# Dziennik Urzędowy C 82/4 ma

| | ISSN 1977-1002 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 82 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Rocznik 624 marca 2019 |

ISSN 1977-1002

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 82

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Rocznik 624 marca 2019

---

| Spis treści | Strona |
| --- | --- |
| | IV   Informacje |
| | INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej |
| 2019/C 82/01 | Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej | 1 |

Spis treści

Strona

IV   Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

2019/C 82/01

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

1

---

| | V   Ogłoszenia |
| --- | --- |
| | POSTĘPOWANIA SĄDOWE |
| | Trybunał Sprawiedliwości |
| 2019/C 82/02 | Sprawa C-415/18 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 19 kwietnia 2018 r. w sprawie T-606/17, CBA Spielapparate- und Restaurantbetriebs GmbH, wniesione w dniu 22 czerwca 2018 r. przez CBA Spielapparate- und Restaurantbetriebs GmbH | 2 |
| 2019/C 82/03 | Sprawa C-682/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 6 listopada 2018 r. – LF / Google LLC, YouTube Inc., YouTube LLC, Google Germany GmbH | 2 |
| 2019/C 82/04 | Sprawa C-683/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 6 listopada 2018 r. – Elsevier Inc. / Cyando AG | 4 |
| 2019/C 82/05 | Sprawa C-693/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juge d’instruction du tribunal de grande instance de Paris (Francja) w dniu 29 października 2018 r. – Procureur de la République / X | 5 |
| 2019/C 82/06 | Sprawa C-702/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 12 września 2018 r. w sprawie T-584/17 Primart/EUIPO, wniesione w dniu 9 listopada 2018 r. przez Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe Primart Marek Łukasiewicz | 6 |
| 2019/C 82/07 | Sprawa C-714/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 13 września 2018 r. w sprawie T-94/17, ACTC / EUIPO, wniesione w dniu 14 listopada 2018 r. przez ACTC GmbH | 8 |
| 2019/C 82/08 | Sprawa C-715/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 15 listopada 2018 r. – Segler-Vereinigung Cuxhaven e.V. / Finanzamt Cuxhaven | 9 |
| 2019/C 82/09 | Sprawa C-751/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) (Portugalia) w dniu 3 grudnia 2018 r. – Marketing Direto e Publicidade SA/Autoridade Tributária e Aduaneira | 10 |
| 2019/C 82/10 | Sprawa C-761/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 20 września 2018 r. w sprawie T-421/17, Leino-Sandberg / Parlament, wniesione w dniu 3 grudnia 2018 r. przez Päivi Leinę-Sandberga | 10 |
| 2019/C 82/11 | Sprawa C-766/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 25 września 2018 r. w sprawie T-328/17, Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi / EUIPO, wniesione w dniu 5 grudnia 2018 r. przez Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi | 11 |
| 2019/C 82/12 | Sprawa C-767/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 25 września 2018 r. w sprawie T-384/17, Cypr/EUIPO, wniesione w dniu 5 grudnia 2018 r. przez Republikę Cypryjską | 12 |
| 2019/C 82/13 | Sprawa C-776/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Erding (Niemcy) w dniu 10 grudnia 2018 r. – U.B. i T.V. / Eurowings GmbH | 13 |
| 2019/C 82/14 | Sprawa C-801/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil supérieur de la Sécurité sociale (Luksemburg) w dniu 19 grudnia 2018 r. – EU / Caisse pour l'avenir des enfants | 14 |
| 2019/C 82/15 | Sprawa C-802/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil supérieur de la Sécurité sociale (Luksemburg) w dniu 19 grudnia 2018 r. – Caisse pour l'avenir des enfants / FV, GW | 15 |
| 2019/C 82/16 | Sprawa C-803/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 20 grudnia 2018 r. – AAS BALTA / UAB GRIFS AG | 15 |
| 2019/C 82/17 | Sprawa C-810/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd Trnava (Słowacja) w dniu 21 grudnia 2018 r. – DHL Logistics (Slovakia), spol. s r.o. / Finančné riaditeľstvo SR | 16 |
| 2019/C 82/18 | Sprawa C-817/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 15 października 2018 r. w sprawie T-79/16, Vereniging Gelijkberechtiging Grondbezitters i in. / Komisja, wniesione w dniu 21 grudnia 2018 r. przez Vereniging tot Behoud van Natuurmonumenten in Nederland i in. | 17 |
| 2019/C 82/19 | Sprawa C-828/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de commerce de Paris (Francja) w dniu 24 grudnia 2018 r. – Trendsetteuse SARL / DCA SARL | 18 |
| 2019/C 82/20 | Sprawa C-829/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Paris (Francja) w dniu 27 grudnia 2018 r. – Crédit Logement SA / OE | 18 |
| 2019/C 82/21 | Sprawa C-833/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de l'entreprise de Liège (Belgia) w dniu 31 grudnia 2018 r. – SI, Brompton Bicycle Ltd / Chedech / Get2Get | 19 |
| 2019/C 82/22 | Sprawa C-12/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 8 listopada 2018 r. w sprawie T-550/17, Troszczynski / Parlament, wniesione w dniu 7 stycznia 2019 r. przez Mylène Troszczynski | 20 |
| 2019/C 82/23 | Sprawa C-38/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 28 listopada 2018 r. w sprawie T-161/17, Le Pen / Parlament, wniesione w dniu 21 stycznia 2019 r. przez Marion Le Pen | 21 |
| | Sąd |
| 2019/C 82/24 | Sprawa T-167/13: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Comune di Milano / Komisja Pomoc państwa – Usługi obsługi naziemnej – Wkłady kapitałowe dokonane przez SEA na rzecz Sea Handling – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie – Pojęcie pomocy – Możliwość przypisania środka państwu – Kryterium inwestora prywatnego – Zasada kontradyktoryjności – Prawo do obrony – Prawo do dobrej administracji – Uzasadnione oczekiwania | 23 |
| 2019/C 82/25 | Sprawa T-498/14: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Deutsche Umwelthilfe/Komisja Dostęp do dokumentów – Dokumenty dotyczące korespondencji wymienionej między Komisją a przedsiębiorstwami i producentami z branży motoryzacyjnej w przedmiocie czynnika chłodniczego R1234yf stosowanego w pojazdach silnikowych – Dokumenty nieujęte w wykazie – Nowy zarzut podniesiony w toku postępowania – Niedopuszczalność – Środek dowodowy nakazujący przedstawienie spornych dokumentów zgodnie z art. 104 regulaminu postępowania – Odstępstwo do zasady kontradyktoryjności – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych – interes publiczny w ujawnieniu informacji – Wyważenie – Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 – Artykuł 6 ust. 1 – Nadrzędny interes publiczny w ujawnieniu informacji dotyczących środowiska lub odnoszących się do emisji do środowiska – Ogólne domniemanie – Częściowa odmowa dostępu – Umorzenie postepowania | 23 |
| 2019/C 82/26 | Sprawa T-677/14: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 218 r. – Biogaran / Komisja Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek peryndoprylu, leku stosowanego w chorobach układu krążenia (oryginalnego, jak również generycznego) – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 i 102 TFUE – Porozumienia mające na celu opóźnienie lub uniemożliwienie wejścia na rynek wersji generycznych peryndoprylu – Udział spółki zależnej w naruszeniu popełnionym przez jej spółkę dominującą – Przypisanie naruszenia – Odpowiedzialność solidarna – Górna granica grzywny | 24 |
| 2019/C 82/27 | Sprawa T-679/14: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Teva UK i in. / Komisja Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek peryndoprylu, leku stosowanego w chorobach układu krążenia (oryginalnego, jak również generycznego) – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE – Zasada bezstronności – Zasięgnięcie opinii Komitetu Doradczego ds. Praktyk Ograniczających Konkurencję i Pozycji Dominującej – Polubowne rozstrzyganie sporów patentowych i sporów dotyczących wyłącznego zakupu – Potencjalna konkurencja – Ograniczenie konkurencji ze względu na cel – Zachowanie równowagi pomiędzy prawem konkurencji a prawem patentowym – Warunki wyłączenia określone w art. 101 ust. 3 TFUE – Grzywny | 25 |
| 2019/C 82/28 | Sprawa T-680/14: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Lupin / Komisja Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek peryndoprylu, leku stosowanego w chorobach układu krążenia (oryginalnego, jak również generycznego) – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE – Polubowne rozstrzyganie sporów patentowych – Porozumienie o nabyciu technologii – Ograniczenie konkurencji ze względu na cel – Zachowanie równowagi pomiędzy prawem konkurencji a prawem patentowym – Grzywny | 26 |
| 2019/C 82/29 | Sprawa T-682/14: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Mylan Laboratories i Mylan / Komisja Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek peryndoprylu, leku stosowanego w leczeniu chorób układu krążenia (w wersji oryginalnej i generycznej) – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 i 102 TFUE – Porozumienie w sprawie polubownego rozstrzygania sporów patentowych – Potencjalna konkurencja – Ograniczenie konkurencji ze względu na cel – Pogodzenie prawa konkurencji z prawem patentowym – Przypisanie zachowania noszącego znamiona naruszenia – Grzywny | 26 |
| 2019/C 82/30 | Sprawa T-684/14: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Krka / Komisja Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek peryndoprylu, leku stosowanego w chorobach układu krążenia (oryginalnego, jak również generycznego) – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE – Polubowne rozstrzyganie sporów patentowych – Umowa licencyjna – Umowa o nabycie technologii – Ograniczenie konkurencji ze względu na cel – Ograniczenie konkurencji ze względu na skutek – Zachowanie równowagi pomiędzy prawem konkurencji a prawem patentowym | 27 |
| 2019/C 82/31 | Sprawa T-691/14: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Servier i in./Komisja Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Nadużycie pozycji dominującej – Rynek peryndoprylu, leku stosowanego w chorobach układu krążenia (oryginalnego, jak również generycznego) – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 i 102 TFUE – Zasada bezstronności – Zasięgnięcie opinii komitetu doradczego ds. praktyk ograniczających konkurencję i pozycji dominującej – Prawo do skutecznego środka prawnego – Krótki termin na wniesienie skargi w kontekście długości zaskarżonej decyzji – Porozumienia w sprawie polubownego rozstrzygania sporów patentowych – Umowy licencyjne – Umowy w sprawie nabywania technologii – Porozumienie w sprawie wyłącznego zakupu – Potencjalna konkurencja – Ograniczenie konkurencji ze względu na cel – Ograniczenie konkurencji ze względu na skutek – Pogodzenie prawa konkurencji z prawem patentowym – Uznanie za odrębne naruszenia lub za jednolite naruszenie – Określenie rynku właściwego w zakresie cząsteczki odnośnego produktu leczniczego – Grzywny – Zbieg grzywien na podstawie art. 101 i 102 TFUE – Zasada ustawowej określoności czynów zabronionych i kar – Wartość sprzedaży – Sposób obliczenia w przypadku zbiegu naruszeń na tych samych rynkach | 28 |
| 2019/C 82/32 | Sprawa T-701/14: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Niche Generics / Komisja Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek peryndoprylu, leku stosowanego w leczeniu chorób układu krążenia (w wersji oryginalnej i generycznej) – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE – Porozumienie w sprawie polubownego rozstrzygania sporów patentowych – Postępowanie administracyjne – Ochrona poufności komunikacji pomiędzy adwokatami i klientami – Potencjalna konkurencja – Ograniczenie konkurencji ze względu na cel – Obiektywna konieczność ograniczenia – Pogodzenie prawa konkurencji z prawem patentowym – Przesłanki wyłączenia przewidzianego w art. 101 ust. 3 TFUE – Grzywny – Pułap 10 % – Przypisanie zachowania noszącego znamiona naruszenia | 29 |
| 2019/C 82/33 | Sprawa T-705/14: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Unichem Laboratories / Komisja Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek peryndoprylu, leku stosowanego w chorobach układu krążenia (oryginalnego, jak również generycznego) – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE – Porozumienie w sprawie polubownego rozstrzygania sporów patentowych – Właściwość miejscowa Komisji – Przypisanie noszącego znamiona naruszenia zachowania – Postępowanie administracyjne – Ochrona poufności informacji wymienianych między adwokatem i klientem – Potencjalna konkurencja – Ograniczenie konkurencji ze względu na cel – Obiektywna konieczność ograniczenia – Zachowanie równowagi pomiędzy prawem konkurencji a prawem patentowym – Warunki wyłączenia określone w art. 101 ust. 3 TFUE – Grzywny | 30 |
| 2019/C 82/34 | Sprawa T-827/14: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Deutsche Telekom / Komisja Konkurencja – Nadużycie pozycji dominującej – Słowacki rynek szerokopasmowych usług telekomunikacyjnych – Dostęp przedsiębiorstw trzecich do pętli lokalnej operatora zasiedziałego na rynku – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 102 TFUE i art. 54 porozumienia EOG – Jednolite i ciągłe naruszenie – Pojęcie nadużycia – Odmowa dostępu – Zaniżanie marży – Obliczenie zaniżania marży – Kryterium równie skutecznego konkurenta – Prawo do obrony – Przypisanie spółce dominującej naruszenia popełnionego przez spółkę zależną – Decydujący wpływ spółki dominującej na politykę handlową spółki zależnej – Rzeczywiste wywieranie – Ciężar dowodu – Obliczanie kwoty grzywny – Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. – Odrębna grzywna nałożona wyłącznie na spółkę dominującą z tytułu powrotu do naruszenia i zastosowania mnożnika w celu zapewnienia skutku odstraszającego | 30 |
| 2019/C 82/35 | Sprawa T-851/14: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Slovak Telekom / Komisja Konkurencja – Nadużycie pozycji dominującej – Słowacki rynek szerokopasmowych usług telekomunikacyjnych – Dostęp przedsiębiorstw trzecich do pętli lokalnej operatora zasiedziałego na rynku – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 102 TFUE i art. 54 porozumienia EOG – Jednolite i ciągłe naruszenie – Pojęcie nadużycia – Odmowa dostępu – Zaniżanie marży – Obliczenie zaniżania marży – Kryterium równie skutecznego konkurenta – Prawo do obrony – Przypisanie spółce dominującej naruszenia popełnionego przez spółkę zależną – Decydujący wpływ spółki dominującej na politykę handlową spółki zależnej – Rzeczywiste wywieranie – Ciężar dowodu – Obliczanie kwoty grzywny – Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. | 32 |
| 2019/C 82/36 | Sprawa T-111/15: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Ryanair i Airport Marketing Services / Komisja Pomoc państwa – Porozumienia zawarte przez związek celowy portów lotniczych Charente z Ryanairem i jego spółką zależną Airport Marketing Services – Usługi portu lotniczego – Usługi marketingowe – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie – Pojęcie pomocy państwa – Możliwość przypisania państwu – Izba handlowo-przemysłowa – Korzyść – Kryterium prywatnego inwestora – Odzyskanie pomocy – Artykuł 41 karty praw podstawowych – Prawo dostępu do akt – Prawo do bycia wysłuchanym | 33 |
| 2019/C 82/37 | Sprawa T-165/15: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Ryanair i Airport Marketing Services / Komisja Pomoc państwa – Porozumienia zawarte przez izbę handlowo-przemysłową w Pau-Béarn z Ryanairem i jego spółką zależną Airport Marketing Services – Usługi portu lotniczego – Usługi marketingowe – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie – Pojęcie pomocy państwa – Możliwość przypisania państwu – Izba handlowo-przemysłowa – Korzyść – Kryterium prywatnego inwestora – Odzyskanie pomocy – Artykuł 41 karty praw podstawowych – Prawo dostępu do akt – Prawo do bycia wysłuchanym | 34 |
| 2019/C 82/38 | Sprawa T-284/15: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – AlzChem/Komisja Pomoc państwa – Przemysł chemiczny – Decyzja o kontynuowaniu działalności przez przedsiębiorstwo w trakcie postępowania upadłościowego – Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa – Skarga o stwierdzenie nieważności – Indywidualne oddziaływanie – Dopuszczalność – Pojęcie pomocy państwa – Korzyść – Kryterium prywatnego wierzyciela – Możliwość przypisania państwu – Obowiązek uzasadnienia | 34 |
| 2019/C 82/39 | Sprawa T-558/15: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Iran Insurance / Rada Odpowiedzialność pozaumowna – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające podjęte wobec Iranu – Zamrożenie środków finansowych – Umieszczenie i utrzymanie nazwy strony skarżącej w wykazach osób i podmiotów, do których mają zastosowanie środki ograniczające – Szkoda majątkowa – Krzywda | 35 |
| 2019/C 82/40 | Sprawa T-559/15: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Post Bank Iran / Rada Odpowiedzialność pozaumowna – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające podjęte wobec Iranu – Zamrożenie środków finansowych – Umieszczenie i pozostawienie nazwy strony skarżącej w wykazie osób i podmiotów, w odniesieniu do których mają zastosowanie środki ograniczające – Krzywda | 36 |
| 2019/C 82/41 | Sprawa T-591/15: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Transavia Airlines / Komisja Pomoc państwa – Umowa o świadczenie usług portu lotniczego i o świadczenie usług marketingowych – Porozumienie zawarte przez izbę handlowo-przemysłową w Pau-Béarn z Transavią – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie – Pojęcie pomocy państwa – Możliwość przypisania państwu – Izba handlowo-przemysłowa – Korzyść – Kryterium inwestora prywatnego – Odzyskanie pomocy – Artykuł 41 karty praw podstawowych – Prawo dostępu do akt – Prawo do bycia wysłuchanym | 37 |
| 2019/C 82/42 | Sprawa T-630/15: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Scandlines Danmark i Scandlines Deutschland/Komisja Pomoc państwa – Finansowanie publiczne stałego połączenia drogowo-kolejowego przez cieśninę Fehmarn – Pomoc indywidualna – Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń – Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa i uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym – Pojęcie pomocy państwa – Naruszenie konkurencji i wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi – Warunki zgodności – Pomoc przeznaczona na wspieranie realizacji ważnych projektów stanowiących przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania – Konieczność pomocy – Skutek zachęcający – Proporcjonalność pomocy – Poważne trudności uzasadniające wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego – Obowiązek uzasadnienia – Komunikat dotyczący pomocy państwa przeznaczonej na wspieranie realizacji ważnych projektów stanowiących przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania | 37 |
| 2019/C 82/43 | Sprawa T-631/15: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Stena Line Scandinavia/Komisja Pomoc państwa – Finansowanie publiczne stałego połączenia drogowo-kolejowego przez cieśninę Fehmarn – Pomoc indywidualna – Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń – Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa i uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym – Pojęcie pomocy państwa – Naruszenie konkurencji i wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi – Warunki zgodności – Pomoc przeznaczona na wspieranie realizacji ważnych projektów stanowiących przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania – Konieczność pomocy – Skutek zachęcający – Proporcjonalność pomocy – Poważne trudności uzasadniające wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego – Obowiązek uzasadnienia – Komunikat dotyczący pomocy państwa przeznaczonej na wspieranie realizacji ważnych projektów stanowiących przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania | 38 |
| 2019/C 82/44 | Sprawa T-53/16: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Ryanair i Airport Marketing Services / Komisja Pomoc państwa – Porozumienia zawarte przez izbę handlowo-przemysłową w Nîmes-Uzès-Le Vigan z Ryanairem i jego spółką zależną Airport Marketing Services – Usługi portu lotniczego – Usługi marketingowe – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie – Pojęcie pomocy państwa – Możliwość przypisania państwu – Izba handlowo-przemysłowa – Korzyść – Kryterium inwestora prywatnego – Odzyskanie pomocy – Artykuł 41 karty praw podstawowych – Prawo dostępu do akt – Prawo do bycia wysłuchanym | 39 |
| 2019/C 82/45 | Sprawa T-77/16: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Ryanair i Airport Marketing Services / Komisja Pomoc państwa – Porozumienia zawarte z przedsiębiorstwem lotniczym Ryanair i jego spółką zależną Airport Marketing Services – Usługi portu lotniczego – Usługi marketingowe – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie – Pojęcie pomocy państwa – Korzyść – Kryterium prywatnego inwestora – Odzyskanie pomocy – Selektywność | 40 |
| 2019/C 82/46 | Sprawa T-165/16: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Ryanair i Airport Marketing Services / Komisja Pomoc państwa – Porozumienia zawarte z przedsiębiorstwem lotniczym Ryanairem i jego spółką zależną Airport Marketing Services – Usługi lotniskowe – Usługi marketingowe – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie – Pojęcie pomocy państwa – Korzyść – Kryterium prywatnego inwestora – Odzyskanie pomocy – Artykuł 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Dostęp do akt – Prawo do bycia wysłuchanym | 41 |
| 2019/C 82/47 | Sprawa T-290/16: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Fruits de Ponent / Komisja Odpowiedzialność pozaumowna – Rolnictwo – Rynki brzoskwiń i nektaryn – Zakłócenia, które wystąpiły w roku gospodarczym 2014 – Rosyjskie embargo – Tymczasowe nadzwyczajne środki wspierające producentów – Rozporządzenia delegowane (UE) nr 913/2014 i 923/2014 – Normy prawne mające na celu przyznanie uprawnień jednostkom – Obowiązek staranności i zasada dobrej administracji – Wystarczająco istotne naruszenie – Związek przyczynowy | 42 |
| 2019/C 82/48 | Sprawy połączone T-339/16, T-352/16 i T-391/16: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. –Ville de Paris, Ville de Bruxelles i Ayuntamiento de Madrid / Komisja Środowisko naturalne – Rozporządzenie (UE) 2016/646 – Emisja zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 6) – Określenie nieprzekraczalnych wartości (NTE) dla emisji tlenków azotu podczas badań w rzeczywistych warunkach jazdy (RDE) – Skarga o stwierdzenie nieważności – Uprawnienia lokalnego organu ochrony środowiska do ograniczenia ruchu niektórych pojazdów – Bezpośrednie oddziaływanie – Dopuszczalność – Brak kompetencji Komisji – Przestrzeganie norm prawnych wyższego rzędu – Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności – Odpowiedzialność pozaumowna – Naprawienie zarzucanej szkody wizerunkowej i szkody wynikającej z naruszenia dobrego imienia | 42 |
| 2019/C 82/49 | Sprawa T-530/16: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Schubert i in. / Komisja Służba publiczna – Wynagrodzenie – Coroczne dostosowanie wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników – Rozporządzenia (UE) nr 422/2014 i 423/2014 – Dostosowania wynagrodzeń i emerytur za lata 2011 i 2012 – Obowiązek uzasadnienia – Proporcjonalność – Uzasadnione oczekiwania – Zasady dialogu społecznego | 43 |
| 2019/C 82/50 | Sprawy połączone T-543/16 i T-544/16: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Carpenito i in. / Rada Służba publiczna – Wynagrodzenie – Coroczne dostosowanie wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników – Rozporządzenia (UE) nr 422/2014 i 423/2014 – Dostosowania wynagrodzeń i emerytur za lata 2011 i 2012 – Obowiązek uzasadnienia – Proporcjonalność – Uzasadnione oczekiwania – Zasady dialogu społecznego | 44 |
| 2019/C 82/51 | Sprawa T-591/16: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Wahlström / Frontex Służba publiczna – Personel tymczasowy – Frontex – Nieprzedłużenie umowy zawartej na czas określony – Artykuł 8 WZIP – Obowiązek staranności – Skorzystanie z unieważnionego sprawozdania z oceny – Oczywisty błąd w ocenie – Odpowiedzialność – Koszty – Zasada słuszności – Artykuł 135 § 1 regulaminu postępowania | 45 |
| 2019/C 82/52 | Sprawa T-632/16: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Haeberlen / ENISA Służba publiczna – Wynagrodzenie – Coroczne dostosowanie wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników – Rozporządzenia (UE) nr 422/2014 i 423/2014 – Dostosowanie wynagrodzeń i emerytur w latach 2011 i 2012 – Obowiązek uzasadnienia – Proporcjonalność – Uzasadnione oczekiwania – Normy dotyczące dialogu społecznego | 46 |
| 2019/C 82/53 | Sprawa T-672/16: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – C=Holdings / EUIPO – Trademarkers (C=commodore) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Graficzny znak towarowy C=commodore – Wniosek o unieważnienie skutków rejestracji międzynarodowej – Artykuł 158 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 198 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/1001] – Brak rzeczywistego używania niektórych towarów i usług objętych rejestracją międzynarodową – Istnienie uzasadnionych powodów nieużywania | 47 |
| 2019/C 82/54 | Sprawa T-689/16: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Pipiliagkas / Komisja Służba publiczna – Urzędnicy – Zatrudnienie – Decyzja z mocą wsteczną – Artykuł 22a regulaminu pracowniczego – Niewłaściwy organ – Odpowiedzialność – Naprawienie szkody i zadośćuczynienie za krzywdę | 47 |
| 2019/C 82/55 | Sprawa T-743/16 RENV: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – CX / Komisja Służba publiczna – Urzędnicy – Kara dyscyplinarna – Wydalenie ze służby – Prawo do obrony – Obowiązek staranności – Artykuł 22 ust. 1 załącznika IX do regulaminu pracowniczego – Artykuły 41 i 52 karty praw podstawowych – Odpowiedzialność – Rzeczywisty charakter szkody – Związek przyczynowy | 48 |
| 2019/C 82/56 | Sprawa T-830/16: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Monolith Frost / EUIPO – Dovgan (PLOMBIR) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy PLOMBIR – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Badanie okoliczności faktycznych – Artykuł 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 95 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001) – Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem | 49 |
| 2019/C 82/57 | Sprawa T-247/17: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Azarov / Rada Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie – Zamrożenie środków finansowych – Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie – Prawo własności – Prawo do wykonywania działalności gospodarczej – Oczywisty błąd w ocenie | 50 |
| 2019/C 82/58 | Sprawa T-274/17: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Monster Energy / EUIPO – Bösel (MONSTER DIP) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego MONSTER DIP – Wcześniejsze słowne i graficzne unijne znaki towarowe oraz niezarejestrowane oznaczenie używane w obrocie, z których wszystkie zawierają element słowny monster – Względne podstawy odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Brak prawdopodobieństwa zaistnienia skojarzenia wprowadzającego w błąd – Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001) – Brak prawdopodobieństwa rozmycia cieszącego się renomą wcześniejszego znaku towarowego – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001) | 50 |
| 2019/C 82/59 | Sprawa T-537/17: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – De Loecker / ESDZ Służba publiczna – ESDZ – Personel tymczasowy – Mobbing – Wniosek o udzielenie wsparcia – Oddalenie wniosku – Prawo do bycia wysłuchanym – Odpowiedzialność | 51 |
| 2019/C 82/60 | Sprawa T-609/17: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Francja / Komisja EFRG – Wydatki wyłączone z finansowania – Wydatki poniesione przez Francję – Refundacje wywozowe w sektorze mięsa drobiowego – Ryczałtowe korekty finansowe – Rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 i (UE) nr 1306/2013 – Należyta, uczciwa jakość przyjęta w obrocie – Kontrole – Proporcjonalność | 52 |
| 2019/C 82/61 | Sprawa T-706/17: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – UP / Komisja Służba publiczna – Urzędnicy – Ciężka choroba – Wniosek o pracę w niepełnym wymiarze godzin ze względów medycznych – Oddalenie wniosku – Zasada zakazu dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność – Prawo do bycia wysłuchanym – Zasada dobrej administracji – Obowiązek staranności – Odpowiedzialność | 52 |
| 2019/C 82/62 | Sprawa T-743/17: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Bischoff / EUIPO – Miroglio Fashion (CARACTÈRE) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy CARACTÈRE – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] | 53 |
| 2019/C 82/63 | Sprawa T-821/17: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Vitromed/EUIPO – Vitromed Healthcare (VITROMED Germany) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego VITROMED Germany – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy Vitromed – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] | 53 |
| 2019/C 82/64 | Sprawa T-76/18: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – CN / Parlament Służba publiczna – Akredytowani asystenci parlamentarni – Artykuł 24 regulaminu pracowniczego – Wniosek o udzielenie wsparcia – Artykuł 12a regulaminu pracowniczego – Mobbing – Komitet doradczy ds. mobbingu i zapobiegania mu w miejscu pracy rozpatrujący skargi akredytowanych asystentów parlamentarnych wobec członków Parlamentu Europejskiego – Decyzja oddalająca wniosek o udzielenie wsparcia – Prawo do bycia wysłuchanym – Zasada kontradyktoryjności – Odmowa udostępnienia opinii komitetu doradczego i protokołów przesłuchań świadków – Odmowa zastosowania się przez pozwaną instytucję do zarządzonego przez Sąd środka dowodowego | 54 |
| 2019/C 82/65 | Sprawa T-83/18: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – CH / Parlament Służba publiczna – Akredytowani asystenci parlamentarni – Artykuł 24 regulaminu pracowniczego – Wniosek o udzielenie wsparcia – Artykuł 12a regulaminu pracowniczego – Mobbing – Komitet doradczy ds. mobbingu i zapobiegania mu w miejscu pracy rozpatrujący skargi akredytowanych asystentów parlamentarnych wobec członków Parlamentu Europejskiego – Decyzja oddalająca wniosek o udzielenie wsparcia – Prawo do bycia wysłuchanym – Zasada kontradyktoryjności – Odmowa udostępnienia opinii komitetu doradczego i protokołów przesłuchań świadków – Odmowa zastosowania się przez pozwaną instytucję do zarządzonego przez Sąd środka dowodowego | 55 |
| 2019/C 82/66 | Sprawa T-94/18: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Multifit/EUIPO (fit+fun) Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego fit+fun – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001 | 55 |
| 2019/C 82/67 | Sprawa T-98/18: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Multifit / EUIPO (MULTIFIT) Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MULTIFIT – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 | 56 |
| 2019/C 82/68 | Sprawa T-102/18: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Knauf / EUIPO (upgrade your personality) Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego upgrade your personality – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Slogan reklamowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 | 56 |
| 2019/C 82/69 | Sprawa T-745/18: Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2018 r. – Covestro Deutschland / Komisja | 57 |
| 2019/C 82/70 | Sprawa T-750/18: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2018 r. – Briois / Parlament | 58 |
| 2019/C 82/71 | Sprawa T-758/18: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2018 r. – ABLV Bank / Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji | 59 |
| 2019/C 82/72 | Sprawa T-2/19: Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2019 r. – Algebris (UK) i Anchorage Capital Group / Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji | 60 |
| 2019/C 82/73 | Sprawa T-5/19: Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2019 r. – Clatronic International/EUIPO (PROFI CARE) | 61 |
| 2019/C 82/74 | Sprawa T-19/19: Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2019 r. – Fastweb/Komisja | 61 |
| 2019/C 82/75 | Sprawa T-20/19: Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2019 r. – Pablosky / EUIPO – docPrice (mediFLEX easystep) | 64 |
| 2019/C 82/76 | Sprawa T-21/19: Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2019 r. – Pablosky / EUIPO – docPrice (mediFLEX easystep) | 64 |
| 2019/C 82/77 | Sprawa T-22/19: Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2019 r. – Noguer Enríquez i in. / Komisja | 65 |
| 2019/C 82/78 | Sprawa T-28/19: Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2019 r. – Karlovarské minerální vody / EUIPO – Aguas de San Martín de Veri (VERITEA) | 67 |
| 2019/C 82/79 | Sprawa T-30/19: Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2019 r. – CRIA i CCCMC / Komisja | 67 |
| 2019/C 82/80 | Sprawa T-37/19: Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2019 r. – Cimpress Schweiz / EUIPO – Impress Media (CIMPRESS) | 69 |
| 2019/C 82/81 | Sprawa T-42/19: Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2019 r. – Volkswagen / EUIPO (CROSS) | 69 |

V   Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

2019/C 82/02

Sprawa C-415/18 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 19 kwietnia 2018 r. w sprawie T-606/17, CBA Spielapparate- und Restaurantbetriebs GmbH, wniesione w dniu 22 czerwca 2018 r. przez CBA Spielapparate- und Restaurantbetriebs GmbH

2

2019/C 82/03

Sprawa C-682/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 6 listopada 2018 r. – LF / Google LLC, YouTube Inc., YouTube LLC, Google Germany GmbH

2

2019/C 82/04

Sprawa C-683/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 6 listopada 2018 r. – Elsevier Inc. / Cyando AG

4

2019/C 82/05

Sprawa C-693/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juge d’instruction du tribunal de grande instance de Paris (Francja) w dniu 29 października 2018 r. – Procureur de la République / X

5

2019/C 82/06

Sprawa C-702/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 12 września 2018 r. w sprawie T-584/17 Primart/EUIPO, wniesione w dniu 9 listopada 2018 r. przez Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe Primart Marek Łukasiewicz

6

2019/C 82/07

Sprawa C-714/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 13 września 2018 r. w sprawie T-94/17, ACTC / EUIPO, wniesione w dniu 14 listopada 2018 r. przez ACTC GmbH

8

2019/C 82/08

Sprawa C-715/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 15 listopada 2018 r. – Segler-Vereinigung Cuxhaven e.V. / Finanzamt Cuxhaven

9

2019/C 82/09

Sprawa C-751/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) (Portugalia) w dniu 3 grudnia 2018 r. – Marketing Direto e Publicidade SA/Autoridade Tributária e Aduaneira

10

2019/C 82/10

Sprawa C-761/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 20 września 2018 r. w sprawie T-421/17, Leino-Sandberg / Parlament, wniesione w dniu 3 grudnia 2018 r. przez Päivi Leinę-Sandberga

10

2019/C 82/11

Sprawa C-766/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 25 września 2018 r. w sprawie T-328/17, Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi / EUIPO, wniesione w dniu 5 grudnia 2018 r. przez Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi

11

2019/C 82/12

Sprawa C-767/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 25 września 2018 r. w sprawie T-384/17, Cypr/EUIPO, wniesione w dniu 5 grudnia 2018 r. przez Republikę Cypryjską

12

2019/C 82/13

Sprawa C-776/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Erding (Niemcy) w dniu 10 grudnia 2018 r. – U.B. i T.V. / Eurowings GmbH

13

2019/C 82/14

Sprawa C-801/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil supérieur de la Sécurité sociale (Luksemburg) w dniu 19 grudnia 2018 r. – EU / Caisse pour l'avenir des enfants

14

2019/C 82/15

Sprawa C-802/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil supérieur de la Sécurité sociale (Luksemburg) w dniu 19 grudnia 2018 r. – Caisse pour l'avenir des enfants / FV, GW

15

2019/C 82/16

Sprawa C-803/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 20 grudnia 2018 r. – AAS BALTA / UAB GRIFS AG

15

2019/C 82/17

Sprawa C-810/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd Trnava (Słowacja) w dniu 21 grudnia 2018 r. – DHL Logistics (Slovakia), spol. s r.o. / Finančné riaditeľstvo SR

16

2019/C 82/18

Sprawa C-817/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 15 października 2018 r. w sprawie T-79/16, Vereniging Gelijkberechtiging Grondbezitters i in. / Komisja, wniesione w dniu 21 grudnia 2018 r. przez Vereniging tot Behoud van Natuurmonumenten in Nederland i in.

17

2019/C 82/19

Sprawa C-828/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de commerce de Paris (Francja) w dniu 24 grudnia 2018 r. – Trendsetteuse SARL / DCA SARL

18

2019/C 82/20

Sprawa C-829/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Paris (Francja) w dniu 27 grudnia 2018 r. – Crédit Logement SA / OE

18

2019/C 82/21

Sprawa C-833/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de l'entreprise de Liège (Belgia) w dniu 31 grudnia 2018 r. – SI, Brompton Bicycle Ltd / Chedech / Get2Get

19

2019/C 82/22

Sprawa C-12/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 8 listopada 2018 r. w sprawie T-550/17, Troszczynski / Parlament, wniesione w dniu 7 stycznia 2019 r. przez Mylène Troszczynski

20

2019/C 82/23

Sprawa C-38/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 28 listopada 2018 r. w sprawie T-161/17, Le Pen / Parlament, wniesione w dniu 21 stycznia 2019 r. przez Marion Le Pen

21

Sąd

2019/C 82/24

Sprawa T-167/13: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Comune di Milano / Komisja Pomoc państwa – Usługi obsługi naziemnej – Wkłady kapitałowe dokonane przez SEA na rzecz Sea Handling – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie – Pojęcie pomocy – Możliwość przypisania środka państwu – Kryterium inwestora prywatnego – Zasada kontradyktoryjności – Prawo do obrony – Prawo do dobrej administracji – Uzasadnione oczekiwania

23

2019/C 82/25

Sprawa T-498/14: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Deutsche Umwelthilfe/Komisja Dostęp do dokumentów – Dokumenty dotyczące korespondencji wymienionej między Komisją a przedsiębiorstwami i producentami z branży motoryzacyjnej w przedmiocie czynnika chłodniczego R1234yf stosowanego w pojazdach silnikowych – Dokumenty nieujęte w wykazie – Nowy zarzut podniesiony w toku postępowania – Niedopuszczalność – Środek dowodowy nakazujący przedstawienie spornych dokumentów zgodnie z art. 104 regulaminu postępowania – Odstępstwo do zasady kontradyktoryjności – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych – interes publiczny w ujawnieniu informacji – Wyważenie – Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 – Artykuł 6 ust. 1 – Nadrzędny interes publiczny w ujawnieniu informacji dotyczących środowiska lub odnoszących się do emisji do środowiska – Ogólne domniemanie – Częściowa odmowa dostępu – Umorzenie postepowania

23

2019/C 82/26

Sprawa T-677/14: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 218 r. – Biogaran / Komisja Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek peryndoprylu, leku stosowanego w chorobach układu krążenia (oryginalnego, jak również generycznego) – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 i 102 TFUE – Porozumienia mające na celu opóźnienie lub uniemożliwienie wejścia na rynek wersji generycznych peryndoprylu – Udział spółki zależnej w naruszeniu popełnionym przez jej spółkę dominującą – Przypisanie naruszenia – Odpowiedzialność solidarna – Górna granica grzywny

24

2019/C 82/27

Sprawa T-679/14: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Teva UK i in. / Komisja Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek peryndoprylu, leku stosowanego w chorobach układu krążenia (oryginalnego, jak również generycznego) – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE – Zasada bezstronności – Zasięgnięcie opinii Komitetu Doradczego ds. Praktyk Ograniczających Konkurencję i Pozycji Dominującej – Polubowne rozstrzyganie sporów patentowych i sporów dotyczących wyłącznego zakupu – Potencjalna konkurencja – Ograniczenie konkurencji ze względu na cel – Zachowanie równowagi pomiędzy prawem konkurencji a prawem patentowym – Warunki wyłączenia określone w art. 101 ust. 3 TFUE – Grzywny

25

2019/C 82/28

Sprawa T-680/14: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Lupin / Komisja Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek peryndoprylu, leku stosowanego w chorobach układu krążenia (oryginalnego, jak również generycznego) – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE – Polubowne rozstrzyganie sporów patentowych – Porozumienie o nabyciu technologii – Ograniczenie konkurencji ze względu na cel – Zachowanie równowagi pomiędzy prawem konkurencji a prawem patentowym – Grzywny

26

2019/C 82/29

Sprawa T-682/14: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Mylan Laboratories i Mylan / Komisja Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek peryndoprylu, leku stosowanego w leczeniu chorób układu krążenia (w wersji oryginalnej i generycznej) – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 i 102 TFUE – Porozumienie w sprawie polubownego rozstrzygania sporów patentowych – Potencjalna konkurencja – Ograniczenie konkurencji ze względu na cel – Pogodzenie prawa konkurencji z prawem patentowym – Przypisanie zachowania noszącego znamiona naruszenia – Grzywny

26

2019/C 82/30

Sprawa T-684/14: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Krka / Komisja Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek peryndoprylu, leku stosowanego w chorobach układu krążenia (oryginalnego, jak również generycznego) – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE – Polubowne rozstrzyganie sporów patentowych – Umowa licencyjna – Umowa o nabycie technologii – Ograniczenie konkurencji ze względu na cel – Ograniczenie konkurencji ze względu na skutek – Zachowanie równowagi pomiędzy prawem konkurencji a prawem patentowym

27

2019/C 82/31

Sprawa T-691/14: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Servier i in./Komisja Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Nadużycie pozycji dominującej – Rynek peryndoprylu, leku stosowanego w chorobach układu krążenia (oryginalnego, jak również generycznego) – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 i 102 TFUE – Zasada bezstronności – Zasięgnięcie opinii komitetu doradczego ds. praktyk ograniczających konkurencję i pozycji dominującej – Prawo do skutecznego środka prawnego – Krótki termin na wniesienie skargi w kontekście długości zaskarżonej decyzji – Porozumienia w sprawie polubownego rozstrzygania sporów patentowych – Umowy licencyjne – Umowy w sprawie nabywania technologii – Porozumienie w sprawie wyłącznego zakupu – Potencjalna konkurencja – Ograniczenie konkurencji ze względu na cel – Ograniczenie konkurencji ze względu na skutek – Pogodzenie prawa konkurencji z prawem patentowym – Uznanie za odrębne naruszenia lub za jednolite naruszenie – Określenie rynku właściwego w zakresie cząsteczki odnośnego produktu leczniczego – Grzywny – Zbieg grzywien na podstawie art. 101 i 102 TFUE – Zasada ustawowej określoności czynów zabronionych i kar – Wartość sprzedaży – Sposób obliczenia w przypadku zbiegu naruszeń na tych samych rynkach

28

2019/C 82/32

Sprawa T-701/14: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Niche Generics / Komisja Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek peryndoprylu, leku stosowanego w leczeniu chorób układu krążenia (w wersji oryginalnej i generycznej) – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE – Porozumienie w sprawie polubownego rozstrzygania sporów patentowych – Postępowanie administracyjne – Ochrona poufności komunikacji pomiędzy adwokatami i klientami – Potencjalna konkurencja – Ograniczenie konkurencji ze względu na cel – Obiektywna konieczność ograniczenia – Pogodzenie prawa konkurencji z prawem patentowym – Przesłanki wyłączenia przewidzianego w art. 101 ust. 3 TFUE – Grzywny – Pułap 10 % – Przypisanie zachowania noszącego znamiona naruszenia

29

2019/C 82/33

Sprawa T-705/14: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Unichem Laboratories / Komisja Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek peryndoprylu, leku stosowanego w chorobach układu krążenia (oryginalnego, jak również generycznego) – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE – Porozumienie w sprawie polubownego rozstrzygania sporów patentowych – Właściwość miejscowa Komisji – Przypisanie noszącego znamiona naruszenia zachowania – Postępowanie administracyjne – Ochrona poufności informacji wymienianych między adwokatem i klientem – Potencjalna konkurencja – Ograniczenie konkurencji ze względu na cel – Obiektywna konieczność ograniczenia – Zachowanie równowagi pomiędzy prawem konkurencji a prawem patentowym – Warunki wyłączenia określone w art. 101 ust. 3 TFUE – Grzywny

30

2019/C 82/34

Sprawa T-827/14: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Deutsche Telekom / Komisja Konkurencja – Nadużycie pozycji dominującej – Słowacki rynek szerokopasmowych usług telekomunikacyjnych – Dostęp przedsiębiorstw trzecich do pętli lokalnej operatora zasiedziałego na rynku – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 102 TFUE i art. 54 porozumienia EOG – Jednolite i ciągłe naruszenie – Pojęcie nadużycia – Odmowa dostępu – Zaniżanie marży – Obliczenie zaniżania marży – Kryterium równie skutecznego konkurenta – Prawo do obrony – Przypisanie spółce dominującej naruszenia popełnionego przez spółkę zależną – Decydujący wpływ spółki dominującej na politykę handlową spółki zależnej – Rzeczywiste wywieranie – Ciężar dowodu – Obliczanie kwoty grzywny – Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. – Odrębna grzywna nałożona wyłącznie na spółkę dominującą z tytułu powrotu do naruszenia i zastosowania mnożnika w celu zapewnienia skutku odstraszającego

30

2019/C 82/35

Sprawa T-851/14: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Slovak Telekom / Komisja Konkurencja – Nadużycie pozycji dominującej – Słowacki rynek szerokopasmowych usług telekomunikacyjnych – Dostęp przedsiębiorstw trzecich do pętli lokalnej operatora zasiedziałego na rynku – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 102 TFUE i art. 54 porozumienia EOG – Jednolite i ciągłe naruszenie – Pojęcie nadużycia – Odmowa dostępu – Zaniżanie marży – Obliczenie zaniżania marży – Kryterium równie skutecznego konkurenta – Prawo do obrony – Przypisanie spółce dominującej naruszenia popełnionego przez spółkę zależną – Decydujący wpływ spółki dominującej na politykę handlową spółki zależnej – Rzeczywiste wywieranie – Ciężar dowodu – Obliczanie kwoty grzywny – Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r.

32

2019/C 82/36

Sprawa T-111/15: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Ryanair i Airport Marketing Services / Komisja Pomoc państwa – Porozumienia zawarte przez związek celowy portów lotniczych Charente z Ryanairem i jego spółką zależną Airport Marketing Services – Usługi portu lotniczego – Usługi marketingowe – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie – Pojęcie pomocy państwa – Możliwość przypisania państwu – Izba handlowo-przemysłowa – Korzyść – Kryterium prywatnego inwestora – Odzyskanie pomocy – Artykuł 41 karty praw podstawowych – Prawo dostępu do akt – Prawo do bycia wysłuchanym

33

2019/C 82/37

Sprawa T-165/15: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Ryanair i Airport Marketing Services / Komisja Pomoc państwa – Porozumienia zawarte przez izbę handlowo-przemysłową w Pau-Béarn z Ryanairem i jego spółką zależną Airport Marketing Services – Usługi portu lotniczego – Usługi marketingowe – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie – Pojęcie pomocy państwa – Możliwość przypisania państwu – Izba handlowo-przemysłowa – Korzyść – Kryterium prywatnego inwestora – Odzyskanie pomocy – Artykuł 41 karty praw podstawowych – Prawo dostępu do akt – Prawo do bycia wysłuchanym

34

2019/C 82/38

Sprawa T-284/15: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – AlzChem/Komisja Pomoc państwa – Przemysł chemiczny – Decyzja o kontynuowaniu działalności przez przedsiębiorstwo w trakcie postępowania upadłościowego – Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa – Skarga o stwierdzenie nieważności – Indywidualne oddziaływanie – Dopuszczalność – Pojęcie pomocy państwa – Korzyść – Kryterium prywatnego wierzyciela – Możliwość przypisania państwu – Obowiązek uzasadnienia

34

2019/C 82/39

Sprawa T-558/15: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Iran Insurance / Rada Odpowiedzialność pozaumowna – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające podjęte wobec Iranu – Zamrożenie środków finansowych – Umieszczenie i utrzymanie nazwy strony skarżącej w wykazach osób i podmiotów, do których mają zastosowanie środki ograniczające – Szkoda majątkowa – Krzywda

35

2019/C 82/40

Sprawa T-559/15: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Post Bank Iran / Rada Odpowiedzialność pozaumowna – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające podjęte wobec Iranu – Zamrożenie środków finansowych – Umieszczenie i pozostawienie nazwy strony skarżącej w wykazie osób i podmiotów, w odniesieniu do których mają zastosowanie środki ograniczające – Krzywda

36

2019/C 82/41

Sprawa T-591/15: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Transavia Airlines / Komisja Pomoc państwa – Umowa o świadczenie usług portu lotniczego i o świadczenie usług marketingowych – Porozumienie zawarte przez izbę handlowo-przemysłową w Pau-Béarn z Transavią – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie – Pojęcie pomocy państwa – Możliwość przypisania państwu – Izba handlowo-przemysłowa – Korzyść – Kryterium inwestora prywatnego – Odzyskanie pomocy – Artykuł 41 karty praw podstawowych – Prawo dostępu do akt – Prawo do bycia wysłuchanym

37

2019/C 82/42

Sprawa T-630/15: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Scandlines Danmark i Scandlines Deutschland/Komisja Pomoc państwa – Finansowanie publiczne stałego połączenia drogowo-kolejowego przez cieśninę Fehmarn – Pomoc indywidualna – Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń – Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa i uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym – Pojęcie pomocy państwa – Naruszenie konkurencji i wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi – Warunki zgodności – Pomoc przeznaczona na wspieranie realizacji ważnych projektów stanowiących przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania – Konieczność pomocy – Skutek zachęcający – Proporcjonalność pomocy – Poważne trudności uzasadniające wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego – Obowiązek uzasadnienia – Komunikat dotyczący pomocy państwa przeznaczonej na wspieranie realizacji ważnych projektów stanowiących przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania

37

2019/C 82/43

Sprawa T-631/15: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Stena Line Scandinavia/Komisja Pomoc państwa – Finansowanie publiczne stałego połączenia drogowo-kolejowego przez cieśninę Fehmarn – Pomoc indywidualna – Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń – Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa i uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym – Pojęcie pomocy państwa – Naruszenie konkurencji i wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi – Warunki zgodności – Pomoc przeznaczona na wspieranie realizacji ważnych projektów stanowiących przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania – Konieczność pomocy – Skutek zachęcający – Proporcjonalność pomocy – Poważne trudności uzasadniające wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego – Obowiązek uzasadnienia – Komunikat dotyczący pomocy państwa przeznaczonej na wspieranie realizacji ważnych projektów stanowiących przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania

38

2019/C 82/44

Sprawa T-53/16: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Ryanair i Airport Marketing Services / Komisja Pomoc państwa – Porozumienia zawarte przez izbę handlowo-przemysłową w Nîmes-Uzès-Le Vigan z Ryanairem i jego spółką zależną Airport Marketing Services – Usługi portu lotniczego – Usługi marketingowe – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie – Pojęcie pomocy państwa – Możliwość przypisania państwu – Izba handlowo-przemysłowa – Korzyść – Kryterium inwestora prywatnego – Odzyskanie pomocy – Artykuł 41 karty praw podstawowych – Prawo dostępu do akt – Prawo do bycia wysłuchanym

39

2019/C 82/45

Sprawa T-77/16: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Ryanair i Airport Marketing Services / Komisja Pomoc państwa – Porozumienia zawarte z przedsiębiorstwem lotniczym Ryanair i jego spółką zależną Airport Marketing Services – Usługi portu lotniczego – Usługi marketingowe – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie – Pojęcie pomocy państwa – Korzyść – Kryterium prywatnego inwestora – Odzyskanie pomocy – Selektywność

40

2019/C 82/46

Sprawa T-165/16: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Ryanair i Airport Marketing Services / Komisja Pomoc państwa – Porozumienia zawarte z przedsiębiorstwem lotniczym Ryanairem i jego spółką zależną Airport Marketing Services – Usługi lotniskowe – Usługi marketingowe – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie – Pojęcie pomocy państwa – Korzyść – Kryterium prywatnego inwestora – Odzyskanie pomocy – Artykuł 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Dostęp do akt – Prawo do bycia wysłuchanym

41

2019/C 82/47

Sprawa T-290/16: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Fruits de Ponent / Komisja Odpowiedzialność pozaumowna – Rolnictwo – Rynki brzoskwiń i nektaryn – Zakłócenia, które wystąpiły w roku gospodarczym 2014 – Rosyjskie embargo – Tymczasowe nadzwyczajne środki wspierające producentów – Rozporządzenia delegowane (UE) nr 913/2014 i 923/2014 – Normy prawne mające na celu przyznanie uprawnień jednostkom – Obowiązek staranności i zasada dobrej administracji – Wystarczająco istotne naruszenie – Związek przyczynowy

42

2019/C 82/48

Sprawy połączone T-339/16, T-352/16 i T-391/16: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. –Ville de Paris, Ville de Bruxelles i Ayuntamiento de Madrid / Komisja Środowisko naturalne – Rozporządzenie (UE) 2016/646 – Emisja zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 6) – Określenie nieprzekraczalnych wartości (NTE) dla emisji tlenków azotu podczas badań w rzeczywistych warunkach jazdy (RDE) – Skarga o stwierdzenie nieważności – Uprawnienia lokalnego organu ochrony środowiska do ograniczenia ruchu niektórych pojazdów – Bezpośrednie oddziaływanie – Dopuszczalność – Brak kompetencji Komisji – Przestrzeganie norm prawnych wyższego rzędu – Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności – Odpowiedzialność pozaumowna – Naprawienie zarzucanej szkody wizerunkowej i szkody wynikającej z naruszenia dobrego imienia

42

2019/C 82/49

Sprawa T-530/16: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Schubert i in. / Komisja Służba publiczna – Wynagrodzenie – Coroczne dostosowanie wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników – Rozporządzenia (UE) nr 422/2014 i 423/2014 – Dostosowania wynagrodzeń i emerytur za lata 2011 i 2012 – Obowiązek uzasadnienia – Proporcjonalność – Uzasadnione oczekiwania – Zasady dialogu społecznego

43

2019/C 82/50

Sprawy połączone T-543/16 i T-544/16: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Carpenito i in. / Rada Służba publiczna – Wynagrodzenie – Coroczne dostosowanie wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników – Rozporządzenia (UE) nr 422/2014 i 423/2014 – Dostosowania wynagrodzeń i emerytur za lata 2011 i 2012 – Obowiązek uzasadnienia – Proporcjonalność – Uzasadnione oczekiwania – Zasady dialogu społecznego

44

2019/C 82/51

Sprawa T-591/16: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Wahlström / Frontex Służba publiczna – Personel tymczasowy – Frontex – Nieprzedłużenie umowy zawartej na czas określony – Artykuł 8 WZIP – Obowiązek staranności – Skorzystanie z unieważnionego sprawozdania z oceny – Oczywisty błąd w ocenie – Odpowiedzialność – Koszty – Zasada słuszności – Artykuł 135 § 1 regulaminu postępowania

45

2019/C 82/52

Sprawa T-632/16: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Haeberlen / ENISA Służba publiczna – Wynagrodzenie – Coroczne dostosowanie wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników – Rozporządzenia (UE) nr 422/2014 i 423/2014 – Dostosowanie wynagrodzeń i emerytur w latach 2011 i 2012 – Obowiązek uzasadnienia – Proporcjonalność – Uzasadnione oczekiwania – Normy dotyczące dialogu społecznego

46

2019/C 82/53

Sprawa T-672/16: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – C=Holdings / EUIPO – Trademarkers (C=commodore) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Graficzny znak towarowy C=commodore – Wniosek o unieważnienie skutków rejestracji międzynarodowej – Artykuł 158 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 198 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/1001] – Brak rzeczywistego używania niektórych towarów i usług objętych rejestracją międzynarodową – Istnienie uzasadnionych powodów nieużywania

47

2019/C 82/54

Sprawa T-689/16: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Pipiliagkas / Komisja Służba publiczna – Urzędnicy – Zatrudnienie – Decyzja z mocą wsteczną – Artykuł 22a regulaminu pracowniczego – Niewłaściwy organ – Odpowiedzialność – Naprawienie szkody i zadośćuczynienie za krzywdę

47

2019/C 82/55

Sprawa T-743/16 RENV: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – CX / Komisja Służba publiczna – Urzędnicy – Kara dyscyplinarna – Wydalenie ze służby – Prawo do obrony – Obowiązek staranności – Artykuł 22 ust. 1 załącznika IX do regulaminu pracowniczego – Artykuły 41 i 52 karty praw podstawowych – Odpowiedzialność – Rzeczywisty charakter szkody – Związek przyczynowy

48

2019/C 82/56

Sprawa T-830/16: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Monolith Frost / EUIPO – Dovgan (PLOMBIR) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy PLOMBIR – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Badanie okoliczności faktycznych – Artykuł 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 95 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001) – Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem

49

2019/C 82/57

Sprawa T-247/17: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Azarov / Rada Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie – Zamrożenie środków finansowych – Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie – Prawo własności – Prawo do wykonywania działalności gospodarczej – Oczywisty błąd w ocenie

50

2019/C 82/58

Sprawa T-274/17: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Monster Energy / EUIPO – Bösel (MONSTER DIP) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego MONSTER DIP – Wcześniejsze słowne i graficzne unijne znaki towarowe oraz niezarejestrowane oznaczenie używane w obrocie, z których wszystkie zawierają element słowny monster – Względne podstawy odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Brak prawdopodobieństwa zaistnienia skojarzenia wprowadzającego w błąd – Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001) – Brak prawdopodobieństwa rozmycia cieszącego się renomą wcześniejszego znaku towarowego – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001)

50

2019/C 82/59

Sprawa T-537/17: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – De Loecker / ESDZ Służba publiczna – ESDZ – Personel tymczasowy – Mobbing – Wniosek o udzielenie wsparcia – Oddalenie wniosku – Prawo do bycia wysłuchanym – Odpowiedzialność

51

2019/C 82/60

Sprawa T-609/17: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Francja / Komisja EFRG – Wydatki wyłączone z finansowania – Wydatki poniesione przez Francję – Refundacje wywozowe w sektorze mięsa drobiowego – Ryczałtowe korekty finansowe – Rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 i (UE) nr 1306/2013 – Należyta, uczciwa jakość przyjęta w obrocie – Kontrole – Proporcjonalność

52

2019/C 82/61

Sprawa T-706/17: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – UP / Komisja Służba publiczna – Urzędnicy – Ciężka choroba – Wniosek o pracę w niepełnym wymiarze godzin ze względów medycznych – Oddalenie wniosku – Zasada zakazu dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność – Prawo do bycia wysłuchanym – Zasada dobrej administracji – Obowiązek staranności – Odpowiedzialność

52

2019/C 82/62

Sprawa T-743/17: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Bischoff / EUIPO – Miroglio Fashion (CARACTÈRE) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy CARACTÈRE – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

53

2019/C 82/63

Sprawa T-821/17: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Vitromed/EUIPO – Vitromed Healthcare (VITROMED Germany) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego VITROMED Germany – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy Vitromed – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

53

2019/C 82/64

Sprawa T-76/18: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – CN / Parlament Służba publiczna – Akredytowani asystenci parlamentarni – Artykuł 24 regulaminu pracowniczego – Wniosek o udzielenie wsparcia – Artykuł 12a regulaminu pracowniczego – Mobbing – Komitet doradczy ds. mobbingu i zapobiegania mu w miejscu pracy rozpatrujący skargi akredytowanych asystentów parlamentarnych wobec członków Parlamentu Europejskiego – Decyzja oddalająca wniosek o udzielenie wsparcia – Prawo do bycia wysłuchanym – Zasada kontradyktoryjności – Odmowa udostępnienia opinii komitetu doradczego i protokołów przesłuchań świadków – Odmowa zastosowania się przez pozwaną instytucję do zarządzonego przez Sąd środka dowodowego

54

2019/C 82/65

Sprawa T-83/18: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – CH / Parlament Służba publiczna – Akredytowani asystenci parlamentarni – Artykuł 24 regulaminu pracowniczego – Wniosek o udzielenie wsparcia – Artykuł 12a regulaminu pracowniczego – Mobbing – Komitet doradczy ds. mobbingu i zapobiegania mu w miejscu pracy rozpatrujący skargi akredytowanych asystentów parlamentarnych wobec członków Parlamentu Europejskiego – Decyzja oddalająca wniosek o udzielenie wsparcia – Prawo do bycia wysłuchanym – Zasada kontradyktoryjności – Odmowa udostępnienia opinii komitetu doradczego i protokołów przesłuchań świadków – Odmowa zastosowania się przez pozwaną instytucję do zarządzonego przez Sąd środka dowodowego

55

2019/C 82/66

Sprawa T-94/18: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Multifit/EUIPO (fit+fun) Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego fit+fun – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001

55

2019/C 82/67

Sprawa T-98/18: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Multifit / EUIPO (MULTIFIT) Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MULTIFIT – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001

56

2019/C 82/68

Sprawa T-102/18: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Knauf / EUIPO (upgrade your personality) Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego upgrade your personality – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Slogan reklamowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001

56

2019/C 82/69

Sprawa T-745/18: Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2018 r. – Covestro Deutschland / Komisja

57

2019/C 82/70

Sprawa T-750/18: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2018 r. – Briois / Parlament

58

2019/C 82/71

Sprawa T-758/18: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2018 r. – ABLV Bank / Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

59

2019/C 82/72

Sprawa T-2/19: Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2019 r. – Algebris (UK) i Anchorage Capital Group / Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

60

2019/C 82/73

Sprawa T-5/19: Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2019 r. – Clatronic International/EUIPO (PROFI CARE)

61

2019/C 82/74

Sprawa T-19/19: Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2019 r. – Fastweb/Komisja

61

2019/C 82/75

Sprawa T-20/19: Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2019 r. – Pablosky / EUIPO – docPrice (mediFLEX easystep)

64

2019/C 82/76

Sprawa T-21/19: Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2019 r. – Pablosky / EUIPO – docPrice (mediFLEX easystep)

64

2019/C 82/77

Sprawa T-22/19: Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2019 r. – Noguer Enríquez i in. / Komisja

65

2019/C 82/78

Sprawa T-28/19: Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2019 r. – Karlovarské minerální vody / EUIPO – Aguas de San Martín de Veri (VERITEA)

67

2019/C 82/79

Sprawa T-30/19: Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2019 r. – CRIA i CCCMC / Komisja

67

2019/C 82/80

Sprawa T-37/19: Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2019 r. – Cimpress Schweiz / EUIPO – Impress Media (CIMPRESS)

69

2019/C 82/81

Sprawa T-42/19: Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2019 r. – Volkswagen / EUIPO (CROSS)

69

---

| PL | Ze względu na ochronę danych osobowych i/lub poufności niektóre informacje zawarte w tym wydaniu nie mogą zostać ujawnione, stąd publikacja nowej oryginalnej wersji. |
| --- | --- |

PL

Ze względu na ochronę danych osobowych i/lub poufności niektóre informacje zawarte w tym wydaniu nie mogą zostać ujawnione, stąd publikacja nowej oryginalnej wersji.

---

IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/1 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/1

---

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

(2019/C 82/01)

Ostatnia publikacja

Dz.U. C 72 z 25.2.2019

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 65 z 18.2.2019

Dz.U. C 54 z 11.2.2019

Dz.U. C 44 z 4.2.2019

Dz.U. C 35 z 28.1.2019

Dz.U. C 25 z 21.1.2019

Dz.U. C 16 z 14.1.2019

Teksty te są dostępne na stronie internetowej:

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu

---

V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/2 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/2

---

Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 19 kwietnia 2018 r. w sprawie T-606/17, CBA Spielapparate- und Restaurantbetriebs GmbH, wniesione w dniu 22 czerwca 2018 r. przez CBA Spielapparate- und Restaurantbetriebs GmbH

(Sprawa C-415/18 P)

(2019/C 82/02)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: CBA Spielapparate- und Restaurantbetriebs GmbH (przedstawiciel: A. Schuster, Rechtsanwalt)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (ósma izba) częściowo odrzucił skargę jako oczywiście niedopuszczalną i częściowo oddalił ją jako oczywiście bezzasadną i postanowił, że skarżąca pokrywa własne koszty.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/2 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/2

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 6 listopada 2018 r. – LF / Google LLC, YouTube Inc., YouTube LLC, Google Germany GmbH

(Sprawa C-682/18)

(2019/C 82/03)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: LF

Strona pozwana: Google LLC, YouTube Inc., YouTube LLC, Google Germany GmbH

Pytania prejudycjalne

| 1. | Czy operator platformy internetowej wideo, na której użytkownicy udostępniają publicznie filmy wideo zawierające treści chronione prawem autorskim bez zgody podmiotów praw autorskich, dokonuje czynności udostępniania w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE (1), jeżeli






  — | osiąga on przychody z reklam na platformie, |
| --- | --- | --- |

1.

Czy operator platformy internetowej wideo, na której użytkownicy udostępniają publicznie filmy wideo zawierające treści chronione prawem autorskim bez zgody podmiotów praw autorskich, dokonuje czynności udostępniania w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE (1), jeżeli

—

osiąga on przychody z reklam na platformie,

| — | proces wgrywania odbywa się automatycznie i bez uprzedniego podglądu lub kontroli operatora, |
| --- | --- |

—

proces wgrywania odbywa się automatycznie i bez uprzedniego podglądu lub kontroli operatora,

| — | zgodnie z warunkami korzystania z platformy operator otrzymuje ogólnoświatową, niewyłączną i bezpłatną licencję na filmy wideo na czas ich umieszczenia na platformie, |
| --- | --- |

—

zgodnie z warunkami korzystania z platformy operator otrzymuje ogólnoświatową, niewyłączną i bezpłatną licencję na filmy wideo na czas ich umieszczenia na platformie,

| — | operator wskazuje w warunkach korzystania z platformy i w trakcie procesu wgrywania, że zamieszczanie treści naruszających prawa autorskie jest niedozwolone, |
| --- | --- |

—

operator wskazuje w warunkach korzystania z platformy i w trakcie procesu wgrywania, że zamieszczanie treści naruszających prawa autorskie jest niedozwolone,

| — | operator udostępnia narzędzia, za pomocą których podmioty praw autorskich mogą doprowadzić do zablokowania filmów wideo naruszających prawo, |
| --- | --- |

—

operator udostępnia narzędzia, za pomocą których podmioty praw autorskich mogą doprowadzić do zablokowania filmów wideo naruszających prawo,

| — | operator sporządza opracowanie wyników wyszukiwania na platformie w postaci rankingów i kategorii treści oraz umożliwia zarejestrowanym użytkownikom przeglądanie listy rekomendowanych filmów wideo na podstawie obejrzanych już przez nich filmów wideo, |
| --- | --- |

—

operator sporządza opracowanie wyników wyszukiwania na platformie w postaci rankingów i kategorii treści oraz umożliwia zarejestrowanym użytkownikom przeglądanie listy rekomendowanych filmów wideo na podstawie obejrzanych już przez nich filmów wideo,

jeżeli nie ma on konkretnej wiedzy na temat dostępności treści naruszających prawa autorskie lub po uzyskaniu takiej wiedzy niezwłocznie usuwa takie treści lub niezwłocznie blokuje dostęp do nich?

| 2. | W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:
  Czy w okolicznościach opisanych w pytaniu pierwszym działalność operatora platformy internetowej wideo wchodzi w zakres zastosowania art. 14 ust. 1 dyrektywy 2000/31/WE (2)? |
| --- | --- |

2.

W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:

Czy w okolicznościach opisanych w pytaniu pierwszym działalność operatora platformy internetowej wideo wchodzi w zakres zastosowania art. 14 ust. 1 dyrektywy 2000/31/WE (2)?

| 3. | W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie:
  Czy zgodnie z art. 14 ust. 1 dyrektywy 2000/31/WE faktyczna wiedza o bezprawnym charakterze działalności lub informacji oraz wiedza o stanie faktycznym lub okolicznościach, które w sposób oczywisty świadczą o tej bezprawności, muszą odnosić się do konkretnej bezprawnej działalności lub informacji? |
| --- | --- |

3.

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie:

Czy zgodnie z art. 14 ust. 1 dyrektywy 2000/31/WE faktyczna wiedza o bezprawnym charakterze działalności lub informacji oraz wiedza o stanie faktycznym lub okolicznościach, które w sposób oczywisty świadczą o tej bezprawności, muszą odnosić się do konkretnej bezprawnej działalności lub informacji?

| 4. | Ponadto w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie:
  Czy jest zgodne z art. 8 ust. 3 dyrektywy 2001/29/WE to, że podmiot praw autorskich tylko wtedy może uzyskać nakaz sądowy przeciwko usługodawcy, którego usługa polegająca na przechowywaniu informacji dostarczonych przez użytkownika została wykorzystana przez tego użytkownika w celu naruszenia praw autorskich lub pokrewnych, gdy po zawiadomieniu o wyraźnym naruszeniu prawa ponownie doszło do takiego naruszenia? |
| --- | --- |

4.

Ponadto w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie:

Czy jest zgodne z art. 8 ust. 3 dyrektywy 2001/29/WE to, że podmiot praw autorskich tylko wtedy może uzyskać nakaz sądowy przeciwko usługodawcy, którego usługa polegająca na przechowywaniu informacji dostarczonych przez użytkownika została wykorzystana przez tego użytkownika w celu naruszenia praw autorskich lub pokrewnych, gdy po zawiadomieniu o wyraźnym naruszeniu prawa ponownie doszło do takiego naruszenia?

| 5. | W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytania pierwsze i drugie:
  Czy w okolicznościach opisanych w pytaniu pierwszym operatora platformy internetowej wideo należy uznać za naruszającego w rozumieniu art. 11 zdanie pierwsze i art. 13 dyrektywy 2004/48/WE (3)? |
| --- | --- |

5.

W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytania pierwsze i drugie:

Czy w okolicznościach opisanych w pytaniu pierwszym operatora platformy internetowej wideo należy uznać za naruszającego w rozumieniu art. 11 zdanie pierwsze i art. 13 dyrektywy 2004/48/WE (3)?

| 6. | W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie piąte:
  Czy zobowiązanie takiego naruszającego do wypłaty odszkodowania na podstawie art. 13 ust. 1 dyrektywy 2004/48 może zostać uzależnione od tego, że naruszający działał umyślnie zarówno w odniesieniu do własnego czynu stanowiącego naruszenie, jak i w odniesieniu do czynu osoby trzeciej stanowiącego naruszenie oraz wiedział lub, rozsądnie przyjmując, powinien był wiedzieć, że użytkownicy korzystają z platformy w celu popełnienia konkretnych naruszeń prawa? |
| --- | --- |

6.

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie piąte:

Czy zobowiązanie takiego naruszającego do wypłaty odszkodowania na podstawie art. 13 ust. 1 dyrektywy 2004/48 może zostać uzależnione od tego, że naruszający działał umyślnie zarówno w odniesieniu do własnego czynu stanowiącego naruszenie, jak i w odniesieniu do czynu osoby trzeciej stanowiącego naruszenie oraz wiedział lub, rozsądnie przyjmując, powinien był wiedzieć, że użytkownicy korzystają z platformy w celu popełnienia konkretnych naruszeń prawa?

---

(1)  Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym, Dz.U. 2001, L 167, s. 10.

(2)  Dyrektywa 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego, Dz.U. 2000, L 178, s. 1.

(3)  Dyrektywa 2004/48/ WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej, Dz.U. 2004, L 157, s. 45.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/4 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/4

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 6 listopada 2018 r. – Elsevier Inc. / Cyando AG

(Sprawa C-683/18)

(2019/C 82/04)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Elsevier Inc.

Strona pozwana: Cyando AG

Pytania prejudycjalne

| 1. | a) | Czy dostawca usługi hostingu współdzielonego, za pośrednictwem której użytkownicy udostępniają publicznie pliki zawierające treści chronione prawem autorskim bez zgody podmiotów praw autorskich, dokonuje czynności udostępniania w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE (1), jeżeli






  — | proces wgrywania odbywa się automatycznie i bez uprzedniego podglądu lub kontroli dostawcy, |
| --- | --- | --- | --- |

1.

a)

Czy dostawca usługi hostingu współdzielonego, za pośrednictwem której użytkownicy udostępniają publicznie pliki zawierające treści chronione prawem autorskim bez zgody podmiotów praw autorskich, dokonuje czynności udostępniania w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE (1), jeżeli

—

proces wgrywania odbywa się automatycznie i bez uprzedniego podglądu lub kontroli dostawcy,

| — | dostawca wskazuje w warunkach korzystania z usługi, że zamieszczanie treści naruszających prawa autorskie jest niedozwolone, |
| --- | --- |

—

dostawca wskazuje w warunkach korzystania z usługi, że zamieszczanie treści naruszających prawa autorskie jest niedozwolone,

| — | osiąga on przychody z tytułu świadczenia usługi, |
| --- | --- |

—

osiąga on przychody z tytułu świadczenia usługi,

| — | usługa jest wykorzystywana do legalnych celów, ale dostawca wie, że dostępna jest także znaczna ilość treści naruszających prawa autorskie (ponad 9 500 utworów), |
| --- | --- |

—

usługa jest wykorzystywana do legalnych celów, ale dostawca wie, że dostępna jest także znaczna ilość treści naruszających prawa autorskie (ponad 9 500 utworów),

| — | dostawca nie oferuje spisu treści ani funkcji wyszukiwania, ale udostępniona przez dostawcę nieograniczona ilość linków do pobrania jest umieszczana przez osoby trzecie w Internecie w zbiorach linków, które zawierają informacje o zawartości plików i umożliwiają wyszukiwanie określonych treści, |
| --- | --- |

—

dostawca nie oferuje spisu treści ani funkcji wyszukiwania, ale udostępniona przez dostawcę nieograniczona ilość linków do pobrania jest umieszczana przez osoby trzecie w Internecie w zbiorach linków, które zawierają informacje o zawartości plików i umożliwiają wyszukiwanie określonych treści,

| — | dostawca zachęca, poprzez ustalenie płatnego przez niego i zależnego od ilości pobrań wynagrodzenia za pobranie plików, do wgrywania treści chronionych prawem autorskim, które w innej sytuacji są dostępne dla użytkowników jedynie za opłatą, |
| --- | --- |

—

dostawca zachęca, poprzez ustalenie płatnego przez niego i zależnego od ilości pobrań wynagrodzenia za pobranie plików, do wgrywania treści chronionych prawem autorskim, które w innej sytuacji są dostępne dla użytkowników jedynie za opłatą,

oraz

| — | poprzez umożliwienie anonimowego wgrywania plików zwiększa się prawdopodobieństwo, że użytkownicy nie zostaną pociągnięci do odpowiedzialności za naruszenia praw autorskich? |
| --- | --- |

—

poprzez umożliwienie anonimowego wgrywania plików zwiększa się prawdopodobieństwo, że użytkownicy nie zostaną pociągnięci do odpowiedzialności za naruszenia praw autorskich?

| b) | Czy ocena ta ulegnie zmianie, jeżeli od 90 do 96 % z całkowitego wykorzystania usługi hostingu współdzielonego stanowią oferty naruszające prawa autorskie? |
| --- | --- |

b)

Czy ocena ta ulegnie zmianie, jeżeli od 90 do 96 % z całkowitego wykorzystania usługi hostingu współdzielonego stanowią oferty naruszające prawa autorskie?

| 2. | W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:
  Czy w okolicznościach opisanych w pytaniu pierwszym działalność dostawcy usługi hostingu współdzielonego wchodzi w zakres zastosowania art. 14 ust. 1 dyrektywy 2000/31/WE (2)? |
| --- | --- |

2.

W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:

Czy w okolicznościach opisanych w pytaniu pierwszym działalność dostawcy usługi hostingu współdzielonego wchodzi w zakres zastosowania art. 14 ust. 1 dyrektywy 2000/31/WE (2)?

| 3. | W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie:
  Czy zgodnie z art. 14 ust. 1 dyrektywy 2000/31/WE faktyczna wiedza o bezprawnym charakterze działalności lub informacji oraz wiedza o stanie faktycznym lub okolicznościach, które w sposób oczywisty świadczą o tej bezprawności, muszą odnosić się do konkretnej bezprawnej działalności lub informacji? |
| --- | --- |

3.

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie:

Czy zgodnie z art. 14 ust. 1 dyrektywy 2000/31/WE faktyczna wiedza o bezprawnym charakterze działalności lub informacji oraz wiedza o stanie faktycznym lub okolicznościach, które w sposób oczywisty świadczą o tej bezprawności, muszą odnosić się do konkretnej bezprawnej działalności lub informacji?

| 4. | Ponadto w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie:
  Czy jest zgodne z art. 8 ust. 3 dyrektywy 2001/29/WE to, że podmiot praw autorskich tylko wtedy może uzyskać nakaz sądowy przeciwko usługodawcy, którego usługa polegająca na przechowywaniu informacji dostarczonych przez użytkownika została wykorzystana przez tego użytkownika w celu naruszenia praw autorskich lub pokrewnych, gdy po zawiadomieniu o wyraźnym naruszeniu prawa ponownie doszło do takiego naruszenia? |
| --- | --- |

4.

Ponadto w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie:

Czy jest zgodne z art. 8 ust. 3 dyrektywy 2001/29/WE to, że podmiot praw autorskich tylko wtedy może uzyskać nakaz sądowy przeciwko usługodawcy, którego usługa polegająca na przechowywaniu informacji dostarczonych przez użytkownika została wykorzystana przez tego użytkownika w celu naruszenia praw autorskich lub pokrewnych, gdy po zawiadomieniu o wyraźnym naruszeniu prawa ponownie doszło do takiego naruszenia?

| 5. | W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytania pierwsze i drugie:
  Czy w okolicznościach opisanych w pytaniu pierwszym dostawcę usługi hostingu współdzielonego należy uznać za naruszającego w rozumieniu art. 11 zdanie pierwsze i art. 13 dyrektywy 2004/48/WE (3)? |
| --- | --- |

5.

W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytania pierwsze i drugie:

Czy w okolicznościach opisanych w pytaniu pierwszym dostawcę usługi hostingu współdzielonego należy uznać za naruszającego w rozumieniu art. 11 zdanie pierwsze i art. 13 dyrektywy 2004/48/WE (3)?

| 6. | W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie piąte:
  Czy zobowiązanie takiego naruszającego do wypłaty odszkodowania na podstawie art. 13 ust. 1 dyrektywy 2004/48 może zostać uzależnione od tego, że naruszający działał umyślnie zarówno w odniesieniu do własnego czynu stanowiącego naruszenie, jak i w odniesieniu do czynu osoby trzeciej stanowiącego naruszenie oraz wiedział lub, rozsądnie przyjmując, powinien był wiedzieć, że użytkownicy korzystają z platformy w celu popełnienia konkretnych naruszeń prawa? |
| --- | --- |

6.

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie piąte:

Czy zobowiązanie takiego naruszającego do wypłaty odszkodowania na podstawie art. 13 ust. 1 dyrektywy 2004/48 może zostać uzależnione od tego, że naruszający działał umyślnie zarówno w odniesieniu do własnego czynu stanowiącego naruszenie, jak i w odniesieniu do czynu osoby trzeciej stanowiącego naruszenie oraz wiedział lub, rozsądnie przyjmując, powinien był wiedzieć, że użytkownicy korzystają z platformy w celu popełnienia konkretnych naruszeń prawa?

---

(1)  Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym, Dz.U. 2001, L 167, s. 10.

(2)  Dyrektywa 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego, Dz.U. 2000, L 178, s. 1.

(3)  Dyrektywa 2004/48/ WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej, Dz.U. 2004, L 157, s. 45.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/5 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/5

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juge d’instruction du tribunal de grande instance de Paris (Francja) w dniu 29 października 2018 r. – Procureur de la République / X

(Sprawa C-693/18)

(2019/C 82/05)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Juge d’instruction du tribunal de grande instance de Paris

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Procureur de la République

Druga strona postępowania: X

Pozostali uczestnicy: powodowie cywilni

Pytania prejudycjalne

1)   Wykładnia pojęcia „element konstrukcyjny”

| 1-1: | Jaki jest zakres znaczeniowy pojęcia „element konstrukcyjny” użytego w art. 3 pkt 10 rozporządzenia (WE) nr 715/2007 (1), w definicji urządzenia ograniczającego skuteczność działania (defeat device)? |
| --- | --- |

1-1:

| 1-2: | Czy program komputerowy zintegrowany ze sterownikiem kontrolującym pracę silnika lub – bardziej ogólnie – oddziaływujący na ten sterownik, można uznać za „element konstrukcyjny” w rozumieniu tego przepisu? |
| --- | --- |

1-2:

2)   Wykładnia pojęcia „układ kontroli emisji zanieczyszczeń”

| 2-1: | Jaki jest zakres znaczeniowy pojęcia „układ kontroli emisji zanieczyszczeń” użytego w art. 3 pkt 10 rozporządzenia (WE) nr 715/2007, w definicji urządzenia ograniczającego skuteczność działania (defeat device)? |
| --- | --- |

2-1:

| 2-2: | Czy pojęcie układ kontroli emisji zanieczyszczeń obejmuje wyłącznie technologie i strategie mające na celu zwalczanie i ograniczanie emisji zanieczyszczeń (w szczególności emisji NOx) po ich powstaniu, czy obejmuje ono też różne technologie i strategie umożliwiające ograniczenie ich wytwarzania w początkowej fazie, takich jak technologia EGR? |
| --- | --- |

2-2:

3)   Wykładnia pojęcia „urządzenie ograniczające skuteczność działania” (defeat device)

| 3-1: | Czy urządzenie wykrywające wszelkie parametry związane z prowadzeniem procedur homologacji przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 715/2007, po to by uruchomić lub zintensyfikować, w czasie trwania tych procedur, działanie jakiejkolwiek części układu kontroli emisji zanieczyszczeń, tak aby uzyskać homologację pojazdu, stanowi „urządzenie ograniczające skuteczność działania” w rozumieniu art. 3 pkt 10 rozporządzenia (WE) nr 715/2007? |
| --- | --- |

3-1:

| 3-2: | W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, czy takie urządzenie ograniczające skuteczność działania (defeat device) jest objęte zakazem na podstawie art. 5 ust. 2 [rozporządzenia] (WE) nr 715/2007? |
| --- | --- |

3-2:

| 3-3: | Czy urządzenie opisane w pytaniu 3-1 można zakwalifikować jako „urządzenie ograniczające skuteczność działania”, jeżeli intensyfikacja działania układu kontroli emisji zanieczyszczeń ma miejsce nie tylko w trakcie procedur homologacji, lecz również – sporadycznie – w przypadkach gdy konkretne warunki wykrywane w celu zintensyfikowania działania układu kontroli emisji zanieczyszczeń w trakcie tych procedur homologacji, zostają wykryte w trakcie rzeczywistej jazdy? |
| --- | --- |

3-3:

4)   Wykładnia wyłączeń przewidzianych w art. 5

| 4-1: | Jaki jest zakres trzech wyłączeń przewidzianych w art. 5 ust. 2 [rozdziału 2] rozporządzenia (WE) nr 715/2007? |
| --- | --- |

4-1:

| 4-2: | Czy zakaz stosowania urządzeń ograniczających skuteczność działania [defeat device] uruchamiających lub intensyfikujących działanie jakiejkolwiek części układu kontroli emisji zanieczyszczeń, szczególnie podczas procedur homologacji, mógłby zostać uchylony w oparciu o którąkolwiek z trzech przesłanek wymienionych w art. 5 ust. 2? |
| --- | --- |

4-2:

| 4-3: | Czy spowolnienie zużycia lub powstawania zanieczyszczeń silnika można rozpatrywać w kategoriach „zabezpieczenia silnika przed uszkodzeniem lub awarią” albo „bezpieczeństwa użytkowania pojazdu”, które to względy mogą uzasadniać obecność urządzenia ograniczającego skuteczność działania w rozumieniu art. 5 ust. 2 lit. a)? |
| --- | --- |

4-3:

---

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów (Dz.U. L 171, s.1).

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/6 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/6

---

Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 12 września 2018 r. w sprawie T-584/17 Primart/EUIPO, wniesione w dniu 9 listopada 2018 r. przez Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe „Primart” Marek Łukasiewicz

(Sprawa C-702/18 P)

(2019/C 82/06)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe „Primart” Marek Łukasiewicz (przedstawiciel: J. Skołuda, radca prawny)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Bolton Cile España, SA

Żądania wnoszącego odwołanie

| — | uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Sądu; |
| --- | --- |

—

uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Sądu;

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 22 czerwca 2017 r. w sprawie R 1933/2016-4; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 22 czerwca 2017 r. w sprawie R 1933/2016-4;

| — | obciążenie EUIPO i Bolton Cile España, S.A., kosztami postępowania przed Sądem i przed izbą odwoławczą, a także obciążenie EUIPO kosztami postępowania przed Trybunałem. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO i Bolton Cile España, S.A., kosztami postępowania przed Sądem i przed izbą odwoławczą, a także obciążenie EUIPO kosztami postępowania przed Trybunałem.

Zarzuty i główne argumenty

| 1) | W zaskarżonym wyroku Sąd błędnie zastosował art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 (1) (obecnie art. 95 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 (2)) oraz art. 65 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 72 rozporządzeni 2017/1001), poprzez uznanie argumentów wnoszącego dowołanie dotyczących mało odróżniającego charakteru wcześniejszego znaku towarowego, rozpatrywanych w postępowaniu w sprawie sprzeciwu, za niedopuszczalne z tego względu, że zostały one podniesione po raz pierwszy przez Sądem (pkt 87-90 zaskarżonego wyroku).






  a. | Sąd jest zobowiązany do przeprowadzenia oceny faktów i argumentów, nawet jeśli są one podnoszone przed nim po raz pierwszy, w przypadku gdy izba odwoławcza powinna była wziąć je pod uwagę z urzędu. |
| --- | --- | --- |

1)

W zaskarżonym wyroku Sąd błędnie zastosował art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 (1) (obecnie art. 95 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 (2)) oraz art. 65 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 72 rozporządzeni 2017/1001), poprzez uznanie argumentów wnoszącego dowołanie dotyczących mało odróżniającego charakteru wcześniejszego znaku towarowego, rozpatrywanych w postępowaniu w sprawie sprzeciwu, za niedopuszczalne z tego względu, że zostały one podniesione po raz pierwszy przez Sądem (pkt 87-90 zaskarżonego wyroku).

a.

Sąd jest zobowiązany do przeprowadzenia oceny faktów i argumentów, nawet jeśli są one podnoszone przed nim po raz pierwszy, w przypadku gdy izba odwoławcza powinna była wziąć je pod uwagę z urzędu.

| b. | Znaczenie części znaku towarowego w języku Unii jest faktem notoryjnym, który, jako taki, powinien zostać zbadany przez EUIPO z urzędu. W konsekwencji argumenty przedstawione w tym zakresie, w tym argumenty podniesione przez Sądem po raz pierwszy, powinny zostać szczegółowo zbadane przez Sąd. |
| --- | --- |

b.

Znaczenie części znaku towarowego w języku Unii jest faktem notoryjnym, który, jako taki, powinien zostać zbadany przez EUIPO z urzędu. W konsekwencji argumenty przedstawione w tym zakresie, w tym argumenty podniesione przez Sądem po raz pierwszy, powinny zostać szczegółowo zbadane przez Sąd.

| c. | Skarżący w postępowaniu przed Sądem ma prawo do podważenia przeprowadzonej przez izbę odwoławczą EUIPO oceny faktów notoryjnych, także poprzez przedstawienie przez Sądem nowych argumentów i dowodów na poparcie tych argumentów. |
| --- | --- |

c.

Skarżący w postępowaniu przed Sądem ma prawo do podważenia przeprowadzonej przez izbę odwoławczą EUIPO oceny faktów notoryjnych, także poprzez przedstawienie przez Sądem nowych argumentów i dowodów na poparcie tych argumentów.

| d. | Poprzez nieprzeprowadzenie oceny faktów i argumentów, które EUIPO powinien był wziąć pod uwagę z urzędu (w tym faktów notoryjnych dotyczących znaczenia znaków towarowych będących przedmiotem postępowania w sprawie sprzeciwu) Sąd naruszył ogólne zasady postępowania i przeprowadził błędną ocenę kwestii istotnych w postępowaniu przed izbą odwoławczą. |
| --- | --- |

d.

Poprzez nieprzeprowadzenie oceny faktów i argumentów, które EUIPO powinien był wziąć pod uwagę z urzędu (w tym faktów notoryjnych dotyczących znaczenia znaków towarowych będących przedmiotem postępowania w sprawie sprzeciwu) Sąd naruszył ogólne zasady postępowania i przeprowadził błędną ocenę kwestii istotnych w postępowaniu przed izbą odwoławczą.

| 2) | Gdyby Sąd wziął pod uwagę fakt notoryjny, że słowo „PRIMA” ma znaczenie zachwalające (co zostało stwierdzone w postępowaniu w sprawie sprzeciwu i przez wnoszącego odwołanie), oznaczające „pierwszy, najważniejszy/najlepszy, główny”, doszedłby do odmiennego wniosku w odniesieniu do prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd pomiędzy znakami towarowymi ES-2578815 „PRIMA” oraz unijnym znakiem towarowym nr 013682299 „PRIMART MAREK ŁUKASIEWICZ”, czyli doszedłby do wniosku, że brak jest prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd pomiędzy tymi znakami towarowymi.






  a. | Rozpatrywane znaki towarowe pokrywają się ze sobą w zakresie jednego elementu, który ma mało odróżniający charakter i nie odgrywa niezależnej roli w podważanym znaku towarowym. Ta okoliczność, w połączeniu ze średnim stopniem podobieństwa wizualnego, brakiem podobieństwa pod względem konceptualnym oraz niskim stopniem (a nawet brakiem) podobieństwa pod względem fonetycznym wyklucza prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd pomiędzy tymi znakami towarowymi. |
| --- | --- | --- |

2)

Gdyby Sąd wziął pod uwagę fakt notoryjny, że słowo „PRIMA” ma znaczenie zachwalające (co zostało stwierdzone w postępowaniu w sprawie sprzeciwu i przez wnoszącego odwołanie), oznaczające „pierwszy, najważniejszy/najlepszy, główny”, doszedłby do odmiennego wniosku w odniesieniu do prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd pomiędzy znakami towarowymi ES-2578815 „PRIMA” oraz unijnym znakiem towarowym nr 013682299 „PRIMART MAREK ŁUKASIEWICZ”, czyli doszedłby do wniosku, że brak jest prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd pomiędzy tymi znakami towarowymi.

a.

Rozpatrywane znaki towarowe pokrywają się ze sobą w zakresie jednego elementu, który ma mało odróżniający charakter i nie odgrywa niezależnej roli w podważanym znaku towarowym. Ta okoliczność, w połączeniu ze średnim stopniem podobieństwa wizualnego, brakiem podobieństwa pod względem konceptualnym oraz niskim stopniem (a nawet brakiem) podobieństwa pod względem fonetycznym wyklucza prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd pomiędzy tymi znakami towarowymi.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 2009, L 78, s. 1).

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, L 154, s. 1).

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/8 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/8

---

Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 13 września 2018 r. w sprawie T-94/17, ACTC / EUIPO, wniesione w dniu 14 listopada 2018 r. przez ACTC GmbH

(Sprawa C-714/18 P)

(2019/C 82/07)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnosząca odwołanie: ACTC GmbH (przedstawiciele: V. Hoene, Rechtsanwältin, D. Eickemeier, Rechtsanwalt, S. Gantenbrink, Rechtsanwältin)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

| — | uchylenie wyroku Sądu z dnia 13 września 2018 r. wydanego w sprawie T-94/17 i stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej przyjętej w sprawie R 693/2015-4; |
| --- | --- |

—

uchylenie wyroku Sądu z dnia 13 września 2018 r. wydanego w sprawie T-94/17 i stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej przyjętej w sprawie R 693/2015-4;

posiłkowo

| — | uchylenie wyroku wskazanego w pkt 1 i odesłanie sprawy przed Sąd; |
| --- | --- |

—

uchylenie wyroku wskazanego w pkt 1 i odesłanie sprawy przed Sąd;

oraz

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Sąd naruszył art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 42 ust. 2 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej pod wieloma względami, ponieważ ustalił istnienie podobieństwa między oznaczeniami i – w następstwie błędnej oceny dowodów używania – istnienie podobieństwa towarów. Nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w wypadku rozpatrywanych znaków towarowych.

| 1. | Sąd błędnie orzekł, że interwenient spełnił wymogi związane z używaniem w odniesieniu do wszystkich towarów należących do klasy 25, dla których zarejestrowano wcześniejszy znak towarowy. Wymogi spełniono jedynie w wypadku następujących towarów: „odzież; okrycia wierzchnie [odzież]; bielizna; nakrycia głowy; rękawiczki [odzież]; paski [odzież] i skarpetki; wszystkie wyżej wymienione towary, które mają być używane jako specjalna odzież wierzchnia chroniąca przed warunkami pogodowymi (zimnem, wiatrem lub deszczem, jedynie); okrycia robocze [kombinezony]”. Wbrew temu, co stwierdził Sąd, chodzi o samodzielną podkategorię towarów należących do klasy 25, w związku z czym dowód używania przedstawiono jedynie w odniesieniu do tych towarów z klasy 25. |
| --- | --- |

1.

Sąd błędnie orzekł, że interwenient spełnił wymogi związane z używaniem w odniesieniu do wszystkich towarów należących do klasy 25, dla których zarejestrowano wcześniejszy znak towarowy. Wymogi spełniono jedynie w wypadku następujących towarów: „odzież; okrycia wierzchnie [odzież]; bielizna; nakrycia głowy; rękawiczki [odzież]; paski [odzież] i skarpetki; wszystkie wyżej wymienione towary, które mają być używane jako specjalna odzież wierzchnia chroniąca przed warunkami pogodowymi (zimnem, wiatrem lub deszczem, jedynie); okrycia robocze [kombinezony]”. Wbrew temu, co stwierdził Sąd, chodzi o samodzielną podkategorię towarów należących do klasy 25, w związku z czym dowód używania przedstawiono jedynie w odniesieniu do tych towarów z klasy 25.

| 2. | W następstwie błędnej oceny przesłanek dotyczących używania Sąd błędnie stwierdził, że towary będące „odzieżą” i „nakryciami głowy”, wskazane w wykazach dotyczących obu znaków towarowych, są identyczne. |
| --- | --- |

2.

W następstwie błędnej oceny przesłanek dotyczących używania Sąd błędnie stwierdził, że towary będące „odzieżą” i „nakryciami głowy”, wskazane w wykazach dotyczących obu znaków towarowych, są identyczne.

| 3. | Sąd błędnie orzekł, że Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła, że sporne oznaczenia są podobne pod względem wizualnym, mając na względzie, iż mają one tę samą długość i cztery wspólne litery. Rzadka kombinacja liter w spornym znaku towarowym (asymetryczne spółgłoski i rzadka ortografia „igh”) i jej wpływ na podobieństwo pod względem wizualnym, podniesione przez wnoszącą odwołanie, nie zostały omówione przez Sąd. Wynika samo z siebie, że przeciętny konsument postrzega znak towarowy jako całość. Jednakże rzadka kombinacja liter w spornym znaku towarowym wywiera istotny wpływ na całościowe wrażenie, czego nie uwzględnił Sąd. |
| --- | --- |

3.

Sąd błędnie orzekł, że Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła, że sporne oznaczenia są podobne pod względem wizualnym, mając na względzie, iż mają one tę samą długość i cztery wspólne litery. Rzadka kombinacja liter w spornym znaku towarowym (asymetryczne spółgłoski i rzadka ortografia „igh”) i jej wpływ na podobieństwo pod względem wizualnym, podniesione przez wnoszącą odwołanie, nie zostały omówione przez Sąd. Wynika samo z siebie, że przeciętny konsument postrzega znak towarowy jako całość. Jednakże rzadka kombinacja liter w spornym znaku towarowym wywiera istotny wpływ na całościowe wrażenie, czego nie uwzględnił Sąd.

| 4. | Sąd orzekł także, że sporne znaki towarowe są identyczne pod względem fonetycznym, mając na względzie, że wnosząca odwołanie nie przedstawiła żadnego dowodu umożliwiającego stwierdzenie, że dźwięk pierwszych sylab „ti” i „TAI” nie jest identyczny w mniemaniu angielskojęzycznego kręgu odbiorców, i że nic nie umożliwia rozróżnienia sposobu wymowy spornych oznaczeń. Przeciwnie, to Sąd założył – bez żadnego dowodu i błędnie – że grupa liter „ti” jest zawsze wymawiana jako „tai”. Nie ma żadnego dowodu na poparcie tej oceny. W języku angielskim nie istnieje wyraz „ti”. Ta grupa liter jest, w konsekwencji, zawsze wymawiana jedynie zgodnie z regułami lingwistycznymi mającymi zastosowanie do danego wyrazu. Można stwierdzić, że istnieją niezliczone wyrazy, w których grupa liter „ti” nie jest wymawiana jako „tai”, takie jak: „trick”, „ticket”, „till”, „timbal”, „timberland”, „tin”, „tincture”, „tinder”, „tip”, „trigger” i szereg innych, a także sporny znak towarowy „tigha”. Znana angielska książka dla dzieci Winnie-the-Pooh ma, wśród głównych postaci, zwierzę zwane „Tigger”, którego nazwę wymawia się [tɪgǝ]. I tak, za każdym razem gdy samogłoska po „ti” jest wymawiana krótko, nie ma wymowy „tai”. Okoliczność tę wnosząca odwołanie wskazywała od początku. Ani strona pozwana, ani interwenient nie przedstawili przeciwnego dowodu. Wnosząca odwołanie nie miała zatem obowiązku wykazania tego, co jest oczywiste. |
| --- | --- |

4.

Sąd orzekł także, że sporne znaki towarowe są identyczne pod względem fonetycznym, mając na względzie, że wnosząca odwołanie nie przedstawiła żadnego dowodu umożliwiającego stwierdzenie, że dźwięk pierwszych sylab „ti” i „TAI” nie jest identyczny w mniemaniu angielskojęzycznego kręgu odbiorców, i że nic nie umożliwia rozróżnienia sposobu wymowy spornych oznaczeń. Przeciwnie, to Sąd założył – bez żadnego dowodu i błędnie – że grupa liter „ti” jest zawsze wymawiana jako „tai”. Nie ma żadnego dowodu na poparcie tej oceny. W języku angielskim nie istnieje wyraz „ti”. Ta grupa liter jest, w konsekwencji, zawsze wymawiana jedynie zgodnie z regułami lingwistycznymi mającymi zastosowanie do danego wyrazu. Można stwierdzić, że istnieją niezliczone wyrazy, w których grupa liter „ti” nie jest wymawiana jako „tai”, takie jak: „trick”, „ticket”, „till”, „timbal”, „timberland”, „tin”, „tincture”, „tinder”, „tip”, „trigger” i szereg innych, a także sporny znak towarowy „tigha”. Znana angielska książka dla dzieci Winnie-the-Pooh ma, wśród głównych postaci, zwierzę zwane „Tigger”, którego nazwę wymawia się [tɪgǝ]. I tak, za każdym razem gdy samogłoska po „ti” jest wymawiana krótko, nie ma wymowy „tai”. Okoliczność tę wnosząca odwołanie wskazywała od początku. Ani strona pozwana, ani interwenient nie przedstawili przeciwnego dowodu. Wnosząca odwołanie nie miała zatem obowiązku wykazania tego, co jest oczywiste.

| 5. | Sąd błędnie wskazał, że wnosząca odwołanie nie wykazała, iż wyraz TAIGA ma jasne i określone znaczenie dla rozpatrywanego w całości właściwego kręgu odbiorców (konsumentów w Unii). Takie stwierdzenie nie jest prawidłowe. Wnosząca odwołanie wskazała w sposób bezsporny, że wyraz TAIGA jest leksykalnie znanym wyrazem w języku francuskim. Powinno być bezsporne i wiadome sądom, że Francja znajduje się na południu Europy. Ze względu na niekwestionowany rozmiar tajgi (TAIGA) jako pejzażu i znaczenie tego wyrazu w całym świecie, wyraz TAIGA (w szczególności wraz z wyrazem TOUNDRA) jest znany w Europie i poza nią. |
| --- | --- |

5.

Sąd błędnie wskazał, że wnosząca odwołanie nie wykazała, iż wyraz TAIGA ma jasne i określone znaczenie dla rozpatrywanego w całości właściwego kręgu odbiorców (konsumentów w Unii). Takie stwierdzenie nie jest prawidłowe. Wnosząca odwołanie wskazała w sposób bezsporny, że wyraz TAIGA jest leksykalnie znanym wyrazem w języku francuskim. Powinno być bezsporne i wiadome sądom, że Francja znajduje się na południu Europy. Ze względu na niekwestionowany rozmiar tajgi (TAIGA) jako pejzażu i znaczenie tego wyrazu w całym świecie, wyraz TAIGA (w szczególności wraz z wyrazem TOUNDRA) jest znany w Europie i poza nią.

| 6. | Poza tym, zgodnie z orzecznictwem Sądu, wystarcza, że dany wyraz jest rozumiany w części Unii Europejskiej, w tym przez krąg włoskich odbiorców. W jednym z wyroków Sąd stwierdził brak podobieństwa pod względem konceptualnym między „Granini” a „Panini” ze względu na brak znaczenia „Granini”, podczas gdy „Panini” oznacza „sandwich włoski”. |
| --- | --- |

6.

Poza tym, zgodnie z orzecznictwem Sądu, wystarcza, że dany wyraz jest rozumiany w części Unii Europejskiej, w tym przez krąg włoskich odbiorców. W jednym z wyroków Sąd stwierdził brak podobieństwa pod względem konceptualnym między „Granini” a „Panini” ze względu na brak znaczenia „Granini”, podczas gdy „Panini” oznacza „sandwich włoski”.

| 7. | W przywołanym przez Sąd wyroku z dnia 14 października 2003 r., Phillips-Van Heusen/OHIM – Pash Textilvertrieb und Einzelhandel (BASS) (T-292/01, EU:T:2003:264, pkt 54), nie zawarto żadnego wskazania, z którego miałoby wynikać, że rozpatrywany wyraz jest rozumiany w całej Unii Europejskiej. Należy zatem podkreślić, że ocena Sądu nie znajduje wsparcia w orzeczeniu BASS. Sąd słusznie stwierdził, że znaczna część właściwego kręgu odbiorców w Europie zna i rozumie wyraz TAIGA. |
| --- | --- |

7.

W przywołanym przez Sąd wyroku z dnia 14 października 2003 r., Phillips-Van Heusen/OHIM – Pash Textilvertrieb und Einzelhandel (BASS) (T-292/01, EU:T:2003:264, pkt 54), nie zawarto żadnego wskazania, z którego miałoby wynikać, że rozpatrywany wyraz jest rozumiany w całej Unii Europejskiej. Należy zatem podkreślić, że ocena Sądu nie znajduje wsparcia w orzeczeniu BASS. Sąd słusznie stwierdził, że znaczna część właściwego kręgu odbiorców w Europie zna i rozumie wyraz TAIGA.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/9 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/9

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 15 listopada 2018 r. – Segler-Vereinigung Cuxhaven e.V. / Finanzamt Cuxhaven

(Sprawa C-715/18)

(2019/C 82/08)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesfinanzhof

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Segler-Vereinigung Cuxhaven e.V.

Strona pozwana: Finanzamt Cuxhaven

Pytanie prejudycjalne

Czy obniżenie stawki podatku w odniesieniu do wynajmu miejsc kempingowych i miejsc do parkowania dla przyczep kempingowych zgodnie z art. 98 ust. 2 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) w związku z załącznikiem III pkt 12 dyrektywy obejmuje także wynajem miejsc do cumowania łodzi?

---

(1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/10 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/10

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) (Portugalia) w dniu 3 grudnia 2018 r. – Marketing Direto e Publicidade SA/Autoridade Tributária e Aduaneira

(Sprawa C-751/18)

(2019/C 82/09)

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Totalmédia – Marketing Direto e Publicidade SA

Strona pozwana: Autoridade Tributária e Aduaneira

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy wykładnia art. 23 ust. 1 lit. c) Código del impuesto sobre sociedades (kodeks o podatku dochodowym od osób prawnych) w brzmieniu obowiązującym w 2013 r., zgodnie z którą wskutek połączenia odwrotnego odsetki i inne koszty finansowe wynikające z pożyczek zaciągniętych u osób trzecich albo w przedsiębiorstwach powiązanych (koszty, które podlegałyby odliczeniu przez przejmowaną spółkę w wypadku, gdyby połączenie nie miało miejsca) w celu nabycia udziałów w kapitale przejmującej spółki zależnej, które to koszty w następstwie połączenia zostały przeniesione, nie mogą już podlegać odliczeniu od podstawy opodatkowania przejmującej spółki, jest zgodna z prawem Unii, w szczególności w wypadku, gdy brak możliwości odliczenia kosztów finansowych może stanowić przeszkodę albo ograniczenie dla połączeń podlegających pod zakres stosowania dyrektywy Rady 2009/133/WE (1) przedstawiającą naruszenie zasad i celów jak również art. 4 tej dyrektywy? |
| --- | --- |

1)

Czy wykładnia art. 23 ust. 1 lit. c) Código del impuesto sobre sociedades (kodeks o podatku dochodowym od osób prawnych) w brzmieniu obowiązującym w 2013 r., zgodnie z którą wskutek połączenia odwrotnego odsetki i inne koszty finansowe wynikające z pożyczek zaciągniętych u osób trzecich albo w przedsiębiorstwach powiązanych (koszty, które podlegałyby odliczeniu przez przejmowaną spółkę w wypadku, gdyby połączenie nie miało miejsca) w celu nabycia udziałów w kapitale przejmującej spółki zależnej, które to koszty w następstwie połączenia zostały przeniesione, nie mogą już podlegać odliczeniu od podstawy opodatkowania przejmującej spółki, jest zgodna z prawem Unii, w szczególności w wypadku, gdy brak możliwości odliczenia kosztów finansowych może stanowić przeszkodę albo ograniczenie dla połączeń podlegających pod zakres stosowania dyrektywy Rady 2009/133/WE (1) przedstawiającą naruszenie zasad i celów jak również art. 4 tej dyrektywy?

| 2) | Na wypadek, gdyby odpowiedź na pierwsze pytanie brzmiała, że owo odliczenie od podatku kosztów finansowych jest zgodne z dyrektywą: Czy taka zgodność istnieje również w świetle okoliczności, że przedmiotowa korekta następuje nie na podstawie przepisu dyrektywy zwalczającego nadużycia (art. 15) lub stanowiącego jego transpozycję przepisu krajowego (art. 73 ust. 10 Código del impuesto sobre sociedades), lecz w oparciu inny przepis krajowy (art. 23 Código del impuesto sobre sociedades)? |
| --- | --- |

2)

Na wypadek, gdyby odpowiedź na pierwsze pytanie brzmiała, że owo odliczenie od podatku kosztów finansowych jest zgodne z dyrektywą: Czy taka zgodność istnieje również w świetle okoliczności, że przedmiotowa korekta następuje nie na podstawie przepisu dyrektywy zwalczającego nadużycia (art. 15) lub stanowiącego jego transpozycję przepisu krajowego (art. 73 ust. 10 Código del impuesto sobre sociedades), lecz w oparciu inny przepis krajowy (art. 23 Código del impuesto sobre sociedades)?

---

(1)  Dyrektywa Rady 2009/133/WE z dnia 19 października 2009 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, podziałów przez wydzielenie, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów dotyczących spółek różnych państw członkowskich oraz przeniesienia statutowej siedziby SE lub SCE z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego (Dz.U. 2009, L 310, s.34)

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/10 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/10

---

Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 20 września 2018 r. w sprawie T-421/17, Leino-Sandberg / Parlament, wniesione w dniu 3 grudnia 2018 r. przez Päivi Leinę-Sandberga

(Sprawa C-761/18 P)

(2019/C 82/10)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Päivi Leino-Sandberg (przedstawiciele: O.W. Brouwer, advocaat, S. Schubert, Rechtsanwalt)

Druga strona postępowania: Parlament Europejski

Żądania wnoszącego odwołanie

Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

| — | uchylenie postanowienia Sądu z dnia 20 września 2018 r. w sprawie T-421/17; |
| --- | --- |

—

uchylenie postanowienia Sądu z dnia 20 września 2018 r. w sprawie T-421/17;

| — | skorzystanie z uprawnień przyznanych w art. 61 akapit pierwszy zdanie drugie statutu Trybunału Sprawiedliwości w celu wydania ostatecznego orzeczenia w sprawie; oraz |
| --- | --- |

—

skorzystanie z uprawnień przyznanych w art. 61 akapit pierwszy zdanie drugie statutu Trybunału Sprawiedliwości w celu wydania ostatecznego orzeczenia w sprawie; oraz

| — | obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez ewentualnych interwenientów. |
| --- | --- |

—

obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez ewentualnych interwenientów.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzut pierwszy dotyczy naruszeń prawa, jakich dopuszczono się w zaskarżonym postanowieniu, gdy Sąd stwierdził, że skarga stała się bezprzedmiotowa i że nie ma potrzeby orzekania. Skarżąca podnosi, że w zaskarżonym postanowieniu błędnie nie zastosowano kryterium prawnego wymienionego w sprawie C-57/16 P, ClientEarth/Komisja (EU:C:2018:660), zgodnie z którym należało stwierdzić w tym postanowieniu, że ze względu na to, iż Parlament Europejski nie cofnął spornej decyzji, skarga zachowuje swój przedmiot.

Zarzut drugi dotyczy popełnionych w zaskarżonym postanowieniu naruszeń prawa i przepisów proceduralnych, gdy Sąd stwierdził, że nie istnieje już interes prawny. Skarżąca podnosi, że w zaskarżonym postanowieniu nieprawidłowo zastosowano kryterium prawne wymienione w utrwalonym orzecznictwie, w szczególności w sprawie C-57/16 P, zgodnie z którym Sąd powinien był stwierdzić, że niezgodność z prawem może powtórzyć się w przyszłości, bez względu na szczególne okoliczności danej sprawy, i że, w konsekwencji, interes prawny nadal istnieje.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/11 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/11

---

Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 25 września 2018 r. w sprawie T-328/17, Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi / EUIPO, wniesione w dniu 5 grudnia 2018 r. przez Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi

(Sprawa C-766/18 P)

(2019/C 82/11)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi (przedstawiciele: S. Malynicz QC, S. Baran, Barrister, V. Marsland, Solicitor)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, M.J. Dairies EOOD

Żądania wnoszącego odwołanie

| — | stwierdzenie dopuszczalności odwołania od wyroku Sądu w sprawie Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi/EUIPO, (T-328/17, EU:T:2018:594) oraz uwzględnienie skargi wnoszącej odwołanie o stwierdzenie nieważności; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie dopuszczalności odwołania od wyroku Sądu w sprawie Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi/EUIPO, (T-328/17, EU:T:2018:594) oraz uwzględnienie skargi wnoszącej odwołanie o stwierdzenie nieważności;

| — | obciążenie EUIPO i interwenienta kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO i interwenienta kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie.

Zarzuty i główne argumenty

| 1. | Sąd naruszył prawo w związku z tym, że nie przyznał zbiorowemu znakowi towarowemu HALLOUMI statusu i ochrony, których wymaga rozporządzenie w sprawie znaku towarowego, z naruszeniem art. 74 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego. |
| --- | --- |

1.

Sąd naruszył prawo w związku z tym, że nie przyznał zbiorowemu znakowi towarowemu HALLOUMI statusu i ochrony, których wymaga rozporządzenie w sprawie znaku towarowego, z naruszeniem art. 74 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego.

| 2. | W szczególności Sąd naruszył prawo, gdy zastosował całkowicie niezmodyfikowane podejście do oceny charakteru odróżniającego zbiorowego znaku towarowego HALLOUMI z naruszeniem art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 74 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego. |
| --- | --- |

2.

W szczególności Sąd naruszył prawo, gdy zastosował całkowicie niezmodyfikowane podejście do oceny charakteru odróżniającego zbiorowego znaku towarowego HALLOUMI z naruszeniem art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 74 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego.

| 3. | Sąd błędnie ocenił i zastosował skutki rozstrzygnięcia Trybunału w wyroku The Tea Board/EUIPO (C-673/15 P do C-676/15 P, EU:C:2017:702), i postanowienia z uzasadnieniem z dnia 21 marca 2013 r. Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi/OHIM (C-393/12 P, EU:C:2013:178), i nie wykonał w sposób właściwy wyroku z dnia 24 maja 2012 r. Formula One Licensing/OHMI (C-196/11 P, EU:C:2012:314). |
| --- | --- |

3.

Sąd błędnie ocenił i zastosował skutki rozstrzygnięcia Trybunału w wyroku The Tea Board/EUIPO (C-673/15 P do C-676/15 P, EU:C:2017:702), i postanowienia z uzasadnieniem z dnia 21 marca 2013 r. Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi/OHIM (C-393/12 P, EU:C:2013:178), i nie wykonał w sposób właściwy wyroku z dnia 24 maja 2012 r. Formula One Licensing/OHMI (C-196/11 P, EU:C:2012:314).

| 4. | Sąd popełnił błąd, gdy nie przekazał sprawy do ponownego rozpatrzenia Izbom Odwoławczym w świetle tego, że Czwarta Izba Odwoławcza dopuściła się co najmniej – nawet zdaniem Sądu – dwóch błędów w ocenie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd i w ten sposób naruszyła art. 8 ust. 1 lit. b) lub art. 72 ust. 2 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego. |
| --- | --- |

4.

Sąd popełnił błąd, gdy nie przekazał sprawy do ponownego rozpatrzenia Izbom Odwoławczym w świetle tego, że Czwarta Izba Odwoławcza dopuściła się co najmniej – nawet zdaniem Sądu – dwóch błędów w ocenie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd i w ten sposób naruszyła art. 8 ust. 1 lit. b) lub art. 72 ust. 2 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/12 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/12

---

Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 25 września 2018 r. w sprawie T-384/17, Cypr/EUIPO, wniesione w dniu 5 grudnia 2018 r. przez Republikę Cypryjską

(Sprawa C-767/18 P)

(2019/C 82/12)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Republika Cypryjska (przedstawiciele: S. Malynicz, QC, S. Baran, barrister i V. Marsland, solicitor)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego; M. J. Dairies EOOD

Żądania wnoszącego odwołanie

| — | uwzględnienie odwołania do wyroku Sądu w sprawie T-384/17, Cypr/EUIPO, EU:T:2018:593 i uwzględnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku towarowego; |
| --- | --- |

—

uwzględnienie odwołania do wyroku Sądu w sprawie T-384/17, Cypr/EUIPO, EU:T:2018:593 i uwzględnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku towarowego;

| — | obciążenie EUIPO i interwenienta kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO i interwenienta kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

| 1. | Sąd błędnie uznał, że Izba Odwoławcza prawidłowo przeniosła wnioski z wcześniejszych wyroków Sądu w sprawach HELLIM i XAΛOYMI oraz HALLOUMI na grunt niniejszej sprawy. Sprawy te nie dotyczyły znaków certyfikujących, lecz innych rodzajów znaków towarowych, a mianowicie, odpowiednio, wspólnych i zwykłych unijnych znaków towarowych. Podstawową funkcją takich znaków jest wskazanie handlowego pochodzenia towarów (w przypadku znaku wspólnego większej liczby podmiotów gospodarczych powiązanych członkostwem w stowarzyszeniu). Znaki certyfikujące nie pełnią natomiast podstawowej funkcji wskazania pochodzenia, lecz funkcję odróżnienia klasy towarów, a mianowicie towarów certyfikowanych, co oznacza, że są one w rzeczywistości zgodne z przepisami dotyczącymi dozwolonego stosowania znaku certyfikującego HALLOUMI i zgodnie z nimi zostały dopuszczone do wytwarzania. Ponadto właściwy krąg odbiorców w tych wcześniejszych wyrokach Sądu był inny niż właściwy krąg odbiorców w niniejszej sprawie |
| --- | --- |

1.

Sąd błędnie uznał, że Izba Odwoławcza prawidłowo przeniosła wnioski z wcześniejszych wyroków Sądu w sprawach HELLIM i XAΛOYMI oraz HALLOUMI na grunt niniejszej sprawy. Sprawy te nie dotyczyły znaków certyfikujących, lecz innych rodzajów znaków towarowych, a mianowicie, odpowiednio, wspólnych i zwykłych unijnych znaków towarowych. Podstawową funkcją takich znaków jest wskazanie handlowego pochodzenia towarów (w przypadku znaku wspólnego większej liczby podmiotów gospodarczych powiązanych członkostwem w stowarzyszeniu). Znaki certyfikujące nie pełnią natomiast podstawowej funkcji wskazania pochodzenia, lecz funkcję odróżnienia klasy towarów, a mianowicie towarów certyfikowanych, co oznacza, że są one w rzeczywistości zgodne z przepisami dotyczącymi dozwolonego stosowania znaku certyfikującego HALLOUMI i zgodnie z nimi zostały dopuszczone do wytwarzania. Ponadto właściwy krąg odbiorców w tych wcześniejszych wyrokach Sądu był inny niż właściwy krąg odbiorców w niniejszej sprawie

| 2. | Sąd niesłusznie orzekł, że wcześniejszy krajowy znak towarowy – w niniejszym przypadku krajowy znak certyfikujący – był całkowicie pozbawiony charakteru odróżniającego jako odróżniającego towary certyfikowane od towarów niecertyfikowanych; niesłusznie uznał, że znak towarowy ma charakter opisowy; niesłusznie podważył krajową ochronę krajowego znaku towarowego; oraz niesłusznie podważył w postępowaniu w sprawie sprzeciwu przed EUIPO ważność wspomnianego znaku towarowego. |
| --- | --- |

2.

Sąd niesłusznie orzekł, że wcześniejszy krajowy znak towarowy – w niniejszym przypadku krajowy znak certyfikujący – był całkowicie pozbawiony charakteru odróżniającego jako odróżniającego towary certyfikowane od towarów niecertyfikowanych; niesłusznie uznał, że znak towarowy ma charakter opisowy; niesłusznie podważył krajową ochronę krajowego znaku towarowego; oraz niesłusznie podważył w postępowaniu w sprawie sprzeciwu przed EUIPO ważność wspomnianego znaku towarowego.

| 3. | Sąd popełnił błąd w porównaniu znaków towarowych i w ocenie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. Błędnie podszedł do tych kwestii tak, jakby wcześniejszy znak towarowy był raczej znakiem towarowym wskazującym na pochodzenie niż znakiem certyfikującym. Nie uznał, że wcześniejszy znak towarowy jako znak certyfikujący ma jakikolwiek charakter odróżniający, tj. odróżniający towary, które w rzeczywistości spełniały normy znaku certyfikującego i zostały w rzeczywistości wyprodukowane przez producentów upoważnionych przez posiadacza znaku certyfikującego. Nie wziął również pod uwagę sposobu, w jaki znaki certyfikujące są zwykle używane (tj. niezmiennie wraz z odróżniającą nazwą, znakiem towarowym lub logo). Nie rozważył znaczenia i istoty spornego unijnego znaku towarowego, w szczególności nie rozważył, czy element „HALLOUMI” miał niezależny charakter odróżniający w późniejszym znaku towarowym jako oznaczenie wskazujące, w przeciwieństwie do stanu faktycznego, że towary objęte spornym unijnym znakiem towarowym były towarami certyfikowanymi. |
| --- | --- |

3.

Sąd popełnił błąd w porównaniu znaków towarowych i w ocenie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. Błędnie podszedł do tych kwestii tak, jakby wcześniejszy znak towarowy był raczej znakiem towarowym wskazującym na pochodzenie niż znakiem certyfikującym. Nie uznał, że wcześniejszy znak towarowy jako znak certyfikujący ma jakikolwiek charakter odróżniający, tj. odróżniający towary, które w rzeczywistości spełniały normy znaku certyfikującego i zostały w rzeczywistości wyprodukowane przez producentów upoważnionych przez posiadacza znaku certyfikującego. Nie wziął również pod uwagę sposobu, w jaki znaki certyfikujące są zwykle używane (tj. niezmiennie wraz z odróżniającą nazwą, znakiem towarowym lub logo). Nie rozważył znaczenia i istoty spornego unijnego znaku towarowego, w szczególności nie rozważył, czy element „HALLOUMI” miał niezależny charakter odróżniający w późniejszym znaku towarowym jako oznaczenie wskazujące, w przeciwieństwie do stanu faktycznego, że towary objęte spornym unijnym znakiem towarowym były towarami certyfikowanymi.

| 4. | Sąd nie wziął pod uwagę krajowych przepisów i orzecznictwa w odniesieniu do zakresu i skutków krajowych znaków certyfikujących. Warunki i sposoby stosowania przepisów państw członkowskich dotyczących znaków certyfikujących nie zostały zharmonizowane na mocy dyrektyw w sprawie znaków towarowych 89/104 (1) czy 2008/95 (2), a mimo to rozporządzenie w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej stanowi, że takie krajowe znaki towarowe mogą stanowić podstawę dla wcześniejszych praw, które uniemożliwiają rejestrację znaków towarowych. Prawa takie należy rozpatrywać w świetle orzecznictwa krajowego i przepisów krajowych, analogicznie do różnych praw krajowych wynikających z art. 8 ust. 4 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (które to prawa również nie są zharmonizowane i różnią się znacznie pod względem charakteru, zakresu i skutków w poszczególnych państwach członkowskich). |
| --- | --- |

4.

Sąd nie wziął pod uwagę krajowych przepisów i orzecznictwa w odniesieniu do zakresu i skutków krajowych znaków certyfikujących. Warunki i sposoby stosowania przepisów państw członkowskich dotyczących znaków certyfikujących nie zostały zharmonizowane na mocy dyrektyw w sprawie znaków towarowych 89/104 (1) czy 2008/95 (2), a mimo to rozporządzenie w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej stanowi, że takie krajowe znaki towarowe mogą stanowić podstawę dla wcześniejszych praw, które uniemożliwiają rejestrację znaków towarowych. Prawa takie należy rozpatrywać w świetle orzecznictwa krajowego i przepisów krajowych, analogicznie do różnych praw krajowych wynikających z art. 8 ust. 4 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (które to prawa również nie są zharmonizowane i różnią się znacznie pod względem charakteru, zakresu i skutków w poszczególnych państwach członkowskich).

---

(1)  Pierwsza Dyrektywa Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 1989, L 40, s. 1).

(2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 2008, L 299, s. 25).

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/13 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/13

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Erding (Niemcy) w dniu 10 grudnia 2018 r. – U.B. i T.V. / Eurowings GmbH

(Sprawa C-776/18)

(2019/C 82/13)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Amtsgericht Erding

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: U.B., T.V.

Strona pozwana: Eurowings GmbH

Pytanie prejudycjalne

Czy w przypadku odwołania zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) należy również wówczas przyjąć, że ma miejsce oferta dotycząca zmiany planu podróży, która umożliwia pasażerom dotarcie do miejsca docelowego nie później niż dwie godziny po planowym czasie przylotu, gdy przewóz zastępczy jest przeprowadzony na lotnisko inne niż wskazane w potwierdzeniu rezerwacji, jeżeli znajduje się ono w tym samym regionie?

---

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91; Dz.U. 2004, L 46, s. 1.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/14 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/14

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil supérieur de la Sécurité sociale (Luksemburg) w dniu 19 grudnia 2018 r. – EU / Caisse pour l'avenir des enfants

(Sprawa C-801/18)

(2019/C 82/14)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Conseil supérieur de la Sécurité sociale

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca apelację: EU

Druga strona postępowania apelacyjnego: Caisse pour l'avenir des enfants

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy właściwe organy zabezpieczenia społecznego pierwszego państwa członkowskiego (w niniejszej sprawie Caisse pour l’avenir des enfants w Luksemburgu) są zobowiązane, zgodnie z ich wspólnotowymi zobowiązaniami wynikającymi z art. 45 TFUE, dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich (1), a także rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (2), a w szczególności z art. 4 tego rozporządzenia, do udzielenia świadczeń rodzinnych obywatelowi drugiego państwa członkowskiego, gdy – przy zaistnieniu takich samych warunków przyznania wspomnianych świadczeń – wspomniane właściwe organy uznają, na podstawie dwustronnej umowy międzynarodowej zawartej między pierwszym państwem członkowskim (Luksemburgiem) a państwem trzecim (Brazylią) prawo do świadczeń rodzinnych dla ich własnych obywateli i rezydentów? |
| --- | --- |

1)

Czy właściwe organy zabezpieczenia społecznego pierwszego państwa członkowskiego (w niniejszej sprawie Caisse pour l’avenir des enfants w Luksemburgu) są zobowiązane, zgodnie z ich wspólnotowymi zobowiązaniami wynikającymi z art. 45 TFUE, dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich (1), a także rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (2), a w szczególności z art. 4 tego rozporządzenia, do udzielenia świadczeń rodzinnych obywatelowi drugiego państwa członkowskiego, gdy – przy zaistnieniu takich samych warunków przyznania wspomnianych świadczeń – wspomniane właściwe organy uznają, na podstawie dwustronnej umowy międzynarodowej zawartej między pierwszym państwem członkowskim (Luksemburgiem) a państwem trzecim (Brazylią) prawo do świadczeń rodzinnych dla ich własnych obywateli i rezydentów?

| 2) | Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej, i w sytuacji, w której stosowanie zasady przyjętej w przywołanym wyroku w sprawie GOTTARDO (3) rozszerzono by na dziedzinę świadczeń rodzinnych, czy właściwy organ zabezpieczenia społecznego, a w szczególności właściwy w sprawach świadczeń rodzinnych – w niniejszej sprawie Caisse pour l’avenir des enfants, krajowa instytucja właściwa w sprawie świadczeń rodzinnych w Wielkim Księstwie Luksemburga – mógłby przedstawić obiektywne uzasadnienie w oparciu o względy dotyczące szczególnie poważnych obciążeń finansowych i administracyjnych obciążających dany organ administracji, aby uzasadnić nierówne traktowanie obywateli państw będących umawiającymi się stronami (danej umowy dwustronnej) w porównaniu z innymi obywatelami państw członkowskich Unii Europejskiej? |
| --- | --- |

2)

Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej, i w sytuacji, w której stosowanie zasady przyjętej w przywołanym wyroku w sprawie GOTTARDO (3) rozszerzono by na dziedzinę świadczeń rodzinnych, czy właściwy organ zabezpieczenia społecznego, a w szczególności właściwy w sprawach świadczeń rodzinnych – w niniejszej sprawie Caisse pour l’avenir des enfants, krajowa instytucja właściwa w sprawie świadczeń rodzinnych w Wielkim Księstwie Luksemburga – mógłby przedstawić obiektywne uzasadnienie w oparciu o względy dotyczące szczególnie poważnych obciążeń finansowych i administracyjnych obciążających dany organ administracji, aby uzasadnić nierówne traktowanie obywateli państw będących umawiającymi się stronami (danej umowy dwustronnej) w porównaniu z innymi obywatelami państw członkowskich Unii Europejskiej?

---

(1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Państw Członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77).

(2)  Dz.U. L 166, s. 1.

(3)  Wyrok z dnia 15 stycznia 2002 r., Gottardo, C-55/00, EU:C:2002:16.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/15 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/15

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil supérieur de la Sécurité sociale (Luksemburg) w dniu 19 grudnia 2018 r. – Caisse pour l'avenir des enfants / FV, GW

(Sprawa C-802/18)

(2019/C 82/15)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Conseil supérieur de la Sécurité sociale

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca apelację: Caisse pour l'avenir des enfants

Druga strona postępowania apelacyjnego: FV, GW

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy luksemburski dodatek rodzinny przyznawany na podstawie art. 269 i 270 code de la sécurité sociale (kodeksu zabezpieczenia społecznego) może być uznany za przywilej socjalny w rozumieniu art. 45 TFUE oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia [Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)] nr 492/2011 [z dnia 5 kwietnia 2011 r.] w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii (1)? |
| --- | --- |

1)

Czy luksemburski dodatek rodzinny przyznawany na podstawie art. 269 i 270 code de la sécurité sociale (kodeksu zabezpieczenia społecznego) może być uznany za przywilej socjalny w rozumieniu art. 45 TFUE oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia [Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)] nr 492/2011 [z dnia 5 kwietnia 2011 r.] w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii (1)?

| 2) | Czy w razie takiego uznania, definicja członka rodziny mająca zastosowanie na podstawie art. 1 lit. i) rozporządzenia nr 883/2004 (2) stoi na przeszkodzie rozszerzonej definicji członka rodziny określonej w art. 2 pkt 2) dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (3) [z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Państw Członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG], w sytuacji, w której ten ostatni przepis wyklucza wszelką autonomię państwa członkowskiego w definiowaniu pojęcia członka rodziny, przeciwnie do tego, co wynika z rozporządzenia w sprawie koordynacji, oraz posiłkowo wyklucza pojęcie głównego ciężaru utrzymania. Czy definicja członka rodziny w rozumieniu art. 1 lit. i) rozporządzenia 883/2004 powinna zatem mieć pierwszeństwo ze względu na jej szczególny charakter w ramach koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, a w szczególności, czy państwo członkowskie zachowuje właściwość, aby definiować pojęcie członków rodziny dla celów przyznania prawa do dodatku rodzinnego? |
| --- | --- |

2)

Czy w razie takiego uznania, definicja członka rodziny mająca zastosowanie na podstawie art. 1 lit. i) rozporządzenia nr 883/2004 (2) stoi na przeszkodzie rozszerzonej definicji członka rodziny określonej w art. 2 pkt 2) dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (3) [z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Państw Członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG], w sytuacji, w której ten ostatni przepis wyklucza wszelką autonomię państwa członkowskiego w definiowaniu pojęcia członka rodziny, przeciwnie do tego, co wynika z rozporządzenia w sprawie koordynacji, oraz posiłkowo wyklucza pojęcie głównego ciężaru utrzymania. Czy definicja członka rodziny w rozumieniu art. 1 lit. i) rozporządzenia 883/2004 powinna zatem mieć pierwszeństwo ze względu na jej szczególny charakter w ramach koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, a w szczególności, czy państwo członkowskie zachowuje właściwość, aby definiować pojęcie członków rodziny dla celów przyznania prawa do dodatku rodzinnego?

| 3) | Czy w razie stosowania art. 2 pkt 2) dyrektywy 2004/38/WE do świadczeń rodzinnych, a ściślej do luksemburskiego dodatku rodzinnego, wykluczenie dziecka małżonka z definicji członka rodziny może zostać uznane za dyskryminację pośrednią, uzasadnioną w świetle krajowego celu państwa członkowskiego związanego z osobistym prawem dziecka oraz koniecznością ochrony administracji państwa członkowskiego miejsca zatrudnienia, w sytuacji, w której rozszerzenie podmiotowego zakresu stosowania stanowi nieracjonalne obciążenie dla luksemburskiego systemu świadczeń rodzinnych, który eksportuje w szczególności niemal 48 % wypłacanych przezeń świadczeń rodzinnych? |
| --- | --- |

3)

Czy w razie stosowania art. 2 pkt 2) dyrektywy 2004/38/WE do świadczeń rodzinnych, a ściślej do luksemburskiego dodatku rodzinnego, wykluczenie dziecka małżonka z definicji członka rodziny może zostać uznane za dyskryminację pośrednią, uzasadnioną w świetle krajowego celu państwa członkowskiego związanego z osobistym prawem dziecka oraz koniecznością ochrony administracji państwa członkowskiego miejsca zatrudnienia, w sytuacji, w której rozszerzenie podmiotowego zakresu stosowania stanowi nieracjonalne obciążenie dla luksemburskiego systemu świadczeń rodzinnych, który eksportuje w szczególności niemal 48 % wypłacanych przezeń świadczeń rodzinnych?

---

(1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii (Dz.U. L 141, s. 1).

(2)  Rozporządzenie ((WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego Dz.U. L 166, s. 1).

(3)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Państw Członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77).

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/15 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/15

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 20 grudnia 2018 r. – AAS BALTA / UAB GRIFS AG

(Sprawa C-803/18)

(2019/C 82/16)

Język postępowania: litewski

Sąd odsyłający

Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

Strony w postępowaniu głównym

Wnosząca kasację: AAS BALTA

Druga strona postępowania: UAB GRIFS AG

Pytania prejudycjalne

Czy wykładni art. 15 ust. 5 i art. 16 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 (1) z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy dokonywać w ten sposób, że w wypadku ubezpieczenia o wielkim ryzyku klauzula jurysdykcyjna przewidziana w zawartej przez ubezpieczającego i ubezpieczyciela umowie ubezpieczenia jest skuteczna wobec ubezpieczonego z tytułu tej umowy, który nie zgodził się wyraźnie na tę klauzulę i który ma miejsce zwykłego pobytu w państwie innym niż państwo ubezpieczającego i ubezpieczyciela?

---

(1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 351, s. 1).

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/16 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/16

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd Trnava (Słowacja) w dniu 21 grudnia 2018 r. – DHL Logistics (Slovakia), spol. s r.o. / Finančné riaditeľstvo SR

(Sprawa C-810/18)

(2019/C 82/17)

Język postępowania: słowacki

Sąd odsyłający

Krajský súd Trnava

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: DHL Logistics (Slovakia), spol. s r.o.

Strona przeciwna: Finančné riaditeľstvo SR

Pytanie prejudycjalne

Czy podpozycję 8525 80 91 nomenklatury scalonej, zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 (1) z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, w brzmieniu wynikającym z not wyjaśniających opublikowanych na mocy tego rozporządzenia w 2011 r. (2) (komunikat Komisji 2011/C 137/01) należy interpretować w ten sposób, że towar taki jak wideokamery cyfrowe (będące przedmiotem postępowania głównego) może zostać zaklasyfikowany do tej podpozycji także wtedy, gdy ma zdolność utrwalania i rejestrowania nagrań wideo jedynie w rozdzielczości poniżej 800 x 600 pikseli, a mianowicie 720 × 576 pikseli, a inna funkcja towaru – utrwalanie i rejestrowanie nieruchomych obrazów – jest ograniczona rozdzielczością nieruchomych obrazów wynoszącą 1 600 × 1 200 pikseli (1,92 megapiksela)?

---

(1)  Dz.U. 1987, L 256, s. 1.

(2)  Dz.U. 2011, C 137, s. 1.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/17 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/17

---

Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 15 października 2018 r. w sprawie T-79/16, Vereniging Gelijkberechtiging Grondbezitters i in. / Komisja, wniesione w dniu 21 grudnia 2018 r. przez Vereniging tot Behoud van Natuurmonumenten in Nederland i in.

(Sprawa C-817/18 P)

(2019/C 82/18)

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Wnoszący odwołanie: Vereniging tot Behoud van Natuurmonumenten in Nederland, Stichting Het Groninger Landschap, It Fryske Gea, Stichting Het Drentse Landschap, Stichting Het Overijssels Landschap, Stichting Het Geldersch Landschap, Stichting Flevo-Landschap, Stichting Het Utrechts Landschap, Stichting Landschap Noord-Holland, Stichting Het Zuid-Hollands Landschap, Stichting Het Zeeuwse Landschap, Stichting Het Noordbrabants Landschap, Stichting Het Limburgs Landschap (pełnomocnicy: adwokaci P. Kuypers, M. de Wit)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Vereniging Gelijkberechtiging Grondbezitters, Exploitatiemaatschappij De Berghaaf BV, Stichting Het Nationale Park De Hoge Veluwe, BV Landgoed Den Alerdinck II, Landgoed Ampsen BV, Pallandt van Keppel Stichting, Landgoed Kasteel Keppel BV, Baron van Lynden, Stichting het Lijndensche Fonds voor Kerk en Zending, Landgoed Welna BV, Landgoed „Huis te Maarn” BV, Vicariestichting De Vijf Capellarijen/Ambachtsheerlijkheid Kloetinge, Maatschappij tot Exploitatie van het Landgoed Tongeren onder Epe BV, Landgoed Anderstein NV, Landgoed Bekspring BV, Landgoed Nijenhuis en Westerflier BV, Landgoed Caprera BV, Landgoed Schapenduinen BV, Stichting Schapenduinen, Landgoed de Noetselenberg BV

Żądania wnoszących odwołanie

| — | uchylenie zaskarżonego wyroku (wydanego w sprawie T-79/16); |
| --- | --- |

—

uchylenie zaskarżonego wyroku (wydanego w sprawie T-79/16);

| — | obciążenie VGG kosztami postępowania zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji; |
| --- | --- |

—

obciążenie VGG kosztami postępowania zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji;

| — | posiłkowo, na wypadek przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd, rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania w pierwszej i w drugiej instancji w wyroku kończącym postępowanie w sprawie. |
| --- | --- |

—

posiłkowo, na wypadek przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd, rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania w pierwszej i w drugiej instancji w wyroku kończącym postępowanie w sprawie.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzut pierwszy: Sąd błędnie uznał skargę wniesioną przez VGG za dopuszczalną

Sąd błędnie zastosował kryterium, które VGG powinno spełnić, aby mogło zostać uznane za stronę zainteresowaną (istnienie stosunku konkurencji miedzy VGG a wnoszącymi odwołanie, jak też istnienie ryzyka, że przyznana pomoc wywrze konkretny wpływ na sytuację VGG i zakłóci wskazany stosunek konkurencji).

Sąd bezpośrednio powiązał legitymacje procesową VGG i jego członków z legitymacją procesową Stichting Het Nationale Park De Hoge Veluwe, która jako jedyna spośród skarżących z 2008 r. nadal uczestniczy w postępowaniu.

W tym względzie Sąd nie ustalił jednak, wcale lub w wystarczającym zakresie, w odniesieniu do jakich konkretnie działań wnoszący odwołanie i Stichting Het Nationale Park De Hoge Veluwe pozostają wzajemnie w stosunku konkurencji. Sąd błędnie wyszedł zatem z założenia, że miedzy wnoszącymi odwołanie a Stichting Het Nationale Park De Hoge Veluwe istnieje stosunek konkurencji.

W oparciu o to założenie istnienia stosunku konkurencji Sąd błędnie doszedł następnie do wniosku, że pomoc wywarła konkretny wpływ na konkurencyjność członków VGG i zakłóciła tę konkurencyjność.

Na podstawie oceny legitymacji procesowej Stichting Het Nationale Park De Hoge Veluwe Sąd nie mógł uznać, że skarga wniesiona przez VGG jest dopuszczalna.

Zarzut drugi: Sąd błędnie założył, że istnieją „poważne trudności”

Sąd błędnie stwierdził, że doszło do naruszenia przewidzianych w art. 108 ust. 2 TFUE praw proceduralnych. Uznając, że Komisja napotkała na „poważne trudności” przy ocenie zgodności uregulowań dotyczących subwencjonowania określonych organizacji ochrony przyrody nabywających obszary przyrodnicze (system PNB) z przepisami dotyczącymi pomocy państwa, sąd dopuścił się naruszenia prawa.

O istnieniu poważnych trudności nie świadczy ani przyjęta w decyzji kwalifikacja usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym jako „nietypowych” i „ogólnych”, ani brak odrębnej księgowości. Nie zabrakło także mechanizmu ochronnego pozwalającego na uniknięcie nadmiernej rekompensaty.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/18 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/18

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de commerce de Paris (Francja) w dniu 24 grudnia 2018 r. – Trendsetteuse SARL / DCA SARL

(Sprawa C-828/18)

(2019/C 82/19)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Tribunal de commerce de Paris

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Trendsetteuse SARL

Strona pozwana: DCA SARL

Pytania prejudycjalne

Czy art. 1 ust. 2 dyrektywy Rady 86/653/EWG z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie koordynacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek (1) należy interpretować w ten sposób, że pośrednik pracujący na własny rachunek, który działa w imieniu i na rachunek zleceniodawcy, jednak nie posiada umocowania do zmiany cen i warunków umownych umowy sprzedaży narzuconych przez zleceniodawcę, nie jest umocowany do pośredniczenia przy zawarciu tych umów w rozumieniu tego przepisu i w związku z tym nie może zostać uznany za przedstawiciela handlowego i korzystać ze statusu wynikającego z dyrektywy?

---

(1)  Dyrektywa Rady 86/653/EWG z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie koordynacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek (Dz.U. 1986, L 382, s. 17).

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/18 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/18

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Paris (Francja) w dniu 27 grudnia 2018 r. – Crédit Logement SA / OE

(Sprawa C-829/18)

(2019/C 82/20)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Tribunal de grande instance de Paris

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Crédit Logement SA

Strona pozwana: OE

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy dyrektywę 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. (1) i zasadę skuteczności prawa [Unii] należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one zastosowaniu przepisu prawa wewnętrznego zakazującego sędziemu dokonania oceny, czy warunek umowy zawartej z podmiotem gospodarczym ma nieuczciwy charakter, w sytuacji gdy zawodowy poręczyciel udzielający zabezpieczenia wykonania umowy poinformował dłużnika będącego konsumentem o tym, że zamierza dokonać płatności, a konsument nie poinformował tego poręczyciela o tym, jakie zarzuty należy podnieść? |
| --- | --- |

1)

Czy dyrektywę 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. (1) i zasadę skuteczności prawa [Unii] należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one zastosowaniu przepisu prawa wewnętrznego zakazującego sędziemu dokonania oceny, czy warunek umowy zawartej z podmiotem gospodarczym ma nieuczciwy charakter, w sytuacji gdy zawodowy poręczyciel udzielający zabezpieczenia wykonania umowy poinformował dłużnika będącego konsumentem o tym, że zamierza dokonać płatności, a konsument nie poinformował tego poręczyciela o tym, jakie zarzuty należy podnieść?

| 2) | Czy zawarta w treści umowy wzmianka o tym, że ryzyko kursowe spoczywa na kredytobiorcy, uzupełniona harmonogramem spłat, sprawia, że warunek umowy staje się „jasny i zrozumiały” w rozumieniu dyrektywy, mimo braku symulacji przedstawiających różne scenariusze kształtowania się kursu walutowego, w tym także te niekorzystne? |
| --- | --- |

2)

Czy zawarta w treści umowy wzmianka o tym, że ryzyko kursowe spoczywa na kredytobiorcy, uzupełniona harmonogramem spłat, sprawia, że warunek umowy staje się „jasny i zrozumiały” w rozumieniu dyrektywy, mimo braku symulacji przedstawiających różne scenariusze kształtowania się kursu walutowego, w tym także te niekorzystne?

| 3) | Czy ciężar udowodnienia faktu przekazania konsumentowi informacji niezbędnych do zapewnienia, aby dany warunek umowy był jasny i zrozumiały oraz ciężar udowodnienia faktu, że rzeczony warunek umowy jest jasny i zrozumiały spoczywa na podmiocie gospodarczym czy na konsumencie? |
| --- | --- |

3)

Czy ciężar udowodnienia faktu przekazania konsumentowi informacji niezbędnych do zapewnienia, aby dany warunek umowy był jasny i zrozumiały oraz ciężar udowodnienia faktu, że rzeczony warunek umowy jest jasny i zrozumiały spoczywa na podmiocie gospodarczym czy na konsumencie?

| 4) | Czy w wypadku uznania przez sąd, że postanowienia od 1.2.1 do 1.2.9 i 2.8 umowy są nieuczciwe, ponieważ nie zostały one zredagowane w sposób wystarczająco jasny i zrozumiały, za niezawarte w umowie należy uznać wszystkie warunki finansowe, w tym klauzulę określającą oprocentowanie, względnie czy za niezawarte w tej umowie należy uznać jedynie postanowienia dotyczące zmienności stopy oprocentowania i klauzulę określającą walutę, pozostawiając jako obowiązującą stałą stopę oprocentowania i walutę EUR, czy wreszcie należy zastosować jeszcze inne rozwiązanie? |
| --- | --- |

4)

Czy w wypadku uznania przez sąd, że postanowienia od 1.2.1 do 1.2.9 i 2.8 umowy są nieuczciwe, ponieważ nie zostały one zredagowane w sposób wystarczająco jasny i zrozumiały, za niezawarte w umowie należy uznać wszystkie warunki finansowe, w tym klauzulę określającą oprocentowanie, względnie czy za niezawarte w tej umowie należy uznać jedynie postanowienia dotyczące zmienności stopy oprocentowania i klauzulę określającą walutę, pozostawiając jako obowiązującą stałą stopę oprocentowania i walutę EUR, czy wreszcie należy zastosować jeszcze inne rozwiązanie?

| 5) | Czy w ramach analizy powyższego zagadnienia sąd powinien upewnić się, że orzeczona sankcja jest skuteczna, proporcjonalna i odstraszająca? |
| --- | --- |

5)

Czy w ramach analizy powyższego zagadnienia sąd powinien upewnić się, że orzeczona sankcja jest skuteczna, proporcjonalna i odstraszająca?

---

(1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29).

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/19 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/19

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de l'entreprise de Liège (Belgia) w dniu 31 grudnia 2018 r. – SI, Brompton Bicycle Ltd / Chedech / Get2Get

(Sprawa C-833/18)

(2019/C 82/21)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Tribunal de l'entreprise de Liège

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: SI, Brompton Bicycle Ltd

Strona pozwana: Chedech / Get2Get

Pytania prejudycjalne

| — | Czy prawo Unii, a w szczególności dyrektywę 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (1), która ustanawia różne wyłączne prawa przyznane właścicielom praw autorskich w art. 2-5 należy interpretować w ten sposób, że wyłącza ona z zakresu ochrony prawa autorskiego dzieła, których forma jest niezbędna do osiągnięcia efektu technicznego? |
| --- | --- |

—

Czy prawo Unii, a w szczególności dyrektywę 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (1), która ustanawia różne wyłączne prawa przyznane właścicielom praw autorskich w art. 2-5 należy interpretować w ten sposób, że wyłącza ona z zakresu ochrony prawa autorskiego dzieła, których forma jest niezbędna do osiągnięcia efektu technicznego?

| — | Czy w celu dokonania oceny koniecznego charakteru danej formy dla celów uzyskania efektu technicznego należy wziąć pod uwagę następujące kryteria:






  — | Istnienie innych form pozwalających na osiągnięcie tego samego efektu technicznego? |
| --- | --- | --- |

—

Czy w celu dokonania oceny koniecznego charakteru danej formy dla celów uzyskania efektu technicznego należy wziąć pod uwagę następujące kryteria:

—

Istnienie innych form pozwalających na osiągnięcie tego samego efektu technicznego?

| — | Skuteczność formy w osiąganiu wspomnianego efektu? |
| --- | --- |

—

Skuteczność formy w osiąganiu wspomnianego efektu?

| — | Wola rzekomego sprawcy naruszenia osiągnięcia takiego efektu? |
| --- | --- |

—

Wola rzekomego sprawcy naruszenia osiągnięcia takiego efektu?

| — | Istnienie wcześniejszego patentu, który już wygasł, obejmującego proces umożliwiający osiągnięcie pożądanego efektu technicznego? |
| --- | --- |

—

Istnienie wcześniejszego patentu, który już wygasł, obejmującego proces umożliwiający osiągnięcie pożądanego efektu technicznego?

---

(1)  Dz.U. L 167, s. 10.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/20 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/20

---

Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 8 listopada 2018 r. w sprawie T-550/17, Troszczynski / Parlament, wniesione w dniu 7 stycznia 2019 r. przez Mylène Troszczynski

(Sprawa C-12/19 P)

(2019/C 82/22)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Mylène Troszczynski (przedstawiciel: adwokat F. Wagner)

Druga strona postępowania: Parlament Europejski

Żądania wnoszącego odwołanie

| — | Uchylenie wyroku wydanego w dniu 8 listopada 2018 r. przez szóstą izbę Sądu Unii Europejskiej (T-550/17). |
| --- | --- |

—

Uchylenie wyroku wydanego w dniu 8 listopada 2018 r. przez szóstą izbę Sądu Unii Europejskiej (T-550/17).

W konsekwencji:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 14 czerwca 2017 r. przyjmującej sprawozdanie nr A8-0218/2017 komisji do spraw prawnych dotyczące wniosku o uchylenie immunitetu i przywilejów Mylène Troszczynski, członka Parlamentu Europejskiego; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 14 czerwca 2017 r. przyjmującej sprawozdanie nr A8-0218/2017 komisji do spraw prawnych dotyczące wniosku o uchylenie immunitetu i przywilejów Mylène Troszczynski, członka Parlamentu Europejskiego;

| — | wydanie orzeczenia co do kwoty, jaka ma zostać przyznana skarżącej z tytułu kosztów postępowania, |
| --- | --- |

—

wydanie orzeczenia co do kwoty, jaka ma zostać przyznana skarżącej z tytułu kosztów postępowania,

| — | obciążenie Parlamentu Europejskiego całością kosztów postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Parlamentu Europejskiego całością kosztów postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

| 1. | W przedmiocie badania przez Sąd zarzutu drugiego
  Sąd nie uznał spornego tweetu Mylène Troszczynski za opinię wydaną w ramach wykonywania przez nią funkcji członka Parlamentu z tego względu, że dotyczył on konkretnego wydarzenia, które miało mieć miejsce we Francji, oraz że nie można go utożsamić z zajęciem ogólnego stanowiska dotyczącego tematów aktualnych lub rozważanych przez Parlament, co stanowi konieczne cechy opinii chronionej przez protokół.
  Sąd popełnił oczywisty błąd w ocenie, ponieważ:






  — | każdy członek Parlamentu jest wybierany ze swego państwa, reprezentuje swych wyborców i powinien w trakcie jego mandatu utrzymywać z nimi konieczne więzi, odnosząc się w szczególności do faktów, które ich interesują lub ich dotyczą, |
| --- | --- | --- |

1.

W przedmiocie badania przez Sąd zarzutu drugiego

Sąd nie uznał spornego tweetu Mylène Troszczynski za opinię wydaną w ramach wykonywania przez nią funkcji członka Parlamentu z tego względu, że dotyczył on konkretnego wydarzenia, które miało mieć miejsce we Francji, oraz że nie można go utożsamić z zajęciem ogólnego stanowiska dotyczącego tematów aktualnych lub rozważanych przez Parlament, co stanowi konieczne cechy opinii chronionej przez protokół.

Sąd popełnił oczywisty błąd w ocenie, ponieważ:

—

każdy członek Parlamentu jest wybierany ze swego państwa, reprezentuje swych wyborców i powinien w trakcie jego mandatu utrzymywać z nimi konieczne więzi, odnosząc się w szczególności do faktów, które ich interesują lub ich dotyczą,

| — | zasada nr 2 komunikatu do członków nr 11/2003 nie dokonuje takiego rozróżnienia, |
| --- | --- |

—

zasada nr 2 komunikatu do członków nr 11/2003 nie dokonuje takiego rozróżnienia,

| — | noszenie chust zakrywających całą twarz w przestrzeni publicznej dotyczy elektoratu we Francji, ale także elektoratu we wszystkich państwach Europy, a ten zewnętrzny przejaw przynależności do islamu jest tematem budzącym powszechne zainteresowane, który dotyczy zarówno życia publicznego jak i praw kobiet, |
| --- | --- |

—

noszenie chust zakrywających całą twarz w przestrzeni publicznej dotyczy elektoratu we Francji, ale także elektoratu we wszystkich państwach Europy, a ten zewnętrzny przejaw przynależności do islamu jest tematem budzącym powszechne zainteresowane, który dotyczy zarówno życia publicznego jak i praw kobiet,

| — | Sąd powinien był zastosować zasady wywodzące się z wyroku Patriciello. |
| --- | --- |

—

Sąd powinien był zastosować zasady wywodzące się z wyroku Patriciello.

| 2. | W przedmiocie badania przez Sąd zarzutu trzeciego
  Jest bezsporne i przyjęte przez Sąd, że Mylène Troszczynski nie jest autorem spornego tweetu i że usunęła go zaraz po tym, jak się o nim dowiedziała. Sąd twierdzi jednak, że tych dwóch faktów nie należy uwzględniać w celu ustalenia, czy zostały spełnione przesłanki uchylenia immunitetu parlamentarnego.
  Sąd popełnił oczywisty błąd w ocenie:






  — | poprzez stwierdzenie, że do Parlamentu nie należy uzyskanie wiedzy, czy zarzucane danemu członkowi fakty zostały ustalone, nawet jeśli Parlament bada fakty, przyznając w swej decyzji, że Mylène Troszczynski nie jest autorem tweetu, |
| --- | --- | --- |

2.

W przedmiocie badania przez Sąd zarzutu trzeciego

Jest bezsporne i przyjęte przez Sąd, że Mylène Troszczynski nie jest autorem spornego tweetu i że usunęła go zaraz po tym, jak się o nim dowiedziała. Sąd twierdzi jednak, że tych dwóch faktów nie należy uwzględniać w celu ustalenia, czy zostały spełnione przesłanki uchylenia immunitetu parlamentarnego.

Sąd popełnił oczywisty błąd w ocenie:

—

poprzez stwierdzenie, że do Parlamentu nie należy uzyskanie wiedzy, czy zarzucane danemu członkowi fakty zostały ustalone, nawet jeśli Parlament bada fakty, przyznając w swej decyzji, że Mylène Troszczynski nie jest autorem tweetu,

| — | w zakresie, w jakim nie przypisuje skutków prawnych niektórym z pism załączonych do sprawozdania komisji do spraw prawnych, czyli fragmentom ustawy z dnia 29 lipca 1881 r., a w szczególności jej art. 42, |
| --- | --- |

—

w zakresie, w jakim nie przypisuje skutków prawnych niektórym z pism załączonych do sprawozdania komisji do spraw prawnych, czyli fragmentom ustawy z dnia 29 lipca 1881 r., a w szczególności jej art. 42,

| — | w zakresie, w jakim postanowienie odsyłające do sądu karnego z 26 kwietnia 2018 r. stanowi prześladowanie ze strony sędziego wobec wybranego przedstawiciela, a zatem zamiar wyrządzenia mu krzywdy na płaszczyźnie politycznej, a zachowanie takie jest charakterystyczne dla fumus persecutionis. |
| --- | --- |

—

w zakresie, w jakim postanowienie odsyłające do sądu karnego z 26 kwietnia 2018 r. stanowi prześladowanie ze strony sędziego wobec wybranego przedstawiciela, a zatem zamiar wyrządzenia mu krzywdy na płaszczyźnie politycznej, a zachowanie takie jest charakterystyczne dla fumus persecutionis.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/21 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/21

---

Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 28 listopada 2018 r. w sprawie T-161/17, Le Pen / Parlament, wniesione w dniu 21 stycznia 2019 r. przez Marion Le Pen

(Sprawa C-38/19 P)

(2019/C 82/23)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Marion Anne Perrine, zwana Marine, Le Pen (przedstawiciel: adwokat R. Bosselut)

Druga strona postępowania: Parlament Europejski

Żądania wnoszącego odwołanie

| — | Uchylenie wyroku wydanego w dniu 28 listopada 2018 r. przez szóstą izbę Sądu Unii Europejskiej w sprawie T-161/17. |
| --- | --- |

—

Uchylenie wyroku wydanego w dniu 28 listopada 2018 r. przez szóstą izbę Sądu Unii Europejskiej w sprawie T-161/17.

W związku z tym:

| — | Stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 6 stycznia 2017 r., wydanej na podstawie art. 68 decyzji Prezydium Parlamentu Europejskiego 2009/C 159/01 z dni 19 maja i 9 lipca 2008 r.„ustanawiającej przepisy wykonawcze do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego” ze zmianami, stwierdzającej wierzytelność w kwocie 41 554 EUR. |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 6 stycznia 2017 r., wydanej na podstawie art. 68 decyzji Prezydium Parlamentu Europejskiego 2009/C 159/01 z dni 19 maja i 9 lipca 2008 r.„ustanawiającej przepisy wykonawcze do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego” ze zmianami, stwierdzającej wierzytelność w kwocie 41 554 EUR.

| — | Stwierdzenie nieważności noty debetowej nr 2017-22 z dnia 11 stycznia 2017 r. informującej skarżącą, że stwierdzono względem niej wierzytelność w kwocie 41 554 EUR w związku z decyzją sekretarza generalnego z dnia 6 stycznia 2017 r., że postanowiono odzyskać nienależnie wypłacone kwoty z tytułu zatrudniania asystentów parlamentarnych i zastosować art. 68 przepisów wykonawczych do Statutu posła oraz art. 78, 79 i 80 rozporządzenia finansowego; |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie nieważności noty debetowej nr 2017-22 z dnia 11 stycznia 2017 r. informującej skarżącą, że stwierdzono względem niej wierzytelność w kwocie 41 554 EUR w związku z decyzją sekretarza generalnego z dnia 6 stycznia 2017 r., że postanowiono odzyskać nienależnie wypłacone kwoty z tytułu zatrudniania asystentów parlamentarnych i zastosować art. 68 przepisów wykonawczych do Statutu posła oraz art. 78, 79 i 80 rozporządzenia finansowego;

| — | Obciążenie Parlamentu całością kosztów postępowania. |
| --- | --- |

—

Obciążenie Parlamentu całością kosztów postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

| A – | Zarzut oparty na normie porządku publicznego: Naruszenie prawa Unii – Naruszenia prawa – Naruszenie Istotnych wymogów proceduralnych – Naruszenie prawa do obrony
  Zarzut ten dotyczy braku osobistego wysłuchania skarżącej i braku udostępnienia jej akt, w szczególności sprawozdania OLAF, przez sekretarza generalnego.
  Prawa wnoszącej odwołanie do obrony zostały naruszone przez Sąd w szczególności w kontekście Karty praw podstawowych Unii oraz art. 6 EKPC. |
| --- | --- |

A –

Zarzut oparty na normie porządku publicznego: Naruszenie prawa Unii – Naruszenia prawa – Naruszenie Istotnych wymogów proceduralnych – Naruszenie prawa do obrony

Zarzut ten dotyczy braku osobistego wysłuchania skarżącej i braku udostępnienia jej akt, w szczególności sprawozdania OLAF, przez sekretarza generalnego.

Prawa wnoszącej odwołanie do obrony zostały naruszone przez Sąd w szczególności w kontekście Karty praw podstawowych Unii oraz art. 6 EKPC.

| B – | Naruszenie prawa Unii – Naruszenia prawa – Naruszenie zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa – Błąd w kwalifikacji charakteru prawnego faktów, przeinaczenie faktów i dowodów
  Sąd przeinaczył znaczenie materiałów przedstawionych przez wnoszącą odwołanie w załączniku do jej pisma z dnia 14 marca 2016 r., adresowanego do OLAF.
  Nie sposób utrzymywać, że kwoty wypłacone na podstawie „sztucznej” umowy nie zostały wykorzystane w sposób zgodny z przepisami wykonawczymi do Statutu posła. Nie ma zatem miejsca obejście celu lub charakteru tych środków, nie została też wyrządzona szkoda Parlamentowi. |
| --- | --- |

B –

Naruszenie prawa Unii – Naruszenia prawa – Naruszenie zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa – Błąd w kwalifikacji charakteru prawnego faktów, przeinaczenie faktów i dowodów

Sąd przeinaczył znaczenie materiałów przedstawionych przez wnoszącą odwołanie w załączniku do jej pisma z dnia 14 marca 2016 r., adresowanego do OLAF.

Nie sposób utrzymywać, że kwoty wypłacone na podstawie „sztucznej” umowy nie zostały wykorzystane w sposób zgodny z przepisami wykonawczymi do Statutu posła. Nie ma zatem miejsca obejście celu lub charakteru tych środków, nie została też wyrządzona szkoda Parlamentowi.

| C – | Nadużycie władzy – Fumus persecutionis

  Dyskryminacja, zatajenie dowodów, nielojalność i naruszenie prawa do obrony, których dopuścił się sekretarz generalny Parlamentu wobec wnoszącej odwołanie, stanowią i powinny były stanowić w oczach Sądu „obiektywne, właściwe dla danej sprawy i spójne poszlaki wynika, że decyzja została przyjęta wyłącznie lub w znacznej mierze w celu innym niż wskazany albo w celu obejścia procedury przewidzianej w traktacie dla okoliczności danej sprawy” i wskazują na fumus persecutionis z pokrzywdzeniem wnoszącej odwołanie. |
| --- | --- |

C –

Nadużycie władzy – Fumus persecutionis

Dyskryminacja, zatajenie dowodów, nielojalność i naruszenie prawa do obrony, których dopuścił się sekretarz generalny Parlamentu wobec wnoszącej odwołanie, stanowią i powinny były stanowić w oczach Sądu „obiektywne, właściwe dla danej sprawy i spójne poszlaki wynika, że decyzja została przyjęta wyłącznie lub w znacznej mierze w celu innym niż wskazany albo w celu obejścia procedury przewidzianej w traktacie dla okoliczności danej sprawy” i wskazują na fumus persecutionis z pokrzywdzeniem wnoszącej odwołanie.

---

Sąd

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/23 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/23

---

Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Comune di Milano / Komisja

(Sprawa T-167/13) (1)

(Pomoc państwa - Usługi obsługi naziemnej - Wkłady kapitałowe dokonane przez SEA na rzecz Sea Handling - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Pojęcie pomocy - Możliwość przypisania środka państwu - Kryterium inwestora prywatnego - Zasada kontradyktoryjności - Prawo do obrony - Prawo do dobrej administracji - Uzasadnione oczekiwania)

(2019/C 82/24)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Comune di Milano (Włochy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci S. Grassani i A. Franchi, a następnie adwokat S. Grassani)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Conte i D. Grespan, pełnomocnicy)

Przedmiot

Przedstawione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji (UE) 2015/1225 z dnia 19 grudnia 2012 r. dotyczącej środków przyjętych przez SEA SpA, w postaci podwyższenia kapitału, na rzecz Sea [Handling] SpA [SA.21420 (C 14/10) (ex NN 25/10) (ex CP 175/06)] (Dz.U. 2015, L 201, s. 1).

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Comune di Milano zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami związanymi z postępowaniem w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego. |
| --- | --- |

2)

Comune di Milano zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami związanymi z postępowaniem w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego.

---

(1)  Dz.U. C 129 z 4.5.2013.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/23 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/23

---

Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Deutsche Umwelthilfe/Komisja

(Sprawa T-498/14) (1)

(Dostęp do dokumentów - Dokumenty dotyczące korespondencji wymienionej między Komisją a przedsiębiorstwami i producentami z branży motoryzacyjnej w przedmiocie czynnika chłodniczego R1234yf stosowanego w pojazdach silnikowych - Dokumenty nieujęte w wykazie - Nowy zarzut podniesiony w toku postępowania - Niedopuszczalność - Środek dowodowy nakazujący przedstawienie spornych dokumentów zgodnie z art. 104 regulaminu postępowania - Odstępstwo do zasady kontradyktoryjności - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych - interes publiczny w ujawnieniu informacji - Wyważenie - Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 - Artykuł 6 ust. 1 - Nadrzędny interes publiczny w ujawnieniu informacji dotyczących środowiska lub odnoszących się do emisji do środowiska - Ogólne domniemanie - Częściowa odmowa dostępu - Umorzenie postepowania)

(2019/C 82/25)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: DeutscheUmwelthilfe eV (Radolfzell, Niemcy) (przedstawiciele: R. Klinger i R. Geulen, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Clotuche-Duvieusart i J. Vondung, następnie F. Clotuche-Duvieusart i H. Krämer, pełnomocnicy, wpierani przez początkowo R. van der Hout i A. Köhler, następnie R. van der Hout i C. Wagner, adwokaci)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności w części decyzji Komisji GESTDEM 2014/547 z dnia czerwca 2014 potwierdzającej odmowę dostępu do wszystkich dokumentów dotyczących korespondencji między Komisją z jednej strony a przedsiębiorstwami Honeywell i DuPont lub konstruktorami samochodowymi z drugiej strony w okresie od września 2011 do kwietnia 2012 r. oraz od września 2012 r. do końca stycznia 2014 r. w przedmiocie czynnika chłodniczego R1234yf stosowanego w pojazdach silnikowych.

Sentencja

| 1) | Postępowanie zostaje umorzone w przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności decyzji Komisji GESTDEM 2014/547 z dnia 2 czerwca 2014 r. w zakresie dotyczącym pierwotnie ukrytych części dokumentu nr 34, które zostały następnie upublicznione. |
| --- | --- |

1)

Postępowanie zostaje umorzone w przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności decyzji Komisji GESTDEM 2014/547 z dnia 2 czerwca 2014 r. w zakresie dotyczącym pierwotnie ukrytych części dokumentu nr 34, które zostały następnie upublicznione.

| 2) | W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

2)

W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

| 3) | Deutsche Umwelthilfe eV zostaje obciążone kosztami. |
| --- | --- |

3)

Deutsche Umwelthilfe eV zostaje obciążone kosztami.

---

(1)  Dz.U. C 329 z 22.9.2017.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/24 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/24

---

Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 218 r. – Biogaran / Komisja

(Sprawa T-677/14) (1)

(Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek peryndoprylu, leku stosowanego w chorobach układu krążenia (oryginalnego, jak również generycznego) - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 i 102 TFUE - Porozumienia mające na celu opóźnienie lub uniemożliwienie wejścia na rynek wersji generycznych peryndoprylu - Udział spółki zależnej w naruszeniu popełnionym przez jej spółkę dominującą - Przypisanie naruszenia - Odpowiedzialność solidarna - Górna granica grzywny)

(2019/C 82/26)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Biogaran (Colombes, Francja) (przedstawiciele: adwokaci T. Reymond, O. de Juvigny i J. Jourdan)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Castilla Contreras, T. Vecchi i B. Mongin, a następnie F. Castilla Contreras, B. Mongin i C. Vollrath, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2014) 4955 final z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 101 i 102 TFUE [sprawa AT.39612 – Peryndopryl (Servier)] w zakresie, w jakim dotyczy ona strony skarżącej, oraz, tytułem żądania ewentualnego, wniosek o uchylenie lub obniżenie grzywny, która została na nią nałożona na mocy tej decyzji.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Spółka Biogaran zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Spółka Biogaran zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 395 z 10.11.2014.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/25 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/25

---

Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Teva UK i in. / Komisja

(Sprawa T-679/14) (1)

(Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek peryndoprylu, leku stosowanego w chorobach układu krążenia (oryginalnego, jak również generycznego) - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Zasada bezstronności - Zasięgnięcie opinii Komitetu Doradczego ds. Praktyk Ograniczających Konkurencję i Pozycji Dominującej - Polubowne rozstrzyganie sporów patentowych i sporów dotyczących wyłącznego zakupu - Potencjalna konkurencja - Ograniczenie konkurencji ze względu na cel - Zachowanie równowagi pomiędzy prawem konkurencji a prawem patentowym - Warunki wyłączenia określone w art. 101 ust. 3 TFUE - Grzywny)

(2019/C 82/27)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Teva UK Ltd (West Yorkshire, Zjednoczone Królestwo), Teva Pharmaceuticals Europe BV (Utrecht, Niderlandy), Teva Pharmaceutical Industries Ltd (Jerozolima, Izrael) (przedstawiciele: adwokaci D. Tayar i A. Richard)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Castilla Contreras, T. Vecchi i B. Mongin, a następnie F. Castilla Contreras, B. Mongin i C. Vollrath, pełnomocnicy, wspierani przez G. Peretza, barrister)

Interwenient popierający stronę skarżącą: European Generic medicines Association AISBL (EGA) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. P. Brankin, solicitor i adwokat E. Wijckmans)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE – podniesione tytułem głównym – żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2014) 4955 final z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 101 i 102 TFUE [sprawa AT.39612 – Peryndopryl (Servier)] w zakresie, w jakim dotyczy ona strony skarżącej – oraz podniesione tytułem ewentualnym – żądanie obniżenia grzywny, która została na nią nałożona na mocy tej decyzji.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Teva UK Ltd, Teva Pharmaceuticals Europe BV i Teva Pharmaceutical Industries Ltd pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską. |
| --- | --- |

2)

Teva UK Ltd, Teva Pharmaceuticals Europe BV i Teva Pharmaceutical Industries Ltd pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

| 3) | European Generic medicines Association AISBL (EGA) pokrywa własne koszty. |
| --- | --- |

3)

European Generic medicines Association AISBL (EGA) pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 409 z 17.11.2014.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/26 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/26

---

Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Lupin / Komisja

(Sprawa T-680/14) (1)

(Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek peryndoprylu, leku stosowanego w chorobach układu krążenia (oryginalnego, jak również generycznego) - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Polubowne rozstrzyganie sporów patentowych - Porozumienie o nabyciu technologii - Ograniczenie konkurencji ze względu na cel - Zachowanie równowagi pomiędzy prawem konkurencji a prawem patentowym - Grzywny)

(2019/C 82/28)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Lupin Ltd (Maharasztra, Indie) (przedstawiciele: początkowo M. Pullen, R. Fawcett-Feuillette, solicitors, M. Hoskins, QC, V. Wakefield, barrister i M. Boles, solicitor, następnie M. Hoskins, V. Wakefield, M. Boles, K. Vernon i S. Smith, solicitors, a wreszcie M. Hoskins, V. Wakefield, S. Smith i C. Wall, solicitor)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Castilla Contreras, B. Mongin i T. Vecchi, a następnie F. Castilla Contreras, B. Mongin i C. Vollrath, pełnomocnicy, wspierani przez B. Raymenta, barrister)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji C(2014) 4955 final z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 101 i 102 TFUE [sprawa AT.39612 – Peryndopryl (Servier)] w zakresie, w jakim dotyczy ona strony skarżącej oraz podniesione tytułem ewentualnym żądanie uchylenia grzywny, która została na nią nałożona na mocy tej decyzji lub obniżenia jej kwoty.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Lupin Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Lupin Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 439 z 8.12.2014.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/26 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/26

---

Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Mylan Laboratories i Mylan / Komisja

(Sprawa T-682/14) (1)

(Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek peryndoprylu, leku stosowanego w leczeniu chorób układu krążenia (w wersji oryginalnej i generycznej) - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 i 102 TFUE - Porozumienie w sprawie polubownego rozstrzygania sporów patentowych - Potencjalna konkurencja - Ograniczenie konkurencji ze względu na cel - Pogodzenie prawa konkurencji z prawem patentowym - Przypisanie zachowania noszącego znamiona naruszenia - Grzywny)

(2019/C 82/29)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Mylan Laboratories Ltd. (Hyderabad, Indie) i Mylan Inc. (Canonsburg, Pensylwania, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: S. Kon, C. Firth i C. Humpe, solicitors)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Castilla Contreras, T. Vecchi i B. Mongin, następnie F. Castilla Contreras, B. Mongin i C. Vollrath, pełnomocnicy, wspierani przez S. Kingston, barrister)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie zmierzające, tytułem głównym, do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2014) 4955 wersja ostateczna z dnia 9 lipca 2014 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 i 102 TFUE [sprawa AT.39612 Peryndopryl (Servier)] w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących i, tytułem ewentualnym, do stwierdzenia nieważności grzywny nałożonej na skarżące na mocy rzeczonej decyzji, względnie obniżenia jej wysokości.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Mylan Laboratories Ltd. i Mylan, Inc. zostają obciążone kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Mylan Laboratories Ltd. i Mylan, Inc. zostają obciążone kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 431 z 1.12.2014.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/27 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/27

---

Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Krka / Komisja

(Sprawa T-684/14) (1)

(Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek peryndoprylu, leku stosowanego w chorobach układu krążenia (oryginalnego, jak również generycznego) - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Polubowne rozstrzyganie sporów patentowych - Umowa licencyjna - Umowa o nabycie technologii - Ograniczenie konkurencji ze względu na cel - Ograniczenie konkurencji ze względu na skutek - Zachowanie równowagi pomiędzy prawem konkurencji a prawem patentowym)

(2019/C 82/30)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Krka Tovarna Zdravil d.d. (Novo Mesto, Słowenia) (przedstawiciele: T. Ilešič i M. Kocmut, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castilla Contreras, B. Mongin i C. Vollrath, pełnomocnicy, wspierani przez D. Baileya, barrister)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji C(2014) 4955 final z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 101 i 102 TFUE [sprawa AT.39612 – Peryndopryl (spółka Servier)] w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej.

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność art. 4 decyzji Komisji Europejskiej C(2014) 4955 final z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 101 i 102 TFUE [sprawa AT.39612 – Peryndopryl (spółka Servier)] w zakresie, w jakim Komisja stwierdziła w nim, że Krka Tovarna Zdravil d.d. uczestniczyła w porozumieniach, o których mowa w tym artykule. |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność art. 4 decyzji Komisji Europejskiej C(2014) 4955 final z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 101 i 102 TFUE [sprawa AT.39612 – Peryndopryl (spółka Servier)] w zakresie, w jakim Komisja stwierdziła w nim, że Krka Tovarna Zdravil d.d. uczestniczyła w porozumieniach, o których mowa w tym artykule.

| 2) | Stwierdza się nieważność art. 7 ust. 4 lit. a) decyzji C(2014) 4955 final. |
| --- | --- |

2)

Stwierdza się nieważność art. 7 ust. 4 lit. a) decyzji C(2014) 4955 final.

| 3) | Stwierdza się nieważność art. 8 i 9 decyzji C(2014) 4955 final w zakresie, w jakim dotyczą Krka Tovarna Zdravil. |
| --- | --- |

3)

Stwierdza się nieważność art. 8 i 9 decyzji C(2014) 4955 final w zakresie, w jakim dotyczą Krka Tovarna Zdravil.

| 4) | Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

4)

Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 431 z 1.12.2014.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/28 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/28

---

Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Servier i in./Komisja

(Sprawa T-691/14) (1)

(Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Nadużycie pozycji dominującej - Rynek peryndoprylu, leku stosowanego w chorobach układu krążenia (oryginalnego, jak również generycznego) - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 i 102 TFUE - Zasada bezstronności - Zasięgnięcie opinii komitetu doradczego ds. praktyk ograniczających konkurencję i pozycji dominującej - Prawo do skutecznego środka prawnego - Krótki termin na wniesienie skargi w kontekście długości zaskarżonej decyzji - Porozumienia w sprawie polubownego rozstrzygania sporów patentowych - Umowy licencyjne - Umowy w sprawie nabywania technologii - Porozumienie w sprawie wyłącznego zakupu - Potencjalna konkurencja - Ograniczenie konkurencji ze względu na cel - Ograniczenie konkurencji ze względu na skutek - Pogodzenie prawa konkurencji z prawem patentowym - Uznanie za odrębne naruszenia lub za jednolite naruszenie - Określenie rynku właściwego w zakresie cząsteczki odnośnego produktu leczniczego - Grzywny - Zbieg grzywien na podstawie art. 101 i 102 TFUE - Zasada ustawowej określoności czynów zabronionych i kar - Wartość sprzedaży - Sposób obliczenia w przypadku zbiegu naruszeń na tych samych rynkach)

(2019/C 82/31)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Servier SAS (Suresnes, Francja), Servier Laboratories Ltd (Wexham, Zjednoczone Królestwo), Laboratoires Servier SAS (Suresnes) (przedstawiciele: początkowo I.S. Forrester, QC, J. Killick, barrister, O. de Juvigny, adwokat, i M. Utges Manley, solicitor, następnie J. Killick, O. de Juvigny, M. Utges Manley, J. Jourdan i T. Reymond, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo T. Christoforou, B. Mongin, C. Vollrath, F. Castilla Contreras i T. Vecchi, następnie T. Christoforou, B. Mongin, C. Vollrath, F. Castilla Contreras i J. Norris-Usher, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę skarżącą: European Federation of Pharmaceutical Industries and Associations (EFPIA) (Genewa, Szwajcaria) (przedstawiciele: F. Carlin, barrister, N. Niejahr i C. Paillard, adwokaci)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie mające na celu przede wszystkim stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2014) 4955 final z dnia 9 lipca 2014 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 i 102 TFUE [sprawa AT.39612 – Peryndopryl (Servier)], w zakresie w jakim dotyczy skarżących, i pomocniczo obniżenie nałożonej na nie w tej decyzji kwoty grzywny.

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność art. 4 decyzji Komisji C(2014) 4955 final z dnia 9 lipca 2014 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 i 102 TFUE [sprawa AT.39612 – Peryndopryl (Servier)] w zakresie, w jakim Komisja stwierdza w nim udział Servier SAS i Laboratoires Servier SAS w porozumieniach wskazanych w tym artykule. |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność art. 4 decyzji Komisji C(2014) 4955 final z dnia 9 lipca 2014 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 i 102 TFUE [sprawa AT.39612 – Peryndopryl (Servier)] w zakresie, w jakim Komisja stwierdza w nim udział Servier SAS i Laboratoires Servier SAS w porozumieniach wskazanych w tym artykule.

| 2) | Stwierdza się nieważność art. 6 decyzji C(2014) 4955 final. |
| --- | --- |

2)

Stwierdza się nieważność art. 6 decyzji C(2014) 4955 final.

| 3) | Stwierdza się nieważność art. 7 ust. 4 lit. b) i ust. 6 decyzji C(2014) 4955 final. |
| --- | --- |

3)

Stwierdza się nieważność art. 7 ust. 4 lit. b) i ust. 6 decyzji C(2014) 4955 final.

| 4) | Kwota grzywny nałożonej na Servier i Laboratoires Servier z tytułu naruszenia wskazanego w art. 2 decyzji C(2014) 4955 final, która to kwota wynika z art. 7 ust. 2 lit. b) tej decyzji, zostaje ustalona na poziomie 55 385 190 EUR. |
| --- | --- |

4)

Kwota grzywny nałożonej na Servier i Laboratoires Servier z tytułu naruszenia wskazanego w art. 2 decyzji C(2014) 4955 final, która to kwota wynika z art. 7 ust. 2 lit. b) tej decyzji, zostaje ustalona na poziomie 55 385 190 EUR.

| 5) | W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

5)

W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

| 6) | Servier, Servier Laboratories Ltd i Laboratoires Servier, z jednej strony, oraz Komisja Europejska, z drugiej strony, pokrywają własne koszty. |
| --- | --- |

6)

Servier, Servier Laboratories Ltd i Laboratoires Servier, z jednej strony, oraz Komisja Europejska, z drugiej strony, pokrywają własne koszty.

| 7) | European Federation of Pharmaceutical Industries and Associations (EFPIA) pokrywa własne koszty. |
| --- | --- |

7)

European Federation of Pharmaceutical Industries and Associations (EFPIA) pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 462 z 22.12.2014.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/29 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/29

---

Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Niche Generics / Komisja

(Sprawa T-701/14) (1)

(Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek peryndoprylu, leku stosowanego w leczeniu chorób układu krążenia (w wersji oryginalnej i generycznej) - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Porozumienie w sprawie polubownego rozstrzygania sporów patentowych - Postępowanie administracyjne - Ochrona poufności komunikacji pomiędzy adwokatami i klientami - Potencjalna konkurencja - Ograniczenie konkurencji ze względu na cel - Obiektywna konieczność ograniczenia - Pogodzenie prawa konkurencji z prawem patentowym - Przesłanki wyłączenia przewidzianego w art. 101 ust. 3 TFUE - Grzywny - Pułap 10 % - Przypisanie zachowania noszącego znamiona naruszenia)

(2019/C 82/32)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Niche Generics Ltd (Hitchin, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: E. Batchelor, M. Healy, K. Cousins, solicitors, i F. Carlin, barrister)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Castilla Contreras, T. Vecchi i B. Mongin, następnie F. Castilla Contreras, B. Mongin i C. Vollrath, pełnomocnicy, wspierani przez S. Kingston, barrister)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie zmierzające, tytułem głównym, do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2014) 4955 wersja ostateczna z dnia 9 lipca 2014 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 i 102 TFUE [sprawa AT.39612 Peryndopryl (Servier)] w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej i, tytułem ewentualnym, do stwierdzenia nieważności grzywny nałożonej na skarżącą na mocy rzeczonej decyzji, względnie obniżenia jej wysokości.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Niche Generics Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Niche Generics Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 431 z 1.12.2014.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/30 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/30

---

Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Unichem Laboratories / Komisja

(Sprawa T-705/14) (1)

(Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek peryndoprylu, leku stosowanego w chorobach układu krążenia (oryginalnego, jak również generycznego) - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Porozumienie w sprawie polubownego rozstrzygania sporów patentowych - Właściwość miejscowa Komisji - Przypisanie noszącego znamiona naruszenia zachowania - Postępowanie administracyjne - Ochrona poufności informacji wymienianych między adwokatem i klientem - Potencjalna konkurencja - Ograniczenie konkurencji ze względu na cel - Obiektywna konieczność ograniczenia - Zachowanie równowagi pomiędzy prawem konkurencji a prawem patentowym - Warunki wyłączenia określone w art. 101 ust. 3 TFUE - Grzywny)

(2019/C 82/33)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Unichem Laboratories Ltd (Bombaj, Indie) (przedstawiciele: S. Mobley, K. Shaw, K. Cousins, M. Healy, H. Sheraton i E. Batchelor, sollicitors)

Strona pozwana: KomisjaEuropejska przedstawiciele: początkowo F. Castilla Contreras, T. Vecchi i B. Mongin, następnie F. Castilla Contreras, B. Mongin i C. Vollrath, pełnomocnicy, wspierani przez S. Kingston, barrister)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2014) 4955 final z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 101 i 102 TFUE [sprawa AT.39612 – Peryndopryl (spółka Servier)] w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej oraz, tytułem żądania ewentualnego, uchylenia lub obniżenia kwoty grzywny nałożonej na nią w tej decyzji.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Unichem Laboratories Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Unichem Laboratories Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 448 z 15.12.2014.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/30 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/30

---

Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Deutsche Telekom / Komisja

(Sprawa T-827/14) (1)

(Konkurencja - Nadużycie pozycji dominującej - Słowacki rynek szerokopasmowych usług telekomunikacyjnych - Dostęp przedsiębiorstw trzecich do „pętli lokalnej” operatora zasiedziałego na rynku - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 102 TFUE i art. 54 porozumienia EOG - Jednolite i ciągłe naruszenie - Pojęcie nadużycia - Odmowa dostępu - Zaniżanie marży - Obliczenie zaniżania marży - Kryterium równie skutecznego konkurenta - Prawo do obrony - Przypisanie spółce dominującej naruszenia popełnionego przez spółkę zależną - Decydujący wpływ spółki dominującej na politykę handlową spółki zależnej - Rzeczywiste wywieranie - Ciężar dowodu - Obliczanie kwoty grzywny - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. - Odrębna grzywna nałożona wyłącznie na spółkę dominującą z tytułu powrotu do naruszenia i zastosowania mnożnika w celu zapewnienia skutku odstraszającego)

(2019/C 82/34)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Deutsche Telekom AG (Bonn, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci K. Apel i D. Schroeder)

Strona pozwana: Komisja Europejska (M. Kellerbauer, L. Malferrari, C. Vollrath i L. Wildpanner, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Slovanet, a.s. (Bratysława, Słowacja) (przedstawiciel: adwokat P. Tisaj)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie – tytułem głównym – stwierdzenia nieważności w całości lub w części dotyczącej skarżącej decyzji Komisji C(2014) 7465 final z dnia 15 października 2014 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39523 – Slovak Telekom), sprostowanej decyzją Komisji C(2014) 10119 final z dnia 16 grudnia 2014 r., a także decyzją Komisji C(2015) 2484 final z dnia 17 kwietnia 2015 r., oraz – tytułem ewentualnym – uchylenia lub obniżenia grzywien nałożonych na skarżącą we wspomnianej decyzji.

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność art. 1 ust. 2 lit. d) decyzji Komisji C(2014) 7465 final z dnia 15 października 2014 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39523 – Slovak Telekom) w zakresie, w jakim stanowi on, że w okresie od 12 sierpnia do 31 grudnia 2005 r. Deutsche Telekom AG stosowała nieuczciwe ceny, które nie pozwalały równie skutecznemu przedsiębiorcy działającemu w oparciu o hurtowy dostęp do uwolnionych pętli lokalnych Slovak Telekom, a.s. powielić oferowanych przez Slovak Telekom usług detalicznych bez poniesienia straty. |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność art. 1 ust. 2 lit. d) decyzji Komisji C(2014) 7465 final z dnia 15 października 2014 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39523 – Slovak Telekom) w zakresie, w jakim stanowi on, że w okresie od 12 sierpnia do 31 grudnia 2005 r. Deutsche Telekom AG stosowała nieuczciwe ceny, które nie pozwalały równie skutecznemu przedsiębiorcy działającemu w oparciu o hurtowy dostęp do uwolnionych pętli lokalnych Slovak Telekom, a.s. powielić oferowanych przez Slovak Telekom usług detalicznych bez poniesienia straty.

| 2) | Stwierdza się nieważność art. 2 decyzji C(2014) 7465 final w zakresie, w jakim ustala on wysokość grzywny nałożonej solidarnie na Deutsche Telekom na 38 838 000 EUR, a wysokość grzywny nałożonej wyłącznie na Deutsche Telekom na 31 070 000 EUR. |
| --- | --- |

2)

Stwierdza się nieważność art. 2 decyzji C(2014) 7465 final w zakresie, w jakim ustala on wysokość grzywny nałożonej solidarnie na Deutsche Telekom na 38 838 000 EUR, a wysokość grzywny nałożonej wyłącznie na Deutsche Telekom na 31 070 000 EUR.

| 3) | Wysokość grzywny nałożonej solidarnie na Deutsche Telekom ustala się na 38 061 963 EUR, a wysokość grzywny nałożonej wyłącznie na Deutsche Telekom na 19 030 981 EUR. |
| --- | --- |

3)

Wysokość grzywny nałożonej solidarnie na Deutsche Telekom ustala się na 38 061 963 EUR, a wysokość grzywny nałożonej wyłącznie na Deutsche Telekom na 19 030 981 EUR.

| 4) | W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

4)

W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

| 5) | Deutsche Telekom pokrywa cztery piąte własnych kosztów, cztery piąte kosztów poniesionych przez Komisję Europejską i cztery piąte kosztów poniesionych przez Slovanet, a.s. |
| --- | --- |

5)

Deutsche Telekom pokrywa cztery piąte własnych kosztów, cztery piąte kosztów poniesionych przez Komisję Europejską i cztery piąte kosztów poniesionych przez Slovanet, a.s.

| 6) | Komisja pokrywa jedną piątą własnych kosztów i jedną piątą kosztów poniesionych przez Deutsche Telekom. |
| --- | --- |

6)

Komisja pokrywa jedną piątą własnych kosztów i jedną piątą kosztów poniesionych przez Deutsche Telekom.

| 7) | Slovanet, a.s pokrywa jedną piątą własnych kosztów. |
| --- | --- |

7)

Slovanet, a.s pokrywa jedną piątą własnych kosztów.

---

(1)  Dz.U. C 96 z 23.3.2015.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/32 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/32

---

Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Slovak Telekom / Komisja

(Sprawa T-851/14) (1)

(Konkurencja - Nadużycie pozycji dominującej - Słowacki rynek szerokopasmowych usług telekomunikacyjnych - Dostęp przedsiębiorstw trzecich do „pętli lokalnej” operatora zasiedziałego na rynku - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 102 TFUE i art. 54 porozumienia EOG - Jednolite i ciągłe naruszenie - Pojęcie nadużycia - Odmowa dostępu - Zaniżanie marży - Obliczenie zaniżania marży - Kryterium równie skutecznego konkurenta - Prawo do obrony - Przypisanie spółce dominującej naruszenia popełnionego przez spółkę zależną - Decydujący wpływ spółki dominującej na politykę handlową spółki zależnej - Rzeczywiste wywieranie - Ciężar dowodu - Obliczanie kwoty grzywny - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r.)

(2019/C 82/35)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Slovak Telekom (Bratysława, Słowacja) (przedstawiciele: adwokat D. Geradin, R. O’Donoghue, QC)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo M. Farley, L. Malferrari i G. Koleva, następnie M. Farley, M. Kellerbauer, L. Malferrari i C. Vollrath, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Slovanet, a.s. (Bratysława, Słowacja) (przedstawiciel: adwokat P. Tisaj)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie – tytułem głównym – stwierdzenia nieważności w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej, decyzji Komisji C(2014) 7465 final z dnia 15 października 2014 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39523 – Slovak Telekom), sprostowanej decyzją Komisji C(2014) 10119 final z dnia 16 grudnia 2014 r., a także decyzją Komisji C(2015) 2484 final z dnia 17 kwietnia 2015 r., oraz – tytułem ewentualnym – uchylenia lub obniżenia grzywien nałożonych na skarżącą.

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność art. 1 ust. 2 lit. d) decyzji Komisji C(2014) 7465 final z dnia 15 października 2014 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39523 – Slovak Telekom) w zakresie, w jakim stanowi on, że w okresie od 12 sierpnia do 31 grudnia 2005 r. Slovak Telekom, a.s. stosowała nieuczciwe ceny, które nie pozwalały równie skutecznemu przedsiębiorcy działającemu w oparciu o hurtowy dostęp do jej uwolnionych pętli lokalnych powielić oferowanych przez nią usług detalicznych bez poniesienia straty. |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność art. 1 ust. 2 lit. d) decyzji Komisji C(2014) 7465 final z dnia 15 października 2014 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39523 – Slovak Telekom) w zakresie, w jakim stanowi on, że w okresie od 12 sierpnia do 31 grudnia 2005 r. Slovak Telekom, a.s. stosowała nieuczciwe ceny, które nie pozwalały równie skutecznemu przedsiębiorcy działającemu w oparciu o hurtowy dostęp do jej uwolnionych pętli lokalnych powielić oferowanych przez nią usług detalicznych bez poniesienia straty.

| 2) | Stwierdza się nieważność art. 2 decyzji C(2014) 7465 final w zakresie, w jakim ustala on wysokość grzywny nałożonej solidarnie na Slovak Telekom na 38 838 000 EUR. |
| --- | --- |

2)

Stwierdza się nieważność art. 2 decyzji C(2014) 7465 final w zakresie, w jakim ustala on wysokość grzywny nałożonej solidarnie na Slovak Telekom na 38 838 000 EUR.

| 3) | Wysokość grzywny nałożonej solidarnie na Slovak Telekom ustala się na 38 061 963 EUR. |
| --- | --- |

3)

Wysokość grzywny nałożonej solidarnie na Slovak Telekom ustala się na 38 061 963 EUR.

| 4) | W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

4)

W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

| 5) | Slovak Telekom pokrywa cztery piąte własnych kosztów, cztery piąte kosztów poniesionych przez Komisję Europejską i cztery piąte kosztów poniesionych przez Slovanet, a.s. |
| --- | --- |

5)

Slovak Telekom pokrywa cztery piąte własnych kosztów, cztery piąte kosztów poniesionych przez Komisję Europejską i cztery piąte kosztów poniesionych przez Slovanet, a.s.

| 6) | Komisja pokrywa jedną piątą własnych kosztów i jedną piątą kosztów poniesionych przez Slovak Telekom. |
| --- | --- |

6)

Komisja pokrywa jedną piątą własnych kosztów i jedną piątą kosztów poniesionych przez Slovak Telekom.

| 7) | Slovanet, a.s pokrywa jedną piątą własnych kosztów. |
| --- | --- |

7)

Slovanet, a.s pokrywa jedną piątą własnych kosztów.

---

(1)  Dz.U. C 127 z 20.4.2015.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/33 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/33

---

Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Ryanair i Airport Marketing Services / Komisja

(Sprawa T-111/15) (1)

(Pomoc państwa - Porozumienia zawarte przez związek celowy portów lotniczych Charente z Ryanairem i jego spółką zależną Airport Marketing Services - Usługi portu lotniczego - Usługi marketingowe - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Pojęcie pomocy państwa - Możliwość przypisania państwu - Izba handlowo-przemysłowa - Korzyść - Kryterium prywatnego inwestora - Odzyskanie pomocy - Artykuł 41 karty praw podstawowych - Prawo dostępu do akt - Prawo do bycia wysłuchanym)

(2019/C 82/36)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Ryanair DAC, dawniej Ryanair Ltd (Dublin, Irlandia), Airport Marketing Services Ltd (Dublin) (przedstawiciele: adwokaci G. Berrisch, E. Vahida, I.G. Metaxas-Maranghidis, i B. Byrne, solicitor)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn i S. Noë, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji (UE) 2015/1226 z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.33963 (2012/C) (ex 2012/NN) wdrożonej przez Francję na rzecz izby handlowo-przemysłowej w Angoulême oraz przedsiębiorstw SNC-Lavalin, Ryanair i Airport Marketing Services (Dz.U. 2015, L 201, s. 48).

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Ryanair DAC i Airport Marketing Services Ltd zostają obciążone własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską. |
| --- | --- |

2)

Ryanair DAC i Airport Marketing Services Ltd zostają obciążone własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

---

(1)  Dz.U. C 178 z 1.6.2015.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/34 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/34

---

Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Ryanair i Airport Marketing Services / Komisja

(Sprawa T-165/15) (1)

(Pomoc państwa - Porozumienia zawarte przez izbę handlowo-przemysłową w Pau-Béarn z Ryanairem i jego spółką zależną Airport Marketing Services - Usługi portu lotniczego - Usługi marketingowe - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Pojęcie pomocy państwa - Możliwość przypisania państwu - Izba handlowo-przemysłowa - Korzyść - Kryterium prywatnego inwestora - Odzyskanie pomocy - Artykuł 41 karty praw podstawowych - Prawo dostępu do akt - Prawo do bycia wysłuchanym)

(2019/C 82/37)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Ryanair DAC, dawniej Ryanair Ltd (Dublin, Irlandia), Airport Marketing Services Ltd (Dublin) (przedstawiciele: adwokaci G. Berrisch, E. Vahida, I.G. Metaxas-Maranghidis, i B. Byrne, solicitor)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn i S. Noë, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji (UE) 2015/1227 z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.22614 (C 53/07) wdrożonej przez Francję na rzecz Izby Handlowo-Przemysłowej w Pau-Béarn, Ryanair, Airport Marketing Services i Transavia (Dz.U. 2015, L 201, s. 109).

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Ryanair DAC i Airport Marketing Services Ltd zostają obciążone własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską. |
| --- | --- |

2)

Ryanair DAC i Airport Marketing Services Ltd zostają obciążone własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

---

(1)  Dz.U. C 228 z 13.7.2015.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/34 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/34

---

Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – AlzChem/Komisja

(Sprawa T-284/15) (1)

(Pomoc państwa - Przemysł chemiczny - Decyzja o kontynuowaniu działalności przez przedsiębiorstwo w trakcie postępowania upadłościowego - Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa - Skarga o stwierdzenie nieważności - Indywidualne oddziaływanie - Dopuszczalność - Pojęcie pomocy państwa - Korzyść - Kryterium prywatnego wierzyciela - Możliwość przypisania państwu - Obowiązek uzasadnienia)

(2019/C 82/38)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: AlzChem AG (Trostberg, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo P. Alexiadis, solicitor, A. Borsos oraz I. Georgiopoulos, adwokaci, a następnie P. Alexiadis, A. Borsos, E. Kazili, P. Oravec i K. Csach, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Conte i L. Armati, pełnomocnicy)

Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Republika Słowacka (przedstawiciel: B. Ricziová, pełnomocnik); oraz Fortischem a.s. (Nováky, Słowacja) (przedstawiciele: C. Arhold, P. Hodál i M. Staroň, adwokaci)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności art. 2 decyzji Komisji Europejskiej (UE) 2015/1826 z dnia 15 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.33797 (2013/C) (ex 2013/NN) (ex 2011/CP) przyznanej przez Słowację na rzecz NCHZ (Dz.U. 2015, L 269, s. 71).

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność art. 2 decyzji Komisji Europejskiej (UE) 2015/1826 z dnia 15 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.33797 (2013/C) (ex 2013/NN) (ex 2011/CP) przyznanej przez Słowację na rzecz NCHZ. |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność art. 2 decyzji Komisji Europejskiej (UE) 2015/1826 z dnia 15 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.33797 (2013/C) (ex 2013/NN) (ex 2011/CP) przyznanej przez Słowację na rzecz NCHZ.

| 2) | Komisja Europejska zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez AlzChem AG. |
| --- | --- |

2)

Komisja Europejska zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez AlzChem AG.

| 3) | Republika Słowacka i Fortischem a.s. pokrywają własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Republika Słowacka i Fortischem a.s. pokrywają własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 302 z 14.9.2015 r.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/35 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/35

---

Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Iran Insurance / Rada

(Sprawa T-558/15) (1)

(Odpowiedzialność pozaumowna - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu - Zamrożenie środków finansowych - Umieszczenie i utrzymanie nazwy strony skarżącej w wykazach osób i podmiotów, do których mają zastosowanie środki ograniczające - Szkoda majątkowa - Krzywda)

(2019/C 82/39)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Iran Insurance Company (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat D. Luff)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i M. Bishop, pełnomocnicy)

Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Ronkes Agerbeek i R. Tricot, pełnomocnicy)

Przedmiot

Żądanie, na podstawie art. 268 TFUE, zasądzenia odszkodowania za szkodę i zadośćuczynienia za krzywdę, jakie miały zostać wyrządzone skarżącej w następstwie przyjęcia decyzji Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. 2010, L 281, s. 81), rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. 2010, L 281, s. 1), decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2011, L 319, s. 71), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 (Dz.U. 2011, L 319, s. 11), a także rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. 2012, L 88, s. 1), na mocy których nazwę skarżącej umieszczono i utrzymano w wykazach osób i podmiotów, do których mają zastosowanie środki ograniczające.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Iran Insurance Company pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

2)

Iran Insurance Company pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

| 3) | Komisja Europejska pokrywa własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 27 z 25.1.2016.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/36 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/36

---

Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Post Bank Iran / Rada

(Sprawa T-559/15) (1)

(Odpowiedzialność pozaumowna - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu - Zamrożenie środków finansowych - Umieszczenie i pozostawienie nazwy strony skarżącej w wykazie osób i podmiotów, w odniesieniu do których mają zastosowanie środki ograniczające - Krzywda)

(2019/C 82/40)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Post Bank Iran (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat D. Luff)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i M. Bishop, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Ronkes Agerbeek i R. Tricot, pełnomocnicy)

Przedmiot

Żądanie, na podstawie art. 268 TFUE, zmierzające do uzyskania naprawienia szkody, jaką skarżący miał ponieść w następstwie przyjęcia decyzji Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. 2010, L 281, s. 81), rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. 2010, L 281, s. 1), decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2011, L 319, s. 71), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2011, L 319, s. 11) oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. 2012, L 88, s. 1; sprostowanie Dz.U. 2012, L 332, s. 31), na mocy których nazwa skarżącego została umieszczona i pozostawiona w wykazach osób i podmiotów, w odniesieniu do których miały zastosowanie środki ograniczające

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Post Bank Iran pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

2)

Post Bank Iran pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

| 3) | Komisja Europejska pokrywa własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 27 z 25.1.2016.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/37 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/37

---

Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Transavia Airlines / Komisja

(Sprawa T-591/15) (1)

(Pomoc państwa - Umowa o świadczenie usług portu lotniczego i o świadczenie usług marketingowych - Porozumienie zawarte przez izbę handlowo-przemysłową w Pau-Béarn z Transavią - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Pojęcie pomocy państwa - Możliwość przypisania państwu - Izba handlowo-przemysłowa - Korzyść - Kryterium inwestora prywatnego - Odzyskanie pomocy - Artykuł 41 karty praw podstawowych - Prawo dostępu do akt - Prawo do bycia wysłuchanym)

(2019/C 82/41)

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Strona skarżąca: Transavia Airlines CV (Schiphol, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci R. Elkerbout i M. Baneke)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn i S. Noë, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji (UE) 2015/1227 z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.22614 (C 53/07) wdrożonej przez Francję na rzecz Izby Handlowo-Przemysłowej w Pau-Béarn, Ryanair, Airport Marketing Services i Transavia (Dz.U. 2015, L 201, s. 109).

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Transavia Airlines CV zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską. |
| --- | --- |

2)

Transavia Airlines CV zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

---

(1)  Dz.U. C 398 z 30.11.2015.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/37 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/37

---

Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Scandlines Danmark i Scandlines Deutschland/Komisja

(Sprawa T-630/15) (1)

(Pomoc państwa - Finansowanie publiczne stałego połączenia drogowo-kolejowego przez cieśninę Fehmarn - Pomoc indywidualna - Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń - Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa i uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym - Pojęcie pomocy państwa - Naruszenie konkurencji i wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi - Warunki zgodności - Pomoc przeznaczona na wspieranie realizacji ważnych projektów stanowiących przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania - Konieczność pomocy - Skutek zachęcający - Proporcjonalność pomocy - Poważne trudności uzasadniające wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego - Obowiązek uzasadnienia - Komunikat dotyczący pomocy państwa przeznaczonej na wspieranie realizacji ważnych projektów stanowiących przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania)

(2019/C 82/42)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Scandlines Danmark ApS (Kopenhaga, Dania) i Scandlines Deutschland GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo L. Sandberg-Mørch i M.-E. Vitali, następnie L. Sandberg-Mørch, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Armati, L. Flynn i S. Noë, pełnomocnicy)

Interwenienci popierający żądania strony skarżącej: Naturschutzbund Deutschland (NABU) eV (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciel: T. Hohmuth, adwokat) i Föreningen Svensk Sjöfart (Göteborg, Szwecja) (przedstawiciele: L. Sandberg-Mørch i J. Buendía Sierra, adwokaci)

Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Królestwo Danii (przedstawiciele: początkowo C. Thorning, a następnie J. Nymann-Lindegren, pełnomocnicy, wspierani przez R. Holdgaarda, adwokata)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2015) 5023 final z dnia 23 lipca 2015 r. dotyczącej pomocy państwa SA.39078 (2014/N) (Dania) przeznaczonej na finansowanie projektu stałego połączenia drogowo-kolejowego przez cieśninę Fehmarn (Dz.U. 2015, C 325, s. 5).

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2015) 5023 final z dnia 23 lipca 2015 r. dotyczącej pomocy państwa SA.39078 (2014/N) (Dania) przeznaczonej na finansowanie projektu stałego połączenia drogowo-kolejowego przez cieśninę Fehmarn (Dz.U. 2015, C 325, s. 5) w zakresie, w jakim Komisja postanowiła nie podnosić zastrzeżeń odnośnie do środków przyznanych przez Królestwo Danii na rzecz Femern A/S na zaplanowanie, budowę i eksploatację stałego połączenia drogowo-kolejowego przez cieśninę Fehmarn. |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2015) 5023 final z dnia 23 lipca 2015 r. dotyczącej pomocy państwa SA.39078 (2014/N) (Dania) przeznaczonej na finansowanie projektu stałego połączenia drogowo-kolejowego przez cieśninę Fehmarn (Dz.U. 2015, C 325, s. 5) w zakresie, w jakim Komisja postanowiła nie podnosić zastrzeżeń odnośnie do środków przyznanych przez Królestwo Danii na rzecz Femern A/S na zaplanowanie, budowę i eksploatację stałego połączenia drogowo-kolejowego przez cieśninę Fehmarn.

| 2) | W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

2)

W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

| 3) | Komisja zostaje obciążona, poza własnymi kosztami postępowania, również kosztami poniesionymi przez Scandlines Danmark ApS i Scandlines Deutschland GmbH. |
| --- | --- |

3)

Komisja zostaje obciążona, poza własnymi kosztami postępowania, również kosztami poniesionymi przez Scandlines Danmark ApS i Scandlines Deutschland GmbH.

| 4) | Królestwo Danii, Föreningen Svensk Sjöfart i Naturschutzbund Deutschland (NABU) eV pokrywają własne koszty. |
| --- | --- |

4)

Królestwo Danii, Föreningen Svensk Sjöfart i Naturschutzbund Deutschland (NABU) eV pokrywają własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 59 z 15.2.2016.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/38 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/38

---

Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Stena Line Scandinavia/Komisja

(Sprawa T-631/15) (1)

(Pomoc państwa - Finansowanie publiczne stałego połączenia drogowo-kolejowego przez cieśninę Fehmarn - Pomoc indywidualna - Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń - Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa i uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym - Pojęcie pomocy państwa - Naruszenie konkurencji i wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi - Warunki zgodności - Pomoc przeznaczona na wspieranie realizacji ważnych projektów stanowiących przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania - Konieczność pomocy - Skutek zachęcający - Proporcjonalność pomocy - Poważne trudności uzasadniające wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego - Obowiązek uzasadnienia - Komunikat dotyczący pomocy państwa przeznaczonej na wspieranie realizacji ważnych projektów stanowiących przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania)

(2019/C 82/43)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Stena Line Scandinavia AB (Göteborg, Szwecja) (przedstawiciele: P. Alexiadis, solicitor, i L. Sandberg-Mørch, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Armati, L. Flynn i S. Noë, pełnomocnicy)

Interwenient popierający żądania strony skarżącej: Föreningen Svensk Sjöfart (Göteborg) (przedstawiciele: L. Sandberg-Mørch i J. Buendía Sierra, adwokaci)

Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Królestwo Danii (przedstawiciele: początkowo C. Thorning, a następnie J. Nymann-Lindegren, pełnomocnicy, wspierani przez R. Holdgaarda, adwokata)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2015) 5023 final z dnia 23 lipca 2015 r. dotyczącej pomocy państwa SA.39078 (2014/N) (Dania) przeznaczonej na finansowanie projektu stałego połączenia drogowo-kolejowego przez cieśninę Fehmarn (Dz.U. 2015, C 325, s. 5).

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2015) 5023 final z dnia 23 lipca 2015 r. dotyczącej pomocy państwa SA.39078 (2014/N) (Dania) przeznaczonej na finansowanie projektu stałego połączenia drogowo-kolejowego przez cieśninę Fehmarn (Dz.U. 2015, C 325, s. 5) w zakresie, w jakim Komisja postanowiła nie podnosić zastrzeżeń odnośnie do środków przyznanych przez Królestwo Danii na rzecz Femern A/S na zaplanowanie, budowę i eksploatację stałego połączenia drogowo-kolejowego przez cieśninę Fehmarn. |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2015) 5023 final z dnia 23 lipca 2015 r. dotyczącej pomocy państwa SA.39078 (2014/N) (Dania) przeznaczonej na finansowanie projektu stałego połączenia drogowo-kolejowego przez cieśninę Fehmarn (Dz.U. 2015, C 325, s. 5) w zakresie, w jakim Komisja postanowiła nie podnosić zastrzeżeń odnośnie do środków przyznanych przez Królestwo Danii na rzecz Femern A/S na zaplanowanie, budowę i eksploatację stałego połączenia drogowo-kolejowego przez cieśninę Fehmarn.

| 2) | W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

2)

W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

| 3) | Komisja zostaje obciążona, poza własnymi kosztami postępowania, również kosztami poniesionymi przez Stena Line Scandinavia AB. |
| --- | --- |

3)

Komisja zostaje obciążona, poza własnymi kosztami postępowania, również kosztami poniesionymi przez Stena Line Scandinavia AB.

| 4) | Królestwo Danii i Föreningen Svensk Sjöfart pokrywają własne koszty. |
| --- | --- |

4)

Królestwo Danii i Föreningen Svensk Sjöfart pokrywają własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 59 z 15.2.2016.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/39 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/39

---

Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Ryanair i Airport Marketing Services / Komisja

(Sprawa T-53/16) (1)

(Pomoc państwa - Porozumienia zawarte przez izbę handlowo-przemysłową w Nîmes-Uzès-Le Vigan z Ryanairem i jego spółką zależną Airport Marketing Services - Usługi portu lotniczego - Usługi marketingowe - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Pojęcie pomocy państwa - Możliwość przypisania państwu - Izba handlowo-przemysłowa - Korzyść - Kryterium inwestora prywatnego - Odzyskanie pomocy - Artykuł 41 karty praw podstawowych - Prawo dostępu do akt - Prawo do bycia wysłuchanym)

(2019/C 82/44)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Ryanair DAC, dawniej Ryanair Ltd (Dublin, Irlandia), Airport Marketing Services Ltd (Dublin) (przedstawiciele: adwokaci G. Berrisch, E. Vahida, I.G. Metaxas-Maranghidis, i B. Byrne, solicitor)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn i S. Noë, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Boelaert, S. Petrova i J. Kneale, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji (UE) 2016/633 z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.33961 (2012/C) (ex 2012/NN) wdrożonej przez Francję na rzecz izby handlowo-przemysłowej Nîmes-Uzès-Le Vigan oraz przedsiębiorstw Veolia Transport Aéroport de Nîmes, Ryanair Ltd i Airport Marketing Services Ltd (Dz.U. 2016, L 113, s. 32).

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Ryanair DAC i Airport Marketing Services Ltd zostają obciążone własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską. |
| --- | --- |

2)

Ryanair DAC i Airport Marketing Services Ltd zostają obciążone własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

| 3) | Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 145 z 25.4.2016.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/40 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/40

---

Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Ryanair i Airport Marketing Services / Komisja

(Sprawa T-77/16) (1)

(Pomoc państwa - Porozumienia zawarte z przedsiębiorstwem lotniczym Ryanair i jego spółką zależną Airport Marketing Services - Usługi portu lotniczego - Usługi marketingowe - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Pojęcie pomocy państwa - Korzyść - Kryterium prywatnego inwestora - Odzyskanie pomocy - Selektywność)

(2019/C 82/45)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Ryanair DAC, dawniej Ryanair Ltd (Dublin, Irlandia), Airport Marketing Services Ltd (Dublin) (przedstawiciele: adwokaci G. Berrisch, E. Vahida, I.G. Metaxas-Maranghidis, i B. Byrne, solicitor)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Armati, L. Flynn i S. Noë, pełnomocnicy)

Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Łotewska (przedstawiciele: początkowo D. Pelše, J. Treijs-Gigulis i I. Kalniņš, następnie I. Kucina, pełnomocnicy) i Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Boelaert i S. Petrova, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji (UE) 2016/152 z dnia 1 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.27339 (12/C) (ex 11/NN) wdrożonej przez Niemcy na rzecz portu lotniczego Zweibrücken i przedsiębiorstw lotniczych korzystających z tego portu lotniczego (Dz.U. 2016, L 34, s. 68).

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność art. 1 ust. 2 decyzji Komisji (UE) 2016/152 z dnia 1 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.27339 (12/C) (ex 11/NN) wdrożonej przez Niemcy na rzecz portu lotniczego Zweibrücken i przedsiębiorstw lotniczych korzystających z tego portu lotniczego, jak również art. 3, 4 i 5 tej decyzji w zakresie, w jakim artykuły te dotyczą Ryanair DAC i Airport Marketing Services Ltd. |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność art. 1 ust. 2 decyzji Komisji (UE) 2016/152 z dnia 1 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.27339 (12/C) (ex 11/NN) wdrożonej przez Niemcy na rzecz portu lotniczego Zweibrücken i przedsiębiorstw lotniczych korzystających z tego portu lotniczego, jak również art. 3, 4 i 5 tej decyzji w zakresie, w jakim artykuły te dotyczą Ryanair DAC i Airport Marketing Services Ltd.

| 2) | Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Ryanaira i Airport Marketing Services. |
| --- | --- |

2)

Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Ryanaira i Airport Marketing Services.

| 3) | Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty.

| 4) | Republika Łotewska pokrywa własne koszty. |
| --- | --- |

4)

Republika Łotewska pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 165 z 10.5.2016.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/41 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/41

---

Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Ryanair i Airport Marketing Services / Komisja

(Sprawa T-165/16) (1)

(Pomoc państwa - Porozumienia zawarte z przedsiębiorstwem lotniczym Ryanairem i jego spółką zależną Airport Marketing Services - Usługi lotniskowe - Usługi marketingowe - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Pojęcie pomocy państwa - Korzyść - Kryterium prywatnego inwestora - Odzyskanie pomocy - Artykuł 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Dostęp do akt - Prawo do bycia wysłuchanym)

(2019/C 82/46)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Ryanair DAC, dawniej Ryanair Ltd (Dublin, Irlandia), Airport Marketing Services Ltd (Dublin) (przedstawiciele: G. Berrisch, E. Vahida, I. G. Metaxas-Maranghidis, adwokaci, i B. Byrne, solicitor)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, L. Armati i S. Noë, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Boelaert i S. Petrova, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji (UE) 2016/287 z dnia 15 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.26500 (2012/C) (ex 2011/NN, ex CP 227/2008) wdrożonej przez Niemcy na rzecz Flughafen Altenburg-Nobitz i Ryanair Ltd (Dz.U. 2016, L 59, s. 22).

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Ryanair DAC i Airport Marketing Services Ltd pokrywają własne koszty oraz zostają obciążone kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską. |
| --- | --- |

2)

Ryanair DAC i Airport Marketing Services Ltd pokrywają własne koszty oraz zostają obciążone kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

| 3) | Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 222 z 20.6.2016.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/42 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/42

---

Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Fruits de Ponent / Komisja

(Sprawa T-290/16) (1)

(Odpowiedzialność pozaumowna - Rolnictwo - Rynki brzoskwiń i nektaryn - Zakłócenia, które wystąpiły w roku gospodarczym 2014 - Rosyjskie embargo - Tymczasowe nadzwyczajne środki wspierające producentów - Rozporządzenia delegowane (UE) nr 913/2014 i 923/2014 - Normy prawne mające na celu przyznanie uprawnień jednostkom - Obowiązek staranności i zasada dobrej administracji - Wystarczająco istotne naruszenie - Związek przyczynowy)

(2019/C 82/47)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Fruits de Ponent, SCCL (Alcarràs, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci M. Roca Junyent, J. Mier Albert, R. Vallina Hoset i A. Sellés Marco)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo I. Galindo Martín i K. Skelly, następnie I. Galindo Martín, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody, jaką mieli ponieść trzej członkowie skarżącej w konsekwencji działań i zaniechań Komisji w kontekście przyjęcia rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 913/2014 z dnia 21 sierpnia 2014 r. ustanawiającego tymczasowe nadzwyczajne środki wspierające producentów brzoskwiń i nektaryn (Dz.U. 2014, L 248, s. 1) i rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 932/2014 z dnia 29 sierpnia 2014 r. ustanawiającego tymczasowe nadzwyczajne środki wsparcia dla producentów niektórych owoców i warzyw oraz zmieniającego rozporządzenie delegowane (UE) nr 913/2014 (Dz.U. 2014, L 259, s. 2).

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Fruits de Ponent, SCCL zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Fruits de Ponent, SCCL zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 270 z 25.7.2016.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/42 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/42

---

Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. –Ville de Paris, Ville de Bruxelles i Ayuntamiento de Madrid / Komisja

(Sprawy połączone T-339/16, T-352/16 i T-391/16) (1)

(Środowisko naturalne - Rozporządzenie (UE) 2016/646 - Emisja zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 6) - Określenie nieprzekraczalnych wartości (NTE) dla emisji tlenków azotu podczas badań w rzeczywistych warunkach jazdy (RDE) - Skarga o stwierdzenie nieważności - Uprawnienia lokalnego organu ochrony środowiska do ograniczenia ruchu niektórych pojazdów - Bezpośrednie oddziaływanie - Dopuszczalność - Brak kompetencji Komisji - Przestrzeganie norm prawnych wyższego rzędu - Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności - Odpowiedzialność pozaumowna - Naprawienie zarzucanej szkody wizerunkowej i szkody wynikającej z naruszenia dobrego imienia)

(2019/C 82/48)

Języki postępowania: hiszpański i francuski

Strony

Strona skarżąca w sprawie T-339/16: Ville de Paris (miasto Paryż, Francja) (przedstawiciel: J. Assous, adwokat)

Strona skarżąca w sprawie T-352/16: Ville de Bruxelles (miasto Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: M. Uyttendaele i S. Kaisergruber, adwokaci)

Strona skarżąca w sprawie T-391/16: Ayuntamiento de Madrid (miasto Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: F. Zunzunegui Pastor, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. C. Becker, E. Sanfrutos Cano i J.-F. Brakeland, pełnomocnicy)

Przedmiot

Po pierwsze, oparte na art. 263 TFUE żądania stwierdzenia nieważności rozporządzenia Komisji (UE) 2016/646 z dnia 20 kwietnia 2016 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 692/2008 w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 6) (Dz.U. 2016, L 109, s. 1), a po drugie, oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody, którą miasto Paryż miało ponieść w wyniku przyjęcia tego rozporządzenia.

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność pkt 2 załącznika II do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/646 z dnia 20 kwietnia 2016 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 692/2008 w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 6), w zakresie w jakim przepis ten określa w ppkt 2.1.1 i 2.1.2 załącznika IIIA do rozporządzenia Komisji (WE) nr 692/2008 z dnia 18 lipca 2008 r. wykonującego rozporządzenie (WE) nr 715/2007 wartość ostatecznego współczynnika zgodności CF pollutant oraz wartość tymczasowego współczynnika zgodności CF pollutant odnoszącego się do masy tlenków azotu. |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność pkt 2 załącznika II do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/646 z dnia 20 kwietnia 2016 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 692/2008 w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 6), w zakresie w jakim przepis ten określa w ppkt 2.1.1 i 2.1.2 załącznika IIIA do rozporządzenia Komisji (WE) nr 692/2008 z dnia 18 lipca 2008 r. wykonującego rozporządzenie (WE) nr 715/2007 wartość ostatecznego współczynnika zgodności CF pollutant oraz wartość tymczasowego współczynnika zgodności CF pollutant odnoszącego się do masy tlenków azotu.

| 2) | W pozostałym zakresie skargi zostają oddalone. |
| --- | --- |

2)

W pozostałym zakresie skargi zostają oddalone.

| 3) | Skutki przepisu, którego nieważność została stwierdzona na mocy pkt 1 sentencji, zostają utrzymane w mocy do czasu przyjęcia w rozsądnym terminie nowych aktów prawnych zastępujących ten przepis, który to okres nie może przekroczyć dwunastu miesięcy od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. |
| --- | --- |

3)

Skutki przepisu, którego nieważność została stwierdzona na mocy pkt 1 sentencji, zostają utrzymane w mocy do czasu przyjęcia w rozsądnym terminie nowych aktów prawnych zastępujących ten przepis, który to okres nie może przekroczyć dwunastu miesięcy od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

| 4) | Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez ville de Paris, ville de Bruxelles oraz ayuntamiento de Madrid. |
| --- | --- |

4)

Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez ville de Paris, ville de Bruxelles oraz ayuntamiento de Madrid.

---

(1)  Dz.U. C 314 z 29.8.2016.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/43 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/43

---

Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Schubert i in. / Komisja

(Sprawa T-530/16) (1)

(Służba publiczna - Wynagrodzenie - Coroczne dostosowanie wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników - Rozporządzenia (UE) nr 422/2014 i 423/2014 - Dostosowania wynagrodzeń i emerytur za lata 2011 i 2012 - Obowiązek uzasadnienia - Proporcjonalność - Uzasadnione oczekiwania - Zasady dialogu społecznego)

(2019/C 82/49)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Ludwig Schubert (Overijse, Belgia) i 6 innych skarżących wymienionych w załączniku do wyroku (przedstawiciele: adwokaci C. Bernard-Glanz, N. Flandin i S. Rodrigues)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall i G. Gattinara, następnie G. Gattinara i L. Radu Bouyon, pełnomocnicy)

Interwenienci popierający stronę pozwaną: Parlament Europejski (przedstawiciele: E. Taneva i M. Ecker, pełnomocnicy); oraz Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo M. Bauer i M. Veiga, następnie M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

Przedmiot

Wniesione na podstawie art. 270 TFUE żądanie, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji Komisji o zastosowaniu do pensji lub emerytur skarżących dostosowania wynoszącego 0 % za 2011 r., określonego w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 422/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. dostosowującym ze skutkiem od dnia 1 lipca 2011 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej, a także współczynniki korygujące stosowane w odniesieniu do wynagrodzeń i emerytur (Dz.U. 2014, L 129, s. 5) oraz dostosowania wynoszącego 0,8 % za 2012 r., określonego w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 423/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. dostosowującym ze skutkiem od dnia 1 lipca 2012 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej, a także współczynniki korygujące stosowane w odniesieniu do wynagrodzeń i emerytur (Dz.U. 2014, L 129, s. 12), a po drugie, naprawienia szkody poniesionej przez skarżących wskutek tych decyzji.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Skarżący pokrywają własne koszty i zostają obciążeni kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską. |
| --- | --- |

2)

Skarżący pokrywają własne koszty i zostają obciążeni kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

| 3) | Rada Unii Europejskiej i Parlament Europejski pokrywają własne koszty postępowania. |
| --- | --- |

3)

Rada Unii Europejskiej i Parlament Europejski pokrywają własne koszty postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 96 z 23.3.2015 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod numerem F-4/15, przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016 r.).

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/44 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/44

---

Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Carpenito i in. / Rada

(Sprawy połączone T-543/16 i T-544/16) (1)

(Służba publiczna - Wynagrodzenie - Coroczne dostosowanie wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników - Rozporządzenia (UE) nr 422/2014 i 423/2014 - Dostosowania wynagrodzeń i emerytur za lata 2011 i 2012 - Obowiązek uzasadnienia - Proporcjonalność - Uzasadnione oczekiwania - Zasady dialogu społecznego)

(2019/C 82/50)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca w sprawie T-543/16: Renzo Carpenito (Overijse, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

Strona skarżąca w sprawie T-544/16: Maria Kannellopoulou (Cranves-Sales, Francja), José Carlos Lechado García (Bruksela, Belgia), Bernd Loescher (Rhode-Saint-Genèse, Belgia), Evelina Milenova (Bruksela) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo M. Bauer i M. Veiga, następnie M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Parlament Europejski (przedstawiciele: M. Ecker i E. Taneva, pełnomocnicy)

Przedmiot

Wniesione na podstawie art. 270 TFUE żądanie, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji Komisji o zastosowaniu do pensji lub emerytur skarżących dostosowania wynoszącego 0 % za 2011 r., określonego w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 422/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. dostosowującym ze skutkiem od dnia 1 lipca 2011 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej, a także współczynniki korygujące stosowane w odniesieniu do wynagrodzeń i emerytur (Dz.U. 2014, L 129, s. 5) oraz dostosowania wynoszącego 0,8 % za 2012 r., określonego w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 423/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. dostosowującym ze skutkiem od dnia 1 lipca 2012 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej, a także współczynniki korygujące stosowane w odniesieniu do wynagrodzeń i emerytur (Dz.U. 2014, L 129, s. 12), a po drugie, naprawienia szkody poniesionej przez skarżących wskutek tych decyzji.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Skarżący pokrywają własne koszty i zostają obciążeni kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

2)

Skarżący pokrywają własne koszty i zostają obciążeni kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej.

| 3) | Parlament Europejski pokrywa własne koszty postępowania. |
| --- | --- |

3)

Parlament Europejski pokrywa własne koszty postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 146 z 4.5.2015 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod numerem F-31/15, przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016 r.).

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/45 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/45

---

Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Wahlström / Frontex

(Sprawa T-591/16) (1)

(Służba publiczna - Personel tymczasowy - Frontex - Nieprzedłużenie umowy zawartej na czas określony - Artykuł 8 WZIP - Obowiązek staranności - Skorzystanie z unieważnionego sprawozdania z oceny - Oczywisty błąd w ocenie - Odpowiedzialność - Koszty - Zasada słuszności - Artykuł 135 § 1 regulaminu postępowania)

(2019/C 82/51)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Kari Wahlström (Espoo, Finlandia) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

Strona pozwana: Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej (przedstawiciele: H. Caniard i S. Drew, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Wägenbaura)

Przedmiot

Skarga na podstawie art. 270 TFUE zmierzająca, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 26 czerwca 2015 r. o nieprzedłużaniu ze skarżącym umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego w ramach Fronteksu, a po drugie, do uzyskania odszkodowania za szkodę poniesioną przez skarżącego w jego ocenie w wyniku utraty wynagrodzenia i utraty uprawnień emerytalnych.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Każda ze stron pokrywa własne koszty postępowania. |
| --- | --- |

2)

Każda ze stron pokrywa własne koszty postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 251 z 11.7.2016 (sprawa początkowo zarejestrowana przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-21/16 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/46 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/46

---

Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Haeberlen / ENISA

(Sprawa T-632/16) (1)

(Służba publiczna - Wynagrodzenie - Coroczne dostosowanie wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników - Rozporządzenia (UE) nr 422/2014 i 423/2014 - Dostosowanie wynagrodzeń i emerytur w latach 2011 i 2012 - Obowiązek uzasadnienia - Proporcjonalność - Uzasadnione oczekiwania - Normy dotyczące dialogu społecznego)

(2019/C 82/52)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Thomas Haeberlen (Swisttal, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci, początkowo L. Levi i A. Tymen, następnie L. Levi i wreszcie L. Levi i C. Bernard-Glanz)

Strona pozwana: Europejska Agencja Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (przedstawiciele: A. Ryan, pełnomocnik, wspierany przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Duron)

Interwenienci popierający stronę pozwaną: Parlament Europejski (przedstawiciele: E. Taneva i M. Ecker, pełnomocnicy); Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

Przedmiot

Skarga na podstawie art. 270 TFUE zmierzająca, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności decyzji ENISA z dnia 21 października 2015 r. nakazującej skarżącemu zapłatę kwoty 3 133,19 EUR w następstwie zastosowania do jego wynagrodzenia korekty w wysokości 0 % za 2011 r. przewidzianej w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 422/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. dostosowującym ze skutkiem od dnia 1 lipca 2011 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej oraz współczynniki korygujące stosowane do takich wynagrodzeń i emerytur (Dz.U. 2014 L 129, s. 5) oraz korekty 0,8 % za 2012 r., przewidzianej w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 423/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. dostosowującym ze skutkiem od dnia 1 lipca 2012 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej oraz współczynniki korygujące stosowane do takich wynagrodzeń i emerytur (Dz.U. 2014 L 129, s. 12), a po drugie, do uzyskania zadośćuczynienia za krzywdę, jakiej skarżący w swej ocenie doznał w wyniku tej decyzji.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Thomas Haeberlen pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (ENISA). |
| --- | --- |

2)

Thomas Haeberlen pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (ENISA).

| 3) | Rada Unii Europejskiej i Parlament Europejski pokrywają każdy własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Rada Unii Europejskiej i Parlament Europejski pokrywają każdy własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 410 z 7.11.2016.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/47 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/47

---

Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – C=Holdings / EUIPO – Trademarkers (C=commodore)

(Sprawa T-672/16) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy C=commodore - Wniosek o unieważnienie skutków rejestracji międzynarodowej - Artykuł 158 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 198 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/1001] - Brak rzeczywistego używania niektórych towarów i usług objętych rejestracją międzynarodową - Istnienie uzasadnionych powodów nieużywania)

(2019/C 82/53)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: C=Holdings BV (Oldenzaal, Niderlandy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci P. Maeyaert i K. Neefs, następnie P. Maeyaert i J. Muyldermans)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Trademarkers NV (Antwerpia, Belgia)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 lipca 2016 r. (sprawa R 2585/2015-4) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Trademarkers a C=Holdings.

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 13 lipca 2016 r. (sprawa R 2585/2015-4) dotyczącej postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku towarowego między Trademarkers NV a C=Holdings BV w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza oddaliła odwołanie C=Holdings w odniesieniu do istnienia uzasadnionych powodów nieużywania znaku towarowego objętego rejestracją międzynarodową, którego właścicielem jest C=Holdings. |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 13 lipca 2016 r. (sprawa R 2585/2015-4) dotyczącej postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku towarowego między Trademarkers NV a C=Holdings BV w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza oddaliła odwołanie C=Holdings w odniesieniu do istnienia uzasadnionych powodów nieużywania znaku towarowego objętego rejestracją międzynarodową, którego właścicielem jest C=Holdings.

| 2) | EUIPO zostaje obciążone kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

EUIPO zostaje obciążone kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 410 z 7.11.2016.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/47 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/47

---

Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Pipiliagkas / Komisja

(Sprawa T-689/16) (1)

(Służba publiczna - Urzędnicy - Zatrudnienie - Decyzja z mocą wsteczną - Artykuł 22a regulaminu pracowniczego - Niewłaściwy organ - Odpowiedzialność - Naprawienie szkody i zadośćuczynienie za krzywdę)

(2019/C 82/54)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Nikolaos Pipiliagkas (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci, początkowo J.N. Louis i N. de Montigny, następnie J.N. Louis)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo C. Berardis-Kayser i G. Gattinara, następnie G. Gattinara i L. Radu Bouyon, pełnomocnicy)

Przedmiot

Skarga na podstawie art. 270 TFUE zmierzająca, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności decyzji kierownika wydziału ds. Zarządzania karierą i wydajnością dyrekcji generalnej ds. Zasobów ludzkich i bezpieczeństwa Komisji z dnia 22 grudnia 2015 r. dotyczącej ponownego zatrudnienia skarżącego z mocą wsteczną, a po drugie, do uzyskania odszkodowania za straty materialne i zadośćuczynienia za krzywdę, które w swej ocenie poniósł.

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji kierownika wydziału ds. Zarządzania karierą i wydajnością dyrekcji generalnej ds. Zasobów ludzkich i bezpieczeństwa Komisji Europejskiej z dnia 22 grudnia 2015 r. dotyczącej ponownego zatrudnienia Nikolaosa Pipiliagkasa ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2013 r. |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji kierownika wydziału ds. Zarządzania karierą i wydajnością dyrekcji generalnej ds. Zasobów ludzkich i bezpieczeństwa Komisji Europejskiej z dnia 22 grudnia 2015 r. dotyczącej ponownego zatrudnienia Nikolaosa Pipiliagkasa ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2013 r.

| 2) | W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

2)

W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

| 3) | Komisja pokrywa własne koszty postępowania oraz połowę kosztów poniesionych przez N. Pipiliagkasa. |
| --- | --- |

3)

Komisja pokrywa własne koszty postępowania oraz połowę kosztów poniesionych przez N. Pipiliagkasa.

| 4) | Nikolaosa Pipiliagkasa pokrywa połowę własnych kosztów postępowania. |
| --- | --- |

4)

Nikolaosa Pipiliagkasa pokrywa połowę własnych kosztów postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 441 z 28.11.2016.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/48 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/48

---

Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – CX / Komisja

(Sprawa T-743/16 RENV) (1)

(Służba publiczna - Urzędnicy - Kara dyscyplinarna - Wydalenie ze służby - Prawo do obrony - Obowiązek staranności - Artykuł 22 ust. 1 załącznika IX do regulaminu pracowniczego - Artykuły 41 i 52 karty praw podstawowych - Odpowiedzialność - Rzeczywisty charakter szkody - Związek przyczynowy)

(2019/C 82/55)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: CX (przedstawiciel: adwokat É. Boigelot)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Simonetti i C. Ehrbar, pełnomocnicy)

Przedmiot

Wniesione na podstawie art. 270 TFUE żądanie, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 16 października 2013 r., w której Komisja stwierdziła, że skarżący jest winny dwóch poważnych przewinień służbowych i ukarała go wydaleniem ze służby bez obniżenia uprawnień emerytalnych, a po drugie, naprawienia szkód poniesionych przez skarżącego z racji tej decyzji.

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 16 października 2013 r., w której Komisja wymierzyła CX karę wydalenia ze służby bez obniżenia pro tempore jego uprawnień emerytalnych. |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 16 października 2013 r., w której Komisja wymierzyła CX karę wydalenia ze służby bez obniżenia pro tempore jego uprawnień emerytalnych.

| 2) | W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

2)

W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

| 3) | Każda ze stron pokrywa własne koszty postepowania. |
| --- | --- |

3)

Każda ze stron pokrywa własne koszty postepowania.

---

(1)  Dz.U. C 85 z 22.3.2014 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod numerem F-5/14, przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016 r.).

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/49 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/49

---

Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Monolith Frost / EUIPO – Dovgan (PLOMBIR)

(Sprawa T-830/16) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy PLOMBIR - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Badanie okoliczności faktycznych - Artykuł 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 95 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001) - Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem)

(2019/C 82/56)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Monolith Frost GmbH (Leopoldshöhe, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci E. Liebich i S. Labesius)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Söder, D. Walicka i M. Fischer, pełnomocnicy)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Dovgan GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J.C. Plate i R. Kaase)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 września 2016 r. (sprawa R 1812/2015-4), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Monolith Frost a Dovgan.

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 22 września 2016 r. (sprawa R 1812/2015-4). |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 22 września 2016 r. (sprawa R 1812/2015-4).

| 2) | EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Monolith Frost GmbH, w tym niezbędne koszty poniesione przez Monolith Frost w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą EUIPO. |
| --- | --- |

2)

EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Monolith Frost GmbH, w tym niezbędne koszty poniesione przez Monolith Frost w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą EUIPO.

| 3) | Dovgan GmbH pokrywa własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Dovgan GmbH pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 22 z 23.1.2017.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/50 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/50

---

Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Azarov / Rada

(Sprawa T-247/17) (1)

(Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie - Zamrożenie środków finansowych - Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie - Prawo własności - Prawo do wykonywania działalności gospodarczej - Oczywisty błąd w ocenie)

(2019/C 82/57)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Mykola Yanovych Azarov (Kijów, Ukraina) (przedstawiciele: adwokaci G. Lansky i A. Egger)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix oraz F. Naert, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2017/381 z dnia 3 marca 2017 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2017, L 58, s. 34) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/374 z dnia 3 marca 2017 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2017, L 58, s. 1), w zakresie w jakim nazwisko skarżącego zostało pozostawione w wykazie osób, podmiotów i organów, do których mają zastosowanie te środki ograniczające.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Mykola Yanovych Azarov pokrywa koszty postępowania. |
| --- | --- |

2)

Mykola Yanovych Azarov pokrywa koszty postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 195 z 19.6.2017.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/50 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/50

---

Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Monster Energy / EUIPO – Bösel (MONSTER DIP)

(Sprawa T-274/17) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego MONSTER DIP - Wcześniejsze słowne i graficzne unijne znaki towarowe oraz niezarejestrowane oznaczenie używane w obrocie, z których wszystkie zawierają element słowny „monster” - Względne podstawy odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Brak prawdopodobieństwa zaistnienia skojarzenia wprowadzającego w błąd - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001) - Brak prawdopodobieństwa rozmycia cieszącego się renomą wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001))

(2019/C 82/58)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Monster Energy Company (Corona, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: P. Brownlow, solicitor)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Marco Bösel (Bad Fallingbostel, Niemcy)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 grudnia 2016 r. (sprawa R 1062/2016 2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Monster Energy Company a Markiem Böselem.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Monster Energy Company zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Monster Energy Company zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 221 z 10.7.2017.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/51 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/51

---

Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – De Loecker / ESDZ

(Sprawa T-537/17) (1)

(Służba publiczna - ESDZ - Personel tymczasowy - Mobbing - Wniosek o udzielenie wsparcia - Oddalenie wniosku - Prawo do bycia wysłuchanym - Odpowiedzialność)

(2019/C 82/59)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Stéphane De Loecker (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci, początkowo J.N. Louis i N. de Montigny, następnie J.N. Louis)

Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (przedstawiciele: S. Marquardt et R. Spac, pełnomocnicy)

Przedmiot

Skarga na podstawie art. 270 TFUE zmierzająca, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności decyzji ESDZ z dnia 10 października 2016 r. oddalającej wniosek skarżącego o udzielenie wsparcia zgodnie z art. 12a i 24 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, a po drugie, do uzyskania odszkodowanie za szkodę, jaką skarżący w swej ocenie poniósł.

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) z dnia 10 października 2016 r. oddalającej wniosek Stéphane’a De Loeckera o udzielenie wsparcia zgodnie z art. 12a i 24 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) z dnia 10 października 2016 r. oddalającej wniosek Stéphane’a De Loeckera o udzielenie wsparcia zgodnie z art. 12a i 24 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej.

| 2) | W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

2)

W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

| 3) | ESDZ zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

3)

ESDZ zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 347 z 16.10.2017.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/52 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/52

---

Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Francja / Komisja

(Sprawa T-609/17) (1)

(EFRG - Wydatki wyłączone z finansowania - Wydatki poniesione przez Francję - Refundacje wywozowe w sektorze mięsa drobiowego - Ryczałtowe korekty finansowe - Rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 i (UE) nr 1306/2013 - Należyta, uczciwa jakość przyjęta w obrocie - Kontrole - Proporcjonalność)

(2019/C 82/60)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: F. Alabrune, D. Colas, B. Fodda i E. de Moustier, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Lewis i D. Bianchi, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2017/1144 z dnia 26 czerwca 2017 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2017, L 165, s. 37) w zakresie, w jakim decyzja ta wyłącza płatności dokonane przez Republikę Francuską w ramach EFRG w kwocie 120 901 216,61 EUR.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 382 z 13.11.2017.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/52 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/52

---

Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – UP / Komisja

(Sprawa T-706/17) (1)

(Służba publiczna - Urzędnicy - Ciężka choroba - Wniosek o pracę w niepełnym wymiarze godzin ze względów medycznych - Oddalenie wniosku - Zasada zakazu dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność - Prawo do bycia wysłuchanym - Zasada dobrej administracji - Obowiązek staranności - Odpowiedzialność)

(2019/C 82/61)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: UP (przedstawiciel: adwokat M. Casado García Hirschfeld)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Bohr i B. Mongin, pełnomocnicy)

Przedmiot

Żądanie na podstawie art. 270 TFUE, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 26 kwietnia 2017 r. w sprawie odmowy przyznania skarżącej pracy w niepełnym wymiarze godzin ze względów medycznych, oraz po drugie, naprawienia szkód i krzywdy, jakie miały zostać wyrządzone skarżącej.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | UP pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską. |
| --- | --- |

2)

UP pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

---

(1)  Dz.U. C 5 z 8.1.2018.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/53 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/53

---

Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Bischoff / EUIPO – Miroglio Fashion (CARACTÈRE)

(Sprawa T-743/17) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy CARACTÈRE - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001])

(2019/C 82/62)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Bischoff GmbH (Muggensturm, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat D. Régnier)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: S. Pétrequin i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Miroglio Fashion Srl (Alba, Włochy) (przedstawiciel: adwokat O. Vanner)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 lipca 2017 r. (sprawa R 328/2016-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Bischoff a Miroglio Fashion.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Bischoff GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Bischoff GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2018.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/53 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/53

---

Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Vitromed/EUIPO – Vitromed Healthcare (VITROMED Germany)

(Sprawa T-821/17) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego VITROMED Germany - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy Vitromed - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])

(2019/C 82/63)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Vitromed GmbH (Jena, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Graul, D. Walicka i M. Fischer, pełnomocnicy).

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Vitromed Healthcare (Jaipur, Indie) (przedstawiciel: adwokat J. Schmidt)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 września 2017 r. (sprawa R 2402/2016-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Vitromed Healthcare a Vitromed.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Vitromed GmbH est condamnée aux dépens. |
| --- | --- |

2)

Vitromed GmbH est condamnée aux dépens.

---

(1)  Dz.U. C 52 z 12.2.2018.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/54 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/54

---

Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – CN / Parlament

(Sprawa T-76/18) (1)

(Służba publiczna - Akredytowani asystenci parlamentarni - Artykuł 24 regulaminu pracowniczego - Wniosek o udzielenie wsparcia - Artykuł 12a regulaminu pracowniczego - Mobbing - Komitet doradczy ds. mobbingu i zapobiegania mu w miejscu pracy rozpatrujący skargi akredytowanych asystentów parlamentarnych wobec członków Parlamentu Europejskiego - Decyzja oddalająca wniosek o udzielenie wsparcia - Prawo do bycia wysłuchanym - Zasada kontradyktoryjności - Odmowa udostępnienia opinii komitetu doradczego i protokołów przesłuchań świadków - Odmowa zastosowania się przez pozwaną instytucję do zarządzonego przez Sąd środka dowodowego)

(2019/C 82/64)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: CN (przedstawiciele: adwokaci C. Bernard-Glanz i A. Tymen)

Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: D. Boytha i E. Taneva, pełnomocnicy)

Przedmiot

Skarga na podstawie art. 270 TFUE mająca na celu, po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu z dnia 20 marca 2017 r., na mocy której organ upoważniony do zawierania umów o pracę tej instytucji oddalił złożony przez skarżącego w dniu 13 lutego 2013 r. wniosek o udzielenie wsparcia, a po drugie, uzyskanie odszkodowania i zadośćuczynienia za krzywdę, której w swej ocenie doznał.

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 20 marca 2017 r., na mocy której organ upoważniony do zawierania umów o pracę tej instytucji oddalił złożony przez CN w dniu 13 lutego 2013 r. wniosek o udzielenie wsparcia. |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 20 marca 2017 r., na mocy której organ upoważniony do zawierania umów o pracę tej instytucji oddalił złożony przez CN w dniu 13 lutego 2013 r. wniosek o udzielenie wsparcia.

| 2) | Parlament wypłaci CN tytułem zadośćuczynienia kwotę w wysokości 8 500 EUR. |
| --- | --- |

2)

Parlament wypłaci CN tytułem zadośćuczynienia kwotę w wysokości 8 500 EUR.

| 3) | W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

3)

W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

| 4) | Parlament zostaje obciążony kosztami postępowania. |
| --- | --- |

4)

Parlament zostaje obciążony kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 134 z 16.4.2018.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/55 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/55

---

Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – CH / Parlament

(Sprawa T-83/18) (1)

(Służba publiczna - Akredytowani asystenci parlamentarni - Artykuł 24 regulaminu pracowniczego - Wniosek o udzielenie wsparcia - Artykuł 12a regulaminu pracowniczego - Mobbing - Komitet doradczy ds. mobbingu i zapobiegania mu w miejscu pracy rozpatrujący skargi akredytowanych asystentów parlamentarnych wobec członków Parlamentu Europejskiego - Decyzja oddalająca wniosek o udzielenie wsparcia - Prawo do bycia wysłuchanym - Zasada kontradyktoryjności - Odmowa udostępnienia opinii komitetu doradczego i protokołów przesłuchań świadków - Odmowa zastosowania się przez pozwaną instytucję do zarządzonego przez Sąd środka dowodowego)

(2019/C 82/65)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: CH (przedstawiciele: adwokaci C. Bernard-Glanz i A. Tymen)

Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: D. Boytha i E. Taneva, pełnomocnicy)

Przedmiot

Skarga na podstawie art. 270 TFUE mająca na celu, po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu z dnia 20 marca 2017 r., na mocy której organ upoważniony do zawierania umów o pracę tej instytucji oddalił złożony przez skarżącą w dniu 22 grudnia 2011 r. wniosek o udzielenie wsparcia, a po drugie, uzyskanie odszkodowania i zadośćuczynienia za krzywdę, których ona w swej ocenie doznała.

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 20 marca 2017 r., na mocy której organ upoważniony do zawierania umów o pracę tej instytucji oddalił złożony przez CH w dniu 22 grudnia 2011 r. wniosek o udzielenie wsparcia. |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 20 marca 2017 r., na mocy której organ upoważniony do zawierania umów o pracę tej instytucji oddalił złożony przez CH w dniu 22 grudnia 2011 r. wniosek o udzielenie wsparcia.

| 2) | Parlament wypłaci CH tytułem zadośćuczynienia kwotę w wysokości 8 500 EUR. |
| --- | --- |

2)

Parlament wypłaci CH tytułem zadośćuczynienia kwotę w wysokości 8 500 EUR.

| 3) | W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

3)

W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

| 4) | Parlament zostaje obciążony kosztami postępowania. |
| --- | --- |

4)

Parlament zostaje obciążony kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 134 z 16.4.2018.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/55 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/55

---

Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Multifit/EUIPO (fit+fun)

(Sprawa T-94/18) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego fit+fun - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001)

(2019/C 82/66)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Multifit Tiernahrungs GmbH (Krefeld, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Weber i L. Thiel)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Fischer, D. Walicka, M. Eberl i A. Sesma Merino, pełnomocnicy)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 grudnia 2017 r. (sprawa R 847/2017-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego fit+fun jako unijnego znaku towarowego.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Multifit Tiernahrungs GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Multifit Tiernahrungs GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 134 z 16.4.2018.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/56 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/56

---

Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Multifit / EUIPO (MULTIFIT)

(Sprawa T-98/18) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MULTIFIT - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

(2019/C 82/67)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Multifit Tiernahrungs GmbH (Krefeld, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Weber i L. Thiel)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Sesma Merino, D. Walicka, M. Fischer i M. Eberl, pełnomocnicy).

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 listopada 2017 r. (sprawa R 846/2017-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego MULTIFIT jako unijnego znaku towarowego.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Multifit Tiernahrungs GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Multifit Tiernahrungs GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 134 z 16.4.2018.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/56 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/56

---

Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Knauf / EUIPO (upgrade your personality)

(Sprawa T-102/18) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego upgrade your personality - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Slogan reklamowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

(2019/C 82/68)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Martin Knauf (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Jaeger)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: R. Manea i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy).

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 grudnia 2017 r. (sprawa R 1011/2017-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego upgrade your personality jako unijnego znaku towarowego.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

| 2) | Martin Knauf pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO). |
| --- | --- |

2)

Martin Knauf pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

---

(1)  Dz.U. C 134 z 16.4.2018.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/57 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/57

---

Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2018 r. – Covestro Deutschland / Komisja

(Sprawa T-745/18)

(2019/C 82/69)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Covestro Deutschland AG (Leverkusen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Küper, J. Otter, C. Anger i M. Goldberg)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2019/56 z dnia 28 maja 2018 r. w sprawie pomocy państwa SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) udzielonej przez Niemcy dużym odbiorcom energii elektrycznej na podstawie art. 19 Stromnetzentgeldverordnung (rozporządzenia w sprawie opłat za użytkowanie sieci, zwanego dalej „StromNEV”) [notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166], w szczególności uznania całkowitego zwolnienia z opłat za użytkowanie sieci przyznanego dużym odbiorcom energii elektrycznej w latach 2012 i 2013 za pomoc państwa, stwierdzenia jej niezgodności z rynkiem wewnętrznym i nakazania natychmiastowego zwrotu pomocy od beneficjentów na podstawie regulacji w sprawie opłat minimalnych zgodnie z § 19 ust. 2 zdanie drugie StromNEV w wersji z dnia 3 września 2010 r., oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2019/56 z dnia 28 maja 2018 r. w sprawie pomocy państwa SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) udzielonej przez Niemcy dużym odbiorcom energii elektrycznej na podstawie art. 19 Stromnetzentgeldverordnung (rozporządzenia w sprawie opłat za użytkowanie sieci, zwanego dalej „StromNEV”) [notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166], w szczególności uznania całkowitego zwolnienia z opłat za użytkowanie sieci przyznanego dużym odbiorcom energii elektrycznej w latach 2012 i 2013 za pomoc państwa, stwierdzenia jej niezgodności z rynkiem wewnętrznym i nakazania natychmiastowego zwrotu pomocy od beneficjentów na podstawie regulacji w sprawie opłat minimalnych zgodnie z § 19 ust. 2 zdanie drugie StromNEV w wersji z dnia 3 września 2010 r., oraz

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący przewlekłości postępowania






  — | W ramach zarzutu pierwszego podniesiono, że trwające 62 miesiące postępowanie ponad dwukrotnie przekroczyło termin instrukcyjny określony w art. 9 ust. 6 rozporządzenia dotyczącego procedur w dziedzinie pomocy państwa (1). |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący przewlekłości postępowania

—

W ramach zarzutu pierwszego podniesiono, że trwające 62 miesiące postępowanie ponad dwukrotnie przekroczyło termin instrukcyjny określony w art. 9 ust. 6 rozporządzenia dotyczącego procedur w dziedzinie pomocy państwa (1).

| 2. | Zarzut drugi dotyczący tego, że zwolnienie z opłat za użytkowanie sieci nie stanowi pomocy państwa zgodnie z art. 107 ust. 1 TFUE






  — | W ramach zarzutu drugiego podniesiono, że brak jest jakiejkolwiek korzyści, ponieważ ze względu na stabilizujący wpływ, jaki duzi odbiorcy energii elektrycznej mają na sieć, istnieje odpowiednie świadczenie wzajemne. Ponadto zwolnienie nie jest finansowane z zasobów państwowych. |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że zwolnienie z opłat za użytkowanie sieci nie stanowi pomocy państwa zgodnie z art. 107 ust. 1 TFUE

—

W ramach zarzutu drugiego podniesiono, że brak jest jakiejkolwiek korzyści, ponieważ ze względu na stabilizujący wpływ, jaki duzi odbiorcy energii elektrycznej mają na sieć, istnieje odpowiednie świadczenie wzajemne. Ponadto zwolnienie nie jest finansowane z zasobów państwowych.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący zgodności z rynkiem wewnętrznym (uzasadnienie, art. 107 ust. 3 TFUE)






  — | W ramach zarzutu trzeciego podniesiono, że całkowite zwolnienie dużych odbiorców energii elektrycznej przeciwdziała poważnemu zakłóceniu gospodarki Niemiec. W szczególności energochłonne branże przemysłowe muszą pozostać konkurencyjne i należy zapobiec ich odpływowi za granicę. |
| --- | --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący zgodności z rynkiem wewnętrznym (uzasadnienie, art. 107 ust. 3 TFUE)

—

W ramach zarzutu trzeciego podniesiono, że całkowite zwolnienie dużych odbiorców energii elektrycznej przeciwdziała poważnemu zakłóceniu gospodarki Niemiec. W szczególności energochłonne branże przemysłowe muszą pozostać konkurencyjne i należy zapobiec ich odpływowi za granicę.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący niezgodności z prawem żądania zwrotu pomocy






  — | W ramach zarzutu czwartego podniesiono, że żądanie zwrotu minimalnej opłaty wynoszącej 20 % opublikowanej opłaty za użytkowanie sieci, do której odsyłał § 19 ust. 2 StromNEV w wersji obowiązującej do dnia 31 sierpnia 2011 r. ma charakter arbitralny i narusza zasadę niedyskryminacji. |
| --- | --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący niezgodności z prawem żądania zwrotu pomocy

—

W ramach zarzutu czwartego podniesiono, że żądanie zwrotu minimalnej opłaty wynoszącej 20 % opublikowanej opłaty za użytkowanie sieci, do której odsyłał § 19 ust. 2 StromNEV w wersji obowiązującej do dnia 31 sierpnia 2011 r. ma charakter arbitralny i narusza zasadę niedyskryminacji.

| — | Następnie podniesiono, że jedynie określenie opłat za użytkowanie sieci według metody ścieżki fizycznej gwarantuje przestrzeganie zasad odzwierciedlania kosztów, jak również uiszczania odpowiednich i niedyskryminujących opłat za użytkowanie sieci. |
| --- | --- |

—

Następnie podniesiono, że jedynie określenie opłat za użytkowanie sieci według metody ścieżki fizycznej gwarantuje przestrzeganie zasad odzwierciedlania kosztów, jak również uiszczania odpowiednich i niedyskryminujących opłat za użytkowanie sieci.

| — | Żądanie zwrotu pomocy narusza zasadę niedyskryminacji również dlatego, że Komisja nie powołała się na przepis przejściowy w § 32 ust. 3 StromNEV. |
| --- | --- |

—

Żądanie zwrotu pomocy narusza zasadę niedyskryminacji również dlatego, że Komisja nie powołała się na przepis przejściowy w § 32 ust. 3 StromNEV.

| — | Wreszcie podniesiono, że duzi odbiorcy energii elektrycznej i nietypowi użytkownicy sieci w rozumieniu § 19 ust. 2 zdanie pierwsze StromNEV znacznie się od siebie różnią. Okoliczność, że obydwie grupy użytkowników sieci pomimo różnic muszą uiszczać minimalną opłatę wynoszącą 20 %, nie jest obiektywnie uzasadniona. |
| --- | --- |

—

Wreszcie podniesiono, że duzi odbiorcy energii elektrycznej i nietypowi użytkownicy sieci w rozumieniu § 19 ust. 2 zdanie pierwsze StromNEV znacznie się od siebie różnią. Okoliczność, że obydwie grupy użytkowników sieci pomimo różnic muszą uiszczać minimalną opłatę wynoszącą 20 %, nie jest obiektywnie uzasadniona.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/58 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/58

---

Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2018 r. – Briois / Parlament

(Sprawa T-750/18)

(2019/C 82/70)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Steeve Briois (Hénin-Beaumont, Francja) (przedstawiciel: adwokat F. Wagner)

Strona pozwana: Parlament Europejski

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 24 października 2018 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Steeve’a Briois (2018/2075 IMM) dotyczącej przyjęcia sprawozdania przez komisję prawną A8-0349/2018; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 24 października 2018 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Steeve’a Briois (2018/2075 IMM) dotyczącej przyjęcia sprawozdania przez komisję prawną A8-0349/2018;

| — | obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 8 Protokołu (nr 7) w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej (zwanego dalej „protokołem”) w zakresie, w jakim wypowiedź S. Brioisa, w sprawie której toczy się postępowanie karne w jego państwie członkowskim pochodzenia, stanowi opinię wyrażoną w ramach wykonywania przez niego funkcji parlamentarnych w rozumieniu tego przepisu. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 8 Protokołu (nr 7) w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej (zwanego dalej „protokołem”) w zakresie, w jakim wypowiedź S. Brioisa, w sprawie której toczy się postępowanie karne w jego państwie członkowskim pochodzenia, stanowi opinię wyrażoną w ramach wykonywania przez niego funkcji parlamentarnych w rozumieniu tego przepisu.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 9 protokołu z uwagi na to, że przyjmując decyzję o uchyleniu immunitetu S. Brioisa, Parlament naruszył zarówno literę, jak i ducha tego przepisu, skutkiem czego owa decyzja jest nieważna. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 9 protokołu z uwagi na to, że przyjmując decyzję o uchyleniu immunitetu S. Brioisa, Parlament naruszył zarówno literę, jak i ducha tego przepisu, skutkiem czego owa decyzja jest nieważna.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasad równego traktowania i dobrej administracji.
  Po pierwsze, skarżący uważa, że Parlament naruszył w odniesieniu do niego zasadę równego traktowania, traktując go inaczej niż posłów w porównywalnych sytuacjach i że w związku z tym naruszył on również zasadę dobrej administracji, która wymaga od właściwej instytucji starannego i bezstronnego zbadania wszystkich istotnych elementów danej sprawy.
  Po drugie, skarżący uważa, że wiele wskazówek daje podstawę do przyjęcia, że w jego wypadku mamy do czynienia z fumus persecutionis. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasad równego traktowania i dobrej administracji.

Po pierwsze, skarżący uważa, że Parlament naruszył w odniesieniu do niego zasadę równego traktowania, traktując go inaczej niż posłów w porównywalnych sytuacjach i że w związku z tym naruszył on również zasadę dobrej administracji, która wymaga od właściwej instytucji starannego i bezstronnego zbadania wszystkich istotnych elementów danej sprawy.

Po drugie, skarżący uważa, że wiele wskazówek daje podstawę do przyjęcia, że w jego wypadku mamy do czynienia z fumus persecutionis.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/59 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/59

---

Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2018 r. – ABLV Bank / Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

(Sprawa T-758/18)

(2019/C 82/71)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: ABLV Bank AS (Ryga, Łotwa) (przedstawiciele: adwokaci O. Behrends, M. Kirchner i L. Feddern)

Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (Jednolita Rada)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady z dnia 17 października 2018 r. w odniesieniu do ABLV w związku z odmową Jednolitej Rady by dokonać ponownego obliczenia oraz zwrotu składek ex ante wpłaconych przez ABLV na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady z dnia 17 października 2018 r. w odniesieniu do ABLV w związku z odmową Jednolitej Rady by dokonać ponownego obliczenia oraz zwrotu składek ex ante wpłaconych przez ABLV na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;

| — | obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziesięć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący nienadania wystarczającej wagi charakterowi składek na fundusz będących składkami pro rata temporis. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący nienadania wystarczającej wagi charakterowi składek na fundusz będących składkami pro rata temporis.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący nieuwzględnienia przez Jednolitą Radę jej własnego wyraźnego stwierdzenia, zgodnie z którym składki na rzecz funduszu podlegają zwrotowi pro rata temporis. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący nieuwzględnienia przez Jednolitą Radę jej własnego wyraźnego stwierdzenia, zgodnie z którym składki na rzecz funduszu podlegają zwrotowi pro rata temporis.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący nieuwzględnienia przez Jednolitą Radę wyraźnego stwierdzenia w art. 12 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji 2015/63 (1) w myśl którego w przypadku objęcia nadzorem jedynie w odniesieniu do części okresu składkowego, określa się częściową składkę. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący nieuwzględnienia przez Jednolitą Radę wyraźnego stwierdzenia w art. 12 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji 2015/63 (1) w myśl którego w przypadku objęcia nadzorem jedynie w odniesieniu do części okresu składkowego, określa się częściową składkę.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący błędnego zastosowania przez Jednolitą Radę art. 70 ust. 4 rozporządzenia nr 806/2014 (2). |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący błędnego zastosowania przez Jednolitą Radę art. 70 ust. 4 rozporządzenia nr 806/2014 (2).

| 5. | Zarzut piąty dotyczący zastosowania przez Jednolitą Radę błędnej interpretacji art. 12 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji 2015/63. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczący zastosowania przez Jednolitą Radę błędnej interpretacji art. 12 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji 2015/63.

| 6. | Zarzut szósty dotyczący naruszenia przez Jednolitą Radę zasad pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań. |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty dotyczący naruszenia przez Jednolitą Radę zasad pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań.

| 7. | Zarzut siódmy dotyczący naruszenia przez Jednolitą Radę zasady proporcjonalności. |
| --- | --- |

7.

Zarzut siódmy dotyczący naruszenia przez Jednolitą Radę zasady proporcjonalności.

| 8. | Zrzut ósmy dotyczący naruszenia przez Jednolitą Radę zasady nemo auditur. |
| --- | --- |

8.

Zrzut ósmy dotyczący naruszenia przez Jednolitą Radę zasady nemo auditur.

| 9. | Zarzut dziewiąty dotyczący nieuwzględnienia przez Jednolitą Radę znaczenia jej wcześniejszych działań. |
| --- | --- |

9.

Zarzut dziewiąty dotyczący nieuwzględnienia przez Jednolitą Radę znaczenia jej wcześniejszych działań.

| 10. | Zarzut dziesiąty dotyczący naruszenia przez Jednolitą Radę art. 16 i 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

10.

Zarzut dziesiąty dotyczący naruszenia przez Jednolitą Radę art. 16 i 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

---

(1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, Dz.U. 2015, L 11, s. 44.

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej, Dz.U. 2016, L 176, s. 21.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/60 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/60

---

Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2019 r. – Algebris (UK) i Anchorage Capital Group / Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

(Sprawa T-2/19)

(2019/C 82/72)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Algebris (UK) (Londyn, Zjednoczone Królestwo) i Anchorage Capital Group LLC (Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: T. Soames, adwokat, R. East, Solicitor, N. Chesaites i D. Mackersie, Barristers)

Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (Jednolita Rada)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady w odniesieniu do stwierdzenia, iż przeprowadzenie ostatecznej wyceny ex post nie było wymagane zgodnie z art. 20 ust. 11 rozporządzenia (UE) nr 806/2014 (1); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady w odniesieniu do stwierdzenia, iż przeprowadzenie ostatecznej wyceny ex post nie było wymagane zgodnie z art. 20 ust. 11 rozporządzenia (UE) nr 806/2014 (1);

| — | obciążenie Jednolitej Rady kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą. |
| --- | --- |

—

obciążenie Jednolitej Rady kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący twierdzenia, iż decyzja Jednolitej Rady, w myśl której przeprowadzenie ostatecznej wyceny ex post nie było wymagane zgodnie z art. 20 ust. 11 rozporządzenia (UE) nr 806/2014, jest oparta na błędnym zastosowaniu prawa i narusza art. 20 ust. 11 lub art. 20 ust. 12 rozporządzenia, który wymaga przeprowadzenia ostatecznej wyceny ex post, jeżeli wycena wstępna nie spełnia wszystkich wymogów określonych w art. 20 ust. 1 i w ust. 4–9 rozporządzenia nr 806/2014. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący twierdzenia, iż decyzja Jednolitej Rady, w myśl której przeprowadzenie ostatecznej wyceny ex post nie było wymagane zgodnie z art. 20 ust. 11 rozporządzenia (UE) nr 806/2014, jest oparta na błędnym zastosowaniu prawa i narusza art. 20 ust. 11 lub art. 20 ust. 12 rozporządzenia, który wymaga przeprowadzenia ostatecznej wyceny ex post, jeżeli wycena wstępna nie spełnia wszystkich wymogów określonych w art. 20 ust. 1 i w ust. 4–9 rozporządzenia nr 806/2014.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący popełnienia przez Jednolitą Radę oczywistych błędów w ocenie w ramach stosowania art. 20 ust. 11 rozporządzenia nr 806/2014 w zaskarżonej decyzji, ponieważ przyjmując zaskarżoną decyzję Jednolita Rada działała w oparciu o błędne założenie, w myśl którego przeprowadzenie w badanej sprawie ostatecznej wyceny ex post nie były wymagane. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący popełnienia przez Jednolitą Radę oczywistych błędów w ocenie w ramach stosowania art. 20 ust. 11 rozporządzenia nr 806/2014 w zaskarżonej decyzji, ponieważ przyjmując zaskarżoną decyzję Jednolita Rada działała w oparciu o błędne założenie, w myśl którego przeprowadzenie w badanej sprawie ostatecznej wyceny ex post nie były wymagane.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący powodujących naruszenie art. 20 ust. 11 i 12 rozporządzenia nr 806/2014 błędnego zastosowania prawa lub oczywistego błędu w ocenie w związku z tym, iż zaskarżona decyzja oznacza, iż Jednolita Rada podjęła decyzję o niepodwyższeniu wartości składki płaconej przez Banco Santander w wysokości 1 EUR. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący powodujących naruszenie art. 20 ust. 11 i 12 rozporządzenia nr 806/2014 błędnego zastosowania prawa lub oczywistego błędu w ocenie w związku z tym, iż zaskarżona decyzja oznacza, iż Jednolita Rada podjęła decyzję o niepodwyższeniu wartości składki płaconej przez Banco Santander w wysokości 1 EUR.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący uchybiania przez Jednolitą Radę ciążącemu na niej zobowiązaniu do uzasadnienia zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 296 TFUE. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący uchybiania przez Jednolitą Radę ciążącemu na niej zobowiązaniu do uzasadnienia zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 296 TFUE.

---

(1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/61 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/61

---

Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2019 r. – Clatronic International/EUIPO (PROFI CARE)

(Sprawa T-5/19)

(2019/C 82/73)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Clatronic International GmbH (Kempen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat O. Löffel)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego oznaczenia PROFI CARE – zgłoszenie nr 1 372 358

Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 października 2018 r. w sprawie R 504/2018-1

Żądanie

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/61 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/61

---

Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2019 r. – Fastweb/Komisja

(Sprawa T-19/19)

(2019/C 82/74)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Fastweb SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: M. Merola, L. Armati, A. Guarino i E. Cerchi, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 31 sierpnia 2018 r., na mocy której Komisja Europejska zezwoliła na koncentrację w sprawie M.9041 – HUTCHISON/WIND TRE, w rozumieniu art. 6 ust.1 lit. b) i art. 6 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw; |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 31 sierpnia 2018 r., na mocy której Komisja Europejska zezwoliła na koncentrację w sprawie M.9041 – HUTCHISON/WIND TRE, w rozumieniu art. 6 ust.1 lit. b) i art. 6 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw;

| — | Obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 2 i art. 8 rozporządzenia z powodu oczywistego błędu w ocenie i braków w postępowaniu wyjaśniającym przez uznanie, że samo wejście nowego Mobile Network Operator (MNO) wystarcza do rozwiązania horyzontalnych skutków koncentracji, bez uwzględnienia czynników, które doprowadziły do sukcesu H3G






  — | W tym względzie zarzuca się Komisji oczywisty błąd w ocenie i braki w postępowaniu wyjaśniającym Komisji przez uznanie, że samo wejście nowego MNO wystarcza do rozwiązania horyzontalnych skutków koncentracji, bez uwzględnienia czynników, które doprowadziły do sukcesu H3G. Już w sprawie M.7758 Komisja w szczególności nie zadbała o zbadanie, czy nowy MNO będzie miał (bądź na rynku detalicznym, bądź na rynku hurtowym) możliwości operacyjne, warunki gospodarcze i czynniki motywujące, co najmniej równoważne jako całość wobec tych, którymi dysponowała H3G w początkowych latach działając na dynamicznie rozwijającym się rynku. Ponadto Komisja powinna była wziąć pod uwagę skutek wywierany na dynamikę konkurencyjną przez asymetrię stawek za zakańczanie połączeń, z której korzystała H3G i która powodowała jej znaczące uprzywilejowanie w stosunku do pozostałych MNO. |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 2 i art. 8 rozporządzenia z powodu oczywistego błędu w ocenie i braków w postępowaniu wyjaśniającym przez uznanie, że samo wejście nowego Mobile Network Operator (MNO) wystarcza do rozwiązania horyzontalnych skutków koncentracji, bez uwzględnienia czynników, które doprowadziły do sukcesu H3G

—

W tym względzie zarzuca się Komisji oczywisty błąd w ocenie i braki w postępowaniu wyjaśniającym Komisji przez uznanie, że samo wejście nowego MNO wystarcza do rozwiązania horyzontalnych skutków koncentracji, bez uwzględnienia czynników, które doprowadziły do sukcesu H3G. Już w sprawie M.7758 Komisja w szczególności nie zadbała o zbadanie, czy nowy MNO będzie miał (bądź na rynku detalicznym, bądź na rynku hurtowym) możliwości operacyjne, warunki gospodarcze i czynniki motywujące, co najmniej równoważne jako całość wobec tych, którymi dysponowała H3G w początkowych latach działając na dynamicznie rozwijającym się rynku. Ponadto Komisja powinna była wziąć pod uwagę skutek wywierany na dynamikę konkurencyjną przez asymetrię stawek za zakańczanie połączeń, z której korzystała H3G i która powodowała jej znaczące uprzywilejowanie w stosunku do pozostałych MNO.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 2 i art. 8 rozporządzenia z powodu oczywistego błędu w ocenie pakietu MNO.






  — | W tym względzie zarzuca się Komisji oczywisty błąd w ocenie pakietu zobowiązań. W szczególności porównanie z poprzedzającym połączenie przydziałem częstotliwości H3G samo w sobie budzi poważne wątpliwości co do wystarczającego charakteru przewidywanego przydziału widma. Ponadto Komisja oparła się na wydarzeniach przyszłych i niepewnych, takich jak udział nowego MNO w kolejnych przetargach, nie uwzględniwszy zresztą wysokich kosztów związanych z planowanym odnowieniem i ponownym przydziałem przekazanych częstotliwości. Komisja zaakceptowała przekazanie niewłaściwej liczby lokalizacji, opierając się na niepewnych umowach z Tower Companies. Wreszcie umowa przejściowa zawarta ze zgłaszającymi stronami, której struktura oparta jest na wydajności, znacząco zmniejsza zachętę do inwestowania. |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 2 i art. 8 rozporządzenia z powodu oczywistego błędu w ocenie pakietu MNO.

—

W tym względzie zarzuca się Komisji oczywisty błąd w ocenie pakietu zobowiązań. W szczególności porównanie z poprzedzającym połączenie przydziałem częstotliwości H3G samo w sobie budzi poważne wątpliwości co do wystarczającego charakteru przewidywanego przydziału widma. Ponadto Komisja oparła się na wydarzeniach przyszłych i niepewnych, takich jak udział nowego MNO w kolejnych przetargach, nie uwzględniwszy zresztą wysokich kosztów związanych z planowanym odnowieniem i ponownym przydziałem przekazanych częstotliwości. Komisja zaakceptowała przekazanie niewłaściwej liczby lokalizacji, opierając się na niepewnych umowach z Tower Companies. Wreszcie umowa przejściowa zawarta ze zgłaszającymi stronami, której struktura oparta jest na wydajności, znacząco zmniejsza zachętę do inwestowania.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 2 i 8 rozporządzenia z powodu oczywistego błędu w ocenie i błędu w postępowaniu wyjaśniającym polegającym na oparciu analizy koncentracji i zobowiązań na błędnym założeniu, że cena stanowi jedyny istotny czynnik konkurencyjności na rynku właściwym, z pominięciem jakości i konwergencji.






  — | Skarżąca wskazuje błąd w postępowaniu wyjaśniającym dochodzeniu polegający na oparciu analizy koncentracji i zobowiązań na błędnym założeniu, że cena stanowi jedyny istotny czynnik konkurencyjności na rynku właściwym. Komisja pominęła okoliczność, że jakość i zasięg sieci mają podobne znaczenie i że nie powinna poprzestać na statecznej analizie preferencji bardzo cząstkowej próby użytkowników z grupy o niskich wydatkach. Ponadto pominęła prospektywne znaczenie konwergencji, które jest decydujące dla nowego podmiotu na rynku, potrzebującego dodatkowych dźwigni w stosunku do operatora zasiedziałego (jakim była H3G). Wybór nabywcy będącego w stanie sprostać żądaniu konwergencji zapewniłby większą skuteczność i trwałość zobowiązań w czasie. |
| --- | --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 2 i 8 rozporządzenia z powodu oczywistego błędu w ocenie i błędu w postępowaniu wyjaśniającym polegającym na oparciu analizy koncentracji i zobowiązań na błędnym założeniu, że cena stanowi jedyny istotny czynnik konkurencyjności na rynku właściwym, z pominięciem jakości i konwergencji.

—

Skarżąca wskazuje błąd w postępowaniu wyjaśniającym dochodzeniu polegający na oparciu analizy koncentracji i zobowiązań na błędnym założeniu, że cena stanowi jedyny istotny czynnik konkurencyjności na rynku właściwym. Komisja pominęła okoliczność, że jakość i zasięg sieci mają podobne znaczenie i że nie powinna poprzestać na statecznej analizie preferencji bardzo cząstkowej próby użytkowników z grupy o niskich wydatkach. Ponadto pominęła prospektywne znaczenie konwergencji, które jest decydujące dla nowego podmiotu na rynku, potrzebującego dodatkowych dźwigni w stosunku do operatora zasiedziałego (jakim była H3G). Wybór nabywcy będącego w stanie sprostać żądaniu konwergencji zapewniłby większą skuteczność i trwałość zobowiązań w czasie.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 2 i 8 rozporządzenia oraz błędu w postępowaniu wyjaśniającym ze względu na nieuwzględnienie okoliczności, że koncentracja miała cel antykonkurencyjny.






  — | W tym względzie stwierdza się, że o ile Komisja z jednej strony uznała, że „naprawa rynku” była uzasadnieniem połączenia dla stron, o tyle z drugiej strony nie przeprowadziła żadnej analizy antykonkurencyjnej koordynacji prowadzonej przez strony poprzez połączenie. Nowa decyzja jest zatem obciążona poważnym błędem w postępowaniu wyjaśniającym. |
| --- | --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 2 i 8 rozporządzenia oraz błędu w postępowaniu wyjaśniającym ze względu na nieuwzględnienie okoliczności, że koncentracja miała cel antykonkurencyjny.

—

W tym względzie stwierdza się, że o ile Komisja z jednej strony uznała, że „naprawa rynku” była uzasadnieniem połączenia dla stron, o tyle z drugiej strony nie przeprowadziła żadnej analizy antykonkurencyjnej koordynacji prowadzonej przez strony poprzez połączenie. Nowa decyzja jest zatem obciążona poważnym błędem w postępowaniu wyjaśniającym.

| 5. | Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 2 i 8 rozporządzenia z powodu oczywistego błędu w ocenie zobowiązania mogącego rozwiązać problemy dotyczące skoordynowanych skutków na rynku detalicznym i braków w postępowaniu wyjaśniającym w sprawie zgodności umów roamingowych/MOCN lub umów krajowych zgodnie z art. 101 TFUE.






  — | Skarżąca twierdzi, że ocena stosowności zobowiązań w odniesieniu do obaw dotyczących skoordynowanych skutków na rynku detalicznym była nieprawidłowa. Aby móc działać w sposób prawdziwie agresywny i „przerwać” zmowę, nowy podmiot powinien mieć bowiem możliwość działania niezależnie od innych MNO. Jednakże wybrana formuła udostępniania zasobów (umowy roamingowe i krajowe MOCN) tworzy ścisłą zależność między nowym MNO i wspólnym przedsiębiorcą na dłuższy okres czasu, jak pokazują wyniki ostatnich aukcji przyznawania częstotliwości we Włoszech oraz, bardziej ogólnie, polityka handlowa wszystkich MNO. Decyzja ta jest również dotknięta brakami w postępowaniu wyjaśniającym w sprawie zgodności umów roamingowych lub MOCN krajowych z art. 101 TFUE. |
| --- | --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 2 i 8 rozporządzenia z powodu oczywistego błędu w ocenie zobowiązania mogącego rozwiązać problemy dotyczące skoordynowanych skutków na rynku detalicznym i braków w postępowaniu wyjaśniającym w sprawie zgodności umów roamingowych/MOCN lub umów krajowych zgodnie z art. 101 TFUE.

—

Skarżąca twierdzi, że ocena stosowności zobowiązań w odniesieniu do obaw dotyczących skoordynowanych skutków na rynku detalicznym była nieprawidłowa. Aby móc działać w sposób prawdziwie agresywny i „przerwać” zmowę, nowy podmiot powinien mieć bowiem możliwość działania niezależnie od innych MNO. Jednakże wybrana formuła udostępniania zasobów (umowy roamingowe i krajowe MOCN) tworzy ścisłą zależność między nowym MNO i wspólnym przedsiębiorcą na dłuższy okres czasu, jak pokazują wyniki ostatnich aukcji przyznawania częstotliwości we Włoszech oraz, bardziej ogólnie, polityka handlowa wszystkich MNO. Decyzja ta jest również dotknięta brakami w postępowaniu wyjaśniającym w sprawie zgodności umów roamingowych lub MOCN krajowych z art. 101 TFUE.

| 6. | Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 2 i 8 rozporządzenia z powodu oczywistego błędu w ocenie zobowiązania mogącego rozwiązać problemy konkurencyjności na hurtowym rynku dostępu i odbioru połączeń komórkowych.






  — | Skarżąca podnosi w tym względzie, że Komisja popełniła błąd, rekonstruując scenariusz alternatywny i stwierdzając, że Iliad będzie mieć motywację, aby zaoferować takie usługi pomimo braku stosownych środków i doświadczenia tego operatora we Francji. Przeciwnie, zobowiązania stanowią dla nowego MNO zachętę do pozyskiwania tylko i wyłącznie klientów operatorów wirtualnych. |
| --- | --- | --- |

6.

Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 2 i 8 rozporządzenia z powodu oczywistego błędu w ocenie zobowiązania mogącego rozwiązać problemy konkurencyjności na hurtowym rynku dostępu i odbioru połączeń komórkowych.

—

Skarżąca podnosi w tym względzie, że Komisja popełniła błąd, rekonstruując scenariusz alternatywny i stwierdzając, że Iliad będzie mieć motywację, aby zaoferować takie usługi pomimo braku stosownych środków i doświadczenia tego operatora we Francji. Przeciwnie, zobowiązania stanowią dla nowego MNO zachętę do pozyskiwania tylko i wyłącznie klientów operatorów wirtualnych.

| 7. | Zarzut siódmy dotyczący naruszenia art. 8 ust. 2 rozporządzenia z powodu oczywistego błędu w ocenie i naruszenia zasady dobrej administracji.






  — | W tym względzie stwierdza się naruszenie art. 8 ust. 2 rozporządzenia (błąd w ocenie) oraz zasady dobrej administracji (błąd w dochodzeniu) poprzez zaakceptowanie Iliad jako odpowiedniego nabywcy bez uwzględnienia zagrożeń dla skuteczności zobowiązań związanych z wejściem na rynek operatora mającego jego cechy oraz braku zapewnienia odpowiednich gwarancji w zobowiązaniach, w szczególności w odniesieniu do jakości/zasięgu sieci. |
| --- | --- | --- |

7.

Zarzut siódmy dotyczący naruszenia art. 8 ust. 2 rozporządzenia z powodu oczywistego błędu w ocenie i naruszenia zasady dobrej administracji.

—

W tym względzie stwierdza się naruszenie art. 8 ust. 2 rozporządzenia (błąd w ocenie) oraz zasady dobrej administracji (błąd w dochodzeniu) poprzez zaakceptowanie Iliad jako odpowiedniego nabywcy bez uwzględnienia zagrożeń dla skuteczności zobowiązań związanych z wejściem na rynek operatora mającego jego cechy oraz braku zapewnienia odpowiednich gwarancji w zobowiązaniach, w szczególności w odniesieniu do jakości/zasięgu sieci.

| 8. | Zarzut ósmy dotyczący popełnienia przez Komisję oczywistego błędu w ocenie i błędu w postępowaniu wyjaśniającym, ponieważ w żaden sposób nie oceniła „ratio” nowej koncentracji.






  — | W tym względzie stwierdza się, że sama Komisja już w decyzji z 2016 r. wskazała „naprawę rynku” jako „ratio” operacji, nie analizując jednak jej skutków. W nowej decyzji Komisja ponownie nie uwzględniła tej zasadniczej okoliczności i nie dokonała oceny celów nowej operacji, także w odniesieniu do realizacji „ratio” pierwotnej operacji. Ponadto Komisja – wbrew własnej praktyce i orzecznictwu – nie dokonała oceny skutków wynikających bezpośrednio ze zniesienia presji konkurencji na rynku, która mogłaby być związana z prawem współdecydowania VEON. |
| --- | --- | --- |

8.

Zarzut ósmy dotyczący popełnienia przez Komisję oczywistego błędu w ocenie i błędu w postępowaniu wyjaśniającym, ponieważ w żaden sposób nie oceniła „ratio” nowej koncentracji.

—

W tym względzie stwierdza się, że sama Komisja już w decyzji z 2016 r. wskazała „naprawę rynku” jako „ratio” operacji, nie analizując jednak jej skutków. W nowej decyzji Komisja ponownie nie uwzględniła tej zasadniczej okoliczności i nie dokonała oceny celów nowej operacji, także w odniesieniu do realizacji „ratio” pierwotnej operacji. Ponadto Komisja – wbrew własnej praktyce i orzecznictwu – nie dokonała oceny skutków wynikających bezpośrednio ze zniesienia presji konkurencji na rynku, która mogłaby być związana z prawem współdecydowania VEON.

| 9. | Zarzut dziewiąty skargi dotyczący oczywistego błędu w ocenie popełnionego przez Komisję, ponieważ nie uznała ona, w świetle zmienionych warunków rynkowych, za konieczne dostosowania zobowiązań.






  — | W tym względzie skarżąca podnosi, że Komisja uznała, iż nie nastąpiła żadna znacząca zmiana na rynku właściwym od czasu przyjęcia przez nią decyzji w sprawie M.7758 w 2016 r., ale nie podała odpowiedniego uzasadnienia. |
| --- | --- | --- |

9.

Zarzut dziewiąty skargi dotyczący oczywistego błędu w ocenie popełnionego przez Komisję, ponieważ nie uznała ona, w świetle zmienionych warunków rynkowych, za konieczne dostosowania zobowiązań.

—

W tym względzie skarżąca podnosi, że Komisja uznała, iż nie nastąpiła żadna znacząca zmiana na rynku właściwym od czasu przyjęcia przez nią decyzji w sprawie M.7758 w 2016 r., ale nie podała odpowiedniego uzasadnienia.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/64 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/64

---

Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2019 r. – Pablosky / EUIPO – docPrice (mediFLEX easystep)

(Sprawa T-20/19)

(2019/C 82/75)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Pablosky, SL (Madryd, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Tarí Lázaro)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: docPrice GmbH (Koblencja, Niemcy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy mediFLEX easystep – zgłoszenie nr 15 730 872

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 listopada 2018 r. w sprawie R 77/2018-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | odmowę rejestracji znaku towarowego nr 15 730 872 w całości dla towarów z klas 10 i 25; |
| --- | --- |

—

odmowę rejestracji znaku towarowego nr 15 730 872 w całości dla towarów z klas 10 i 25;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/64 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/64

---

Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2019 r. – Pablosky / EUIPO – docPrice (mediFLEX easystep)

(Sprawa T-21/19)

(2019/C 82/76)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Pablosky, SL (Madryd, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Tarí Lázaro)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: docPrice GmbH (Koblencja, Niemcy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy mediFLEX easystep – zgłoszenie nr 15 730 898

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 listopada 2018 r. w sprawie R 76/2018-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | odmowę rejestracji znaku towarowego nr 15 730 898w całości dla towarów z klas 10 i 25; |
| --- | --- |

—

odmowę rejestracji znaku towarowego nr 15 730 898w całości dla towarów z klas 10 i 25;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/65 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/65

---

Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2019 r. – Noguer Enríquez i in. / Komisja

(Sprawa T-22/19)

(2019/C 82/77)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Roser Noguer Enríquez (Andorra la Vella, Andora),  TB (*1), Successors D’Higini Cierco García, SA (Andorra la Vella), Cierco Martínez 22003, SL (Andorra la Vella) (przedstawiciele: adwokaci, J. Álvarez González i S. San Felipe Menéndez)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o uwzględnienie złożenia skargi o stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej Unii Europejskiej za szkody wyrządzone przez Komisję Europejską przy wykonywaniu jej funkcji, zgodnie z art. 268 i 340 akapit drugi TFUE oraz, po zakończeniu przewidzianego w tym celu postępowania, wydanie wyroku, w którym Sąd stwierdzi odpowiedzialność pozaumowną Unii ze względu na zaniedbanie i liberalne postępowanie Komisji Europejskiej oraz o zasądzenie odszkodowania na rzecz skarżących w kwocie 50 220 800 EUR zgodnie z obliczeniami i kwotą wskazanymi w załączonej do skargi opinii biegłego lub, tytułem ewentualnym, w kwocie uwzględnionej w opinii wyznaczonego przez Sąd biegłego, wraz z odsetkami ustawowymi oraz obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

| 1. | Nieprzestrzeganie Układu monetarnego pomiędzy Unią Europejską a Księstwem Andory i nieprawidłowa, zatwierdzona przez Komisję, transpozycja przez Księstwo Andory dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiającej ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (1). W szczególności Komisja:






  — | uchybiła swemu obowiązkowi do zweryfikowania „częściowej”, przedwczesnej, interesownej i nieprawidłowej transpozycji dyrektywy 2014/59/UE dokonanej przez Księstwo Andory, które celowo nie uwzględniło praw i gwarancji akcjonariuszy i deponentów, wprowadzonych w uregulowaniach wspólnotowych jako przeciwwaga wymagana w tego rodzaju procedurach interwencji, a nawet wprowadziła dodatkowe środki stanowiące dyskryminację wobec pozostałych akcjonariuszy oraz |
| --- | --- | --- |

1.

Nieprzestrzeganie Układu monetarnego pomiędzy Unią Europejską a Księstwem Andory i nieprawidłowa, zatwierdzona przez Komisję, transpozycja przez Księstwo Andory dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiającej ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (1). W szczególności Komisja:

—

uchybiła swemu obowiązkowi do zweryfikowania „częściowej”, przedwczesnej, interesownej i nieprawidłowej transpozycji dyrektywy 2014/59/UE dokonanej przez Księstwo Andory, które celowo nie uwzględniło praw i gwarancji akcjonariuszy i deponentów, wprowadzonych w uregulowaniach wspólnotowych jako przeciwwaga wymagana w tego rodzaju procedurach interwencji, a nawet wprowadziła dodatkowe środki stanowiące dyskryminację wobec pozostałych akcjonariuszy oraz

| — | uchybiła swemu obowiązkowi do powiadomienia wspólnego komitetu, oraz w odpowiednim przypadku, Sądu Unii Europejskiej o nieprzestrzeganiu układu przez Księstwo Andory poprzez niezgodną z prawem transpozycję dyrektywy 2014/59/UE, co spowodowało pozbawienie skarżących posiadanych przez nie akcji bez jakiegokolwiek uzasadnienia względami interesu publicznego, z naruszeniem podstawowych zasad takich jak zasada proporcjonalności i bez przewidzenia jakiegokolwiek rodzaju odszkodowania lub rekompensaty na warunkach określonych w ustawie. Wiąże się to z istotnym naruszeniem nadrzędnych zasad systemu lub państwa prawa i praw podstawowych. Komisja oczywiście również nie powiadomiła (nawet obecnie) o uchybieniu przez Księstwo Andory jego zobowiązaniom dla potrzeb rozwiązania układu. |
| --- | --- |

—

uchybiła swemu obowiązkowi do powiadomienia wspólnego komitetu, oraz w odpowiednim przypadku, Sądu Unii Europejskiej o nieprzestrzeganiu układu przez Księstwo Andory poprzez niezgodną z prawem transpozycję dyrektywy 2014/59/UE, co spowodowało pozbawienie skarżących posiadanych przez nie akcji bez jakiegokolwiek uzasadnienia względami interesu publicznego, z naruszeniem podstawowych zasad takich jak zasada proporcjonalności i bez przewidzenia jakiegokolwiek rodzaju odszkodowania lub rekompensaty na warunkach określonych w ustawie. Wiąże się to z istotnym naruszeniem nadrzędnych zasad systemu lub państwa prawa i praw podstawowych. Komisja oczywiście również nie powiadomiła (nawet obecnie) o uchybieniu przez Księstwo Andory jego zobowiązaniom dla potrzeb rozwiązania układu.

| 2. | Naruszenie praw i gwarancji podstawowych skarżących wskazanych zarówno w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, jak i w konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, między innymi: prawa własności, prawa do dobrej administracji, prawa do skutecznego środka prawnego, zasady uzasadnionych oczekiwań i zasady pewności prawa.






  — | W tym zakresie strona skarżąca twierdzi, że uchybienie przez Komisję Europejską ciążącym na niej zobowiązaniom umożliwiło, by po dokonaniu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji Banca Privada de Andorra, wszyscy akcjonariusze, w tym strona skarżąca, będąca posiadaczem 75,52 % akcji przedsiębiorstwa, zostali pozbawieni całości kapitału bez jakiegokolwiek odszkodowania ani bez możliwości wyrażenia sprzeciwu. |
| --- | --- | --- |

2.

Naruszenie praw i gwarancji podstawowych skarżących wskazanych zarówno w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, jak i w konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, między innymi: prawa własności, prawa do dobrej administracji, prawa do skutecznego środka prawnego, zasady uzasadnionych oczekiwań i zasady pewności prawa.

—

W tym zakresie strona skarżąca twierdzi, że uchybienie przez Komisję Europejską ciążącym na niej zobowiązaniom umożliwiło, by po dokonaniu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji Banca Privada de Andorra, wszyscy akcjonariusze, w tym strona skarżąca, będąca posiadaczem 75,52 % akcji przedsiębiorstwa, zostali pozbawieni całości kapitału bez jakiegokolwiek odszkodowania ani bez możliwości wyrażenia sprzeciwu.

| — | Strona skarżąca podnosi także, iż bezczynność głównego gwaranta układu wiązała się z tym, że w andorskim ustawodawstwie nie uznano prawa skarżących do pobrania, po dokonaniu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji BPA (Banca privada de Andorra), takiej samej kwoty, jaką uzyskaliby po zakończeniu standardowego postępowania upadłościowego, które to prawo w sposób wyraźny i wyczerpujący zawierają przepisy Unii Europejskiej w zakresie działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, do których transpozycji było zobowiązane Księstwo Andory na mocy tego układu. |
| --- | --- |

—

Strona skarżąca podnosi także, iż bezczynność głównego gwaranta układu wiązała się z tym, że w andorskim ustawodawstwie nie uznano prawa skarżących do pobrania, po dokonaniu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji BPA (Banca privada de Andorra), takiej samej kwoty, jaką uzyskaliby po zakończeniu standardowego postępowania upadłościowego, które to prawo w sposób wyraźny i wyczerpujący zawierają przepisy Unii Europejskiej w zakresie działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, do których transpozycji było zobowiązane Księstwo Andory na mocy tego układu.

| — | Wreszcie, prawo akcjonariuszy do oceny sytuacji, w jakiej znajdują się po przeprowadzeniu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji finansowej oraz odszkodowania, które w danym przypadku zostały im przyznane ani prawo do wyrażenia sprzeciwu i do ochrony przed powyższym rezultatem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji, nie zostały także włączone do andorskiego porządku prawnego. |
| --- | --- |

—

Wreszcie, prawo akcjonariuszy do oceny sytuacji, w jakiej znajdują się po przeprowadzeniu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji finansowej oraz odszkodowania, które w danym przypadku zostały im przyznane ani prawo do wyrażenia sprzeciwu i do ochrony przed powyższym rezultatem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji, nie zostały także włączone do andorskiego porządku prawnego.

| 3. | Uchybienie przez Komisję Europejską najistotniejszemu, wynikającemu z art. 17 Traktatu o Unii Europejskiej, obowiązkowi w zakresie zapewnienia przestrzegania i stosowania prawa wspólnotowego i traktatów Unii, poprzez umożliwienie, by państwa trzecie naruszały w sposób oczywisty ich postanowienia, co wiąże się z oczywistym naruszeniem pewności prawa, wiarygodności instytucji wspólnotowych i uzasadnionych oczekiwań obywateli wobec instytucji. |
| --- | --- |

3.

Uchybienie przez Komisję Europejską najistotniejszemu, wynikającemu z art. 17 Traktatu o Unii Europejskiej, obowiązkowi w zakresie zapewnienia przestrzegania i stosowania prawa wspólnotowego i traktatów Unii, poprzez umożliwienie, by państwa trzecie naruszały w sposób oczywisty ich postanowienia, co wiąże się z oczywistym naruszeniem pewności prawa, wiarygodności instytucji wspólnotowych i uzasadnionych oczekiwań obywateli wobec instytucji.

| 4. | Stwierdzenie zachowania Unii Europejskiej stanowiącego wystarczająco istotne naruszenie norm prawnych uznających prawa lub chroniących jednostki, którego to zachowania nie można uzasadnić zakresem uznania przyznanym w tych przepisach ani ich złożonością lub brakiem precyzji. To zaniedbanie Komisji spowodowało, że skarżący doznali określonej, rzeczywistej pewnej i materialnej szkody, ponieważ istnieje wyraźny związek przyczynowy między ową szkodą a zachowaniem Komisji. |
| --- | --- |

4.

Stwierdzenie zachowania Unii Europejskiej stanowiącego wystarczająco istotne naruszenie norm prawnych uznających prawa lub chroniących jednostki, którego to zachowania nie można uzasadnić zakresem uznania przyznanym w tych przepisach ani ich złożonością lub brakiem precyzji. To zaniedbanie Komisji spowodowało, że skarżący doznali określonej, rzeczywistej pewnej i materialnej szkody, ponieważ istnieje wyraźny związek przyczynowy między ową szkodą a zachowaniem Komisji.

| 5. | Tytułem pomocniczym, strona skarżąca podnosi odpowiedzialność Komisji Europejskiej za jej zaniedbania przy negocjacjach i podpisaniu Układu monetarnego pomiędzy Unią Europejską a Księstwem Andory, w którym nie przewidziano mechanizmów obrony lub powiadamiania w odniesieniu do zainteresowanych jednostek. |
| --- | --- |

5.

Tytułem pomocniczym, strona skarżąca podnosi odpowiedzialność Komisji Europejskiej za jej zaniedbania przy negocjacjach i podpisaniu Układu monetarnego pomiędzy Unią Europejską a Księstwem Andory, w którym nie przewidziano mechanizmów obrony lub powiadamiania w odniesieniu do zainteresowanych jednostek.

---

(*1)  Informacje usunięto lub zastąpiono w ramach ochrony danych osobowych i/lub poufności.

(1)  Dz.U. 2014 L 173, s. 190.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/67 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/67

---

Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2019 r. – Karlovarské minerální vody / EUIPO – Aguas de San Martín de Veri (VERITEA)

(Sprawa T-28/19)

(2019/C 82/78)

Język skargi: czeski

Strony

Strona skarżąca: Karlovarské minerální vody a.s. (Karlowe Wary, Czechy) (przedstawiciel: adwokat J. Mrázek)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Aguas de San Martín de Veri, SA (Bisaurri, Hiszpania)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Zgłoszenie unijnego znaku towarowego VERITEA – zgłoszenie nr 15 592 876

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 listopada 2018 r. w sprawie R 499/2018-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | oddalenie sprzeciwu; |
| --- | --- |

—

oddalenie sprzeciwu;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/67 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/67

---

Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2019 r. – CRIA i CCCMC / Komisja

(Sprawa T-30/19)

(2019/C 82/79)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: China Rubber Industry Association (CRIA) (Beijing, Chiny) i China Chamber of Commerce of Metals, Minerals & Chemicals Importers & Exporters (CCCMC) (Beijing) (przedstawiciele: R. Antonini, E. Monard i B. Maniatis, prawnicy)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/1579 z dnia 18 października 2018 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych opon pneumatycznych, nowych lub bieżnikowanych, gumowych, w rodzaju stosowanych w autobusach lub samochodach ciężarowych, o wskaźniku nośności przekraczającym 121, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej oraz uchylającego rozporządzenie wykonawcze (UE) 2018/163 w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżących oraz ich odnośnych członków, a także |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/1579 z dnia 18 października 2018 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych opon pneumatycznych, nowych lub bieżnikowanych, gumowych, w rodzaju stosowanych w autobusach lub samochodach ciężarowych, o wskaźniku nośności przekraczającym 121, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej oraz uchylającego rozporządzenie wykonawcze (UE) 2018/163 w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżących oraz ich odnośnych członków, a także

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący tego, że dokonując analizy szkody na podstawie danych ważonych przedsiębiorstw objętych próbą, zaskarżone rozporządzenie narusza art. 3 ust. 1, 2, 5 i 8 oraz art. 17 rozporządzenia (UE) 2016/1036 Parlamentu Europejskiego i Rady (rozporządzenia podstawowego) (1). Nawet przy założeniu, że ważenie byłoby dopuszczalne, sposób, w jaki zostało ono dokonane, powoduje naruszenie art. 3 ust. 2, 3 i 5 oraz art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że dokonując analizy szkody na podstawie danych ważonych przedsiębiorstw objętych próbą, zaskarżone rozporządzenie narusza art. 3 ust. 1, 2, 5 i 8 oraz art. 17 rozporządzenia (UE) 2016/1036 Parlamentu Europejskiego i Rady (rozporządzenia podstawowego) (1). Nawet przy założeniu, że ważenie byłoby dopuszczalne, sposób, w jaki zostało ono dokonane, powoduje naruszenie art. 3 ust. 2, 3 i 5 oraz art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący tego, że włączenie do oceny opon bieżnikowanych nie pozwala Komisji na uzyskanie jakiejkolwiek podstawy umożliwiającej logiczny postęp dochodzenia, powodując naruszenie art. 3 ust. 1, 2, 5, 6 oraz art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. Analiza szkody i związku przyczynowego, która pomija podział na opony nowe i bieżnikowane, nie jest oparta na istniejących dowodach i nie stanowi obiektywnego badania, powodując naruszenie art. 3 ust. 2, 5 i 6 rozporządzenia podstawowego. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że włączenie do oceny opon bieżnikowanych nie pozwala Komisji na uzyskanie jakiejkolwiek podstawy umożliwiającej logiczny postęp dochodzenia, powodując naruszenie art. 3 ust. 1, 2, 5, 6 oraz art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. Analiza szkody i związku przyczynowego, która pomija podział na opony nowe i bieżnikowane, nie jest oparta na istniejących dowodach i nie stanowi obiektywnego badania, powodując naruszenie art. 3 ust. 2, 5 i 6 rozporządzenia podstawowego.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący tego, że ocena skutków cenowych (podcięcie cenowe i zaniżanie cen) oraz określenie poziomu usuwającego szkodę narusza art. 3 ust. 2, art. 3 ust. 3 i art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, ponieważ nie uwzględniono znacznie wyższego kosztu nowej opony na kilometr w porównaniu z oponą bieżnikowaną oraz oparto się na skonstruowanych cenach eksportowych. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący tego, że ocena skutków cenowych (podcięcie cenowe i zaniżanie cen) oraz określenie poziomu usuwającego szkodę narusza art. 3 ust. 2, art. 3 ust. 3 i art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, ponieważ nie uwzględniono znacznie wyższego kosztu nowej opony na kilometr w porównaniu z oponą bieżnikowaną oraz oparto się na skonstruowanych cenach eksportowych.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący tego, że niespójności, nielogiczności i brak istniejącej lub obiektywnej podstawy dowodowej dla analizy związku przyczynowego narusza art. 3 ust. 2 i 6 rozporządzenia podstawowego. W zaskarżonym rozporządzeniu nie zbadano również w odpowiedni sposób innych znanych czynników w celu zapewnienia, że szkoda spowodowana przez te inne czynniki nie jest przypisywana przywozowi po cenach dumpingowych, co narusza art. 3 ust. 2 i 7 rozporządzenia podstawowego. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący tego, że niespójności, nielogiczności i brak istniejącej lub obiektywnej podstawy dowodowej dla analizy związku przyczynowego narusza art. 3 ust. 2 i 6 rozporządzenia podstawowego. W zaskarżonym rozporządzeniu nie zbadano również w odpowiedni sposób innych znanych czynników w celu zapewnienia, że szkoda spowodowana przez te inne czynniki nie jest przypisywana przywozowi po cenach dumpingowych, co narusza art. 3 ust. 2 i 7 rozporządzenia podstawowego.

| 5. | Zarzut piąty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo skarżących do obrony oraz art. 6 ust. 7, art. 19 ust. 1, 2, 3 oraz art. 20 ust. 2, 4 rozporządzenia podstawowego, ponieważ nie ujawniła skarżącym i nie zapewniła im dostępu do informacji istotnych z punktu widzenia ustaleń dotyczących szkody i dumpingu. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo skarżących do obrony oraz art. 6 ust. 7, art. 19 ust. 1, 2, 3 oraz art. 20 ust. 2, 4 rozporządzenia podstawowego, ponieważ nie ujawniła skarżącym i nie zapewniła im dostępu do informacji istotnych z punktu widzenia ustaleń dotyczących szkody i dumpingu.

| 6. | Zarzut szósty dotyczący tego, że dostosowanie dotyczące podatków pośrednich narusza art. 2 ust. 10 lit. b) i art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego. |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty dotyczący tego, że dostosowanie dotyczące podatków pośrednich narusza art. 2 ust. 10 lit. b) i art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego.

---

(1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej, Dz.U. 2016, L 176, s. 21.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/69 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/69

---

Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2019 r. – Cimpress Schweiz / EUIPO – Impress Media (CIMPRESS)

(Sprawa T-37/19)

(2019/C 82/80)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Cimpress Schweiz GmbH (Winterthur, Szwajcaria) (przedstawiciele: C. Eckhartt, P. Böhner i A. von Mühlendahl, Rechtsanwälte)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Impress Media GmbH (Mönchengladbach, Niemcy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy CIMPRESS – unijny znak towarowy nr 13 147 624

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 października 2018 r. w sprawach połączonych R 1716/2017-2 i R 1786/2017-2

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | na żądanie strony skarżącej stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów strony pozwanej z dnia 13 czerwca 2017 r. w postępowaniu nr B 2 493 933 oddalenie sprzeciwu spółki Impress Media GmbH wobec rejestracji znaku towarowego CIMPRESS nr 13147624; |
| --- | --- |

—

na żądanie strony skarżącej stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów strony pozwanej z dnia 13 czerwca 2017 r. w postępowaniu nr B 2 493 933 oddalenie sprzeciwu spółki Impress Media GmbH wobec rejestracji znaku towarowego CIMPRESS nr 13147624;

| — | obciążenie EUIPO oraz spółki Impress Media GmbH, jeżeli przystąpi do sprawy w charakterze interwenienta, kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO oraz spółki Impress Media GmbH, jeżeli przystąpi do sprawy w charakterze interwenienta, kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 8 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 4.3.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 82/69 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/69

---

Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2019 r. – Volkswagen / EUIPO (CROSS)

(Sprawa T-42/19)

(2019/C 82/81)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Volkswagen AG (Wolfsburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci F. Thiering i L. Steidle)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „CROSS” – zgłoszenie nr 16 366 528

Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 listopada 2018 r. w sprawie R 2500/2017-1

Żądanie

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddalono w niej odwołanie wniesione przez skarżącą, i dopuszczenie zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 163 66 528 do rejestracji dla wszystkich towarów i usług; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddalono w niej odwołanie wniesione przez skarżącą, i dopuszczenie zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 163 66 528 do rejestracji dla wszystkich towarów i usług;

| — | posiłkowo, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddalono w niej odwołanie wniesione przez skarżącą, i przekazanie sprawy Pierwszej Izbie Odwoławczej EUIPO; |
| --- | --- |

—

posiłkowo, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddalono w niej odwołanie wniesione przez skarżącą, i przekazanie sprawy Pierwszej Izbie Odwoławczej EUIPO;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | Naruszenie zasady równego traktowania i obowiązku uzasadnienia. |
| --- | --- |

—

Naruszenie zasady równego traktowania i obowiązku uzasadnienia.

---