# Dziennik Urzędowy C 282/25 s

| | ISSN 1977-1002 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 282 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Tom 5725 sierpnia 2014 |

ISSN 1977-1002

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 282

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Tom 5725 sierpnia 2014

---

| Powiadomienie nr | Spis treśći | Strona |
| --- | --- | --- |
| | IV   Informacje |
| | INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej |
| 2014/C 282/01 | Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej | 1 |

Powiadomienie nr

Spis treśći

Strona

IV   Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

2014/C 282/01

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

1

| | V   Ogłoszenia |
| --- | --- |
| | POSTĘPOWANIA SĄDOWE |
| | Trybunał Sprawiedliwości |
| 2014/C 282/02 | Sprawa C-578/11 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 czerwca 2014 r. – Deltafina SpA przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Włoski rynek zakupu i pierwszego przetworzenia surowca tytoniowego — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Zwalnianie z grzywien — Obowiązek współpracy — Prawo do obrony — Granice kontroli sądowej — Prawo do rzetelnego procesu — Przesłuchanie świadków lub stron — Rozsądny termin — Zasada równego traktowania) | 2 |
| 2014/C 282/03 | Sprawa C-243/12 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. – FLS Plast A/S przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Sektor worków przemysłowych z plastiku — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Nieograniczone prawo orzekania przez Sąd — Obowiązek uzasadnienia — Przypisanie spółce dominującej naruszenia popełnionego przez spółkę zależną — Odpowiedzialność spółki dominującej za zapłatę grzywny nałożonej na spółkę zależną — Proporcjonalność — Postępowanie przed Sądem — Rozsądny termin na wydanie orzeczenia) | 2 |
| 2014/C 282/04 | Sprawa C-377/12: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 11 czerwca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Decyzja Rady 2012/272/UE w sprawie podpisania, w imieniu Unii, umowy ramowej o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską a Republiką Filipin — Wybór podstawy prawnej — Artykuły 79 TFUE, 91 TFUE, 100 TFUE, 191 TFUE i 209 TFUE — Readmisja obywateli państw trzecich — Transport — Środowisko naturalne — Współpraca na rzecz rozwoju) | 3 |
| 2014/C 282/05 | Sprawa C-461/12: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te’s-Hertogenbosch – Niderlandy) – Granton Advertising BV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst Haaglanden/kantoor Den Haag [Odesłanie prejudycjalne — Szósta dyrektywa VAT — Zwolnienia — Artykuł 13 część B lit. d) pkt 3 i 5 — Pojęcia innych rodzajów papierów wartościowych i innych papierów handlowych — System promocji sprzedaży — Karta rabatowa — Podstawa opodatkowania] | 4 |
| 2014/C 282/06 | Sprawy połączone C-501/12 do C-506/12, C-540/12 i C-541/12: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin – Niemcy) – Thomas Specht (C-501/12), Jens Schombera (C-502/12), Alexander Wieland (C-503/12), Uwe Schönefeld (C-504/12), Antje Wilke (C-505/12), Gerd Schini (C-506/12), Rena Schmeel (C-540/12) i Ralf Schuster (C-541/12) przeciwko Land Berlin, Bundesrepublik Deutschland (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 2000/78/WE — Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy — Artykuł 2, art. 3 ust. 1 lit. c) i art. 6 ust. 1 — Dyskryminacja bezpośrednia ze względu na wiek — Wynagrodzenie podstawowe urzędników, którego wysokość zależy od wieku — Uregulowanie przejściowe — Utrzymywanie się odmiennego traktowania — Uzasadnienie — Prawo do odszkodowania — Odpowiedzialność państwa członkowskiego — Zasady równoważności i skuteczności) | 4 |
| 2014/C 282/07 | Sprawa C-507/12: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom – Zjednoczone Królestwo) – Jessy Saint Prix przeciwko Secretary of State for Work and Pensions (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 45 TFUE — Dyrektywa 2004/38/WE — Artykuł 7 — Pojęcie pracownika — Obywatelka Unii Europejskiej, która zaprzestała pracy ze względu na ograniczenia związane z ciążą i okresem poporodowym) | 5 |
| 2014/C 282/08 | Sprawa C-531/12 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. – Commune de Millau, Société d’économie mixte d’équipement de l’Aveyron (SEMEA) przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Klauzula arbitrażowa — Umowa dotacji dotycząca działania na rzecz rozwoju lokalnego — Zwrot części wypłaconych zaliczek — Przejęcie długu — Właściwość Sądu — Przedawnienie — Odpowiedzialność Komisji) | 6 |
| 2014/C 282/09 | Sprawa C-556/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret – Dania) – TDC A/S przeciwko Teleklagenævnet [Odesłanie prejudycjalne — Sieci i usługi łączności elektronicznej — Dyrektywa 2002/19/WE — Artykuł 2 lit. a) — Dostęp do specyficznych elementów sieci oraz do urządzeń towarzyszących i ich użytkowanie — Artykuły 5, 8, 12 i 13 — Właściwość krajowych organów regulacyjnych — Obowiązek związany z dostępem do specyficznych elementów sieci oraz do urządzeń towarzyszących i z ich użytkowaniem — Przedsiębiorstwo posiadające znaczącą pozycję na danym rynku — Przyłącze kablowe łączące znajdujący się w sieci dostępowej punkt rozdzielczy i znajdujący się u użytkownika końcowego punkt końcowy sieci — Proporcjonalność obowiązku uwzględniania uzasadnionych wniosków o dostęp do specyficznych elementów sieci oraz do urządzeń towarzyszących i o ich użytkowanie — Dyrektywa 2002/21/WE — Artykuł 8 — Ogólne założenia służące realizacji zadań krajowych organów regulacyjnych] | 7 |
| 2014/C 282/10 | Sprawa C-574/12: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – Centro Hospitalar de Setúbal, EPE, Serviço de Utilização Comum dos Hospitais (SUCH) przeciwko Eurest Portugal – Sociedade Europeia de Restaurantes Lda [Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne na usługi — Dyrektywa 2004/18/WE — Udzielenie zamówienia bez wszczęcia postępowania przetargowego (tzw. zamówienie in house) — Wykonawca zamówienia prawnie wyodrębniony od instytucji zamawiającej — Centrum świadczenia usług obsługi i wsparcia dla szpitali — Stowarzyszenie pożytku publicznego nieposiadające celu zarobkowego — Większość członków składająca się z instytucji zamawiających — Mniejszość członków składająca się z podmiotów prawa prywatnego, organizacji charytatywnych nieposiadających celu zarobkowego — Działalność w wysokości co najmniej 80 % rocznego obrotu prowadzona na rzecz członków] | 8 |
| 2014/C 282/11 | Sprawa C-11/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht – Niemcy) – Bayer CropScience AG przeciwko Deutsches Patent- und Markenamt (Odesłanie prejudycjalne — Prawo patentowe — Środki ochrony roślin — Dodatkowe świadectwo ochronne — Rozporządzenie (WE) nr 1610/96 — Artykuły 1 i 3 — Pojęcia produktu i substancji czynnej — Sejfner) | 8 |
| 2014/C 282/12 | Sprawy połączone C-39/13 – C-41/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam – Niderlandy) – Inspecteur van de Belastingdienst/Noord/kantoor Groningen przeciwko SCA Group Holding BV (C-39/13), X AG i in.. przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst Amsterdam (C-40/13), Inspecteur van de Belastingdienst Holland-Noord/kantoor Zaandam przeciwko MSA International Holdings BV, MSA Nederland BV (C-41/13) (Swoboda przedsiębiorczości — Podatek dochodowy od osób prawnych — Jeden podmiot podatkowy złożony ze spółek tej samej grupy — Wniosek — Podstawy odmowy — Sytuacja, w której siedziba jednej lub kilku spółek zależnych, lub siedziba spółki dominującej znajduje się w innym państwie członkowskim — Brak stałego zakładu w państwie opodatkowania) | 9 |
| 2014/C 282/13 | Sprawy połączone C-53/13 i C-80/13: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Krajský soud v Ostravě oraz Nejvyšší správní soud – Republika Czeska) – Strojírny Prostějov a.s. (C-53/13) i ACO Industries Tábor s.r.o. (C-80/13) przeciwko Odvolací finanční ředitelství (Swoboda świadczenia usług — Agencja pracy tymczasowej — Delegowanie pracowników przez agencję mającą siedzibę w innym państwie członkowskim — Ograniczenie — Przedsiębiorstwo wykorzystujące siłę roboczą — Pobór u źródła podatku dochodowego od tych pracowników — Obowiązek — Zapłata na rzecz budżetu państwa — Obowiązek — Przypadek pracowników oddelegowanych przez agencję krajową — Brak takich obowiązków) | 10 |
| 2014/C 282/14 | Sprawa C-75/13: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – SEK Zollagentur GmbH przeciwko Hauptzollamt Gießen (Unia celna i wspólna taryfa celna — Usunięcie towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym spod dozoru celnego — Powstanie długu celnego) | 10 |
| 2014/C 282/15 | Sprawa C-118/13: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Hamm – Niemcy) – Gülay Bollacke przeciwko K + K Klaas & Kock B.V. & Co. KG (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 2003/88/WE — Organizacja czasu pracy — Coroczny płatny urlop — Ekwiwalent pieniężny w wypadku zgonu) | 11 |
| 2014/C 282/16 | Sprawa C-156/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof - Niemcy) – Digibet Ltd, Gert Albers przeciwko Westdeutsche Lotterie GmbH & Co. OHG (Odesłanie prejudycjalne — Swoboda świadczenia usług — Artykuł 56 TFUE — Gry losowe — Uregulowanie przewidujące zakazy dotyczące gier losowych w Internecie, których nie stosowano w określonym czasie w jednej jednostce federalnej państwa członkowskiego — Spójność — Proporcjonalność) | 12 |
| 2014/C 282/17 | Sprawy połączone C-217/13 i C- 218/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht - Niemcy) – Oberbank AG (C-217/13), Banco Santander SA (C-218/13), Santander Consumer Bank AG (C-218/13) przeciwko Deutscher Sparkassen- und Giroverband eV (Odesłanie prejudycjalne — Znaki towarowe — Dyrektywa 2008/95/WE — Artykuł 3 ust. 1 i 3 — Znak towarowy w postaci bezkonturowego koloru czerwonego, zarejestrowany dla usług bankowych — Wniosek o unieważnienie prawa do znaku towarowego — Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania — Dowód — Badanie opinii — Moment, w którym musi być nabyty charakter odróżniający w następstwie używania — Ciężar dowodu) | 12 |
| 2014/C 282/18 | Sprawa C-314/13: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas – Litwa) – Užsienio reikalų ministerija, Finansinių nusikaltimų tyrimo tarnyba przeciwko Władimirowi Pieftiewowi, BelTechExport ZAO, Sport-pari ZAO, BT Telecommunications PUE (Odesłanie prejudycjalne — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Białorusi — Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych — Odstępstwa — Wypłata honorariów związanych z usługami prawnymi — Uprawnienia dyskrecjonalne właściwego organu krajowego — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Znaczenie bezprawnego pochodzenia funduszy — Brak) | 13 |
| 2014/C 282/19 | Sprawa C-330/13: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Burgas – Bułgaria) – Łukojł Neftochim Burgas AD przeciwko Naczałnik na Mitniczeski punkt Pristaniszte Burgas Centyr pri Mitnica Burgas (Odesłanie prejudycjalne — Wspólna taryfa celna — Nomenklatura scalona — Klasyfikacja towarów — Towar opisany jako olej ciężki, olej smarowy lub pozostały olej do przeprowadzenia procesu specyficznego — Pozycje 2707 i 2710 — Składniki aromatyczne i składniki niearomatyczne — Związek między Nomenklaturą scaloną a Systemem Zharmonizowanym) | 14 |
| 2014/C 282/20 | Sprawa C-345/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court – Irlandia) – Karen Millen Fashions Ltd przeciwko Dunnes Stores, Dunnes Stores (Limerick) Ltd [Rozporządzenie (WE) nr 6/2002 — Wzór wspólnotowy — Artykuł 6 — Indywidualny charakter — Inne całościowe wrażenie — Artykuł 85 ust. 2 — Niezarejestrowany wzór wspólnotowy — Ważność — Przesłanki — Ciężar dowodu] | 15 |
| 2014/C 282/21 | Sprawa C-377/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 czerwca 2014 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia] – Ascendi Beiras Litoral e Alta, Auto Estradas das Beiras Litoral e Alta, SA przeciwko Autoridade Tributária e Aduaneira (Odesłanie prejudycjalne — Pojęcie sądu państwa członkowskiego — Tribunal Arbitral Tributário — Dyrektywa 69/335/EWG — Artykuły 4 i 7 — Podwyższenie kapitału zakładowego spółki kapitałowej — Opłata skarbowa obowiązująca w dniu 1 lipca 1984 r. — Późniejsze zniesienie tej opłaty skarbowej, a następnie ponowne jej wprowadzenie) | 16 |
| 2014/C 282/22 | Sprawa C-166/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 7 kwietnia 2014 r. – MedEval – Qualitäts-, Leistungs- und Struktur-Evaluierung im Gesundheitswesen GmbH przeciwko Bundesvergabeamt | 16 |
| 2014/C 282/23 | Sprawa C-224/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 27 lutego 2014 r. w sprawie T-226/12 Lidl Stiftung & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 7 maja 2014 r. przez Lidl Stiftung & Co. KG | 17 |
| 2014/C 282/24 | Sprawa C-237/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 27 lutego 2014 r. w sprawie T-225/12 Lidl Stiftung & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 13 maja 2014 r. przez Lidl Stiftung & Co. KG | 18 |
| 2014/C 282/25 | Sprawa C-266/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Nacional (Hiszpania) w dniu 2 czerwca 2014 r. – Federación de Servicios Privados del sindicato Comisiones obreras (CC.OO.) przeciwko Tyco Integrated Security S.L. i Tyco Integrated Fire & Security Corporation Servicios S.A. | 19 |
| 2014/C 282/26 | Sprawa C-267/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 14 marca 2014 r. w sprawie T-297/11 Buzzi Unicem SpA przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 30 maja 2014 r. przez Buzzi Unicem SpA | 20 |
| 2014/C 282/27 | Sprawa C-268/14 P: Odwołanie od wyroku Sadu (szósta izba) wydanego w dniu 14 marca 2014 r. w sprawie T-305/11, Italmobiliare SpA przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 30 maja 2014 r. przez Italmobiliare SpA | 21 |
| 2014/C 282/28 | Sprawa C-271/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 4 czerwca 2014 r. – LFB Biomédicaments, Association des déficitaires en Alpha 1 Antitrypsine (Association ADAAT Alpha 1-France) przeciwko Ministre du travail, de l’emploi et de la santé, Ministre du budget, des comptes publics et de la réforme de l’Etat | 23 |
| 2014/C 282/29 | Sprawa C-273/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 5 czerwca 2014 r. – Pierre Fabre Médicament przeciwko Ministre du budget, des comptes publics et de la réforme de l'Etat, Ministre des affaires sociales et de la santé | 23 |
| 2014/C 282/30 | Sprawa C-292/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 13 czerwca 2014 r. – Republika Grecka przeciwko Stefanos Stroumpoulis i in. | 24 |
| | Sąd |
| 2014/C 282/31 | Sprawa T-137/09 RENV: Wyrok Sądu z dnia 12 czerwca 2014 r. – Nike International przeciwko OHIM – Muñoz Molina (R 10) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego R10 — Niezarejestrowany wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy R10 — Przeniesienie prawa do krajowego znaku towarowego — Dowód posiadania wcześniejszego znaku towarowego) | 25 |
| 2014/C 282/32 | Sprawa T-16/11: Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2014 r. – Niderlandy przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Gwarancji — EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Wydatki dokonane w ramach europejskiego systemu kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej — Prawo do obrony) | 25 |
| 2014/C 282/33 | Sprawa T-644/11 P: Wyrok Sądu z dnia 4 lipca 2014 r. – Kimman przeciwko Komisji (Odwołanie — Odwołanie wzajemne — Służba publiczna — Urzędnicy — Ocena — Sprawozdanie z oceny — Postępowanie w sprawie oceny za 2009 r. — Zasada zgodności pomiędzy skargą a zażaleniem — Artykuł 91 ust. 2 regulaminu pracowniczego — Opinia grupy ad hoc — Przeinaczenie — Obowiązek uzasadnienia — Oczywisty błąd w ocenie) | 26 |
| 2014/C 282/34 | Sprawa T-184/12: Wyrok Sądu z dnia 9 lipca 2014 r. – Moonich Produktkonzepte & Realisierung. przeciwko OHIM – Thermofilm Australia (HEATSTRIP) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego HEATSTRIP — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuły 75 i 76 rozporządzenia nr 207/2009) | 27 |
| 2014/C 282/35 | Sprawa T-203/12: Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2014 r. – Alchaar przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii — Umieszczenie jednostki w wykazach osób objętych środkami ograniczającymi — Powiązania z reżimem — Prawo do obrony — Prawo do rzetelnego procesu — Obowiązek uzasadnienia — Ciężar dowodu — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Proporcjonalność — Prawo własności — Prawo do życia prywatnego) | 27 |
| 2014/C 282/36 | Sprawa T-239/12: Wyrok Sądu z dnia 1 lipca 2014 r. – Jyoti Ceramic Industries przeciwko OHIM – DeguDent (ZIECON) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego ZIECON — Wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy CERCON — Względna podstawa odmowy — Prawdopodobieństwo wprowadzenie w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Badanie stanu faktycznego z urzędu — Artykuł 76 rozporządzenia nr 207/2009] | 28 |
| 2014/C 282/37 | Sprawy połączone T-319/12 i T-321/12: Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2014 r. – Hiszpania przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Przemysł filmowy — Pomoc na budowę i prowadzenie działalności kompleksu studiów filmowych — Decyzja uznając pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem — Kryterium inwestora prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej — Krajowa pomoc regionalna — Pomoc przeznaczona na promocję kulturą — Obowiązek uzasadnienia) | 29 |
| 2014/C 282/38 | Sprawy połączone T-329/12 i T-74/13: Wyrok Sądu z dnia 9 lipca 2014 r. – Al-Tabbaa przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii — Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych — Ograniczenia wjazdu i przejazdu przez terytorium Unii — Prawo do obrony — Prawo do skutecznego środka prawnego przed sądem — Obowiązek uzasadnienia — Błąd w ocenie) | 29 |
| 2014/C 282/39 | Sprawa T-520/12: Wyrok Sądu z dnia 9 lipca 2014 r. – Pågen Trademark przeciwko OHIM (gifflar) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego gifflar — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009] | 30 |
| 2014/C 282/40 | Sprawa T-565/12: Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2014 r. – National Iranian Tanker Company przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu przeciwdziałania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Obowiązek uzasadnienia — Błąd w ocenie — Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności) | 31 |
| 2014/C 282/41 | Sprawa T-1/13: Wyrok Sądu z dnia 4 lipca 2014 r. – Advance Magazine Publishers przeciwko OHIM – Montres Tudor (GLAMOUR) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GLAMOUR — Wcześniejszy międzynarodowy znak towarowy TUDOR GLAMOUR — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009] | 32 |
| 2014/C 282/42 | Sprawa T-20/13 P: Wyrok Sądu z dnia 26 czerwca 2014 r. – Marcuccio przeciwko Komisji (Odesłanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Renty i zasiłki inwalidzkie — Przeniesienie w stan spoczynku z powodu niepełnosprawności — Komitet ds. inwalidztwa — Skład — Wyznaczenie lekarzy — Bezczynność zainteresowanego urzędnika w zakresie wyznaczenia drugiego lekarza — Wyznaczenie drugiego lekarza przez prezesa Trybunału — Wyznaczenie trzeciego lekarza w drodze porozumienia pomiędzy wyznaczonymi pierwszym i drugim lekarzem — Artykuł 7 załącznika II do regulaminu pracowniczego — Oddalenie skargi w pierwszej instancji po przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd) | 32 |
| 2014/C 282/43 | Sprawa T-155/13: Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2014 r. – Zanjani przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu przeciwdziałania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Ograniczenia dopuszczania — Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin do wniesienia skargi — Dopuszczalność — Obowiązek uzasadnienia — Błąd w ocenie — Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności) | 33 |
| 2014/C 282/44 | Sprawa T-157/13: Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2014 r. – Sorinet Commercial Trust Bankers przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu przeciwdziałania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin do wniesienia skargi — Termin na dostosowanie żądań — Dopuszczalność — Obowiązek uzasadnienia — Błąd w ocenie — Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności) | 34 |
| 2014/C 282/45 | Sprawa T-181/13: Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2014 r. – Sharif University of Technology przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu przeciwdziałania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin do wniesienia skargi — Dopuszczalność — Obowiązek uzasadnienia — Błąd w ocenie) | 35 |
| 2014/C 282/46 | Sprawa T-345/13: Wyrok Sądu z dnia 4 lipca 2014 r. – Construcción, Promociones e Instalaciones przeciwko OHIM – Copisa Proyectos y Mantenimientos Industriales (CPI COPISA INDUSTRIAL) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego CPI COPISA INDUSTRIAL — Wcześniejszy graficzny hiszpański znak towarowy Cpi construcción promociones e instalaciones, s.a. i wcześniejsza nazwa handlowa Construcción, Promociones e Instalaciones, S.A.-C.P.I. — Względne podstawy odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Brak dowodu rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego — Brak dowodu używania w obrocie handlowym wcześniejszej nazwy handlowej) | 36 |
| 2014/C 282/47 | Sprawa T-480/13: Wyrok Sądu z dnia 1 lipca 2014 r. – You-View.tv przeciwko OHIM – YouView TV (YouView+) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego YouView+ — Wcześniejszy obowiązujący w Beneluksie graficzny znak towarowy You View You-View.tv — Przedstawienie dokumentów z opóźnieniem — Swoboda uznania przyznana przez art. 76 ust. 2 rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Pojęcie przepisu stanowiącego inaczej — zasada 20 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95] | 36 |
| 2014/C 282/48 | Sprawa T-242/14: Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2014 r. – The Smiley Company przeciwko OHIM (kształt twarzy) | 37 |
| 2014/C 282/49 | Sprawa T-243/14: Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2014 r. – The Smiley Company przeciwko OHIM (kształt twarzy) | 38 |
| 2014/C 282/50 | Sprawa T-244/14: Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2014 r. – The Smiley Company przeciwko OHIM (kształt twarzy w formie gwiazdy) | 38 |
| 2014/C 282/51 | Sprawa T-382/14: Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2014 r. – Rintisch przeciwko OHIM – Compagnie laitière européenne (PROTICURD) | 39 |
| 2014/C 282/52 | Sprawa T-411/14: Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2014 r. – Coca-Cola przeciwko OHIM (Kształt butelki) | 39 |
| 2014/C 282/53 | Sprawa T-418/14: Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2014 r. – Sina Bank przeciwko Radzie | 40 |
| 2014/C 282/54 | Sprawa T-419/14: Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2014 r. – The Goldman Sachs Group przeciwko Komisji | 41 |
| 2014/C 282/55 | Sprawa T-431/14: Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2014 r. – Volkswagen przeciwko OHIM (CHOICE) | 42 |
| 2014/C 282/56 | Sprawa T-434/14: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2014 r. – Arbuzov przeciwko Radzie | 42 |
| 2014/C 282/57 | Sprawa T-437/14: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2014 r. – Zjednoczone Królestwo przeciwko Komisji | 43 |
| 2014/C 282/58 | Sprawa T-438/14: Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2014 r. – Silec Cable i General Cable przeciwko Komisji | 44 |
| 2014/C 282/59 | Sprawa T-439/14: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2014 r. – LS Cable & System przeciwko Komisji | 45 |
| 2014/C 282/60 | Sprawa T-446/14: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2014 r. – Taihan Electric Wire przeciwko Komisji | 46 |
| 2014/C 282/61 | Sprawa T-447/14: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2014 r. – nkt cables i NKT Holding przeciwko Komisji | 47 |
| 2014/C 282/62 | Sprawa T-448/14: Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2014 r. – Hitachi Metals przeciwko Komisji | 48 |
| 2014/C 282/63 | Sprawa T-449/14: Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2014 r. – Nexans France i Nexans przeciwko Komisji | 49 |
| 2014/C 282/64 | Sprawa T-487/14: Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2014 r. –CHEMK przeciwko Komisji Europejskiej | 49 |
| 2014/C 282/65 | Sprawa T-488/14: Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2014 r. – Mdr Inversiones przeciwko Komisji | 50 |
| 2014/C 282/66 | Sprawa T-489/14: Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2014 r. – Espacio Activos Financieros przeciwko Komisji Europejskiej | 51 |
| 2014/C 282/67 | Sprawa T-491/14: Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2014 r. – Bodegas Muga przeciwko Komisji Europejskiej | 51 |
| 2014/C 282/68 | Sprawa T-492/14: Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2014 r. – La Perla przeciwko OHIM – Alva Management (LA PERLA) | 52 |
| 2014/C 282/69 | Sprawa T-500/14: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2014 r. – Derivados del Flúor przeciwko Komisji | 53 |
| 2014/C 282/70 | Sprawa T-501/14: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2014 r. – Fami-Cuatro de Inversiones, SA przeciwko Komisja Europejska | 53 |
| 2014/C 282/71 | Sprawa T-502/14: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2014 r. – Torrevisa przeciwko Komisji | 54 |
| 2014/C 282/72 | Sprawa T-503/14: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2014 r. – Euroways przeciwko Komisji | 54 |
| 2014/C 282/73 | Sprawa T-504/14: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2014 r. – Sertrans Catalunya przeciwko Komisji | 55 |
| 2014/C 282/74 | Sprawa T-506/14: Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2014 r. – Grandi Navi Veloci przeciwko Komisji | 55 |

V   Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

2014/C 282/02

Sprawa C-578/11 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 czerwca 2014 r. – Deltafina SpA przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Włoski rynek zakupu i pierwszego przetworzenia surowca tytoniowego — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Zwalnianie z grzywien — Obowiązek współpracy — Prawo do obrony — Granice kontroli sądowej — Prawo do rzetelnego procesu — Przesłuchanie świadków lub stron — Rozsądny termin — Zasada równego traktowania)

2

2014/C 282/03

Sprawa C-243/12 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. – FLS Plast A/S przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Sektor worków przemysłowych z plastiku — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Nieograniczone prawo orzekania przez Sąd — Obowiązek uzasadnienia — Przypisanie spółce dominującej naruszenia popełnionego przez spółkę zależną — Odpowiedzialność spółki dominującej za zapłatę grzywny nałożonej na spółkę zależną — Proporcjonalność — Postępowanie przed Sądem — Rozsądny termin na wydanie orzeczenia)

2

2014/C 282/04

Sprawa C-377/12: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 11 czerwca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Decyzja Rady 2012/272/UE w sprawie podpisania, w imieniu Unii, umowy ramowej o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską a Republiką Filipin — Wybór podstawy prawnej — Artykuły 79 TFUE, 91 TFUE, 100 TFUE, 191 TFUE i 209 TFUE — Readmisja obywateli państw trzecich — Transport — Środowisko naturalne — Współpraca na rzecz rozwoju)

3

2014/C 282/05

Sprawa C-461/12: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te’s-Hertogenbosch – Niderlandy) – Granton Advertising BV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst Haaglanden/kantoor Den Haag [Odesłanie prejudycjalne — Szósta dyrektywa VAT — Zwolnienia — Artykuł 13 część B lit. d) pkt 3 i 5 — Pojęcia innych rodzajów papierów wartościowych i innych papierów handlowych — System promocji sprzedaży — Karta rabatowa — Podstawa opodatkowania]

4

2014/C 282/06

Sprawy połączone C-501/12 do C-506/12, C-540/12 i C-541/12: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin – Niemcy) – Thomas Specht (C-501/12), Jens Schombera (C-502/12), Alexander Wieland (C-503/12), Uwe Schönefeld (C-504/12), Antje Wilke (C-505/12), Gerd Schini (C-506/12), Rena Schmeel (C-540/12) i Ralf Schuster (C-541/12) przeciwko Land Berlin, Bundesrepublik Deutschland (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 2000/78/WE — Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy — Artykuł 2, art. 3 ust. 1 lit. c) i art. 6 ust. 1 — Dyskryminacja bezpośrednia ze względu na wiek — Wynagrodzenie podstawowe urzędników, którego wysokość zależy od wieku — Uregulowanie przejściowe — Utrzymywanie się odmiennego traktowania — Uzasadnienie — Prawo do odszkodowania — Odpowiedzialność państwa członkowskiego — Zasady równoważności i skuteczności)

4

2014/C 282/07

Sprawa C-507/12: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom – Zjednoczone Królestwo) – Jessy Saint Prix przeciwko Secretary of State for Work and Pensions (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 45 TFUE — Dyrektywa 2004/38/WE — Artykuł 7 — Pojęcie pracownika — Obywatelka Unii Europejskiej, która zaprzestała pracy ze względu na ograniczenia związane z ciążą i okresem poporodowym)

5

2014/C 282/08

Sprawa C-531/12 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. – Commune de Millau, Société d’économie mixte d’équipement de l’Aveyron (SEMEA) przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Klauzula arbitrażowa — Umowa dotacji dotycząca działania na rzecz rozwoju lokalnego — Zwrot części wypłaconych zaliczek — Przejęcie długu — Właściwość Sądu — Przedawnienie — Odpowiedzialność Komisji)

6

2014/C 282/09

Sprawa C-556/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret – Dania) – TDC A/S przeciwko Teleklagenævnet [Odesłanie prejudycjalne — Sieci i usługi łączności elektronicznej — Dyrektywa 2002/19/WE — Artykuł 2 lit. a) — Dostęp do specyficznych elementów sieci oraz do urządzeń towarzyszących i ich użytkowanie — Artykuły 5, 8, 12 i 13 — Właściwość krajowych organów regulacyjnych — Obowiązek związany z dostępem do specyficznych elementów sieci oraz do urządzeń towarzyszących i z ich użytkowaniem — Przedsiębiorstwo posiadające znaczącą pozycję na danym rynku — Przyłącze kablowe łączące znajdujący się w sieci dostępowej punkt rozdzielczy i znajdujący się u użytkownika końcowego punkt końcowy sieci — Proporcjonalność obowiązku uwzględniania uzasadnionych wniosków o dostęp do specyficznych elementów sieci oraz do urządzeń towarzyszących i o ich użytkowanie — Dyrektywa 2002/21/WE — Artykuł 8 — Ogólne założenia służące realizacji zadań krajowych organów regulacyjnych]

7

2014/C 282/10

Sprawa C-574/12: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – Centro Hospitalar de Setúbal, EPE, Serviço de Utilização Comum dos Hospitais (SUCH) przeciwko Eurest Portugal – Sociedade Europeia de Restaurantes Lda [Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne na usługi — Dyrektywa 2004/18/WE — Udzielenie zamówienia bez wszczęcia postępowania przetargowego (tzw. zamówienie in house) — Wykonawca zamówienia prawnie wyodrębniony od instytucji zamawiającej — Centrum świadczenia usług obsługi i wsparcia dla szpitali — Stowarzyszenie pożytku publicznego nieposiadające celu zarobkowego — Większość członków składająca się z instytucji zamawiających — Mniejszość członków składająca się z podmiotów prawa prywatnego, organizacji charytatywnych nieposiadających celu zarobkowego — Działalność w wysokości co najmniej 80 % rocznego obrotu prowadzona na rzecz członków]

8

2014/C 282/11

Sprawa C-11/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht – Niemcy) – Bayer CropScience AG przeciwko Deutsches Patent- und Markenamt (Odesłanie prejudycjalne — Prawo patentowe — Środki ochrony roślin — Dodatkowe świadectwo ochronne — Rozporządzenie (WE) nr 1610/96 — Artykuły 1 i 3 — Pojęcia produktu i substancji czynnej — Sejfner)

8

2014/C 282/12

Sprawy połączone C-39/13 – C-41/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam – Niderlandy) – Inspecteur van de Belastingdienst/Noord/kantoor Groningen przeciwko SCA Group Holding BV (C-39/13), X AG i in.. przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst Amsterdam (C-40/13), Inspecteur van de Belastingdienst Holland-Noord/kantoor Zaandam przeciwko MSA International Holdings BV, MSA Nederland BV (C-41/13) (Swoboda przedsiębiorczości — Podatek dochodowy od osób prawnych — Jeden podmiot podatkowy złożony ze spółek tej samej grupy — Wniosek — Podstawy odmowy — Sytuacja, w której siedziba jednej lub kilku spółek zależnych, lub siedziba spółki dominującej znajduje się w innym państwie członkowskim — Brak stałego zakładu w państwie opodatkowania)

9

2014/C 282/13

Sprawy połączone C-53/13 i C-80/13: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Krajský soud v Ostravě oraz Nejvyšší správní soud – Republika Czeska) – Strojírny Prostějov a.s. (C-53/13) i ACO Industries Tábor s.r.o. (C-80/13) przeciwko Odvolací finanční ředitelství (Swoboda świadczenia usług — Agencja pracy tymczasowej — Delegowanie pracowników przez agencję mającą siedzibę w innym państwie członkowskim — Ograniczenie — Przedsiębiorstwo wykorzystujące siłę roboczą — Pobór u źródła podatku dochodowego od tych pracowników — Obowiązek — Zapłata na rzecz budżetu państwa — Obowiązek — Przypadek pracowników oddelegowanych przez agencję krajową — Brak takich obowiązków)

10

2014/C 282/14

Sprawa C-75/13: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – SEK Zollagentur GmbH przeciwko Hauptzollamt Gießen (Unia celna i wspólna taryfa celna — Usunięcie towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym spod dozoru celnego — Powstanie długu celnego)

10

2014/C 282/15

Sprawa C-118/13: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Hamm – Niemcy) – Gülay Bollacke przeciwko K + K Klaas & Kock B.V. & Co. KG (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 2003/88/WE — Organizacja czasu pracy — Coroczny płatny urlop — Ekwiwalent pieniężny w wypadku zgonu)

11

2014/C 282/16

Sprawa C-156/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof - Niemcy) – Digibet Ltd, Gert Albers przeciwko Westdeutsche Lotterie GmbH & Co. OHG (Odesłanie prejudycjalne — Swoboda świadczenia usług — Artykuł 56 TFUE — Gry losowe — Uregulowanie przewidujące zakazy dotyczące gier losowych w Internecie, których nie stosowano w określonym czasie w jednej jednostce federalnej państwa członkowskiego — Spójność — Proporcjonalność)

12

2014/C 282/17

Sprawy połączone C-217/13 i C- 218/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht - Niemcy) – Oberbank AG (C-217/13), Banco Santander SA (C-218/13), Santander Consumer Bank AG (C-218/13) przeciwko Deutscher Sparkassen- und Giroverband eV (Odesłanie prejudycjalne — Znaki towarowe — Dyrektywa 2008/95/WE — Artykuł 3 ust. 1 i 3 — Znak towarowy w postaci bezkonturowego koloru czerwonego, zarejestrowany dla usług bankowych — Wniosek o unieważnienie prawa do znaku towarowego — Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania — Dowód — Badanie opinii — Moment, w którym musi być nabyty charakter odróżniający w następstwie używania — Ciężar dowodu)

12

2014/C 282/18

Sprawa C-314/13: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas – Litwa) – Užsienio reikalų ministerija, Finansinių nusikaltimų tyrimo tarnyba przeciwko Władimirowi Pieftiewowi, BelTechExport ZAO, Sport-pari ZAO, BT Telecommunications PUE (Odesłanie prejudycjalne — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Białorusi — Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych — Odstępstwa — Wypłata honorariów związanych z usługami prawnymi — Uprawnienia dyskrecjonalne właściwego organu krajowego — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Znaczenie bezprawnego pochodzenia funduszy — Brak)

13

2014/C 282/19

Sprawa C-330/13: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Burgas – Bułgaria) – Łukojł Neftochim Burgas AD przeciwko Naczałnik na Mitniczeski punkt Pristaniszte Burgas Centyr pri Mitnica Burgas (Odesłanie prejudycjalne — Wspólna taryfa celna — Nomenklatura scalona — Klasyfikacja towarów — Towar opisany jako olej ciężki, olej smarowy lub pozostały olej do przeprowadzenia procesu specyficznego — Pozycje 2707 i 2710 — Składniki aromatyczne i składniki niearomatyczne — Związek między Nomenklaturą scaloną a Systemem Zharmonizowanym)

14

2014/C 282/20

Sprawa C-345/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court – Irlandia) – Karen Millen Fashions Ltd przeciwko Dunnes Stores, Dunnes Stores (Limerick) Ltd [Rozporządzenie (WE) nr 6/2002 — Wzór wspólnotowy — Artykuł 6 — Indywidualny charakter — Inne całościowe wrażenie — Artykuł 85 ust. 2 — Niezarejestrowany wzór wspólnotowy — Ważność — Przesłanki — Ciężar dowodu]

15

2014/C 282/21

Sprawa C-377/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 czerwca 2014 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia] – Ascendi Beiras Litoral e Alta, Auto Estradas das Beiras Litoral e Alta, SA przeciwko Autoridade Tributária e Aduaneira (Odesłanie prejudycjalne — Pojęcie sądu państwa członkowskiego — Tribunal Arbitral Tributário — Dyrektywa 69/335/EWG — Artykuły 4 i 7 — Podwyższenie kapitału zakładowego spółki kapitałowej — Opłata skarbowa obowiązująca w dniu 1 lipca 1984 r. — Późniejsze zniesienie tej opłaty skarbowej, a następnie ponowne jej wprowadzenie)

16

2014/C 282/22

Sprawa C-166/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 7 kwietnia 2014 r. – MedEval – Qualitäts-, Leistungs- und Struktur-Evaluierung im Gesundheitswesen GmbH przeciwko Bundesvergabeamt

16

2014/C 282/23

Sprawa C-224/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 27 lutego 2014 r. w sprawie T-226/12 Lidl Stiftung & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 7 maja 2014 r. przez Lidl Stiftung & Co. KG

17

2014/C 282/24

Sprawa C-237/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 27 lutego 2014 r. w sprawie T-225/12 Lidl Stiftung & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 13 maja 2014 r. przez Lidl Stiftung & Co. KG

18

2014/C 282/25

Sprawa C-266/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Nacional (Hiszpania) w dniu 2 czerwca 2014 r. – Federación de Servicios Privados del sindicato Comisiones obreras (CC.OO.) przeciwko Tyco Integrated Security S.L. i Tyco Integrated Fire & Security Corporation Servicios S.A.

19

2014/C 282/26

Sprawa C-267/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 14 marca 2014 r. w sprawie T-297/11 Buzzi Unicem SpA przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 30 maja 2014 r. przez Buzzi Unicem SpA

20

2014/C 282/27

Sprawa C-268/14 P: Odwołanie od wyroku Sadu (szósta izba) wydanego w dniu 14 marca 2014 r. w sprawie T-305/11, Italmobiliare SpA przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 30 maja 2014 r. przez Italmobiliare SpA

21

2014/C 282/28

Sprawa C-271/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 4 czerwca 2014 r. – LFB Biomédicaments, Association des déficitaires en Alpha 1 Antitrypsine (Association ADAAT Alpha 1-France) przeciwko Ministre du travail, de l’emploi et de la santé, Ministre du budget, des comptes publics et de la réforme de l’Etat

23

2014/C 282/29

Sprawa C-273/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 5 czerwca 2014 r. – Pierre Fabre Médicament przeciwko Ministre du budget, des comptes publics et de la réforme de l'Etat, Ministre des affaires sociales et de la santé

23

2014/C 282/30

Sprawa C-292/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 13 czerwca 2014 r. – Republika Grecka przeciwko Stefanos Stroumpoulis i in.

24

Sąd

2014/C 282/31

Sprawa T-137/09 RENV: Wyrok Sądu z dnia 12 czerwca 2014 r. – Nike International przeciwko OHIM – Muñoz Molina (R 10) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego R10 — Niezarejestrowany wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy R10 — Przeniesienie prawa do krajowego znaku towarowego — Dowód posiadania wcześniejszego znaku towarowego)

25

2014/C 282/32

Sprawa T-16/11: Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2014 r. – Niderlandy przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Gwarancji — EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Wydatki dokonane w ramach europejskiego systemu kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej — Prawo do obrony)

25

2014/C 282/33

Sprawa T-644/11 P: Wyrok Sądu z dnia 4 lipca 2014 r. – Kimman przeciwko Komisji (Odwołanie — Odwołanie wzajemne — Służba publiczna — Urzędnicy — Ocena — Sprawozdanie z oceny — Postępowanie w sprawie oceny za 2009 r. — Zasada zgodności pomiędzy skargą a zażaleniem — Artykuł 91 ust. 2 regulaminu pracowniczego — Opinia grupy ad hoc — Przeinaczenie — Obowiązek uzasadnienia — Oczywisty błąd w ocenie)

26

2014/C 282/34

Sprawa T-184/12: Wyrok Sądu z dnia 9 lipca 2014 r. – Moonich Produktkonzepte & Realisierung. przeciwko OHIM – Thermofilm Australia (HEATSTRIP) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego HEATSTRIP — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuły 75 i 76 rozporządzenia nr 207/2009)

27

2014/C 282/35

Sprawa T-203/12: Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2014 r. – Alchaar przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii — Umieszczenie jednostki w wykazach osób objętych środkami ograniczającymi — Powiązania z reżimem — Prawo do obrony — Prawo do rzetelnego procesu — Obowiązek uzasadnienia — Ciężar dowodu — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Proporcjonalność — Prawo własności — Prawo do życia prywatnego)

27

2014/C 282/36

Sprawa T-239/12: Wyrok Sądu z dnia 1 lipca 2014 r. – Jyoti Ceramic Industries przeciwko OHIM – DeguDent (ZIECON) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego ZIECON — Wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy CERCON — Względna podstawa odmowy — Prawdopodobieństwo wprowadzenie w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Badanie stanu faktycznego z urzędu — Artykuł 76 rozporządzenia nr 207/2009]

28

2014/C 282/37

Sprawy połączone T-319/12 i T-321/12: Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2014 r. – Hiszpania przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Przemysł filmowy — Pomoc na budowę i prowadzenie działalności kompleksu studiów filmowych — Decyzja uznając pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem — Kryterium inwestora prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej — Krajowa pomoc regionalna — Pomoc przeznaczona na promocję kulturą — Obowiązek uzasadnienia)

29

2014/C 282/38

Sprawy połączone T-329/12 i T-74/13: Wyrok Sądu z dnia 9 lipca 2014 r. – Al-Tabbaa przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii — Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych — Ograniczenia wjazdu i przejazdu przez terytorium Unii — Prawo do obrony — Prawo do skutecznego środka prawnego przed sądem — Obowiązek uzasadnienia — Błąd w ocenie)

29

2014/C 282/39

Sprawa T-520/12: Wyrok Sądu z dnia 9 lipca 2014 r. – Pågen Trademark przeciwko OHIM (gifflar) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego gifflar — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

30

2014/C 282/40

Sprawa T-565/12: Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2014 r. – National Iranian Tanker Company przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu przeciwdziałania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Obowiązek uzasadnienia — Błąd w ocenie — Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności)

31

2014/C 282/41

Sprawa T-1/13: Wyrok Sądu z dnia 4 lipca 2014 r. – Advance Magazine Publishers przeciwko OHIM – Montres Tudor (GLAMOUR) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GLAMOUR — Wcześniejszy międzynarodowy znak towarowy TUDOR GLAMOUR — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

32

2014/C 282/42

Sprawa T-20/13 P: Wyrok Sądu z dnia 26 czerwca 2014 r. – Marcuccio przeciwko Komisji (Odesłanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Renty i zasiłki inwalidzkie — Przeniesienie w stan spoczynku z powodu niepełnosprawności — Komitet ds. inwalidztwa — Skład — Wyznaczenie lekarzy — Bezczynność zainteresowanego urzędnika w zakresie wyznaczenia drugiego lekarza — Wyznaczenie drugiego lekarza przez prezesa Trybunału — Wyznaczenie trzeciego lekarza w drodze porozumienia pomiędzy wyznaczonymi pierwszym i drugim lekarzem — Artykuł 7 załącznika II do regulaminu pracowniczego — Oddalenie skargi w pierwszej instancji po przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd)

32

2014/C 282/43

Sprawa T-155/13: Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2014 r. – Zanjani przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu przeciwdziałania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Ograniczenia dopuszczania — Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin do wniesienia skargi — Dopuszczalność — Obowiązek uzasadnienia — Błąd w ocenie — Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności)

33

2014/C 282/44

Sprawa T-157/13: Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2014 r. – Sorinet Commercial Trust Bankers przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu przeciwdziałania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin do wniesienia skargi — Termin na dostosowanie żądań — Dopuszczalność — Obowiązek uzasadnienia — Błąd w ocenie — Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności)

34

2014/C 282/45

Sprawa T-181/13: Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2014 r. – Sharif University of Technology przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu przeciwdziałania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin do wniesienia skargi — Dopuszczalność — Obowiązek uzasadnienia — Błąd w ocenie)

35

2014/C 282/46

Sprawa T-345/13: Wyrok Sądu z dnia 4 lipca 2014 r. – Construcción, Promociones e Instalaciones przeciwko OHIM – Copisa Proyectos y Mantenimientos Industriales (CPI COPISA INDUSTRIAL) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego CPI COPISA INDUSTRIAL — Wcześniejszy graficzny hiszpański znak towarowy Cpi construcción promociones e instalaciones, s.a. i wcześniejsza nazwa handlowa Construcción, Promociones e Instalaciones, S.A.-C.P.I. — Względne podstawy odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Brak dowodu rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego — Brak dowodu używania w obrocie handlowym wcześniejszej nazwy handlowej)

36

2014/C 282/47

Sprawa T-480/13: Wyrok Sądu z dnia 1 lipca 2014 r. – You-View.tv przeciwko OHIM – YouView TV (YouView+) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego YouView+ — Wcześniejszy obowiązujący w Beneluksie graficzny znak towarowy You View You-View.tv — Przedstawienie dokumentów z opóźnieniem — Swoboda uznania przyznana przez art. 76 ust. 2 rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Pojęcie przepisu stanowiącego inaczej — zasada 20 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95]

36

2014/C 282/48

Sprawa T-242/14: Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2014 r. – The Smiley Company przeciwko OHIM (kształt twarzy)

37

2014/C 282/49

Sprawa T-243/14: Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2014 r. – The Smiley Company przeciwko OHIM (kształt twarzy)

38

2014/C 282/50

Sprawa T-244/14: Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2014 r. – The Smiley Company przeciwko OHIM (kształt twarzy w formie gwiazdy)

38

2014/C 282/51

Sprawa T-382/14: Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2014 r. – Rintisch przeciwko OHIM – Compagnie laitière européenne (PROTICURD)

39

2014/C 282/52

Sprawa T-411/14: Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2014 r. – Coca-Cola przeciwko OHIM (Kształt butelki)

39

2014/C 282/53

Sprawa T-418/14: Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2014 r. – Sina Bank przeciwko Radzie

40

2014/C 282/54

Sprawa T-419/14: Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2014 r. – The Goldman Sachs Group przeciwko Komisji

41

2014/C 282/55

Sprawa T-431/14: Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2014 r. – Volkswagen przeciwko OHIM (CHOICE)

42

2014/C 282/56

Sprawa T-434/14: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2014 r. – Arbuzov przeciwko Radzie

42

2014/C 282/57

Sprawa T-437/14: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2014 r. – Zjednoczone Królestwo przeciwko Komisji

43

2014/C 282/58

Sprawa T-438/14: Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2014 r. – Silec Cable i General Cable przeciwko Komisji

44

2014/C 282/59

Sprawa T-439/14: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2014 r. – LS Cable & System przeciwko Komisji

45

2014/C 282/60

Sprawa T-446/14: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2014 r. – Taihan Electric Wire przeciwko Komisji

46

2014/C 282/61

Sprawa T-447/14: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2014 r. – nkt cables i NKT Holding przeciwko Komisji

47

2014/C 282/62

Sprawa T-448/14: Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2014 r. – Hitachi Metals przeciwko Komisji

48

2014/C 282/63

Sprawa T-449/14: Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2014 r. – Nexans France i Nexans przeciwko Komisji

49

2014/C 282/64

Sprawa T-487/14: Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2014 r. –CHEMK przeciwko Komisji Europejskiej

49

2014/C 282/65

Sprawa T-488/14: Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2014 r. – Mdr Inversiones przeciwko Komisji

50

2014/C 282/66

Sprawa T-489/14: Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2014 r. – Espacio Activos Financieros przeciwko Komisji Europejskiej

51

2014/C 282/67

Sprawa T-491/14: Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2014 r. – Bodegas Muga przeciwko Komisji Europejskiej

51

2014/C 282/68

Sprawa T-492/14: Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2014 r. – La Perla przeciwko OHIM – Alva Management (LA PERLA)

52

2014/C 282/69

Sprawa T-500/14: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2014 r. – Derivados del Flúor przeciwko Komisji

53

2014/C 282/70

Sprawa T-501/14: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2014 r. – Fami-Cuatro de Inversiones, SA przeciwko Komisja Europejska

53

2014/C 282/71

Sprawa T-502/14: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2014 r. – Torrevisa przeciwko Komisji

54

2014/C 282/72

Sprawa T-503/14: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2014 r. – Euroways przeciwko Komisji

54

2014/C 282/73

Sprawa T-504/14: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2014 r. – Sertrans Catalunya przeciwko Komisji

55

2014/C 282/74

Sprawa T-506/14: Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2014 r. – Grandi Navi Veloci przeciwko Komisji

55

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/1 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/1

---

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

2014/C 282/01

Ostatnia publikacja

Dz.U. C 261 z 11.8.2014

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 253 z 4.8.2014

Dz.U. C 245 z 28.7.2014

Dz.U. C 235 z 21.7.2014

Dz.U. C 223 z 14.7.2014

Dz.U. C 212 z 7.7.2014

Dz.U. C 202 z 30.6.2014

Teksty te są dostępne na stronie internetowej

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu

---

V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/2 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/2

---

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 czerwca 2014 r. – Deltafina SpA przeciwko Komisji Europejskiej

(Sprawa C-578/11 P) (1)

((Odwołanie - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Włoski rynek zakupu i pierwszego przetworzenia surowca tytoniowego - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Zwalnianie z grzywien - Obowiązek współpracy - Prawo do obrony - Granice kontroli sądowej - Prawo do rzetelnego procesu - Przesłuchanie świadków lub stron - Rozsądny termin - Zasada równego traktowania))

2014/C 282/02

Język postępowania: włoski

Strony

Wnosząca odwołanie: Deltafina SpA (przedstawiciele: J.F. Bellis, F. Di Gianni, G. Coppo, avvocati)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Gippini Fournier i L. Malferrari, pełnomocnicy)

Sentencja

| 1. | Odwołanie zostaje oddalone. |
| --- | --- |

1.

Odwołanie zostaje oddalone.

| 2. | Deltafina SpA zostaje obciążona kosztami. |
| --- | --- |

2.

Deltafina SpA zostaje obciążona kosztami.

---

(1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/2 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/2

---

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. – FLS Plast A/S przeciwko Komisji Europejskiej

(Sprawa C-243/12 P) (1)

((Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Sektor worków przemysłowych z plastiku - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Nieograniczone prawo orzekania przez Sąd - Obowiązek uzasadnienia - Przypisanie spółce dominującej naruszenia popełnionego przez spółkę zależną - Odpowiedzialność spółki dominującej za zapłatę grzywny nałożonej na spółkę zależną - Proporcjonalność - Postępowanie przed Sądem - Rozsądny termin na wydanie orzeczenia))

2014/C 282/03

Język postępowania: angielski

Strony

Wnosząca odwołanie: FLS Plast A/S (przedstawiciele: adwokaci: M. Thill-Tayara i Y. Anselin)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i V. Bottka, pełnomocnicy, wspierani przez M. Gray, Barrister)

Sentencja

| 1) | Odwołanie zostaje oddalone. |
| --- | --- |

1)

Odwołanie zostaje oddalone.

| 2) | FLS Plast A/S zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

FLS Plast A/S zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 319 z 20.10.2012.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/3 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/3

---

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 11 czerwca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej

(Sprawa C-377/12) (1)

((Skarga o stwierdzenie nieważności - Decyzja Rady 2012/272/UE w sprawie podpisania, w imieniu Unii, umowy ramowej o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską a Republiką Filipin - Wybór podstawy prawnej - Artykuły 79 TFUE, 91 TFUE, 100 TFUE, 191 TFUE i 209 TFUE - Readmisja obywateli państw trzecich - Transport - Środowisko naturalne - Współpraca na rzecz rozwoju))

2014/C 282/04

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Bartelt, G. Valero Jordana i F. Erlbacher, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Vitro i J.-P. Hix, pełnomocnicy)

Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, D. Hadroušek i E. Ruffer, pełnomocnicy), Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze, J. Möller i N. Graf Vitzthum, pełnomocnicy), Irlandia (przedstawiciele: E. Creedon i A. Joyce, pełnomocnicy, wspierani przez A. Carroll, barrister), Republika Grecka (przedstawiciele: S. Chala i G. Papagianni, pełnomocnicy), Republika Austrii (przedstawiciel: C. Pesendorfer, pełnomocnik), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo A. Robinson, a następnie E. Jenkinson i M. Holt, pełnomocnicy, wspierani przez J. Holmesa, barrister)

Sentencja

| 1) | Decyzja Rady 2012/272/UE z dnia 14 maja 2012 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii, Umowy ramowej o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Republiką Filipin z drugiej strony jest nieważna w zakresie, w jakim Rada dodała w tym akcie podstawy prawne dotyczące readmisji obywateli państw trzecich, transportu i środowiska. |
| --- | --- |

1)

Decyzja Rady 2012/272/UE z dnia 14 maja 2012 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii, Umowy ramowej o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Republiką Filipin z drugiej strony jest nieważna w zakresie, w jakim Rada dodała w tym akcie podstawy prawne dotyczące readmisji obywateli państw trzecich, transportu i środowiska.

| 2) | Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

| 3) | Republika Czeska, Republika Federalna Niemiec, Irlandia, Republika Grecka, Republika Austrii i Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Republika Czeska, Republika Federalna Niemiec, Irlandia, Republika Grecka, Republika Austrii i Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C z 20.10.2012.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/4 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/4

---

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te’s-Hertogenbosch – Niderlandy) – Granton Advertising BV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst Haaglanden/kantoor Den Haag

(Sprawa C-461/12) (1)

([Odesłanie prejudycjalne - Szósta dyrektywa VAT - Zwolnienia - Artykuł 13 część B lit. d) pkt 3 i 5 - Pojęcia „innych rodzajów papierów wartościowych” i „innych papierów handlowych” - System promocji sprzedaży - Karta rabatowa - Podstawa opodatkowania])

2014/C 282/05

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Gerechtshof te’s-Hertogenbosch

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Granton Advertising BV

Strona pozwana: Inspecteur van de Belastingdienst Haaglanden/kantoor Den Haag

Sentencja

Artykuł 13 część B lit. d) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, należy interpretować w ten sposób, że sprzedaż karty rabatowej takiej jak będąca przedmiotem postępowania głównego nie stanowi transakcji odnoszącej się do „innych rodzajów papierów wartościowych” ani do „innych papierów handlowych” w rozumieniu, odpowiednio, pkt 5 i 3 tego przepisu, obejmującego określone transakcje, które państwa członkowskie zwalniają z podatku od wartości dodanej.

---

(1)  Dz.U. C 9 z 12.1.2013.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/4 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/4

---

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin – Niemcy) – Thomas Specht (C-501/12), Jens Schombera (C-502/12), Alexander Wieland (C-503/12), Uwe Schönefeld (C-504/12), Antje Wilke (C-505/12), Gerd Schini (C-506/12), Rena Schmeel (C-540/12) i Ralf Schuster (C-541/12) przeciwko Land Berlin, Bundesrepublik Deutschland

(Sprawy połączone C-501/12 do C-506/12, C-540/12 i C-541/12) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 2000/78/WE - Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy - Artykuł 2, art. 3 ust. 1 lit. c) i art. 6 ust. 1 - Dyskryminacja bezpośrednia ze względu na wiek - Wynagrodzenie podstawowe urzędników, którego wysokość zależy od wieku - Uregulowanie przejściowe - Utrzymywanie się odmiennego traktowania - Uzasadnienie - Prawo do odszkodowania - Odpowiedzialność państwa członkowskiego - Zasady równoważności i skuteczności))

2014/C 282/06

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Verwaltungsgericht Berlin

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Thomas Specht (C-501/12), Jens Schombera (C-502/12), Alexander Wieland (C-503/12), Uwe Schönefeld (C-504/12), Antje Wilke (C-505/12), Gerd Schini (C-506/12), Rena Schmeel (C-540/12) i Ralf Schuster (C-541/12)

Strona pozwana: Land Berlin, Bundesrepublik Deutschland

Sentencja

| 1) | Artykuł 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że warunki wynagrodzenia urzędników należą do zakresu zastosowania tej dyrektywy. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że warunki wynagrodzenia urzędników należą do zakresu zastosowania tej dyrektywy.

| 2) | Artykuł 2 i art. 6 ust. 1 dyrektywy 2000/78 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego takiemu jak przepis sporny w postępowaniu głównym, zgodnie z którym szczebel podstawowego wynagrodzenia urzędnika w ramach każdej grupy zaszeregowania jest określany w momencie jego zatrudnienia stosownie do jego wieku. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 2 i art. 6 ust. 1 dyrektywy 2000/78 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego takiemu jak przepis sporny w postępowaniu głównym, zgodnie z którym szczebel podstawowego wynagrodzenia urzędnika w ramach każdej grupy zaszeregowania jest określany w momencie jego zatrudnienia stosownie do jego wieku.

| 3) | Artykuł 2 i art. 6 ust. 1 dyrektyw 2000/78 należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak uregulowanie sporne w postępowaniach głównych, definiującemu warunki przeszeregowania w ramach nowego systemu urzędników mianowanych przed wejściem w życie tego uregulowania i przewidującemu, po pierwsze, że szczebel wynagrodzenia w ramach nowego systemu wynagrodzeń jest określany wyłącznie na podstawie samej kwoty wynagrodzenia podstawowego uzyskanego zgodnie ze starym systemem wynagrodzeń, który był oparty na dyskryminacji urzędników ze względu na wiek, i po drugie, że dalszy awans do wyższych szczebli wynagrodzenia oblicza się wyłącznie na podstawie okresu doświadczenia zdobytego od momentu wejścia w życie tego uregulowania. |
| --- | --- |

3)

Artykuł 2 i art. 6 ust. 1 dyrektyw 2000/78 należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak uregulowanie sporne w postępowaniach głównych, definiującemu warunki przeszeregowania w ramach nowego systemu urzędników mianowanych przed wejściem w życie tego uregulowania i przewidującemu, po pierwsze, że szczebel wynagrodzenia w ramach nowego systemu wynagrodzeń jest określany wyłącznie na podstawie samej kwoty wynagrodzenia podstawowego uzyskanego zgodnie ze starym systemem wynagrodzeń, który był oparty na dyskryminacji urzędników ze względu na wiek, i po drugie, że dalszy awans do wyższych szczebli wynagrodzenia oblicza się wyłącznie na podstawie okresu doświadczenia zdobytego od momentu wejścia w życie tego uregulowania.

| 4) | W okolicznościach takich jak okoliczności postępowań głównych prawo Unii, a w szczególności art. 17 dyrektywy 2000/78, nie wymaga przyznania dyskryminowanym urzędnikom z mocą wsteczną kwoty odpowiadającej różnicy pomiędzy wynagrodzeniem rzeczywiście uzyskanym a wynagrodzeniem odpowiadającym najwyższemu szczeblowi w ich grupie zaszeregowania.
  Na sądzie odsyłającym spoczywa obowiązek zweryfikowania, czy spełnione są wszystkie przesłanki sformułowane w orzecznictwie Trybunału, by Republika Federalna Niemiec poniosła odpowiedzialność na podstawie prawa Unii. |
| --- | --- |

4)

W okolicznościach takich jak okoliczności postępowań głównych prawo Unii, a w szczególności art. 17 dyrektywy 2000/78, nie wymaga przyznania dyskryminowanym urzędnikom z mocą wsteczną kwoty odpowiadającej różnicy pomiędzy wynagrodzeniem rzeczywiście uzyskanym a wynagrodzeniem odpowiadającym najwyższemu szczeblowi w ich grupie zaszeregowania.

Na sądzie odsyłającym spoczywa obowiązek zweryfikowania, czy spełnione są wszystkie przesłanki sformułowane w orzecznictwie Trybunału, by Republika Federalna Niemiec poniosła odpowiedzialność na podstawie prawa Unii.

| 5) | Prawo Unii nie stoi na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego takiemu jak przepis sporny w postępowaniach głównych, który przewiduje obowiązek dochodzenia przez urzędnika jego prawa do świadczeń pieniężnych, które nie wynikają bezpośrednio z ustawy, w relatywnie krótkim terminie, a mianowicie przed zakończeniem realizacji bieżącego budżetu, jeżeli przepis ten nie narusza ani zasady równoważności, ani zasady skuteczności. Do sądu odsyłającego należy ustalenie, czy w postępowaniach głównych przesłanki te zostały spełnione |
| --- | --- |

5)

Prawo Unii nie stoi na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego takiemu jak przepis sporny w postępowaniach głównych, który przewiduje obowiązek dochodzenia przez urzędnika jego prawa do świadczeń pieniężnych, które nie wynikają bezpośrednio z ustawy, w relatywnie krótkim terminie, a mianowicie przed zakończeniem realizacji bieżącego budżetu, jeżeli przepis ten nie narusza ani zasady równoważności, ani zasady skuteczności. Do sądu odsyłającego należy ustalenie, czy w postępowaniach głównych przesłanki te zostały spełnione

---

(1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013,

Dz.U. C 46 z 16.2.2013.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/5 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/5

---

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom – Zjednoczone Królestwo) – Jessy Saint Prix przeciwko Secretary of State for Work and Pensions

(Sprawa C-507/12) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 45 TFUE - Dyrektywa 2004/38/WE - Artykuł 7 - Pojęcie „pracownika” - Obywatelka Unii Europejskiej, która zaprzestała pracy ze względu na ograniczenia związane z ciążą i okresem poporodowym))

2014/C 282/07

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

Supreme Court of the United Kingdom

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Jessy Saint Prix

Strona pozwana: Secretary of State for Work and Pensions

przy udziale: AIRE Centre

Sentencja

Artykuł 45 TFUE należy interpretować w ten sposób, że kobieta, która zaprzestaje pracy lub poszukiwania pracy z uwagi na fizyczne ograniczenia wynikające z zaawansowanej ciąży i okresu poporodowego, zachowuje status „pracownika” w rozumieniu tego artykułu, pod warunkiem że powróci do pracy lub znajdzie inną pracę w rozsądnym okresie po urodzeniu dziecka.

---

(1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/6 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/6

---

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. – Commune de Millau, Société d’économie mixte d’équipement de l’Aveyron (SEMEA) przeciwko Komisji Europejskiej

(Sprawa C-531/12 P) (1)

((Odwołanie - Klauzula arbitrażowa - Umowa dotacji dotycząca działania na rzecz rozwoju lokalnego - Zwrot części wypłaconych zaliczek - Przejęcie długu - Właściwość Sądu - Przedawnienie - Odpowiedzialność Komisji))

2014/C 282/08

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Commune de Millau, Société d’économie mixte d’équipement de l’Aveyron (SEMEA) (przedstawiciele: adwokaci L. Hincker i F. Bleykasten)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Lejeune i D. Calciu, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata E. Bouttiera)

Sentencja

| 1) | Uchyla się wyrok Sądu Unii Europejskiej w sprawach połączonych T-168/10 i T-572/10 Komisja/SEMEA i Commune de Millau w części, w której przyjęto w nim w ramach żądania wzajemnego Commune de Millau i Société d’économie mixte d’équipement de l’Aveyron (SEMEA), że brak jest bezpośredniego związku przyczynowego między zachowaniem Komisji Europejskiej a szkodą poniesioną rzekomo w wyniku zasądzenia zapłaty odsetek za zwłokę. |
| --- | --- |

1)

Uchyla się wyrok Sądu Unii Europejskiej w sprawach połączonych T-168/10 i T-572/10 Komisja/SEMEA i Commune de Millau w części, w której przyjęto w nim w ramach żądania wzajemnego Commune de Millau i Société d’économie mixte d’équipement de l’Aveyron (SEMEA), że brak jest bezpośredniego związku przyczynowego między zachowaniem Komisji Europejskiej a szkodą poniesioną rzekomo w wyniku zasądzenia zapłaty odsetek za zwłokę.

| 2) | Żądanie wzajemne Commune de Millau i Société d’économie mixte d’équipement de l’Aveyron (SEMEA) uwzględnia się w części i obciąża się Komisję Europejską kwotą odpowiadającą trzem czwartym kwoty odsetek za zwłokę według rocznej stopy ustawowej obowiązującej we Francji, jakie narosły między dniem 27 kwietnia 1993 r. a dniem 18 listopada 2005 r. |
| --- | --- |

2)

Żądanie wzajemne Commune de Millau i Société d’économie mixte d’équipement de l’Aveyron (SEMEA) uwzględnia się w części i obciąża się Komisję Europejską kwotą odpowiadającą trzem czwartym kwoty odsetek za zwłokę według rocznej stopy ustawowej obowiązującej we Francji, jakie narosły między dniem 27 kwietnia 1993 r. a dniem 18 listopada 2005 r.

| 3) | W pozostałej części odwołanie zostaje oddalone. |
| --- | --- |

3)

W pozostałej części odwołanie zostaje oddalone.

| 4) | Komisja Europejska zostaje obciążona obok własnych kosztów poniesionych zarówno w pierwszej instancji, jak i postępowaniu odwoławczym, jedną czwartą kosztów poniesionych przez Commune de Millau i przez Société d’économie mixte d’équipement de l’Aveyron (SEMEA) w obu tych instancjach. |
| --- | --- |

4)

Komisja Europejska zostaje obciążona obok własnych kosztów poniesionych zarówno w pierwszej instancji, jak i postępowaniu odwoławczym, jedną czwartą kosztów poniesionych przez Commune de Millau i przez Société d’économie mixte d’équipement de l’Aveyron (SEMEA) w obu tych instancjach.

| 5) | Commune de Millau i Société d’économie mixte d’équipement de l’Aveyron (SEMEA) pokrywają trzy czwarte własnych kosztów związanych z postępowaniem w pierwszej instancji i z postępowaniem odwoławczym. |
| --- | --- |

5)

Commune de Millau i Société d’économie mixte d’équipement de l’Aveyron (SEMEA) pokrywają trzy czwarte własnych kosztów związanych z postępowaniem w pierwszej instancji i z postępowaniem odwoławczym.

---

(1)  Dz.U. C 32 z 2.2.2013.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/7 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/7

---

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret – Dania) – TDC A/S przeciwko Teleklagenævnet

(Sprawa C-556/12) (1)

([Odesłanie prejudycjalne - Sieci i usługi łączności elektronicznej - Dyrektywa 2002/19/WE - Artykuł 2 lit. a) - Dostęp do specyficznych elementów sieci oraz do urządzeń towarzyszących i ich użytkowanie - Artykuły 5, 8, 12 i 13 - Właściwość krajowych organów regulacyjnych - Obowiązek związany z dostępem do specyficznych elementów sieci oraz do urządzeń towarzyszących i z ich użytkowaniem - Przedsiębiorstwo posiadające znaczącą pozycję na danym rynku - Przyłącze kablowe łączące znajdujący się w sieci dostępowej punkt rozdzielczy i znajdujący się u użytkownika końcowego punkt końcowy sieci - Proporcjonalność obowiązku uwzględniania uzasadnionych wniosków o dostęp do specyficznych elementów sieci oraz do urządzeń towarzyszących i o ich użytkowanie - Dyrektywa 2002/21/WE - Artykuł 8 - Ogólne założenia służące realizacji zadań krajowych organów regulacyjnych])

2014/C 282/09

Język postępowania: duński

Sąd odsyłający

Østre Landsret

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: TDC A/S

Strona pozwana: Teleklagenævnet

Sentencja

| 1) | Artykuł 2 lit. a) oraz art. 8 i 12 dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywy o dostępie), zmienionej dyrektywą 2009/140/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 listopada 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że krajowy organ regulacyjny ma prawo nałożyć na operatora komunikacji elektronicznej mającego znaczącą pozycję na danym rynku, tytułem obowiązku uwzględniania uzasadnionych wniosków o dostęp do specyficznych elementów sieci oraz do urządzeń towarzyszących i o ich użytkowanie, obowiązek zainstalowania, na wniosek konkurujących z nim operatorów, przyłącza kablowego o długości nieprzekraczającej 30 m łączącego punkt rozdzielczy sieci dostępu ze znajdującym się u użytkownika końcowego punktem końcowym, w sytuacji gdy obowiązek ten opiera się na charakterze stwierdzonego problemu oraz jest proporcjonalny i uzasadniony w świetle celów określonych w art. 8 ust. 1 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej), zmienionej dyrektywą 2009/140, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 2 lit. a) oraz art. 8 i 12 dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywy o dostępie), zmienionej dyrektywą 2009/140/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 listopada 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że krajowy organ regulacyjny ma prawo nałożyć na operatora komunikacji elektronicznej mającego znaczącą pozycję na danym rynku, tytułem obowiązku uwzględniania uzasadnionych wniosków o dostęp do specyficznych elementów sieci oraz do urządzeń towarzyszących i o ich użytkowanie, obowiązek zainstalowania, na wniosek konkurujących z nim operatorów, przyłącza kablowego o długości nieprzekraczającej 30 m łączącego punkt rozdzielczy sieci dostępu ze znajdującym się u użytkownika końcowego punktem końcowym, w sytuacji gdy obowiązek ten opiera się na charakterze stwierdzonego problemu oraz jest proporcjonalny i uzasadniony w świetle celów określonych w art. 8 ust. 1 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej), zmienionej dyrektywą 2009/140, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

| 2) | Artykuły 8 i 12 dyrektywy 2002/19, zmienionej dyrektywą 2009/140, w związku z art. 13 dyrektywy 2002/19 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy krajowy organ regulacyjny zamierza nałożyć na operatora sieci komunikacji elektronicznej posiadającego znaczącą pozycję na danym rynku obowiązek zainstalowania przyłączy kablowych w celu podłączenia użytkownika końcowego do sieci, organ ten musi uwzględnić początkową inwestycję zrealizowaną przez danego operatora oraz istnienie mechanizmu kontroli cen pozwalającego odzyskać koszty instalacji. |
| --- | --- |

2)

Artykuły 8 i 12 dyrektywy 2002/19, zmienionej dyrektywą 2009/140, w związku z art. 13 dyrektywy 2002/19 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy krajowy organ regulacyjny zamierza nałożyć na operatora sieci komunikacji elektronicznej posiadającego znaczącą pozycję na danym rynku obowiązek zainstalowania przyłączy kablowych w celu podłączenia użytkownika końcowego do sieci, organ ten musi uwzględnić początkową inwestycję zrealizowaną przez danego operatora oraz istnienie mechanizmu kontroli cen pozwalającego odzyskać koszty instalacji.

---

(1)  Dz.U. C 38 z 9.2.2013.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/8 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/8

---

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – Centro Hospitalar de Setúbal, EPE, Serviço de Utilização Comum dos Hospitais (SUCH) przeciwko Eurest Portugal – Sociedade Europeia de Restaurantes Lda

(Sprawa C-574/12) (1)

([Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne na usługi - Dyrektywa 2004/18/WE - Udzielenie zamówienia bez wszczęcia postępowania przetargowego (tzw. zamówienie „in house”) - Wykonawca zamówienia prawnie wyodrębniony od instytucji zamawiającej - Centrum świadczenia usług obsługi i wsparcia dla szpitali - Stowarzyszenie pożytku publicznego nieposiadające celu zarobkowego - Większość członków składająca się z instytucji zamawiających - Mniejszość członków składająca się z podmiotów prawa prywatnego, organizacji charytatywnych nieposiadających celu zarobkowego - Działalność w wysokości co najmniej 80 % rocznego obrotu prowadzona na rzecz członków])

2014/C 282/10

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Supremo Tribunal Administrativo

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Centro Hospitalar de Setúbal, EPE, Serviço de Utilização Comum dos Hospitais (SUCH)

Strona pozwana: Eurest Portugal – Sociedade Europeia de Restaurantes Lda

Sentencja

Jeżeli wykonawcą zamówienia publicznego jest stowarzyszenie pożytku publicznego działające w celach niezarobkowych, którego członkami w chwili udzielenia tego zamówienia są nie tylko podmioty należące do sektora publicznego, lecz również instytucje prywatne solidarności społecznej działające w celach niezarobkowych, przesłanka dotycząca „analogicznej kontroli”, ustanowiona w orzecznictwie Trybunału, aby możliwe było uznanie udzielenia zamówienia publicznego za transakcję „in house” nie jest spełniona, co oznacza, że dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi znajduje zastosowanie.

---

(1)  Dz.U. C 79 z 16.3.2013.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/8 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/8

---

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht – Niemcy) – Bayer CropScience AG przeciwko Deutsches Patent- und Markenamt

(Sprawa C-11/13) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Prawo patentowe - Środki ochrony roślin - Dodatkowe świadectwo ochronne - Rozporządzenie (WE) nr 1610/96 - Artykuły 1 i 3 - Pojęcia „produktu” i „substancji czynnej” - Sejfner))

2014/C 282/11

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundespatentgericht

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Bayer CropScience AG

Strona pozwana: Deutsches Patent- und Markenamt

Sentencja

Pojęcie „produktu” użyte w art. 1 pkt 8 i art. 3 ust. 1 w rozporządzenia (WE) nr 1610/96 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lipca 1996 r. dotyczącego stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla środków ochrony roślin oraz pojęcie „substancji czynnej” użyte w art. 1 pkt 3 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że mogą one obejmować substancję przeznaczoną do stosowania jako sejfner, jeżeli ma ona samodzielne działanie toksyczne, fitotoksyczne lub fitofarmaceutyczne.

---

(1)  Dz.U. C 86 z 23.3.2013.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/9 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/9

---

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam – Niderlandy) – Inspecteur van de Belastingdienst/Noord/kantoor Groningen przeciwko SCA Group Holding BV (C-39/13), X AG i in.. przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst Amsterdam (C-40/13), Inspecteur van de Belastingdienst Holland-Noord/kantoor Zaandam przeciwko MSA International Holdings BV, MSA Nederland BV (C-41/13)

(Sprawy połączone C-39/13 – C-41/13) (1)

((Swoboda przedsiębiorczości - Podatek dochodowy od osób prawnych - Jeden podmiot podatkowy złożony ze spółek tej samej grupy - Wniosek - Podstawy odmowy - Sytuacja, w której siedziba jednej lub kilku spółek zależnych, lub siedziba spółki dominującej znajduje się w innym państwie członkowskim - Brak stałego zakładu w państwie opodatkowania))

2014/C 282/12

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Gerechtshof te Amsterdam

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Inspecteur van de Belastingdienst/Noord/kantoor Groningen (C-39/13), X AG, X1 Holding GmbH, X2 Holding GmbH, X3 Holding GmbH, D1 BV, D2 BV, D3 BV (C-40/13), Inspecteur van de Belastingdienst Holland-Noord/kantoor Zaandam (C-41/13)

Strona pozwana: SCA Group Holding BV (C-39/13), Inspecteur van de Belastingdienst Amsterdam (C-40/13), MSA International Holdings BV, MSA Nederland BV (C-41/13)

Sentencja

| 1) | W sprawach C-39/13 i C-41/13 art. 49 TFUE i art. 54 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwiają się one prawu państwa członkowskiego, na podstawie którego spółka dominująca będąca rezydentem może utworzyć jeden podmiot podatkowy ze spółką pośrednio zależną będącą rezydentem, o ile posiada ona tę spółkę za pośrednictwem jednej lub kilku spółek będących rezydentami, lecz nie może ona tego uczynić, jeżeli posiada ona tę spółkę za pośrednictwem spółek nie będących rezydentami i nie posiadających stałego zakładu w tym państwie członkowskim. |
| --- | --- |

1)

W sprawach C-39/13 i C-41/13 art. 49 TFUE i art. 54 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwiają się one prawu państwa członkowskiego, na podstawie którego spółka dominująca będąca rezydentem może utworzyć jeden podmiot podatkowy ze spółką pośrednio zależną będącą rezydentem, o ile posiada ona tę spółkę za pośrednictwem jednej lub kilku spółek będących rezydentami, lecz nie może ona tego uczynić, jeżeli posiada ona tę spółkę za pośrednictwem spółek nie będących rezydentami i nie posiadających stałego zakładu w tym państwie członkowskim.

| 2) | W sprawie C-40/13 art. 49 TFUE i art. 54 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one prawu państwa członkowskiego, na podstawie którego system jednego podmiotu podatkowego jest przyznawany spółce dominującej będącej rezydentem, która posiada spółki zależne będące rezydentami, lecz wyłącza się taki system w przypadku spółek siostrzanych będących rezydentami, których wspólna spółka dominująca nie ma siedziby w tym państwie członkowskim i nie posiada tam stałego zakładu. |
| --- | --- |

2)

W sprawie C-40/13 art. 49 TFUE i art. 54 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one prawu państwa członkowskiego, na podstawie którego system jednego podmiotu podatkowego jest przyznawany spółce dominującej będącej rezydentem, która posiada spółki zależne będące rezydentami, lecz wyłącza się taki system w przypadku spółek siostrzanych będących rezydentami, których wspólna spółka dominująca nie ma siedziby w tym państwie członkowskim i nie posiada tam stałego zakładu.

---

(1)  Dz.U. C 123 z 27.4.2013.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/10 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/10

---

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Krajský soud v Ostravě oraz Nejvyšší správní soud – Republika Czeska) – Strojírny Prostějov a.s. (C-53/13) i ACO Industries Tábor s.r.o. (C-80/13) przeciwko Odvolací finanční ředitelství

(Sprawy połączone C-53/13 i C-80/13) (1)

((Swoboda świadczenia usług - Agencja pracy tymczasowej - Delegowanie pracowników przez agencję mającą siedzibę w innym państwie członkowskim - Ograniczenie - Przedsiębiorstwo wykorzystujące siłę roboczą - Pobór u źródła podatku dochodowego od tych pracowników - Obowiązek - Zapłata na rzecz budżetu państwa - Obowiązek - Przypadek pracowników oddelegowanych przez agencję krajową - Brak takich obowiązków))

2014/C 282/13

Język postępowania: czeski

Sądy odsyłające

Krajský soud v Ostravě, Nejvyšší správní soud

Strony w postępowaniach głównych

Strony skarżące: Strojírny Prostějov a.s. (C-53/13), ACO Industries Tábor s.r.o. (C-80/13)

Strona pozwana: Odvolací finanční ředitelství

Sentencja

Artykuł 56 TFUE stoi na przeszkodzie przepisom takim jak przepisy rozpatrywane w postępowaniach głównych, zgodnie z którymi spółki mające siedzibę w pierwszym państwie członkowskim, wykorzystujące pracowników zatrudnionych i oddelegowanych przez agencje pracy tymczasowej mające siedzibę w drugim państwie członkowskim, lecz działające w pierwszym państwie za pośrednictwem oddziału, są zobowiązane pobrać u źródła i zapłacić w pierwszym państwie zaliczkę na podatek dochodowy należny od wspomnianych pracowników, podczas gdy taki sam obowiązek nie jest przewidziany w przypadku spółek mających siedzibę w pierwszym państwie, które korzystają z usług agencji pracy tymczasowej mających siedzibę w tym samym państwie.

---

(1)  Dz.U. C 141 z 18.5.2013.

Dz.U. C 147 z 25.5.2013.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/10 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/10

---

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – SEK Zollagentur GmbH przeciwko Hauptzollamt Gießen

(Sprawa C-75/13) (1)

((Unia celna i wspólna taryfa celna - Usunięcie towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym spod dozoru celnego - Powstanie długu celnego))

2014/C 282/14

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesfinanzhof

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: SEK Zollagentur GmbH

Strona pozwana: Hauptzollamt Gießen

Sentencja

| 1) | Artykuły 50 i 203 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 648/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 kwietnia 2005 r. należy interpretować w ten sposób, że towar składowany czasowo należy uznać za usunięty spod dozoru celnego, jeżeli został on zgłoszony w ramach procedury zewnętrznego tranzytu wspólnotowego, lecz nie opuścił składu i nie został przedstawiony w urzędzie celnym przeznaczenia, mimo że w urzędzie tym przedstawiono dokumenty tranzytowe. |
| --- | --- |

1)

Artykuły 50 i 203 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 648/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 kwietnia 2005 r. należy interpretować w ten sposób, że towar składowany czasowo należy uznać za usunięty spod dozoru celnego, jeżeli został on zgłoszony w ramach procedury zewnętrznego tranzytu wspólnotowego, lecz nie opuścił składu i nie został przedstawiony w urzędzie celnym przeznaczenia, mimo że w urzędzie tym przedstawiono dokumenty tranzytowe.

| 2) | Artykuł 203 ust. 3 tiret czwarte rozporządzenia nr 2913/92 zmienionego rozporządzeniem nr 648/2005 należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym, w wypadku usunięcia towaru spod dozoru celnego, osoba, która jako upoważniony nadawca wprowadziła tenże towar do procedury zewnętrznego tranzytu wspólnotowego jest dłużnikiem w rozumieniu tego przepisu. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 203 ust. 3 tiret czwarte rozporządzenia nr 2913/92 zmienionego rozporządzeniem nr 648/2005 należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym, w wypadku usunięcia towaru spod dozoru celnego, osoba, która jako upoważniony nadawca wprowadziła tenże towar do procedury zewnętrznego tranzytu wspólnotowego jest dłużnikiem w rozumieniu tego przepisu.

---

(1)  Dz.U. C 147 z 25.5.2013.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/11 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/11

---

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Hamm – Niemcy) – Gülay Bollacke przeciwko K + K Klaas & Kock B.V. & Co. KG

(Sprawa C-118/13) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 2003/88/WE - Organizacja czasu pracy - Coroczny płatny urlop - Ekwiwalent pieniężny w wypadku zgonu))

2014/C 282/15

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landesarbeitsgericht Hamm

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Gülay Bollacke

Strona pozwana: K + K Klaas & Kock B.V. & Co. KG

Sentencja

Wykładni art. 7 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie krajowym przepisom prawa lub praktyce, takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które stanowią, iż prawo do corocznego płatnego urlopu wygasa, a prawo do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop nie powstaje w sytuacji, gdy stosunek pracy ustaje wskutek śmierci pracownika. Prawo do takiego ekwiwalentu nie może zależeć od wcześniejszego złożenia przez zainteresowaną osobę stosownego wniosku w tym względzie.

---

(1)  Dz.U. C 171 z 15.6.2013.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/12 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/12

---

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof - Niemcy) – Digibet Ltd, Gert Albers przeciwko Westdeutsche Lotterie GmbH & Co. OHG

(Sprawa C-156/13) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Swoboda świadczenia usług - Artykuł 56 TFUE - Gry losowe - Uregulowanie przewidujące zakazy dotyczące gier losowych w Internecie, których nie stosowano w określonym czasie w jednej jednostce federalnej państwa członkowskiego - Spójność - Proporcjonalność))

2014/C 282/16

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Digibet Ltd, Gert Albers

Strona pozwana: Westdeutsche Lotterie GmbH & Co. OHG

Sentencja

Artykuł 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu wspólnemu dla większości jednostek federalnych państwa członkowskiego o strukturze federacji, które to uregulowanie co do zasady zakazuje organizowania gier losowych w Internecie i pośredniczenia w nich, podczas gdy jedna jednostka federalna przez określony czas utrzymywała w mocy łagodniejsze przepisy współistniejące z restryktywnymi przepisami innych jednostek federalnych, przy założeniu że takie uregulowanie może spełniać ustanowione przez orzecznictwo Trybunału wymogi proporcjonalności, co podlega kontroli należącej do sądu odsyłającego.

---

(1)  Dz.U. C 189 z 29.6.2013.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/12 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/12

---

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht - Niemcy) – Oberbank AG (C-217/13), Banco Santander SA (C-218/13), Santander Consumer Bank AG (C-218/13) przeciwko Deutscher Sparkassen- und Giroverband eV

(Sprawy połączone C-217/13 i C- 218/13) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Znaki towarowe - Dyrektywa 2008/95/WE - Artykuł 3 ust. 1 i 3 - Znak towarowy w postaci bezkonturowego koloru czerwonego, zarejestrowany dla usług bankowych - Wniosek o unieważnienie prawa do znaku towarowego - Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania - Dowód - Badanie opinii - Moment, w którym musi być nabyty charakter odróżniający w następstwie używania - Ciężar dowodu))

2014/C 282/17

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundespatentgericht

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Oberbank AG C-217/13), Banco Santander SA (C-218/13), Santander Consumer Bank AG (C-218/13)

Strona pozwana: Deutscher Sparkassen- und Giroverband eV

Sentencja

| 1) | Artykuł 3 ust. 1 i 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie wykładni prawa krajowego, zgodnie z którą w postępowaniach, w których podnoszona jest kwestia, czy znak towarowy w postaci bezkonturowego koloru uzyskał charakter odróżniający w następstwie używania, konieczne jest we wszystkich przypadkach, aby przeprowadzone wśród konsumentów badanie opinii wykazało poziom rozpoznawalności tego znaku towarowego wynoszący co najmniej 70 %. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 3 ust. 1 i 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie wykładni prawa krajowego, zgodnie z którą w postępowaniach, w których podnoszona jest kwestia, czy znak towarowy w postaci bezkonturowego koloru uzyskał charakter odróżniający w następstwie używania, konieczne jest we wszystkich przypadkach, aby przeprowadzone wśród konsumentów badanie opinii wykazało poziom rozpoznawalności tego znaku towarowego wynoszący co najmniej 70 %.

| 2) | Artykuł 3 ust. 3 zdanie pierwsze dyrektywy 2008/95 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy państwo członkowskie nie skorzystało z uprawnienia przewidzianego w art. 3 ust. 3 zdanie drugie tej dyrektywy, w toku postępowania w przedmiocie unieważnienia prawa do znaku towarowego dotyczącego znaku towarowego pozbawionego samoistnego charakteru odróżniającego, w celu dokonania oceny, czy ten znak towarowy uzyskał charakter odróżniający w następstwie używania, należy zbadać, czy uzyskał on taki charakter przed datą złożenia wniosku o rejestrację tego znaku. W tym względzie jest bez znaczenia, że właściciel kwestionowanego znaku towarowego podnosi, iż w każdym razie uzyskał charakter odróżniający w następstwie używania po dacie złożenia wniosku o rejestrację, aczkolwiek jeszcze przed datą jego rejestracji. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 3 ust. 3 zdanie pierwsze dyrektywy 2008/95 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy państwo członkowskie nie skorzystało z uprawnienia przewidzianego w art. 3 ust. 3 zdanie drugie tej dyrektywy, w toku postępowania w przedmiocie unieważnienia prawa do znaku towarowego dotyczącego znaku towarowego pozbawionego samoistnego charakteru odróżniającego, w celu dokonania oceny, czy ten znak towarowy uzyskał charakter odróżniający w następstwie używania, należy zbadać, czy uzyskał on taki charakter przed datą złożenia wniosku o rejestrację tego znaku. W tym względzie jest bez znaczenia, że właściciel kwestionowanego znaku towarowego podnosi, iż w każdym razie uzyskał charakter odróżniający w następstwie używania po dacie złożenia wniosku o rejestrację, aczkolwiek jeszcze przed datą jego rejestracji.

| 3) | Artykuł 3 ust. 3 zdanie pierwsze dyrektywy 2008/95 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy państwo członkowskie nie skorzystało z uprawnienia przewidzianego w art. 3 ust. 3 zdanie drugie tej dyrektywy, przepis ten nie stoi na przeszkodzie temu, aby w toku postępowania w przedmiocie unieważnienia prawa do znaku towarowego kwestionowany znak towarowy został unieważniony, gdy jest pozbawiony samoistnego charakteru odróżniającego i gdy właścicielowi znaku towarowego nie udaje się wykazać, że ten znak towarowy uzyskał – przed datą złożenia wniosku o rejestrację – charakter odróżniający w następstwie używania, które miało miejsce. |
| --- | --- |

3)

Artykuł 3 ust. 3 zdanie pierwsze dyrektywy 2008/95 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy państwo członkowskie nie skorzystało z uprawnienia przewidzianego w art. 3 ust. 3 zdanie drugie tej dyrektywy, przepis ten nie stoi na przeszkodzie temu, aby w toku postępowania w przedmiocie unieważnienia prawa do znaku towarowego kwestionowany znak towarowy został unieważniony, gdy jest pozbawiony samoistnego charakteru odróżniającego i gdy właścicielowi znaku towarowego nie udaje się wykazać, że ten znak towarowy uzyskał – przed datą złożenia wniosku o rejestrację – charakter odróżniający w następstwie używania, które miało miejsce.

---

(1)  Dz.U. C 189 z 29.6.2013.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/13 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/13

---

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas – Litwa) – Užsienio reikalų ministerija, Finansinių nusikaltimų tyrimo tarnyba przeciwko Władimirowi Pieftiewowi, BelTechExport ZAO, Sport-pari ZAO, BT Telecommunications PUE

(Sprawa C-314/13) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Białorusi - Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych - Odstępstwa - Wypłata honorariów związanych z usługami prawnymi - Uprawnienia dyskrecjonalne właściwego organu krajowego - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Znaczenie bezprawnego pochodzenia funduszy - Brak))

2014/C 282/18

Język postępowania: litewski

Sąd odsyłający

Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

Strony w postępowaniu głównym

Strony skarżące: Užsienio reikalų ministerija, Finansinių nusikaltimų tyrimo tarnyba

Strony przeciwne: Władimir Pieftiew, BelTechExport ZAO, Sport-pari ZAO, BT Telecommunications PUE

Sentencja

| 1) | Artykuł 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 765/2006 z dnia 18 maja 2006 r. dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi, zmienionego rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 84/2011 z dnia 31 stycznia 2011 r. i rozporządzeniem Rady (UE) nr 588/2011 z dnia 20 czerwca 2011 r., należy interpretować w ten sposób, że gdy właściwy organ krajowy orzeka w sprawie wniosku o przyznanie odstępstwa złożonego zgodnie z tym przepisem w celu wniesienia skargi zmierzającej do zakwestionowania zgodności z prawem środków ograniczających nałożonych przez Unię Europejską, organowi temu nie przysługują nieograniczone uprawnienia dyskrecjonalne, lecz jest zobowiązany wykonywać swe kompetencje z poszanowaniem praw przewidzianych w art. 47 akapit drugi zdanie drugie Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz uwzględniając fakt, że reprezentacja przez adwokata lub radcę prawnego jest niezbędna do wniesienia tej skargi do Sądu Unii Europejskiej.
  Właściwy organ krajowy jest uprawniony do zbadania, czy fundusze objęte wnioskiem o uwolnienie są przeznaczone wyłącznie na pokrycie uzasadnionych kosztów honorariów oraz na zwrot wydatków poniesionych w związku ze świadczeniem usług prawnych. Może on także ustalić warunki, jakie uzna za stosowne, aby w szczególności zagwarantować, że nie zostanie zniweczony cel ogłoszonej sankcji i że przyznane odstępstwo nie zostanie nadużyte. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 765/2006 z dnia 18 maja 2006 r. dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi, zmienionego rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 84/2011 z dnia 31 stycznia 2011 r. i rozporządzeniem Rady (UE) nr 588/2011 z dnia 20 czerwca 2011 r., należy interpretować w ten sposób, że gdy właściwy organ krajowy orzeka w sprawie wniosku o przyznanie odstępstwa złożonego zgodnie z tym przepisem w celu wniesienia skargi zmierzającej do zakwestionowania zgodności z prawem środków ograniczających nałożonych przez Unię Europejską, organowi temu nie przysługują nieograniczone uprawnienia dyskrecjonalne, lecz jest zobowiązany wykonywać swe kompetencje z poszanowaniem praw przewidzianych w art. 47 akapit drugi zdanie drugie Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz uwzględniając fakt, że reprezentacja przez adwokata lub radcę prawnego jest niezbędna do wniesienia tej skargi do Sądu Unii Europejskiej.

Właściwy organ krajowy jest uprawniony do zbadania, czy fundusze objęte wnioskiem o uwolnienie są przeznaczone wyłącznie na pokrycie uzasadnionych kosztów honorariów oraz na zwrot wydatków poniesionych w związku ze świadczeniem usług prawnych. Może on także ustalić warunki, jakie uzna za stosowne, aby w szczególności zagwarantować, że nie zostanie zniweczony cel ogłoszonej sankcji i że przyznane odstępstwo nie zostanie nadużyte.

| 2) | Artykuł 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 765/2006, zmienionego rozporządzeniem wykonawczym nr 84/2011 i rozporządzeniem nr 588/2011, należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji takiej jak ta w postępowaniu głównym, w której zamrożenie funduszy i zasobów ekonomicznych zostaje dokonane na podstawie tego rozporządzenia, odstępstwo od zamrożenia funduszy i zasobów ekonomicznych do celów dokonania zapłaty za usługi prawne należy oceniać zgodnie z tym przepisem, nieodnoszącym się w żaden sposób do pochodzenia funduszy i ich ewentualnego pozyskania w sposób niezgodny z prawem. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 765/2006, zmienionego rozporządzeniem wykonawczym nr 84/2011 i rozporządzeniem nr 588/2011, należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji takiej jak ta w postępowaniu głównym, w której zamrożenie funduszy i zasobów ekonomicznych zostaje dokonane na podstawie tego rozporządzenia, odstępstwo od zamrożenia funduszy i zasobów ekonomicznych do celów dokonania zapłaty za usługi prawne należy oceniać zgodnie z tym przepisem, nieodnoszącym się w żaden sposób do pochodzenia funduszy i ich ewentualnego pozyskania w sposób niezgodny z prawem.

---

(1)  Dz.U. C 233 z 10.8.2013.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/14 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/14

---

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Burgas – Bułgaria) – Łukojł Neftochim Burgas AD przeciwko Naczałnik na Mitniczeski punkt Pristaniszte Burgas Centyr pri Mitnica Burgas

(Sprawa C-330/13) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Wspólna taryfa celna - Nomenklatura scalona - Klasyfikacja towarów - Towar opisany jako „olej ciężki, olej smarowy lub pozostały olej do przeprowadzenia procesu specyficznego” - Pozycje 2707 i 2710 - Składniki aromatyczne i składniki niearomatyczne - Związek między Nomenklaturą scaloną a Systemem Zharmonizowanym))

2014/C 282/19

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Administratiwen syd Burgas

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Łukojł Neftochim Burgas AD

Strona pozwana: Naczałnik na Mitniczeski punkt Pristaniszte Burgas Centyr pri Mitnica Burgas

Sentencja

| 1) | Kryterium, które należy uwzględnić w celu dokonania klasyfikacji produktu posiadającego właściwości takie jak produkt będący przedmiotem postępowania głównego do pozycji 2707 lub do pozycji 2710 Nomenklatury scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionym rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1006/2011 z dnia 27 września 2011 r., jest masa składników aromatycznych w stosunku do składników niearomatycznych. |
| --- | --- |

1)

Kryterium, które należy uwzględnić w celu dokonania klasyfikacji produktu posiadającego właściwości takie jak produkt będący przedmiotem postępowania głównego do pozycji 2707 lub do pozycji 2710 Nomenklatury scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionym rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1006/2011 z dnia 27 września 2011 r., jest masa składników aromatycznych w stosunku do składników niearomatycznych.

| 2) | Wyrażenie „składniki aromatyczne” zawarte w dziale 27 Nomenklatury scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87, zmienionym rozporządzeniem nr 1006/2011, powinno być interpretowane jako mające szersze znaczenie niż wyrażenie „węglowodory aromatyczne”. |
| --- | --- |

2)

Wyrażenie „składniki aromatyczne” zawarte w dziale 27 Nomenklatury scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87, zmienionym rozporządzeniem nr 1006/2011, powinno być interpretowane jako mające szersze znaczenie niż wyrażenie „węglowodory aromatyczne”.

| 3) | Do sądów krajowych należy co do zasady ustalenie najbardziej właściwej metody w celu określenia zawartości składników aromatycznych w danym produkcie dla potrzeb dokonania klasyfikacji tego produktu do pozycji 2707 lub do pozycji 2710 Nomenklatury scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87, zmienionym rozporządzeniem nr 1006/2011. |
| --- | --- |

3)

Do sądów krajowych należy co do zasady ustalenie najbardziej właściwej metody w celu określenia zawartości składników aromatycznych w danym produkcie dla potrzeb dokonania klasyfikacji tego produktu do pozycji 2707 lub do pozycji 2710 Nomenklatury scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87, zmienionym rozporządzeniem nr 1006/2011.

| 4) | Punkt 1 not wyjaśniających do Nomenklatury scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87, zmienionym rozporządzeniem nr 1006/2011, dotyczących podpozycji 2707 99 91 i 2707 99 99 tej Nomenklatury scalonej należy interpretować w ten sposób, że nie ma on charakteru wyczerpującego, co oznacza, iż produkt należący do pozycji 2707 rzeczonej Nomenklatury scalonej, który nie może być jednak zaklasyfikowany do szczegółowej podpozycji, powinien być zaklasyfikowany do podpozycji 2707 99 99 tejże Nomenklatury scalonej. |
| --- | --- |

4)

Punkt 1 not wyjaśniających do Nomenklatury scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87, zmienionym rozporządzeniem nr 1006/2011, dotyczących podpozycji 2707 99 91 i 2707 99 99 tej Nomenklatury scalonej należy interpretować w ten sposób, że nie ma on charakteru wyczerpującego, co oznacza, iż produkt należący do pozycji 2707 rzeczonej Nomenklatury scalonej, który nie może być jednak zaklasyfikowany do szczegółowej podpozycji, powinien być zaklasyfikowany do podpozycji 2707 99 99 tejże Nomenklatury scalonej.

---

(1)  Dz.U. C 245 z 24.8.2013.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/15 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/15

---

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court – Irlandia) – Karen Millen Fashions Ltd przeciwko Dunnes Stores, Dunnes Stores (Limerick) Ltd

(Sprawa C-345/13) (1)

([Rozporządzenie (WE) nr 6/2002 - Wzór wspólnotowy - Artykuł 6 - Indywidualny charakter - Inne całościowe wrażenie - Artykuł 85 ust. 2 - Niezarejestrowany wzór wspólnotowy - Ważność - Przesłanki - Ciężar dowodu])

2014/C 282/20

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

Supreme Court

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Karen Millen Fashions Ltd

Strona pozwana: Dunnes Stores, Dunnes Stores (Limerick) Ltd

Sentencja

| 1) | Artykuł 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych należy interpretować w ten sposób, że aby można było uznać wzór za posiadający indywidualny charakter, całościowe wrażenie, które ów wzór wywiera na poinformowanym użytkowniku, powinno być inne od wrażenia wywartego na takim użytkowniku nie przez kombinację poszczególnych elementów wyodrębnionych z kilku wcześniejszych wzorów, lecz przez jeden lub więcej niż jeden wcześniejszy wzór rozpatrywany odrębnie. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych należy interpretować w ten sposób, że aby można było uznać wzór za posiadający indywidualny charakter, całościowe wrażenie, które ów wzór wywiera na poinformowanym użytkowniku, powinno być inne od wrażenia wywartego na takim użytkowniku nie przez kombinację poszczególnych elementów wyodrębnionych z kilku wcześniejszych wzorów, lecz przez jeden lub więcej niż jeden wcześniejszy wzór rozpatrywany odrębnie.

| 2) | Artykuł 85 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002 należy interpretować w ten sposób, że aby sąd w sprawach wzorów wspólnotowych uznał niezarejestrowany wzór wspólnotowy za ważny, właściciel tego wzoru nie musi wykazać, że posiada on indywidualny charakter w rozumieniu art. 6 tego rozporządzenia, lecz musi jedynie wskazać, na czym polega indywidualny charakter wspomnianego wzoru, to jest zidentyfikować element lub elementy danego wzoru, które według tego właściciela nadają mu ten charakter. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 85 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002 należy interpretować w ten sposób, że aby sąd w sprawach wzorów wspólnotowych uznał niezarejestrowany wzór wspólnotowy za ważny, właściciel tego wzoru nie musi wykazać, że posiada on indywidualny charakter w rozumieniu art. 6 tego rozporządzenia, lecz musi jedynie wskazać, na czym polega indywidualny charakter wspomnianego wzoru, to jest zidentyfikować element lub elementy danego wzoru, które według tego właściciela nadają mu ten charakter.

---

(1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/16 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/16

---

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 czerwca 2014 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia] – Ascendi Beiras Litoral e Alta, Auto Estradas das Beiras Litoral e Alta, SA przeciwko Autoridade Tributária e Aduaneira

(Sprawa C-377/13) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Pojęcie „sądu państwa członkowskiego” - Tribunal Arbitral Tributário - Dyrektywa 69/335/EWG - Artykuły 4 i 7 - Podwyższenie kapitału zakładowego spółki kapitałowej - Opłata skarbowa obowiązująca w dniu 1 lipca 1984 r. - Późniejsze zniesienie tej opłaty skarbowej, a następnie ponowne jej wprowadzenie))

2014/C 282/21

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Ascendi Beiras Litoral e Alta, Auto Estradas das Beiras Litoral e Alta, SA

Strona pozwana: Autoridade Tributária e Aduaneira

Sentencja

Artykuł 4 ust. 1 lit. c) i art. 7 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału, zmienionej dyrektywą Rady 85/303/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r., należy intepretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one ponownemu wprowadzeniu przez państwo członkowskie podatku kapitałowego od czynności podwyższenia kapitału zakładowego objętych zakresem stosowania pierwszego z tych przepisów, które podlegały takiemu podatkowi w dniu 1 lipca 1984 r., ale następnie zostały z niego zwolnione.

---

(1)  Dz.U. C 274 z 21.9.2013.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/16 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/16

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 7 kwietnia 2014 r. – MedEval – Qualitäts-, Leistungs- und Struktur-Evaluierung im Gesundheitswesen GmbH przeciwko Bundesvergabeamt

(Sprawa C-166/14)

2014/C 282/22

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Verwaltungsgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Wnosząca odwołanie: MedEval – Qualitäts-, Leistungs- und Struktur-Evaluierung im Gesundheitswesen GmbH

Pozwany organ: Bundesvergabeamt

Uczestnik postępowania: Bundesminister für Wissenschaft, Forschung und Wirtschaft; Hauptverband der österreichischen Sozialversicherungsträger; Pharmazeutische Gehaltskasse für Österreich

Pytanie prejudycjalne

Czy prawo Unii, a w szczególności ogólne zasady równoważności i skuteczności oraz dyrektywę Rady 89/665/EWG (1) z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane w brzmieniu dyrektywy 2007/66/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. zmieniającej dyrektywy Rady 89/665/EWG i 92/13/EWG w zakresie poprawy skuteczności procedur odwoławczych w dziedzinie udzielania zamówień publicznych, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ono uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym wniosek o stwierdzenie naruszenia na gruncie prawa zamówień publicznych musi zostać złożony w ciągu sześciu miesięcy po zawarciu umowy, w wypadku gdy stwierdzenie naruszenia prawa zamówień publicznych stanowi przesłankę nie tylko dla unieważnienia umowy, lecz także do wystąpienia z roszczeniem odszkodowawczym?

---

(1)  Dz.U. L 395, s. 33.

(2)  Dz.U. L 335, s. 31.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/17 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/17

---

Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 27 lutego 2014 r. w sprawie T-226/12 Lidl Stiftung & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 7 maja 2014 r. przez Lidl Stiftung & Co. KG

(Sprawa C-224/14 P)

2014/C 282/23

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Lidl Stiftung & Co. KG (przedstawiciele: M. Wolter, M. Kefferpütz, A.K. Marx, Rechtsanwälte)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

| — | uchylenie wyroku Sądu z dnia 27 lutego 2014 r. (sprawa T-226/12); |
| --- | --- |

—

uchylenie wyroku Sądu z dnia 27 lutego 2014 r. (sprawa T-226/12);

| — | w wypadku uznania odwołania za uzasadnione, stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 21 marca 2012 r. (R 2380/2010-1) jak wniesiono o to w postępowaniu przed Sądem; |
| --- | --- |

—

w wypadku uznania odwołania za uzasadnione, stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 21 marca 2012 r. (R 2380/2010-1) jak wniesiono o to w postępowaniu przed Sądem;

| — | obciążenie OHIM, jako strony pozwanej w postępowaniu przed Sądem, kosztami postępowania przed Sądem i postępowania odwoławczego. |
| --- | --- |

—

obciążenie OHIM, jako strony pozwanej w postępowaniu przed Sądem, kosztami postępowania przed Sądem i postępowania odwoławczego.

Zarzuty i główne argumenty

W odwołaniu Lidl Stiftung & Co. KG podnosi trzy zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi:

| 1) | naruszenie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 (1) i zasady 22 ust. 3 i 4 rozporządzenia nr 2868/95 (2) w związku z art. 15 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Sąd dokonał błędnej wykładni wymogów dotyczących dowodu rzeczywistego używania znaku, na który powołano się w sprzeciwie w rozumieniu owych przepisów; |
| --- | --- |

1)

naruszenie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 (1) i zasady 22 ust. 3 i 4 rozporządzenia nr 2868/95 (2) w związku z art. 15 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Sąd dokonał błędnej wykładni wymogów dotyczących dowodu rzeczywistego używania znaku, na który powołano się w sprzeciwie w rozumieniu owych przepisów;

| 2) | naruszenie art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Sąd dokonał błędnej wykładni wymogów dotyczących uznania używania znaku, na który powołano się w sprzeciwie w innej formie niż zarejestrowana za stanowiące rzeczywiste używanie w rozumieniu art. 15 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009; |
| --- | --- |

2)

naruszenie art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Sąd dokonał błędnej wykładni wymogów dotyczących uznania używania znaku, na który powołano się w sprzeciwie w innej formie niż zarejestrowana za stanowiące rzeczywiste używanie w rozumieniu art. 15 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009;

| 3) | naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Sąd dokonał błędnej wykładni wymogów dotyczących oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. |
| --- | --- |

3)

naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Sąd dokonał błędnej wykładni wymogów dotyczących oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

Główne argumenty można streścić w następujący sposób:

Odnośnie do zarzutu pierwszego, Sąd naruszył prawo stwierdzając, że Izba Odwoławcza prawidłowo uznała trzy niedatowane fotografie wraz z pewnymi fakturami za solidny i obiektywny dowód, wystarczający do udowodnienia rzeczywistego używania znaku, na który powołano się w sprzeciwie, w szczególności w odniesieniu do charakteru używania.

Odnośnie do zarzutu drugiego, Sąd nie wziął pod uwagę wyjątkowego charakteru art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009, który wymaga – ze względu na pewność i przewidywalność prawa – rygorystycznej i zwężającej wykładni, oceny wszystkich elementów znaku w formie, w jakiej został zarejestrowany. Sąd naruszył więc prawo potwierdzając stwierdzenie Izby Odwoławczej, że forma, w jakiej znak był używany stanowiła rzeczywiste używanie, ponieważ nie zmieniła odróżniającego charakteru znaku, na który powołano się w sprzeciwie w formie, w jakiej został zarejestrowany, ponieważ Izba Odwoławcza nie wzięła pod uwagę wszystkich elementów znaku, na który powołano się w sprzeciwie.

Odnośnie do zarzutu trzeciego, Sąd dokonał błędnej wykładni art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ – w swojej ocenie stwierdzeń Izby Odwoławczej dotyczących podobieństwa znaków i prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – nie wziął on odpowiednio pod uwagę, że po pierwsze, w niniejszej sprawie poziom uwagi właściwego kręgu odbiorców jest całkiem wysoki, po drugie, że przeciętny konsument zwykle postrzega znak jako całość i nie dąży do analizowania jego różnych detali, i po trzecie, że wyłącznie w wypadku gdy wszystkie inne składniki znaku są nieistotne, można dokonać oceny podobieństwa znaków jedynie na podstawie elementu dominującego. Gdyby prawidłowo wzięto pod uwagę owe aspekty, nie ustalono by prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

Ponieważ zaskarżony wyrok jest, zatem niezgodny z przepisami rozporządzenia nr 207/2009, Lidl Stiftung & Co. KG wnosi o jego uchylenie.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).

(2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, s. 1).

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/18 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/18

---

Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 27 lutego 2014 r. w sprawie T-225/12 Lidl Stiftung & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 13 maja 2014 r. przez Lidl Stiftung & Co. KG

(Sprawa C-237/14 P)

2014/C 282/24

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Lidl Stiftung & Co. KG (przedstawiciele: M. Wolter, M. Kefferpütz, A.K. Marx, Rechtsanwälte)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

| — | uchylenie wyroku Sądu z dnia 27 lutego 2014 r. (sprawa T-225/12); |
| --- | --- |

—

uchylenie wyroku Sądu z dnia 27 lutego 2014 r. (sprawa T-225/12);

| — | w wypadku uznania odwołania za uzasadnione, stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 21 marca 2012 r. (R 2379/2010-1) jak wniesiono o to w postępowaniu przed Sądem; |
| --- | --- |

—

w wypadku uznania odwołania za uzasadnione, stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 21 marca 2012 r. (R 2379/2010-1) jak wniesiono o to w postępowaniu przed Sądem;

| — | obciążenie OHIM, jako strony pozwanej w postępowaniu przed Sądem, kosztami postępowania przed Sądem i postępowania odwoławczego. |
| --- | --- |

—

obciążenie OHIM, jako strony pozwanej w postępowaniu przed Sądem, kosztami postępowania przed Sądem i postępowania odwoławczego.

Zarzuty i główne argumenty

W odwołaniu Lidl Stiftung & Co. KG podnosi trzy zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi:

| 1) | naruszenie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 (1) i zasady 22 ust. 3 i 4 rozporządzenia nr 2868/95 (2) w związku z art. 15 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Sąd dokonał błędnej wykładni wymogów dotyczących dowodu rzeczywistego używania znaku, na który powołano się w sprzeciwie w rozumieniu owych przepisów; |
| --- | --- |

1)

naruszenie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 (1) i zasady 22 ust. 3 i 4 rozporządzenia nr 2868/95 (2) w związku z art. 15 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Sąd dokonał błędnej wykładni wymogów dotyczących dowodu rzeczywistego używania znaku, na który powołano się w sprzeciwie w rozumieniu owych przepisów;

| 2) | naruszenie art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Sąd dokonał błędnej wykładni wymogów dotyczących uznania używania znaku, na który powołano się w sprzeciwie w innej formie niż zarejestrowana za stanowiące rzeczywiste używanie w rozumieniu art. 15 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009; |
| --- | --- |

2)

naruszenie art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Sąd dokonał błędnej wykładni wymogów dotyczących uznania używania znaku, na który powołano się w sprzeciwie w innej formie niż zarejestrowana za stanowiące rzeczywiste używanie w rozumieniu art. 15 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009;

| 3) | naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Sąd dokonał błędnej wykładni wymogów dotyczących oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. |
| --- | --- |

3)

naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Sąd dokonał błędnej wykładni wymogów dotyczących oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

Główne argumenty można streścić w następujący sposób:

Odnośnie do zarzutu pierwszego, Sąd naruszył prawo stwierdzając, że Izba Odwoławcza prawidłowo uznała trzy niedatowane fotografie wraz z pewnymi fakturami za solidny i obiektywny dowód, wystarczający do udowodnienia rzeczywistego używania znaku, na który powołano się w sprzeciwie, w szczególności w odniesieniu do charakteru używania.

Odnośnie do zarzutu drugiego, Sąd nie wziął pod uwagę wyjątkowego charakteru art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009, który wymaga – ze względu na pewność i przewidywalność prawa – rygorystycznej i zwężającej wykładni, oceny wszystkich elementów znaku w formie, w jakiej został zarejestrowany. Sąd naruszył więc prawo potwierdzając stwierdzenie Izby Odwoławczej, że forma, w jakiej znak był używany stanowiła rzeczywiste używanie, ponieważ nie zmieniła odróżniającego charakteru znaku, na który powołano się w sprzeciwie w formie, w jakiej został zarejestrowany, ponieważ Izba Odwoławcza nie wzięła pod uwagę wszystkich elementów znaku, na który powołano się w sprzeciwie.

Odnośnie do zarzutu trzeciego, Sąd dokonał błędnej wykładni art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ – w swojej ocenie stwierdzeń Izby Odwoławczej dotyczących podobieństwa znaków i prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – nie wziął on odpowiednio pod uwagę, że po pierwsze, w niniejszej sprawie poziom uwagi właściwego kręgu odbiorców jest całkiem wysoki, po drugie, że przeciętny konsument zwykle postrzega znak jako całość i nie dąży do analizowania jego różnych detali, i po trzecie, że wyłącznie w wypadku gdy wszystkie inne składniki znaku są nieistotne, można dokonać oceny podobieństwa znaków jedynie na podstawie elementu dominującego. Gdyby prawidłowo wzięto pod uwagę owe aspekty, nie ustalono by prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

Ponieważ zaskarżony wyrok jest, zatem niezgodny z przepisami rozporządzenia nr 207/2009, Lidl Stiftung & Co. KG wnosi o jego uchylenie.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).

(2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, s. 1).

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/19 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/19

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Nacional (Hiszpania) w dniu 2 czerwca 2014 r. – Federación de Servicios Privados del sindicato Comisiones obreras (CC.OO.) przeciwko Tyco Integrated Security S.L. i Tyco Integrated Fire & Security Corporation Servicios S.A.

(Sprawa C-266/14)

2014/C 282/25

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Audiencia Nacional – Sala de lo Social

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Federación de Servicios Privados del sindicato Comisiones obreras (CC.OO.)

Strona pozwana: Tyco Integrated Security S.L. i Tyco Integrated Fire & Security Corporation Servicios S.A.

Pytania prejudycjalne

Czy art. 2 dyrektywy 2003/88/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że czas poświęcony przez pracownika, który nie ma przydzielonego stałego miejsca pracy, lecz musi codziennie dojeżdżać ze swego miejsca zamieszkania do codziennie innego ośrodka klienta przedsiębiorstwa i wracać do swego miejsca zamieszkania z ośrodka innego, również odmiennego klienta (zgodnie z trasą lub wykazem, który przedsiębiorstwo przekazało mu poprzedniego dnia), znajdujących się zawsze na mniej lub bardziej rozległym obszarze geograficznym, w okolicznościach postępowania głównego wyjaśnionych w uzasadnieniu tego pytania, na dojazd do pracy na początku i na koniec dnia roboczego należy uznać za „czas pracy” zgodnie z definicją tego pojęcia podaną we wskazanym artykule dyrektywy, czy przeciwnie, należy uznać ten czas za „okres odpoczynku”?

---

(1)  Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy(Dz.U. L 299, s. 9).

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/20 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/20

---

Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 14 marca 2014 r. w sprawie T-297/11 Buzzi Unicem SpA przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 30 maja 2014 r. przez Buzzi Unicem SpA

(Sprawa C-267/14 P)

2014/C 282/26

Język postępowania: włoski

Strony

Wnoszący odwołanie: Buzzi Unicem SpA (przedstawiciele: C. Osti, A. Prastaro i A. Sodano, avvocati)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

Uchylenie zaskarżonego wyroku w całości lub w części i w konsekwencji:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości ze względu na brak lub niewystarczający charakter uzasadnienia i wynikające z tego naruszenie prawa spółki do obrony, a także zasady dobrej administracji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości ze względu na brak lub niewystarczający charakter uzasadnienia i wynikające z tego naruszenie prawa spółki do obrony, a także zasady dobrej administracji;

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości ze względu na nadużycie i przekroczenie uprawnień oraz wynikające stąd odwrócenie ciężaru dowodu; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości ze względu na nadużycie i przekroczenie uprawnień oraz wynikające stąd odwrócenie ciężaru dowodu;

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości lub w części ze względu na przekroczenie uprawnień przyznanych Komisji w art. 18, naruszenie zasady proporcjonalności i zasady dobrej administracji, brak kontradyktoryjności wcześniejszego postępowania, z naruszeniem „Najlepszych praktyk” Komisji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości lub w części ze względu na przekroczenie uprawnień przyznanych Komisji w art. 18, naruszenie zasady proporcjonalności i zasady dobrej administracji, brak kontradyktoryjności wcześniejszego postępowania, z naruszeniem „Najlepszych praktyk” Komisji;

| — | uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim obciąża Buzzi Unicem kosztami postępowania w pierwszej instancji; |
| --- | --- |

—

uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim obciąża Buzzi Unicem kosztami postępowania w pierwszej instancji;

| — | obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania, a także postępowania w T-297/11. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania, a także postępowania w T-297/11.

Zarzuty i główne argumenty

| A. | Zarzut pierwszy – Naruszenie prawa, brak lub niewystarczający charakter uzasadnienia dotyczącego zastrzeżeń dotyczących naruszenia prawa do obrony i zasady dobrej administracji
  W zarzucie pierwszym Buzzi Unicem twierdzi, że zaskarżony wyrok jest obarczony naruszeniem prawa i brakiem lub niewystarczającym charakterem uzasadnienia, w zakresie, w jakim stwierdza, że ogólne odniesienie do domniemanych naruszeń zawarte w decyzji o wszczęciu postępowania stanowi wystarczające uzasadnienie żądania udzielenia informacji na podstawie art. 18 ust., ponieważ odpowiada „minimalnemu poziomowi jasności” wymaganemu przez ten przepis w odniesieniu do przedmiotu i celu żądania. |
| --- | --- |

A.

Zarzut pierwszy – Naruszenie prawa, brak lub niewystarczający charakter uzasadnienia dotyczącego zastrzeżeń dotyczących naruszenia prawa do obrony i zasady dobrej administracji

W zarzucie pierwszym Buzzi Unicem twierdzi, że zaskarżony wyrok jest obarczony naruszeniem prawa i brakiem lub niewystarczającym charakterem uzasadnienia, w zakresie, w jakim stwierdza, że ogólne odniesienie do domniemanych naruszeń zawarte w decyzji o wszczęciu postępowania stanowi wystarczające uzasadnienie żądania udzielenia informacji na podstawie art. 18 ust., ponieważ odpowiada „minimalnemu poziomowi jasności” wymaganemu przez ten przepis w odniesieniu do przedmiotu i celu żądania.

| B. | Zarzut drugi – Oczywisty błąd w ocenie i naruszenie prawa w związku z zarzucanym nadużyciem i przekroczeniem uprawnień Komisji i wynikającym stąd odwróceniem ciężaru dowodu
  W zarzucie drugim Buzzi Unicem podnosi, że Sąd popełnił oczywisty błąd w ocenie i naruszył prawo nie uwzględniając zarzutu dotyczącego nadużycia przez Komisję uprawnień polegającego na posłużeniu się żądaniem udzielenia informacji, o którym mowa w art. 18 rozporządzenia nr 1/2003 (1), pomimo braku poszlak świadczących o naruszeniu, stwierdzając, że Buzzi Unicem nie wystąpiła z wyraźnym i uzasadnionym żądaniem mogącym być podstawą zbadania, czy istniały wystarczające poszlaki oraz nie uwzględniając zarzucanego odwrócenia ciężaru dowodu bez przedstawienia uzasadnienia. |
| --- | --- |

B.

Zarzut drugi – Oczywisty błąd w ocenie i naruszenie prawa w związku z zarzucanym nadużyciem i przekroczeniem uprawnień Komisji i wynikającym stąd odwróceniem ciężaru dowodu

W zarzucie drugim Buzzi Unicem podnosi, że Sąd popełnił oczywisty błąd w ocenie i naruszył prawo nie uwzględniając zarzutu dotyczącego nadużycia przez Komisję uprawnień polegającego na posłużeniu się żądaniem udzielenia informacji, o którym mowa w art. 18 rozporządzenia nr 1/2003 (1), pomimo braku poszlak świadczących o naruszeniu, stwierdzając, że Buzzi Unicem nie wystąpiła z wyraźnym i uzasadnionym żądaniem mogącym być podstawą zbadania, czy istniały wystarczające poszlaki oraz nie uwzględniając zarzucanego odwrócenia ciężaru dowodu bez przedstawienia uzasadnienia.

| C. | Zarzut trzeci – Błąd co do okoliczności faktycznych i naruszenie prawa, nielogiczność uzasadnienia w odniesieniu do zarzucanego przekroczenia uprawnień w związku z art. 18 rozporządzenia nr 1/2003
  W zarzucie trzecim Buzzi Unicem podnosi błędne zastosowanie zasad dotyczących obowiązku współpracy przedsiębiorstw, ze względu na stwierdzenie przez Sąd, że Komisja zgodnie z prawem zobowiązała przedsiębiorstwa do udzielenia nie tylko odpowiedzi na pytania dotyczące okoliczności faktycznych, lecz również informacji, o których wiedziała, że przedsiębiorstwo nimi nie dysponuje, oraz dodatkowych informacji, które mogła uzyskać samodzielnie. |
| --- | --- |

C.

Zarzut trzeci – Błąd co do okoliczności faktycznych i naruszenie prawa, nielogiczność uzasadnienia w odniesieniu do zarzucanego przekroczenia uprawnień w związku z art. 18 rozporządzenia nr 1/2003

W zarzucie trzecim Buzzi Unicem podnosi błędne zastosowanie zasad dotyczących obowiązku współpracy przedsiębiorstw, ze względu na stwierdzenie przez Sąd, że Komisja zgodnie z prawem zobowiązała przedsiębiorstwa do udzielenia nie tylko odpowiedzi na pytania dotyczące okoliczności faktycznych, lecz również informacji, o których wiedziała, że przedsiębiorstwo nimi nie dysponuje, oraz dodatkowych informacji, które mogła uzyskać samodzielnie.

| D. | Zarzut czwarty – naruszenie prawa i brak uzasadnienia w odniesieniu do zastrzeżeń dotyczących naruszenia zasady proporcjonalności i przekroczenia uprawnień w związku z art. 18
  W zarzucie czwartym wnosząca odwołanie twierdzi, że zaskarżony wyrok jest obarczony brakiem lub niewystarczającym charakterem uzasadnienia oraz naruszeniem prawa w związku z naruszeniem zasady proporcjonalności i wynikającym z niego nadmiernym obciążeniem stron spowodowanym przez żądanie udzielenia informacji, przez powtórzenie i przeformułowanie tego żądania, przez przedstawienie propozycji nowych zmiennych i pytań, przez odmowę ograniczenia żądanych informacji, a także przez zażądanie decyzją informacji, które zostały już wcześniej udzielone. |
| --- | --- |

D.

Zarzut czwarty – naruszenie prawa i brak uzasadnienia w odniesieniu do zastrzeżeń dotyczących naruszenia zasady proporcjonalności i przekroczenia uprawnień w związku z art. 18

W zarzucie czwartym wnosząca odwołanie twierdzi, że zaskarżony wyrok jest obarczony brakiem lub niewystarczającym charakterem uzasadnienia oraz naruszeniem prawa w związku z naruszeniem zasady proporcjonalności i wynikającym z niego nadmiernym obciążeniem stron spowodowanym przez żądanie udzielenia informacji, przez powtórzenie i przeformułowanie tego żądania, przez przedstawienie propozycji nowych zmiennych i pytań, przez odmowę ograniczenia żądanych informacji, a także przez zażądanie decyzją informacji, które zostały już wcześniej udzielone.

| E. | Zarzut piąty – Naruszenie prawa i brak uzasadnienia w odniesieniu do naruszenia „Najlepszych praktyk” Komisji i naruszenia zasady dobrej administracji
  W zarzucie piątym Buzzi Unicem podnosi naruszenie prawa w wyniku uznania przez Sąd, że Komisja nie naruszyła swoich „Najlepszych praktyk”, kiedy po wezwaniu przedsiębiorstw do przedstawienia uwag do projektu decyzji, o której mowa w art. 18 ust. 3, zupełnie nie uwzględniła otrzymanych uwag i w istotny sposób zmieniła treść ostatecznej decyzji. Podniesiony został również brak uzasadnienia w odniesieniu do naruszenia przez Komisję zasady dobrej administracji poprzez sposób, w jaki wykonała ona swoje uprawnienie do żądania udzielenia informacji. |
| --- | --- |

E.

Zarzut piąty – Naruszenie prawa i brak uzasadnienia w odniesieniu do naruszenia „Najlepszych praktyk” Komisji i naruszenia zasady dobrej administracji

W zarzucie piątym Buzzi Unicem podnosi naruszenie prawa w wyniku uznania przez Sąd, że Komisja nie naruszyła swoich „Najlepszych praktyk”, kiedy po wezwaniu przedsiębiorstw do przedstawienia uwag do projektu decyzji, o której mowa w art. 18 ust. 3, zupełnie nie uwzględniła otrzymanych uwag i w istotny sposób zmieniła treść ostatecznej decyzji. Podniesiony został również brak uzasadnienia w odniesieniu do naruszenia przez Komisję zasady dobrej administracji poprzez sposób, w jaki wykonała ona swoje uprawnienie do żądania udzielenia informacji.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U L 1, s. 1).

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/21 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/21

---

Odwołanie od wyroku Sadu (szósta izba) wydanego w dniu 14 marca 2014 r. w sprawie T-305/11, Italmobiliare SpA przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 30 maja 2014 r. przez Italmobiliare SpA

(Sprawa C-268/14 P)

2014/C 282/27

Język postępowania: włoski

Strony

Wnoszący odwołanie: Italmobiliare SpA (przedstawiciele: M. Siragusa, F. Moretti i L. Nascimbene, avvocati)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

| — | uchylenie wyroku w całości wraz ze wszystkimi skutkami dla zaskarżonej decyzji, włącznie ze stwierdzeniem jej nieważności; |
| --- | --- |

—

uchylenie wyroku w całości wraz ze wszystkimi skutkami dla zaskarżonej decyzji, włącznie ze stwierdzeniem jej nieważności;

| — | w razie uznania tego za właściwe i konieczne, zarządzenie środków organizacji postępowania lub środków dowodowych przewidzianych, odpowiednio, w art. 62 i 64 Regulaminu postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości |
| --- | --- |

—

w razie uznania tego za właściwe i konieczne, zarządzenie środków organizacji postępowania lub środków dowodowych przewidzianych, odpowiednio, w art. 62 i 64 Regulaminu postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przez Sądem, oraz |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przez Sądem, oraz

| — | tytułem ewentualnym, jeżeli powyższe nie będzie możliwe, ponowne skierowanie sprawy do Sądu, również w celu przeprowadzenia środków dowodowych lub środków organizacji postępowania, które nie zostały już zarządzone przez Trybunał. |
| --- | --- |

—

tytułem ewentualnym, jeżeli powyższe nie będzie możliwe, ponowne skierowanie sprawy do Sądu, również w celu przeprowadzenia środków dowodowych lub środków organizacji postępowania, które nie zostały już zarządzone przez Trybunał.

Zarzuty i główne argumenty

| 1 | Zarzut pierwszy: błędne wskazanie adresata zaskarżonej decyzji
  W zarzucie pierwszym Italmobiliare podważa przyjętą przez Sąd tezę, jakoby słusznie można było uznać, że Italmobiliare dysponuje żądanymi informacjami. Ponadto Sąd poważnie przeinaczył okoliczności faktyczne i błędnie zastosował zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, nie biorąc pod uwagę, że wcześniejsze postępowanie Komisji, jak również jego własne pisemne zapewnienia mogły spowodować uzasadnione oczekiwanie, że Italmobiliare nie będzie obciążone w zaskarżonej decyzji. Wreszcie, wyrok Sądu jest obarczony zupełnym brakiem uzasadnienia w odniesieniu do zarzucanego naruszenia zasady niedyskryminacji, ponieważ nie uwzględnia zarzutu skarżącej mającego wykazać, że Italmobiliare było jedynym holdingiem finansowym wskazanym jako adresat żądania udzielenia informacji na podstawie art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003 (1). |
| --- | --- |

1

Zarzut pierwszy: błędne wskazanie adresata zaskarżonej decyzji

W zarzucie pierwszym Italmobiliare podważa przyjętą przez Sąd tezę, jakoby słusznie można było uznać, że Italmobiliare dysponuje żądanymi informacjami. Ponadto Sąd poważnie przeinaczył okoliczności faktyczne i błędnie zastosował zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, nie biorąc pod uwagę, że wcześniejsze postępowanie Komisji, jak również jego własne pisemne zapewnienia mogły spowodować uzasadnione oczekiwanie, że Italmobiliare nie będzie obciążone w zaskarżonej decyzji. Wreszcie, wyrok Sądu jest obarczony zupełnym brakiem uzasadnienia w odniesieniu do zarzucanego naruszenia zasady niedyskryminacji, ponieważ nie uwzględnia zarzutu skarżącej mającego wykazać, że Italmobiliare było jedynym holdingiem finansowym wskazanym jako adresat żądania udzielenia informacji na podstawie art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003 (1).

| 2 | Zarzut drugi: niespójność i nielogiczność uzasadnienia w odniesieniu do badania zarzutu dotyczącego naruszenia przez Komisję art. 296 TFUE
  W zarzucie drugim Italmobiliare podnosi niespójność nielogiczność przedstawionego przez Sąd uzasadnienia, w którym Sąd, pomimo przyznania, że przedstawione przez Komisję uzasadnienie jest niewystarczające w odniesieniu do przedmiotu i celu żądania udzielenia informacji, uznaje, że jest ono wyczerpujące w kontekście tego, co zostało stwierdzone w decyzji o wszczęciu postępowania, chociaż ta ostatnia nie dodaje niczego istotnego do treści zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu najpierw zaskarżonej decyzji, a następnie wyroku występują braki dotyczące wymogu niezbędności żądanych informacji, a także w odniesieniu do posłużenia się instrumentem, jakim jest decyzja przewidziana w art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003. |
| --- | --- |

2

Zarzut drugi: niespójność i nielogiczność uzasadnienia w odniesieniu do badania zarzutu dotyczącego naruszenia przez Komisję art. 296 TFUE

W zarzucie drugim Italmobiliare podnosi niespójność nielogiczność przedstawionego przez Sąd uzasadnienia, w którym Sąd, pomimo przyznania, że przedstawione przez Komisję uzasadnienie jest niewystarczające w odniesieniu do przedmiotu i celu żądania udzielenia informacji, uznaje, że jest ono wyczerpujące w kontekście tego, co zostało stwierdzone w decyzji o wszczęciu postępowania, chociaż ta ostatnia nie dodaje niczego istotnego do treści zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu najpierw zaskarżonej decyzji, a następnie wyroku występują braki dotyczące wymogu niezbędności żądanych informacji, a także w odniesieniu do posłużenia się instrumentem, jakim jest decyzja przewidziana w art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003.

| 3 | Zarzut trzeci: błędne zastosowanie art. 101 TFUE oraz art. 18 ust. 1 i 3 rozporządzenia nr 1/2003 polegające na nieuznaniu przez Sąd, iż zaskarżona decyzja ma charakter aktu ultra vires

  W zarzucie trzecim Italmobiliare podważa analizę przeprowadzoną przez Sąd w odniesieniu do zarzucanego braku uprawnienia Komisji do wydania zaskarżonej decyzji. Sąd w zasadzie nie zbadał elementów przedstawionych przez skarżącą na poparcie podniesionego przez nią zarzutu i nie podjął działania polegającego na zarządzeniu środków organizacji postępowania w celu zweryfikowania wskazówek, które zdaniem Komisji miały uzasadniać wystąpienie z żądaniem udzielenia informacji. |
| --- | --- |

3

Zarzut trzeci: błędne zastosowanie art. 101 TFUE oraz art. 18 ust. 1 i 3 rozporządzenia nr 1/2003 polegające na nieuznaniu przez Sąd, iż zaskarżona decyzja ma charakter aktu ultra vires

W zarzucie trzecim Italmobiliare podważa analizę przeprowadzoną przez Sąd w odniesieniu do zarzucanego braku uprawnienia Komisji do wydania zaskarżonej decyzji. Sąd w zasadzie nie zbadał elementów przedstawionych przez skarżącą na poparcie podniesionego przez nią zarzutu i nie podjął działania polegającego na zarządzeniu środków organizacji postępowania w celu zweryfikowania wskazówek, które zdaniem Komisji miały uzasadniać wystąpienie z żądaniem udzielenia informacji.

| 4 | Zarzut czwarty: braki, niespójność i nielogiczność uzasadnienia w odniesieniu do badania zarzutu dotyczącego naruszenia zasady proporcjonalności
  W zarzucie czwartym Italmobiliare podnosi brak lub niespójność uzasadnienia w odniesieniu do zarzucanego naruszenia przez Komisję zasady proporcjonalności dotyczącego następujących aspektów: i) nieprzydatność żądania udzielenia informacji do osiągnięcia w danym przypadku zakładanego celu; ii) nadmierne koszty wysiłków wymaganych od spółki w celu przygotowania odpowiedzi na żądanie udzielenia informacji; iii) naruszenie kryterium łagodniejszych środków, które w każdym przypadku wymaga, aby cele określone w postępowaniu wyjaśniającym zostały osiągnięte poprzez zastosowanie środków wymagających najmniejszego poświęcenia na rzecz sfery prawnej ze strony podmiotów, do których środki te są skierowane. |
| --- | --- |

4

Zarzut czwarty: braki, niespójność i nielogiczność uzasadnienia w odniesieniu do badania zarzutu dotyczącego naruszenia zasady proporcjonalności

W zarzucie czwartym Italmobiliare podnosi brak lub niespójność uzasadnienia w odniesieniu do zarzucanego naruszenia przez Komisję zasady proporcjonalności dotyczącego następujących aspektów: i) nieprzydatność żądania udzielenia informacji do osiągnięcia w danym przypadku zakładanego celu; ii) nadmierne koszty wysiłków wymaganych od spółki w celu przygotowania odpowiedzi na żądanie udzielenia informacji; iii) naruszenie kryterium łagodniejszych środków, które w każdym przypadku wymaga, aby cele określone w postępowaniu wyjaśniającym zostały osiągnięte poprzez zastosowanie środków wymagających najmniejszego poświęcenia na rzecz sfery prawnej ze strony podmiotów, do których środki te są skierowane.

| 5 | Zarzut piąty: brak uzasadnienia w odniesieniu do zarzucanego naruszenia prawa do bycia wysłuchanym
  W zarzucie piątym Italmobiliare podnosi brak uzasadnienia wyroku w odniesieniu do zarzucanego naruszenia prawa do bycia wysłuchanym. Sąd niesłusznie uznał, że „sposoby” przeprowadzania konsultacji przez Komisję mogą być wyłączone spod kontroli sądowej ze względu na okoliczność, iż Komisja nie jest „wcale zobowiązana” do takiego postępowania. |
| --- | --- |

5

Zarzut piąty: brak uzasadnienia w odniesieniu do zarzucanego naruszenia prawa do bycia wysłuchanym

W zarzucie piątym Italmobiliare podnosi brak uzasadnienia wyroku w odniesieniu do zarzucanego naruszenia prawa do bycia wysłuchanym. Sąd niesłusznie uznał, że „sposoby” przeprowadzania konsultacji przez Komisję mogą być wyłączone spod kontroli sądowej ze względu na okoliczność, iż Komisja nie jest „wcale zobowiązana” do takiego postępowania.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. L 1, s. 1).

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/23 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/23

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 4 czerwca 2014 r. – LFB Biomédicaments, Association des déficitaires en Alpha 1 Antitrypsine (Association ADAAT Alpha 1-France) przeciwko Ministre du travail, de l’emploi et de la santé, Ministre du budget, des comptes publics et de la réforme de l’Etat

(Sprawa C-271/14)

2014/C 282/28

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Conseil d’État

Strony w postępowaniu głównym

Strony skarżące: LFB Biomédicaments, Association des déficitaires en Alpha 1 Antitrypsine (Association ADAAT Alpha 1-France)

Strony pozwane: Ministre du travail, de l’emploi et de la santé, Ministre du budget, des comptes publics et de la réforme de l’Etat

Pytanie prejudycjalne

Czy przepisy art. 6 pkt 5 dyrektywy Rady 89/105/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. dotyczącej przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka oraz włączenia ich w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych (1) nakładają obowiązek uzasadnienia decyzji o wykreśleniu leku gotowego z wykazu produktów leczniczych podawanych pacjentom hospitalizowanym w zakładach opieki zdrowotnej, których koszty mogą być pokryte w ramach obowiązkowych systemów ubezpieczenia zdrowotnego dodatkowo, oprócz kosztów świadczeń szpitalnych pokrywanych w ramach ryczałtów odnoszących się do pobytu i świadczeń zdrowotnych ustalonych dla poszczególnych jednorodnych grup pacjentów?

---

(1)  Dz.U. L 40, s. 8.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/23 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/23

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 5 czerwca 2014 r. – Pierre Fabre Médicament przeciwko Ministre du budget, des comptes publics et de la réforme de l'Etat, Ministre des affaires sociales et de la santé

(Sprawa C-273/14)

2014/C 282/29

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Conseil d’État

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Pierre Fabre Médicament

Strony pozwane: Ministre du budget, des comptes publics et de la réforme de l'Etat, Ministre des affaires sociales et de la santé

Pytania prejudycjalne

Czy przepisy art. 6 pkt 3 i 5 dyrektywy Rady 89/105/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. dotyczącej przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka oraz włączenia ich w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych (1) mają zastosowanie do decyzji o wykreśleniu leku gotowego z wykazu produktów leczniczych podawanych pacjentom hospitalizowanym w zakładach opieki zdrowotnej, których koszty mogą być pokryte w ramach obowiązkowych systemów ubezpieczenia zdrowotnego dodatkowo, oprócz kosztów świadczeń szpitalnych pokrywanych w ramach ryczałtów odnoszących się do pobytu i świadczeń zdrowotnych ustalonych dla poszczególnych jednorodnych grup pacjentów?

---

(1)  Dz.U. L 40, s. 8.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/24 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/24

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 13 czerwca 2014 r. – Republika Grecka przeciwko Stefanos Stroumpoulis i in.

(Sprawa C-292/14)

2014/C 282/30

Język postępowania: grecki

Sąd odsyłający

Symvoulio tis Epikrateias

Strony w postępowaniu głównymi

Strona skarżąca: Republika Grecka

Strona pozwana: Stefanos Stroumpoulis, Nicolaos Koumpanos, Panagiotis Renieris, Charalampos Renieris, Ioannis Zacharias, Dimitrios Lazarou i Apostolos Chatzisotiriou

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy w rozumieniu przepisów dyrektywy Rady 80/987/EWG (1) marynarze państwa członkowskiego świadczący usługi na statku pływającym pod banderą państwa trzeciego względem Unii Europejskiej korzystają w odniesieniu do niezaspokojonych roszczeń podnoszonych w stosunku do przedsiębiorstwa żeglugowego – które ma siedzibę statutową na terytorium państwa trzeciego, lecz którego rzeczywista siedziba znajduje się w tymże państwie członkowskim i co do którego, mając na uwadze tę ostatnią siedzibę, została ogłoszona upadłość przez sąd tego państwa członkowskiego, zgodnie z prawem tego państwa – z ochrony zapewnionej tą dyrektywą z uwzględnieniem założonego w niej celu i niezależnie od faktu, że umowy o pracę uregulowane są prawem państwa trzeciego, a państwo członkowskie nie może zwrócić się do armatora będącego właścicielem statku, który nie jest objęty porządkiem prawnym tego państwa, o udział w finansowaniu instytucji gwarancyjnej? |
| --- | --- |

1)

Czy w rozumieniu przepisów dyrektywy Rady 80/987/EWG (1) marynarze państwa członkowskiego świadczący usługi na statku pływającym pod banderą państwa trzeciego względem Unii Europejskiej korzystają w odniesieniu do niezaspokojonych roszczeń podnoszonych w stosunku do przedsiębiorstwa żeglugowego – które ma siedzibę statutową na terytorium państwa trzeciego, lecz którego rzeczywista siedziba znajduje się w tymże państwie członkowskim i co do którego, mając na uwadze tę ostatnią siedzibę, została ogłoszona upadłość przez sąd tego państwa członkowskiego, zgodnie z prawem tego państwa – z ochrony zapewnionej tą dyrektywą z uwzględnieniem założonego w niej celu i niezależnie od faktu, że umowy o pracę uregulowane są prawem państwa trzeciego, a państwo członkowskie nie może zwrócić się do armatora będącego właścicielem statku, który nie jest objęty porządkiem prawnym tego państwa, o udział w finansowaniu instytucji gwarancyjnej?

| 2) | Czy w rozumieniu przepisów dyrektywy Rady 80/987/WE można uznać, że stanowi równorzędną ochronę obciążający, na podstawie art. 29 ustawy nr 1220/1981, Naftiko Apomachiko Tameio [fundusz ubezpieczeń marynarzy] (NAT), przez okres co najwyżej trzech miesięcy, obowiązek wypłaty podstawowego wynagrodzenia i dodatków przewidzianych w odnośnych układach zbiorowych na rzecz greckich marynarzy służących na statkach pływających pod grecką banderą lub na statkach zagranicznych, które podpisały porozumienie z NAT, który to obowiązek wypłaty jest przewidziany w tymże artykule wyłącznie w sytuacji, gdy marynarze ci zostają za granicą pozostawieni samym sobie? |
| --- | --- |

2)

Czy w rozumieniu przepisów dyrektywy Rady 80/987/WE można uznać, że stanowi równorzędną ochronę obciążający, na podstawie art. 29 ustawy nr 1220/1981, Naftiko Apomachiko Tameio [fundusz ubezpieczeń marynarzy] (NAT), przez okres co najwyżej trzech miesięcy, obowiązek wypłaty podstawowego wynagrodzenia i dodatków przewidzianych w odnośnych układach zbiorowych na rzecz greckich marynarzy służących na statkach pływających pod grecką banderą lub na statkach zagranicznych, które podpisały porozumienie z NAT, który to obowiązek wypłaty jest przewidziany w tymże artykule wyłącznie w sytuacji, gdy marynarze ci zostają za granicą pozostawieni samym sobie?

---

(1)  Dyrektywa Rady 80/987/EWG z dnia 20 października 1980 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy (Dz.U. L 283, s. 35).

---

Sąd

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/25 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/25

---

Wyrok Sądu z dnia 12 czerwca 2014 r. – Nike International przeciwko OHIM – Muñoz Molina (R 10)

(Sprawa T-137/09 RENV) (1)

((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego R10 - Niezarejestrowany wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy R10 - Przeniesienie prawa do krajowego znaku towarowego - Dowód posiadania wcześniejszego znaku towarowego))

2014/C 282/31

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Nike International Ltd (Beaverton, Oregon, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat M. de Justo Bailey)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również: Aurelio Muñoz Molina (Petrer, Hiszpania)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 stycznia 2009 r. (sprawa R 551/2008-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między DL Sports & Marketing Ltda a Aureliem Muñozem Moliną.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Nike International Ltd pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) przed Trybunałem i Sądem. |
| --- | --- |

2)

Nike International Ltd pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) przed Trybunałem i Sądem.

---

(1)  Dz.U. C 129 z 6.6.2009.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/25 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/25

---

Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2014 r. – Niderlandy przeciwko Komisji

(Sprawa T-16/11) (1)

((EFOGR - Sekcja Gwarancji - EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Wydatki dokonane w ramach europejskiego systemu kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej - Prawo do obrony))

2014/C 282/32

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Strona skarżąca: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. Wissels, M. de Ree, M. Noort, M. Bulterman i J. Langer, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Kranenborg, F. Wilman i P. Rossi, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i J. Möller, pełnomocnicy)

Przedmiot

Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2010/668/UE z dnia 4 listopada 2010 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 288, s. 24) w zakresie, w jakim w decyzji tej zastosowano wobec Królestwa Niderlandów korektę finansową na kwotę 2 8 9 47  149,31 EUR dotyczącą europejskiego systemu kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej w odniesieniu do lat finansowych 2003–2008

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2010/668/UE z dnia 4 listopada 2010 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w zakresie, w jakim w decyzji tej zastosowano wobec Królestwa Niderlandów korektę finansową dotyczącą europejskiego systemu kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej w odniesieniu do lat finansowych 2003–2008. |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2010/668/UE z dnia 4 listopada 2010 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w zakresie, w jakim w decyzji tej zastosowano wobec Królestwa Niderlandów korektę finansową dotyczącą europejskiego systemu kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej w odniesieniu do lat finansowych 2003–2008.

| 2) | Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

| 3) | Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 72 z 5.3.2011.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/26 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/26

---

Wyrok Sądu z dnia 4 lipca 2014 r. – Kimman przeciwko Komisji

(Sprawa T-644/11 P) (1)

((Odwołanie - Odwołanie wzajemne - Służba publiczna - Urzędnicy - Ocena - Sprawozdanie z oceny - Postępowanie w sprawie oceny za 2009 r. - Zasada zgodności pomiędzy skargą a zażaleniem - Artykuł 91 ust. 2 regulaminu pracowniczego - Opinia grupy ad hoc - Przeinaczenie - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie))

2014/C 282/33

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Eugène Emile Marie Kimman (Overijse, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Berscheid, pełnomocnicy)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 29 września 2011 r. w sprawie F-74/10 Kimman przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze, mające na celu uchylenie tego wyroku.

Sentencja

| 1) | Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 29 września 2011 r. w sprawie F-74/10 Kimman przeciwko Komisji zostaje uchylony, po pierwsze, w zakresie, w jakim uznano w nim za dopuszczalne zarzut drugi, pierwszych sześć części zarzutu trzeciego i zarzut czwarty – z wyjątkiem argumentu stanowiącego, że praca wykonana przez skarżącego w interesie instytucji nie została wzięta pod uwagę – które zostały podniesione przez skarżącego w ramach postępowania w pierwszej instancji, oraz, po drugie, w zakresie, w jakim nakazano w nim Komisji Europejskiej pokrycie oprócz własnych kosztów jednej czwartej kosztów skarżącego związanych ze wspomnianym postępowaniem. |
| --- | --- |

1)

Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 29 września 2011 r. w sprawie F-74/10 Kimman przeciwko Komisji zostaje uchylony, po pierwsze, w zakresie, w jakim uznano w nim za dopuszczalne zarzut drugi, pierwszych sześć części zarzutu trzeciego i zarzut czwarty – z wyjątkiem argumentu stanowiącego, że praca wykonana przez skarżącego w interesie instytucji nie została wzięta pod uwagę – które zostały podniesione przez skarżącego w ramach postępowania w pierwszej instancji, oraz, po drugie, w zakresie, w jakim nakazano w nim Komisji Europejskiej pokrycie oprócz własnych kosztów jednej czwartej kosztów skarżącego związanych ze wspomnianym postępowaniem.

| 2) | Odwołanie główne zostaje w części odrzucone i w pozostałym zakresie oddalone. |
| --- | --- |

2)

Odwołanie główne zostaje w części odrzucone i w pozostałym zakresie oddalone.

| 3) | Skarga wniesiona przez Eugène’a Emile’a Marie Kimmana do Sądu do spraw Służby Publicznej zostaje oddalona. |
| --- | --- |

3)

Skarga wniesiona przez Eugène’a Emile’a Marie Kimmana do Sądu do spraw Służby Publicznej zostaje oddalona.

| 4) | E. Kimman zostaje obciążony całością kosztów związanych zarówno z postępowaniem w pierwszej instancji, jak i z odwołaniem głównym. |
| --- | --- |

4)

E. Kimman zostaje obciążony całością kosztów związanych zarówno z postępowaniem w pierwszej instancji, jak i z odwołaniem głównym.

| 5) | Każda strona pokrywa własne koszty poniesione w ramach odwołania wzajemnego. |
| --- | --- |

5)

Każda strona pokrywa własne koszty poniesione w ramach odwołania wzajemnego.

---

(1)  Dz.U. C 65 z 3.3.2012.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/27 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/27

---

Wyrok Sądu z dnia 9 lipca 2014 r. – Moonich Produktkonzepte & Realisierung. przeciwko OHIM – Thermofilm Australia (HEATSTRIP)

(Sprawa T-184/12) (1)

((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego HEATSTRIP - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuły 75 i 76 rozporządzenia nr 207/2009))

2014/C 282/34

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Moonich Produktkonzepte & Realisierung GmbH (Sauerlach b. München, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Pannen)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Thermofilm Australia Pty Ltd (Melbourne, Australia) (przedstawiciele: adwokaci J. Kroher i K. Bach)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 stycznia 2012 r. (sprawa R 1956/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Thermofilm Australia Pty Ltd a Moonich Produktkonzepte & Realisierung GmbH.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Moonich Produktkonzepte & Realisierung GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (OHIM) i koszty Thermofilm Australia Pty Ltd. |
| --- | --- |

2)

Moonich Produktkonzepte & Realisierung GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (OHIM) i koszty Thermofilm Australia Pty Ltd.

---

(1)  Dz.U. C 200 z 7.7.2012.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/27 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/27

---

Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2014 r. – Alchaar przeciwko Radzie

(Sprawa T-203/12) (1)

((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii - Umieszczenie jednostki w wykazach osób objętych środkami ograniczającymi - Powiązania z reżimem - Prawo do obrony - Prawo do rzetelnego procesu - Obowiązek uzasadnienia - Ciężar dowodu - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Proporcjonalność - Prawo własności - Prawo do życia prywatnego))

2014/C 282/35

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Mohamad Nedal Alchaar (Aleppo, Syria) (przedstawiciele: adwokaci A. Korkmaz, D. Amaudruz i A. Boesch)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Kyriakopoulou i M. Vitsentzatos, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Cujo i S. Pardo Quintillán, pełnomocnicy)

Przedmiot

Stwierdzenie częściowej nieważności, po pierwsze, decyzji Rady 2011/782/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. w sprawie środków ograniczających wobec Syrii i uchylenia decyzji 2011/273/WPZiB (Dz.U. L 319, s. 56), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1244/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 442/2011 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 319, s. 8) i rozporządzenia Rady (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii oraz uchylającego rozporządzenie nr 442/2011 (Dz.U. L 16, p. 1) w zakresie, w jakim akty te obejmują środki ograniczające dotyczące skarżącego, oraz wszystkich przyszłych aktów zmieniających tę decyzję lub to rozporządzenie, a po drugie, komunikatu Rady z dnia 16 marca 2012 r. powiadamiającego skarżącego o utrzymaniu wpisu jego nazwiska w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi.

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 363/2013 z dnia 22 kwietnia 2013 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii w zakresie, w jakim dotyczy ono Mohamada Nedala Alchaara. |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 363/2013 z dnia 22 kwietnia 2013 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii w zakresie, w jakim dotyczy ono Mohamada Nedala Alchaara.

| 2) | W pozostałym zakresie skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona. |
| --- | --- |

2)

W pozostałym zakresie skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.

| 3) | Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz dwie trzecie kosztów poniesionych przez M.N. Alchaara. |
| --- | --- |

3)

Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz dwie trzecie kosztów poniesionych przez M.N. Alchaara.

| 4) | M.N. Alchaar pokrywa jedną trzecią własnych kosztów. |
| --- | --- |

4)

M.N. Alchaar pokrywa jedną trzecią własnych kosztów.

| 5) | Komisja Europejska pokrywa własne koszty. |
| --- | --- |

5)

Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 217 z 21.7.2012.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/28 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/28

---

Wyrok Sądu z dnia 1 lipca 2014 r. – Jyoti Ceramic Industries przeciwko OHIM – DeguDent (ZIECON)

(Sprawa T-239/12) (1)

([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego ZIECON - Wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy CERCON - Względna podstawa odmowy - Prawdopodobieństwo wprowadzenie w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Badanie stanu faktycznego z urzędu - Artykuł 76 rozporządzenia nr 207/2009])

2014/C 282/36

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Jyoti Ceramic Industries PVT. Ltd (Nashik, Indie) (przedstawiciele: R. Egerer, D. Jochim i A. Kolb, avocats)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: DeguDent GmbH (Hanau, Niemcy) (przedstawiciele: W. Blau, T. Hertl i P. Winkler, avocats)

Przedmiot

Skarga na decyzję R 2546/2010 1 Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 marca 2012 r. dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między DeguDent GmbH i Jyoti Ceramic Industries PVT. Ltd

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Jyoti Ceramic Industries PVT. Ltd pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) i DeguDent GmbH |
| --- | --- |

2)

Jyoti Ceramic Industries PVT. Ltd pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) i DeguDent GmbH

---

(1)  Dz.U. C 209 z 14.7.2012.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/29 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/29

---

Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2014 r. – Hiszpania przeciwko Komisji

(Sprawy połączone T-319/12 i T-321/12) (1)

((Pomoc państwa - Przemysł filmowy - Pomoc na budowę i prowadzenie działalności kompleksu studiów filmowych - Decyzja uznając pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem - Kryterium inwestora prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej - Krajowa pomoc regionalna - Pomoc przeznaczona na promocję kulturą - Obowiązek uzasadnienia))

2014/C 282/37

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strony skarżące: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Rubio González, abogado del Estado); Ciudad de la Luz, SAU (Alicante, Hiszpania); i Sociedad Proyectos Temáticos de la Comunidad Valenciana, SAU (Alicante) (przedstawiciele: początkowo J. Buendía Sierra, N. Ruiz García, J. Belenguer Mula i M. Muñoz de Juan, a następnie J. Buendía Sierra i J. Belenguer Mula, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier, P. Němečková i B. Stromsky, pełnomocnicy)

Przedmiot

Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Europejskiej (2012) 3025 z dnia 8 maja 2012 r. w sprawie pomocy państwa SA.22668 [C 8/2008 (NN 4/2008)], wprowadzonej przez Hiszpanią na rzecz Ciudad de la Luz, SA

Sentencja

| 1) | Skargi zostają oddalone. |
| --- | --- |

1)

Skargi zostają oddalone.

| 2) | Ciudad de la Luz, SA, Sociedad Proyectos Temáticos de la Comunidad Valenciana, SA oraz Królestwo Hiszpanii pokrywają, poza własnymi kosztami, również koszty poniesione przez Komisję Europejską. |
| --- | --- |

2)

Ciudad de la Luz, SA, Sociedad Proyectos Temáticos de la Comunidad Valenciana, SA oraz Królestwo Hiszpanii pokrywają, poza własnymi kosztami, również koszty poniesione przez Komisję Europejską.

---

(1)  Dz.U. C 287 z 22.9.2012

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/29 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/29

---

Wyrok Sądu z dnia 9 lipca 2014 r. – Al-Tabbaa przeciwko Radzie

(Sprawy połączone T-329/12 i T-74/13) (1)

((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii - Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych - Ograniczenia wjazdu i przejazdu przez terytorium Unii - Prawo do obrony - Prawo do skutecznego środka prawnego przed sądem - Obowiązek uzasadnienia - Błąd w ocenie))

2014/C 282/38

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Mazen Al-Tabbaa (Bejrut, Liban) (przedstawiciele: M. Lester, barrister, i G. Martin, solicitor)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Kyriakopoulou i V. Piessevaux, pełnomocnicy)

Przedmiot

Żądanie stwierdzenia nieważności aktów Rady obejmujących środki ograniczające odnoszące się do skarżącego, mianowicie, początkowo decyzji wykonawczej Rady 2012/256/WPZiB z dnia 14 maja 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji Rady 2011/782/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii (Dz.U. L 126, s. 9) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 410/2012 z dnia 14 maja 2012 r. dotyczącego wykonania art. 32 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 126. s. 3).

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Rady 2012/256/WPZiB z dnia 14 maja 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji Rady 2011/782/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 410/2012 z dnia 14 maja 2012 r. dotyczącego wykonania art. 32 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii w zakresie, w jakim dotyczą Mazena Al-Tabbaa. |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Rady 2012/256/WPZiB z dnia 14 maja 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji Rady 2011/782/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 410/2012 z dnia 14 maja 2012 r. dotyczącego wykonania art. 32 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii w zakresie, w jakim dotyczą Mazena Al-Tabbaa.

| 2) | Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2012/739/WPZiB z dnia 29 listopada 2012 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii i uchylającej decyzję 2011/782/WPZiB oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1117/2012 z dnia 29 listopada 2012 r. dotyczącego wykonania art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 36/2012 w zakresie, w jakim dotyczą Mazena Al-Tabbaa. |
| --- | --- |

2)

Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2012/739/WPZiB z dnia 29 listopada 2012 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii i uchylającej decyzję 2011/782/WPZiB oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1117/2012 z dnia 29 listopada 2012 r. dotyczącego wykonania art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 36/2012 w zakresie, w jakim dotyczą Mazena Al-Tabbaa.

| 3) | Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 363/2013 z dnia 22 kwietnia 2013 r. w sprawie wykonania rozporządzenia nr 36/2012 oraz decyzji wykonawczej Rady 2013/185/WPZiB z dnia 22 kwietnia 2013 r. w sprawie wykonania decyzji 2012/739 w zakresie, w jakim dotyczą Mazena Al-Tabbaa. |
| --- | --- |

3)

Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 363/2013 z dnia 22 kwietnia 2013 r. w sprawie wykonania rozporządzenia nr 36/2012 oraz decyzji wykonawczej Rady 2013/185/WPZiB z dnia 22 kwietnia 2013 r. w sprawie wykonania decyzji 2012/739 w zakresie, w jakim dotyczą Mazena Al-Tabbaa.

| 4) | Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2013/255/WPZiB z dnia 31 maja 2013 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii w zakresie, w jakim dotyczy Mazena Al-Tabbaa. |
| --- | --- |

4)

Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2013/255/WPZiB z dnia 31 maja 2013 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii w zakresie, w jakim dotyczy Mazena Al-Tabbaa.

| 5) | Skutki decyzji 2013/255 zostają utrzymane w mocy w odniesieniu do Mazena Al-Tabbaa do czasu, gdy skuteczne stanie się stwierdzenie częściowej nieważności rozporządzenia wykonawczego nr 363/2013 w sprawie wykonania rozporządzenia nr 36/2012. |
| --- | --- |

5)

Skutki decyzji 2013/255 zostają utrzymane w mocy w odniesieniu do Mazena Al-Tabbaa do czasu, gdy skuteczne stanie się stwierdzenie częściowej nieważności rozporządzenia wykonawczego nr 363/2013 w sprawie wykonania rozporządzenia nr 36/2012.

| 6) | Postępowanie w sprawie skargi T-74/13 zostaje umorzone. |
| --- | --- |

6)

Postępowanie w sprawie skargi T-74/13 zostaje umorzone.

| 7) | Rada Unii Europejskiej pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez skarżącego w sprawie T-329/12 i trzy czwarte kosztów poniesionych przez niego w sprawie T-74/13. |
| --- | --- |

7)

Rada Unii Europejskiej pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez skarżącego w sprawie T-329/12 i trzy czwarte kosztów poniesionych przez niego w sprawie T-74/13.

| 8) | Skarżący pokrywa jedną czwartą swoich kosztów w sprawie T-74/13. |
| --- | --- |

8)

Skarżący pokrywa jedną czwartą swoich kosztów w sprawie T-74/13.

---

(1)  Dz.U. C 273 z 8.9.2012.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/30 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/30

---

Wyrok Sądu z dnia 9 lipca 2014 r. – Pågen Trademark przeciwko OHIM (gifflar)

(Sprawa T-520/12) (1)

([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego gifflar - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])

2014/C 282/39

Język postępowania: szwedzki

Strony

Strona skarżąca: Pågen Trademark AB (Malmö, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat J. Norderyd)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: D. Leffler i P. Geroulakos, pełnomocnicy)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 września 2012 r. (sprawa R 46/2012-2) dotyczącą zgłoszenia graficznego wspólnotowego znaku towarowego gifflar.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Pågen Trademark AB zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Pågen Trademark AB zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 32 z 2.2.2013.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/31 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/31

---

Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2014 r. – National Iranian Tanker Company przeciwko Radzie

(Sprawa T-565/12) (1)

((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu przeciwdziałania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Obowiązek uzasadnienia - Błąd w ocenie - Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności))

2014/C 282/40

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: National Iranian Tanker Company (Teheran, Iran) (przedstawiciele: R. Chandrasekera, S. Ashley, C. Murphy, solicitors, M. Lester, barrister, oraz D. Wyatt, QC)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Boelaert i M. Bishop, pełnomocnicy)

Przedmiot

Stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 282, s. 58) w zakresie, w jakim nazwa skarżącej została umieszczona w wykazie ujętym w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39), oraz po drugie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 945/2012 z dnia 15 października 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 282, s. 16) w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącej.

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu, w zakresie w jakim mocą tej decyzji nazwa National Iranian Tanker Company została umieszczona w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB. |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu, w zakresie w jakim mocą tej decyzji nazwa National Iranian Tanker Company została umieszczona w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB.

| 2) | Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 945/2012 z dnia 15 października 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim mocą tego rozporządzenia nazwa National Iranian Tanker Company została umieszczona w załączniku IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010. |
| --- | --- |

2)

Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 945/2012 z dnia 15 października 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim mocą tego rozporządzenia nazwa National Iranian Tanker Company została umieszczona w załączniku IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010.

| 3) | Skutki decyzji 2012/635 i rozporządzenia wykonawczego nr 945/2012 zostają utrzymane w mocy wobec National Iranian Tanker Company do momentu upływu terminu na wniesienie odwołania, o którym mowa w art. 56 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, bądź – jeżeli w terminie tym zostanie wniesione odwołanie – do daty jego oddalenia. |
| --- | --- |

3)

Skutki decyzji 2012/635 i rozporządzenia wykonawczego nr 945/2012 zostają utrzymane w mocy wobec National Iranian Tanker Company do momentu upływu terminu na wniesienie odwołania, o którym mowa w art. 56 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, bądź – jeżeli w terminie tym zostanie wniesione odwołanie – do daty jego oddalenia.

| 4) | Rada Unii Europejskiej pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszy poniesione przez National Iranian Tanker Company. |
| --- | --- |

4)

Rada Unii Europejskiej pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszy poniesione przez National Iranian Tanker Company.

---

(1)  Dz.U. C 55 z 23.2.2013.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/32 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/32

---

Wyrok Sądu z dnia 4 lipca 2014 r. – Advance Magazine Publishers przeciwko OHIM – Montres Tudor (GLAMOUR)

(Sprawa T-1/13) (1)

([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GLAMOUR - Wcześniejszy międzynarodowy znak towarowy TUDOR GLAMOUR - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])

2014/C 282/41

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Advance Magazine Publishers, Inc. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci T. Raab, H. Lauf i V. Ahmann)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Montres Tudor SA (Genewa, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci J.P. de Oliveira Vaz Miranda de Sousa i C. Sueiras Villalobos)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 października 2012 r. (sprawa R 213/2012-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Montres Tudor SA a Advance Magazine Publishers, Inc.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Advance Magazine Publishers, Inc zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Advance Magazine Publishers, Inc zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 86 z 23.3.2013.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/32 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/32

---

Wyrok Sądu z dnia 26 czerwca 2014 r. – Marcuccio przeciwko Komisji

(Sprawa T-20/13 P) (1)

((Odesłanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Renty i zasiłki inwalidzkie - Przeniesienie w stan spoczynku z powodu niepełnosprawności - Komitet ds. inwalidztwa - Skład - Wyznaczenie lekarzy - Bezczynność zainteresowanego urzędnika w zakresie wyznaczenia drugiego lekarza - Wyznaczenie drugiego lekarza przez prezesa Trybunału - Wyznaczenie trzeciego lekarza w drodze porozumienia pomiędzy wyznaczonymi pierwszym i drugim lekarzem - Artykuł 7 załącznika II do regulaminu pracowniczego - Oddalenie skargi w pierwszej instancji po przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd))

2014/C 282/42

Język postępowania: włoski

Strony

Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: G. Cipressa, avocat)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall, C. Berardis-Kayser i G. Gattinara, pełnomocnicy, wspierani przez A. Dal Ferrę, avocat)

Przedmiot

Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 6 listopada 2012 r. w sprawie F-41/06 RENV Marcuccio przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w niniejszej instancji. |
| --- | --- |

2)

Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w niniejszej instancji.

---

(1)  Dz.U. C 71 z 9.3.2013.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/33 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/33

---

Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2014 r. – Zanjani przeciwko Radzie

(Sprawa T-155/13) (1)

((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu przeciwdziałania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Ograniczenia dopuszczania - Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin do wniesienia skargi - Dopuszczalność - Obowiązek uzasadnienia - Błąd w ocenie - Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności))

2014/C 282/43

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Babak Zanjani (Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciele: adwokaci L. Defalque i C. Malherbe)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Vitro i M. Bishop, pełnomocnicy)

Przedmiot

Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności, z jednej strony, decyzji Rady 2012/829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 356, s. 71) w zakresie, w jakim mocą tej decyzji nazwisko skarżącego zostało umieszczone w wykazie ujętym w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39) oraz, z drugiej strony, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1264/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 356, s. 55) w zakresie, w jakim mocą tego rozporządzenia nazwisko skarżącego zostało umieszczone w wykazie ujętym w załączniku IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1), a po drugie żądanie zmierzające do stwierdzenia bezskuteczności decyzji 2012/829 i rozporządzenia wykonawczego nr 1264/2012 w zakresie, w jakim art. 19 ust. 1 lit. b) i c) decyzji 2010/413 nie ma zastosowania w przypadku skarżącego.

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2012/829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim mocą tej decyzji nazwisko B. Zanjaniego zostało umieszczone w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB. |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2012/829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim mocą tej decyzji nazwisko B. Zanjaniego zostało umieszczone w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB.

| 2) | Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1264/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim mocą tego rozporządzenia nazwisko B. Zanjaniego zostało umieszczone w załączniku IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010. |
| --- | --- |

2)

Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1264/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim mocą tego rozporządzenia nazwisko B. Zanjaniego zostało umieszczone w załączniku IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010.

| 3) | Skutki decyzji 2012/829 i rozporządzenia wykonawczego nr 1264/2012 zostają utrzymane w mocy wobec B. Zanjaniego do momentu upływu terminu na wniesienie odwołania, o którym mowa w art. 56 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, bądź – jeżeli w terminie tym zostanie wniesione odwołanie – do daty jego oddalenia. |
| --- | --- |

3)

Skutki decyzji 2012/829 i rozporządzenia wykonawczego nr 1264/2012 zostają utrzymane w mocy wobec B. Zanjaniego do momentu upływu terminu na wniesienie odwołania, o którym mowa w art. 56 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, bądź – jeżeli w terminie tym zostanie wniesione odwołanie – do daty jego oddalenia.

| 4) | W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

4)

W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

| 5) | Rada Unii Europejskiej pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszy poniesione przez B. Zanjaniego. |
| --- | --- |

5)

Rada Unii Europejskiej pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszy poniesione przez B. Zanjaniego.

---

(1)  Dz.U. C 141 z 18.5.2013.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/34 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/34

---

Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2014 r. – Sorinet Commercial Trust Bankers przeciwko Radzie

(Sprawa T-157/13) (1)

((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu przeciwdziałania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin do wniesienia skargi - Termin na dostosowanie żądań - Dopuszczalność - Obowiązek uzasadnienia - Błąd w ocenie - Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności))

2014/C 282/44

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Sorinet Commercial Trust Bankers Ltd (Kish Island, Iran) (przedstawiciele: adwokaci L. Defalque i C. Malherbe)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. De Elera, M. Bishop i A. Vitro, pełnomocnicy)

Przedmiot

Żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady 2012/829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 356, s. 71) w zakresie, w jakim mocą tej decyzji nazwa skarżącej została umieszczona w wykazie ujętym w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39), a także rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1264/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 356, s. 55) w zakresie, w jakim mocą tego rozporządzenia nazwa skarżącej została umieszczona w wykazie ujętym w załączniku IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1), oraz po drugie, decyzji Rady 2013/270/WPZiB z dnia 6 czerwca 2013 r. zmieniającej decyzję 2010/413 (Dz.U. L 156, s. 10) w zakresie, w jakim mocą tej decyzji nazwa skarżącej została pozostawiona w wykazie ujętym w załączniku II do decyzji 2010/413, a także rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 522/2013 z dnia 6 czerwca 2013 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 267/2012 (Dz.U. L 156, s. 3) w zakresie, w jakim mocą tego rozporządzenia nazwa skarżącej została pozostawiona w wykazie ujętym w załączniku IX do rozporządzenia nr 267/2012.

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2012/829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim mocą tej decyzji nazwa Sorinet Commercial Trust Bankers Ltd została umieszczona w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB. |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2012/829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim mocą tej decyzji nazwa Sorinet Commercial Trust Bankers Ltd została umieszczona w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB.

| 2) | Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1264/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim mocą tego rozporządzenia nazwa Sorinet Commercial Trust Bankers Ltd została umieszczona w załączniku IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010. |
| --- | --- |

2)

Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1264/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim mocą tego rozporządzenia nazwa Sorinet Commercial Trust Bankers Ltd została umieszczona w załączniku IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010.

| 3) | Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2013/270/WPZiB z dnia 6 czerwca 2013 r. zmieniającej decyzję 2010/413 w zakresie, w jakim mocą tej decyzji nazwa Sorinet Commercial Trust Bankers Ltd została pozostawiona w załączniku II do decyzji 2010/413. |
| --- | --- |

3)

Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2013/270/WPZiB z dnia 6 czerwca 2013 r. zmieniającej decyzję 2010/413 w zakresie, w jakim mocą tej decyzji nazwa Sorinet Commercial Trust Bankers Ltd została pozostawiona w załączniku II do decyzji 2010/413.

| 4) | Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 522/2013 z dnia 6 czerwca 2013 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 267/2012 w zakresie, w jakim mocą tego rozporządzenia nazwa Sorinet Commercial Trust Bankers Ltd została pozostawiona w załączniku IX do rozporządzenia nr 267/2012. |
| --- | --- |

4)

Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 522/2013 z dnia 6 czerwca 2013 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 267/2012 w zakresie, w jakim mocą tego rozporządzenia nazwa Sorinet Commercial Trust Bankers Ltd została pozostawiona w załączniku IX do rozporządzenia nr 267/2012.

| 5) | Skutki załącznika II do decyzji 2010/413 zmienionej decyzją 2013/270 i załącznika IX do rozporządzenia nr 267/2012 zmienionego rozporządzeniem wykonawczym nr 522/2013 zostają utrzymane w mocy wobec Sorinet Commercial Trust Bankers Ltd do momentu upływu terminu na wniesienie odwołania, o którym mowa w art. 56 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, bądź – jeżeli w terminie tym zostanie wniesione odwołanie – do daty jego oddalenia. |
| --- | --- |

5)

Skutki załącznika II do decyzji 2010/413 zmienionej decyzją 2013/270 i załącznika IX do rozporządzenia nr 267/2012 zmienionego rozporządzeniem wykonawczym nr 522/2013 zostają utrzymane w mocy wobec Sorinet Commercial Trust Bankers Ltd do momentu upływu terminu na wniesienie odwołania, o którym mowa w art. 56 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, bądź – jeżeli w terminie tym zostanie wniesione odwołanie – do daty jego oddalenia.

| 6) | Rada Unii Europejskiej pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszy poniesione przez Sorinet Commercial Trust Bankers. |
| --- | --- |

6)

Rada Unii Europejskiej pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszy poniesione przez Sorinet Commercial Trust Bankers.

---

(1)  Dz.U. C 147 z 25.3.2013.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/35 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/35

---

Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2014 r. – Sharif University of Technology przeciwko Radzie

(Sprawa T-181/13) (1)

((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu przeciwdziałania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin do wniesienia skargi - Dopuszczalność - Obowiązek uzasadnienia - Błąd w ocenie))

2014/C 282/45

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Sharif University of Technology (Teheran, Iran) (przedstawiciel: M. Happold, barrister)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: V. Piessevaux i M. Bishop, pełnomocnicy)

Przedmiot

Żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady 2012/829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 356, s. 71) w zakresie, w jakim mocą tej decyzji nazwa skarżącego została umieszczona w wykazie ujętym w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39), oraz po drugie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1264/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 356, s. 55) w zakresie, w jakim mocą tego rozporządzenia nazwa skarżącego została umieszczona w wykazie ujętym w załączniku IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1).

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2012/829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim mocą tej decyzji nazwa Sharif University of Technology została umieszczona w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB. |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2012/829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim mocą tej decyzji nazwa Sharif University of Technology została umieszczona w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB.

| 2) | Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1264/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim mocą tego rozporządzenia nazwa Sharif University of Technology została umieszczona w załączniku IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010. |
| --- | --- |

2)

Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1264/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim mocą tego rozporządzenia nazwa Sharif University of Technology została umieszczona w załączniku IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010.

| 3) | Skutki decyzji 2012/829 i rozporządzenia wykonawczego nr 1264/2012 zostają utrzymane w mocy wobec Sharif University of Technology przez okres dwóch miesięcy od daty wydania niniejszego wyroku. |
| --- | --- |

3)

Skutki decyzji 2012/829 i rozporządzenia wykonawczego nr 1264/2012 zostają utrzymane w mocy wobec Sharif University of Technology przez okres dwóch miesięcy od daty wydania niniejszego wyroku.

| 4) | Rada Unii Europejskiej pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszy poniesione przez Sharif University of Technology. |
| --- | --- |

4)

Rada Unii Europejskiej pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszy poniesione przez Sharif University of Technology.

---

(1)  Dz.U. C 156 z 1.6.2013.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/36 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/36

---

Wyrok Sądu z dnia 4 lipca 2014 r. – Construcción, Promociones e Instalaciones przeciwko OHIM – Copisa Proyectos y Mantenimientos Industriales (CPI COPISA INDUSTRIAL)

(Sprawa T-345/13) (1)

((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego CPI COPISA INDUSTRIAL - Wcześniejszy graficzny hiszpański znak towarowy Cpi construcción promociones e instalaciones, s.a. i wcześniejsza nazwa handlowa Construcción, Promociones e Instalaciones, S.A.-C.P.I. - Względne podstawy odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Brak dowodu rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Brak dowodu używania w obrocie handlowym wcześniejszej nazwy handlowej))

2014/C 282/46

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Construcción, Promociones e Instalaciones, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Seijo Veiguela i J. L. Rivas Zurdo)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Copisa Proyectos y Mantenimientos Industriales, SA (L’Hospitalet de Llobregat, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat T. González Martínez)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 kwietnia 2013 r. (sprawa R 1935/2012-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Construcción, Promociones e Instalaciones, SA a Copisa Proyectos y Mantenimientos Industriales, SA.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Construcción, Promociones e Instalaciones, SA zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Construcción, Promociones e Instalaciones, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 245 z 24.8.2013.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/36 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/36

---

Wyrok Sądu z dnia 1 lipca 2014 r. – You-View.tv przeciwko OHIM – YouView TV (YouView+)

(Sprawa T-480/13) (1)

([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego YouView+ - Wcześniejszy obowiązujący w Beneluksie graficzny znak towarowy You View You-View.tv - Przedstawienie dokumentów z opóźnieniem - Swoboda uznania przyznana przez art. 76 ust. 2 rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Pojęcie „przepisu stanowiącego inaczej” - zasada 20 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95])

2014/C 282/47

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: You-View.tv (Antwerpia, Belgia) (przedstawiciel: S. Criel, avocat)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: P. Bullock i N. Bambara, pełnomocnicy)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: YouView TV Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 czerwca 2013 r. (sprawa R 2112/2012-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między You-View.tv i YouView TV Ltd.

Sentencja

| 1) | Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 18 czerwca 2013 r. (sprawa R 2112/2012-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między You-View.tv i YouView TV Ltd jest nieważna. |
| --- | --- |

1)

Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 18 czerwca 2013 r. (sprawa R 2112/2012-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między You-View.tv i YouView TV Ltd jest nieważna.

| 2) | W pozostałym zakresie skarga jest oddalona. |
| --- | --- |

2)

W pozostałym zakresie skarga jest oddalona.

| 3) | OHIM ponosi koszty postępowania. |
| --- | --- |

3)

OHIM ponosi koszty postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 344 z 23.11.2013.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/37 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/37

---

Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2014 r. – The Smiley Company przeciwko OHIM (kształt twarzy)

(Sprawa T-242/14)

2014/C 282/48

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: The Smiley Company SPRL (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: A. Freitag, lawyer)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 16 stycznia 2014 r., wydanej w sprawie R 836/2013-1; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 16 stycznia 2014 r., wydanej w sprawie R 836/2013-1;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: trójwymiarowy znak towarowy przedstawiający kształt twarzy dla towarów objętych klasami 29 i 30 – zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 11 168 762

Decyzja eksperta: stwierdził, że należy odmówić rejestracji zgłoszonego znaku towarowego na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego

Decyzja Izby Odwoławczej: oddaliła odwołanie

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/38 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/38

---

Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2014 r. – The Smiley Company przeciwko OHIM (kształt twarzy)

(Sprawa T-243/14)

2014/C 282/49

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: The Smiley Company SPRL (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: A. Freitag, lawyer)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 16 stycznia 2014 r., wydanej w sprawie R 837/2013-1; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 16 stycznia 2014 r., wydanej w sprawie R 837/2013-1;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: trójwymiarowy znak towarowy przedstawiający kształt twarzy dla towarów objętych klasami 29 i 30 – zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 1 1 1 68  861

Decyzja eksperta: stwierdził, że należy odmówić rejestracji zgłoszonego znaku towarowego na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego

Decyzja Izby Odwoławczej: oddaliła odwołanie

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/38 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/38

---

Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2014 r. – The Smiley Company przeciwko OHIM (kształt twarzy w formie gwiazdy)

(Sprawa T-244/14)

2014/C 282/50

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: The Smiley Company SPRL (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: A. Freitag, lawyer)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 16 stycznia 2014 r., wydanej w sprawie R 838/2013-1; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 16 stycznia 2014 r., wydanej w sprawie R 838/2013-1;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: trójwymiarowy znak towarowy przedstawiający kształt twarzy w formie gwiazdy dla towarów objętych klasami 29 i 30 – zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 1 1 1 68  937

Decyzja eksperta: stwierdził, że należy odmówić rejestracji zgłoszonego znaku towarowego na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego

Decyzja Izby Odwoławczej: oddaliła odwołanie

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/39 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/39

---

Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2014 r. – Rintisch przeciwko OHIM – Compagnie laitière européenne (PROTICURD)

(Sprawa T-382/14)

2014/C 282/51

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Bernhard Rintisch (Bottrop, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Dreyer)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Compagnie laitière européenne SA (Conde Sur Vire, Francja)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 14 marca 2014 r. w sprawie R 609/2011-4; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 14 marca 2014 r. w sprawie R 609/2011-4;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Compagnie laitière européenne SA

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „PROTICURD” dla towarów z klas 5 i 29 – rejestracja międzynarodowa nr 9 81  041 wskazująca Unię Europejską

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Strona skarżąca

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Niemieckie znaki towarowe nr 3 9 7 02  429, 3 9 5 49  559 i 3 9 6 08  644

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uwzględnienie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/39 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/39

---

Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2014 r. – Coca-Cola przeciwko OHIM (Kształt butelki)

(Sprawa T-411/14)

2014/C 282/52

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: The Coca-Cola Company (Atlanta, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: D. Stone i A. Dykes, solicitors, i S. Malynicz, barrister)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 27 marca 2014 r. w sprawie R 540/2013-2; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 27 marca 2014 r. w sprawie R 540/2013-2;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Trójwymiarowy znak towarowy przedstawiający kształt butelki dla towarów z klas 6, 21, 32 – zgłoszenie nr 1 0 5 32  687

Decyzja eksperta: Uznanie znaku towarowego za nieposiadający zdolności rejestracyjnej w odniesieniu do części zgłoszonych towarów

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/40 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/40

---

Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2014 r. – Sina Bank przeciwko Radzie

(Sprawa T-418/14)

2014/C 282/53

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Sina Bank (Teheran, Iran) (przedstawiciele: adwokaci B. Mettetal i C. Wucher-North)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Rady podjętej po dokonaniu przeglądu, o którym mowa w ogłoszeniu skierowanym do osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi przewidzianymi w decyzji Rady 2010/413/WPZiB (1) oraz w rozporządzeniu Rady (UE) nr 267/2012 (2) w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. C 77, s.1), zgodnie z którą decyzja Rady 2010/413/WPZiB oraz rozporządzenie Rady (EU) nr 267/2012 nadal bezpośrednio stosują się do skarżącego; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Rady podjętej po dokonaniu przeglądu, o którym mowa w ogłoszeniu skierowanym do osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi przewidzianymi w decyzji Rady 2010/413/WPZiB (1) oraz w rozporządzeniu Rady (UE) nr 267/2012 (2) w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. C 77, s.1), zgodnie z którą decyzja Rady 2010/413/WPZiB oraz rozporządzenie Rady (EU) nr 267/2012 nadal bezpośrednio stosują się do skarżącego;

| — | stwierdzenie nieważności załącznika IX pkt I.B.8 do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012, jako że zgodnie z ogłoszeniem z dnia 15 marca 2014 r. załącznik ten nadal bezpośrednio stosuje się do skarżącego; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności załącznika IX pkt I.B.8 do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012, jako że zgodnie z ogłoszeniem z dnia 15 marca 2014 r. załącznik ten nadal bezpośrednio stosuje się do skarżącego;

| — | obciążenie Rady wszystkimi kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Rady wszystkimi kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący okoliczności, że Rada po dokonaniu przeglądu, o którym mowa w ogłoszeniu z dnia 15 marca 2014 r., naruszyła proceduralne wymogi odnoszące się do obowiązku uzasadnienia, poszanowania prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący okoliczności, że Rada po dokonaniu przeglądu, o którym mowa w ogłoszeniu z dnia 15 marca 2014 r., naruszyła proceduralne wymogi odnoszące się do obowiązku uzasadnienia, poszanowania prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący okoliczności, że skarżący nie jest powiązany z interesami „Daftaru” i nie pomaga finansować tzw. strategicznych interesów reżimu ani jego programu jądrowego. Wobec tego przedmiotowe kryteria umieszczenia go w wykazach ujętych w zaskarżonych aktach nie zostały spełnione lub przy ustalaniu czy kryteria te zostały spełnione Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie. Ponadto zastosowana przez Radę metodologia badania sytuacji skarżącego była nieprawidłowa. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący okoliczności, że skarżący nie jest powiązany z interesami „Daftaru” i nie pomaga finansować tzw. strategicznych interesów reżimu ani jego programu jądrowego. Wobec tego przedmiotowe kryteria umieszczenia go w wykazach ujętych w zaskarżonych aktach nie zostały spełnione lub przy ustalaniu czy kryteria te zostały spełnione Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie. Ponadto zastosowana przez Radę metodologia badania sytuacji skarżącego była nieprawidłowa.

---

(1)  Decyzja Rady z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylająca wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s.39).

(2)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylające rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1).

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/41 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/41

---

Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2014 r. – The Goldman Sachs Group przeciwko Komisji

(Sprawa T-419/14)

2014/C 282/54

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: The Goldman Sachs Group, Inc (Nowy Jork, Stany Zjednoczone Ameryki) (przedstawiciele: W. Deselaers, J. Koponen i A. Mangiaracina, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności w całości lub w części art. 1, 2, 3 i 4 decyzji Komisji C (2014) 2139 wersja ostateczna z dnia 2 kwietnia 2014 r. w sprawie AT.39610 – Kable elektryczne, w zakresie w jakim dotyczą one skarżącej; lub |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności w całości lub w części art. 1, 2, 3 i 4 decyzji Komisji C (2014) 2139 wersja ostateczna z dnia 2 kwietnia 2014 r. w sprawie AT.39610 – Kable elektryczne, w zakresie w jakim dotyczą one skarżącej; lub

| — | obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą w art. 2 decyzji; |
| --- | --- |

—

obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą w art. 2 decyzji;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza art. 101 TFUE i art. 23 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (1), stanowiąc, że GS Group ponosi solidarną odpowiedzialność za naruszenie popełnione podobno przez Prysmian. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza art. 101 TFUE i art. 23 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (1), stanowiąc, że GS Group ponosi solidarną odpowiedzialność za naruszenie popełnione podobno przez Prysmian.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 oraz art. 296 TFUE, ponieważ Komisja nie wykazała w niej w sposób wymagany prawem, że GS Group faktycznie wywierała decydujący wpływ na Prysmian w rozpatrywanym okresie. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 oraz art. 296 TFUE, ponieważ Komisja nie wykazała w niej w sposób wymagany prawem, że GS Group faktycznie wywierała decydujący wpływ na Prysmian w rozpatrywanym okresie.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza art. 101 TFUE i art. 23 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003, ponieważ narusza ona zasady odpowiedzialności osobistej oraz domniemania niewinności. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza art. 101 TFUE i art. 23 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003, ponieważ narusza ona zasady odpowiedzialności osobistej oraz domniemania niewinności.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza art. 101 TFUE i art. 23 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003, ponieważ narusza ona zasadę pewności prawa oraz zasadę, zgodnie z którą kara musi być właściwa wyłącznie sprawcy naruszenia, ponieważ Komisja nie przypisała grzywny. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza art. 101 TFUE i art. 23 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003, ponieważ narusza ona zasadę pewności prawa oraz zasadę, zgodnie z którą kara musi być właściwa wyłącznie sprawcy naruszenia, ponieważ Komisja nie przypisała grzywny.

| 5. | Zarzut piąty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo skarżącej do obrony (naruszenie istotnego wymogu proceduralnego), ponieważ Komisja nie udostępniła jej istotnych dokumentów w odpowiednim czasie. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo skarżącej do obrony (naruszenie istotnego wymogu proceduralnego), ponieważ Komisja nie udostępniła jej istotnych dokumentów w odpowiednim czasie.

| 6. | Zarzut szósty dotyczący tego, że Sąd powinien przyznać GS Group wszelką obniżkę grzywny nałożonej w zaskarżonej decyzji, która to obniżka mogłaby zostać przyznana Prysmian. |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty dotyczący tego, że Sąd powinien przyznać GS Group wszelką obniżkę grzywny nałożonej w zaskarżonej decyzji, która to obniżka mogłaby zostać przyznana Prysmian.

---

(1)  Dz.U. L 1 z 4.1.2003, s. 1.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/42 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/42

---

Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2014 r. – Volkswagen przeciwko OHIM (CHOICE)

(Sprawa T-431/14)

2014/C 282/55

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Volkswagen AG (Wolfsburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat U. Sander)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie R 2019/2013-1; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie R 2019/2013-1;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „CHOICE” dla towarów i usług z klas 12, 28, 35 i 37 – zgłoszenie nr 1 1 7 69  163.

Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/42 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/42

---

Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2014 r. – Arbuzov przeciwko Radzie

(Sprawa T-434/14)

2014/C 282/56

Język postępowania: czeski

Strony

Strona skarżąca: Sergej Arbuzov (Kijów, Ukraina) (przedstawiciele: M. Machytková i P. Radošovský, adwokaci)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 66, s. 26) i decyzji wykonawczej Rady 2014/216/WPZiB z dnia 14 kwietnia 2014 r. wykonującej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 111, s. 91) w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącego; oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 66, s. 26) i decyzji wykonawczej Rady 2014/216/WPZiB z dnia 14 kwietnia 2014 r. wykonującej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 111, s. 91) w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącego; oraz

| — | obciążenie Rady jej własnymi kosztami i kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w całości. |
| --- | --- |

—

obciążenie Rady jej własnymi kosztami i kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w całości.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady domniemania niewinności, prawa do rzetelnego procesu oraz prawa do obrony






  — | W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi między innymi, że na mocy decyzji wykonującej Rady 2014/216/WPZiB jego nazwisko zostało umieszczone w wykazie zawartym w załączniku do decyzji Rady 2014/119/WPZiB zanim wszczęto śledztwo w sprawie zarzucanej mu działalności przestępczej na Ukrainie. |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady domniemania niewinności, prawa do rzetelnego procesu oraz prawa do obrony

—

W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi między innymi, że na mocy decyzji wykonującej Rady 2014/216/WPZiB jego nazwisko zostało umieszczone w wykazie zawartym w załączniku do decyzji Rady 2014/119/WPZiB zanim wszczęto śledztwo w sprawie zarzucanej mu działalności przestępczej na Ukrainie.

| — | Skarżący następnie stwierdza, że naruszono przysługujące mu prawo do rzetelnego procesu ze względu na naruszenie prawnej zasady domniemania niewinności. Ponadto skarżący podnosi, że Rada nie poinformowała go o umieszczeniu jego nazwiska w wykazie ani o powodach przyjęcia wobec niego środków ograniczających. Nie umożliwiła mu też zapoznania się z tymi faktami w rozsądnym terminie po przyjęciu wspomnianych środków. Wreszcie, skarżący twierdzi, że nie mógł skutecznie przedstawić swego stanowiska na temat zaskarżonej decyzji, ani skorzystać z prawa do obrony bezpośrednio po jej wydaniu. |
| --- | --- |

—

Skarżący następnie stwierdza, że naruszono przysługujące mu prawo do rzetelnego procesu ze względu na naruszenie prawnej zasady domniemania niewinności. Ponadto skarżący podnosi, że Rada nie poinformowała go o umieszczeniu jego nazwiska w wykazie ani o powodach przyjęcia wobec niego środków ograniczających. Nie umożliwiła mu też zapoznania się z tymi faktami w rozsądnym terminie po przyjęciu wspomnianych środków. Wreszcie, skarżący twierdzi, że nie mógł skutecznie przedstawić swego stanowiska na temat zaskarżonej decyzji, ani skorzystać z prawa do obrony bezpośrednio po jej wydaniu.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący nadużycia władzy przez Radę






  — | Skarżący powołuje się na braki formalne przyjętego przez Radę zaskarżonego środka. Zdaniem skarżącego sformułowane w kategoriach prawa karnego uzasadnienie przyjęcia środków jest niewystarczające i wyraźnie nie zawiera rzeczywistych powodów politycznych – podanych jedynie w preambule do środków w sposób ogólny – ani powodów dotyczących zarzucanego naruszenia praw człowieka. Skarżący następnie podnosi, że Rada nadużyła władzy, ponieważ oficjalnie podane uzasadnienie przyjęcia środków nie jest objęte zakresem, w którym Rada jest uprawniona do przyjmowania takich środków. |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący nadużycia władzy przez Radę

—

Skarżący powołuje się na braki formalne przyjętego przez Radę zaskarżonego środka. Zdaniem skarżącego sformułowane w kategoriach prawa karnego uzasadnienie przyjęcia środków jest niewystarczające i wyraźnie nie zawiera rzeczywistych powodów politycznych – podanych jedynie w preambule do środków w sposób ogólny – ani powodów dotyczących zarzucanego naruszenia praw człowieka. Skarżący następnie podnosi, że Rada nadużyła władzy, ponieważ oficjalnie podane uzasadnienie przyjęcia środków nie jest objęte zakresem, w którym Rada jest uprawniona do przyjmowania takich środków.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa własności






  — | Skarżący twierdzi w tym zakresie, że sankcja jest nieproporcjonalna i prowadzi do naruszenia gwarancji ustanowionych przez prawo międzynarodowe w zakresie ochrony prawa własności. |
| --- | --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa własności

—

Skarżący twierdzi w tym zakresie, że sankcja jest nieproporcjonalna i prowadzi do naruszenia gwarancji ustanowionych przez prawo międzynarodowe w zakresie ochrony prawa własności.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa do integralności osoby oraz do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, a także naruszenia zasady niedyskryminacji






  — | W tym zakresie skarżący podnosi, że przyjęty środek stanowi akt naruszający prawo do integralności osoby oraz jego sferę rodzinną i prywatną. |
| --- | --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa do integralności osoby oraz do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, a także naruszenia zasady niedyskryminacji

—

W tym zakresie skarżący podnosi, że przyjęty środek stanowi akt naruszający prawo do integralności osoby oraz jego sferę rodzinną i prywatną.

| — | Według skarżącego doszło do naruszenia jego reputacji i godności w wyniku tego, że w podważonej decyzji i w decyzji wykonującej został on de facto oskarżony przez Radę o przesyłanie ukraińskich środków publicznych zagranicę oraz o naruszenie praw człowieka, chociaż żadne z tych przestępstw nigdy nie zostało skarżącemu udowodnione, a w momencie umieszczenia jego nazwiska w wykazie nie było nawet prowadzone przeciwko niemu żadne śledztwo w sprawie popełnienia takich przestępstw. |
| --- | --- |

—

Według skarżącego doszło do naruszenia jego reputacji i godności w wyniku tego, że w podważonej decyzji i w decyzji wykonującej został on de facto oskarżony przez Radę o przesyłanie ukraińskich środków publicznych zagranicę oraz o naruszenie praw człowieka, chociaż żadne z tych przestępstw nigdy nie zostało skarżącemu udowodnione, a w momencie umieszczenia jego nazwiska w wykazie nie było nawet prowadzone przeciwko niemu żadne śledztwo w sprawie popełnienia takich przestępstw.

| — | Ponadto skarżący twierdzi, że przyjęty przez Radę środek jest dyskryminujący, ponieważ nazwisko skarżącego zostało umieszczone w wykazie bez żadnego rzeczywistego powodu, natomiast wykaz nie zawiera nazwisk osób, które powinny być w nim umieszczone ze względu na ich działalność przeciwko interesom państwa ukraińskiego. |
| --- | --- |

—

Ponadto skarżący twierdzi, że przyjęty przez Radę środek jest dyskryminujący, ponieważ nazwisko skarżącego zostało umieszczone w wykazie bez żadnego rzeczywistego powodu, natomiast wykaz nie zawiera nazwisk osób, które powinny być w nim umieszczone ze względu na ich działalność przeciwko interesom państwa ukraińskiego.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/43 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/43

---

Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2014 r. – Zjednoczone Królestwo przeciwko Komisji

(Sprawa T-437/14)

2014/C 282/57

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: V. Wakefield, Barrister, i M. Holt, pełnomocnik)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | usunięcie dziewięciu pozycji (a mianowicie pozycji ósmej, dziewiątej i dziesiątej na stronie 51 oraz pozycji od pierwszej do szóstej na stronie 52) z załącznika do decyzji wykonawczej Komisji z dnia 4 kwietnia 2014 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (notyfikowanej jako dokument C(2014) 2008) (Dz.U. L 104, s. 43); |
| --- | --- |

—

usunięcie dziewięciu pozycji (a mianowicie pozycji ósmej, dziewiątej i dziesiątej na stronie 51 oraz pozycji od pierwszej do szóstej na stronie 52) z załącznika do decyzji wykonawczej Komisji z dnia 4 kwietnia 2014 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (notyfikowanej jako dokument C(2014) 2008) (Dz.U. L 104, s. 43);

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez Zjednoczone Królestwo. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez Zjednoczone Królestwo.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, z których wszystkie dotyczą dokonanej przez Komisję wykładni ósmego wymogu podstawowego w zakresie zarządzania („SMR 8”) zawartego w rozporządzeniu Rad (WE) nr 1782/2003 (1), w rozporządzeniu Rady (WE) nr 73/2009 (2) i w rozporządzeniu Rady (WE) nr 21/2004 (3).

| 1. | Zarzut pierwszy, w którym strona skarżąca podnosi, że Komisja dokonała błędnej wykładni SMR 8. W uzasadnieniu tego zarzutu przedstawiono trzy główne argumenty, w myśl których:






  — | należy zapewnić skuteczność decyzji legislacyjnej o wyłączeniu z SMR 8 art. 6, 7 i 8; |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy, w którym strona skarżąca podnosi, że Komisja dokonała błędnej wykładni SMR 8. W uzasadnieniu tego zarzutu przedstawiono trzy główne argumenty, w myśl których:

—

należy zapewnić skuteczność decyzji legislacyjnej o wyłączeniu z SMR 8 art. 6, 7 i 8;

| — | włączenie art. 4 i 5 do SMR 8 wskazuje, że art. 3 jest niewystarczający do tego, aby uznać, że każdy z jego „elementów” stanowi obowiązek wzajemnej zgodności; oraz |
| --- | --- |

—

włączenie art. 4 i 5 do SMR 8 wskazuje, że art. 3 jest niewystarczający do tego, aby uznać, że każdy z jego „elementów” stanowi obowiązek wzajemnej zgodności; oraz

| — | decyzja prawodawcy UE, by art. 5 i 5 traktować odmiennie od art. 6, 7 i 8 jest logiczna pod względem celowościowym. |
| --- | --- |

—

decyzja prawodawcy UE, by art. 5 i 5 traktować odmiennie od art. 6, 7 i 8 jest logiczna pod względem celowościowym.

| 2. | Zarzut drugi, w którym strona skarżąca twierdzi, że dokonując wykładni SMR 8 Komisja naruszyła zasadę pewności prawa, która oddziałuje ze szczególną siłą w sytuacji, w której dany środek wywiera konsekwencje finansowe lub skutkuje nałożeniem kary i która wymaga, aby wszelkie wątpliwości były rozstrzygane na korzyść rolnika. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi, w którym strona skarżąca twierdzi, że dokonując wykładni SMR 8 Komisja naruszyła zasadę pewności prawa, która oddziałuje ze szczególną siłą w sytuacji, w której dany środek wywiera konsekwencje finansowe lub skutkuje nałożeniem kary i która wymaga, aby wszelkie wątpliwości były rozstrzygane na korzyść rolnika.

| 3. | Zarzut trzeci, w którym strona skarżąca utrzymuje, że dokonując wykładni SMR 8 Komisja naruszyła zasady niedyskryminacji i równego traktowania, które wymagają, aby rolnik, który nie spełnił warunków określonych w niewymienionym w SMR 8 artykule rozporządzenia 21/2004 nie był traktowany tak samo jak rolnik, który nie spełnił warunków określonych w wymienionym w SMR 8 artykule rozporządzenia nr 21/2004. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci, w którym strona skarżąca utrzymuje, że dokonując wykładni SMR 8 Komisja naruszyła zasady niedyskryminacji i równego traktowania, które wymagają, aby rolnik, który nie spełnił warunków określonych w niewymienionym w SMR 8 artykule rozporządzenia 21/2004 nie był traktowany tak samo jak rolnik, który nie spełnił warunków określonych w wymienionym w SMR 8 artykule rozporządzenia nr 21/2004.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s.1)

(2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. L 270, s. 1)

(3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 21/2004 z dnia 17 grudnia 2003 r. ustanawiające system identyfikacji i rejestrowania owiec i kóz oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 i dyrektywy 92/102/EWG i 64/432/EWG (Dz.U. L 5, s. 8)

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/44 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/44

---

Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2014 r. – Silec Cable i General Cable przeciwko Komisji

(Sprawa T-438/14)

2014/C 282/58

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Silec Cable (Montereau Fault Yonne, Francja) i General Cable Corp. (Wilmington, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: I. Sinan, Barrister)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności art.1 decyzji Komisji C(2014) 2139 final z dnia 2 kwietnia 2014 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG, sprawa COMP/AT.39610 – Kable elektryczne (zwanej dalej „decyzją”) w zakresie, w jakim odnosi się ona do spółek Silec Cable i General Cable; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności art.1 decyzji Komisji C(2014) 2139 final z dnia 2 kwietnia 2014 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG, sprawa COMP/AT.39610 – Kable elektryczne (zwanej dalej „decyzją”) w zakresie, w jakim odnosi się ona do spółek Silec Cable i General Cable;

| — | tytułem żądania ewentualnego, zmiana art. 2 decyzji i obniżenie kwoty grzywny nałożonej na spółki Silec Cable i General Cable w świetle argumentów przedstawionych w uzasadnieniu skargi; |
| --- | --- |

—

tytułem żądania ewentualnego, zmiana art. 2 decyzji i obniżenie kwoty grzywny nałożonej na spółki Silec Cable i General Cable w świetle argumentów przedstawionych w uzasadnieniu skargi;

| — | obciążenie Komisji Europejskiej całością kosztów postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji Europejskiej całością kosztów postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy, w którym strona skarżąca utrzymuje, że Komisja naruszyła prawo i nie wywiązała się z ciężaru dowodowego spoczywającego na niej na mocy art. 2 rozporządzenia Rady nr 1/2003. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy, w którym strona skarżąca utrzymuje, że Komisja naruszyła prawo i nie wywiązała się z ciężaru dowodowego spoczywającego na niej na mocy art. 2 rozporządzenia Rady nr 1/2003.

| 2. | Zarzut drugi, w którym strona skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła prawo oraz zasady ciężaru dowodowego i domniemania niewinności, utrzymując, iż spółka Silec Cable była zobowiązana do działania polegającego na publicznym zdystansowaniu się od inkryminowanego kartelu |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi, w którym strona skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła prawo oraz zasady ciężaru dowodowego i domniemania niewinności, utrzymując, iż spółka Silec Cable była zobowiązana do działania polegającego na publicznym zdystansowaniu się od inkryminowanego kartelu

| 3. | Zarzut trzeci, w ramach którego strona skarżąca podnosi, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie oraz naruszyła zasadę równego traktowania, uznając, że spółka Silec Cable bezpośrednio uczestniczyła w inkryminowanym kartelu od dnia 30 listopada 2005 r. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci, w ramach którego strona skarżąca podnosi, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie oraz naruszyła zasadę równego traktowania, uznając, że spółka Silec Cable bezpośrednio uczestniczyła w inkryminowanym kartelu od dnia 30 listopada 2005 r.

| 4. | Zarzut czwarty, w którym strona skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie i naruszyła zasadę równego traktowania, traktując spółkę Silec Cable w sposób odmienny i niespójny z tym, w jaki potraktowała innych adresatów decyzji. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty, w którym strona skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie i naruszyła zasadę równego traktowania, traktując spółkę Silec Cable w sposób odmienny i niespójny z tym, w jaki potraktowała innych adresatów decyzji.

| 5. | Zarzut piąty, w ramach którego strona skarżąca utrzymuje, że Komisja co najmniej popełniła oczywisty błąd w ocenie i naruszyła zasadę równego traktowania przez to, że nie uznała spółki Silec Cable za podmiot o marginalnym udziale w rynku. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty, w ramach którego strona skarżąca utrzymuje, że Komisja co najmniej popełniła oczywisty błąd w ocenie i naruszyła zasadę równego traktowania przez to, że nie uznała spółki Silec Cable za podmiot o marginalnym udziale w rynku.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/45 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/45

---

Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2014 r. – LS Cable & System przeciwko Komisji

(Sprawa T-439/14)

2014/C 282/59

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: LS Cable & System Ltd (Anyang, Republika Korei) (przedstawiciele: S. Kinsella i S. Spinks, Solicitor)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 11 i art. 2 lit. t) decyzji Komisji C (2014) 2139 z dnia 2 kwietnia 2014 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG w sprawie AT.39610 – Kable elektryczne (zwanej dalej „decyzją”) w zakresie, w jakim dotyczy skarżącej; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 11 i art. 2 lit. t) decyzji Komisji C (2014) 2139 z dnia 2 kwietnia 2014 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG w sprawie AT.39610 – Kable elektryczne (zwanej dalej „decyzją”) w zakresie, w jakim dotyczy skarżącej;

| — | tytułem żądania ewentualnego, znaczne obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą w art. 2 lit. t) decyzji; |
| --- | --- |

—

tytułem żądania ewentualnego, znaczne obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą w art. 2 lit. t) decyzji;

| — | obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja nie przedstawiła w decyzji dowodu pozwalającego na wykazanie w sposób wymagany prawem, że skarżąca uczestniczyła w jednolitym i ciągłym naruszeniu, ponieważ decyzja opiera się na nieprawidłowym rozumowaniu i nie wskazuje wystarczającego dowodu na udział skarżącej w naruszeniu, co jest niezgodne z art. 101 ust. 1 TFUE, art. 2 rozporządzenia nr 1/2003 i z zasadą domniemania niewinności. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja nie przedstawiła w decyzji dowodu pozwalającego na wykazanie w sposób wymagany prawem, że skarżąca uczestniczyła w jednolitym i ciągłym naruszeniu, ponieważ decyzja opiera się na nieprawidłowym rozumowaniu i nie wskazuje wystarczającego dowodu na udział skarżącej w naruszeniu, co jest niezgodne z art. 101 ust. 1 TFUE, art. 2 rozporządzenia nr 1/2003 i z zasadą domniemania niewinności.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja, stosując w decyzji pkt 18 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien, narusza wspomniane wytyczne, a także zasady proporcjonalności, równego traktowania oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań, ponieważ:






  — | decyzja jest niezgodna z rzeczonymi wytycznymi Komisji bez obiektywnego uzasadnienia, traktując podziemne kable elektryczne i podwodne morskie kable elektryczne odrębnie celem przypisania skarżącej sprzedaży w EOG i nie odzwierciedlając odpowiednio względnego znaczenia skarżącej w ramach naruszenia; |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja, stosując w decyzji pkt 18 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien, narusza wspomniane wytyczne, a także zasady proporcjonalności, równego traktowania oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań, ponieważ:

—

decyzja jest niezgodna z rzeczonymi wytycznymi Komisji bez obiektywnego uzasadnienia, traktując podziemne kable elektryczne i podwodne morskie kable elektryczne odrębnie celem przypisania skarżącej sprzedaży w EOG i nie odzwierciedlając odpowiednio względnego znaczenia skarżącej w ramach naruszenia;

| — | decyzja prowadzi do dyskryminacji producentów (w tym skarżącej), którzy wytwarzają jedynie podziemne kable elektryczne; |
| --- | --- |

—

decyzja prowadzi do dyskryminacji producentów (w tym skarżącej), którzy wytwarzają jedynie podziemne kable elektryczne;

| — | decyzja prowadzi do przyznania skarżącej nieproporcjonalnie dużego udziału w sprzedaży w EOG. |
| --- | --- |

—

decyzja prowadzi do przyznania skarżącej nieproporcjonalnie dużego udziału w sprzedaży w EOG.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący tego, że decyzja narusza art. 23 rozporządzenia (WE) nr 1/2003, pkt 20 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien oraz zasadę proporcjonalności, ponieważ Komisja nie uwzględniła w niej odpowiednio wagi naruszenia, ustalając kwotę grzywny nałożonej na skarżącą z pominięciem:






  — | faktu, iż skarżąca produkowała jedynie podziemne kable elektryczne; |
| --- | --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący tego, że decyzja narusza art. 23 rozporządzenia (WE) nr 1/2003, pkt 20 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien oraz zasadę proporcjonalności, ponieważ Komisja nie uwzględniła w niej odpowiednio wagi naruszenia, ustalając kwotę grzywny nałożonej na skarżącą z pominięciem:

—

faktu, iż skarżąca produkowała jedynie podziemne kable elektryczne;

| — | okoliczności, że skarżąca nie wiedziała o części naruszenia dotyczącej podwodnych morskich kabli elektrycznych oraz o pewnych kluczowych elementach części naruszenia dotyczącej podziemnych kabli elektrycznych; |
| --- | --- |

—

okoliczności, że skarżąca nie wiedziała o części naruszenia dotyczącej podwodnych morskich kabli elektrycznych oraz o pewnych kluczowych elementach części naruszenia dotyczącej podziemnych kabli elektrycznych;

| — | konkurencyjnego zachowania skarżącej w EOG oraz na obszarach objętych eksportem oraz faktu zakłócania przez skarżącą działania części kartelu dotyczącej podziemnych kabli elektrycznych. |
| --- | --- |

—

konkurencyjnego zachowania skarżącej w EOG oraz na obszarach objętych eksportem oraz faktu zakłócania przez skarżącą działania części kartelu dotyczącej podziemnych kabli elektrycznych.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący tego, że decyzja narusza zasady proporcjonalności i równego traktowania, ponieważ nie przyznaje skarżącej obniżki przekraczającej 11 % z tytułu okoliczności łagodzących. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący tego, że decyzja narusza zasady proporcjonalności i równego traktowania, ponieważ nie przyznaje skarżącej obniżki przekraczającej 11 % z tytułu okoliczności łagodzących.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/46 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/46

---

Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2014 r. – Taihan Electric Wire przeciwko Komisji

(Sprawa T-446/14)

2014/C 282/60

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Taihan Electric Wire Co. Ltd (Anyang-Si, Republika Korei) (przedstawiciele: R. Antonini i E. Monard, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2014) 2139 z dnia 2 kwietnia 2014 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG w sprawie AT.39610 – Kable elektryczne (zwanej dalej „decyzją”) w zakresie, w jakim dotyczy skarżącej; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2014) 2139 z dnia 2 kwietnia 2014 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG w sprawie AT.39610 – Kable elektryczne (zwanej dalej „decyzją”) w zakresie, w jakim dotyczy skarżącej;

| — | tytułem żądania ewentualnego, obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą; |
| --- | --- |

—

tytułem żądania ewentualnego, obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja nie jest właściwa do oceny zachowania skarżącej oraz nie wykazała, że skarżąca uczestniczyła w naruszeniu, za które Komisja może wymierzyć karę na podstawie art. 101 TFUE, zważywszy, że przedmiot jej podobno antykonkurencyjnego zachowania nie dotyczył rynku EOG, a zarzucane jej antykonkurencyjne zachowanie nie mogło mieć i nie miało żadnego wpływu na wymianę handlową na rynku EOG. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja nie jest właściwa do oceny zachowania skarżącej oraz nie wykazała, że skarżąca uczestniczyła w naruszeniu, za które Komisja może wymierzyć karę na podstawie art. 101 TFUE, zważywszy, że przedmiot jej podobno antykonkurencyjnego zachowania nie dotyczył rynku EOG, a zarzucane jej antykonkurencyjne zachowanie nie mogło mieć i nie miało żadnego wpływu na wymianę handlową na rynku EOG.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja błędnie oparła się na dowodach uzyskanych podczas inspekcji przeprowadzonych w niektórych przedsiębiorstwach, zważywszy, że decyzje w sprawie inspekcji nie są zgodne z prawem. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja błędnie oparła się na dowodach uzyskanych podczas inspekcji przeprowadzonych w niektórych przedsiębiorstwach, zważywszy, że decyzje w sprawie inspekcji nie są zgodne z prawem.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja błędnie określiła czas trwania domniemywanego naruszenia w odniesieniu do skarżącej, naruszając w ten sposób między innymi zasady in dubio pro reo i niedyskryminacji, oraz nie przedstawiła istotnych dowodów. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja błędnie określiła czas trwania domniemywanego naruszenia w odniesieniu do skarżącej, naruszając w ten sposób między innymi zasady in dubio pro reo i niedyskryminacji, oraz nie przedstawiła istotnych dowodów.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący tego, że odmienne podejście przyjęte przez Komisję w stosunku do skarżącej i innych przedsiębiorstw, w przypadku których w aktach sprawy dostępne były podobne dowody, narusza względem skarżącej zasady niedyskryminacji i proporcjonalności. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący tego, że odmienne podejście przyjęte przez Komisję w stosunku do skarżącej i innych przedsiębiorstw, w przypadku których w aktach sprawy dostępne były podobne dowody, narusza względem skarżącej zasady niedyskryminacji i proporcjonalności.

| 5. | Zarzut piąty dotyczący tego, że ustalenie przez Komisję kwoty grzywny nałożonej na skarżącą narusza zasadę niedyskryminacji, zasadę proporcjonalności przewidzianą miedzy innymi w art. 5 TUE, jak również art. 49 karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 23 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu, wytyczne (w tym ich pkt 18 i 37) oraz zasadę uzasadnionych oczekiwań. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczący tego, że ustalenie przez Komisję kwoty grzywny nałożonej na skarżącą narusza zasadę niedyskryminacji, zasadę proporcjonalności przewidzianą miedzy innymi w art. 5 TUE, jak również art. 49 karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 23 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu, wytyczne (w tym ich pkt 18 i 37) oraz zasadę uzasadnionych oczekiwań.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/47 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/47

---

Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2014 r. – nkt cables i NKT Holding przeciwko Komisji

(Sprawa T-447/14)

2014/C 282/61

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: nkt cables GmbH (Kolonia, Niemcy) i NKT Holding A/S (Brøndby, Dania) (przedstawiciele: M. Kofmann i B. Creve, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Skarżące wnoszą do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2014) 2139 z dnia 2 kwietnia 2014 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG w sprawie AT.39610 – Kable elektryczne (zwanej dalej „decyzją”); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2014) 2139 z dnia 2 kwietnia 2014 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG w sprawie AT.39610 – Kable elektryczne (zwanej dalej „decyzją”);

| — | tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie częściowej nieważności decyzji i znaczne obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżące; |
| --- | --- |

—

tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie częściowej nieważności decyzji i znaczne obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżące;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania; |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania;

| — | zastosowanie wszelkich innych środków, które Sąd uzna za odpowiednie. |
| --- | --- |

—

zastosowanie wszelkich innych środków, które Sąd uzna za odpowiednie.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżące podnoszą pięć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo skarżących do obrony oraz ogólną zasadę równości broni, odmawiając im dostępu do potencjalnie odciążających dowodów otrzymanych przez Komisję po doręczeniu jej pisma w sprawie przedstawienia zarzutów. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo skarżących do obrony oraz ogólną zasadę równości broni, odmawiając im dostępu do potencjalnie odciążających dowodów otrzymanych przez Komisję po doręczeniu jej pisma w sprawie przedstawienia zarzutów.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja błędnie zdefiniowała zakres terytorialny jednolitego i ciągłego naruszenia oraz niewłaściwie zastosowała kryterium skutków. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja błędnie zdefiniowała zakres terytorialny jednolitego i ciągłego naruszenia oraz niewłaściwie zastosowała kryterium skutków.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący tego, że decyzja zawiera oczywiste błędy w ocenie dotyczącej zachowania, w którym udział jest przypisywany NKT Cables, oraz dotyczącej wniosku, że owo zachowanie dowodzi tego, że NKT Cables uczestniczyła we wszystkich działaniach składających się na jednolite i ciągłe naruszenie lub o nich wiedziała. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący tego, że decyzja zawiera oczywiste błędy w ocenie dotyczącej zachowania, w którym udział jest przypisywany NKT Cables, oraz dotyczącej wniosku, że owo zachowanie dowodzi tego, że NKT Cables uczestniczyła we wszystkich działaniach składających się na jednolite i ciągłe naruszenie lub o nich wiedziała.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja popełniła błąd w zakresie ustaleń dotyczących czasu uczestnictwa NKT Cables w jednolitym i ciągłym naruszeniu. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja popełniła błąd w zakresie ustaleń dotyczących czasu uczestnictwa NKT Cables w jednolitym i ciągłym naruszeniu.

| 5. | Zarzut piąty dotyczący tego, że kwota grzywny nałożonej na skarżące była bezzasadnie i nieproporcjonalnie wysoka. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczący tego, że kwota grzywny nałożonej na skarżące była bezzasadnie i nieproporcjonalnie wysoka.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/48 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/48

---

Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2014 r. – Hitachi Metals przeciwko Komisji

(Sprawa T-448/14)

2014/C 282/62

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Hitachi Metals Ltd (Tokio, Japonia) (przedstawiciele: P. Crowther i C. Drew, Solicitors)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2014) 2139 z dnia 2 kwietnia 2014 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG w sprawie AT.39610 – Kable elektryczne (zwanej dalej „decyzją”); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2014) 2139 z dnia 2 kwietnia 2014 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG w sprawie AT.39610 – Kable elektryczne (zwanej dalej „decyzją”);

| — | tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie częściowej nieważności decyzji oraz znaczne obniżenie kwoty grzywny nałożonej na J-Power Systems i skarżącą; |
| --- | --- |

—

tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie częściowej nieważności decyzji oraz znaczne obniżenie kwoty grzywny nałożonej na J-Power Systems i skarżącą;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący tego, że należy stwierdzić nieważność decyzji, ponieważ Komisja nie udowodniła istnienia jednolitego, ciągłego i złożonego naruszenia obejmującego porozumienie między azjatyckimi i europejskimi producentami, zgodnie z którym jedni mieli trzymać się z dala od terytorium pochodzenia drugich, oraz porozumienie w sprawie podziału między europejskie przedsiębiorstwa projektów realizowanych w ramach Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG). |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że należy stwierdzić nieważność decyzji, ponieważ Komisja nie udowodniła istnienia jednolitego, ciągłego i złożonego naruszenia obejmującego porozumienie między azjatyckimi i europejskimi producentami, zgodnie z którym jedni mieli trzymać się z dala od terytorium pochodzenia drugich, oraz porozumienie w sprawie podziału między europejskie przedsiębiorstwa projektów realizowanych w ramach Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG).

| 2. | Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja dopuściła się błędów w zakresie ustaleń faktycznych i naruszyła prawo, stosując art. 101 TFUE, w zakresie w jakim nie udowodniła ona w decyzji w sposób wymagany prawem udziału J-Power Systems Corporation przez cały czas trwania naruszenia. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja dopuściła się błędów w zakresie ustaleń faktycznych i naruszyła prawo, stosując art. 101 TFUE, w zakresie w jakim nie udowodniła ona w decyzji w sposób wymagany prawem udziału J-Power Systems Corporation przez cały czas trwania naruszenia.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i dopuściła się błędów w ocenie przy obliczeniu kwoty grzywny nałożonej na J-Power Systems Corporation, zważywszy, że owa grzywna nie odzwierciedla wagi naruszenia oraz bardzo ograniczonej roli J-Power Systems Corporation przez znaczną część czasu trwania naruszenia. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i dopuściła się błędów w ocenie przy obliczeniu kwoty grzywny nałożonej na J-Power Systems Corporation, zważywszy, że owa grzywna nie odzwierciedla wagi naruszenia oraz bardzo ograniczonej roli J-Power Systems Corporation przez znaczną część czasu trwania naruszenia.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący tego, że należy stwierdzić nieważność decyzji w całości, ponieważ opiera się ona w przeważającym zakresie na dowodach, które Komisja zajęła niezgodnie z prawem w toku inspekcji w pomieszczeniach Nexans. Dowody te mają istotne znaczenie dla ustaleń Komisji, w szczególności w zakresie wykazania, że naruszenie było jednolite i ciągłe, oraz wykazania, że miał miejsce podział między przedsiębiorstwa europejskie projektów realizowanych w ramach Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG). |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący tego, że należy stwierdzić nieważność decyzji w całości, ponieważ opiera się ona w przeważającym zakresie na dowodach, które Komisja zajęła niezgodnie z prawem w toku inspekcji w pomieszczeniach Nexans. Dowody te mają istotne znaczenie dla ustaleń Komisji, w szczególności w zakresie wykazania, że naruszenie było jednolite i ciągłe, oraz wykazania, że miał miejsce podział między przedsiębiorstwa europejskie projektów realizowanych w ramach Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG).

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/49 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/49

---

Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2014 r. – Nexans France i Nexans przeciwko Komisji

(Sprawa T-449/14)

2014/C 282/63

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Nexans France (Clichy, Francja) i Nexans SA (Paryż, Francja) (przedstawiciele: M. Powell, Solicitor, G. Forwood, Barrister i A. Rogers, Solicitor)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Skarżące wnoszą do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2014) 2139 z dnia 2 kwietnia 2014 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG w sprawie AT.39610 – Kable elektryczne (zwanej dalej „decyzją”); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2014) 2139 z dnia 2 kwietnia 2014 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG w sprawie AT.39610 – Kable elektryczne (zwanej dalej „decyzją”);

| — | stwierdzenie nieważności części zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja stwierdza w niej, że Nexans France uczestniczyła w naruszeniu przed dniem 22 lutego 2001 r.; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności części zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja stwierdza w niej, że Nexans France uczestniczyła w naruszeniu przed dniem 22 lutego 2001 r.;

| — | obniżenie grzywien nałożonych na skarżące do kwoty, która odpowiada krótszemu czasowi oraz niższemu współczynnikowi wagi; |
| --- | --- |

—

obniżenie grzywien nałożonych na skarżące do kwoty, która odpowiada krótszemu czasowi oraz niższemu współczynnikowi wagi;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżące podnoszą trzy zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja, zajmując pewne dane w toku niezapowiedzianych inspekcji w pomieszczeniach Nexans France, przekroczyła uprawnienia przysługujące jej na podstawie rozporządzenia nr 1/2003 oraz naruszyła prawo skarżących do prywatności. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja, zajmując pewne dane w toku niezapowiedzianych inspekcji w pomieszczeniach Nexans France, przekroczyła uprawnienia przysługujące jej na podstawie rozporządzenia nr 1/2003 oraz naruszyła prawo skarżących do prywatności.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja popełniła błąd przy określeniu czasu trwania naruszenia. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja popełniła błąd przy określeniu czasu trwania naruszenia.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, ponieważ nie uwzględniła okoliczności, że wskazywane naruszenie nie zostało wprowadzone w życie i nie wywarło wpływu na klientów, a ponadto nie przedstawiła uzasadnienia i naruszyła zasadę równego traktowania. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, ponieważ nie uwzględniła okoliczności, że wskazywane naruszenie nie zostało wprowadzone w życie i nie wywarło wpływu na klientów, a ponadto nie przedstawiła uzasadnienia i naruszyła zasadę równego traktowania.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/49 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/49

---

Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2014 r. –CHEMK przeciwko Komisji Europejskiej

(Sprawa T-487/14)

2014/C 282/64

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Chelyabinsk electrometallurgical integrated plant OAO (CHEMK) (Czelabińsk, Rosja) i Kuzneckie ferrosplavy OAO (KF) (Nowokuźnieck, Rosja) (przedstawiciele: B. Evtimov i M. Krestiyanova, lawyers)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | Stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 360/2014 z dnia 9 kwietnia 2014 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz żelazokrzemu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej i Rosji w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 (1) (rozporządzenie podstawowe), (Dz.U. L 107, s. 13); |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 360/2014 z dnia 9 kwietnia 2014 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz żelazokrzemu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej i Rosji w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 (1) (rozporządzenie podstawowe), (Dz.U. L 107, s. 13);

| — | Obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

Obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa wynikającego z błędnej interpretacji art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego i oczywistego błędu w ustaleniach faktycznych Komisji dotyczącego tego, że jeden podmiot gospodarczy nie ma znaczenia dla obliczenia skonstruowanej ceny (w tym dostosowań do ceny eksportowej) na podstawie art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, a w konsekwencji w ustaleniu, że zagwarantowane było pełne odliczenie dla wszystkich SG &A kosztów i zysków RFA International od skonstruowanej ceny wywozowej grupy CHEMK. W zakresie, w jakim Komisja mogła oprzeć się na ww. ustaleniach przy oddalaniu wniosku skarżącej o uznanie za jeden podmiot gospodarczy, skarżące twierdzą również, że takie oddalenie stanowi również naruszenie prawa i oczywisty błąd w ustaleniach. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa wynikającego z błędnej interpretacji art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego i oczywistego błędu w ustaleniach faktycznych Komisji dotyczącego tego, że jeden podmiot gospodarczy nie ma znaczenia dla obliczenia skonstruowanej ceny (w tym dostosowań do ceny eksportowej) na podstawie art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, a w konsekwencji w ustaleniu, że zagwarantowane było pełne odliczenie dla wszystkich SG &A kosztów i zysków RFA International od skonstruowanej ceny wywozowej grupy CHEMK. W zakresie, w jakim Komisja mogła oprzeć się na ww. ustaleniach przy oddalaniu wniosku skarżącej o uznanie za jeden podmiot gospodarczy, skarżące twierdzą również, że takie oddalenie stanowi również naruszenie prawa i oczywisty błąd w ustaleniach.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego i związanego z tym naruszenia art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego przy odliczaniu cła antydumpingowego od skonstruowanej ceny eksportowej skarżących. Naruszenie art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego wynika z zastosowania przez Komisję nowej metody ustalania, czy cło zostało prawidłowo odzwierciedlone w cenie odsprzedaży, która to metoda jest odmienna od metody stosowanej na ostatnim etapie postępowania przeglądowego, co doprowadziło do obowiązującego cła przeciwko skarżącym |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego i związanego z tym naruszenia art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego przy odliczaniu cła antydumpingowego od skonstruowanej ceny eksportowej skarżących. Naruszenie art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego wynika z zastosowania przez Komisję nowej metody ustalania, czy cło zostało prawidłowo odzwierciedlone w cenie odsprzedaży, która to metoda jest odmienna od metody stosowanej na ostatnim etapie postępowania przeglądowego, co doprowadziło do obowiązującego cła przeciwko skarżącym

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący tego, że ustalenia Komisji dotyczące rzekomego prawdopodobieństwa ponownego zaistnienia szkodliwego dumpingu w odniesieniu do rosyjskiego przywozu są poparte serią oczywistych błędów w ustaleniach stanu faktycznego i w ocenie dowodów. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący tego, że ustalenia Komisji dotyczące rzekomego prawdopodobieństwa ponownego zaistnienia szkodliwego dumpingu w odniesieniu do rosyjskiego przywozu są poparte serią oczywistych błędów w ustaleniach stanu faktycznego i w ocenie dowodów.

---

(1)  Rozporządzenie rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51).

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/50 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/50

---

Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2014 r. – Mdr Inversiones przeciwko Komisji

(Sprawa T-488/14)

2014/C 282/65

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Mdr Inversiones, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel(-e): M. Linares Gil, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja zakwalifikowała w niej całokształt środków, które rzekomo stanowią tzw. hiszpański system leasingu podatkowego („SEAF”), jako niezgodną ze wspólnym rynkiem nową pomoc państwa; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja zakwalifikowała w niej całokształt środków, które rzekomo stanowią tzw. hiszpański system leasingu podatkowego („SEAF”), jako niezgodną ze wspólnym rynkiem nową pomoc państwa;

| — | tytułem ewentualnego wniosku, stwierdzenie nieważności art. 1 i 4 zaskarżonej decyzji, w których Komisja wskazała inwestorów AIE jako beneficjentów ww. rzekomej pomocy i jedynych adresatów nakazu jej zwrotu; |
| --- | --- |

—

tytułem ewentualnego wniosku, stwierdzenie nieważności art. 1 i 4 zaskarżonej decyzji, w których Komisja wskazała inwestorów AIE jako beneficjentów ww. rzekomej pomocy i jedynych adresatów nakazu jej zwrotu;

| — | tytułem ewentualnego wniosku, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawarty w nim nakaz odzyskania rzekomej pomocy narusza zasadę pewności prawa, i |
| --- | --- |

—

tytułem ewentualnego wniosku, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawarty w nim nakaz odzyskania rzekomej pomocy narusza zasadę pewności prawa, i

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-700/13 Bankia przeciwko Komisji.

Zarzuca się w szczególności błąd w zaklasyfikowania tzw. hiszpańskiego systemu leasingu podatkowego („SEAF”), jako całości, jak i środków indywidualnych, jako pomocy państwa, błąd w identyfikacji beneficjenta środków i naruszenie zasady pewności prawa.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/51 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/51

---

Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2014 r. – Espacio Activos Financieros przeciwko Komisji Europejskiej

(Sprawa T-489/14)

2014/C 282/66

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Espacio Activos Financieros, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: A. De Zunzunegui Ruano, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja zakwalifikowała w niej całokształt środków, które rzekomo stanowią tzw. hiszpański system leasingu podatkowego („SEAF”), jako niezgodną ze wspólnym rynkiem nową pomoc państwa; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja zakwalifikowała w niej całokształt środków, które rzekomo stanowią tzw. hiszpański system leasingu podatkowego („SEAF”), jako niezgodną ze wspólnym rynkiem nową pomoc państwa;

| — | tytułem ewentualnego wniosku, stwierdzenie nieważności art. 1 i 4 zaskarżonej decyzji, w których Komisja wskazała inwestorów AIE jako beneficjentów ww. rzekomej pomocy i jedynych adresatów nakazu jej zwrotu; |
| --- | --- |

—

tytułem ewentualnego wniosku, stwierdzenie nieważności art. 1 i 4 zaskarżonej decyzji, w których Komisja wskazała inwestorów AIE jako beneficjentów ww. rzekomej pomocy i jedynych adresatów nakazu jej zwrotu;

| — | tytułem ewentualnego wniosku, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawarty w nim nakaz odzyskania rzekomej pomocy narusza zasadę pewności prawa, i |
| --- | --- |

—

tytułem ewentualnego wniosku, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawarty w nim nakaz odzyskania rzekomej pomocy narusza zasadę pewności prawa, i

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-700/13 Bankia przeciwko Komisji.

Zarzuca się w szczególności błąd w zaklasyfikowania tzw. hiszpańskiego systemu leasingu podatkowego („SEAF”), jako całości, jak i środków indywidualnych, jako pomocy państwa, błąd w identyfikacji beneficjenta środków i naruszenie zasady pewności prawa.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/51 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/51

---

Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2014 r. – Bodegas Muga przeciwko Komisji Europejskiej

(Sprawa T-491/14)

2014/C 282/67

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Bodegas Muga, SL (Haro, Hiszpania) (przedstawiciele: J. L. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero i A. Lamadrid de Pablo, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja zakwalifikowała w niej całokształt środków, której jej zdaniem stanowią tzw. hiszpański system leasingu podatkowego („SEAF”), jako niezgodną ze wspólnym rynkiem nową pomoc państwa; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja zakwalifikowała w niej całokształt środków, której jej zdaniem stanowią tzw. hiszpański system leasingu podatkowego („SEAF”), jako niezgodną ze wspólnym rynkiem nową pomoc państwa;

| — | tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1 i 4 zaskarżonej decyzji, w których Komisja wskazała inwestorów AIE jako beneficjentów ww. rzekomej pomocy i jedynych adresatów nakazu jej zwrotu; |
| --- | --- |

—

tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1 i 4 zaskarżonej decyzji, w których Komisja wskazała inwestorów AIE jako beneficjentów ww. rzekomej pomocy i jedynych adresatów nakazu jej zwrotu;

| — | tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawarty w nim nakaz odzyskania rzekomej pomocy narusza ogólne zasady prawa UE; |
| --- | --- |

—

tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawarty w nim nakaz odzyskania rzekomej pomocy narusza ogólne zasady prawa UE;

| — | stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera ono rozstrzygnięcie w przedmiocie legalności prywatnoprawnych umów zawieranych między inwestorami a innymi podmiotami, oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera ono rozstrzygnięcie w przedmiocie legalności prywatnoprawnych umów zawieranych między inwestorami a innymi podmiotami, oraz

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzuty i główne argumenty są identyczne jak podniesione w sprawie T-700/13 Bankia przeciwko Komisji.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/52 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/52

---

Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2014 r. – La Perla przeciwko OHIM – Alva Management (LA PERLA)

(Sprawa T-492/14)

2014/C 282/68

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: La Perla sp. z o.o. (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: adwokat M. Siciarek)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Alva Management GmbH (Icking, Niemcy)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 28 kwietnia 2014 r. w sprawie R 626/2013-4; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 28 kwietnia 2014 r. w sprawie R 626/2013-4;

| — | obciążenie strony pozwanej oraz drugiej strony postępowania, jeśli wstąpi do sprawy w charakterze interwenienta, kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej oraz drugiej strony postępowania, jeśli wstąpi do sprawy w charakterze interwenienta, kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „LA PERLA” dla towarów i usług z klas 5 i 44 – zgłoszenie nr 9 8 54  225

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Alva Management GmbH

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „PERLAMAR” zarejestrowany jako wspólnotowy i krajowy znak towarowy

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uchylenie zaskarżonej decyzji

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/53 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/53

---

Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2014 r. – Derivados del Flúor przeciwko Komisji

(Sprawa T-500/14)

2014/C 282/69

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Derivados del Flúor, SA (Bilbao, Hiszpania) (przedstawiciel: J. De Juan Casadevall, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważność zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważność zaskarżonej decyzji;

| — | tytułem wniosku ewentualnego, i na wypadek, gdyby uznano SEAF za bezprawną pomoc państwa, nakazanie zwrotu tylko do daty opublikowania w Dz.U. UE decyzji o wszczęciu formalnego dochodzenia w dniu 21 września 2011 r., i |
| --- | --- |

—

tytułem wniosku ewentualnego, i na wypadek, gdyby uznano SEAF za bezprawną pomoc państwa, nakazanie zwrotu tylko do daty opublikowania w Dz.U. UE decyzji o wszczęciu formalnego dochodzenia w dniu 21 września 2011 r., i

| — | obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsza skarga skierowana jest przeciwko decyzji Komisji Europejskiej z dnia 17 lipca 2013 r. w sprawie systemu podatkowego stosowanego do niektórych umów leasingu finansowego, zwanego również hiszpańskim systemem leasingu podatkowego (Pomoc państwa SA.21233, ex NN/11, ex CP 137/06).

Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-401/14, Duro Felguera przeciwko Komisji oraz w sprawie T-700/13 Bankia przeciwko Komisji.

Zarzuca się konkretnie nieprawidłowy brak zastosowania do niniejszej sprawy art. 17, 18 i 19 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 TFUE, brak istnienia konkurencyjnej korzyści podatkowej, nieprawidłowe ustalenie beneficjenta pomocy państwa, sprzeczność pomocy państwa z rynkiem wewnętrznym, to że Komisja nadużyła uprawnień, oraz naruszenie zasad równości i ochrony uzasadnionych oczekiwań.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/53 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/53

---

Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2014 r. – Fami-Cuatro de Inversiones, SA przeciwko Komisja Europejska

(Sprawa T-501/14)

2014/C 282/70

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Fami-Cuatro de Inversiones, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: J. De Juan Casadevall, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważność zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważność zaskarżonej decyzji;

| — | tytułem wniosku ewentualnego, i na wypadek, gdyby uznano SEAF za bezprawną pomoc państwa, nakazanie zwrotu tylko do daty opublikowania w Dz.U. UE decyzji o wszczęciu formalnego dochodzenia w dniu 21 września 2011 r., i |
| --- | --- |

—

tytułem wniosku ewentualnego, i na wypadek, gdyby uznano SEAF za bezprawną pomoc państwa, nakazanie zwrotu tylko do daty opublikowania w Dz.U. UE decyzji o wszczęciu formalnego dochodzenia w dniu 21 września 2011 r., i

| — | obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzuty i główne argumenty są identyczne jak podniesione w sprawie T-500/14 Derivados del Flúor, SA przeciwko Komisji.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/54 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/54

---

Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2014 r. – Torrevisa przeciwko Komisji

(Sprawa T-502/14)

2014/C 282/71

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Torrevisa, SA (Torrevieja, Hiszpania) (przedstawiciele: J. De Juan Casadevall, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważność zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważność zaskarżonej decyzji;

| — | tytułem wniosku ewentualnego, i na wypadek, gdyby uznano SEAF za bezprawną pomoc państwa, nakazanie zwrotu tylko do daty opublikowania w Dz.U. UE decyzji o wszczęciu formalnego dochodzenia w dniu 21 września 2011 r., i |
| --- | --- |

—

tytułem wniosku ewentualnego, i na wypadek, gdyby uznano SEAF za bezprawną pomoc państwa, nakazanie zwrotu tylko do daty opublikowania w Dz.U. UE decyzji o wszczęciu formalnego dochodzenia w dniu 21 września 2011 r., i

| — | obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzuty i główne argumenty są identyczne jak podniesione w sprawie T-500/14 Derivados del Flúor, SA przeciwko Komisji.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/54 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/54

---

Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2014 r. – Euroways przeciwko Komisji

(Sprawa T-503/14)

2014/C 282/72

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Euroways, SL (Hospitalet de Llobregat, Hiszpania) (przedstawiciele: J. De Juan Casadevall, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważność zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważność zaskarżonej decyzji;

| — | tytułem wniosku ewentualnego, i na wypadek, gdyby uznano SEAF za bezprawną pomoc państwa, nakazanie zwrotu tylko do daty opublikowania w Dz.U. UE decyzji o wszczęciu formalnego dochodzenia w dniu 21 września 2011 r., i |
| --- | --- |

—

tytułem wniosku ewentualnego, i na wypadek, gdyby uznano SEAF za bezprawną pomoc państwa, nakazanie zwrotu tylko do daty opublikowania w Dz.U. UE decyzji o wszczęciu formalnego dochodzenia w dniu 21 września 2011 r., i

| — | obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzuty i główne argumenty są identyczne jak podniesione w sprawie T-500/14 Derivados del Flúor, SA przeciwko Komisji.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/55 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/55

---

Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2014 r. – Sertrans Catalunya przeciwko Komisji

(Sprawa T-504/14)

2014/C 282/73

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Sertrans Catalunya, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: J. De Juan Casadevall, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważność zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważność zaskarżonej decyzji;

| — | tytułem wniosku ewentualnego, i na wypadek, gdyby uznano SEAF za bezprawną pomoc państwa, nakazanie zwrotu tylko do daty opublikowania w Dz.U. UE decyzji o wszczęciu formalnego dochodzenia w dniu 21 września 2011 r., i |
| --- | --- |

—

tytułem wniosku ewentualnego, i na wypadek, gdyby uznano SEAF za bezprawną pomoc państwa, nakazanie zwrotu tylko do daty opublikowania w Dz.U. UE decyzji o wszczęciu formalnego dochodzenia w dniu 21 września 2011 r., i

| — | obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzuty i główne argumenty są identyczne jak podniesione w sprawie T-500/14 Derivados del Flúor, SA przeciwko Komisji.

---

| 25.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 282/55 |
| --- | --- | --- | --- |

25.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/55

---

Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2014 r. – Grandi Navi Veloci przeciwko Komisji

(Sprawa T-506/14)

2014/C 282/74

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Grandi Navi Veloci SpA (Palermo, Włochy) (przedstawiciele: S. Grassani, S. Ravenna i A. Franchi, avvocati)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C (2013) 9101 wersja ostateczna z dnia 22 stycznia 2014 r. w części w której Komisja uznała że subwencja przyznana Saremar na prowadzenie działalności promocyjnej i gwarancje (pożyczki bankowe i listy patronackie) udzielone jej przez region Sardynii nie stanowią pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C (2013) 9101 wersja ostateczna z dnia 22 stycznia 2014 r. w części w której Komisja uznała że subwencja przyznana Saremar na prowadzenie działalności promocyjnej i gwarancje (pożyczki bankowe i listy patronackie) udzielone jej przez region Sardynii nie stanowią pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsza skarga dotyczy decyzji Komisji Europejskiej C (2013) 9101 wersja ostateczna z dnia 22 stycznia 2014 r. w sprawie środków pomocy 32014 (2011/C), SA.32015 (2011/C) i SA.32016 (2011/C) zastosowanych przez autonomiczny region Sardynii na rzecz Saremar. W decyzji tej Komisja stwierdziła między innymi, że subwencja przyznana Saremar na prowadzenie działalności promocyjnej i gwarancje (pożyczki bankowe i listy patronackie) udzielone tej spółce przez region Sardynii nie stanowią pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

| 1. | W zarzucie pierwszym dotyczącym naruszenia i nieprawidłowego zastosowania art. 107 ust. 1 TFUE, Grandi Navi Veloci powołuje się na bezprawność decyzji w zakresie w jakim stwierdzono w niej, że Saremar nie odniosła korzyści gospodarczej z wynagrodzenia wypłaconego jej przez region Sardynii w zamian za działalność promocyjną. Według skarżącej Komisja naruszyła art. 107 ust. 1 TFUE stwierdzając, że cena zapłacona przez region Sardynii tytułem wynagrodzenia za działalność promocyjną powierzoną Saremar w wysokości 3 0 00  000 EUR była zgodna z wartością rynkową oraz że nie zaistniał wymóg odniesienia korzyści gospodarczej przez beneficjenta. |
| --- | --- |

1.

W zarzucie pierwszym dotyczącym naruszenia i nieprawidłowego zastosowania art. 107 ust. 1 TFUE, Grandi Navi Veloci powołuje się na bezprawność decyzji w zakresie w jakim stwierdzono w niej, że Saremar nie odniosła korzyści gospodarczej z wynagrodzenia wypłaconego jej przez region Sardynii w zamian za działalność promocyjną. Według skarżącej Komisja naruszyła art. 107 ust. 1 TFUE stwierdzając, że cena zapłacona przez region Sardynii tytułem wynagrodzenia za działalność promocyjną powierzoną Saremar w wysokości 3 0 00  000 EUR była zgodna z wartością rynkową oraz że nie zaistniał wymóg odniesienia korzyści gospodarczej przez beneficjenta.

| 2. | W zarzucie drugim Grandi Navi Veloci powołuje się po pierwsze na oczywisty błąd w ocenie popełniony przez Komisję w zakresie rzekomej niewłaściwości metody wykorzystanej przez biegłego wyznaczonego przez Tribunale di Genova [sąd w Genui] i po drugie na zachowanie Komisji polegające na nieprzeprowadzeniu dochodzenia oraz naruszeniu zasady dobrej administracji. |
| --- | --- |

2.

W zarzucie drugim Grandi Navi Veloci powołuje się po pierwsze na oczywisty błąd w ocenie popełniony przez Komisję w zakresie rzekomej niewłaściwości metody wykorzystanej przez biegłego wyznaczonego przez Tribunale di Genova [sąd w Genui] i po drugie na zachowanie Komisji polegające na nieprzeprowadzeniu dochodzenia oraz naruszeniu zasady dobrej administracji.

| 3. | W zarzucie trzecim, Grandi Navi Veloci powołuje się na sprzeczność i niewystarczający charakter uzasadnienia decyzji w rozumieniu art. 296 TFUE w odniesieniu do uznania, że środek związany z działalnością promocyjną nie stanowił pomocy państwa. |
| --- | --- |

3.

W zarzucie trzecim, Grandi Navi Veloci powołuje się na sprzeczność i niewystarczający charakter uzasadnienia decyzji w rozumieniu art. 296 TFUE w odniesieniu do uznania, że środek związany z działalnością promocyjną nie stanowił pomocy państwa.

| 4. | W zarzucie czwartym, Grandi Navi Veloci powołuje się po pierwsze na nieprawidłowe zastosowanie art. 107 ust. 1 w związku z tym, iż stwierdzono, że pożyczki bankowe i listy patronackie nie stanowiły pomocy państwa oraz po drugie na związane z tym naruszenie obowiązku uzasadnienia decyzji w rozumieniu art. 296 TFUE. |
| --- | --- |

4.

W zarzucie czwartym, Grandi Navi Veloci powołuje się po pierwsze na nieprawidłowe zastosowanie art. 107 ust. 1 w związku z tym, iż stwierdzono, że pożyczki bankowe i listy patronackie nie stanowiły pomocy państwa oraz po drugie na związane z tym naruszenie obowiązku uzasadnienia decyzji w rozumieniu art. 296 TFUE.

---