrift impliciet refereert aan de bescherming van rechten.

Tweede middel

Aangezien het Gerecht de bijlagen bij het verzoekschrift heeft uitgelegd en zich op basis van die uitlegging inhoudelijk heeft uitgesproken, kan niet op goede gronden staande worden gehouden dat het niet de taak van het Gerecht is om in de bijlagen de middelen en argumenten te zoeken en te vinden die door verzoekster in eerste aanleg (thans rekwirante) naar voren zijn gebracht.

Door van verzoekster in eerste aanleg te verlangen dat zij het bewijs levert van „concrete en tastbare gevolgen” van de concurrentieverstoring voor haar situatie en dat zij aldus aantoont dat zij rechtstreeks wordt geraakt door de bestreden handeling, houdt het Gerecht zich bezig met de feitelijke beoordeling van de situatie. Hierdoor vat het de voorwaarde van rechtstreekse geraaktheid verkeerd op.

Derde middel

Aangezien verweerster in eerste aanleg tijdens de procedure heeft betoogd dat de bestreden besluiten niet vatbaar zijn voor beroep omdat het geen definitieve besluiten zijn, daar het onderzoek nog lopende is, moet de rechterlijke behandeling wat dat betreft plaatsvinden voordat wordt stilgestaan bij de andere ontvankelijkheidsvragen.

---

(1)  Verordening (EG) nr. 659/1999 van de Raad van 22 maart 1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 93 van het EG-Verdrag (PB 1999, L 83, blz. 1).

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/17 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/17

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Supremo (Spanje) op 5 december 2018 — Ayuntamiento de Pamplona / Orange Espagne S.A.U.

(Zaak C-764/18)

(2019/C 112/21)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Tribunal Supremo

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij in cassatie: Ayuntamiento de Pamplona

Verwerende partij in cassatie: Orange Espagne S.A.U.

Prejudiciële vragen

| 1) | Is richtlijn 2002/20/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 betreffende de machtiging voor elektronischecommunicatienetwerken en -diensten (machtigingsrichtlijn) (1) — zoals uitgelegd door het Hof ten aanzien van ondernemingen die actief zijn in de mobieletelecommunicatiesector –, met name de in de artikelen 12 en 13 ervan vastgestelde beperkingen op de uitoefening van de heffingsbevoegdheid van de lidstaten, van toepassing op ondernemingen die vastetelefonie- en internetdiensten aanbieden? |
| --- | --- |

1)

Is richtlijn 2002/20/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 betreffende de machtiging voor elektronischecommunicatienetwerken en -diensten (machtigingsrichtlijn) (1) — zoals uitgelegd door het Hof ten aanzien van ondernemingen die actief zijn in de mobieletelecommunicatiesector –, met name de in de artikelen 12 en 13 ervan vastgestelde beperkingen op de uitoefening van de heffingsbevoegdheid van de lidstaten, van toepassing op ondernemingen die vastetelefonie- en internetdiensten aanbieden?

| 2) | Indien de vorige vraag bevestigend wordt beantwoord (en wordt geoordeeld dat die richtlijn van toepassing is op de aanbieders van vastetelefonie- en internetdiensten), staan de artikelen 12 en 13 van richtlijn 2002/20/EG de lidstaten toe een bijdrage of een vergoeding op te leggen die uitsluitend wordt berekend op basis van de bruto-inkomsten die de onderneming — die de geïnstalleerde faciliteiten in eigendom bezit — uit de aanbieding van vastetelefonie- en internetdiensten op het betrokken grondgebied verkrijgt? |
| --- | --- |

2)

Indien de vorige vraag bevestigend wordt beantwoord (en wordt geoordeeld dat die richtlijn van toepassing is op de aanbieders van vastetelefonie- en internetdiensten), staan de artikelen 12 en 13 van richtlijn 2002/20/EG de lidstaten toe een bijdrage of een vergoeding op te leggen die uitsluitend wordt berekend op basis van de bruto-inkomsten die de onderneming — die de geïnstalleerde faciliteiten in eigendom bezit — uit de aanbieding van vastetelefonie- en internetdiensten op het betrokken grondgebied verkrijgt?

---

(1)  PB 2002, L 108, blz. 21.

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/17 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/17

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Koblenz (Duitsland) op 6 december 2018 — Stadtwerke Neuwied GmbH / RI

(Zaak C-765/18)

(2019/C 112/22)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Landgericht Koblenz

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij en verwerende partij in reconventie: Stadtwerke Neuwied GmbH

Verwerende partij en verzoekende partij in reconventie: RI

Prejudiciële vragen

| 1) | Moet artikel 3, lid 3, juncto bijlage A, onder b) en c), van richtlijn 2003/55/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2003 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor aardgas en houdende intrekking van richtlijn 98/30/EG (1) aldus worden uitgelegd dat de uitgebleven tijdige en rechtstreekse informatie van de afnemers van gas aangaande de voorwaarden, aanleiding en omvang van een ophanden zijnde tariefwijziging voor de levering van gas, in de weg staat aan de geldigheid van een dergelijke tariefwijziging? |
| --- | --- |

1)

Moet artikel 3, lid 3, juncto bijlage A, onder b) en c), van richtlijn 2003/55/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2003 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor aardgas en houdende intrekking van richtlijn 98/30/EG (1) aldus worden uitgelegd dat de uitgebleven tijdige en rechtstreekse informatie van de afnemers van gas aangaande de voorwaarden, aanleiding en omvang van een ophanden zijnde tariefwijziging voor de levering van gas, in de weg staat aan de geldigheid van een dergelijke tariefwijziging?

| 2) | Indien deze vraag bevestigend wordt beantwoord:
  Is artikel 3, lid 3, juncto bijlage A, onder b) en c), van richtlijn 2003/55/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2003 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor aardgas en houdende intrekking van richtlijn 98/30/EG sedert 1 juli 2004 rechtstreeks van toepassing op een privaatrechtelijk (in de vorm van een Duitse GmbH) georganiseerd leveringsbedrijf, aangezien de genoemde bepalingen van deze richtlijn inhoudelijk gezien onvoorwaardelijk zijn en dus zonder verdere omzettingshandeling kunnen worden toegepast, en de burger rechten verlenen ten aanzien van een organisatie die, ondanks haar privaatrechtelijke rechtsvorm, onder gezag van de staat staat omdat deze de enige aandeelhouder van de onderneming is? |
| --- | --- |

2)

Indien deze vraag bevestigend wordt beantwoord:

Is artikel 3, lid 3, juncto bijlage A, onder b) en c), van richtlijn 2003/55/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2003 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor aardgas en houdende intrekking van richtlijn 98/30/EG sedert 1 juli 2004 rechtstreeks van toepassing op een privaatrechtelijk (in de vorm van een Duitse GmbH) georganiseerd leveringsbedrijf, aangezien de genoemde bepalingen van deze richtlijn inhoudelijk gezien onvoorwaardelijk zijn en dus zonder verdere omzettingshandeling kunnen worden toegepast, en de burger rechten verlenen ten aanzien van een organisatie die, ondanks haar privaatrechtelijke rechtsvorm, onder gezag van de staat staat omdat deze de enige aandeelhouder van de onderneming is?

---

(1)  PB 2003, L 176, blz. 57.

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/18 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/18

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Halle (Duitsland) op 10 december 2018 — TK / Land Sachsen-Anhalt

(Zaak C-773/18)

(2019/C 112/23)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Verwaltungsgericht Halle

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: TK

Verwerende partij: Land Sachsen-Anhalt

Prejudiciële vragen

| 1) | Is een latere procentuele verhoging binnen een op grond van leeftijd discriminerend bezoldigingsstelsel opnieuw een discriminerende maatregel, indien het verhogingspercentage voor alle trappen van een salarisgroep hetzelfde is, waardoor het verschil tussen gediscrimineerden en niet-gediscrimineerden in absolute zin weliswaar verandert, maar niet in relatieve zin? |
| --- | --- |

1)

Is een latere procentuele verhoging binnen een op grond van leeftijd discriminerend bezoldigingsstelsel opnieuw een discriminerende maatregel, indien het verhogingspercentage voor alle trappen van een salarisgroep hetzelfde is, waardoor het verschil tussen gediscrimineerden en niet-gediscrimineerden in absolute zin weliswaar verandert, maar niet in relatieve zin?

| 2) | Indien op de eerste vraag bevestigend moet worden geantwoord, is een dergelijke procentuele verhoging voor alle leeftijdstrappen gerechtvaardigd, wanneer de verhoging voortvloeit uit het feit dat de oorspronkelijke bezoldiging beneden een door de grondwet van de lidstaat vastgelegd minimum ligt? |
| --- | --- |

2)

Indien op de eerste vraag bevestigend moet worden geantwoord, is een dergelijke procentuele verhoging voor alle leeftijdstrappen gerechtvaardigd, wanneer de verhoging voortvloeit uit het feit dat de oorspronkelijke bezoldiging beneden een door de grondwet van de lidstaat vastgelegd minimum ligt?

| 3) | Staat het Europees recht, met name artikel 9 van richtlijn 2000/78/EG (1), in de weg aan een regeling volgens welke een recht op schadevergoeding wegens een op grond van leeftijd discriminerende bezoldiging na twee maanden vervalt, wanneer






  — | de termijn begint te lopen vanaf de uitspraak van het arrest van 8 september 2011, C-297/10 en C-298/10, ECLI:EU:C:2011:560 (Hennigs en Mai), hoewel de betrokkene niet onder de federale ambtenaren-cao (Bundesangestelltentarifvertrag) valt, maar zijn persoonlijke situatie overeenkomt met die in het arrest van 9 september 2015, C-20/13, ECLI:EU:C:2015:561 (Unland), |
| --- | --- | --- |

3)

Staat het Europees recht, met name artikel 9 van richtlijn 2000/78/EG (1), in de weg aan een regeling volgens welke een recht op schadevergoeding wegens een op grond van leeftijd discriminerende bezoldiging na twee maanden vervalt, wanneer

—

de termijn begint te lopen vanaf de uitspraak van het arrest van 8 september 2011, C-297/10 en C-298/10, ECLI:EU:C:2011:560 (Hennigs en Mai), hoewel de betrokkene niet onder de federale ambtenaren-cao (Bundesangestelltentarifvertrag) valt, maar zijn persoonlijke situatie overeenkomt met die in het arrest van 9 september 2015, C-20/13, ECLI:EU:C:2015:561 (Unland),

| — | de betrokken ambtenaren en rechters (werknemers) alleen uit algemene openbare bronnen kennis kunnen nemen van het voornoemde arrest, |
| --- | --- |

—

de betrokken ambtenaren en rechters (werknemers) alleen uit algemene openbare bronnen kennis kunnen nemen van het voornoemde arrest,

| — | de publiekrechtelijke werkgevers (werkgevers) na de uitspraak van het voornoemde arrest een toepassing ervan op ambtenaren van de hand hebben gewezen en daarbij hebben betwist dat er sprake is van leeftijdsdiscriminatie, waarbij deze opvatting ten minste gedeeltelijk ook extern bekend is gemaakt, |
| --- | --- |

—

de publiekrechtelijke werkgevers (werkgevers) na de uitspraak van het voornoemde arrest een toepassing ervan op ambtenaren van de hand hebben gewezen en daarbij hebben betwist dat er sprake is van leeftijdsdiscriminatie, waarbij deze opvatting ten minste gedeeltelijk ook extern bekend is gemaakt,

| — | de bestuursrechters in eerste aanleg in hun rechtspraak binnen de genoemde termijn en ook in de periode daarna tot de uitspraak van het arrest van 19 juni 2014, C-501/12 tot en met C-506/12, C-540/12 en C-541/12, ECLI:EU:C:2014:2005 (Specht) in meerderheid hebben geoordeeld dat er geen sprake is van discriminatie op grond van leeftijd, |
| --- | --- |

—

de bestuursrechters in eerste aanleg in hun rechtspraak binnen de genoemde termijn en ook in de periode daarna tot de uitspraak van het arrest van 19 juni 2014, C-501/12 tot en met C-506/12, C-540/12 en C-541/12, ECLI:EU:C:2014:2005 (Specht) in meerderheid hebben geoordeeld dat er geen sprake is van discriminatie op grond van leeftijd,

| — | rechtspraak door hogere rechterlijke instanties gedurende de genoemde termijn niet bestond en de eerste uitspraak door de hoogste rechterlijke instantie pas is gedaan na het arrest Specht, |
| --- | --- |

—

rechtspraak door hogere rechterlijke instanties gedurende de genoemde termijn niet bestond en de eerste uitspraak door de hoogste rechterlijke instantie pas is gedaan na het arrest Specht,

| — | in een dienstbetrekking als ambtenaar of rechter (dienstverband) vervaltermijnen alleen gelden voor de vergoeding van bijzondere kosten en dergelijke termijnen niet korter zijn dan zes maanden, |
| --- | --- |

—

in een dienstbetrekking als ambtenaar of rechter (dienstverband) vervaltermijnen alleen gelden voor de vergoeding van bijzondere kosten en dergelijke termijnen niet korter zijn dan zes maanden,

| — | rechten op bezoldiging (beloning) onderworpen zijn aan een verjaringstermijn van drie jaar, die ingaat op het einde van het jaar waarin het recht opeisbaar is geworden en de begunstigde zijn recht kent of zou moeten kennen, en anders een verjaringstermijn van tien jaar geldt, |
| --- | --- |

—

rechten op bezoldiging (beloning) onderworpen zijn aan een verjaringstermijn van drie jaar, die ingaat op het einde van het jaar waarin het recht opeisbaar is geworden en de begunstigde zijn recht kent of zou moeten kennen, en anders een verjaringstermijn van tien jaar geldt,

| — | nationale rechten op bezoldiging (beloning) die niet wettelijk zijn vastgelegd, op korte termijn, dat wil zeggen binnen het begrotingsjaar waarvoor zij worden gevorderd, moeten worden uitgeoefend? |
| --- | --- |

—

nationale rechten op bezoldiging (beloning) die niet wettelijk zijn vastgelegd, op korte termijn, dat wil zeggen binnen het begrotingsjaar waarvoor zij worden gevorderd, moeten worden uitgeoefend?

| 4) | Maakt het voor het antwoord op de derde vraag verschil of de rechtssituatie onduidelijk of ondoorzichtig is? |
| --- | --- |

4)

Maakt het voor het antwoord op de derde vraag verschil of de rechtssituatie onduidelijk of ondoorzichtig is?

| 5) | Begint een vervaltermijn te lopen zodra de benadeelde groep personen op de hoogte is van het verschil in behandeling, of moet daarvoor ook de reden voor de verschillende behandeling, dus het onderscheidingscriterium bekend zijn? |
| --- | --- |

5)

Begint een vervaltermijn te lopen zodra de benadeelde groep personen op de hoogte is van het verschil in behandeling, of moet daarvoor ook de reden voor de verschillende behandeling, dus het onderscheidingscriterium bekend zijn?

---

(1)  Richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep (PB 2000, L 303, blz. 16).

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/19 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/19

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Halle (Duitsland) op 10 december 2018 — UL / Land Sachsen-Anhalt

(Zaak C-774/18)

(2019/C 112/24)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Verwaltungsgericht Halle

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: UL

Verwerende partij: Land Sachsen-Anhalt

Prejudiciële vragen

| 1) | Is een latere procentuele verhoging binnen een op grond van leeftijd discriminerend bezoldigingsstelsel opnieuw een discriminerende maatregel, indien het verhogingspercentage voor alle trappen van een salarisgroep hetzelfde is, waardoor het verschil tussen gediscrimineerden en niet-gediscrimineerden in absolute zin weliswaar verandert, maar niet in relatieve zin? |
| --- | --- |

1)

Is een latere procentuele verhoging binnen een op grond van leeftijd discriminerend bezoldigingsstelsel opnieuw een discriminerende maatregel, indien het verhogingspercentage voor alle trappen van een salarisgroep hetzelfde is, waardoor het verschil tussen gediscrimineerden en niet-gediscrimineerden in absolute zin weliswaar verandert, maar niet in relatieve zin?

| 2) | Indien op de eerste vraag bevestigend moet worden geantwoord, is een dergelijke procentuele verhoging voor alle leeftijdstrappen gerechtvaardigd, wanneer de verhoging voortvloeit uit het feit dat de oorspronkelijke bezoldiging beneden een door de grondwet van de lidstaat vastgelegd minimum ligt? |
| --- | --- |

2)

Indien op de eerste vraag bevestigend moet worden geantwoord, is een dergelijke procentuele verhoging voor alle leeftijdstrappen gerechtvaardigd, wanneer de verhoging voortvloeit uit het feit dat de oorspronkelijke bezoldiging beneden een door de grondwet van de lidstaat vastgelegd minimum ligt?

| 3) | Staat het Europees recht, met name artikel 9 van richtlijn 2000/78/EG (1), in de weg aan een regeling volgens welke een recht op schadevergoeding wegens een op grond van leeftijd discriminerende bezoldiging na twee maanden vervalt, wanneer






  — | de termijn begint te lopen vanaf de uitspraak van het arrest van 8 september 2011, C-297/10 en C-298/10, ECLI:EU:C:2011:560 (Hennigs en Mai), hoewel de betrokkene niet onder de federale ambtenaren-cao (Bundesangestelltentarifvertrag) valt, maar zijn persoonlijke situatie overeenkomt met die in het arrest van 19 juni 2014, C-501/12 tot en met C-506/12, C-540/12 en C-541/12, ECLI:EU:C:2014:2005 (Specht), |
| --- | --- | --- |

3)

Staat het Europees recht, met name artikel 9 van richtlijn 2000/78/EG (1), in de weg aan een regeling volgens welke een recht op schadevergoeding wegens een op grond van leeftijd discriminerende bezoldiging na twee maanden vervalt, wanneer

—

de termijn begint te lopen vanaf de uitspraak van het arrest van 8 september 2011, C-297/10 en C-298/10, ECLI:EU:C:2011:560 (Hennigs en Mai), hoewel de betrokkene niet onder de federale ambtenaren-cao (Bundesangestelltentarifvertrag) valt, maar zijn persoonlijke situatie overeenkomt met die in het arrest van 19 juni 2014, C-501/12 tot en met C-506/12, C-540/12 en C-541/12, ECLI:EU:C:2014:2005 (Specht),

| — | de betrokken ambtenaren en rechters (werknemers) alleen uit algemene openbare bronnen kennis kunnen nemen van het voornoemde arrest, |
| --- | --- |

—

de betrokken ambtenaren en rechters (werknemers) alleen uit algemene openbare bronnen kennis kunnen nemen van het voornoemde arrest,

| — | de publiekrechtelijke werkgevers (werkgevers) na de uitspraak van het voornoemde arrest een toepassing ervan op ambtenaren van de hand hebben gewezen en daarbij hebben betwist dat er sprake is van leeftijdsdiscriminatie, waarbij deze opvatting ten minste gedeeltelijk ook extern bekend is gemaakt, |
| --- | --- |

—

de publiekrechtelijke werkgevers (werkgevers) na de uitspraak van het voornoemde arrest een toepassing ervan op ambtenaren van de hand hebben gewezen en daarbij hebben betwist dat er sprake is van leeftijdsdiscriminatie, waarbij deze opvatting ten minste gedeeltelijk ook extern bekend is gemaakt,

| — | de bestuursrechters in eerste aanleg in hun rechtspraak binnen de genoemde termijn en ook in de periode daarna tot de uitspraak van het arrest Specht in meerderheid hebben geoordeeld dat er geen sprake is van discriminatie op grond van leeftijd, |
| --- | --- |

—

de bestuursrechters in eerste aanleg in hun rechtspraak binnen de genoemde termijn en ook in de periode daarna tot de uitspraak van het arrest Specht in meerderheid hebben geoordeeld dat er geen sprake is van discriminatie op grond van leeftijd,

| — | rechtspraak door hogere rechterlijke instanties gedurende de genoemde termijn niet bestond en de eerste uitspraak door de hoogste rechterlijke instantie pas is gedaan na het arrest Specht, |
| --- | --- |

—

rechtspraak door hogere rechterlijke instanties gedurende de genoemde termijn niet bestond en de eerste uitspraak door de hoogste rechterlijke instantie pas is gedaan na het arrest Specht,

| — | in een dienstbetrekking als ambtenaar of rechter (dienstverband) vervaltermijnen alleen gelden voor de vergoeding van bijzondere kosten en dergelijke termijnen niet korter zijn dan zes maanden, |
| --- | --- |

—

in een dienstbetrekking als ambtenaar of rechter (dienstverband) vervaltermijnen alleen gelden voor de vergoeding van bijzondere kosten en dergelijke termijnen niet korter zijn dan zes maanden,

| — | rechten op bezoldiging (beloning) onderworpen zijn aan een verjaringstermijn van drie jaar, die ingaat op het einde van het jaar waarin het recht opeisbaar is geworden en de begunstigde zijn recht kent of zou moeten kennen, en anders een verjaringstermijn van tien jaar geldt, |
| --- | --- |

—

rechten op bezoldiging (beloning) onderworpen zijn aan een verjaringstermijn van drie jaar, die ingaat op het einde van het jaar waarin het recht opeisbaar is geworden en de begunstigde zijn recht kent of zou moeten kennen, en anders een verjaringstermijn van tien jaar geldt,

| — | nationale rechten op bezoldiging (beloning) die niet wettelijk zijn vastgelegd, op korte termijn, dat wil zeggen binnen het begrotingsjaar waarvoor zij worden gevorderd, moeten worden uitgeoefend? |
| --- | --- |

—

nationale rechten op bezoldiging (beloning) die niet wettelijk zijn vastgelegd, op korte termijn, dat wil zeggen binnen het begrotingsjaar waarvoor zij worden gevorderd, moeten worden uitgeoefend?

| 4) | Maakt het voor het antwoord op de derde vraag verschil of de rechtssituatie onduidelijk of ondoorzichtig is? |
| --- | --- |

4)

Maakt het voor het antwoord op de derde vraag verschil of de rechtssituatie onduidelijk of ondoorzichtig is?

| 5) | Begint een vervaltermijn te lopen zodra de benadeelde groep personen op de hoogte is van het verschil in behandeling, of moet daarvoor ook de reden voor de verschillende behandeling, dus het onderscheidingscriterium bekend zijn? |
| --- | --- |

5)

Begint een vervaltermijn te lopen zodra de benadeelde groep personen op de hoogte is van het verschil in behandeling, of moet daarvoor ook de reden voor de verschillende behandeling, dus het onderscheidingscriterium bekend zijn?

---

(1)  Richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep (PB 2000, L 303, blz. 16).

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/20 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/20

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Halle (Duitsland) op 10 december 2018 — VM / Land Sachsen-Anhalt

(Zaak C-775/18)

(2019/C 112/25)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Verwaltungsgericht Halle

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: VM

Verwerende partij: Land Sachsen-Anhalt

Prejudiciële vragen

| 1) | Is een latere procentuele verhoging binnen een op grond van leeftijd discriminerend bezoldigingsstelsel opnieuw een discriminerende maatregel, indien het verhogingspercentage voor alle trappen van een salarisgroep hetzelfde is, waardoor het verschil tussen gediscrimineerden en niet-gediscrimineerden in absolute zin weliswaar verandert, maar niet in relatieve zin? |
| --- | --- |

1)

Is een latere procentuele verhoging binnen een op grond van leeftijd discriminerend bezoldigingsstelsel opnieuw een discriminerende maatregel, indien het verhogingspercentage voor alle trappen van een salarisgroep hetzelfde is, waardoor het verschil tussen gediscrimineerden en niet-gediscrimineerden in absolute zin weliswaar verandert, maar niet in relatieve zin?

| 2) | Indien op de eerste vraag bevestigend moet worden geantwoord, is een dergelijke procentuele verhoging voor alle leeftijdstrappen gerechtvaardigd, wanneer de verhoging voortvloeit uit het feit dat de oorspronkelijke bezoldiging beneden een door de grondwet van de lidstaat vastgelegd minimum ligt? |
| --- | --- |

2)

Indien op de eerste vraag bevestigend moet worden geantwoord, is een dergelijke procentuele verhoging voor alle leeftijdstrappen gerechtvaardigd, wanneer de verhoging voortvloeit uit het feit dat de oorspronkelijke bezoldiging beneden een door de grondwet van de lidstaat vastgelegd minimum ligt?

| 3) | Staat het Europees recht, met name artikel 9 van richtlijn 2000/78/EG (1), in de weg aan een regeling volgens welke een recht op schadevergoeding wegens een op grond van leeftijd discriminerende bezoldiging na twee maanden vervalt, wanneer






  — | de termijn begint te lopen vanaf de uitspraak van het arrest van 8 september 2011, C-297/10 en C-298/10, ECLI:EU:C:2011:560 (Hennigs en Mai), hoewel de betrokkene niet onder de federale ambtenaren-cao (Bundesangestelltentarifvertrag) valt, maar zijn persoonlijke situatie overeenkomt met die in het arrest van 19 juni 2014, C-501/12 tot en met C-506/12, C-540/12 en C-541/12, ECLI:EU:C:2014:2005 (Specht), |
| --- | --- | --- |

3)

Staat het Europees recht, met name artikel 9 van richtlijn 2000/78/EG (1), in de weg aan een regeling volgens welke een recht op schadevergoeding wegens een op grond van leeftijd discriminerende bezoldiging na twee maanden vervalt, wanneer

—

de termijn begint te lopen vanaf de uitspraak van het arrest van 8 september 2011, C-297/10 en C-298/10, ECLI:EU:C:2011:560 (Hennigs en Mai), hoewel de betrokkene niet onder de federale ambtenaren-cao (Bundesangestelltentarifvertrag) valt, maar zijn persoonlijke situatie overeenkomt met die in het arrest van 19 juni 2014, C-501/12 tot en met C-506/12, C-540/12 en C-541/12, ECLI:EU:C:2014:2005 (Specht),

| — | de betrokken ambtenaren en rechters (werknemers) alleen uit algemene openbare bronnen kennis kunnen nemen van het voornoemde arrest, |
| --- | --- |

—

de betrokken ambtenaren en rechters (werknemers) alleen uit algemene openbare bronnen kennis kunnen nemen van het voornoemde arrest,

| — | de publiekrechtelijke werkgevers (werkgevers) na de uitspraak van het voornoemde arrest een toepassing ervan op ambtenaren van de hand hebben gewezen en daarbij hebben betwist dat er sprake is van leeftijdsdiscriminatie, waarbij deze opvatting ten minste gedeeltelijk ook extern bekend is gemaakt, |
| --- | --- |

—

de publiekrechtelijke werkgevers (werkgevers) na de uitspraak van het voornoemde arrest een toepassing ervan op ambtenaren van de hand hebben gewezen en daarbij hebben betwist dat er sprake is van leeftijdsdiscriminatie, waarbij deze opvatting ten minste gedeeltelijk ook extern bekend is gemaakt,

| — | de bestuursrechters in eerste aanleg in hun rechtspraak binnen de genoemde termijn en ook in de periode daarna tot de uitspraak van het arrest Specht in meerderheid hebben geoordeeld dat er geen sprake is van discriminatie op grond van leeftijd, |
| --- | --- |

—

de bestuursrechters in eerste aanleg in hun rechtspraak binnen de genoemde termijn en ook in de periode daarna tot de uitspraak van het arrest Specht in meerderheid hebben geoordeeld dat er geen sprake is van discriminatie op grond van leeftijd,

| — | rechtspraak door hogere rechterlijke instanties gedurende de genoemde termijn niet bestond en de eerste uitspraak door de hoogste rechterlijke instantie pas is gedaan na het arrest Specht, |
| --- | --- |

—

rechtspraak door hogere rechterlijke instanties gedurende de genoemde termijn niet bestond en de eerste uitspraak door de hoogste rechterlijke instantie pas is gedaan na het arrest Specht,

| — | in een dienstbetrekking als ambtenaar of rechter (dienstverband) vervaltermijnen alleen gelden voor de vergoeding van bijzondere kosten en dergelijke termijnen niet korter zijn dan zes maanden, |
| --- | --- |

—

in een dienstbetrekking als ambtenaar of rechter (dienstverband) vervaltermijnen alleen gelden voor de vergoeding van bijzondere kosten en dergelijke termijnen niet korter zijn dan zes maanden,

| — | rechten op bezoldiging (beloning) onderworpen zijn aan een verjaringstermijn van drie jaar, die ingaat op het einde van het jaar waarin het recht opeisbaar is geworden en de begunstigde zijn recht kent of zou moeten kennen, en anders een verjaringstermijn van tien jaar geldt, |
| --- | --- |

—

rechten op bezoldiging (beloning) onderworpen zijn aan een verjaringstermijn van drie jaar, die ingaat op het einde van het jaar waarin het recht opeisbaar is geworden en de begunstigde zijn recht kent of zou moeten kennen, en anders een verjaringstermijn van tien jaar geldt,

| — | nationale rechten op bezoldiging (beloning) die niet wettelijk zijn vastgelegd, op korte termijn, dat wil zeggen binnen het begrotingsjaar waarvoor zij worden gevorderd, moeten worden uitgeoefend? |
| --- | --- |

—

nationale rechten op bezoldiging (beloning) die niet wettelijk zijn vastgelegd, op korte termijn, dat wil zeggen binnen het begrotingsjaar waarvoor zij worden gevorderd, moeten worden uitgeoefend?

| 4) | Maakt het voor het antwoord op de derde vraag verschil of de rechtssituatie onduidelijk of ondoorzichtig is? |
| --- | --- |

4)

Maakt het voor het antwoord op de derde vraag verschil of de rechtssituatie onduidelijk of ondoorzichtig is?

| 5) | Begint een vervaltermijn te lopen zodra de benadeelde groep personen op de hoogte is van het verschil in behandeling, of moet daarvoor ook de reden voor de verschillende behandeling, dus het onderscheidingscriterium bekend zijn? |
| --- | --- |

5)

Begint een vervaltermijn te lopen zodra de benadeelde groep personen op de hoogte is van het verschil in behandeling, of moet daarvoor ook de reden voor de verschillende behandeling, dus het onderscheidingscriterium bekend zijn?

---

(1)  Richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep (PB 2000, L 303, blz. 16).

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/21 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/21

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale ordinario di Roma (Italië) op 12 december 2018 — Società Italiana degli Autori ed Editori (S.I.A.E.)/Soundreef Ltd

(Zaak C-781/18)

(2019/C 112/26)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale ordinario di Roma

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Società Italiana degli Autori ed Editori (S.I.A.E.)

Verwerende partij: Soundreef Ltd

Prejudiciële vraag

Moet richtlijn 2014/26/EU (1) aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staat aan een nationale regeling die de toegang tot de markt voor de bemiddeling van auteursrechten, althans de verlening van licenties aan gebruikers, voorbehoudt aan organisaties die volgens de definitie van deze richtlijn kunnen worden gekwalificeerd als collectieve beheerorganisaties, met uitsluiting van organisaties die kunnen worden gekwalificeerd als onafhankelijke beheerentiteiten die in dezelfde staat of in andere lidstaten zijn opgericht?

---

(1)  Richtlijn 2014/26/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 betreffende het collectieve beheer van auteursrechten en naburige rechten en de multiterritoriale licentieverlening van rechten inzake muziekwerken voor het online gebruik ervan op de interne markt (PB 2014, L 84, blz. 72).

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/22 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/22

---

Hogere voorziening ingesteld op 12 december 2018 door het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 3 oktober 2018 in zaak T-313/17, Wajos GmbH/Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie

(Zaak C-783/18 P)

(2019/C 112/27)

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: D. Hanf, gemachtigde)

Andere partij in de procedure: Wajos GmbH

Conclusies

| — | vernietiging van het bestreden arrest; |
| --- | --- |

—

vernietiging van het bestreden arrest;

| — | verwijzing van Wajos GmbH in de kosten van EUIPO. |
| --- | --- |

—

verwijzing van Wajos GmbH in de kosten van EUIPO.

Middelen en voornaamste argumenten

Volgens het EUIPO is het bestreden arrest in strijd met artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 (1). Het Gerecht heeft voor de beoordeling van het onderscheidend vermogen van het betrokken merk een onjuiste toetsingsnorm toegepast, de relevante criteria niet onderzocht en daarenboven onjuiste onderzoekscriteria gebruikt.

Het bestreden arrest is tevens strijdig met de artikelen 36 en 53, lid 1, van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie, aangezien het verzoeker noch het Hof in staat stelt de redenen te begrijpen waarom het Gerecht tot de voor het dictum van het arrest bepalende slotsom is gekomen dat de vorm van het betrokken merk, gelet op hetgeen in de sector gangbaar is, van uitzonderlijke aard was.

---

(1)  Verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het Gemeenschapsmerk (PB 2009, L 78, blz. 1).

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/23 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/23

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 14 december 2018 — ratiopharm GmbH/Novartis Consumer Health GmbH

(Zaak C-786/18)

(2019/C 112/28)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesgerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: ratiopharm GmbH

Verwerende partij: Novartis Consumer Health GmbH

Prejudiciële vragen

| 1) | Moet artikel 96, lid 1, van richtlijn 2001/83/EG (1) aldus worden uitgelegd dat farmaceutische ondernemingen ook aan apothekers gratis medicinale eindproducten mogen verstrekken, indien de verpakking daarvan is voorzien van de vermelding „voor demonstratiedoeleinden”, de medicinale producten bedoeld zijn om door de apotheker te worden getest, er geen risico van (ongeopende) doorgifte aan de eindverbruiker bestaat en is voldaan aan de overige voorwaarden voor verstrekking van artikel 96, lid 1, onder a) tot en met d), en onder f) en g), van deze richtlijn? |
| --- | --- |

1)

Moet artikel 96, lid 1, van richtlijn 2001/83/EG (1) aldus worden uitgelegd dat farmaceutische ondernemingen ook aan apothekers gratis medicinale eindproducten mogen verstrekken, indien de verpakking daarvan is voorzien van de vermelding „voor demonstratiedoeleinden”, de medicinale producten bedoeld zijn om door de apotheker te worden getest, er geen risico van (ongeopende) doorgifte aan de eindverbruiker bestaat en is voldaan aan de overige voorwaarden voor verstrekking van artikel 96, lid 1, onder a) tot en met d), en onder f) en g), van deze richtlijn?

| 2) | Indien vraag 1 bevestigend wordt beantwoord: is het krachtens artikel 96, lid 2, van richtlijn 2001/83/EG geoorloofd dat een nationale bepaling als die van § 47, lid 3, van het Arzneimittelgesetz aldus wordt uitgelegd dat farmaceutische ondernemingen geen gratis medicinale eindproducten aan apothekers mogen verstrekken indien de verpakking daarvan is voorzien van de vermelding „voor demonstratiedoeleinden”, de medicinale producten bedoeld zijn om door de apotheker te worden getest, er geen risico van (ongeopende) doorgifte aan de eindverbruiker bestaat en is voldaan aan de overige voorwaarden voor verstrekking van artikel 96, lid 1, onder a) tot en met d), en onder f) en g), van deze richtlijn en van § 47, lid 4, van het Arzneimittelgesetz? |
| --- | --- |

2)

Indien vraag 1 bevestigend wordt beantwoord: is het krachtens artikel 96, lid 2, van richtlijn 2001/83/EG geoorloofd dat een nationale bepaling als die van § 47, lid 3, van het Arzneimittelgesetz aldus wordt uitgelegd dat farmaceutische ondernemingen geen gratis medicinale eindproducten aan apothekers mogen verstrekken indien de verpakking daarvan is voorzien van de vermelding „voor demonstratiedoeleinden”, de medicinale producten bedoeld zijn om door de apotheker te worden getest, er geen risico van (ongeopende) doorgifte aan de eindverbruiker bestaat en is voldaan aan de overige voorwaarden voor verstrekking van artikel 96, lid 1, onder a) tot en met d), en onder f) en g), van deze richtlijn en van § 47, lid 4, van het Arzneimittelgesetz?

---

(1)  Richtlijn 2001/83/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 november 2001 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik (PB 2001, L 311, blz. 67), zoals laatstelijk gewijzigd bij verordening (EU) 2017/745 (PB 2017, L 117, blz. 1).

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/23 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/23

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Commissione tributaria provinciale di Parma (Italië) op 14 december 2018 — Stanleyparma Sas, Stanleybet Malta Ltd / Agenzia delle Dogane e dei Monopoli UM Emilia Romagna — SOT Parma

(Zaak C-788/18)

(2019/C 112/29)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Commissione tributaria provinciale di Parma

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Stanleyparma Sas, Stanleybet Malta Ltd

Verwerende partij: Agenzia delle Dogane e dei Monopoli UM Emilia Romagna — SOT Parma

Prejudiciële vragen

| 1) | Moeten de artikelen 56, 57 en 52 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, de rechtspraak van het Hof van Justitie op het gebied van kansspelen en weddenschappen, in het bijzonder de arresten Gambelli (zaak C-243/01), Placanica (zaak C-338/04), Costa en Cifone (gevoegde zaken C-72/10 en C-77/10), en Laezza (zaak C-375/14), en op het gebied van belastingdiscriminatie, in het bijzonder de arresten Lindman (zaak C-42/02), Commissie/Spanje (zaak C-l53/08), en Blanco en Fabretti (gevoegde zaken C-344/13 en C-367/13), en de Unierechtelijke beginselen van gelijke behandeling en non-discriminatie, mede in het licht van het arrest van de Corte Costituzionale van 23 januari 2018, aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale regeling als de Italiaanse regeling in het hoofdgeding, volgens welke nationale tussenpersonen die spelgegevens doorgeven voor rekening van in een andere lidstaat van de Europese Unie gevestigde exploitanten van weddenschappen, inzonderheid met de kenmerken van de vennootschap Stanleybet Malta Ltd, en eventueel de exploitanten van weddenschappen zelf hoofdelijk met hun nationale tussenpersonen, onderworpen zijn aan de belasting op weddenschappen en kansspelen als bedoeld in de artikelen 1 tot en met 3 van decreto legislativo nr. 504 van 23 december 1998, zoals gewijzigd bij artikel 1, lid 66, onder b), van de Legge di Stabilità 2011? |
| --- | --- |

1)

Moeten de artikelen 56, 57 en 52 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, de rechtspraak van het Hof van Justitie op het gebied van kansspelen en weddenschappen, in het bijzonder de arresten Gambelli (zaak C-243/01), Placanica (zaak C-338/04), Costa en Cifone (gevoegde zaken C-72/10 en C-77/10), en Laezza (zaak C-375/14), en op het gebied van belastingdiscriminatie, in het bijzonder de arresten Lindman (zaak C-42/02), Commissie/Spanje (zaak C-l53/08), en Blanco en Fabretti (gevoegde zaken C-344/13 en C-367/13), en de Unierechtelijke beginselen van gelijke behandeling en non-discriminatie, mede in het licht van het arrest van de Corte Costituzionale van 23 januari 2018, aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale regeling als de Italiaanse regeling in het hoofdgeding, volgens welke nationale tussenpersonen die spelgegevens doorgeven voor rekening van in een andere lidstaat van de Europese Unie gevestigde exploitanten van weddenschappen, inzonderheid met de kenmerken van de vennootschap Stanleybet Malta Ltd, en eventueel de exploitanten van weddenschappen zelf hoofdelijk met hun nationale tussenpersonen, onderworpen zijn aan de belasting op weddenschappen en kansspelen als bedoeld in de artikelen 1 tot en met 3 van decreto legislativo nr. 504 van 23 december 1998, zoals gewijzigd bij artikel 1, lid 66, onder b), van de Legge di Stabilità 2011?

| 2) | Moeten de artikelen 56, 57 en 52 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, de rechtspraak van het Hof van Justitie op het gebied van kansspelen en weddenschappen, in het bijzonder de arresten Gambelli (zaak C-243/01), Placanica (zaak C-338/04), Costa en Cifone (gevoegde zaken C-72/10 en C-77/10), en Laezza (zaak C-375/14), en op het gebied van belastingdiscriminatie, in het bijzonder de arresten Lindman (zaak C-42/02), Commissie/Spanje (zaak C-l53/08), en Blanco en Fabretti (gevoegde zaken C-344/13 en C-367/13), en de Unierechtelijke beginselen van gelijke behandeling en non-discriminatie, mede in het licht van het arrest van de Corte Costituzionale van 23 januari 2018, aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale regeling als de Italiaanse regeling in het hoofdgeding, volgens welke alleen nationale tussenpersonen die spelgegevens doorgeven voor rekening van in een andere lidstaat van de Europese Unie gevestigde exploitanten van weddenschappen, inzonderheid met de kenmerken van de vennootschap Stanleybet Malta Ltd, onderworpen zijn aan de belasting op weddenschappen en kansspelen als bedoeld in de artikelen 1 tot en met 3 van decreto legislativo nr. 504 van 23 december 1998, zoals gewijzigd bij artikel 1, lid 66, onder b), van de Legge di Stabilità 2011, en niet tevens nationale tussenpersonen die spelgegevens doorgeven voor rekening van exploitanten van weddenschappen met een door de staat verleende concessie die dezelfde activiteit verrichten? |
| --- | --- |

2)

Moeten de artikelen 56, 57 en 52 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, de rechtspraak van het Hof van Justitie op het gebied van kansspelen en weddenschappen, in het bijzonder de arresten Gambelli (zaak C-243/01), Placanica (zaak C-338/04), Costa en Cifone (gevoegde zaken C-72/10 en C-77/10), en Laezza (zaak C-375/14), en op het gebied van belastingdiscriminatie, in het bijzonder de arresten Lindman (zaak C-42/02), Commissie/Spanje (zaak C-l53/08), en Blanco en Fabretti (gevoegde zaken C-344/13 en C-367/13), en de Unierechtelijke beginselen van gelijke behandeling en non-discriminatie, mede in het licht van het arrest van de Corte Costituzionale van 23 januari 2018, aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale regeling als de Italiaanse regeling in het hoofdgeding, volgens welke alleen nationale tussenpersonen die spelgegevens doorgeven voor rekening van in een andere lidstaat van de Europese Unie gevestigde exploitanten van weddenschappen, inzonderheid met de kenmerken van de vennootschap Stanleybet Malta Ltd, onderworpen zijn aan de belasting op weddenschappen en kansspelen als bedoeld in de artikelen 1 tot en met 3 van decreto legislativo nr. 504 van 23 december 1998, zoals gewijzigd bij artikel 1, lid 66, onder b), van de Legge di Stabilità 2011, en niet tevens nationale tussenpersonen die spelgegevens doorgeven voor rekening van exploitanten van weddenschappen met een door de staat verleende concessie die dezelfde activiteit verrichten?

| 3) | Verzetten de artikelen 52, 56 e. v. van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, de rechtspraak van het Hof van Justitie op het gebied van kansspelen en weddenschappen en de beginselen van gelijke behandeling en non-discriminatie zich, mede in het licht van het arrest van de Corte Costituzionale van 23 januari 2018, tegen een nationale regeling als de Italiaanse regeling in artikel 1, lid 644, onder g), van wet nr. 190/2014, volgens welke nationale tussenpersonen die spelgegevens doorgeven voor rekening van in een andere lidstaat van de Europese Unie gevestigde exploitanten van weddenschappen, inzonderheid met de kenmerken van de vennootschap Stanleybet Malta Ltd, en eventueel de exploitanten van weddenschappen zelf hoofdelijk met hun nationale tussenpersonen, gehouden zijn tot betaling van de belasting op weddenschappen en kansspelen als bedoeld in decreto legislativo nr. 504/1998 over een forfaitaire belastinggrondslag ten bedrage van drie maal het gemiddelde bedrag dat wordt ingezameld in de provincie waar de inrichting of het inzamelpunt zich bevindt, zoals afgeleid uit de gegevens die de nationale totalisator heeft geregistreerd voor het belastingtijdvak voorafgaand aan het betrokken belastingtijdvak? |
| --- | --- |

3)

Verzetten de artikelen 52, 56 e. v. van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, de rechtspraak van het Hof van Justitie op het gebied van kansspelen en weddenschappen en de beginselen van gelijke behandeling en non-discriminatie zich, mede in het licht van het arrest van de Corte Costituzionale van 23 januari 2018, tegen een nationale regeling als de Italiaanse regeling in artikel 1, lid 644, onder g), van wet nr. 190/2014, volgens welke nationale tussenpersonen die spelgegevens doorgeven voor rekening van in een andere lidstaat van de Europese Unie gevestigde exploitanten van weddenschappen, inzonderheid met de kenmerken van de vennootschap Stanleybet Malta Ltd, en eventueel de exploitanten van weddenschappen zelf hoofdelijk met hun nationale tussenpersonen, gehouden zijn tot betaling van de belasting op weddenschappen en kansspelen als bedoeld in decreto legislativo nr. 504/1998 over een forfaitaire belastinggrondslag ten bedrage van drie maal het gemiddelde bedrag dat wordt ingezameld in de provincie waar de inrichting of het inzamelpunt zich bevindt, zoals afgeleid uit de gegevens die de nationale totalisator heeft geregistreerd voor het belastingtijdvak voorafgaand aan het betrokken belastingtijdvak?

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/24 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/24

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Italië) op 12 december 2018 — AQ e.a. / Corte dei Conti e.a.

(Zaak C-789/18)

(2019/C 112/30)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: AQ e.a.

Verwerende partijen: Corte dei Conti, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Economia e delle Finanze, Inps-Gestione

Prejudiciële vragen

| 1) | Staan artikel 3, leden 2 en 3, VEU, de artikelen 9, 45, 126, 145, 146, 147 en artikel 151, lid 1, VWEU, artikel 15, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, en de artikelen 3 en 5 van de Europese pijler van sociale rechten in de weg aan een nationale bepaling als artikel 1, lid 489, van wet nr. 147/2013, voor zover deze bepaling de Italiaanse overheidsinstanties ertoe aanzet om bij de werving van personeel en de toekenning van opdrachten de voorkeur te geven aan uitsluitend werknemers die reeds een pensioen van de Italiaanse socialezekerheidsinstellingen genieten? |
| --- | --- |

1)

Staan artikel 3, leden 2 en 3, VEU, de artikelen 9, 45, 126, 145, 146, 147 en artikel 151, lid 1, VWEU, artikel 15, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, en de artikelen 3 en 5 van de Europese pijler van sociale rechten in de weg aan een nationale bepaling als artikel 1, lid 489, van wet nr. 147/2013, voor zover deze bepaling de Italiaanse overheidsinstanties ertoe aanzet om bij de werving van personeel en de toekenning van opdrachten de voorkeur te geven aan uitsluitend werknemers die reeds een pensioen van de Italiaanse socialezekerheidsinstellingen genieten?

| 2) | Staan artikel 106, lid 1, en artikel 107 VWEU in de weg aan een nationale bepaling als artikel 1, lid 489, van wet nr. 147/2013, volgens welke de Italiaanse overheidsinstanties die economische activiteiten uitoefenen, waarbij zij artikel 101 VWEU en volgende in acht moeten nemen, gebruik mogen maken van de arbeid van personen die ermee akkoord zijn gegaan om geheel of gedeeltelijk afstand te doen van de beloning voor de geleverde arbeid, wat een kostenbesparing oplevert die deze overheidsinstanties een concurrentieel voordeel ten opzichte van andere marktdeelnemers verschaft? |
| --- | --- |

2)

Staan artikel 106, lid 1, en artikel 107 VWEU in de weg aan een nationale bepaling als artikel 1, lid 489, van wet nr. 147/2013, volgens welke de Italiaanse overheidsinstanties die economische activiteiten uitoefenen, waarbij zij artikel 101 VWEU en volgende in acht moeten nemen, gebruik mogen maken van de arbeid van personen die ermee akkoord zijn gegaan om geheel of gedeeltelijk afstand te doen van de beloning voor de geleverde arbeid, wat een kostenbesparing oplevert die deze overheidsinstanties een concurrentieel voordeel ten opzichte van andere marktdeelnemers verschaft?

| 3) | Staan de artikelen 2, 3 en 6 VEU, artikel 126 en artikel 151, lid 1, VWEU, artikel 15, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en artikel 3 en artikel 7, onder a), van de Europese pijler van sociale rechten in de weg aan een nationale bepaling als artikel 1, lid 489, van wet nr. 147/2013, volgens welke een werknemer, in de in deze bepaling genoemde omstandigheden, geldig geheel of gedeeltelijk afstand kan doen van de beloning voor de geleverde arbeid, ook al wil de werknemer met die afstand alleen vermijden dat hij zijn werk verliest? |
| --- | --- |

3)

Staan de artikelen 2, 3 en 6 VEU, artikel 126 en artikel 151, lid 1, VWEU, artikel 15, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en artikel 3 en artikel 7, onder a), van de Europese pijler van sociale rechten in de weg aan een nationale bepaling als artikel 1, lid 489, van wet nr. 147/2013, volgens welke een werknemer, in de in deze bepaling genoemde omstandigheden, geldig geheel of gedeeltelijk afstand kan doen van de beloning voor de geleverde arbeid, ook al wil de werknemer met die afstand alleen vermijden dat hij zijn werk verliest?

| 4) | Staan de artikelen 2, 3 en 6 VEU, artikel 14, artikel 15, lid 1, artikel 126 en artikel 151, lid 1, VWEU, artikel 31, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, en artikelen 5, 6 en 10 van de Europese pijler van sociale rechten in de weg aan een nationale bepaling als artikel 1, lid 489, van wet nr. 147/2013, volgens welke een werknemer, in de in deze bepaling genoemde omstandigheden, arbeidsprestaties kan verrichten ten behoeve van een Italiaanse overheidsinstantie en daarbij geheel of gedeeltelijk afstand kan doen van de vergoeding voor de geleverde arbeid, ook al is ten aanzien van een dergelijke afstand niet voorzien in enige wijziging van de arbeidsorganisatie, noch in termen van arbeidstijd noch voor wat betreft de omvang en de kwaliteit van de te verrichten arbeid, en van de daaruit voortvloeiende verantwoordelijkheid, en derhalve ook wanneer de gedeeltelijke afstand van de vergoeding tot een aanzienlijke wijziging van de arbeidsverhouding leidt, zowel vanuit het oogpunt van de evenredigheid tussen de vergoeding en de kwaliteit en de omvang van de verrichte arbeid, als op grond van het feit dat de werknemer daardoor wordt gedwongen om zijn activiteit in niet-optimale arbeidsomstandigheden uit te oefenen, met als gevolg dat hij minder gemotiveerd is om te werken en het optreden van de overheidsinstantie dientengevolge minder doeltreffend is? |
| --- | --- |

4)

Staan de artikelen 2, 3 en 6 VEU, artikel 14, artikel 15, lid 1, artikel 126 en artikel 151, lid 1, VWEU, artikel 31, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, en artikelen 5, 6 en 10 van de Europese pijler van sociale rechten in de weg aan een nationale bepaling als artikel 1, lid 489, van wet nr. 147/2013, volgens welke een werknemer, in de in deze bepaling genoemde omstandigheden, arbeidsprestaties kan verrichten ten behoeve van een Italiaanse overheidsinstantie en daarbij geheel of gedeeltelijk afstand kan doen van de vergoeding voor de geleverde arbeid, ook al is ten aanzien van een dergelijke afstand niet voorzien in enige wijziging van de arbeidsorganisatie, noch in termen van arbeidstijd noch voor wat betreft de omvang en de kwaliteit van de te verrichten arbeid, en van de daaruit voortvloeiende verantwoordelijkheid, en derhalve ook wanneer de gedeeltelijke afstand van de vergoeding tot een aanzienlijke wijziging van de arbeidsverhouding leidt, zowel vanuit het oogpunt van de evenredigheid tussen de vergoeding en de kwaliteit en de omvang van de verrichte arbeid, als op grond van het feit dat de werknemer daardoor wordt gedwongen om zijn activiteit in niet-optimale arbeidsomstandigheden uit te oefenen, met als gevolg dat hij minder gemotiveerd is om te werken en het optreden van de overheidsinstantie dientengevolge minder doeltreffend is?

| 5) | Staan de artikelen 2, 3 en 6 VEU, artikel 126 en artikel 151, lid 1, VWEU, artikel 15, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en artikel 6 van de Europese pijler van sociale rechten in de weg aan artikel 1, lid 489, van wet nr. 147/2013, juncto artikel 23 ter, lid 1, van wetsbesluit nr. 201/2011, dat is omgezet in wet nr. 214/2011, voor zover deze bepalingen een Italiaanse overheidsinstantie de mogelijkheid bieden/verplichten om ook gedurende de arbeidsverhouding of in de loop van de samenwerking het aan de werknemer verschuldigde loon te verminderen op basis van de maximumvergoeding waarnaar voormeld artikel 23 ter, lid 1, van beluit nr. 201/2011, omgezet in wet nr. 214/2011, verwijst, welke vermindering dus het gevolg is van een niet-voorzienbare gebeurtenis en in ieder geval berust op een niet voor de hand liggende regeling, en dit ondanks de informatie die bij aanvang van de arbeidsverhouding aan de werknemer is verstrekt? |
| --- | --- |

5)

Staan de artikelen 2, 3 en 6 VEU, artikel 126 en artikel 151, lid 1, VWEU, artikel 15, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en artikel 6 van de Europese pijler van sociale rechten in de weg aan artikel 1, lid 489, van wet nr. 147/2013, juncto artikel 23 ter, lid 1, van wetsbesluit nr. 201/2011, dat is omgezet in wet nr. 214/2011, voor zover deze bepalingen een Italiaanse overheidsinstantie de mogelijkheid bieden/verplichten om ook gedurende de arbeidsverhouding of in de loop van de samenwerking het aan de werknemer verschuldigde loon te verminderen op basis van de maximumvergoeding waarnaar voormeld artikel 23 ter, lid 1, van beluit nr. 201/2011, omgezet in wet nr. 214/2011, verwijst, welke vermindering dus het gevolg is van een niet-voorzienbare gebeurtenis en in ieder geval berust op een niet voor de hand liggende regeling, en dit ondanks de informatie die bij aanvang van de arbeidsverhouding aan de werknemer is verstrekt?

| 6) | Staan de artikelen 2, 3 en 6 VEU, de artikelen 8 en 126 VWEU, de artikelen 20 en 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en de artikelen 10 en 15 van de Europese pijler van sociale rechten in de weg aan een nationale bepaling als artikel 1, lid 489, van wet nr. 147/2013, volgens welke de Italiaanse overheidsinstanties, in de in deze bepaling genoemde omstandigheden, de vergoedingen voor hun werknemers en medewerkers die een pensioen van een socialezekerheidsinstelling genieten, dienen te verminderen, waarvan deze werknemers en medewerkers de dupe zijn doordat zij over andere inkomsten beschikken, wat een rem zet op de verlenging van het actieve beroepsleven, op het particulier economisch initiatief en op de opbouw en de groei van particuliere vermogens, die niettemin bronnen van rijkdom voor de natie vormen? |
| --- | --- |

6)

Staan de artikelen 2, 3 en 6 VEU, de artikelen 8 en 126 VWEU, de artikelen 20 en 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en de artikelen 10 en 15 van de Europese pijler van sociale rechten in de weg aan een nationale bepaling als artikel 1, lid 489, van wet nr. 147/2013, volgens welke de Italiaanse overheidsinstanties, in de in deze bepaling genoemde omstandigheden, de vergoedingen voor hun werknemers en medewerkers die een pensioen van een socialezekerheidsinstelling genieten, dienen te verminderen, waarvan deze werknemers en medewerkers de dupe zijn doordat zij over andere inkomsten beschikken, wat een rem zet op de verlenging van het actieve beroepsleven, op het particulier economisch initiatief en op de opbouw en de groei van particuliere vermogens, die niettemin bronnen van rijkdom voor de natie vormen?

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/26 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/26

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Italië) op 12 december 2018 — ZQ / Corte dei Conti e.a.

(Zaak C-790/18)

(2019/C 112/31)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: ZQ

Verwerende partijen: Corte dei Conti, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Economia e delle Finanze

Prejudiciële vragen

| 1) | Staan artikel 3, leden 2 en 3, VEU, de artikelen 9, 45, 126, 145, 146, 147 en artikel 151, lid 1, VWEU, artikel 15, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, en de artikelen 3 en 5 van de Europese pijler van sociale rechten in de weg aan een nationale bepaling als artikel 1, lid 489, van wet nr. 147/2013, voor zover deze bepaling de Italiaanse overheidsinstanties ertoe aanzet om bij de werving van personeel en de toekenning van opdrachten de voorkeur te geven aan uitsluitend werknemers die reeds een pensioen van de Italiaanse socialezekerheidsinstellingen genieten? |
| --- | --- |

1)

Staan artikel 3, leden 2 en 3, VEU, de artikelen 9, 45, 126, 145, 146, 147 en artikel 151, lid 1, VWEU, artikel 15, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, en de artikelen 3 en 5 van de Europese pijler van sociale rechten in de weg aan een nationale bepaling als artikel 1, lid 489, van wet nr. 147/2013, voor zover deze bepaling de Italiaanse overheidsinstanties ertoe aanzet om bij de werving van personeel en de toekenning van opdrachten de voorkeur te geven aan uitsluitend werknemers die reeds een pensioen van de Italiaanse socialezekerheidsinstellingen genieten?

| 2) | Staan artikel 106, lid 1, en artikel 107 VWEU in de weg aan een nationale bepaling als artikel 1, lid 489, van wet nr. 147/2013, volgens welke de Italiaanse overheidsinstanties die economische activiteiten uitoefenen waarbij zij artikel 101 VWEU en volgende in acht moeten nemen, gebruik mogen maken van de arbeid van personen die ermee akkoord zijn gegaan om geheel of gedeeltelijk afstand te doen van de beloning voor de geleverde arbeid, wat een kostenbesparing oplevert die deze overheidsinstanties een concurrentieel voordeel ten opzichte van andere marktdeelnemers verschaft? |
| --- | --- |

2)

Staan artikel 106, lid 1, en artikel 107 VWEU in de weg aan een nationale bepaling als artikel 1, lid 489, van wet nr. 147/2013, volgens welke de Italiaanse overheidsinstanties die economische activiteiten uitoefenen waarbij zij artikel 101 VWEU en volgende in acht moeten nemen, gebruik mogen maken van de arbeid van personen die ermee akkoord zijn gegaan om geheel of gedeeltelijk afstand te doen van de beloning voor de geleverde arbeid, wat een kostenbesparing oplevert die deze overheidsinstanties een concurrentieel voordeel ten opzichte van andere marktdeelnemers verschaft?

| 3) | Staan de artikelen 2, 3 en 6 VEU, artikel 126 en artikel 151, lid 1, VWEU, artikel 15, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en artikel 3 en artikel 7, onder a), van de Europese pijler van sociale rechten in de weg aan een nationale bepaling als artikel 1, lid 489, van wet nr. 147/2013, volgens welke een werknemer, in de in deze bepaling genoemde omstandigheden, geldig geheel of gedeeltelijk kan verzaken aan de beloning voor de geleverde arbeid, ook al wil de werknemer met die verzaking alleen vermijden dat hij zijn werk verliest? |
| --- | --- |

3)

Staan de artikelen 2, 3 en 6 VEU, artikel 126 en artikel 151, lid 1, VWEU, artikel 15, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en artikel 3 en artikel 7, onder a), van de Europese pijler van sociale rechten in de weg aan een nationale bepaling als artikel 1, lid 489, van wet nr. 147/2013, volgens welke een werknemer, in de in deze bepaling genoemde omstandigheden, geldig geheel of gedeeltelijk kan verzaken aan de beloning voor de geleverde arbeid, ook al wil de werknemer met die verzaking alleen vermijden dat hij zijn werk verliest?

| 4) | Staan de artikelen 2, 3 en 6 VEU, artikel 14, artikel 15, lid 1, artikel 126 en artikel 151, lid 1, VWEU, artikel 31, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, en artikelen 5, 6 en 10 van de Europese pijler van sociale rechten in de weg aan een nationale bepaling als artikel 1, lid 489, van wet nr. 147/2013, volgens welke een werknemer, in de in deze bepaling genoemde omstandigheden, arbeidsprestaties kan verrichten ten behoeve van een Italiaanse overheidsinstantie en daarbij geheel of gedeeltelijk afstand kan doen van de vergoeding voor de geleverde arbeid, ook al is ten aanzien van een dergelijke afstand niet voorzien in enige wijziging van de arbeidsorganisatie, noch in termen van arbeidstijd noch voor wat betreft de omvang en de kwaliteit van de te verrichten arbeid, en de daaruit voortvloeiende verantwoordelijkheid, en derhalve ook wanneer de gedeeltelijke afstand van de vergoeding tot een aanzienlijke wijziging van de arbeidsverhouding leidt, zowel vanuit het oogpunt van de evenredigheid tussen de vergoeding en de kwaliteit en de omvang van de verrichte arbeid, als op grond van het feit dat de werknemer daardoor wordt gedwongen om zijn activiteit in niet-optimale arbeidsomstandigheden uit te oefenen, met als gevolg dat hij minder gemotiveerd is om te werken en het optreden van de overheidsinstantie dientengevolge minder doeltreffend is? |
| --- | --- |

4)

Staan de artikelen 2, 3 en 6 VEU, artikel 14, artikel 15, lid 1, artikel 126 en artikel 151, lid 1, VWEU, artikel 31, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, en artikelen 5, 6 en 10 van de Europese pijler van sociale rechten in de weg aan een nationale bepaling als artikel 1, lid 489, van wet nr. 147/2013, volgens welke een werknemer, in de in deze bepaling genoemde omstandigheden, arbeidsprestaties kan verrichten ten behoeve van een Italiaanse overheidsinstantie en daarbij geheel of gedeeltelijk afstand kan doen van de vergoeding voor de geleverde arbeid, ook al is ten aanzien van een dergelijke afstand niet voorzien in enige wijziging van de arbeidsorganisatie, noch in termen van arbeidstijd noch voor wat betreft de omvang en de kwaliteit van de te verrichten arbeid, en de daaruit voortvloeiende verantwoordelijkheid, en derhalve ook wanneer de gedeeltelijke afstand van de vergoeding tot een aanzienlijke wijziging van de arbeidsverhouding leidt, zowel vanuit het oogpunt van de evenredigheid tussen de vergoeding en de kwaliteit en de omvang van de verrichte arbeid, als op grond van het feit dat de werknemer daardoor wordt gedwongen om zijn activiteit in niet-optimale arbeidsomstandigheden uit te oefenen, met als gevolg dat hij minder gemotiveerd is om te werken en het optreden van de overheidsinstantie dientengevolge minder doeltreffend is?

| 5) | Staan de artikelen 2, 3 en 6 VEU, artikel 126 en artikel 151, lid 1, VWEU, artikel 15, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en artikel 6 van de Europese pijler van sociale rechten in de weg aan artikel 1, lid 489, van wet nr. 147/2013, juncto artikel 23 ter, lid 1, van wetsbesluit nr. 201/2011, dat is omgezet in wet nr. 214/2011, voor zover deze bepalingen een Italiaanse overheidsinstantie de mogelijkheid bieden/verplichten om ook gedurende de arbeidsverhouding of in de loop van de samenwerking het aan de werknemer verschuldigde loon te verminderen op basis van de maximumvergoeding waarnaar voormeld artikel 23 ter, lid 1, van besluit nr. 201/2011, omgezet in wet nr. 214/2011, verwijst, welke vermindering dus het gevolg is van een niet-voorzienbare gebeurtenis en in ieder geval berust op een niet voor de hand liggende regeling, en dit ondanks de informatie die bij aanvang van de arbeidsverhouding aan de werknemer is verstrekt? |
| --- | --- |

5)

Staan de artikelen 2, 3 en 6 VEU, artikel 126 en artikel 151, lid 1, VWEU, artikel 15, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en artikel 6 van de Europese pijler van sociale rechten in de weg aan artikel 1, lid 489, van wet nr. 147/2013, juncto artikel 23 ter, lid 1, van wetsbesluit nr. 201/2011, dat is omgezet in wet nr. 214/2011, voor zover deze bepalingen een Italiaanse overheidsinstantie de mogelijkheid bieden/verplichten om ook gedurende de arbeidsverhouding of in de loop van de samenwerking het aan de werknemer verschuldigde loon te verminderen op basis van de maximumvergoeding waarnaar voormeld artikel 23 ter, lid 1, van besluit nr. 201/2011, omgezet in wet nr. 214/2011, verwijst, welke vermindering dus het gevolg is van een niet-voorzienbare gebeurtenis en in ieder geval berust op een niet voor de hand liggende regeling, en dit ondanks de informatie die bij aanvang van de arbeidsverhouding aan de werknemer is verstrekt?

| 6) | Staan de artikelen 2, 3 en 6 VEU, de artikelen 8 en 126 VWEU, de artikelen 20 en 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en de artikelen 10 en 15 van de Europese pijler van sociale rechten in de weg aan een nationale bepaling als artikel 1, lid 489, van wet nr. 147/2013, volgens welke de Italiaanse overheidsinstanties, in de in deze bepaling genoemde omstandigheden, de vergoedingen voor hun werknemers en medewerkers die een pensioen van een socialezekerheidsinstelling genieten, dienen te verminderen, waarvan deze werknemers en medewerkers de dupe zijn doordat zij over andere inkomsten beschikken, wat een rem zet op de verlenging van het actieve beroepsleven, op het particulier economisch initiatief en op de opbouw en de groei van particuliere vermogens, die niettemin bronnen van rijkdom voor de natie vormen? |
| --- | --- |

6)

Staan de artikelen 2, 3 en 6 VEU, de artikelen 8 en 126 VWEU, de artikelen 20 en 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en de artikelen 10 en 15 van de Europese pijler van sociale rechten in de weg aan een nationale bepaling als artikel 1, lid 489, van wet nr. 147/2013, volgens welke de Italiaanse overheidsinstanties, in de in deze bepaling genoemde omstandigheden, de vergoedingen voor hun werknemers en medewerkers die een pensioen van een socialezekerheidsinstelling genieten, dienen te verminderen, waarvan deze werknemers en medewerkers de dupe zijn doordat zij over andere inkomsten beschikken, wat een rem zet op de verlenging van het actieve beroepsleven, op het particulier economisch initiatief en op de opbouw en de groei van particuliere vermogens, die niettemin bronnen van rijkdom voor de natie vormen?

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/27 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/27

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Judicial da Comarca de Faro (Portugal) op 28 december 2018 — Rolibérica, Lda / Autoridade para as Condições do Trabalho

(Zaak C-834/18)

(2019/C 112/32)

Procestaal: Portugees

Verwijzende rechter

Tribunal Judicial da Comarca de Faro

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Rolibérica, Lda

Verwerende partij: Autoridade para as Condições do Trabalho

Prejudiciële vraag

Moet verordening (EG) nr. 561/2006 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 aldus worden uitgelegd dat de wekelijkse rusttijd van bestuurders die goederen of passagiers vervoeren over de weg verplicht moet beginnen en eindigen in de periode die loopt van maandag 00.00 uur tot zondag 24.00 uur, of moet zij daarentegen aldus worden uitgelegd dat de wekelijkse rusttijd in zijn geheel en ononderbroken tussen twee werkweken in kan worden genoten?

---

(1)  Verordening tot harmonisatie van bepaalde voorschriften van sociale aard voor het wegvervoer, tot wijziging van verordeningen (EEG) nr. 3821/85 en (EG) nr. 2135/98 van de Raad en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 3820/85 van de Raad (PB 2006, L 102, blz. 1).

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/27 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/27

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 11 januari 2019 — WM / Stadt Frankfurt am Main

(Zaak C-18/19)

(2019/C 112/33)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesgerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: WM

In tegenwoordigheid van: Stadt Frankfurt am Main

Prejudiciële vraag

Staat artikel 16, lid 1, van richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven (1) in de weg aan een nationale regeling volgens welke de bewaring met het oog op verwijdering in een gewone gevangenis ten uitvoer kan worden gelegd wanneer van de vreemdeling een ernstig gevaar uitgaat voor lijf en leden van derden of voor belangrijke rechtsgoederen van binnenlandse veiligheid, met dien verstande dat de met het oog op zijn verwijdering gedetineerde persoon ook in dit geval gescheiden moet worden gehouden van de gewone gevangenen?

---

(1)  PB 2008, L 348, blz. 98.

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/28 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/28

---

Beroep ingesteld op 25 januari 2019 — Europese Commissie/Portugese Republiek

(Zaak C-49/19)

(2019/C 112/34)

Procestaal: Portugees

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: P. Costa de Oliveira en L. Nicolae, gemachtigden)

Verwerende partij: Portugese Republiek

Conclusies

| — | verklaren dat de Portugese Republiek, door het vaststellen van een uitzonderlijke bijdrage voor de verdeling van de nettokosten van de universeledienstverplichtingen vanaf 2007 tot op het moment waarop de aanbieder of aanbieders, die overeenkomstig artikel 99, lid 3, van de Lei n.o 5/2004 (wet nr. 5/2004) zijn aangewezen, aanvangen met het verlenen van de universele dienst, zoals is bepaald in de artikelen 17 en 18 van de Lei n.o 35/2012 (wet nr. 35/2012) inzake het compensatiefonds, de verplichtingen die krachtens artikel 13, lid 3, en bijlage IV, deel B, van richtlijn 2002/22/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake de universele dienst en gebruikersrechten met betrekking tot elektronische-communicatienetwerken en -diensten (Universeledienstrichtlijn) (1) op haar rusten niet is nagekomen; |
| --- | --- |

—

verklaren dat de Portugese Republiek, door het vaststellen van een uitzonderlijke bijdrage voor de verdeling van de nettokosten van de universeledienstverplichtingen vanaf 2007 tot op het moment waarop de aanbieder of aanbieders, die overeenkomstig artikel 99, lid 3, van de Lei n.o 5/2004 (wet nr. 5/2004) zijn aangewezen, aanvangen met het verlenen van de universele dienst, zoals is bepaald in de artikelen 17 en 18 van de Lei n.o 35/2012 (wet nr. 35/2012) inzake het compensatiefonds, de verplichtingen die krachtens artikel 13, lid 3, en bijlage IV, deel B, van richtlijn 2002/22/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake de universele dienst en gebruikersrechten met betrekking tot elektronische-communicatienetwerken en -diensten (Universeledienstrichtlijn) (1) op haar rusten niet is nagekomen;

| — | de Portugese Republiek verwijzen in de kosten. |
| --- | --- |

—

de Portugese Republiek verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Overeenkomstig artikel 13, lid 3, juncto bijlage IV, deel B, van de Universeledienstrichtlijn worden bij een gezamenlijke financieringsregeling voor de verdeling van de nettokosten van de universeledienstverplichtingen onder de aanbieders van elektronische communicatienetwerken en -diensten, de beginselen van transparantie, minimale verstoring van de markt, niet-discriminatie en evenredigheid in acht genomen.

De Portugese Lei n.o 35/2012 richt een compensatiefonds op voor de universele elektronische communicatiedienst om de nettokosten die voortvloeien uit het vervullen van de universeledienstverplichtingen te financieren en de verdeling van die kosten onder de ondernemingen die verplicht zijn bij te dragen te waarborgen.

Krachtens artikel 6 van die wet is het compensatiefonds bestemd voor de financiering van de nettokosten van de universele dienst die worden vastgesteld in het kader van de aanbestedingsprocedures waarnaar wordt verwezen in artikel 99, lid 3, van de Lei n.o 5/2004 van 10 februari 2004 en die door ICP-ANACOM buitensporig worden geacht. Daarnaast is het bestemd om de nettokosten van de universele dienst die zijn gemaakt tot op het moment waarop de overeenkomstig de genoemde bepaling aangewezen aanbieder of aanbieders aanvangen met het verlenen van de universele dienst te financieren door de vaststelling van een uitzonderlijke bijdrage, die is opgelegd aan de ondernemingen die verplicht waren bij te dragen voor elk van de jaren 2013, 2014 en 2015.

De Commissie is van mening dat de Portugese Republiek, door het opleggen van een uitzonderlijke bijdrage die is bestemd voor de financiering van de kosten van de universele dienst die zijn gemaakt in de periode vóór de vaststelling van de Lei n.o 35/2012, de in artikel 13, lid 3, en bijlage IV, deel B, van de Universeledienstrichtlijn vastgestelde beginselen van transparantie, minimale verstoring van de markt, niet-discriminatie en evenredigheid niet heeft geëerbiedigd.

---

(1)  Richtlijn 2002/22/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake de universele dienst en gebruikersrechten met betrekking tot elektronische-communicatienetwerken en -diensten (Universeledienstrichtlijn) (PB 2002, L 108, blz. 51).

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/29 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/29

---

Hogere voorziening ingesteld op 25 januari 2019 door Sigma Alimentos Exterior, S.L. tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 15 november 2018 in zaak T-239/11, Sigma Alimentos Exterior/Commissie

(Zaak C-50/19 P)

(2019/C 112/35)

Procestaal: Spaans

Partijen

Rekwirante: Sigma Alimentos Exterior, S.L. (vertegenwoordiger: M. Muñoz Pérez, abogado)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

| — | de hogere voorziening toewijzen; |
| --- | --- |

—

de hogere voorziening toewijzen;

| — | het arrest van het Gerecht van 15 november 2018 in zaak T-239/11 (1) vernietigen; |
| --- | --- |

—

het arrest van het Gerecht van 15 november 2018 in zaak T-239/11 (1) vernietigen;

| — | artikel 1, lid 1, van besluit 2011/282/EU van de Commissie van 12 januari 2011 (2) nietig verklaren; |
| --- | --- |

—

artikel 1, lid 1, van besluit 2011/282/EU van de Commissie van 12 januari 2011 (2) nietig verklaren;

| — | subsidiair, artikel 4 van het litigieuze besluit nietig verklaren. |
| --- | --- |

—

subsidiair, artikel 4 van het litigieuze besluit nietig verklaren.

| — | de Commissie verwijzen in de kosten. |
| --- | --- |

—

de Commissie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van de hogere voorziening worden twee middelen aangevoerd, waarbij het tweede kan worden opgesplitst in drie onderdelen:

| — | onjuiste uitlegging van het arrest World Duty Free (3) door de vaststelling van onjuiste vergelijkingscriteria die op hun beurt leiden tot een foutieve beoordeling van het bestaan van selectiviteit en bijgevolg tot de vaststelling van het bestaan van onrechtmatige steun, in strijd met artikel 107 VWEU; |
| --- | --- |

—

onjuiste uitlegging van het arrest World Duty Free (3) door de vaststelling van onjuiste vergelijkingscriteria die op hun beurt leiden tot een foutieve beoordeling van het bestaan van selectiviteit en bijgevolg tot de vaststelling van het bestaan van onrechtmatige steun, in strijd met artikel 107 VWEU;

| — | onjuiste opvatting door te oordelen dat de eventuele vaststelling van juridische hinderpalen voor grensoverschrijdende bedrijfscombinaties niet afdoet aan het feit dat de litigieuze maatregel selectief is, op basis van een onjuiste analyse van de methode in drie stappen die door de Commissie is gevolgd voor de vaststelling van het bestaan van onrechtmatige steun. Aldus heeft het Gerecht in het bestreden arrest blijk gegeven van een onjuiste opvatting op de volgende punten:






  — | onjuiste vaststelling van de algemene nationale belastingregeling, in strijd met het bepaalde in artikel 107 VWEU wat de kwalificatie als onrechtmatige staatssteun betreft; |
| --- | --- | --- |

—

onjuiste opvatting door te oordelen dat de eventuele vaststelling van juridische hinderpalen voor grensoverschrijdende bedrijfscombinaties niet afdoet aan het feit dat de litigieuze maatregel selectief is, op basis van een onjuiste analyse van de methode in drie stappen die door de Commissie is gevolgd voor de vaststelling van het bestaan van onrechtmatige steun. Aldus heeft het Gerecht in het bestreden arrest blijk gegeven van een onjuiste opvatting op de volgende punten:

—

onjuiste vaststelling van de algemene nationale belastingregeling, in strijd met het bepaalde in artikel 107 VWEU wat de kwalificatie als onrechtmatige staatssteun betreft;

| — | onjuiste opvatting door niet te oordelen dat de onderzochte maatregel een algemene maatregel is, eveneens in strijd met artikel 107 VWEU; |
| --- | --- |

—

onjuiste opvatting door niet te oordelen dat de onderzochte maatregel een algemene maatregel is, eveneens in strijd met artikel 107 VWEU;

| — | onjuiste beoordeling van het bestaan van een uitzondering op de algemene nationale regeling als referentiekader, in strijd met artikel 107 VWEU. |
| --- | --- |

—

onjuiste beoordeling van het bestaan van een uitzondering op de algemene nationale regeling als referentiekader, in strijd met artikel 107 VWEU.

Rekwirante is van mening dat het Gerecht artikel 107, lid 1, VWEU en het beginsel van fiscale neutraliteit in verschillende opzichten heeft geschonden, en op verschillende punten de door de Commissie in het litigieuze besluit uiteengezette redenering heeft aangevuld of zelfs vervangen door zijn eigen redenering, hetgeen op zich een grond is voor vernietiging van het bestreden arrest.

---

(1)  Arrest van 15 november 2018, Sigma Alimentos Exterior/Commissie (T-239/11, niet gepubliceerd, EU:T:2018:781).

(2)  Besluit 2011/282/EU van de Commissie van 12 januari 2011 inzake de fiscale afschrijving van financiële goodwill voor de verwerving van deelnemingen in buitenlandse ondernemingen C 45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) die door Spanje is toegepast (PB 2011, L 135, blz. 1).

(3)  Arrest van 21 december 2016, Commissie/World Duty Free Group e.a. (gevoegde zaken C-20/15 P en C-21/15 P, EU:C:2016:981).

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/30 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/30

---

Hogere voorziening ingesteld op 25 januari 2019 door World Duty Free Group, S.A., voorheen Autogrill España, S.A., tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer — uitgebreid) van 15 november 2018 in zaak T-219/10 RENV, World Duty Free Group / Commissie

(Zaak C-51/19 P)

(2019/C 112/36)

Procestaal: Spaans

Partijen

Rekwirante: World Duty Free Group, S.A., voorheen Autogrill España, S.A., (vertegenwoordigers: J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero en A. Lamadrid de Pablo, abogados)

Interveniënten aan de zijde van verzoekster in eerste aanleg: Koninkrijk Spanje, Bondsrepubliek Duitsland en Ierland

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

| — | het arrest van het Gerecht van 15 november 2018 vernietigen; |
| --- | --- |

—

het arrest van het Gerecht van 15 november 2018 vernietigen;

| — | het beroep tot nietigverklaring toewijzen en de litigieuze beschikking definitief nietig verklaren; en |
| --- | --- |

—

het beroep tot nietigverklaring toewijzen en de litigieuze beschikking definitief nietig verklaren; en

| — | de Europese Commissie verwijzen in de kosten. |
| --- | --- |

—

de Europese Commissie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Op 15 november 2018 heeft het Gerecht uitspraak gedaan in de zaak T-219/10 RENV, World Duty Free Group/Commissie (1). Bij dat arrest, waartegen deze hogere voorziening is gericht, wordt het beroep van rekwirante tegen de beschikking van de Commissie van 28 oktober 2009 (2), die betrekking heeft op de „financiële goodwill” als bedoeld in artikel 12, lid 5, van de Spaanse wet op de vennootschapsbelasting, verworpen.

Ter ondersteuning van haar hogere voorziening voert rekwirante één middel aan, dat is ontleend aan onjuiste rechtsopvattingen in het bestreden arrest bij de uitlegging van artikel 107, lid 1, VWEU, met betrekking tot het begrip „selectiviteit”.

In het bijzonder wordt aangevoerd dat het Gerecht in het bestreden arrest blijk heeft gegeven van een onjuiste opvatting:

| — | bij de vaststelling van het referentiekader in de eerste fase van de analyse inzake selectiviteit; |
| --- | --- |

—

bij de vaststelling van het referentiekader in de eerste fase van de analyse inzake selectiviteit;

| — | bij de vaststelling van de doelstelling op grond waarvan de verschillende situaties feitelijk en rechtens dienen te worden vergeleken in de tweede fase van de analyse inzake selectiviteit; |
| --- | --- |

—

bij de vaststelling van de doelstelling op grond waarvan de verschillende situaties feitelijk en rechtens dienen te worden vergeleken in de tweede fase van de analyse inzake selectiviteit;

| — | bijgevolg bij de verdeling van de bewijslast en bij de toepassing van het evenredigheidsbeginsel; |
| --- | --- |

—

bijgevolg bij de verdeling van de bewijslast en bij de toepassing van het evenredigheidsbeginsel;

| — | subsidiair, bij de analyse van het vermeende ontbreken van bewijs van het oorzakelijk verband tussen de onmogelijkheid van ondernemingen om een fusie aan te gaan in het buitenland en de verwerving van deelnemingen in het buitenland; en |
| --- | --- |

—

subsidiair, bij de analyse van het vermeende ontbreken van bewijs van het oorzakelijk verband tussen de onmogelijkheid van ondernemingen om een fusie aan te gaan in het buitenland en de verwerving van deelnemingen in het buitenland; en

| — | subsidiair, door de scheidbaarheid van de maatregel op basis van het controlepercentage uit te sluiten. |
| --- | --- |

—

subsidiair, door de scheidbaarheid van de maatregel op basis van het controlepercentage uit te sluiten.

| — | Naast de handhaving van een onjuiste juridische redenering wordt in het bestreden arrest op verschillende punten de redenering van de beschikking vervangen door een andere, eigen redenering, hetgeen tevens schendingen van het recht oplevert. |
| --- | --- |

—

Naast de handhaving van een onjuiste juridische redenering wordt in het bestreden arrest op verschillende punten de redenering van de beschikking vervangen door een andere, eigen redenering, hetgeen tevens schendingen van het recht oplevert.

---

(1)  Arrest van 15 november 2018, World Duty Free Group/Commissie (T-219/10 RENV, EU:T:2018:784).

(2)  Beschikking 2011/5/EG van de Commissie van 28 oktober 2009 inzake de belastingafschrijving van de financiële goodwill voor de verwerving van deelnemingen in buitenlandse ondernemingen C 45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) die door Spanje is toegepast (PB 2011, L 7, blz. 48).

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/31 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/31

---

Hogere voorziening ingesteld op 25 januari 2019 door Banco Santander, S.A. tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 15 november 2018 in zaak T-227/10, Banco Santander / Commissie

(Zaak C-52/19 P)

(2019/C 112/37)

Procestaal: Spaans

Partijen

Rekwirante: Banco Santander, S.A. (vertegenwoordigers: J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero en A. Lamadrid de Pablo, abogados)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

| — | het arrest van het Gerecht van 15 november 2018 vernietigen; |
| --- | --- |

—

het arrest van het Gerecht van 15 november 2018 vernietigen;

| — | het beroep tot nietigverklaring toewijzen en de litigieuze beschikking definitief nietig verklaren; en |
| --- | --- |

—

het beroep tot nietigverklaring toewijzen en de litigieuze beschikking definitief nietig verklaren; en

| — | de Europese Commissie verwijzen in de kosten. |
| --- | --- |

—

de Europese Commissie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Op 15 november 2018 heeft het Gerecht uitspraak gedaan in de zaak T-227/10, Banco Santander/Commissie (1). Bij dat arrest, waartegen deze hogere voorziening is gericht, wordt het beroep van rekwirante tegen de beschikking van de Commissie van 28 oktober 2009 (2), die betrekking heeft op de „financiële goodwill” als bedoeld in artikel 12, lid 5, van de Spaanse wet op de vennootschapsbelasting, verworpen.

Ter ondersteuning van haar hogere voorziening voert rekwirante één middel aan, dat is ontleend aan onjuiste rechtsopvattingen in het bestreden arrest bij de uitlegging van artikel 107, lid 1, VWEU, met betrekking tot het begrip „selectiviteit”.

In het bijzonder wordt aangevoerd dat het Gerecht in het bestreden arrest blijk heeft gegeven van een onjuiste opvatting:

| — | bij de vaststelling van het referentiekader in de eerste fase van de analyse inzake selectiviteit; |
| --- | --- |

—

bij de vaststelling van het referentiekader in de eerste fase van de analyse inzake selectiviteit;

| — | bij de vaststelling van de doelstelling op grond waarvan de verschillende situaties feitelijk en rechtens dienen te worden vergeleken in de tweede fase van de analyse inzake selectiviteit; |
| --- | --- |

—

bij de vaststelling van de doelstelling op grond waarvan de verschillende situaties feitelijk en rechtens dienen te worden vergeleken in de tweede fase van de analyse inzake selectiviteit;

| — | bijgevolg bij de verdeling van de bewijslast en bij de toepassing van het evenredigheidsbeginsel; |
| --- | --- |

—

bijgevolg bij de verdeling van de bewijslast en bij de toepassing van het evenredigheidsbeginsel;

| — | subsidiair, bij de analyse van het vermeende ontbreken van bewijs van het oorzakelijk verband tussen de onmogelijkheid van ondernemingen om een fusie aan te gaan in het buitenland en de verwerving van deelnemingen in het buitenland; en |
| --- | --- |

—

subsidiair, bij de analyse van het vermeende ontbreken van bewijs van het oorzakelijk verband tussen de onmogelijkheid van ondernemingen om een fusie aan te gaan in het buitenland en de verwerving van deelnemingen in het buitenland; en

| — | subsidiair, door de scheidbaarheid van de maatregel op basis van het controlepercentage uit te sluiten. |
| --- | --- |

—

subsidiair, door de scheidbaarheid van de maatregel op basis van het controlepercentage uit te sluiten.

| — | Naast de handhaving van een onjuiste juridische redenering wordt in het bestreden arrest op verschillende punten de redenering van de beschikking vervangen door een andere, eigen redenering, hetgeen tevens schendingen van het recht oplevert. |
| --- | --- |

—

Naast de handhaving van een onjuiste juridische redenering wordt in het bestreden arrest op verschillende punten de redenering van de beschikking vervangen door een andere, eigen redenering, hetgeen tevens schendingen van het recht oplevert.

---

(1)  Arrest van 15 november 2018, Banco Santander/Commissie (T-227/10, niet gepubliceerd, EU:T:2018:785).

(2)  Beschikking 2011/5/EG van de Commissie van 28 oktober 2009 inzake de belastingafschrijving van de financiële goodwill voor de verwerving van deelnemingen in buitenlandse ondernemingen C 45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) die door Spanje is toegepast (PB 2011, L 7, blz. 48).

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/32 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/32

---

Hogere voorziening ingesteld op 25 januari 2019 door Banco Santander, S.A. en Santusa Holding, S.L. tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer — uitgebreid) van 15 november 2018 in zaak T-399/11 RENV, Banco Santander en Santusa / Commissie

(Zaak C-53/19 P)

(2019/C 112/38)

Procestaal: Spaans

Partijen

Rekwirantes: Banco Santander, S.A. en Santusa Holding, S.L. (vertegenwoordigers: J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero en A. Lamadrid de Pablo, abogados)

Interveniënten aan de zijde van verzoeksters in eerste aanleg: Koninkrijk Spanje, Bondsrepubliek Duitsland en Ierland

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

| — | het arrest van het Gerecht van 15 november 2018 vernietigen; |
| --- | --- |

—

het arrest van het Gerecht van 15 november 2018 vernietigen;

| — | het beroep tot nietigverklaring toewijzen en het litigieuze besluit definitief nietig verklaren; en |
| --- | --- |

—

het beroep tot nietigverklaring toewijzen en het litigieuze besluit definitief nietig verklaren; en

| — | de Europese Commissie verwijzen in de kosten. |
| --- | --- |

—

de Europese Commissie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Op 15 november 2018 heeft het Gerecht uitspraak gedaan in de zaak T-399/11 RENV, Banco Santander en Santusa /Commissie (1). Bij dat arrest, waartegen deze hogere voorziening is gericht, wordt het beroep van rekwirantes tegen het besluit van de Commissie van 12 januari 2011 (2), dat betrekking heeft op de „financiële goodwill” als bedoeld in artikel 12, lid 5, van de Spaanse wet op de vennootschapsbelasting, verworpen.

Ter ondersteuning van hun hogere voorziening voeren rekwirantes één middel aan, dat is ontleend aan onjuiste rechtsopvattingen in het bestreden arrest bij de uitlegging van artikel 107, lid 1, VWEU, met betrekking tot het begrip „selectiviteit”.

In het bijzonder wordt aangevoerd dat het Gerecht in het bestreden arrest blijk heeft gegeven van een onjuiste opvatting:

| — | bij de vaststelling van het referentiekader in de eerste fase van de analyse inzake selectiviteit; |
| --- | --- |

—

bij de vaststelling van het referentiekader in de eerste fase van de analyse inzake selectiviteit;

| — | bij de vaststelling van de doelstelling op grond waarvan de verschillende situaties feitelijk en rechtens dienen te worden vergeleken in de tweede fase van de analyse inzake selectiviteit; |
| --- | --- |

—

bij de vaststelling van de doelstelling op grond waarvan de verschillende situaties feitelijk en rechtens dienen te worden vergeleken in de tweede fase van de analyse inzake selectiviteit;

| — | bijgevolg bij de verdeling van de bewijslast en bij de toepassing van het evenredigheidsbeginsel; |
| --- | --- |

—

bijgevolg bij de verdeling van de bewijslast en bij de toepassing van het evenredigheidsbeginsel;

| — | subsidiair, bij de analyse van het vermeende ontbreken van bewijs van het oorzakelijk verband tussen de onmogelijkheid van ondernemingen om een fusie aan te gaan in het buitenland en de verwerving van deelnemingen in het buitenland; en |
| --- | --- |

—

subsidiair, bij de analyse van het vermeende ontbreken van bewijs van het oorzakelijk verband tussen de onmogelijkheid van ondernemingen om een fusie aan te gaan in het buitenland en de verwerving van deelnemingen in het buitenland; en

| — | subsidiair, door de scheidbaarheid van de maatregel op basis van het controlepercentage uit te sluiten. |
| --- | --- |

—

subsidiair, door de scheidbaarheid van de maatregel op basis van het controlepercentage uit te sluiten.

| — | Naast de handhaving van een onjuiste juridische redenering wordt in het bestreden arrest op verschillende punten de redenering van het besluit vervangen door een andere, eigen redenering, hetgeen tevens schendingen van het recht oplevert. |
| --- | --- |

—

Naast de handhaving van een onjuiste juridische redenering wordt in het bestreden arrest op verschillende punten de redenering van het besluit vervangen door een andere, eigen redenering, hetgeen tevens schendingen van het recht oplevert.

---

(1)  Arrest van 15 november 2018, Banco Santander en Santusa/Commissie (T-399/11 RENV, EU:T:2018:787).

(2)  Besluit 2011/282/EU van de Commissie van 12 januari 2011 inzake de fiscale afschrijving van financiële goodwill voor de verwerving van deelnemingen in buitenlandse ondernemingen C 45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) die door Spanje is toegepast (PB 2011, L 135, blz. 1).

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/33 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/33

---

Hogere voorziening ingesteld op 25 januari 2019 door Axa Mediterranean Holding, S.A. tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 15 november 2018 in zaak T-405/11, Axa Mediterranean / Commissie

(Zaak C-54/19 P)

(2019/C 112/39)

Procestaal: Spaans

Partijen

Rekwirante: Axa Mediterranean Holding, S.A. (vertegenwoordigers: J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero, A. Lamadrid de Pablo, abogados)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

| — | het arrest van het Gerecht van 15 november 2018 vernietigen; |
| --- | --- |

—

het arrest van het Gerecht van 15 november 2018 vernietigen;

| — | het beroep tot nietigverklaring toewijzen en het litigieuze besluit definitief nietig verklaren; en |
| --- | --- |

—

het beroep tot nietigverklaring toewijzen en het litigieuze besluit definitief nietig verklaren; en

| — | de Europese Commissie verwijzen in de kosten. |
| --- | --- |

—

de Europese Commissie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Op 15 november 2018 heeft het Gerecht uitspraak gedaan in de zaak T-405/11, Axa Mediterranean/Commissie (1). Bij dat arrest, waartegen deze hogere voorziening is gericht, wordt het beroep van rekwirante tegen het besluit van de Commissie van 12 januari 2011 (2), dat betrekking heeft op de „financiële goodwill” als bedoeld in artikel 12, lid 5, van de Spaanse wet op de vennootschapsbelasting, verworpen.

Ter ondersteuning van haar hogere voorziening voert rekwirante één middel aan, dat is ontleend aan onjuiste rechtsopvattingen in het bestreden arrest bij de uitlegging van artikel 107, lid 1, VWEU, met betrekking tot het begrip „selectiviteit”.

In het bijzonder wordt aangevoerd dat het Gerecht in het bestreden arrest blijk heeft gegeven van een onjuiste opvatting:

| — | bij de vaststelling van het referentiekader in de eerste fase van de analyse inzake selectiviteit; |
| --- | --- |

—

bij de vaststelling van het referentiekader in de eerste fase van de analyse inzake selectiviteit;

| — | bij de vaststelling van de doelstelling op grond waarvan de verschillende situaties feitelijk en rechtens dienen te worden vergeleken in de tweede fase van de analyse inzake selectiviteit; |
| --- | --- |

—

bij de vaststelling van de doelstelling op grond waarvan de verschillende situaties feitelijk en rechtens dienen te worden vergeleken in de tweede fase van de analyse inzake selectiviteit;

| — | bijgevolg bij de verdeling van de bewijslast en bij de toepassing van het evenredigheidsbeginsel; |
| --- | --- |

—

bijgevolg bij de verdeling van de bewijslast en bij de toepassing van het evenredigheidsbeginsel;

| — | subsidiair, bij de analyse van het vermeende ontbreken van bewijs van het oorzakelijk verband tussen de onmogelijkheid van ondernemingen om een fusie aan te gaan in het buitenland en de verwerving van deelnemingen in het buitenland; en |
| --- | --- |

—

subsidiair, bij de analyse van het vermeende ontbreken van bewijs van het oorzakelijk verband tussen de onmogelijkheid van ondernemingen om een fusie aan te gaan in het buitenland en de verwerving van deelnemingen in het buitenland; en

| — | subsidiair, door de scheidbaarheid van de maatregel op basis van het controlepercentage uit te sluiten. |
| --- | --- |

—

subsidiair, door de scheidbaarheid van de maatregel op basis van het controlepercentage uit te sluiten.

| — | Naast de handhaving van een onjuiste juridische redenering wordt in het bestreden arrest op verschillende punten de redenering van het besluit vervangen door een andere, eigen redenering, hetgeen tevens schendingen van het recht oplevert. |
| --- | --- |

—

Naast de handhaving van een onjuiste juridische redenering wordt in het bestreden arrest op verschillende punten de redenering van het besluit vervangen door een andere, eigen redenering, hetgeen tevens schendingen van het recht oplevert.

---

(1)  Arrest van 15 november 2018, Axa Mediterranean/Commissie (T-405/11, niet gepubliceerd, EU:T:2018:780).

(2)  Besluit 2011/282/EU van de Commissie van 12 januari 2011 inzake de fiscale afschrijving van financiële goodwill voor de verwerving van deelnemingen in buitenlandse ondernemingen C 45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) die door Spanje is toegepast (PB 2011, L 135, blz. 1).

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/34 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/34

---

Hogere voorziening ingesteld op 25 januari 2019 door Prosegur Compañía de Seguridad, S.A. tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 15 november 2018 in zaak T-406/11, Prosegur Compañía de Seguridad / Commissie

(Zaak C-55/19 P)

(2019/C 112/40)

Procestaal: Spaans

Partijen

Rekwirante: Prosegur Compañía de Seguridad, S.A. (vertegenwoordigers: J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero, A. Lamadrid de Pablo, abogados)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie

Conclusies

| — | het arrest van het Gerecht van 15 november 2018 vernietigen; |
| --- | --- |

—

het arrest van het Gerecht van 15 november 2018 vernietigen;

| — | het beroep tot nietigverklaring toewijzen en het litigieuze besluit definitief nietig verklaren; en |
| --- | --- |

—

het beroep tot nietigverklaring toewijzen en het litigieuze besluit definitief nietig verklaren; en

| — | de Europese Commissie verwijzen in de kosten. |
| --- | --- |

—

de Europese Commissie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Op 15 november 2018 heeft het Gerecht uitspraak gedaan in de zaak T-406/11, Prosegur Compañía de Seguridad/Commissie (1). Bij dat arrest, waartegen deze hogere voorziening is gericht, wordt het beroep van rekwirante tegen het besluit van de Commissie van 12 januari 2011 (2), dat betrekking heeft op de „financiële goodwill” als bedoeld in artikel 12, lid 5, van de Spaanse wet op de vennootschapsbelasting, verworpen.

Ter ondersteuning van haar hogere voorziening voert rekwirante één middel aan, dat is ontleend aan onjuiste rechtsopvattingen in het bestreden arrest bij de uitlegging van artikel 107, lid 1, VWEU, met betrekking tot het begrip „selectiviteit”.

In het bijzonder wordt aangevoerd dat het Gerecht in het bestreden arrest blijk heeft gegeven van een onjuiste opvatting:

| — | bij de vaststelling van het referentiekader in de eerste fase van de analyse inzake selectiviteit; |
| --- | --- |

—

bij de vaststelling van het referentiekader in de eerste fase van de analyse inzake selectiviteit;

| — | bij de vaststelling van de doelstelling op grond waarvan de verschillende situaties feitelijk en rechtens dienen te worden vergeleken in de tweede fase van de analyse inzake selectiviteit; |
| --- | --- |

—

bij de vaststelling van de doelstelling op grond waarvan de verschillende situaties feitelijk en rechtens dienen te worden vergeleken in de tweede fase van de analyse inzake selectiviteit;

| — | bijgevolg bij de verdeling van de bewijslast en bij de toepassing van het evenredigheidsbeginsel; |
| --- | --- |

—

bijgevolg bij de verdeling van de bewijslast en bij de toepassing van het evenredigheidsbeginsel;

| — | subsidiair, bij de analyse van het vermeende ontbreken van bewijs van het oorzakelijk verband tussen de onmogelijkheid van ondernemingen om een fusie aan te gaan in het buitenland en de verwerving van deelnemingen in het buitenland; en |
| --- | --- |

—

subsidiair, bij de analyse van het vermeende ontbreken van bewijs van het oorzakelijk verband tussen de onmogelijkheid van ondernemingen om een fusie aan te gaan in het buitenland en de verwerving van deelnemingen in het buitenland; en

| — | subsidiair, door de scheidbaarheid van de maatregel op basis van het controlepercentage uit te sluiten. |
| --- | --- |

—

subsidiair, door de scheidbaarheid van de maatregel op basis van het controlepercentage uit te sluiten.

| — | Naast de handhaving van een onjuiste juridische redenering wordt in het bestreden arrest op verschillende punten de redenering van het besluit vervangen door een andere, eigen redenering, hetgeen tevens schendingen van het recht oplevert. |
| --- | --- |

—

Naast de handhaving van een onjuiste juridische redenering wordt in het bestreden arrest op verschillende punten de redenering van het besluit vervangen door een andere, eigen redenering, hetgeen tevens schendingen van het recht oplevert.

---

(1)  Arrest van 15 november 2018, Prosegur Compañía de Seguridad/Commissie (T-406/11, niet gepubliceerd, EU:T:2018:793).

(2)  Besluit 2011/282/EU van de Commissie van 12 januari 2011 inzake de fiscale afschrijving van financiële goodwill voor de verwerving van deelnemingen in buitenlandse ondernemingen C 45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) die door Spanje is toegepast (PB 2011, L 135, blz. 1).

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/35 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/35

---

Beroep ingesteld op 29 januari 2019 — Europese Commissie / Italiaanse Republiek

(Zaak C-63/19)

(2019/C 112/41)

Procestaal: Italiaans

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: R. Lyal en F. Tomat, gemachtigden)

Verwerende partij: Italiaanse Republiek

Conclusies

| — | Vaststellen dat de Italiaanse Republiek, door de toepassing van een verlaagd accijnsniveau op basis van de regionale wetgeving van de regio Friuli-Venezia Giulia — die ten aanzien van benzine en stookolie die als motorbrandstof worden gebruikt, voorziet in een bijdragesysteem dat is gebaseerd op de verkoop van deze producten aan inwoners van de regio Friuli-Venezia Giulia –, niet heeft voldaan aan de verplichtingen die op haar rusten krachtens de artikelen 4 en 19 van richtlijn 2003/96/EG van de Raad van 27 oktober 2003 tot herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting van energieproducten en elektriciteit (1); |
| --- | --- |

—

Vaststellen dat de Italiaanse Republiek, door de toepassing van een verlaagd accijnsniveau op basis van de regionale wetgeving van de regio Friuli-Venezia Giulia — die ten aanzien van benzine en stookolie die als motorbrandstof worden gebruikt, voorziet in een bijdragesysteem dat is gebaseerd op de verkoop van deze producten aan inwoners van de regio Friuli-Venezia Giulia –, niet heeft voldaan aan de verplichtingen die op haar rusten krachtens de artikelen 4 en 19 van richtlijn 2003/96/EG van de Raad van 27 oktober 2003 tot herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting van energieproducten en elektriciteit (1);

| — | de Italiaanse Republiek verwijzen in de kosten van de procedure. |
| --- | --- |

—

de Italiaanse Republiek verwijzen in de kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Bij de door de regio Friuli-Venezia Giulia vastgestelde regionale wetgeving is ten aanzien van benzine en stookolie die als motorbrandstof worden gebruikt, een bijdragesysteem ingevoerd dat gebaseerd is op de verkoop van deze producten aan inwoners van de regio Friuli-Venezia Giulia. Het systeem bepaalt in wezen dat wanneer brandstof wordt getankt, exploitanten van tankstations een vast kortingsbedrag (per liter) op de verschuldigde brandstofprijs toestaan. De regionale overheid geeft het totale kortingsbedrag dat over de brandstofaankopen van de in aanmerking komende personen is toegestaan, aan de exploitanten van de tankstations terug.

Volgens de systematiek van richtlijn 2003/96/EG, waarbij de communautaire regeling voor de belasting van energieproducten en elektriciteit is geherstructureerd, mag er op het volledige grondgebied van elke lidstaat slechts één belastingniveau per product en per vorm van gebruik van toepassing zijn. Dit beginsel vloeit voort uit de algemene strekking van de richtlijn, met name uit de overwegingen 5 en 15 ervan, alsmede uit de bewoordingen van de bepalingen van deze richtlijn en uit een systematische uitlegging van alle bepalingen ervan. Van het beginsel volgens hetwelk iedere lidstaat moet voorzien in één belastingniveau per product en per vorm van gebruik, kan alleen worden afgeweken in de uitdrukkelijk in die richtlijn voorgeschreven gevallen. Richtlijn 2003/96 bevat een aantal bepalingen op grond waarvan de lidstaten belastingvrijstellingen, -verlagingen en -differentiaties voor bepaalde producten en bepaalde vormen van gebruik kunnen toepassen. Het betreft met name de artikelen 5, 7, 15, 16, 17, 18 en 19 van de richtlijn. De lidstaten kunnen aan die verlagingen, vrijstellingen en differentiaties uitvoering geven op de in artikel 6 van de richtlijn bepaalde wijzen. Volgens deze bepaling staat het de lidstaten vrij aan vrijstellingen of verlagingen uitvoering te geven, ofwel rechtstreeks, ofwel middels een gedifferentieerd belastingniveau ofwel door het betaalde belastingbedrag geheel of gedeeltelijk terug te geven.

Volgens de Commissie is in casu sprake van een verlaagd accijnstarief voor motorbrandstoffen dat niet is toegestaan door richtlijn 2003/96/EG inzake de belasting van energieproducten.

De Commissie is derhalve van oordeel dat de Italiaanse Republiek in casu niet heeft voldaan aan de verplichtingen die op haar rusten krachtens de artikelen 4 en 19 van richtlijn 2003/96/EG van de Raad van 27 oktober 2003 tot herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting van energieproducten en elektriciteit.

---

(1)  PB 2003, L 283, blz. 51.

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/36 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/36

---

Hogere voorziening ingesteld op 29 januari 2019 door het Koninkrijk Spanje tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer — uitgebreid) van 15 november 2018 in zaak T-219/10 RENV, World Duty Free Group/Commissie

(Zaak C-64/19 P)

(2019/C 112/42)

Procestaal: Spaans

Partijen

Rekwirant: Koninkrijk Spanje (vertegenwoordiger: M. A. Sampol Pucurull, gemachtigde)

Andere partijen in de procedure: World Duty Free Group, S.A., voorheen Autogrill España, SA, en Europese Commissie

Interveniënten aan de zijde van verzoekster in eerste aanleg: Bondsrepubliek Duitsland en Ierland

Conclusies

| — | de hogere voorziening toewijzen en het arrest van het Gerecht van 15 november 2018 in zaak T-219/10 RENV, World Duty Free Group/Commissie (1), vernietigen; |
| --- | --- |

—

de hogere voorziening toewijzen en het arrest van het Gerecht van 15 november 2018 in zaak T-219/10 RENV, World Duty Free Group/Commissie (1), vernietigen;

| — | artikel 1, lid 1, van beschikking 2011/5/EG van de Commissie van 28 oktober 2009 inzake de belastingafschrijving van financiële goodwill voor de verwerving van deelnemingen in buitenlandse ondernemingen C 45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) die door Spanje is toegepast (2), nietig verklaren voor zover daarbij is geoordeeld dat de betrokken belastingregeling staatssteun vormt en |
| --- | --- |

—

artikel 1, lid 1, van beschikking 2011/5/EG van de Commissie van 28 oktober 2009 inzake de belastingafschrijving van financiële goodwill voor de verwerving van deelnemingen in buitenlandse ondernemingen C 45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) die door Spanje is toegepast (2), nietig verklaren voor zover daarbij is geoordeeld dat de betrokken belastingregeling staatssteun vormt en

| — | de Europese Commissie verwijzen in de kosten. |
| --- | --- |

—

de Europese Commissie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van de hogere voorziening wordt één middel aangevoerd dat moet leiden tot de vernietiging van het bestreden arrest. Het Koninkrijk Spanje voert aan dat het Gerecht het Unierecht heeft geschonden in de zin van artikel 58 van het Statuut van het Hof door artikel 107, lid 1, van het Verdrag, in het bijzonder het daarin vervatte begrip selectiviteit van de staatssteun, onjuist uit te leggen. Dit enige middel kan in vier onderdelen worden opgesplitst:

| — | In de eerste plaats is het Koninkrijk Spanje van mening dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste opvatting bij de vaststelling van het referentiekader van de belastingmaatregel dat niet overeenstemt met dat van de litigieuze beschikking; |
| --- | --- |

—

In de eerste plaats is het Koninkrijk Spanje van mening dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste opvatting bij de vaststelling van het referentiekader van de belastingmaatregel dat niet overeenstemt met dat van de litigieuze beschikking;

| — | In de tweede plaats meent het Koninkrijk Spanje dat in het bestreden arrest blijk wordt gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door niet te oordelen dat de fiscale behandeling van de financiële goodwill een algemene maatregel is of een autonoom of eigen referentiekader vormt; |
| --- | --- |

—

In de tweede plaats meent het Koninkrijk Spanje dat in het bestreden arrest blijk wordt gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door niet te oordelen dat de fiscale behandeling van de financiële goodwill een algemene maatregel is of een autonoom of eigen referentiekader vormt;

| — | In de derde plaats betoogt het Koninkrijk Spanje dat in het bestreden arrest tevens blijk wordt gegeven van een onjuiste rechtsopvatting doordat de doelstelling van het referentiekader niet correct wordt vastgesteld en doordat het vergelijkend onderzoek dat diende te worden verricht overeenkomstig het arrest in hogere voorziening World Duty Free (3) (gevoegde zaken C-20/15 P en C-21/15 P), onjuist is verricht; |
| --- | --- |

—

In de derde plaats betoogt het Koninkrijk Spanje dat in het bestreden arrest tevens blijk wordt gegeven van een onjuiste rechtsopvatting doordat de doelstelling van het referentiekader niet correct wordt vastgesteld en doordat het vergelijkend onderzoek dat diende te worden verricht overeenkomstig het arrest in hogere voorziening World Duty Free (3) (gevoegde zaken C-20/15 P en C-21/15 P), onjuist is verricht;

| — | In de vierde plaats betekent de fout bij de vaststelling van een onderdeel van het referentiekader een onjuiste rechtsopvatting bij de verdeling van de bewijslast. |
| --- | --- |

—

In de vierde plaats betekent de fout bij de vaststelling van een onderdeel van het referentiekader een onjuiste rechtsopvatting bij de verdeling van de bewijslast.

---

(1)  Arrest van 15 november 2018, World Duty Free Group/Commissie (T-219/10 RENV, EU:T:2018:784).

(2)  PB 2011, L 7, blz. 48.

(3)  Arrest van 21 december 2016, Commissie/World Duty Free Group e.a. (C-20/15 P en C-21/15 P, EU:C:2016:981).

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/37 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/37

---

Hogere voorziening ingesteld op 29 januari 2019 door het Koninkrijk Spanje tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer — uitgebreid) van 15 november 2018 in zaak T-399/11 RENV, Banco Santander en Santusa / Commissie

(Zaak C-65/19 P)

(2019/C 112/43)

Procestaal: Spaans

Partijen

Rekwirant: Koninkrijk Spanje (vertegenwoordiger: M. A. Sampol Pucurull, gemachtigde)

Andere partijen in de procedure: Banco Santander, S.A., Santusa Holding, S.L., en Europese Commissie

Interveniënten aan de zijde van verzoeksters in eerste aanleg: Bondsrepubliek Duitsland en Ierland

Conclusies

| — | de hogere voorziening toewijzen en het arrest van het Gerecht van 15 november 2018 in zaak T-399/11 RENV, Banco Santander en Santusa/Commissie (1), vernietigen; |
| --- | --- |

—

de hogere voorziening toewijzen en het arrest van het Gerecht van 15 november 2018 in zaak T-399/11 RENV, Banco Santander en Santusa/Commissie (1), vernietigen;

| — | artikel 1, lid 1, van besluit 2011/282/EU van de Commissie van 12 januari 2011 inzake de fiscale afschrijving van financiële goodwill voor de verwerving van deelnemingen in buitenlandse ondernemingen C 45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) die door Spanje is toegepast (2), nietig verklaren voor zover daarbij is geoordeeld dat de betrokken belastingregeling staatssteun vormt en |
| --- | --- |

—

artikel 1, lid 1, van besluit 2011/282/EU van de Commissie van 12 januari 2011 inzake de fiscale afschrijving van financiële goodwill voor de verwerving van deelnemingen in buitenlandse ondernemingen C 45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) die door Spanje is toegepast (2), nietig verklaren voor zover daarbij is geoordeeld dat de betrokken belastingregeling staatssteun vormt en

| — | de Commissie verwijzen in de kosten. |
| --- | --- |

—

de Commissie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van de hogere voorziening wordt één middel aangevoerd dat moet leiden tot de vernietiging van het bestreden arrest. Het Koninkrijk Spanje voert aan dat het Gerecht het Unierecht heeft geschonden in de zin van artikel 58 van het Statuut van het Hof door artikel 107, lid 1, van het Verdrag, in het bijzonder het daarin vervatte begrip selectiviteit van de staatssteun, onjuist uit te leggen. Dit enige middel kan in vier onderdelen worden opgesplitst:

| — | In de eerste plaats is het Koninkrijk Spanje van mening dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste opvatting bij de vaststelling van het referentiekader van de belastingmaatregel dat niet overeenstemt met dat van het litigieuze besluit; |
| --- | --- |

—

In de eerste plaats is het Koninkrijk Spanje van mening dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste opvatting bij de vaststelling van het referentiekader van de belastingmaatregel dat niet overeenstemt met dat van het litigieuze besluit;

| — | In de tweede plaats meent het Koninkrijk Spanje dat in het bestreden arrest blijk wordt gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door niet te oordelen dat de fiscale behandeling van de financiële goodwill een algemene maatregel is of een autonoom of eigen referentiekader vormt; |
| --- | --- |

—

In de tweede plaats meent het Koninkrijk Spanje dat in het bestreden arrest blijk wordt gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door niet te oordelen dat de fiscale behandeling van de financiële goodwill een algemene maatregel is of een autonoom of eigen referentiekader vormt;

| — | In de derde plaats betoogt het Koninkrijk Spanje dat in het bestreden arrest tevens blijk wordt gegeven van een onjuiste rechtsopvatting doordat de doelstelling van het referentiekader niet correct wordt vastgesteld en doordat het vergelijkend onderzoek dat diende te worden verricht overeenkomstig het arrest in hogere voorziening World Duty Free (3) (gevoegde zaken C-20/15 P en C-21/15 P), onjuist is verricht; |
| --- | --- |

—

In de derde plaats betoogt het Koninkrijk Spanje dat in het bestreden arrest tevens blijk wordt gegeven van een onjuiste rechtsopvatting doordat de doelstelling van het referentiekader niet correct wordt vastgesteld en doordat het vergelijkend onderzoek dat diende te worden verricht overeenkomstig het arrest in hogere voorziening World Duty Free (3) (gevoegde zaken C-20/15 P en C-21/15 P), onjuist is verricht;

| — | In de vierde plaats betekent de fout bij de vaststelling van een onderdeel van het referentiekader een onjuiste rechtsopvatting bij de verdeling van de bewijslast. |
| --- | --- |

—

In de vierde plaats betekent de fout bij de vaststelling van een onderdeel van het referentiekader een onjuiste rechtsopvatting bij de verdeling van de bewijslast.

---

(1)  Arrest van 15 november 2018, Banco Santander en Santusa/Commissie (T-399/11 RENV, EU:T:2018:787).

(2)  PB 2011, L 135, blz. 1.

(3)  Arrest van 21 december 2016, Commissie/World Duty Free Group e.a. (C-20/15 P en C-21/15 P, EU:C:2016:981).

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/38 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/38

---

Beroep ingesteld op 11 februari 2019 — Italiaanse Republiek/Raad van de Europese Unie, Europees Parlement

(Zaak C-106/19)

(2019/C 112/44)

Procestaal: Italiaans

Partijen

Verzoekende partij: Italiaanse Republiek (vertegenwoordigers: G. Palmieri, S. Fiorentino, C. Colelli, gemachtigden)

Verwerende partijen: Raad van de Europese Unie, Europees Parlement

Conclusies

| — | nietigverklaring van verordening (EU) 2018/1718 tot wijziging van verordening (EG) nr. 726/2004 wat betreft de zetel van het Europees Geneesmiddelenbureau, die is gepubliceerd in het Publicatieblad van de Europese Unie van 16 november 2018, L 291 (1); |
| --- | --- |

—

nietigverklaring van verordening (EU) 2018/1718 tot wijziging van verordening (EG) nr. 726/2004 wat betreft de zetel van het Europees Geneesmiddelenbureau, die is gepubliceerd in het Publicatieblad van de Europese Unie van 16 november 2018, L 291 (1);

| — | verwijzing van de Raad en het Parlement in de kosten van deze procedure. |
| --- | --- |

—

verwijzing van de Raad en het Parlement in de kosten van deze procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van het beroep worden twee middelen aangevoerd:

| — | schending van de artikelen 10, 13 en 14 van het Verdrag betreffende de Europese Unie. Schending van artikel 114, artikel 168, lid 4, onder c), en de artikelen 289 en 294 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie: door Amsterdam aan te wijzen als de zetel van het EMA, is bij de bestreden verordening enkel de keuze overgenomen die zich tijdens de vergadering van de Raad van 20 november 2017 heeft uitgekristalliseerd en waaraan het Europees Parlement niet heeft deelgenomen. Daaruit volgt dat het Parlement, gelet op het feit dat het geenszins invloed heeft kunnen uitoefenen op de inhoud van het genomen besluit, bij de vaststelling van de verordening in wezen zijn prerogatieven zijn ontnomen, terwijl zij in het licht van de Verdragsbepalingen betreffende de gekozen wetgevingsprocedure volkomen hadden moeten worden geëerbiedigd; |
| --- | --- |

—

schending van de artikelen 10, 13 en 14 van het Verdrag betreffende de Europese Unie. Schending van artikel 114, artikel 168, lid 4, onder c), en de artikelen 289 en 294 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie: door Amsterdam aan te wijzen als de zetel van het EMA, is bij de bestreden verordening enkel de keuze overgenomen die zich tijdens de vergadering van de Raad van 20 november 2017 heeft uitgekristalliseerd en waaraan het Europees Parlement niet heeft deelgenomen. Daaruit volgt dat het Parlement, gelet op het feit dat het geenszins invloed heeft kunnen uitoefenen op de inhoud van het genomen besluit, bij de vaststelling van de verordening in wezen zijn prerogatieven zijn ontnomen, terwijl zij in het licht van de Verdragsbepalingen betreffende de gekozen wetgevingsprocedure volkomen hadden moeten worden geëerbiedigd;

| — | afgeleide onwettigheid van de bestreden verordening wegens de onwettigheid van het besluit van 20 november 2017 — 14559/17. Misbruik van bevoegdheid wegens ontoereikend onderzoek en verdraaiing van de feiten: indien moet worden aangenomen dat het op 20 november 2017 genomen besluit inderdaad in de verordening moest worden overgenomen en dat de prerogatieven van het Parlement dus niet zijn geschonden, dan moet worden aangenomen dat deze verordening, op afgeleide wijze, dezelfde gebreken vertoont als dat besluit. Deze gebreken zijn reeds door de Italiaanse Republiek aangevoerd in haar verzoekschrift in zaak C-59/18. |
| --- | --- |

—

afgeleide onwettigheid van de bestreden verordening wegens de onwettigheid van het besluit van 20 november 2017 — 14559/17. Misbruik van bevoegdheid wegens ontoereikend onderzoek en verdraaiing van de feiten: indien moet worden aangenomen dat het op 20 november 2017 genomen besluit inderdaad in de verordening moest worden overgenomen en dat de prerogatieven van het Parlement dus niet zijn geschonden, dan moet worden aangenomen dat deze verordening, op afgeleide wijze, dezelfde gebreken vertoont als dat besluit. Deze gebreken zijn reeds door de Italiaanse Republiek aangevoerd in haar verzoekschrift in zaak C-59/18.

---

(1)  Verordening (EU) 2018/1718 van het Europees Parlement en de Raad van 14 november 2018 tot wijziging van verordening (EG) nr. 726/2004 wat betreft de zetel van het Europees Geneesmiddelenbureau (PB 2018, L 291, blz. 3).

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/39 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/39

---

Beschikking van de president van het Hof van 11 januari 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgerichtshof — Oostenrijk) — Bundesamt für Fremdenwesen und Asyl, in tegenwoordigheid van: Clinton Osas Alake alias Klenti Solim e.a.

(Zaak C-577/17) (1)

(2019/C 112/45)

Procestaal: Duits

De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

---

(1)  PB C 22 van 22.1.2018.

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/40 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/40

---

Beschikking van de president van het Hof van 11 januari 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Svea hovrätt — Zweden) — Dacom Limited / IPM Informed Portfolio Management AB

(Zaak C-313/18) (1)

(2019/C 112/46)

Procestaal: Zweeds

De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

---

(1)  PB C 268 van 30.7.2018.

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/40 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/40

---

Beschikking van de president van het Hof van 11 januari 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Handelsgericht Wien — Oostenrijk) — Austrian Airlines AG / MG, NF

(Zaak C-566/18) (1)

(2019/C 112/47)

Procestaal: Duits

De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

---

(1)  PB C 455 van 17.12.2018.

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/40 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/40

---

Beschikking van de president van het Hof van 16 januari 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de Primera Instancia de Albacete — Spanje) — De kredietnemers / Globalcaja S.A.

(Zaak C-617/18) (1)

(2019/C 112/48)

Procestaal: Spaans

De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

---

(1)  PB C 455 van 17.12.2018.

---

Gerecht

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/41 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/41

---

Arrest van het Gerecht van 8 februari 2019 — Serendipity e.a./EUIPO — CKL Holdings (CHIARA FERRAGNI)

(Zaak T-647/17) (1)

([„Uniemerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor Uniebeeldmerk CHIARA FERRAGNI - Ouder Beneluxwoordmerk Chiara - Relatieve weigeringsgrond - Geen verwarringsgevaar - Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]”])

(2019/C 112/49)

Procestaal: Italiaans

Partijen

Verzoekende partijen: Serendipity Srl (Milaan, Italië), Giuseppe Morgese (Barletta, Italië), Pasquale Morgese (Barletta) (vertegenwoordigers: C. Volpi, L. Aliotta en F. Garbagnati Lo Iacono, advocaten)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: L. Rampini, gemachtigde)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO: CKL Holdings NV (Bussum, Nederland)

Voorwerp

Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 17 juli 2017 (zaak R 2444/2016-4) inzake een oppositieprocedure tussen enerzijds CKL Holdings en anderzijds Serendipity en Giuseppe en Pasquale Morgese

Dictum

| 1) | De beslissing van de vierde kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) van 17 juli 2017 (zaak R 2444/2016-4) wordt vernietigd. |
| --- | --- |

1)

De beslissing van de vierde kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) van 17 juli 2017 (zaak R 2444/2016-4) wordt vernietigd.

| 2) | Het EUIPO wordt, naast zijn eigen kosten, verwezen in de kosten van Serendipity Srl, Giuseppe Morgese en Pasquale Morgese. |
| --- | --- |

2)

Het EUIPO wordt, naast zijn eigen kosten, verwezen in de kosten van Serendipity Srl, Giuseppe Morgese en Pasquale Morgese.

---

(1)  PB C 392 van 20.11.2017.

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/41 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/41

---

Beroep ingesteld op 16 januari 2019 — Orkla Foods Danmark / EUIPO (PRODUCED WITHOUT BOILING SCANDINAVIAN DELIGHTS ESTABLISHED 1834 FRUIT SPREAD)

(Zaak T-34/19)

(2019/C 112/50)

Procestaal: Deens

Partijen

Verzoekende partij: Orkla Foods Danmark A/S (Taastrup, Denemarken) (vertegenwoordiger: S. Hansen, advocaat)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Betrokken merk: Uniebeeldmerk met de woordelementen „PRODUCED WITHOUT BOILING SCANDINAVIAN DELIGHTS ESTABLISHED 1834 FRUIT SPREAD” — inschrijvingsaanvraag nr. 16 930 241

Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 1 oktober 2018 in zaak R 309/2018-2

Conclusies

| — | vernietiging van de bestreden beslissing; |
| --- | --- |

—

vernietiging van de bestreden beslissing;

| — | verwijzing van het EUIPO in de kosten. |
| --- | --- |

—

verwijzing van het EUIPO in de kosten.

Aangevoerd middel

| — | schending van artikel 7, lid 3, van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad. |
| --- | --- |

—

schending van artikel 7, lid 3, van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/42 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/42

---

Beroep ingesteld op 23 januari 2019 — MSI Svetovanje/EUIPO — Industrial Farmaceutica Cantabria (nume)

(Zaak T-41/19)

(2019/C 112/51)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: MSI Svetovanje, marketing, d.o.o (Vrhnika, Slovenië) (vertegenwoordiger: M. Maček, advocaat)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Industrial Farmaceutica Cantabria, SA (Madrid, Spanje)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Aanvrager van het betrokken merk: verzoekster voor het Gerecht

Betrokken merk: aanvraag voor Uniebeeldmerk nume — inschrijvingsaanvraag nr. 15 120 355

Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

Bestreden beslissing: beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 8 november 2018 in zaak R 722/2018-5

Conclusies

| — | vernietiging van de bestreden beslissing; |
| --- | --- |

—

vernietiging van de bestreden beslissing;

| — | verwijzing van het EUIPO in zijn eigen kosten en in die van MSI Svetovanje d.o.o. |
| --- | --- |

—

verwijzing van het EUIPO in zijn eigen kosten en in die van MSI Svetovanje d.o.o.

Aangevoerde middelen

| — | schending van artikel 95, lid 1, van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad; |
| --- | --- |

—

schending van artikel 95, lid 1, van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad;

| — | schending van artikel 94 van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad en van artikel 296 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie; |
| --- | --- |

—

schending van artikel 94 van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad en van artikel 296 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie;

| — | schending van artikel 8, lid 1, onder b), en lid 5, van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad. |
| --- | --- |

—

schending van artikel 8, lid 1, onder b), en lid 5, van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/43 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/43

---

Beroep ingesteld op 28 januari 2019 — AH/Eurofound

(Zaak T-52/19)

(2019/C 112/52)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: AH (vertegenwoordiger: N. de Montigny, advocaat)

Verwerende partij: Europese Stichting tot verbetering van de levens- en arbeidsomstandigheden (Eurofound)

Conclusies

De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

| — | nietig te verklaren het besluit van de Europese Stichting tot verbetering van de levens- en arbeidsomstandigheden van 22 maart 2018, waarvan de klager kennis is gegeven via zijn raadsman middels een schrijven dat de raadsman van die Stichting, advocatenkantoor Beauchamps, had opgesteld, voor zover daarbij worden afgewezen zijn klacht over de schending van regels op het gebied van de bescherming van privé- en persoonsgegevens, zijn verzoek om een onderzoek daarnaar in te stellen en zijn verzoek tot schadevergoeding, welke de klager op 2 februari 2018 via zijn raadsman had ingediend; |
| --- | --- |

—

nietig te verklaren het besluit van de Europese Stichting tot verbetering van de levens- en arbeidsomstandigheden van 22 maart 2018, waarvan de klager kennis is gegeven via zijn raadsman middels een schrijven dat de raadsman van die Stichting, advocatenkantoor Beauchamps, had opgesteld, voor zover daarbij worden afgewezen zijn klacht over de schending van regels op het gebied van de bescherming van privé- en persoonsgegevens, zijn verzoek om een onderzoek daarnaar in te stellen en zijn verzoek tot schadevergoeding, welke de klager op 2 februari 2018 via zijn raadsman had ingediend;

| — | de verwerende partij te veroordelen tot betaling van een bedrag van 30 000 EUR ter vergoeding van de immateriële schade als gevolg van de „data breach” en de afwijzing van de op 2 februari 2018 ingediende klacht; |
| --- | --- |

—

de verwerende partij te veroordelen tot betaling van een bedrag van 30 000 EUR ter vergoeding van de immateriële schade als gevolg van de „data breach” en de afwijzing van de op 2 februari 2018 ingediende klacht;

| — | de verwerende partij te verwijzen in de kosten. |
| --- | --- |

—

de verwerende partij te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij zeven middelen aan.

| 1. | Eerste middel, ontleend aan de onwettigheid van het bestreden besluit, aangezien het niet door het bevoegde TABG is genomen, maar door een extern advocatenkantoor zonder mandaat of bevoegdheid daartoe. |
| --- | --- |

1.

Eerste middel, ontleend aan de onwettigheid van het bestreden besluit, aangezien het niet door het bevoegde TABG is genomen, maar door een extern advocatenkantoor zonder mandaat of bevoegdheid daartoe.

| 2. | Tweede middel, ontleend aan niet-nakoming van de verplichting van behoorlijk bestuur en van de bijstandsplicht alsmede schending van de artikelen 22 en 24 van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie (hierna: „Statuut”), op grond dat de verwerende partij het verzoek heeft afgewezen zonder een administratief onderzoek in te stellen. |
| --- | --- |

2.

Tweede middel, ontleend aan niet-nakoming van de verplichting van behoorlijk bestuur en van de bijstandsplicht alsmede schending van de artikelen 22 en 24 van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie (hierna: „Statuut”), op grond dat de verwerende partij het verzoek heeft afgewezen zonder een administratief onderzoek in te stellen.

| 3. | Derde middel, ontleend aan niet-nakoming van de motiveringsplicht, schending van de rechten van de verdediging en met name van het recht om te worden gehoord alsmede niet-nakoming van de zorgplicht. |
| --- | --- |

3.

Derde middel, ontleend aan niet-nakoming van de motiveringsplicht, schending van de rechten van de verdediging en met name van het recht om te worden gehoord alsmede niet-nakoming van de zorgplicht.

| 4. | Vierde middel, ontleend aan schending van artikel 26 van het Statuut en van de bepalingen op het gebied van het recht op bescherming van persoonsgegevens. |
| --- | --- |

4.

Vierde middel, ontleend aan schending van artikel 26 van het Statuut en van de bepalingen op het gebied van het recht op bescherming van persoonsgegevens.

| 5. | Vijfde middel, ontleend aan een belangenconflict en aan niet-nakoming van de verplichting van objectiviteit, onpartijdigheid en onafhankelijkheid van de administratie. |
| --- | --- |

5.

Vijfde middel, ontleend aan een belangenconflict en aan niet-nakoming van de verplichting van objectiviteit, onpartijdigheid en onafhankelijkheid van de administratie.

| 6. | Zesde middel, ontleend aan misbruik van bevoegdheid. |
| --- | --- |

6.

Zesde middel, ontleend aan misbruik van bevoegdheid.

| 7. | Zevende middel, ontleend aan schending van artikel 17 van het Statuut en van de vertrouwelijkheid van vakbondsactiviteiten waaraan elke werknemer mag deelnemen. |
| --- | --- |

7.

Zevende middel, ontleend aan schending van artikel 17 van het Statuut en van de vertrouwelijkheid van vakbondsactiviteiten waaraan elke werknemer mag deelnemen.

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/44 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/44

---

Beroep ingesteld op 29 januari 2019 — Nosio/EUIPO (BIANCOFINO)

(Zaak T-54/19)

(2019/C 112/53)

Procestaal: Italiaans

Partijen

Verzoekende partij: Nosio SpA (Mezzocorona, Italië) (vertegenwoordigers: A. Graffer en A. Ottolini, advocaten)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Betrokken merk: Aanvraag voor Uniewoordmerk BIANCOFINO — inschrijvingsaanvraag nr. 16 376 758

Bestreden beslissing: beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 22 november 2018 in zaak R 2434/2017-1

Conclusies

| — | vernietiging van de bestreden beslissing; |
| --- | --- |

—

vernietiging van de bestreden beslissing;

| — | verwijzing van het EUIPO in de kosten. |
| --- | --- |

—

verwijzing van het EUIPO in de kosten.

Aangevoerd middel

| — | schending van artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad. |
| --- | --- |

—

schending van artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/44 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/44

---

Beroep ingesteld op 31 januari 2019 — Cyprus/EUIPO — Filotas Bellas & Yios (Halloumi Vermion grill cheese M BELAS PREMIUM GREEK DAIRY SINCE 1927)

(Zaak T-60/19)

(2019/C 112/54)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Republiek Cyprus (vertegenwoordigers: S. Malynicz, QC, V. Marsland, solicitor)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Filotas Bellas & Yios AE (Alexandreia Imathias, Griekenland)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Houder van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

Betrokken merk: Uniebeeldmerk Halloumi χαλλούμι Vermion grill cheese/grill est/grill kase M BELAS PREMIUM GREEK DAIRY SINCE 1927 — Uniemerk nr. 12 172 276

Procedure voor het EUIPO: nietigheidsprocedure

Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 20 november 2018 in zaak R 2296/2017-4

Conclusies

| — | vernietiging van de bestreden beslissing; |
| --- | --- |

—

vernietiging van de bestreden beslissing;

| — | verwijzing van het EUIPO en de andere partij in de procedure in hun eigen kosten en in verzoeksters kosten. |
| --- | --- |

—

verwijzing van het EUIPO en de andere partij in de procedure in hun eigen kosten en in verzoeksters kosten.

Aangevoerde middelen

| — | De kamer van beroep heeft de overeenkomsten tussen de waren onjuist beoordeeld; |
| --- | --- |

—

De kamer van beroep heeft de overeenkomsten tussen de waren onjuist beoordeeld;

| — | De kamer van beroep heeft ten onrechte geoordeeld dat toepassing kon worden gemaakt van de redenering uit eerdere arresten van het Gerecht; |
| --- | --- |

—

De kamer van beroep heeft ten onrechte geoordeeld dat toepassing kon worden gemaakt van de redenering uit eerdere arresten van het Gerecht;

| — | De kamer van beroep heeft ten onrechte geoordeeld dat een ouder nationaal merk volledig het onderscheidend vermogen miste waarmee gecertificeerde waren kunnen worden onderscheiden van waren die dat niet zijn; |
| --- | --- |

—

De kamer van beroep heeft ten onrechte geoordeeld dat een ouder nationaal merk volledig het onderscheidend vermogen miste waarmee gecertificeerde waren kunnen worden onderscheiden van waren die dat niet zijn;

| — | De kamer van beroep heeft een vergissing begaan bij de vergelijking van de merken en bij de beoordeling van het verwarringsgevaar; |
| --- | --- |

—

De kamer van beroep heeft een vergissing begaan bij de vergelijking van de merken en bij de beoordeling van het verwarringsgevaar;

| — | De kamer van beroep heeft geen rekening gehouden met de nationale bepalingen en rechtspraak betreffende de omvang en de werking van nationale certificeringsmerken. |
| --- | --- |

—

De kamer van beroep heeft geen rekening gehouden met de nationale bepalingen en rechtspraak betreffende de omvang en de werking van nationale certificeringsmerken.

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/45 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/45

---

Beroep ingesteld op 4 februari 2019 — ECSEL Joint Undertaking / Personal Health Institute International

(Zaak T-64/19)

(2019/C 112/55)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: ECSEL Joint Undertaking (vertegenwoordigers: G. Kuyper en P. Brochier, advocaten)

Verwerende partij: Personal Health Institute International (Amsterdam, Nederland)

Conclusies

| — | Veroordeling van verweerster tot betaling aan ECSEL van het bedrag van 25 513,84 EUR, vermeerderd met rente tegen het contractuele tarief van 3,5 % vanaf 15 december 2014 totdat het volledige bedrag is betaald. |
| --- | --- |

—

Veroordeling van verweerster tot betaling aan ECSEL van het bedrag van 25 513,84 EUR, vermeerderd met rente tegen het contractuele tarief van 3,5 % vanaf 15 december 2014 totdat het volledige bedrag is betaald.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster één middel aan, dat is gebaseerd op een vermeende contractbreuk door verweerster, die volgens verzoekster geen details of informatie over haar project heeft verstrekt aan de betrokken nationale financieringsinstantie en haar contractuele verplichtingen niet is nagekomen, hetgeen rechtvaardigde dat die overeenkomst voor zover het verweerster betreft werd ontbonden overeenkomstig de relevante bepalingen van artikel II.20.1 van bijlage II bij de subsidieovereenkomst.

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/46 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/46

---

Beroep ingesteld op 5 februari 2019 — Sixsigma Networks Mexico/EUIPO — Dokkio (DOKKIO)

(Zaak T-67/19)

(2019/C 112/56)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Sixsigma Networks Mexico, SA de CV (Mexico-Stad, Mexico) (vertegenwoordiger: C. Casas Feu, advocaat)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Dokkio, Inc. (San Mateo, California, Verenigde Staten)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Houder van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

Betrokken merk: internationale inschrijving waarin de Europese Unie wordt aangewezen met betrekking tot het woordmerk DOKKIO — internationale inschrijving nr. 1 308 971 waarin de Europese Unie wordt aangewezen

Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 21 november 2018 in zaak R 1187/2018-2

Conclusies

| — | vernietiging van de bestreden beslissing voor zover daarbij oppositie B2800087 wordt afgewezen; |
| --- | --- |

—

vernietiging van de bestreden beslissing voor zover daarbij oppositie B2800087 wordt afgewezen;

| — | verwijzing van het EUIPO in de kosten van Sixsigma Networks Mexico, SA de CV; |
| --- | --- |

—

verwijzing van het EUIPO in de kosten van Sixsigma Networks Mexico, SA de CV;

| — | verwijzing van Dokkio, Inc. in de kosten van Sixsigma Networks Mexico, SA de CV. |
| --- | --- |

—

verwijzing van Dokkio, Inc. in de kosten van Sixsigma Networks Mexico, SA de CV.

Aangevoerd middel

| — | schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad. |
| --- | --- |

—

schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/47 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/47

---

Beroep ingesteld op 6 februari 2019 — Südwestdeutsche Salzwerke/EUIPO (Bad Reichenhaller Alpensaline)

(Zaak T-69/19)

(2019/C 112/57)

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Südwestdeutsche Salzwerke AG (Heilbronn, Duitsland) (vertegenwoordiger: M. Douglas, advocaat)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Betrokken merk: aanvraag voor Uniebeeldmerk Bad Reichenhaller Alpensaline — inschrijvingsaanvraag nr. 17 126 517

Bestreden beslissing: beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 4 december 2018 in zaak R 412/2018-1

Conclusies

| — | vernietiging van de bestreden beslissing, en inwilliging van Uniemerkaanvraag nr. 17 126 517, voor zover afgewezen; |
| --- | --- |

—

vernietiging van de bestreden beslissing, en inwilliging van Uniemerkaanvraag nr. 17 126 517, voor zover afgewezen;

| — | verwijzing van het EUIPO in de kosten. |
| --- | --- |

—

verwijzing van het EUIPO in de kosten.

Aangevoerd middel

| — | schending van artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad. |
| --- | --- |

—

schending van artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/47 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/47

---

Beroep ingesteld op 7 februari 2019 — DK Company/EUIPO — Hunter Boot (DENIM HUNTER)

(Zaak T-74/19)

(2019/C 112/58)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: DK Company A/S (Ikast, Denemarken) (vertegenwoordiger: S. Hansen, advocaat)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Hunter Boot Limited (Edinburgh, Verenigd Koninkrijk)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Aanvrager van het betrokken merk: verzoekster voor het Gerecht

Betrokken merk: aanvraag voor Uniebeeldmerk DENIM HUNTER — inschrijvingsaanvraag nr. 14 649 891

Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 16 november 2018 in zaak R 849/2018-2

Conclusies

| — | vernietiging van de bestreden beslissing; |
| --- | --- |

—

vernietiging van de bestreden beslissing;

| — | herziening van de bestreden beslissing; |
| --- | --- |

—

herziening van de bestreden beslissing;

| — | verwijzing van het EUIPO in de kosten, daaronder begrepen de kosten van verzoekster. |
| --- | --- |

—

verwijzing van het EUIPO in de kosten, daaronder begrepen de kosten van verzoekster.

Aangevoerd middel

| — | De kamer van beroep heeft ten onrechte geoordeeld dat er gevaar voor verwarring tussen de merken bestaat. |
| --- | --- |

—

De kamer van beroep heeft ten onrechte geoordeeld dat er gevaar voor verwarring tussen de merken bestaat.

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/48 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/48

---

Beroep ingesteld op 8 februari 2019 — Comune di Milano/Parlement en Raad

(Zaak T-75/19)

(2019/C 112/59)

Procestaal: Italiaans

Partijen

Verzoekende partij: Comune di Milano (vertegenwoordigers: F. Sciaudone, M. Condinanzi en A. Neri, advocaten)

Verwerende partijen: Europees Parlement, Raad van de Europese Unie

Conclusies

| — | verordening (EU) 2018/1718 van het Europees Parlement en de Raad van 14 november 2018 tot wijziging van verordening (EG) nr. 726/2004 wat betreft de zetel van het Europees Geneesmiddelenbureau („EMA”) nietig verklaren; |
| --- | --- |

—

verordening (EU) 2018/1718 van het Europees Parlement en de Raad van 14 november 2018 tot wijziging van verordening (EG) nr. 726/2004 wat betreft de zetel van het Europees Geneesmiddelenbureau („EMA”) nietig verklaren;

| — | verklaren dat het besluit van de Raad van 20 november 2017 in de zin van punt 6 van de procedureregels van 22 juni 2017 geen effect sorteert; |
| --- | --- |

—

verklaren dat het besluit van de Raad van 20 november 2017 in de zin van punt 6 van de procedureregels van 22 juni 2017 geen effect sorteert;

| — | de Raad en het Europees Parlement verwijzen in de kosten van de onderhavige procedure. |
| --- | --- |

—

de Raad en het Europees Parlement verwijzen in de kosten van de onderhavige procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekende partij vier middelen aan.

| 1. | Het eerste middel is ontleend aan schending van de beginselen van representatieve democratie (art. 10 VEU) en van institutioneel evenwicht en loyale samenwerking (art. 13 VEU), alsmede aan schending van wezenlijke vormvoorschriften en van artikel 14 VEU






  — | Verzoekende partij beroept zich op schending van de betrokken beginselen voor zover: (i) de zetel van het EMA, buiten en vóór de inleiding van de gewone wetgevingsprocedure, door één enkele instelling, de Raad, is gekozen aan het einde van een besluitvormingsproces dat heeft geleid tot het besluit van 20 november 2017, waarbij de inhoud van de bestreden verordening (en daarmee de toewijzing van de zetel van het EMA aan Amsterdam) is vastgesteld; (ii) de Raad en de Commissie — de enige instellingen die betrokken waren bij de selectieprocedure — het Parlement niet hebben betrokken bij de selectieprocedure betreffende de zetel van het EMA, die in feite de basis van het besluitvormingsproces vormt; (iii) de Raad en de Commissie het Parlement, in het kader van de gewone wetgevingsprocedure, voor een voldongen feit hebben gesteld wat de (reeds vastgelegde) keuze voor Amsterdam als plaats van de zetel betreft; (iv) de Raad en de Commissie het Parlement geen ruimte hebben gelaten om dat besluit te beoordelen of ter discussie te stellen, maar integendeel hebben getracht om de wetgevingsprocedure zo snel mogelijk te voltooien; (v) het voor het Parlement onmogelijk was om zijn in de Verdragen vastgestelde fundamentele taak uit te oefenen en het tijdens de wetgevingsprocedure geen andere keuze had dan het door de Raad genomen besluit met tegenzin te „bekrachtigen”. |
| --- | --- | --- |

1.

Het eerste middel is ontleend aan schending van de beginselen van representatieve democratie (art. 10 VEU) en van institutioneel evenwicht en loyale samenwerking (art. 13 VEU), alsmede aan schending van wezenlijke vormvoorschriften en van artikel 14 VEU

—

Verzoekende partij beroept zich op schending van de betrokken beginselen voor zover: (i) de zetel van het EMA, buiten en vóór de inleiding van de gewone wetgevingsprocedure, door één enkele instelling, de Raad, is gekozen aan het einde van een besluitvormingsproces dat heeft geleid tot het besluit van 20 november 2017, waarbij de inhoud van de bestreden verordening (en daarmee de toewijzing van de zetel van het EMA aan Amsterdam) is vastgesteld; (ii) de Raad en de Commissie — de enige instellingen die betrokken waren bij de selectieprocedure — het Parlement niet hebben betrokken bij de selectieprocedure betreffende de zetel van het EMA, die in feite de basis van het besluitvormingsproces vormt; (iii) de Raad en de Commissie het Parlement, in het kader van de gewone wetgevingsprocedure, voor een voldongen feit hebben gesteld wat de (reeds vastgelegde) keuze voor Amsterdam als plaats van de zetel betreft; (iv) de Raad en de Commissie het Parlement geen ruimte hebben gelaten om dat besluit te beoordelen of ter discussie te stellen, maar integendeel hebben getracht om de wetgevingsprocedure zo snel mogelijk te voltooien; (v) het voor het Parlement onmogelijk was om zijn in de Verdragen vastgestelde fundamentele taak uit te oefenen en het tijdens de wetgevingsprocedure geen andere keuze had dan het door de Raad genomen besluit met tegenzin te „bekrachtigen”.

| 2. | Het tweede middel berust op het bestaan van feiten die wijzen op misbruik van bevoegdheid en schending van de beginselen van transparantie, van behoorlijk bestuur en van billijkheid






  — | Volgens verzoekende partij had de selectieprocedure tot doel, de beste kandidatuur voor de hervestiging van de zetel van het EMA te kiezen aan de hand van de objectieve selectiecriteria die vooraf in de aankondiging waren vastgelegd. Ingevolge het feit dat in casu de zetel bij loting en zonder enig voorafgaand onderzoek werd bepaald, kon evenwel niet worden nagegaan op welke punten de kandidatuur van Milaan en die van Amsterdam van elkaar verschilden en was het niet mogelijk om de beste kandidatuur te kiezen. Voorts is het voor Amsterdam gunstige resultaat van de stemming van 20 november 2017 toe te schrijven aan het verzuim van de Commissie om een daadwerkelijk onderzoek te verrichten en aan de onjuiste voorstelling van de Nederlandse kandidatuur (overigens op verschillende wezenlijke punten). De lidstaten die voor de kandidatuur van Amsterdam hebben gestemd, gingen dus ten onrechte ervan uit dat zij aan de voorwaarden van de aankondiging en de specifieke vereisten van het EMA voldeed. Daarenboven is de Nederlandse kandidatuur achteraf (in negatieve zin) gewijzigd na de stemming van 20 november 2017. De wijzigingen aan de kandidatuur zouden in het geheim en bilateraal onderhandeld zijn. De gebreken van het besluit van 20 november 2017 brengen de onwettigheid van de bestreden verordening met zich mee. |
| --- | --- | --- |

2.

Het tweede middel berust op het bestaan van feiten die wijzen op misbruik van bevoegdheid en schending van de beginselen van transparantie, van behoorlijk bestuur en van billijkheid

—

Volgens verzoekende partij had de selectieprocedure tot doel, de beste kandidatuur voor de hervestiging van de zetel van het EMA te kiezen aan de hand van de objectieve selectiecriteria die vooraf in de aankondiging waren vastgelegd. Ingevolge het feit dat in casu de zetel bij loting en zonder enig voorafgaand onderzoek werd bepaald, kon evenwel niet worden nagegaan op welke punten de kandidatuur van Milaan en die van Amsterdam van elkaar verschilden en was het niet mogelijk om de beste kandidatuur te kiezen. Voorts is het voor Amsterdam gunstige resultaat van de stemming van 20 november 2017 toe te schrijven aan het verzuim van de Commissie om een daadwerkelijk onderzoek te verrichten en aan de onjuiste voorstelling van de Nederlandse kandidatuur (overigens op verschillende wezenlijke punten). De lidstaten die voor de kandidatuur van Amsterdam hebben gestemd, gingen dus ten onrechte ervan uit dat zij aan de voorwaarden van de aankondiging en de specifieke vereisten van het EMA voldeed. Daarenboven is de Nederlandse kandidatuur achteraf (in negatieve zin) gewijzigd na de stemming van 20 november 2017. De wijzigingen aan de kandidatuur zouden in het geheim en bilateraal onderhandeld zijn. De gebreken van het besluit van 20 november 2017 brengen de onwettigheid van de bestreden verordening met zich mee.

| 3. | Het derde middel is gebaseerd op schending van het beginsel van behoorlijk bestuur






  — | Met dit middel wordt aangevoerd dat het besluitvormingsproces dat heeft geleid tot de keuze van de nieuwe zetel van het EMA, wordt gekenmerkt door het ontbreken van de vorm en wijze die de noodzakelijke transparantie dienen te waarborgen. De ontbrekende onderzoeken en de omstandigheid dat enkele wezenlijke aspecten van de Nederlandse kandidatuur in het geheim en bilateraal later zijn heronderhandeld, hebben geleid tot een nog ernstigere schending van het transparantiebeginsel. Bovendien zijn bij de vaststelling van het besluit vele relevante elementen niet in aanmerking genomen. De door de Commissie niet-verrichte daadwerkelijke beoordeling van de kandidaturen en haar onjuiste voorstelling van de Nederlandse kandidatuur op drie wezenlijke punten (oppervlakte van de tijdelijke zetel, financiële voorwaarden en de geschiktheid om de operationele continuïteit van het EMA te verzekeren) hebben geleid tot een nog ernstigere schending van het beginsel van behoorlijk bestuur. |
| --- | --- | --- |

3.

Het derde middel is gebaseerd op schending van het beginsel van behoorlijk bestuur

—

Met dit middel wordt aangevoerd dat het besluitvormingsproces dat heeft geleid tot de keuze van de nieuwe zetel van het EMA, wordt gekenmerkt door het ontbreken van de vorm en wijze die de noodzakelijke transparantie dienen te waarborgen. De ontbrekende onderzoeken en de omstandigheid dat enkele wezenlijke aspecten van de Nederlandse kandidatuur in het geheim en bilateraal later zijn heronderhandeld, hebben geleid tot een nog ernstigere schending van het transparantiebeginsel. Bovendien zijn bij de vaststelling van het besluit vele relevante elementen niet in aanmerking genomen. De door de Commissie niet-verrichte daadwerkelijke beoordeling van de kandidaturen en haar onjuiste voorstelling van de Nederlandse kandidatuur op drie wezenlijke punten (oppervlakte van de tijdelijke zetel, financiële voorwaarden en de geschiktheid om de operationele continuïteit van het EMA te verzekeren) hebben geleid tot een nog ernstigere schending van het beginsel van behoorlijk bestuur.

| 4. | Het vierde middel heeft betrekking op het besluit van de Raad van 11 september 2009 houdende vaststelling van zijn reglement van orde alsmede op schending van de procedureregels van de Raad van 31 oktober 2017






  — | Met dit middel wordt betoogd dat de wijze waarop de stemmingen hebben plaatsgevonden en het resultaat ervan gebreken vertonen wegens schending van specifieke bepalingen die de Raad in acht had moeten nemen en de onwettigheid van het besluit van 20 november 2017 en van de bestreden verordening met zich meebrengen. |
| --- | --- | --- |

4.

Het vierde middel heeft betrekking op het besluit van de Raad van 11 september 2009 houdende vaststelling van zijn reglement van orde alsmede op schending van de procedureregels van de Raad van 31 oktober 2017

—

Met dit middel wordt betoogd dat de wijze waarop de stemmingen hebben plaatsgevonden en het resultaat ervan gebreken vertonen wegens schending van specifieke bepalingen die de Raad in acht had moeten nemen en de onwettigheid van het besluit van 20 november 2017 en van de bestreden verordening met zich meebrengen.

---

| 25.3.2019 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 112/49 |
| --- | --- | --- | --- |

25.3.2019

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 112/49

---

Beroep ingesteld op 12 februari 2019 — Apostolopoulou en Apostolopoulou- Chrysanthaki / Europese Commissie

(Zaak T-81/19)

(2019/C 112/60)

Procestaal: Grieks

Partijen

Verzoekende partijen: Zoi Apostolopoulou (Athene, Griekenland), Anastasia Apostolopoulou- Chrysanthaki (Athene) (vertegenwoordiger: D. Gkouskos, advocaat)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

Verzoeksters verzoeken het Gerecht:

| — | het onderhavige beroep te voegen bij het ermee samenhangende beroep dat verzoeksters op 25 oktober 2018 hebben ingesteld en dat is ingeschreven onder het nummer T-721/2018; |
| --- | --- |

—

het onderhavige beroep te voegen bij het ermee samenhangende beroep dat verzoeksters op 25 oktober 2018 hebben ingesteld en dat is ingeschreven onder het nummer T-721/2018;

| — | hun beroep toe te wijzen en de verwerende partijen gezamenlijk en hoofdelijk te veroordelen aan iedere verzoekende partij een totaalbedrag van 1 100 000 EUR — dat in detail wordt uiteengezet in hun beroep — te betalen, als vergoeding voor de morele schade die de verzoekende partijen hebben geleden vanwege de schending van hun persoonlijkheidsrechten; |
| --- | --- |

—

hun beroep toe te wijzen en de verwerende partijen gezamenlijk en hoofdelijk te veroordelen aan iedere verzoekende partij een totaalbedrag van 1 100 000 EUR — dat in detail wordt uiteengezet in hun beroep — te betalen, als vergoeding voor de morele schade die de verzoekende partijen hebben geleden vanwege de schending van hun persoonlijkheidsrechten;

| — | de verwerende partijen te gelasten om in de toekomst verzoeksters’ persoonlijkheidsrechten niet te schenden; |
| --- | --- |

—

de verwerende partijen te gelasten om in de toekomst verzoeksters’ persoonlijkheidsrechten niet te schenden;

| — | eerste verweerster te gelasten de eer en de goede naam van de verzoekende partijen middels een verklaring harentwege te herstellen; |
| --- | --- |

—

eerste verweerster te gelasten de eer en de goede naam van de verzoekende partijen middels een verklaring harentwege te herstellen;

| — | de verwerende partijen te verwijzen in de kosten. |
| --- | --- |

—

de verwerende partijen te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Het onderhavige beroep is ingesteld tegen de Europese Commissie en de Europese Unie. Aangezien de Europese Unie voor het Hof steeds wordt vertegenwoordigd door de instelling waaraan de bestreden handeling of gedraging kan worden toegerekend, wordt de Commissie bijgevolg als enige verweerster in het onderhavige beroep beschouwd.

Ter ondersteuning van hun beroep voeren de verzoekende partijen drie middelen aan

| 1. | Schending van de op de partijen rustende plicht tot loyauteit en billijkheid, van het fundamenteel beginsel van de goede rechtsbedeling en van het recht van verzoeksters op een eerlijk proces. |
| --- | --- |

1.

Schending van de op de partijen rustende plicht tot loyauteit en billijkheid, van het fundamenteel beginsel van de goede rechtsbedeling en van het recht van verzoeksters op een eerlijk proces.

| 2. | Aantasting van de menselijke waardigheid en de persoonlijkheid van verzoeksters in schending van het beginsel van behoorlijk bestuur. |
| --- | --- |

2.

Aantasting van de menselijke waardigheid en de persoonlijkheid van verzoeksters in schending van het beginsel van behoorlijk bestuur.

| 3. | Schending van het beginsel van loyauteit, het vertrouwensbeginsel en het beginsel van gewettigd vertrouwen. |
| --- | --- |

3.

Schending van het beginsel van loyauteit, het vertrouwensbeginsel en het beginsel van gewettigd vertrouwen.

---