# Dziennik Urzędowy C 260/2014

| | ISSN 1977-1002 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 260 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Tom 579 sierpnia 2014 |

ISSN 1977-1002

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 260

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Tom 579 sierpnia 2014

---

| Powiadomienie nr | Spis treśći | Strona |
| --- | --- | --- |
| | II   Komunikaty |
| | KOMUNIKATY INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Komisja Europejska |
| 2014/C 260/01 | Komunikat Komisji w sprawie zakończenia procesu wprowadzania ograniczeń dotyczących czterech ftalanów (DEHP, DBP, BBP i DIBP) na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) (
  1
  ) | 1 |
| 2014/C 260/02 | Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji (Sprawa M.7266 – D'ieteren/Continental/JV) (
  1
  ) | 5 |
| 2014/C 260/03 | Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji (Sprawa M.7202 – Lenovo/Motorola Mobility) (
  1
  ) | 5 |
| 2014/C 260/04 | Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji (Sprawa M.7320 – PAI Partners/DVD Participations) (
  1
  ) | 6 |
| 2014/C 260/05 | Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji (Sprawa M.7321 – CVC Capital Partners/Vedici Groupe) (
  1
  ) | 6 |
| 2014/C 260/06 | Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji (Sprawa M.7295 – Parkwind/Aspiravi Offshore/Summit Renewable Energy Northwind/Northwind) (
  1
  ) | 7 |
| 2014/C 260/07 | Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji (Sprawa M.7137 – EDF/Dalkia en France) (
  1
  ) | 7 |
| 2014/C 260/08 | Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji (Sprawa M.7290 – Apple/Beats) (
  1
  ) | 8 |

Powiadomienie nr

Spis treśći

Strona

II   Komunikaty

KOMUNIKATY INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Komisja Europejska

2014/C 260/01

Komunikat Komisji w sprawie zakończenia procesu wprowadzania ograniczeń dotyczących czterech ftalanów (DEHP, DBP, BBP i DIBP) na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) (
  1
  )

1

1

2014/C 260/02

Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji (Sprawa M.7266 – D'ieteren/Continental/JV) (
  1
  )

1

5

2014/C 260/03

Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji (Sprawa M.7202 – Lenovo/Motorola Mobility) (
  1
  )

1

5

2014/C 260/04

Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji (Sprawa M.7320 – PAI Partners/DVD Participations) (
  1
  )

1

6

2014/C 260/05

Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji (Sprawa M.7321 – CVC Capital Partners/Vedici Groupe) (
  1
  )

1

6

2014/C 260/06

Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji (Sprawa M.7295 – Parkwind/Aspiravi Offshore/Summit Renewable Energy Northwind/Northwind) (
  1
  )

1

7

2014/C 260/07

Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji (Sprawa M.7137 – EDF/Dalkia en France) (
  1
  )

1

7

2014/C 260/08

Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji (Sprawa M.7290 – Apple/Beats) (
  1
  )

1

8

| | IV   Informacje |
| --- | --- |
| | INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Komisja Europejska |
| 2014/C 260/09 | Kursy walutowe euro | 9 |
| 2014/C 260/10 | Streszczenie decyzji Komisji w sprawie zezwoleń na wprowadzanie do obrotu lub na stosowanie substancji wymienionych w załączniku XIV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) (opublikowane na podstawie art. 64 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006) | 10 |

IV   Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Komisja Europejska

2014/C 260/09

Kursy walutowe euro

9

2014/C 260/10

Streszczenie decyzji Komisji w sprawie zezwoleń na wprowadzanie do obrotu lub na stosowanie substancji wymienionych w załączniku XIV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) (opublikowane na podstawie art. 64 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006)

(opublikowane na podstawie art. 64 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006)

10

| | V   Ogłoszenia |
| --- | --- |
| | POSTĘPOWANIA ZWIĄZANE Z REALIZACJĄ POLITYKI KONKURENCJI |
| | Komisja Europejska |
| 2014/C 260/11 | Zgłoszenie zamiaru koncentracji (Sprawa M.7291 – Versalis/Novamont) – Sprawa, która może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury uproszczonej (
  1
  ) | 11 |
| 2014/C 260/12 | Zgłoszenie zamiaru koncentracji (Sprawa M.7338 – OJI/INCJ/Rank Group Pulp, Paper & Packaging Business) – Sprawa, która może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury uproszczonej (
  1
  ) | 12 |
| | INNE AKTY |
| | Komisja Europejska |
| 2014/C 260/13 | Publikacja wniosku zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych | 13 |
| 2014/C 260/14 | Publikacja wniosku o zatwierdzenie zmiany zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych | 17 |
| 2014/C 260/15 | Publikacja wniosku o zatwierdzenie zmiany zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych | 24 |
| 2014/C 260/16 | Zamknięcie sprawy dotyczącej skargi CHAP (2010) 723 | 33 |

V   Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA ZWIĄZANE Z REALIZACJĄ POLITYKI KONKURENCJI

Komisja Europejska

2014/C 260/11

Zgłoszenie zamiaru koncentracji (Sprawa M.7291 – Versalis/Novamont) – Sprawa, która może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury uproszczonej (
  1
  )

1

11

2014/C 260/12

Zgłoszenie zamiaru koncentracji (Sprawa M.7338 – OJI/INCJ/Rank Group Pulp, Paper & Packaging Business) – Sprawa, która może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury uproszczonej (
  1
  )

1

12

INNE AKTY

Komisja Europejska

2014/C 260/13

Publikacja wniosku zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych

13

2014/C 260/14

Publikacja wniosku o zatwierdzenie zmiany zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych

17

2014/C 260/15

Publikacja wniosku o zatwierdzenie zmiany zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych

24

2014/C 260/16

Zamknięcie sprawy dotyczącej skargi CHAP (2010) 723

33

| | |
| --- | --- |
| | (1)   Tekst mający znaczenie dla EOG |

---

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG

1

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

II Komunikaty

KOMUNIKATY INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Komisja Europejska

| 9.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 260/1 |
| --- | --- | --- | --- |

9.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/1

---

KOMUNIKAT KOMISJI

w sprawie zakończenia procesu wprowadzania ograniczeń dotyczących czterech ftalanów (DEHP, DBP, BBP i DIBP) na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

2014/C 260/01

1.   WPROWADZENIE

W dniu 14 kwietnia 2011 r., zgodnie z art. 69 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (1) (REACH), Dania przedłożyła Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) dokumentację zgodną z załącznikiem XV w celu zaproponowania ograniczeń. Propozycja ta dotyczyła ograniczenia na poziomie UE wprowadzania do obrotu wyrobów przeznaczonych do użytku w pomieszczeniach i wyrobów mogących wejść w bezpośredni kontakt ze skórą lub błonami śluzowymi, zawierających przynajmniej jeden z czterech ftalanów w stężeniu większym niż 0,1 % w stosunku do masy materiału z dodatkiem plastyfikatorów. Wspomniane cztery ftalany to: DEHP (ftalan bis(2-etyloheksylu); nr CAS: 117-81-7; nr WE: 204-211-0); DBP (ftalan dibutylu; nr CAS: 84-74-2; nr WE: 201-557-4); BBP (ftalan benzylu-butylu; nr CAS: 85-68-7; nr WE: 201-622-7); DIBP (ftalan diizobutylu; nr CAS: 84-69-5; nr WE: 201-553-2). Dania uznała, że z powodu toksyczności reprodukcyjnej tych ftalanów i ich właściwości zaburzających funkcjonowanie układu hormonalnego ich obecność w wyrobach i łączne na nie narażenie stanowią zagrożenie dla zdrowia człowieka, które nie jest odpowiednio kontrolowane i którym należy się zająć na poziomie UE.

W dniu 15 czerwca 2012 r., zgodnie z art. 70 rozporządzenia REACH, Komitet ECHA ds. Oceny Ryzyka (RAC) przyjął w drodze konsensusu opinię na temat zaproponowanego ograniczenia. W opinii tej RAC uznał, że proponowane ograniczenie nie jest uzasadnione, ponieważ dostępne dane nie wskazują, by w 2012 r. istniało zagrożenie wynikające z łącznego narażenia na te cztery ftalany. Według RAC istniejące wymogi regulacyjne i wynikające z nich zmniejszenie zużycia tych substancji przyczyniają się do ograniczania narażenia. Taki sam skutek będą miały wymogi dotyczące uzyskania zezwoleń, jakie mają zostać nałożone w odniesieniu do tych ftalanów w ciągu najbliższych kilku lat.

W dniu 5 grudnia 2012 r., zgodnie z art. 71 rozporządzenia REACH, Komitet ECHA ds. Analiz Społeczno-Ekonomicznych (SEAC) przyjął w drodze konsensusu opinię na temat proponowanych ograniczeń, w której stwierdził, że nie ma podstaw, by poprzeć zaproponowane ograniczenie. Stwierdzenie to zostało oparte na opinii RAC wspomnianej powyżej.

W dniu 19 grudnia 2012 r., zgodnie z art. 72 rozporządzenia REACH, ECHA przekazała Komisji opinie RAC i SEAC.

Zgodnie z art. 73 ust. 1 rozporządzenia REACH jeżeli spełnione są warunki ustanowione w art. 68, Komisja przygotowuje projekt zmiany załącznika XVII w ciągu trzech miesięcy od otrzymania opinii SEAC.

Wspomniane cztery ftalany są sklasyfikowane jako substancje działające szkodliwie na rozrodczość kategorii 1B zgodnie z załącznikiem VI do rozporządzenia CLP (2). Podobnie jak inne substancje działające szkodliwie na rozrodczość kategorii 1B oraz zgodnie z pozycją 30 załącznika XVII do rozporządzenia REACH wspomniane cztery ftalany nie mogą być wprowadzane do obrotu lub stosowane jako takie, jako składniki innych substancji lub w mieszaninach do powszechnej sprzedaży, jeśli stężenie jednego z tych ftalanów jest równe 0,3 % lub większe.

Stosowanie trzech z tych ftalanów (DEHP, DBP i BBP) w zabawkach i artykułach pielęgnacyjnych dla dzieci jest ograniczone zgodnie z pozycją 51 załącznika XVII do rozporządzenia REACH. W ramach klauzuli przeglądowej zawartej w tej pozycji, na wniosek Komisji ECHA dokonała w 2010 r. oceny, czy pozycja ta powinna zostać zmieniona w świetle nowych danych naukowych. Stwierdzono (3), że dostępne nowe informacje dotyczące zastosowań i narażenia na te trzy ftalany nie powodują zmiany perspektywy w ocenach już przeprowadzonych i służących za podstawę wspomnianych ograniczeń. Uznano również, że te nowe informacje nie wskazują na potrzebę pilnego ponownego zbadania istniejącego ograniczenia.

2.   GŁÓWNE ELEMENTY UWZGLĘDNIONE PRZEZ KOMISJĘ W OCENIE

Podczas oceny, czy spełnione zostały warunki określone w art. 68 rozporządzenia REACH i czy ograniczenia są uzasadnione, Komisja uwzględniła w szczególności następujące elementy opinii komitetów oraz dokumentacji dotyczącej ograniczeń.

Po pierwsze komitetowi RAC trudno było ocenić wpływ czterech ftalanów na problemy związane z bezpłodnością oraz na wzrost liczby zaobserwowanych u ludzi nowotworów hormonozależnych. W istocie dostępne badania epidemiologiczne wśród ludzi nie pozwalają na wyciągnięcie wniosku co do bezpośredniego związku przyczynowego między badanymi skutkami (głównie antyandrogennymi) a narażeniem na wspomniane cztery ftalany. Z drugiej strony RAC zgodził się, że w oparciu o dane z badań na zwierzętach niektóre skutki wydają się powiązane z działaniem antyandrogennym. Komitet uznał zatem wszystkie te skutki za istotne punkty końcowe i wybrał najbardziej wrażliwe z tych skutków w celu obliczenia poziomu narażenia na działanie substancji, powyżej którego ludzie nie powinni być narażani (pochodne poziomy niepowodujące zmian, DNEL). RAC uznał jednakże że otrzymane wartości DNEL były zawyżone z pewnych powodów wyszczególnionych w opinii, takich jak zastosowanie ostrożnych poziomów dawek początkowych (4).

Po drugie w ocenie narażenia RAC ocenił scenariusze zaproponowane w dokumentacji dotyczącej ograniczenia, w których narażenie na ftalany znajdujące się w wyrobach może wynikać z bezpośredniego kontaktu z tymi wyrobami oraz z pyłem i powietrzem w pomieszczeniach, zawierającymi wspomniane cztery ftalany. W ocenie uwzględniono także narażenie przez pobranie z żywnością.

RAC uznał szacunki dotyczące narażenia obliczone na podstawie modelowania przedstawionego w dokumentacji dotyczącej ograniczenia za najbardziej pesymistyczne i niewiarygodne z kilku powodów wyszczególnionych w opinii. W związku z tym obliczone współczynniki charakterystyki ryzyka (RCR) wynikające z narażenia na wyroby, z kontaktu ze środowiskiem w pomieszczeniach oraz z pobrania z żywnością, zostały uznane za zawyżone.

W celu lepszej reprezentacji łącznych poziomów czterech ftalanów, na które narażeni są ludzie, RAC uwzględnił badania w zakresie biomonitoringu człowieka udostępnione w dokumentacji zgodnej z załącznikiem XV dotyczącej ograniczenia i podczas procesu wprowadzania ograniczeń w celu obliczenia szacunkowych wartości narażenia. Z szacunków tych, obliczonych z wykorzystaniem danych ze wspomnianego biomonitoringu, wynika, że łączne RCR dla czterech ftalanów wynoszą 1,59 w przypadku dzieci i 1,23 w przypadku dorosłych (uzasadniony najgorszy przypadek), co wskazuje na zagrożenie na poziomie powyżej 1. RAC uznał, że dane z biomonitoringu mogą prowadzić do niedoszacowania narażenia, ponieważ były one dostępne jedynie w odniesieniu do stosunkowo niewielkiej liczby ludzi, nie obejmowały wszystkich grup wiekowych i prawdopodobnie nie odzwierciedlały sytuacji w całej Europie (ponieważ dostępne były tylko dane z Niemiec i Danii). RAC stwierdził jednak, że ponieważ dostępne badania w zakresie biomonitoringu dotyczyły próbek pobranych przed 2007 r., szacunki dotyczące narażenia nie odzwierciedlały bieżącej sytuacji i były zawyżone w związku z wdrażaniem przepisów UE dotyczących stosowania ftalanów w materiałach przeznaczonych do kontaktu z żywnością (5), w kosmetykach (6) oraz w artykułach pielęgnacyjnych dla dzieci i zabawkach (7), które miało spowodować zmniejszenie narażenia.

Jak wskazano w opinii RAC, od 2007 do 2010 r. odnotowano spadek o 40 % występowania czterech ftalanów w wyrobach produkowanych w UE, co oznacza spadek o 13 % występowania czterech ftalanów w wyrobach przywożonych do UE, oraz zmniejszenie o 35 % poziomu czterech ftalanów w wyrobach wprowadzanych do obrotu w UE. Zauważono również, iż obliczone RCR reprezentują wynik narażenia na wszystkie wyroby zawierające ftalany, w tym również takie, których propozycja dotycząca ograniczenia nie obejmuje. RAC stwierdził zatem, że obliczone RCR na poziomie powyżej 1 były generalnie zawyżone w stosunku do obecnej sytuacji.

Ponadto RAC i SEAC zauważyły, że w przypadku wielu zastosowań wycofywanie tych czterech ftalanów lub ftalanów w ogóle już miało miejsce lub jest w trakcie realizacji. Ponadto w oparciu o szereg różnych scenariuszy SEAC oszacował ilości czterech ftalanów w wyrobach wprowadzonych do obrotu w UE do 2015 i 2020 r. Prognozy te wskazują na dalsze znaczne zmniejszenie występowania czterech ftalanów w wyrobach w UE. Na tej podstawie RAC stwierdził, że obserwowany spadek ilości ftalanów pozwoli na dalsze zmniejszenie narażenia do poziomu, który nie stanowi zagrożenia dla zdrowia człowieka. SEAC był również zdania, że skoro główną przyczyną zastąpienia ftalanów były przepisy UE, np. w sprawie klasyfikacji czterech ftalanów jako substancji działających szkodliwie na rozrodczość oraz w sprawie ograniczenia ich stosowania w zabawkach i artykułach pielęgnacyjnych dla dzieci, jak również wprowadzone przepisy UE w sprawie materiałów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu z żywnością — oczekuje się, że zastąpienie czterech ftalanów innymi plastyfikatorami będzie nadal miało miejsce ze względu na włączenie tych ftalanów na listę kandydacką substancji stanowiących bardzo duże zagrożenie zgodnie z art. 59 REACH i do załącznika XIV do rozporządzenia REACH oraz ze względu na fakt, że wnioskując o udzielenie zezwolenia, należy przedłożyć plan zastąpienia, jeżeli istnieją odpowiednie alternatywy. Inne czynniki rynkowe, takie jak tendencja do stosowania plastyfikatorów innych niż ftalany oraz niepewność co do długoterminowych cen i dostępności ftalanów jako surowców, sprzyjają tendencji do zastępowania tych materiałów.

W swojej opinii SEAC zauważył, że nie można przeprowadzić oceny proporcjonalności proponowanego ograniczenia ze względu na brak odpowiednich danych w dokumentacji zgodnej z załącznikiem XV dotyczącej ograniczenia i zebranych podczas procesu wprowadzania ograniczeń. Nie wykazano także ani nie dokonano oceny korzyści, które wynikałyby z proponowanego ograniczenia w związku z ewentualnym ograniczeniem negatywnych skutków zdrowotnych. Informacje dostępne dla SEAC nie pozwoliły na dokonanie oceny ewentualnych korzyści dla środowiska wynikających z proponowanego ograniczenia. W odniesieniu do kosztów zastąpienia ftalanów ponoszonych przez przemysł SEAC stwierdził, że ceny alternatyw (w tym zarówno ftalanów, jak i plastyfikatorów innych niż ftalany) są generalnie wyższe o 0–30 %. SEAC miał dostęp jedynie do ograniczonej ilości informacji na temat zmiany składu oraz innych istotnych kosztów zastąpienia, biorąc pod uwagę szeroki wachlarz zastosowań. Ogólnie rzecz biorąc, SEAC oszacował, że w ramach większości zastosowań alternatywy są technicznie dostępne po przystępnej cenie. Proponowane ograniczenie może mieć jednak negatywny wpływ ekonomiczny na sektor recyklingu polichlorku winylu lub wymagać więcej czasu i zasobów do zastąpienia ftalanów w niektórych sektorach (np. w branży lotniczej). SEAC zauważył również, że, biorąc pod uwagę bardzo szeroki zakres proponowanego ograniczenia, nie wykazano, że byłoby ono najodpowiedniejszym środkiem.

W dniu 9 kwietnia i 12 lipca 2013 r. Dania przekazała Komisji odniesienia do dalszych informacji, wnioskując o to, by informacje te zostały rozpatrzone przez Komisję przed podjęciem decyzji. Wspomniane informacje dotyczyły głównie danych z badań w zakresie biomonitoringu oraz obecności czterech ftalanów w przywożonych wyrobach. Komisja zwróciła się do sekretariatu ECHA o przeprowadzenie wstępnej oceny, czy dane te mogą zakwestionować opinie RAC i SEAC.

We wstępnej ocenie sekretariat ECHA stwierdził, że na podstawie świeżo dostępnych danych z biomonitoringu dotyczących populacji Danii, narażenie w tym państwie członkowskim w 2011 r. wynosiło około połowy wartości z 2007 r., potwierdzając tym samym założenia o malejącej tendencji i wnioski RAC i SEAC. Dane z biomonitoringu dotyczące populacji z innych państw członkowskich nie były jednak publicznie dostępne. ECHA uznała, że dane te są niewystarczająco zweryfikowane (w drodze wzajemnej oceny), aby można było przeprowadzić odpowiednią analizę i wyciągnąć ostateczne wnioski oraz zakwestionować opinie RAC i SEAC.

Ponadto sekretariat ECHA stwierdził, że dane i dodatkowe wnioski przedstawione przez Danię w odniesieniu do obecności ftalanów w przywożonych wyrobach nie pozwalają na wyciągnięcie innych wniosków niż wnioski RAC i SEAC. Mimo że tendencja spadkowa mogła być mniej wyraźna niż tendencja zakładana przez SEAC, dane te nie są sprzeczne z założeniem RAC o spadku ilości ftalanów w wyrobach na rynku UE, co wydaje się potwierdzać wstępna ocena ECHA dotycząca danych z biomonitoringu.

Na podstawie przeprowadzonej przez sekretariat ECHA wstępnej oceny informacji, do których odnosi się Dania w swojej korespondencji z dnia 9 kwietnia i 12 lipca 2013 r., Komisja uznała, że biorąc pod uwagę ich ograniczoną dostępność oraz ich wstępny charakter, dane te nie są na tym etapie wystarczające, aby zakwestionować opinie RAC i SEAC.

3.   WNIOSKI

Zgodnie z art. 73 ust. 1 rozporządzenia REACH Komisja uznaje, że warunki określone w art. 68 nie są spełnione, a zatem nie przygotowała ona projektu zmiany załącznika XVII i nie dążyła do podjęcia ostatecznej decyzji zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 73 ust. 2 rozporządzenia REACH.

W rozporządzeniu REACH zharmonizowano warunki lub zakazy dotyczące produkcji, stosowania lub wprowadzania do obrotu substancji chemicznych, w odniesieniu do których zastosowano proces wprowadzania ograniczeń REACH (art. 69–73 rozporządzenia REACH). Dlatego po zakończeniu procesu wprowadzania ograniczeń państwa członkowskie nie powinny utrzymywać lub wprowadzać krajowych ograniczeń różnych od tych przyjętych na poziomie UE w odniesieniu do zagrożeń ocenionych w dokumentacji dotyczącej ograniczenia zgodnej z załącznikiem XV.

W omawianym przypadku czterech ftalanów oznacza to, że ponieważ Komisja zdecydowała się nie przyjmować proponowanego ograniczenia na szczeblu UE, państwa członkowskie nie powinny utrzymywać lub wprowadzać krajowych ograniczeń, które dotyczyłyby zagrożeń, które już zostały poddane ocenie w ramach unijnego procesu wprowadzania ograniczeń.

Komisja przypomina o obowiązku ECHA dotyczącym rozpatrzenia, czy po upływie daty ostatecznej (21 lutego 2015 r.) stosowanie czterech ftalanów wymienionych w załączniku XIV w wyrobach stwarza zagrożenie dla zdrowia człowieka lub środowiska, które nie jest należycie kontrolowane, zgodnie z art. 69 ust. 2 rozporządzenia REACH. Procedura ta będzie również uwzględniać zalecenie zawarte w opinii RAC, aby monitorować tendencje rynkowe, modele stosowania, obciążenia organizmu na podstawie biomonitoringu, zawartość w wyrobach i migrację z nich.

Komisja uważa, że świeżo dostępne dane, w tym nowe dane z biomonitoringu, do których odnosi się Dania w przedłożonych dokumentach z dnia 9 kwietnia i 12 lipca 2013 r., zostaną ocenione przez ECHA w ramach tej procedury. Komisja zwróci się do ECHA o rozpoczęcie tej procedury jeszcze przed zapadnięciem daty ostatecznej dla tych substancji.

W przypadku gdy pojawią się obawy, czy inne ftalany, które są sklasyfikowane jako działające szkodliwie na rozrodczość 1 A/B, powinny być przedmiotem zainteresowania, lub w przypadku gdy nowe dowody naukowe wskazywałyby na niedopuszczalne zagrożenie związane z narażeniem na te cztery ftalany, zagrożenie dla zdrowia człowieka wynikające z łącznego narażenia na wszystkie sklasyfikowane ftalany mogłoby zostać poddane ocenie i doprowadzić do nowego procesu wprowadzania ograniczeń zgodnie z art. 69 rozporządzenia REACH.

---

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396 z 30.12.2006, s. 1).

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin, zmieniające i uchylające dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (Dz.U. L 353 z 31.12.2008, s. 1).

(3)  http://echa.europa.eu/documents/10162/13641/dehp_echa_review_report_2010_6_en.pdf;

http://echa.europa.eu/documents/10162/13641/bbp_echa_review_report_2010_6_en.pdf;

http://echa.europa.eu/documents/10162/13641/dbp_echa_review_report_2010_6_en.pdf.

(4)  NOAEL (poziom dawkowania, przy którym nie obserwuje się szkodliwych zmian) lub LOAEL (najniższy poziom, przy którym obserwuje się szkodliwe zmiany).

(5)  Rozporządzenie (WE) nr 1935/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 października 2004 r. w sprawie materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością oraz uchylające dyrektywy 80/590/EWG i 89/109/EWG (Dz.U. L 338 z 13.11.2004, s. 4) oraz rozporządzenie Komisji (UE) nr 10/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu z żywnością (Dz.U. L 12 z 15.1.2011, s. 1).

(6)  Dyrektywa Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych (Dz.U. L 262 z 27.9.1976, s. 169).

(7)  Dyrektywa 2005/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 grudnia 2005 r. (Dz.U. L 344 z 27.12.2005, s. 40), obecnie pozycja 51 załącznika XVII do rozporządzenia REACH.

---

| 9.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 260/5 |
| --- | --- | --- | --- |

9.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/5

---

Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji

(Sprawa M.7266 – D'ieteren/Continental/JV)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

2014/C 260/02

W dniu 5 sierpnia 2014 r. Komisja podjęła decyzję o niewyrażaniu sprzeciwu wobec powyższej zgłoszonej koncentracji i uznaniu jej za zgodną z rynkiem wewnętrznym. Decyzja ta została oparta na art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1). Pełny tekst decyzji dostępny jest wyłącznie w języku angielskim i zostanie podany do wiadomości publicznej po uprzednim usunięciu ewentualnych informacji stanowiących tajemnicę handlową. Tekst zostanie udostępniony:

| — | w dziale dotyczącym połączeń przedsiębiorstw na stronie internetowej Komisji poświęconej konkurencji (http://ec.europa.eu/competition/mergers/cases/). Powyższa strona została wyposażona w różne funkcje pomagające odnaleźć konkretną decyzję w sprawie połączenia, w tym indeksy wyszukiwania według nazwy przedsiębiorstwa, numeru sprawy, daty i sektora, |
| --- | --- |

—

w dziale dotyczącym połączeń przedsiębiorstw na stronie internetowej Komisji poświęconej konkurencji (http://ec.europa.eu/competition/mergers/cases/). Powyższa strona została wyposażona w różne funkcje pomagające odnaleźć konkretną decyzję w sprawie połączenia, w tym indeksy wyszukiwania według nazwy przedsiębiorstwa, numeru sprawy, daty i sektora,

| — | w formie elektronicznej na stronie internetowej EUR-Lex (http://eur-lex.europa.eu/homepage.html?locale=pl) jako dokument nr 32014M7266. Strona EUR-Lex zapewnia internetowy dostęp do europejskiego prawa. |
| --- | --- |

—

w formie elektronicznej na stronie internetowej EUR-Lex (http://eur-lex.europa.eu/homepage.html?locale=pl) jako dokument nr 32014M7266. Strona EUR-Lex zapewnia internetowy dostęp do europejskiego prawa.

---

(1)  Dz.U. L 24 z 29.1.2004, s. 1.

---

| 9.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 260/5 |
| --- | --- | --- | --- |

9.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/5

---

Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji

(Sprawa M.7202 – Lenovo/Motorola Mobility)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

2014/C 260/03

W dniu 26 czerwca 2014 r. Komisja podjęła decyzję o niewyrażaniu sprzeciwu wobec powyższej zgłoszonej koncentracji i uznaniu jej za zgodną z rynkiem wewnętrznym. Decyzja ta została oparta na art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1). Pełny tekst decyzji dostępny jest wyłącznie w języku angielskim i zostanie podany do wiadomości publicznej po uprzednim usunięciu ewentualnych informacji stanowiących tajemnicę handlową. Tekst zostanie udostępniony:

| — | w dziale dotyczącym połączeń przedsiębiorstw na stronie internetowej Komisji poświęconej konkurencji (http://ec.europa.eu/competition/mergers/cases/). Powyższa strona została wyposażona w różne funkcje pomagające odnaleźć konkretną decyzję w sprawie połączenia, w tym indeksy wyszukiwania według nazwy przedsiębiorstwa, numeru sprawy, daty i sektora, |
| --- | --- |

—

w dziale dotyczącym połączeń przedsiębiorstw na stronie internetowej Komisji poświęconej konkurencji (http://ec.europa.eu/competition/mergers/cases/). Powyższa strona została wyposażona w różne funkcje pomagające odnaleźć konkretną decyzję w sprawie połączenia, w tym indeksy wyszukiwania według nazwy przedsiębiorstwa, numeru sprawy, daty i sektora,

| — | w formie elektronicznej na stronie internetowej EUR-Lex (http://eur-lex.europa.eu/homepage.html?locale=pl) jako dokument nr 32014M7202. Strona EUR-Lex zapewnia internetowy dostęp do europejskiego prawa. |
| --- | --- |

—

w formie elektronicznej na stronie internetowej EUR-Lex (http://eur-lex.europa.eu/homepage.html?locale=pl) jako dokument nr 32014M7202. Strona EUR-Lex zapewnia internetowy dostęp do europejskiego prawa.

---

(1)  Dz.U. L 24 z 29.1.2004, s. 1.

---

| 9.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 260/6 |
| --- | --- | --- | --- |

9.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/6

---

Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji

(Sprawa M.7320 – PAI Partners/DVD Participations)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

2014/C 260/04

W dniu 4 sierpnia 2014 r. Komisja podjęła decyzję o niewyrażaniu sprzeciwu wobec powyższej zgłoszonej koncentracji i uznaniu jej za zgodną z rynkiem wewnętrznym. Decyzja ta została oparta na art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1). Pełny tekst decyzji dostępny jest wyłącznie w języku angielskim i zostanie podany do wiadomości publicznej po uprzednim usunięciu ewentualnych informacji stanowiących tajemnicę handlową. Tekst zostanie udostępniony:

| — | w dziale dotyczącym połączeń przedsiębiorstw na stronie internetowej Komisji poświęconej konkurencji (http://ec.europa.eu/competition/mergers/cases/). Powyższa strona została wyposażona w różne funkcje pomagające odnaleźć konkretną decyzję w sprawie połączenia, w tym indeksy wyszukiwania według nazwy przedsiębiorstwa, numeru sprawy, daty i sektora, |
| --- | --- |

—

w dziale dotyczącym połączeń przedsiębiorstw na stronie internetowej Komisji poświęconej konkurencji (http://ec.europa.eu/competition/mergers/cases/). Powyższa strona została wyposażona w różne funkcje pomagające odnaleźć konkretną decyzję w sprawie połączenia, w tym indeksy wyszukiwania według nazwy przedsiębiorstwa, numeru sprawy, daty i sektora,

| — | w formie elektronicznej na stronie internetowej EUR-Lex (http://eur-lex.europa.eu/homepage.html?locale=pl) jako dokument nr 32014M7320. Strona EUR-Lex zapewnia internetowy dostęp do europejskiego prawa. |
| --- | --- |

—

w formie elektronicznej na stronie internetowej EUR-Lex (http://eur-lex.europa.eu/homepage.html?locale=pl) jako dokument nr 32014M7320. Strona EUR-Lex zapewnia internetowy dostęp do europejskiego prawa.

---

(1)  Dz.U. L 24 z 29.1.2004, s. 1.

---

| 9.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 260/6 |
| --- | --- | --- | --- |

9.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/6

---

Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji

(Sprawa M.7321 – CVC Capital Partners/Vedici Groupe)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

2014/C 260/05

W dniu 5 sierpnia 2014 r. Komisja podjęła decyzję o niewyrażaniu sprzeciwu wobec powyższej zgłoszonej koncentracji i uznaniu jej za zgodną z rynkiem wewnętrznym. Decyzja ta została oparta na art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1). Pełny tekst decyzji dostępny jest wyłącznie w języku angielskim i zostanie podany do wiadomości publicznej po uprzednim usunięciu ewentualnych informacji stanowiących tajemnicę handlową. Tekst zostanie udostępniony:

| — | w dziale dotyczącym połączeń przedsiębiorstw na stronie internetowej Komisji poświęconej konkurencji (http://ec.europa.eu/competition/mergers/cases/). Powyższa strona została wyposażona w różne funkcje pomagające odnaleźć konkretną decyzję w sprawie połączenia, w tym indeksy wyszukiwania według nazwy przedsiębiorstwa, numeru sprawy, daty i sektora, |
| --- | --- |

—

w dziale dotyczącym połączeń przedsiębiorstw na stronie internetowej Komisji poświęconej konkurencji (http://ec.europa.eu/competition/mergers/cases/). Powyższa strona została wyposażona w różne funkcje pomagające odnaleźć konkretną decyzję w sprawie połączenia, w tym indeksy wyszukiwania według nazwy przedsiębiorstwa, numeru sprawy, daty i sektora,

| — | w formie elektronicznej na stronie internetowej EUR-Lex (http://eur-lex.europa.eu/homepage.html?locale=pl) jako dokument nr 32014M7321. Strona EUR-Lex zapewnia internetowy dostęp do europejskiego prawa. |
| --- | --- |

—

w formie elektronicznej na stronie internetowej EUR-Lex (http://eur-lex.europa.eu/homepage.html?locale=pl) jako dokument nr 32014M7321. Strona EUR-Lex zapewnia internetowy dostęp do europejskiego prawa.

---

(1)  Dz.U. L 24 z 29.1.2004, s. 1.

---

| 9.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 260/7 |
| --- | --- | --- | --- |

9.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/7

---

Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji

(Sprawa M.7295 – Parkwind/Aspiravi Offshore/Summit Renewable Energy Northwind/Northwind)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

2014/C 260/06

W dniu 5 sierpnia 2014 r. Komisja podjęła decyzję o niewyrażaniu sprzeciwu wobec powyższej zgłoszonej koncentracji i uznaniu jej za zgodną z rynkiem wewnętrznym. Decyzja ta została oparta na art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1). Pełny tekst decyzji dostępny jest wyłącznie w języku angielskim i zostanie podany do wiadomości publicznej po uprzednim usunięciu ewentualnych informacji stanowiących tajemnicę handlową. Tekst zostanie udostępniony:

| — | w dziale dotyczącym połączeń przedsiębiorstw na stronie internetowej Komisji poświęconej konkurencji: (http://ec.europa.eu/competition/mergers/cases/). Powyższa strona została wyposażona w różne funkcje pomagające odnaleźć konkretną decyzję w sprawie połączenia, w tym indeksy wyszukiwania według nazwy przedsiębiorstwa, numeru sprawy, daty i sektora, |
| --- | --- |

—

w dziale dotyczącym połączeń przedsiębiorstw na stronie internetowej Komisji poświęconej konkurencji: (http://ec.europa.eu/competition/mergers/cases/). Powyższa strona została wyposażona w różne funkcje pomagające odnaleźć konkretną decyzję w sprawie połączenia, w tym indeksy wyszukiwania według nazwy przedsiębiorstwa, numeru sprawy, daty i sektora,

| — | w formie elektronicznej na stronie internetowej EUR-Lex (http://eur-lex.europa.eu/homepage.html?locale=pl) jako dokument nr 32014M7295. Strona EUR-Lex zapewnia internetowy dostęp do europejskiego prawa. |
| --- | --- |

—

w formie elektronicznej na stronie internetowej EUR-Lex (http://eur-lex.europa.eu/homepage.html?locale=pl) jako dokument nr 32014M7295. Strona EUR-Lex zapewnia internetowy dostęp do europejskiego prawa.

---

(1)  Dz.U. L 24 z 29.1.2004, s. 1.

---

| 9.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 260/7 |
| --- | --- | --- | --- |

9.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/7

---

Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji

(Sprawa M.7137 – EDF/Dalkia en France)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

2014/C 260/07

W dniu 25 czerwca 2014 r. Komisja podjęła decyzję o niewyrażaniu sprzeciwu wobec powyższej zgłoszonej koncentracji i uznaniu jej za zgodną z rynkiem wewnętrznym. Decyzja ta została oparta na art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1). Pełny tekst decyzji dostępny jest wyłącznie w języku francuskim i zostanie podany do wiadomości publicznej po uprzednim usunięciu ewentualnych informacji stanowiących tajemnicę handlową. Tekst zostanie udostępniony:

| — | w dziale dotyczącym połączeń przedsiębiorstw na stronie internetowej Komisji poświęconej konkurencji (http://ec.europa.eu/competition/mergers/cases/). Powyższa strona została wyposażona w różne funkcje pomagające odnaleźć konkretną decyzję w sprawie połączenia, w tym indeksy wyszukiwania według nazwy przedsiębiorstwa, numeru sprawy, daty i sektora, |
| --- | --- |

—

w dziale dotyczącym połączeń przedsiębiorstw na stronie internetowej Komisji poświęconej konkurencji (http://ec.europa.eu/competition/mergers/cases/). Powyższa strona została wyposażona w różne funkcje pomagające odnaleźć konkretną decyzję w sprawie połączenia, w tym indeksy wyszukiwania według nazwy przedsiębiorstwa, numeru sprawy, daty i sektora,

| — | w formie elektronicznej na stronie internetowej EUR-Lex (http://eur-lex.europa.eu/homepage.html?locale=pl) jako dokument nr 32014M7137. Strona EUR-Lex zapewnia internetowy dostęp do europejskiego prawa. |
| --- | --- |

—

w formie elektronicznej na stronie internetowej EUR-Lex (http://eur-lex.europa.eu/homepage.html?locale=pl) jako dokument nr 32014M7137. Strona EUR-Lex zapewnia internetowy dostęp do europejskiego prawa.

---

(1)  Dz.U. L 24 z 29.1.2004, s. 1.

---

| 9.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 260/8 |
| --- | --- | --- | --- |

9.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/8

---

Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji

(Sprawa M.7290 – Apple/Beats)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

2014/C 260/08

W dniu 25 lipca 2014 r. Komisja podjęła decyzję o niewyrażaniu sprzeciwu wobec powyższej zgłoszonej koncentracji i uznaniu jej za zgodną z rynkiem wewnętrznym. Decyzja ta została oparta na art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1). Pełny tekst decyzji dostępny jest wyłącznie w języku angielskim i zostanie podany do wiadomości publicznej po uprzednim usunięciu ewentualnych informacji stanowiących tajemnicę handlową. Tekst zostanie udostępniony:

| — | w dziale dotyczącym połączeń przedsiębiorstw na stronie internetowej Komisji poświęconej konkurencji (http://ec.europa.eu/competition/mergers/cases/). Powyższa strona została wyposażona w różne funkcje pomagające odnaleźć konkretną decyzję w sprawie połączenia, w tym indeksy wyszukiwania według nazwy przedsiębiorstwa, numeru sprawy, daty i sektora, |
| --- | --- |

—

w dziale dotyczącym połączeń przedsiębiorstw na stronie internetowej Komisji poświęconej konkurencji (http://ec.europa.eu/competition/mergers/cases/). Powyższa strona została wyposażona w różne funkcje pomagające odnaleźć konkretną decyzję w sprawie połączenia, w tym indeksy wyszukiwania według nazwy przedsiębiorstwa, numeru sprawy, daty i sektora,

| — | w formie elektronicznej na stronie internetowej EUR-Lex (http://eur-lex.europa.eu/homepage.html?locale=pl) jako dokument nr 32014M7290. Strona EUR-Lex zapewnia internetowy dostęp do europejskiego prawa. |
| --- | --- |

—

w formie elektronicznej na stronie internetowej EUR-Lex (http://eur-lex.europa.eu/homepage.html?locale=pl) jako dokument nr 32014M7290. Strona EUR-Lex zapewnia internetowy dostęp do europejskiego prawa.

---

(1)  Dz.U. L 24 z 29.1.2004, s. 1.

---

IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Komisja Europejska

| 9.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 260/9 |
| --- | --- | --- | --- |

9.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/9

---

Kursy walutowe euro (1)

8 sierpnia 2014 r.

2014/C 260/09

1 euro =

| | Waluta | Kurs wymiany |
| --- | --- | --- |
| USD | Dolar amerykański | 1,3388 |
| JPY | Jen | 136,45 |
| DKK | Korona duńska | 7,4550 |
| GBP | Funt szterling | 0,79670 |
| SEK | Korona szwedzka | 9,2440 |
| CHF | Frank szwajcarski | 1,2137 |
| ISK | Korona islandzka | |
| NOK | Korona norweska | 8,3600 |
| BGN | Lew | 1,9558 |
| CZK | Korona czeska | 27,825 |
| HUF | Forint węgierski | 313,72 |
| LTL | Lit litewski | 3,4528 |
| PLN | Złoty polski | 4,2010 |
| RON | Lej rumuński | 4,4435 |
| TRY | Lir turecki | 2,8920 |
| AUD | Dolar australijski | 1,4419 |
| CAD | Dolar kanadyjski | 1,4614 |
| HKD | Dolar Hongkongu | 10,3772 |
| NZD | Dolar nowozelandzki | 1,5791 |
| SGD | Dolar singapurski | 1,6751 |
| KRW | Won | 1 381,25 |
| ZAR | Rand | 14,3352 |
| CNY | Yuan renminbi | 8,2446 |
| HRK | Kuna chorwacka | 7,6470 |
| IDR | Rupia indonezyjska | 15 766,43 |
| MYR | Ringgit malezyjski | 4,2843 |
| PHP | Peso filipińskie | 58,876 |
| RUB | Rubel rosyjski | 48,5790 |
| THB | Bat tajlandzki | 43,022 |
| BRL | Real | 3,0632 |
| MXN | Peso meksykańskie | 17,7284 |
| INR | Rupia indyjska | 81,9212 |

Waluta

Kurs wymiany

USD

Dolar amerykański

1,3388

JPY

Jen

136,45

DKK

Korona duńska

7,4550

GBP

Funt szterling

0,79670

SEK

Korona szwedzka

9,2440

CHF

Frank szwajcarski

1,2137

ISK

Korona islandzka

NOK

Korona norweska

8,3600

BGN

Lew

1,9558

CZK

Korona czeska

27,825

HUF

Forint węgierski

313,72

LTL

Lit litewski

3,4528

PLN

Złoty polski

4,2010

RON

Lej rumuński

4,4435

TRY

Lir turecki

2,8920

AUD

Dolar australijski

1,4419

CAD

Dolar kanadyjski

1,4614

HKD

Dolar Hongkongu

10,3772

NZD

Dolar nowozelandzki

1,5791

SGD

Dolar singapurski

1,6751

KRW

Won

1 381,25

ZAR

Rand

14,3352

CNY

Yuan renminbi

8,2446

HRK

Kuna chorwacka

7,6470

IDR

Rupia indonezyjska

15 766,43

MYR

Ringgit malezyjski

4,2843

PHP

Peso filipińskie

58,876

RUB

Rubel rosyjski

48,5790

THB

Bat tajlandzki

43,022

BRL

Real

3,0632

MXN

Peso meksykańskie

17,7284

INR

Rupia indyjska

81,9212

---

(1)  Źródło: referencyjny kurs wymiany walut opublikowany przez EBC.

---

| 9.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 260/10 |
| --- | --- | --- | --- |

9.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/10

---

Streszczenie decyzji Komisji w sprawie zezwoleń na wprowadzanie do obrotu lub na stosowanie substancji wymienionych w załączniku XIV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH)

(opublikowane na podstawie art. 64 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (1))

2014/C 260/10

Decyzje o udzieleniu zezwolenia

| Data wydania decyzji | Nazwa substancji | Posiadacz pozwolenia | Numer zezwolenia | Zastosowania objęte zezwoleniem | Termin upływu okresu przeglądu | Uzasadnienie decyzji |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 7 sierpnia 2014 r. | ftalan bis(2-etyloheksylu) (DEHP)
  Nr WE: 204-211-0
  Nr CAS: 117-81-7 | Rolls-Royce plc |
| PO Box 31, Derby |
| Derbyshire DE24 OBJ |
| ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO |

Data wydania decyzji

Nazwa substancji

Posiadacz pozwolenia

Numer zezwolenia

Zastosowania objęte zezwoleniem

Termin upływu okresu przeglądu

Uzasadnienie decyzji

7 sierpnia 2014 r.

ftalan bis(2-etyloheksylu) (DEHP)

Nr WE: 204-211-0

Nr CAS: 117-81-7

Rolls-Royce plc

PO Box 31, Derby

Derbyshire DE24 OBJ

ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

REACH/14/1/0

Przetwarzanie hamujących dyfuzję preparatów zawierających DEHP podczas zgrzewania dyfuzyjnego i produkcji łopatek wentylatora do silników lotniczych

21 lutego 2022 r.

| — | Ryzyko znajduje się pod odpowiednią kontrolą zgodnie z art. 60 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006. |
| --- | --- |

—

Ryzyko znajduje się pod odpowiednią kontrolą zgodnie z art. 60 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006.

| — | Niedostępne są obecnie odpowiednie rozwiązania alternatywne; poszukiwania takich technicznie wykonalnych rozwiązań alternatywnych prowadzone są w ramach programu naukowo-badawczego przewidzianego na od 5 do 10 lat. |
| --- | --- |

—

Niedostępne są obecnie odpowiednie rozwiązania alternatywne; poszukiwania takich technicznie wykonalnych rozwiązań alternatywnych prowadzone są w ramach programu naukowo-badawczego przewidzianego na od 5 do 10 lat.

---

(1)  Dz.U. L 396 z 30.12.2006, s. 1.

---

V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA ZWIĄZANE Z REALIZACJĄ POLITYKI KONKURENCJI

Komisja Europejska

| 9.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 260/11 |
| --- | --- | --- | --- |

9.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/11

---

Zgłoszenie zamiaru koncentracji

(Sprawa M.7291 – Versalis/Novamont)

Sprawa, która może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury uproszczonej

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

2014/C 260/11

| 1. | W dniu 1 sierpnia 2014 r., zgodnie z art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1) i po odesłaniu sprawy zgodnie z art. 4 ust. 5 tego rozporządzenia, Komisja otrzymała zgłoszenie planowanej koncentracji, w wyniku której przedsiębiorstwo Versalis S.p.A. („Versalis”, Włochy), kontrolowane przez ENI S.p.A. („ENI”, Włochy) oraz przedsiębiorstwo Novamont S.p.A. („Novamont”, Włochy) przejmują, w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) oraz art. 3 ust. 4 rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw, wspólną kontrolę nad nowo powstałą spółką będącą wspólnym przedsiębiorcą. |
| --- | --- |

1.

W dniu 1 sierpnia 2014 r., zgodnie z art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1) i po odesłaniu sprawy zgodnie z art. 4 ust. 5 tego rozporządzenia, Komisja otrzymała zgłoszenie planowanej koncentracji, w wyniku której przedsiębiorstwo Versalis S.p.A. („Versalis”, Włochy), kontrolowane przez ENI S.p.A. („ENI”, Włochy) oraz przedsiębiorstwo Novamont S.p.A. („Novamont”, Włochy) przejmują, w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) oraz art. 3 ust. 4 rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw, wspólną kontrolę nad nowo powstałą spółką będącą wspólnym przedsiębiorcą.

| 2. | Przedmiotem działalności gospodarczej przedsiębiorstw biorących udział w koncentracji jest:

  — | przedsiębiorstwo Versalis specjalizuje się w produkcji i wprowadzaniu do obrotu szerokiej gamy produktów petrochemicznych, a także w sprzedaży licencji związanych ze swoją technologią i wiedzą specjalistyczną. Versalis jest spółką zależną należącą w 100 % do przedsiębiorstwa ENI, włoskiej wielonarodowej spółki naftowo-gazowej, prowadzącej działalność w wielu dziedzinach, takich jak energia nuklearna, energetyka, chemikalia, tworzywa sztuczne i rafinacja, |
| --- | --- | --- |

2.

Przedmiotem działalności gospodarczej przedsiębiorstw biorących udział w koncentracji jest:

—

przedsiębiorstwo Versalis specjalizuje się w produkcji i wprowadzaniu do obrotu szerokiej gamy produktów petrochemicznych, a także w sprzedaży licencji związanych ze swoją technologią i wiedzą specjalistyczną. Versalis jest spółką zależną należącą w 100 % do przedsiębiorstwa ENI, włoskiej wielonarodowej spółki naftowo-gazowej, prowadzącej działalność w wielu dziedzinach, takich jak energia nuklearna, energetyka, chemikalia, tworzywa sztuczne i rafinacja,

| — | przedsiębiorstwo Novamont jest włoską spółką, działającą w sektorze produkcji biologicznych tworzyw sztucznych opartych na bioproduktach i polimerach biodegradowalnych całkowicie lub częściowo pozyskiwanych ze źródeł odnawialnych. |
| --- | --- |

—

przedsiębiorstwo Novamont jest włoską spółką, działającą w sektorze produkcji biologicznych tworzyw sztucznych opartych na bioproduktach i polimerach biodegradowalnych całkowicie lub częściowo pozyskiwanych ze źródeł odnawialnych.

| 3. | Po wstępnej analizie Komisja uznała, że zgłoszona transakcja może wchodzić w zakres rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw. Jednocześnie Komisja zastrzega sobie prawo do podjęcia ostatecznej decyzji w tej kwestii. Należy zauważyć, iż zgodnie z zawiadomieniem Komisji w sprawie uproszczonej procedury rozpatrywania niektórych koncentracji na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (2) sprawa ta może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury określonej w tym zawiadomieniu. |
| --- | --- |

3.

Po wstępnej analizie Komisja uznała, że zgłoszona transakcja może wchodzić w zakres rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw. Jednocześnie Komisja zastrzega sobie prawo do podjęcia ostatecznej decyzji w tej kwestii. Należy zauważyć, iż zgodnie z zawiadomieniem Komisji w sprawie uproszczonej procedury rozpatrywania niektórych koncentracji na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (2) sprawa ta może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury określonej w tym zawiadomieniu.

| 4. | Komisja zwraca się do zainteresowanych osób trzecich o zgłaszanie ewentualnych uwag na temat planowanej koncentracji.
  Komisja musi otrzymać takie uwagi w nieprzekraczalnym terminie dziesięciu dni od daty niniejszej publikacji. Można je przesyłać do Komisji faksem (+32 22964301), pocztą elektroniczną na adres: COMP-MERGER-REGISTRY@ec.europa.eu lub listownie, podając numer referencyjny: M.7291 – Versalis/Novamont, na poniższy adres:

  European Commission |
| --- | --- |
| Directorate-General for Competition |
| Merger Registry |
| 1049 Bruxelles/Brussel |
| BELGIQUE/BELGIË |

4.

Komisja zwraca się do zainteresowanych osób trzecich o zgłaszanie ewentualnych uwag na temat planowanej koncentracji.

Komisja musi otrzymać takie uwagi w nieprzekraczalnym terminie dziesięciu dni od daty niniejszej publikacji. Można je przesyłać do Komisji faksem (+32 22964301), pocztą elektroniczną na adres: COMP-MERGER-REGISTRY@ec.europa.eu lub listownie, podając numer referencyjny: M.7291 – Versalis/Novamont, na poniższy adres:

European Commission

Directorate-General for Competition

Merger Registry

1049 Bruxelles/Brussel

BELGIQUE/BELGIË

---

(1)  Dz.U. L 24 z 29.1.2004, s. 1 (rozporządzenie w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw).

(2)  Dz.U. C 366 z 14.12.2013, s. 5.

---

| 9.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 260/12 |
| --- | --- | --- | --- |

9.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/12

---

Zgłoszenie zamiaru koncentracji

(Sprawa M.7338 – OJI/INCJ/Rank Group Pulp, Paper & Packaging Business)

Sprawa, która może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury uproszczonej

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

2014/C 260/12

| 1. | W dniu 4 sierpnia 2014 r., zgodnie z art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1), Komisja otrzymała zgłoszenie planowanej koncentracji, w wyniku której przedsiębiorstwa Oji Holdings Corporation („OJI”, Japonia) i Innovation Network Corporation of Japan („INCJ”, Japonia) przejmują, w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw, wspólną kontrolę nad przedsiębiorstwem Pulp, Paper & Packaging Business of Rank Group Limited („PPP Business”, Nowa Zelandia) w drodze zakupu udziałów. |
| --- | --- |

1.

W dniu 4 sierpnia 2014 r., zgodnie z art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1), Komisja otrzymała zgłoszenie planowanej koncentracji, w wyniku której przedsiębiorstwa Oji Holdings Corporation („OJI”, Japonia) i Innovation Network Corporation of Japan („INCJ”, Japonia) przejmują, w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw, wspólną kontrolę nad przedsiębiorstwem Pulp, Paper & Packaging Business of Rank Group Limited („PPP Business”, Nowa Zelandia) w drodze zakupu udziałów.

| 2. | Przedmiotem działalności gospodarczej przedsiębiorstw biorących udział w koncentracji jest:
  —   w przypadku przedsiębiorstwa OJI: produkcja miazgi i wyrobów papierniczych,
  —   w przypadku przedsiębiorstwa INCJ: partnerstwo publiczno-prawne udzielające przedsiębiorstwom nowej generacji wsparcia finansowego (wzrost i kapitał ryzyka), technologicznego oraz wsparcia w dziedzinie zarządzania,
  —   w przypadku przedsiębiorstwa PPP: produkcja miazgi i wyrobów papierniczych, przeznaczonych głównie na rynki zbytu w Nowej Zelandii, Australii i Azji; świadczenie usług logistycznych oraz zbiórka i przetwarzanie makulatury. |
| --- | --- |

2.

Przedmiotem działalności gospodarczej przedsiębiorstw biorących udział w koncentracji jest:

—   w przypadku przedsiębiorstwa OJI: produkcja miazgi i wyrobów papierniczych,

—   w przypadku przedsiębiorstwa INCJ: partnerstwo publiczno-prawne udzielające przedsiębiorstwom nowej generacji wsparcia finansowego (wzrost i kapitał ryzyka), technologicznego oraz wsparcia w dziedzinie zarządzania,

—   w przypadku przedsiębiorstwa PPP: produkcja miazgi i wyrobów papierniczych, przeznaczonych głównie na rynki zbytu w Nowej Zelandii, Australii i Azji; świadczenie usług logistycznych oraz zbiórka i przetwarzanie makulatury.

| 3. | Po wstępnej analizie Komisja uznała, że zgłoszona koncentracja może wchodzić w zakres rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw. Jednocześnie Komisja zastrzega sobie prawo do podjęcia ostatecznej decyzji w tej kwestii. Należy zauważyć, iż zgodnie z zawiadomieniem Komisji w sprawie uproszczonej procedury rozpatrywania niektórych koncentracji na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (2) sprawa ta może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury określonej w tym zawiadomieniu. |
| --- | --- |

3.

Po wstępnej analizie Komisja uznała, że zgłoszona koncentracja może wchodzić w zakres rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw. Jednocześnie Komisja zastrzega sobie prawo do podjęcia ostatecznej decyzji w tej kwestii. Należy zauważyć, iż zgodnie z zawiadomieniem Komisji w sprawie uproszczonej procedury rozpatrywania niektórych koncentracji na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (2) sprawa ta może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury określonej w tym zawiadomieniu.

| 4. | Komisja zwraca się do zainteresowanych osób trzecich o zgłaszanie ewentualnych uwag na temat planowanej koncentracji.
  Komisja musi otrzymać takie uwagi w nieprzekraczalnym terminie dziesięciu dni od daty niniejszej publikacji. Można je przesyłać do Komisji faksem (+32 22964301), pocztą elektroniczną na adres: COMP-MERGER-REGISTRY@ec.europa.eu lub listownie, podając numer referencyjny: M.7338 — OJI/INCJ/Rank Group Pulp, Paper & Packaging Business, na poniższy adres:

  European Commission |
| --- | --- |
| Directorate-General for Competition |
| Merger Registry |
| 1049 Bruxelles/Brussel |
| BELGIQUE/BELGIË |

4.

Komisja zwraca się do zainteresowanych osób trzecich o zgłaszanie ewentualnych uwag na temat planowanej koncentracji.

Komisja musi otrzymać takie uwagi w nieprzekraczalnym terminie dziesięciu dni od daty niniejszej publikacji. Można je przesyłać do Komisji faksem (+32 22964301), pocztą elektroniczną na adres: COMP-MERGER-REGISTRY@ec.europa.eu lub listownie, podając numer referencyjny: M.7338 — OJI/INCJ/Rank Group Pulp, Paper & Packaging Business, na poniższy adres:

European Commission

Directorate-General for Competition

Merger Registry

1049 Bruxelles/Brussel

BELGIQUE/BELGIË

---

(1)  Dz.U. L 24 z 29.1.2004, s. 1 (rozporządzenie w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw).

(2)  Dz.U. C 366 z 14.12.2013, s. 5.

---

INNE AKTY

Komisja Europejska

| 9.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 260/13 |
| --- | --- | --- | --- |

9.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/13

---

Publikacja wniosku zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych

2014/C 260/13

Niniejsza publikacja uprawnia do zgłoszenia sprzeciwu wobec wniosku na podstawie art. 51 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 (1).

JEDNOLITY DOKUMENT

ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 510/2006

w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych
   (2)

„Potjesvlees uit de Westhoek”

Nr WE: BE-PGI-0005-01130 – 10.07.2013

ChOG ( X ) ChNP ( )

1.   Nazwa

„Potjesvlees uit de Westhoek”

2.   Państwo członkowskie lub państwo trzecie

Belgia

3.   Opis produktu rolnego lub środka spożywczego

3.1.   Rodzaj produktu

Klasa: 1.2. Produkty wytworzone na bazie mięsa (podgotowanego, solonego, wędzonego itd.)

3.2.   Opis produktu noszącego nazwę podaną w pkt 1

Informacje ogólne:

| | „Potjesvlees uit de Westhoek” [mięso marynowane z de Westhoek] jest lekko kwaśnym wyrobem mięsnym w galarecie. W galarecie znajdują się trzy rodzaje białego mięsa: drób, cielęcina i mięso królicze; jeżeli chodzi o proporcje mięsa do galarety, mięso stanowi co najmniej 60 %, a galareta 40 %. |
| --- | --- |

„Potjesvlees uit de Westhoek” [mięso marynowane z de Westhoek] jest lekko kwaśnym wyrobem mięsnym w galarecie. W galarecie znajdują się trzy rodzaje białego mięsa: drób, cielęcina i mięso królicze; jeżeli chodzi o proporcje mięsa do galarety, mięso stanowi co najmniej 60 %, a galareta 40 %.

Wygląd:

| | Galareta ma jasny kolor, jest przezroczysta i zawiera duże i małe kawałki gotowanego białego mięsa, ewentualnie mięsa z kością. Mięso może mieć kolor od bardzo białego do szarobiałego. Galareta, którą można przybrać plastrami cytryny, może też zawierać kawałki cebuli, marchwi, pora lub selera. |
| --- | --- |

Galareta ma jasny kolor, jest przezroczysta i zawiera duże i małe kawałki gotowanego białego mięsa, ewentualnie mięsa z kością. Mięso może mieć kolor od bardzo białego do szarobiałego. Galareta, którą można przybrać plastrami cytryny, może też zawierać kawałki cebuli, marchwi, pora lub selera.

Właściwości organoleptyczne:

| | W wyrobie „Potjesvlees uit de Westhoek” dominuje smak gotowanego białego mięsa i jego bulionu. Galareta ma lekko kwaśny smak. |
| --- | --- |

W wyrobie „Potjesvlees uit de Westhoek” dominuje smak gotowanego białego mięsa i jego bulionu. Galareta ma lekko kwaśny smak.

3.3.   Surowce (wyłącznie w odniesieniu do produktów przetworzonych)

„Potjesvlees uit de Westhoek” jest wytwarzany z następujących surowców:

Mięso:

| — | drób (nie więcej niż 70 %), |
| --- | --- |

—

drób (nie więcej niż 70 %),

| — | mięso królicze (co najmniej 15 %), |
| --- | --- |

—

mięso królicze (co najmniej 15 %),

| — | cielęcina (co najmniej 15 %). |
| --- | --- |

—

cielęcina (co najmniej 15 %).

Galareta:

| — | woda, |
| --- | --- |

—

woda,

| — | marynata: cytryna, białe wino lub ocet, |
| --- | --- |

—

marynata: cytryna, białe wino lub ocet,

| — | żelatyna: maksymalnie 100 g na 1 litr wywaru, |
| --- | --- |

—

żelatyna: maksymalnie 100 g na 1 litr wywaru,

| — | dodatki smakowe:

  — | warzywa: dodaje się następujące warzywa: cebula, marchew, por, seler, |
| --- | --- | --- |

—

dodatki smakowe:

—

warzywa: dodaje się następujące warzywa: cebula, marchew, por, seler,

| — | przyprawy: dodać można następujące przyprawy: tymianek, liście laurowe, pietruszka, goździk, kardamon, kolendra, curry, |
| --- | --- |

—

przyprawy: dodać można następujące przyprawy: tymianek, liście laurowe, pietruszka, goździk, kardamon, kolendra, curry,

| — | pieprz lub pieprz kajeński, |
| --- | --- |

—

pieprz lub pieprz kajeński,

| — | sól. |
| --- | --- |

—

sól.

Wyrób nie zawiera żadnych barwników ani konserwantów.

3.4.   Pasza (wyłącznie w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego)

—

3.5.   Poszczególne etapy produkcji, które muszą odbywać się na określonym obszarze geograficznym

Wszystkie etapy wytwarzania „Potjesvlees uit de Westhoek” mają miejsce na określonym obszarze geograficznym:

| — | przygotowanie bulionu, |
| --- | --- |

—

przygotowanie bulionu,

| — | gotowanie mięsa, |
| --- | --- |

—

gotowanie mięsa,

| — | przygotowanie galarety, |
| --- | --- |

—

przygotowanie galarety,

| — | ostateczne przygotowanie wyrobu. |
| --- | --- |

—

ostateczne przygotowanie wyrobu.

3.6.   Szczegółowe zasady dotyczące krojenia, tarcia, pakowania itd.

—

3.7.   Szczegółowe zasady dotyczące etykietowania

Etykieta musi zawierać oznaczenie „Potjesvlees uit de Westhoek” oraz logo UE.

4.   Zwięzłe określenie obszaru geograficznego

Obszar produkcji znajduje się w regionie „de Westhoek” oraz sąsiadujących nadmorskich gminach w belgijskiej prowincji Flandria Zachodnia. Obszar ten obejmuje gminy: Koksijde, Nieuwpoort, De Panne, Veurne, Alveringem, Diksmuide, Koekelare, Poperinge, Vleteren, Lo-Reninge, Houthulst, Kortemark, Heuvelland, Mesen, Ieper, Langemark-Poelkapelle, Staden, Hooglede, Zonnebeke, Wervik.

5.   Związek z obszarem geograficznym

5.1.   Specyfika obszaru geograficznego

Wyrób „Potjesvlees uit de Westhoek” jest nierozerwalnie związany ze wskazanym regionem. Wywodzi się on z lokalnego domowego przepisu bazującego na bardzo dawnych potrawach z galarety. Gospodynie z regionu de Westhoek od wieków przechowywały fachową wiedzę i potrawa stała się prawdziwym daniem okolicznościowym. Zastosowanie drobiu, mięsa króliczego i cielęciny wskazuje na świąteczny charakter potrawy, na którą zwykły człowiek z XIX wieku i aż do okresu po drugiej wojnie światowej mógł sobie pozwolić jedynie raz lub dwa razy do roku. Jako okolicznościowe danie letnie potrawa miała swoje zalety – można ją było uprzednio przygotować w dużych ilościach, a dodatek „kwaśności” nadawał jej orzeźwiający smak i powodował, że można było ją dłużej przechowywać.

Po drugiej wojnie światowej przepis ten przejęli miejscowi rzeźnicy i zaczęli oferować „Potjesvlees uit de Westhoek” w swoich sklepach. Tym sposobem ze świątecznego dania wyrób stał się wykwintną wędliną, którą można podawać do chleba lub serwować jako posiłek przez cały rok. Produkt jest oferowany zarówno przez rzeźników, jak i przez producentów wyrobów mięsnych.

Region de Westhoek, położony tuż przy belgijskim wybrzeżu, jest ważnym regionem turystycznym z utrwalonymi tradycjami gastronomicznymi, obejmującymi między innymi „Potjesvlees uit de Westhoek”.

5.2.   Specyfika produktu

Rezultatem tej wielowiekowej miejscowej tradycji jest bardzo charakterystyczny produkt, który swoje wzięcie zawdzięcza jasnej barwie i orzeźwiającemu smakowi uzyskanym dzięki zastosowaniu:

| — | wyłącznie białego mięsa drobiowego, króliczego i cielęcego, |
| --- | --- |

—

wyłącznie białego mięsa drobiowego, króliczego i cielęcego,

| — | klarownego i jasnego bulionu, z którego wytwarzana jest galareta, |
| --- | --- |

—

klarownego i jasnego bulionu, z którego wytwarzana jest galareta,

| — | octu lub cytryny dla zachowania białego koloru i smaku. |
| --- | --- |

—

octu lub cytryny dla zachowania białego koloru i smaku.

Takie połączenie białego mięsa, jasnej galarety i kwaśnego posmaku jest charakterystyczne dla „Potjesvlees uit de Westhoek” wytwarzanego na określonym obszarze geograficznym.

5.3.   Związek przyczynowy zachodzący między charakterystyką obszaru geograficznego a jakością lub właściwościami produktu (w przypadku ChNP) lub szczególne cechy jakościowe, renoma lub inne właściwości produktu (w przypadku ChOG)

Związek z obszarem geograficznym opiera się na charakterystycznych cechach „Potjesvlees uit de Westhoek” wynikających z miejscowej wiedzy fachowej. „Potjesvlees uit de Westhoek” i jego renoma są nierozerwalnie powiązane z tym regionem i tutejszą turystyką.

Dirk De Prins i Nest Mertens, w swojej książce zatytułowanej „De Belgische keuken” [Kuchnia belgijska] (1995) wskazują na związek między domowym przepisem na „Potjesvlees uit de Westhoek” a hiszpańską okupacją Belgii w XVI wieku. Walońskie „escavèches”, zimny kwaśny wyrób z ryb słodkowodnych, oraz „Potjesvlees uit de Westhoek” wykazują szczególne podobieństwo do hiszpańskiej potrawy „escabeche”.

Domowy przepis został rozpowszechniony przez specjalistów. Tym sposobem mięso marynowane z regionu de Westhoek dotarło na konkursy branżowe i zdobywało nagrody w konkursie Slavakto w Utrechcie (w 1994 r.) oraz na belgijskich targach Meat&Fresh Expo (w 2009 r.).

Aby jeszcze bardziej zainteresować swoim tradycyjnym produktem regionalnym, producenci postanowili zrzeszyć się w ramach stowarzyszenia Orde van het Potjesvlees uit de Westhoek oraz złożyć wspólny wniosek o uznanie „Potjesvlees uit de Westhoek” za tradycyjny flamandzki produkt regionalny. Uznanie takie nastąpiło we wrześniu 2008 r.

Choć produkt jest wytwarzany na małą skalę i jest oferowany przede wszystkim w sprzedaży lokalnej, jego charakterystyczne właściwości oraz renoma spowodowały, że „Potjesvlees uit de Westhoek” odgrywa ważną rolę w gastronomii w zachodnioflandryjskim regionie turystycznym „de Westhoek”. Zarówno oficjalna flandryjska izba turystyczna Toerisme Vlaanderen, jak i regionalna zachodnioflandryjska organizacja turystyczna Westtoer wskazują na istotne znaczenie mięsa marynowanego z regionu de Westhoek:

| — | Izba Toerisme Vlaanderen uwzględniła „Potjesvlees uit de Westhoek”, w ramach projektu „Tafelen in Vlaanderen” [Jadanie we Flandrii], w swoim planie działania na rzecz promocji flamandzkiej kultury spożywania posiłków i napojów oraz zachowania przy stole na lata 2011–2012–2013. |
| --- | --- |

—

Izba Toerisme Vlaanderen uwzględniła „Potjesvlees uit de Westhoek”, w ramach projektu „Tafelen in Vlaanderen” [Jadanie we Flandrii], w swoim planie działania na rzecz promocji flamandzkiej kultury spożywania posiłków i napojów oraz zachowania przy stole na lata 2011–2012–2013.

| — | W broszurze dla turystów „West-Vlaanderen voor Dummies” [Podstawowe informacje o Flandrii Zachodniej] wyrób „Potjesvlees uit de Westhoek” określa się jako produkt typowy dla regionu de Westhoek. |
| --- | --- |

—

W broszurze dla turystów „West-Vlaanderen voor Dummies” [Podstawowe informacje o Flandrii Zachodniej] wyrób „Potjesvlees uit de Westhoek” określa się jako produkt typowy dla regionu de Westhoek.

| — | Na regionalnej stronie www.streekproductwestvlaanderen.be wymienia się wszystkich producentów „Potjesvlees uit de Westhoek”, a słoiki z mięsem są również umieszczone w koszach z prezentami. |
| --- | --- |

—

Na regionalnej stronie www.streekproductwestvlaanderen.be wymienia się wszystkich producentów „Potjesvlees uit de Westhoek”, a słoiki z mięsem są również umieszczone w koszach z prezentami.

O renomie i znaczeniu turystycznym produktu świadczą też wzmianki w krajowych i międzynarodowych przewodnikach. Wyrób odnajdujemy na przykład na mapce potraw i produktów regionalnych zamieszczonej w przewodniku turystycznym Michelin „Belgium/Grand Duchy of Luxemburg” [Belgia/Wielkie Księstwo Luksemburga] z 1999 r., w przewodniku „Ippa’s streekgerechten Gids voor België” [Przewodnik po potrawach regionalnych Ippa, Belgia] z 1995 r. bądź w przewodniku po produktach regionalnych wydawnictwa De Rouck z 2008 r.

Omawiany produkt regionalny opisano w specjalistycznych książkach flamandzkich; przykładami takich książek są „Vlaamse gerechten” [Flamandzkie potrawy] z 1975 r., „De kleine Culinaire encyclopedie van Vlaanderen” [Mała encyklopedia kulinarna Flandrii] z 2009 r. oraz niedawno wydana „De oude Belgen in de keuken” [Dawni Belgowie w kuchni] z 2010 r.

Omawiany produkt regionalny prezentowano już w różnych programach nadawanych w krajowej telewizji: Jeroen Meus, słynny flamandzki kucharz występujący w telewizji, przedstawił ten produkt w popularnym programie wieczornym „De laatste show”; ponadto wyrób pojawia się w reportażach turystycznych dotyczących regionu de Westhoek.

Również w internecie znajdują się wzmianki o „Potjesvlees uit de Westhoek”, na stronach zawierających aktualności, przepisy, karty dań, informacje rynkowe itp.

Region de Westhoek dzieli tę tradycję z przyległą francuską częścią Flandrii, regionem, który we Francji nosi nazwę Nord Pas-de-Calais. Francuski produkt „pot’je vleesch” różni się jednak wyraźnie od przepisu stosowanego w de Westhoek. We francuskiej części Flandrii do potrawy dodaje się zawsze mięsa wieprzowego i uzyskuje się brązową barwę produktu między innymi poprzez użycie karmelu.

Odesłanie do publikacji specyfikacji

[art. 5 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 510/2006 (3)]

http://lv.vlaanderen.be/nlapps/docs/default.asp?id=180&order

---

(1)  Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

(2)  Dz.U. L 93 z 31.3.2006, s. 12. Zastąpione rozporządzeniem (UE) nr 1151/2012.

(3)  Zob. przypis 2.

---

| 9.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 260/17 |
| --- | --- | --- | --- |

9.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/17

---

Publikacja wniosku o zatwierdzenie zmiany zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych

2014/C 260/14

Niniejsza publikacja uprawnia do zgłoszenia sprzeciwu wobec wniosku zgodnie z art. 51 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 (1).

WNIOSEK O ZATWIERDZENIE ZMIANY

ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 510/2006

w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych
   (2)

WNIOSEK O ZATWIERDZENIE ZMIANY SKŁADANY NA PODSTAWIE ART. 9

„GARDA”

Nr WE: IT-PDO-0117-01142 – 06.08.2013

ChOG ( ) ChNP ( X )

1.   Nagłówek w specyfikacji produktu, którego dotyczy zmiana

—

—

—

—

—

—

—

—

—

| — | dodano wymogi dotyczące gwarancji pochodzenia i identyfikowalności produktu, |
| --- | --- |

—

dodano wymogi dotyczące gwarancji pochodzenia i identyfikowalności produktu,

| — | dodano również informacje dotyczące związku produktu z obszarem pochodzenia, które znajdowały się w streszczeniu ale nie w specyfikacji. |
| --- | --- |

—

dodano również informacje dotyczące związku produktu z obszarem pochodzenia, które znajdowały się w streszczeniu ale nie w specyfikacji.

2.   Rodzaj zmiany (zmian)

—

—

—

—

3.   Zmiana (zmiany)

Stosowanie nazwy „Garda”

Od tej pory istnieje możliwość używania ujednoliconej nazwy „Garda” dla wszystkich produktów pochodzących z określonego obszaru geograficznego, co znosi obowiązek stosowania dodatkowych określeń geograficznych.

Opis produktu

Dostosowano specyfikację do obowiązujących przepisów UE przez wprowadzenie median deskryptorów typowych dla metody określonej w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 796/2002 i usunięto dawną metodę, która stała się przestarzała. Aby deskryptory te były zrozumiałe dla konsumenta, dodano ogólny opis organoleptyczny oliwy ChNP „Garda”.

Maksymalna kwasowość całkowita, wyrażona jako zawartość kwasu oleinowego, zostaje ujednolicona, a jej wartość ustalona jest na bardziej restrykcyjnym poziomie, tj. nie więcej niż 0,5 % dla całej produkcji „Garda”; wartość na takim poziomie była wcześniej wymagana wyłącznie dla „Garda Trentino”. Jednorodność tego parametru dodatkowo zachęci producentów do dążenia do osiągnięcia produkcji wysokiej jakości.

Maksymalną wartość nadtlenków ustalono na jednorodnym poziomie 14, co również stanowi wartość uprzednio wymaganą wyłącznie w odniesieniu do „Garda Trentino”.

Zniesiono określenie wartości kwasu oleinowego, ponieważ nie jest determinująca dla jakości oleju „Garda”; ponadto wyniki analiz uzyskane w ciągu ostatnich lat wykazały, że wartość w przypadku tego parametru nie jest stała i była średnio niższa w porównaniu z poprzednimi wartościami, co zdaje się być związane ze wzrostem średnich temperatur i spadkiem poziomu opadów (wyrażanego w mm).

Uznano więc, że korzystniejsze będzie zniesienie w specyfikacji obowiązku osiągnięcia minimalnej wartości.

Metoda produkcji

Dodano obok określenia odmiany „Casaliva” tradycyjne określenie „Frantoio”, pominięte przez pomyłkę w pierwotnym wniosku złożonym w 1996 r. dla „Garda Orientale”, natomiast obecne we wnioskach dotyczących „Garda Bresciano” i „Garda Trentino”.

O stosowaniu określenia „Frantoio” jako tradycyjnej nazwy drzew oliwnych wspólnie lub zamiennie z określeniem „Casaliva” świadczą listy odmian istniejących w gminach położonych na wschodnim brzegu jeziora i dokumenty dotyczące upraw oliwek, pochodzące z lat 80. XX w.

Podobnie konieczne jest skorygowanie określenia „Less” lub „Lezzo”, dawnych synonimów słowa „Leccino” i zastąpienie ich określeniem „Leccino”.

Skorygowanie błędów pozwoli na określenie – w przypadku ujednoliconej nazwy „Garda” oraz w przypadku nazw „Garda Orientale” i „Garda Bresciano” – następujących odmian: Casaliva, Frantoio i Leccino jako stanowiących nie mniej niż 55 % gajów oliwnych; inne odmiany również mogą znajdować się w gajach oliwnych, ale w proporcji nieprzekraczającej 45 %.

Korekta ta nie powoduje zmiany faktycznego składu gajów oliwnych pod względem odmian, ponieważ skład ten od zawsze odzwierciedlał faktyczne cechy upraw oliwnych w gminach leżących na wschodnim brzegu jeziora Garda, ani też nie powoduje żadnych różnic w produkcji oliwy, która pozostaje jednorodna i jako taka objęta nazwą „Garda”, z wyjątkiem niewielkich „różnic organoleptycznych, które są w stanie wyczuć wyłącznie eksperci”, jak napisano w pierwotnym dokumencie z 1996 r.

Uściślono wydajność i w sposób jasny i ostateczny ustalono jej poziom na 5–6 tys. kg/ha. W specyfikacji przewidywano bowiem możliwość zwiększenia wydajności produkcji oliwek o 20 %, tj. możliwość zwiększenia produkcji do 6 tys. kg/ha już od 1996 r.

W rzeczywistości dane naukowe i historyczne dotyczące produkcji wykazują, że na obszarze leżącym wokół jeziora Garda produkcja oliwek może osiągnąć wydajność 6 tys. kg/ha, a pod względem produkcji z nich oleju – 25 %. Już badania agronomiczne prowadzone w latach 90. XX w. wskazywały, że techniki podlewania i użyźniania dolistnego pozwalają na uzyskanie wyższej wydajności, przekraczającej 6 tys. kg/ha, bez pogorszenia jakości oliwy.

Postęp badań nad żywieniem drzew oliwnych wykazał, że zrównoważone użyźnianie, a przede wszystkim nawadnianie, połączone z racjonalną techniką przycinania, umożliwia przyspieszenie owocowania drzew, a zatem zwiększenie plonów z hektara i wydajności oliwek pod względem produkowanego z nich oleju, bez wpływu na jakość oliwy.

Usunięto procedury dotyczące zgłaszania produkcji, z jednej strony dlatego, że odwołują się do już nieobowiązujących przepisów, a z drugiej strony dlatego, że obecnie zarządza nimi organ kontrolny.

Usunięto informacje dotyczące dostosowania gajów oliwnych w poszczególnych rejonach pod względem używania odpowiednich dodatkowych określeń geograficznych, ponieważ informacje te stały się zbędne, jako że używanie tych nazw reguluje już punkt dotyczący obszaru produkcji.

Wprowadzono informacje dotyczące dowodu pochodzenia w odpowiednim punkcie specyfikacji.

Dla ujednoliconej nazwy „Garda” przewidziano możliwość produkcji na całym obszarze geograficznym.

Związek z obszarem geograficznym

W celu dostosowania do jednolitego dokumentu dodano informacje dotyczące związku ze środowiskiem geograficznym, które obejmują czynniki środowiskowe, ludzkie i historyczne niewymienione w specyfikacji z 1996 r.

Etykietowanie

Zmieniono niektóre zasady dotyczące etykietowania, aby były jaśniejsze i bardziej przejrzyste zarówno dla producentów jak i dla konsumentów (większa czcionka).

Obecnie można podawać na etykiecie lokalizację geograficzną gajów oliwnych, jeśli produkt uzyskany jest wyłącznie z oliwek zebranych we wskazanych gajach oliwnych oraz jeśli na etykiecie podaje się uzupełniające określenie geograficzne.

Na etykiecie można podać tylko ujednolicone określenie „Garda”, bez obowiązku dodawania jednego z trzech tradycyjnych określeń uzupełniających, tj. „Bresciano”, „Orientale” lub „Trentino”.

Przewidziano również możliwość umieszczania na etykiecie rysunku przedstawiającego jezioro Garda.

Obecnie można wykorzystywać metalowe pojemniki, odpowiednie do zastosowań spożywczych, co ma na celu m.in. poprawę warunków przechowywania.

Stosowanie logo nazwy staje się obowiązkowe.

Dane organu kontrolnego

Dodaje się dane organu kontrolnego.

JEDNOLITY DOKUMENT

ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 510/2006

w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych
   (3)

„GARDA”

Nr WE: IT-PDO-0117-01142 – 06.08.2013

ChOG ( ) ChNP ( X )

1.   Nazwa

„Garda”

2.   Państwo członkowskie lub państwo trzecie

Włochy

3.   Opis produktu rolnego lub środka spożywczego

3.1.   Rodzaj produktu

Klasa 1.5 Oleje i tłuszcze (masło, margaryna, oleje itp.)

3.2.   Opis produktu noszącego nazwę podaną w pkt 1

Chroniona nazwa pochodzenia „Garda”, używana ewentualnie wraz z uzupełniającymi ją określeniami geograficznymi „Bresciano”, „Orientale” lub „Trentino”, jest zastrzeżona dla oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia ekstra, charakteryzującej się następującymi cechami:

| — | barwa od zielonej po żółtą, mniej lub bardziej intensywna, |
| --- | --- |

—

barwa od zielonej po żółtą, mniej lub bardziej intensywna,

| — | zapach owocowy średni lub lekki, |
| --- | --- |

—

zapach owocowy średni lub lekki,

| — | smak owocowy, |
| --- | --- |

—

smak owocowy,

| — | łagodne nuty i typowy posmak migdałowy. |
| --- | --- |

—

łagodne nuty i typowy posmak migdałowy.

Ocena chemiczna:

| — | kwasowość (wyrażona jako zawartość kwasu oleinowego): nie więcej niż 0,5 %, |
| --- | --- |

—

kwasowość (wyrażona jako zawartość kwasu oleinowego): nie więcej niż 0,5 %,

| — | maksymalna liczba nadtlenkowa: <= 14 Meq 02/kg, |
| --- | --- |

—

maksymalna liczba nadtlenkowa: <= 14 Meq 02/kg,

Ocena organoleptyczna (metoda IOC):

Zakres median

| | Minimum | Maksimum |
| --- | --- | --- |
| — | Owocowy świeży/dojrzały |

Minimum

Maksimum

—

Owocowy świeży/dojrzały

> 0

≤ 6

| — | Migdałowy |
| --- | --- |

—

Migdałowy

> 0

≤ 5

| — | Gorzki |
| --- | --- |

—

Gorzki

> 0

≤ 5

| — | Pikantny |
| --- | --- |

—

Pikantny

> 0

≤ 6

W ocenie organoleptycznej mediana błędów musi być równa zero.

Surowce (wyłącznie w odniesieniu do produktów przetworzonych)

Oliwa z oliwek z pierwszego tłoczenia ekstra nosząca nazwę „Garda”, ewentualnie doprecyzowaną jednym z dodatkowych określeń geograficznych „Bresciano”, „Orientale” lub „Trentino”, jest pozyskiwana z drzew oliwnych rosnących w gajach oliwnych, składających się z jednej lub kilku z następujących odmian i posiadających następujące cechy charakterystyczne:

| — | Casaliva, Frantoio, Leccino stanowią co najmniej 55 % składu, a inne odmiany wchodzące w skład gajów oliwnych stanowią nie więcej niż 45 % w przypadku nazwy „Garda”, „Garda Bresciano” i „Garda Orientale”, |
| --- | --- |

—

Casaliva, Frantoio, Leccino stanowią co najmniej 55 % składu, a inne odmiany wchodzące w skład gajów oliwnych stanowią nie więcej niż 45 % w przypadku nazwy „Garda”, „Garda Bresciano” i „Garda Orientale”,

| — | Casaliva, Frantoio, Leccino, Pendolino stanowią co najmniej 80 % składu, a inne odmiany wchodzące w skład gajów oliwnych stanowią nie więcej niż 20 % w przypadku nazwy „Garda Trentino”. |
| --- | --- |

—

Casaliva, Frantoio, Leccino, Pendolino stanowią co najmniej 80 % składu, a inne odmiany wchodzące w skład gajów oliwnych stanowią nie więcej niż 20 % w przypadku nazwy „Garda Trentino”.

3.3.   Pasza (wyłącznie w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego)

—

3.4.   Poszczególne etapy produkcji, które muszą odbywać się na wyznaczonym obszarze geograficznym

Wszystkie etapy procesu produkcyjnego (uprawa, zbiór oliwek i tłoczenie oleju) muszą odbywać się na terenie określonego obszaru.

3.5.   Szczegółowe zasady dotyczące krojenia, tarcia, pakowania itd.

W celu zachowania szczególnych cech produktu na wszystkich etapach produkcji i zagwarantowania przestrzegania wymogów jakościowych pakowanie oliwy „Garda” musi zawsze odbywać się na obszarze określonym w pkt 4. Producenci z tego obszaru doskonale znają „zachowanie” oliwy w fazie pakowania wstępnego i pakowania, jak na przykład czas trwania i metody filtrowania i wytrącania osadu oraz temperatura pakowania; pakowanie na określonym obszarze po zakończeniu procesu produkcji umożliwia między innymi zagwarantowanie utrzymania cech organoleptycznych, które bez zastosowania tego środka ostrożności szybko pogorszyłyby się przy kontakcie z powietrzem. Oliwa z oliwek z pierwszego tłoczenia ekstra o chronionej nazwie pochodzenia „Garda” musi być wprowadzana do obrotu w pojemnikach szklanych lub metalowych o pojemności nie większej niż 5 litrów.

3.6.   Szczegółowe zasady dotyczące etykietowania

Na zapakowanym produkcie należy umieścić etykietę, na której jasną, nieusuwalną i większą niż pozostałe napisy czcionką naniesione jest słowo „Garda” i wyrażenia „Chroniona Nazwa Pochodzenia” („Denominazione di Origine Protetta”) lub jej akronim ChNP („DOP”).

Obok tej nazwy można ewentualnie umieścić na etykiecie jedno z dodatkowych określeń geograficznych „Bresciano”, „Trentino” lub „Orientale” jedynie wówczas, gdy olej produkowany jest wyłącznie z oliwek pochodzących z danego obszaru i gdy czynności mielenia i pakowania odbywają się w regionie wskazanym w nazwie.

Na etykiecie można wskazać położenie geograficzne gajów oliwnych, jeśli produkt uzyskiwany jest wyłącznie z oliwek zbieranych we wskazanych gajach oliwnych i jeśli na etykiecie umieszczone jest dodatkowe określenie geograficzne.

Stosowanie nazw przedsiębiorstw, majątków i gospodarstw i podawanie ich położenia geograficznego jest dozwolone tylko w przypadku, gdy produkt jest uzyskany wyłącznie z oliwek zebranych w gajach oliwnych należących do danego przedsiębiorstwa.

Zabrania się dodawania do chronionej nazwy określeń takich jak „fine”, „scelto”, „selezionato” i „superiore” (czysta, wyborna, wyborowa i najwyższej jakości). Dozwolone jest stosowanie określeń odnoszących się do nazwisk, nazw firm lub prywatnych znaków towarowych, pod warunkiem że nie mają charakteru reklamującego i nie wprowadzają konsumenta w błąd.

Dozwolone jest umieszczanie na etykiecie rysunku przedstawiającego jezioro Garda.

Na etykiecie należy umieszczać rok produkcji oliwek, z których otrzymano oliwę.

Umieszczenie logo nazwy na etykiecie jest obowiązkowe.

4.   Zwięzłe określenie obszaru geograficznego

Obszar produkcji oliwy ChNP „Garda” leży w prowincjach Brescia, Verona (Werona), Mantova (Mantua) i Trentino (Trydent) i obejmuje obszary leżące wokół basenu jeziora Garda.

5.   Związek z obszarem geograficznym

5.1.   Specyfika obszaru geograficznego

Czynniki środowiskowe

Drzewa oliwne stosowane do produkcji oliwy „Garda” są uprawiane na zboczach wzgórz morenowych pochodzenia lodowcowego, które otaczają jezioro Garda i oddzielają je na północy od łańcucha Alp. Obszary zwrócone w kierunku jeziora lub na południe są przeznaczone niemal wyłącznie pod uprawy drzew oliwnych lub winorośli. Dzięki bliskości gór opady są równomiernie rozłożone na przestrzeni całego roku, a w szczególności wiosną i jesienią.

Ogólnie klimat na określonym obszarze znajduje się pod silnym wpływem zarówno obecności dużej masy wód jeziora jak i ochrony, jaką zapewniają łańcuchy górskie; charakteryzuje się gorącymi latami, ale bez nadmiernej wilgotności i umiarkowanie zimnymi zimami; jest do tego stopnia łagodny, że jest uznawany za „śródziemnomorski-łagodny”, między innymi dzięki występowaniu lokalnych mikroklimatów. W skali całego świata bowiem obszar produkcji oliwy z oliwek nad jeziorem Garda jest rejonem uprawy drzew oliwnych wysuniętym najdalej na północ. Obecność jeziora łagodzi wahania temperatur między dniem a nocą.

Czynniki ludzkie i historyczne

Tradycja produkcji oliwy w rejonie otaczającym jezioro Garda stanowi część życia mieszkańców i jest odzwierciedlona w zwyczajach kulinarnych oraz w dochodach przedsiębiorstw, o czym świadczą liczne dokumenty.

Świadectwa o wiedzy i umiejętnościach ludności w zakresie uprawy drzew oliwnych w rejonie jeziora Garda sięgają okresu renesansu, kiedy to ludzka ręka przyczyniła się do ukształtowania głównych cech charakterystycznych krajobrazu rolniczego i ogólnego pejzażu w okolicach jeziora Garda. To właśnie w tym okresie rozpoczęto kształtowanie zboczy wzgórz na nowo poprzez wypracowane konstrukcje, które stały się prawdziwymi „tarasowymi” uprawami, skierowanymi w stronę jeziora Garda, dostosowanymi do upraw drzew oliwnych i charakteryzującymi ten rejon do tego stopnia, że w 1968 r. zyskał on nazwę „Riviera degli Ulivi” (Riwiera Drzew Oliwnych).

Odnośnie do tradycji związanej z ludźmi, zwyczajowo – z punktu widzenia zarówno konsumentów jak i producentów – stosuje się jedno z trzech tradycyjnych dodatkowych określeń geograficznych: „Bresciano”, „Trentino” lub „Orientale”, aby lepiej zidentyfikować „niektóre obszary bardzo ważne z punktu widzenia tradycji mieszkańców i administracji”, jak napisano w pierwotnych dokumentach.

Specyfika produktu

Oliwa „Garda” i oliwki, z których jest produkowana, charakteryzują się mniej intensywnym i bardziej delikatnym smakiem i zapachem w porównaniu z oliwami uzyskiwanymi na obszarach położonych bardziej na południu, cieplejszych, typowych dla uprawy drzew oliwnych.

W szczególności oliwa ta jest ceniona przez konsumentów ze względu na delikatny, wyważony i harmonijny smak oraz ze względu na lekki, typowy posmak migdałów, który powoduje, że jest ona jedyna w swoim rodzaju i z łatwością rozpoznawalna wśród innych włoskich oliw ChNP.

Ze względu na swoje wyjątkowe cechy charakterystyczne produkt jest wykorzystywany w wielu przepisach, ponieważ jego delikatny smak nie przysłania smaku potraw, ale go podkreśla. Oliwa nadaje się idealnie do potraw na bazie ryb, białych mięs, warzyw surowych lub gotowanych, warzyw strączkowych, serów świeżych lub dojrzałych, potraw mięsnych typu carpaccio lub carne salada (mięso solone), ale również do przygotowania deserów.

5.2.   Związek przyczynowy zachodzący między charakterystyką obszaru geograficznego a jakością lub właściwościami produktu (w przypadku ChNP) lub szczególne cechy jakościowe, renoma lub inne właściwości produktu (w przypadku ChOG)

Obecność łańcucha górskiego na północy i największego włoskiego jeziora upodabniają klimat do typu śródziemnomorskiego i łagodzą wpływ środowiska naturalnego, które na wysokości, na której położone jest jezioro Garda, uniemożliwiałoby uprawę drzew oliwnych. Opady, charakteryzujące się dobrym rozkładem w ciągu roku, zabezpieczają drzewa oliwne przed stresem wodnym i pozwalają uniknąć retencji wody, która zaszkodziłaby zarówno drzewom jak i jakości oliwy.

Obszary górzyste zwrócone w kierunku jeziora i na południe łatwo nagrzewają się pod koniec zimy i pozwalają na szybki powrót do fazy wegetatywnej drzew oliwnych; dzięki właściwościom terenu, którym sprzyjają także warunki meteorologiczne i klimatyczne „śródziemnomorskie-łagodne” regionu jeziora Garda, oliwki i oliwa pochodzące z tych okolic mają mniej intensywny i bardziej delikatny smak i zapach w porównaniu z oliwami uzyskiwanymi w warunkach środowiskowych typowych dla obszarów gorących, położonych bardziej na południu. Dzięki tym właściwościom klimatu i środowiska oliwa cechuje się średnim lub lekkim smakiem owoców i posmakiem migdałów, co powoduje, że jest ona jedyna w swoim rodzaju i z łatwością rozpoznawalna przez konsumentów wśród innych włoskich oliw ChNP.

Ponadto w poszczególnych obszarach otaczających jezioro Garda, które rozciągają się od równin po zbocza górskie, istnieją specyficzne mikroklimaty, dzięki którym pojawiają się „różnice organoleptyczne, które są w stanie wyczuć wyłącznie eksperci”, a jednocześnie zachowana jest jednorodność cech charakterystycznych wszystkich rodzajów oliwy produkowanych pod nazwą „Garda”.

Wiedza i umiejętności producentów z całego sektora, od przygotowania gleb, w tym tradycyjnych upraw tarasowych, po uprawę drzew oliwnych i pakowanie, pozwalają utrzymać i zachować specyficzne cechy produktu, jak jego łagodny smak i typowy posmak migdałów.

Odesłanie do publikacji specyfikacji

(art. 5 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 510/2006 (4))

Właściwe władze administracyjne wszczęły krajową procedurę sprzeciwu, publikując wniosek o zatwierdzenie zmiany chronionej nazwy pochodzenia „Garda” w Dzienniku Urzędowym Republiki Włoskiej nr 135 z dnia 11 czerwca 2013 r.

Skonsolidowany tekst specyfikacji produkcji można znaleźć na stronie internetowej: http://www.politicheagricole.it/flex/cm/pages/ServeBLOB.php/L/IT/IDPagina/3335

lub

wchodząc na stronę internetową Ministerstwa polityki rolnej, żywnościowej i leśnej (www.politicheagricole.it), otwierając zakładkę „Qualità e sicurezza” (na górze ekranu po prawej stronie), a następnie zakładkę „Disciplinari di Produzione all’esame dell’UE”.

---

(1)  Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

(2)  Dz.U. L 93 z 31.3.2006, s. 12. Zastąpione rozporządzeniem (UE) nr 1151/2012.

(3)  Zob. przypis 2.

(4)  Zob. przypis 2.

---

| 9.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 260/24 |
| --- | --- | --- | --- |

9.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/24

---

Publikacja wniosku o zatwierdzenie zmiany zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych

2014/C 260/15

Niniejsza publikacja uprawnia do zgłoszenia sprzeciwu wobec wniosku zgodnie z art. 51 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 (1).

WNIOSEK O ZATWIERDZENIE ZMIANY

ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 510/2006

w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych
   (2)

WNIOSEK O ZATWIERDZENIE ZMIANY SKŁADANY NA PODSTAWIE ART. 9

„BEAUFORT”

Nr WE: FR-PDO-0317-01097 – 22.02.2013

ChOG ( ) ChNP ( X )

1.   Nagłówek w specyfikacji produktu, którego dotyczy zmiana

—

—

—

—

—

—

—

—

—

2.   Rodzaj zmiany (zmian)

—

—

—

—

3.   Zmiana (zmiany)

Opis produktu

Opis faz zaprawiania mleka podpuszczką, gotowania i prasowania, które nie opisują produktu, zostaje przeniesiony do nagłówka „Metoda produkcji”. Wartości podane w przepisach dotyczących zawartości tłuszczu i suchej masy zostają przeliczone na wartości procentowe (obliczone dla produktu po całkowitym osuszeniu w przypadku pierwszej danej i dla produktu dojrzałego w przypadku drugiej danej).

Akapit dotyczący oznakowania kręgów zostaje przeniesiony do pkt 4.4 specyfikacji dotyczącego znakowania serów. Przeredagowanie tego nagłówka nie stanowi zmiany merytorycznej, przyczynia się jedynie do lepszego zrozumienia treści nagłówka.

Obszar geograficzny

Opis obszaru geograficznego zostaje przeredagowany, aby uściślić położenie geograficzne obszaru.

Jedyna zmiana dotyczy gminy Les Contamines-Montjoie, dla której określa się listę pastwisk w wykazie ewidencyjnym.

W załączniku dodaje się mapę przedstawiającą obszar geograficzny.

Dowód pochodzenia

W świetle zmian w przepisach prawa krajowego nagłówek „Elementy świadczące o pochodzeniu produktu z obszaru geograficznego” zostaje skonsolidowany i obejmuje między innymi obowiązek zgłaszania i prowadzenie rejestrów dotyczących identyfikowalności produktu i monitorowania warunków produkcji.

Kontrola przestrzegania specyfikacji ChNP „Beaufort” odbywa się według planu kontroli opracowanego przez organ kontrolny.

Ponadto w nagłówku tym dodaje się i uzupełnia różne przepisy dotyczące rejestrów i dokumentów zgłoszenia, pozwalających zapewnić identyfikowalność serów.

Identyfikacja podmiotów:

Wprowadza się akapit precyzujący warunki identyfikowania podmiotów.

Każdy podmiot stosujący niniejszą specyfikację musi przedłożyć zgłoszenie identyfikacyjne. Zgłoszenie to sporządza się według modelu zatwierdzanego przez dyrektora Krajowego Instytutu ds. Pochodzenia i Jakości (Institut National de l’Origine et de la Qualité) i składa grupie przed uzyskaniem zezwolenia.

Monitorowanie przestrzegania warunków produkcji:

Wprowadza się kilka przepisów pozwalających zapewnić identyfikowalność serów i szczegółowo opisujących dokumenty dowodowe:

| — | uzupełnia się i dodaje przepisy dotyczące obowiązku zgłaszania, |
| --- | --- |

—

uzupełnia się i dodaje przepisy dotyczące obowiązku zgłaszania,

| — | uzupełnia się i dodaje przepisy dotyczące prowadzenia rejestrów i innych dokumentów udostępnianych organom kontrolnym, |
| --- | --- |

—

uzupełnia się i dodaje przepisy dotyczące prowadzenia rejestrów i innych dokumentów udostępnianych organom kontrolnym,

| — | dodaje się przepisy dotyczące innych środków kontroli. |
| --- | --- |

—

dodaje się przepisy dotyczące innych środków kontroli.

W specyfikacji uzupełnia się elementy pozwalające zapewnić identyfikowalność i wynikające z obowiązku zgłaszania niezbędne do znajomości i monitorowania produkcji.

Znakowanie produktów:

Akapit zostaje przeredagowany i uzupełniony, w tym nagłówku umieszcza się wszystkie informacje dotyczące płytek kazeinowych.

„Każdy krąg sera przeznaczony do wprowadzenia do obrotu pod nazwą »Beaufort« oznakowany jest niebieską płytką kazeinową o kształcie elipsy. Większa średnica płytki wynosi 100 mm a mniejsza 55 mm. Płytka umieszczana jest na brzegu każdego kręgu na początku prasowania i musi zawierać następujące informacje naniesione czarnym tuszem:

| — | słowo »France« (Francja), |
| --- | --- |

—

słowo »France« (Francja),

| — | słowo »Beaufort«, |
| --- | --- |

—

słowo »Beaufort«,

| — | dane zakładu produkcyjnego, |
| --- | --- |

—

dane zakładu produkcyjnego,

| — | miesiąc i rok produkcji zapisane cyframi. |
| --- | --- |

—

miesiąc i rok produkcji zapisane cyframi.

Z jednej i z drugiej strony niebieskiej płytki kazeinowej podaje się dzień i miesiąc produkcji, które muszą pozostać czytelne aż do końca minimalnego okresu dojrzewania.

Jedynym organem uprawnionym do wydawania podmiotom płytek kazeinowych jest grupa składająca wniosek. Płytki wydawane są raz w miesiącu lub na początku sezonu dla sezonowej produkcji letniej.

Podmiot zobowiązany jest do zwrotu płytek kazeinowych grupie w przypadku zawieszenia lub odebrania mu zezwolenia na produkcję sera.”

Zmiany te pozwalają na dokładniejsze scharakteryzowanie płytek kazeinowych, sposobu ich wydawania i odbierania oraz etapu, na którym muszą pozostawać czytelne na serach.

Metoda produkcji

Dla większej przejrzystości i czytelności zmienia się nagłówek dotyczący metody produkcji. Doprecyzowuje się definicję „stada”, które oznacza wszystkie krowy mleczne i będące w okresie zasuszania.

Żywienie:

Uściśla się sposób odżywiania, a w szczególności:

| — | wprowadza się zakaz stosowania w żywieniu wysłodków buraczanych. Ten składnik pokarmu może powodować zły smak mleka i znaczne wady sera (kwas masłowy), |
| --- | --- |

—

wprowadza się zakaz stosowania w żywieniu wysłodków buraczanych. Ten składnik pokarmu może powodować zły smak mleka i znaczne wady sera (kwas masłowy),

| — | usuwa się możliwość zadawania poekstrakcyjnej śruty kokosowej i makuchów z rdzenia palmy i zastępuje je nasionami dyni i krokosza. Zmiana polega na zastąpieniu makuchów produktami ubocznymi roślin oleistych o dużej wartości odżywczej, |
| --- | --- |

—

usuwa się możliwość zadawania poekstrakcyjnej śruty kokosowej i makuchów z rdzenia palmy i zastępuje je nasionami dyni i krokosza. Zmiana polega na zastąpieniu makuchów produktami ubocznymi roślin oleistych o dużej wartości odżywczej,

| — | dane techniczne dotyczące składu uzupełniających mieszanek paszowych określa się na nowo zgodnie ze zaktualizowanymi danymi naukowymi (INRA); często dane te podawane są raczej w przedziałach niż w wartościach docelowych (PDIE, PDIN, UFL itd.), |
| --- | --- |

—

dane techniczne dotyczące składu uzupełniających mieszanek paszowych określa się na nowo zgodnie ze zaktualizowanymi danymi naukowymi (INRA); często dane te podawane są raczej w przedziałach niż w wartościach docelowych (PDIE, PDIN, UFL itd.),

| — | wprowadza się przepis zezwalający na podawanie stadu w okresie zimowym serwatki pochodzącej z przetwarzania w ser mleka pochodzącego od tego samego stada. Jest to ważny pod względem odżywczym dodatek paszowy w okresie zimowym, |
| --- | --- |

—

wprowadza się przepis zezwalający na podawanie stadu w okresie zimowym serwatki pochodzącej z przetwarzania w ser mleka pochodzącego od tego samego stada. Jest to ważny pod względem odżywczym dodatek paszowy w okresie zimowym,

| — | dodaje się przepis dotyczący minimalnego okresu wypasu: wypas krów mlecznych rozpoczyna się po stopnieniu śniegów, jak tylko stan gleby na to pozwala, i tak długo, jak długo pozostają odpowiednie warunki klimatyczne, stan gleby i ilość trawy, |
| --- | --- |

—

dodaje się przepis dotyczący minimalnego okresu wypasu: wypas krów mlecznych rozpoczyna się po stopnieniu śniegów, jak tylko stan gleby na to pozwala, i tak długo, jak długo pozostają odpowiednie warunki klimatyczne, stan gleby i ilość trawy,

| — | uściśla się informację dotyczącą przejścia między różnymi okresami w żywieniu. Między okresem zimowym a okresem wypasu dopuszcza się – wiosną i jesienią – okres przejściowy, trwający łącznie nie więcej niż 30 dni w roku zamiast 15 dni; w tym okresie dawka podstawowa składa się z trawy pastwiskowej i siana. Zmiana ta umożliwia przejście od schematu żywienia w okresie zimowym do schematu letniego z uwzględnieniem wahań pogodowych. |
| --- | --- |

—

uściśla się informację dotyczącą przejścia między różnymi okresami w żywieniu. Między okresem zimowym a okresem wypasu dopuszcza się – wiosną i jesienią – okres przejściowy, trwający łącznie nie więcej niż 30 dni w roku zamiast 15 dni; w tym okresie dawka podstawowa składa się z trawy pastwiskowej i siana. Zmiana ta umożliwia przejście od schematu żywienia w okresie zimowym do schematu letniego z uwzględnieniem wahań pogodowych.

Dojenie:

Wprowadza się uściślenia zakazujące stosowania niektórych produktów do pielęgnacji wymion oraz produktów dezynfekcyjnych używanych do mycia instalacji udojowej. Zmiany te mają na celu zakazanie stosowania produktów na bazie olejków eterycznych o silnym zapachu, które mogą powodować niedobry smak sera. Ponadto w przepisach dotyczących mycia instalacji udojowej znosi się dwuznaczność co do możliwości stosowania od czasu do czasu środków odkażających.

Przetwarzanie mleka:

Uściśla się sposób postępowania z surowcami wchodzącymi w skład sera „Beaufort”, a w szczególności:

| — | określenia „surowe” i „zaprawione podpuszczką”, które nie są odpowiednie na tym etapie opisu procesu zostają przeniesione do dalszej części nagłówka. Dzięki takiemu przeredagowaniu tekst jest bardziej zrozumiały i doprecyzowane zostają warunki i okres przechowywania mleka, |
| --- | --- |

—

określenia „surowe” i „zaprawione podpuszczką”, które nie są odpowiednie na tym etapie opisu procesu zostają przeniesione do dalszej części nagłówka. Dzięki takiemu przeredagowaniu tekst jest bardziej zrozumiały i doprecyzowane zostają warunki i okres przechowywania mleka,

| — | wprowadza się uściślenie dotyczące kontrolowania dodawania mleka schłodzonego do nieschłodzonego, ponieważ zaprawianie podpuszczką całości lub połowy mleka ciepłego stanowi o specyfice nazwy pochodzenia „Beaufort”. Jeśli dodawanie mleka odbywa się tylko jeden raz dziennie i mieszanka składa się z mleka schłodzonego i nieschłodzonego, wówczas mleka pochodzące z przeważającego ilościowo udoju nie może stanowić więcej niż 135 % ilości mleka z drugiego udoju, |
| --- | --- |

—

wprowadza się uściślenie dotyczące kontrolowania dodawania mleka schłodzonego do nieschłodzonego, ponieważ zaprawianie podpuszczką całości lub połowy mleka ciepłego stanowi o specyfice nazwy pochodzenia „Beaufort”. Jeśli dodawanie mleka odbywa się tylko jeden raz dziennie i mieszanka składa się z mleka schłodzonego i nieschłodzonego, wówczas mleka pochodzące z przeważającego ilościowo udoju nie może stanowić więcej niż 135 % ilości mleka z drugiego udoju,

| — | określenie zbierania w ciągu dwóch godzin po udoju, co jest czasem trudnym do kontrolowania, zostało zastąpione określeniem maksymalnego czasu, w jakim musi nastąpić zaprawienie podpuszczką, co jest bardzo łatwe do kontrolowania i gwarantuje szybkie zaprawienie podpuszczką ciepłego mleka po przywiezieniu do zakładu serowarskiego. Zaprawienie podpuszczką musi nastąpić przed godziną 12.00 w przypadku porannej partii produkcyjnej bądź przed godziną 23.00 w przypadku wieczornej partii produkcyjnej, |
| --- | --- |

—

określenie zbierania w ciągu dwóch godzin po udoju, co jest czasem trudnym do kontrolowania, zostało zastąpione określeniem maksymalnego czasu, w jakim musi nastąpić zaprawienie podpuszczką, co jest bardzo łatwe do kontrolowania i gwarantuje szybkie zaprawienie podpuszczką ciepłego mleka po przywiezieniu do zakładu serowarskiego. Zaprawienie podpuszczką musi nastąpić przed godziną 12.00 w przypadku porannej partii produkcyjnej bądź przed godziną 23.00 w przypadku wieczornej partii produkcyjnej,

| — | wprowadza się uściślenie, które ogranicza dodawaną ilość mleka z wcześniejszego udoju w przypadku serów „Beaufort”, do których nazwy dodaje się określenie „chalet d’alpage”. Produkcja serów „Beaufort” wytwarzanych w warunkach uzasadniających użycie określenia „chalet d’alpage” rozpoczyna się w możliwie jak najkrótszym czasie po udoju. Nie więcej niż 15 % łącznej ilości mleka z dwóch udojów z danego dnia może być użyte, po schłodzeniu, na potrzeby kolejnej partii produkcyjnej. W przypadku produkcji w szałasach górskich tradycyjną i powszechną praktyką jest bowiem dodawanie małej ilości mleka z wieczornego udoju do udoju z dnia następnego w celu ilościowego wyrównania produkcji. Przepis pozwala na ograniczenie tej tradycyjnej praktyki do 15 % łącznej ilości mleka z dwóch udojów, nie zmieniając obowiązku produkowania dwóch partii w ciągu dnia, |
| --- | --- |

—

wprowadza się uściślenie, które ogranicza dodawaną ilość mleka z wcześniejszego udoju w przypadku serów „Beaufort”, do których nazwy dodaje się określenie „chalet d’alpage”. Produkcja serów „Beaufort” wytwarzanych w warunkach uzasadniających użycie określenia „chalet d’alpage” rozpoczyna się w możliwie jak najkrótszym czasie po udoju. Nie więcej niż 15 % łącznej ilości mleka z dwóch udojów z danego dnia może być użyte, po schłodzeniu, na potrzeby kolejnej partii produkcyjnej. W przypadku produkcji w szałasach górskich tradycyjną i powszechną praktyką jest bowiem dodawanie małej ilości mleka z wieczornego udoju do udoju z dnia następnego w celu ilościowego wyrównania produkcji. Przepis pozwala na ograniczenie tej tradycyjnej praktyki do 15 % łącznej ilości mleka z dwóch udojów, nie zmieniając obowiązku produkowania dwóch partii w ciągu dnia,

| — | ponieważ przygotowanie zaczynu i podpuszczki stanowią o specyfice nazwy (gotowanie serwatki z dodatkiem trawieńca służy jednocześnie do wyhodowania zakwasu i do uzyskania podpuszczki), wprowadza się ograniczenie możliwości stosowania w razie konieczności podpuszczki pochodzącej z obrotu handlowego (w ilości nie większej niż 30 % ściętego mleka znajdującego się w kadzi). |
| --- | --- |

—

ponieważ przygotowanie zaczynu i podpuszczki stanowią o specyfice nazwy (gotowanie serwatki z dodatkiem trawieńca służy jednocześnie do wyhodowania zakwasu i do uzyskania podpuszczki), wprowadza się ograniczenie możliwości stosowania w razie konieczności podpuszczki pochodzącej z obrotu handlowego (w ilości nie większej niż 30 % ściętego mleka znajdującego się w kadzi).

Metoda produkcji:

Akapit ten zostaje przeredagowany, aby kolejność etapów produkcji była bardziej zrozumiała. Do akapitu wprowadza się określenie „surowe i pełne” w odniesieniu do mleka. Doprecyzowuje się zasady „gotowania”.

Określa się czas prasowania, które ma trwać co najmniej 15 godzin.

Dojrzewanie:

Akapit ten zostaje przeredagowany, aby lepiej określić przepisy dotyczące temperatur w fazie dojrzewania. Usuwa się przepis dotyczący wilgotności powietrza. Wartość ta okazała się bowiem mało istotna i została zastąpiona obowiązkiem osiągnięcia określonego celu, tj. uzyskania skórki pokrytej mazią zwaną „morge”.

Wprowadza się uściślenia dotyczące pokrywania sera mazią zwaną „morge” (fr. emmorgeage), które wykonuje się w jeden z dwóch sposobów:

| — | po posoleniu powierzchni grubą solą ser zostaje natarty słonym roztworem (mazią) zwanym „morge”, którym wcześniej nacierano sery pokryte prawidłową warstwą, |
| --- | --- |

—

po posoleniu powierzchni grubą solą ser zostaje natarty słonym roztworem (mazią) zwanym „morge”, którym wcześniej nacierano sery pokryte prawidłową warstwą,

| — | przez obracanie, solenie powierzchni solanką i systematyczne nacieranie. |
| --- | --- |

—

przez obracanie, solenie powierzchni solanką i systematyczne nacieranie.

Po etapie nacierania roztworem czynności te powtarza się przynajmniej jeden raz w tygodniu w celu podtrzymania procesu wytwarzania się skórki.

Ze względu na wielkość serów dojrzewanie zostało zmechanizowane. Ze względu na tę mechanizację niemal wszystkie zakłady zrezygnowały z solenia powierzchni grubą solą na rzecz solenia powierzchni solanką. Badania wykazały, że zawartość soli była równoważna z wartościami wykazywanymi wcześniej. Pozostałe zmiany mają charakter redakcyjny i nie stanowią zmian w technologii produkcji.

Etykietowanie

Wprowadza się obowiązek nanoszenia symbolu „ChNP” Unii Europejskiej.

Wymogi krajowe

W świetle zmian w przepisach prawa krajowego nagłówek „Wymogi krajowe” ma formę tabeli, w której wymienione są najważniejsze punkty podlegające kontroli, ich wartości odniesienia i metoda ich oceny.

Inne

Kontrola analityczna i organoleptyczna serów: Wprowadza się przepisy dotyczące kontroli analitycznej i organoleptycznej produktu.

Dane dotyczące organów kontrolnych: Ta część została zaktualizowana w zakresie danych organu certyfikującego odpowiedzialnego za kontrole ChNP.

JEDNOLITY DOKUMENT

ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 510/2006

w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych
   (3)

„BEAUFORT”

Nr WE: FR-PDO-0317-01097 – 22.02.2013

ChOG ( ) ChNP ( X )

1.   Nazwa

„Beaufort”

2.   Państwo członkowskie lub państwo trzecie

Francja.

3.   Opis produktu rolnego lub środka spożywczego

3.1.   Rodzaj produktu

Klasa 1.3. Sery

3.2.   Opis produktu noszącego nazwę podaną w pkt 1

Beaufort jest serem wytwarzanym przy zastosowaniu technologii polegającej na prasowaniu i gotowaniu masy, wyłącznie z pełnego mleka krowiego poddawanego obróbce w postaci surowej. Jest solony przez moczenie w solance, a następnie przez nacieranie powierzchni i dojrzewa przez co najmniej 5 miesięcy.

Jest to ser o elastycznej i aksamitnej masie, o barwie od kości słoniowej do jasnożółtej. Może mieć niewielkie pęknięcia poziome i niewielkie dziury („oko kuropatwy”). Kręgi sera są płaskie i mają wklęsły brzeg. Ważą 20–70 kg, ich średnica wynosi 35–75 cm, a wysokość ścianki 11–16 cm. Skórka jest gładka, wolna od zanieczyszczeń i twarda, o jednolitej barwie, od żółtej do brunatnej. Po całkowitym osuszeniu sera „Beaufort” zawartość tłuszczu w 100 g sera wynosi co najmniej 48 %; zawartość suchej masy nie może być niższa niż 61 % na 100 g dojrzałego sera.

Każdy krąg sera przeznaczony do wprowadzenia do obrotu pod nazwą „Beaufort” oznakowany jest niebieską płytką kazeinową o kształcie elipsy, zawierającą dane pozwalające na zapewnienie identyfikowalności naniesione tuszem spożywczym. Sery „Beaufort” produkowane w warunkach uzasadniających użycie określenia „chalet d’alpage” („szałas górski”) muszą być dodatkowo oznaczone czerwoną kwadratową płytką kazeinową; płytki te są umieszczane na brzegu formy i po przeciwnych stronach względem siebie.

3.3.   Surowce (wyłącznie w odniesieniu do produktów przetworzonych)

Mleko użyte do wyrobu sera „Beaufort” może pochodzić wyłącznie od zwierząt mlecznych ze stad złożonych z krów ras lokalnych Tarine (inna nazwa lokalna dla rasy Tarentaise) i Abondance, które spełniają kryteria określone w części głównej księgi hodowlanej lub które uznano za rasowe na podstawie stwierdzonych cech fenotypowych.

W skład sera „Beaufort” wchodzą następujące surowce:

| — | surowe mleko pełne

  — | nieschłodzone otrzymane z udoju bezpośrednio poprzedzającego wykorzystanie do produkcji, lub |
| --- | --- | --- |

—

surowe mleko pełne

—

nieschłodzone otrzymane z udoju bezpośrednio poprzedzającego wykorzystanie do produkcji, lub

| — | będące mieszanką mleka z dwóch kolejnych udojów, wykonanych w odstępie czasu nie dłuższym niż dwadzieścia godzin, przy czym najwcześniejszy udój musi być schładzany w gospodarstwie, a mleko z ostatniego udoju nie jest schładzane, |
| --- | --- |

—

będące mieszanką mleka z dwóch kolejnych udojów, wykonanych w odstępie czasu nie dłuższym niż dwadzieścia godzin, przy czym najwcześniejszy udój musi być schładzany w gospodarstwie, a mleko z ostatniego udoju nie jest schładzane,

| — | podpuszczka otrzymana przez macerowanie trawieńca w gorącej serwatce. W razie konieczności możliwe jest uzupełniające zastosowanie podpuszczki pochodzącej z obrotu handlowego w ilości nie większej niż 30 % ściętego mleka znajdującego się w kadzi, |
| --- | --- |

—

podpuszczka otrzymana przez macerowanie trawieńca w gorącej serwatce. W razie konieczności możliwe jest uzupełniające zastosowanie podpuszczki pochodzącej z obrotu handlowego w ilości nie większej niż 30 % ściętego mleka znajdującego się w kadzi,

| — | zakwas zawierający głównie termofilne bakterie ze szczepu Lactobacillus. Gotowanie serwatki z dodatkiem trawieńca służy jednocześnie do wyhodowania zakwasu i do uzyskania podpuszczki, |
| --- | --- |

—

zakwas zawierający głównie termofilne bakterie ze szczepu Lactobacillus. Gotowanie serwatki z dodatkiem trawieńca służy jednocześnie do wyhodowania zakwasu i do uzyskania podpuszczki,

| — | sól dodawana podczas pierwszego solenia przez moczenie w solance, trwające od 20 do 24 godzin, a następnie w trakcie dojrzewania przez nacieranie grubą solą lub solanką. |
| --- | --- |

—

sól dodawana podczas pierwszego solenia przez moczenie w solance, trwające od 20 do 24 godzin, a następnie w trakcie dojrzewania przez nacieranie grubą solą lub solanką.

Stosowanie wszelkich innych składników do wyrobu sera „Beaufort” jest niedozwolone.

3.4.   Pasza (wyłącznie w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego)

Skład paszy krów jest następujący:

| — | w okresie zimowym co najmniej 13 kg siana na sztukę dziennie, średnio w przeliczeniu na całe stado, do których można dodać 3 kg suszonej mielonej lucerny. Ilość paszy uzupełniającej nie może przekraczać dla stad mlecznych w okresie laktacji średnio 1/3 masy dawki podstawowej. Mieszanki paszowe to pożywienie bogate w energię i białko oraz koncentraty paszowe o łącznej zawartości azotu 16 %. Otrzymywane są z określonych gatunków i odmian roślin niemodyfikowanych genetycznie i muszą spełniać następujące wymogi techniczne: 0,89 UFL/kg, 95 g PDIN i 125 g PDIE, |
| --- | --- |

—

w okresie zimowym co najmniej 13 kg siana na sztukę dziennie, średnio w przeliczeniu na całe stado, do których można dodać 3 kg suszonej mielonej lucerny. Ilość paszy uzupełniającej nie może przekraczać dla stad mlecznych w okresie laktacji średnio 1/3 masy dawki podstawowej. Mieszanki paszowe to pożywienie bogate w energię i białko oraz koncentraty paszowe o łącznej zawartości azotu 16 %. Otrzymywane są z określonych gatunków i odmian roślin niemodyfikowanych genetycznie i muszą spełniać następujące wymogi techniczne: 0,89 UFL/kg, 95 g PDIN i 125 g PDIE,

| — | w okresie wypasu: wypas krów mlecznych rozpoczyna się po stopnieniu śniegów, jak tylko stan gleby na to pozwala i tak długo, jak długo pozostają odpowiednie warunki klimatyczne, stan gleby i ilość trawy.
  W dolinach dozwolona ilość paszy uzupełniającej, o składzie takim samym jak paszy stosowanej w okresie zimowym, wynosi 2,5 kg na sztukę dziennie średnio w przeliczeniu na całe stado. Podczas wypasu na halach górskich maksymalna ilość paszy uzupełniającej w okresie laktacji wynosi 1,5 kg na sztukę dziennie średnio w przeliczeniu na całe stado, a do dnia 1 sierpnia składa się wyłącznie ze zbóż, |
| --- | --- |

—

w okresie wypasu: wypas krów mlecznych rozpoczyna się po stopnieniu śniegów, jak tylko stan gleby na to pozwala i tak długo, jak długo pozostają odpowiednie warunki klimatyczne, stan gleby i ilość trawy.

W dolinach dozwolona ilość paszy uzupełniającej, o składzie takim samym jak paszy stosowanej w okresie zimowym, wynosi 2,5 kg na sztukę dziennie średnio w przeliczeniu na całe stado. Podczas wypasu na halach górskich maksymalna ilość paszy uzupełniającej w okresie laktacji wynosi 1,5 kg na sztukę dziennie średnio w przeliczeniu na całe stado, a do dnia 1 sierpnia składa się wyłącznie ze zbóż,

| — | między okresem zimowym a okresem wypasu dopuszcza się okres przejściowy, trwający łącznie nie więcej niż 30 dni w roku; w tym okresie dawka podstawowa składa się z trawy pastwiskowej i siana.
  Dodatek zielonki spoza wyznaczonego obszaru jest jedynie rozwiązaniem uzupełniającym. Aby co najmniej 75 % produkcji mlecznej pochodziło od krów żywionych zielonką z wyznaczonego obszaru geograficznego, co najmniej 75 % zapotrzebowania stada mlecznego na siano i zielonkę pochodzi z tego obszaru. Co najmniej 20 % zapotrzebowania rocznego na siano pokrywa się sianem pochodzącym z wyznaczonego obszaru geograficznego.
  Na użytkach zielonych prowadzi się tradycyjny chów stada i stosuje tradycyjny sposób rozprowadzania odchodów zwierzęcych. Zabrania się użycia osadów z oczyszczalni ścieków lub produktów pochodnych na łąkach i pastwiskach wykorzystywanych w łańcuchu produkcji sera „Beaufort”. |
| --- | --- |

—

między okresem zimowym a okresem wypasu dopuszcza się okres przejściowy, trwający łącznie nie więcej niż 30 dni w roku; w tym okresie dawka podstawowa składa się z trawy pastwiskowej i siana.

Dodatek zielonki spoza wyznaczonego obszaru jest jedynie rozwiązaniem uzupełniającym. Aby co najmniej 75 % produkcji mlecznej pochodziło od krów żywionych zielonką z wyznaczonego obszaru geograficznego, co najmniej 75 % zapotrzebowania stada mlecznego na siano i zielonkę pochodzi z tego obszaru. Co najmniej 20 % zapotrzebowania rocznego na siano pokrywa się sianem pochodzącym z wyznaczonego obszaru geograficznego.

Na użytkach zielonych prowadzi się tradycyjny chów stada i stosuje tradycyjny sposób rozprowadzania odchodów zwierzęcych. Zabrania się użycia osadów z oczyszczalni ścieków lub produktów pochodnych na łąkach i pastwiskach wykorzystywanych w łańcuchu produkcji sera „Beaufort”.

3.5.   Poszczególne etapy produkcji, które muszą odbywać się na wyznaczonym obszarze geograficznym

Produkcja mleka, produkcja sera i trwające co najmniej 5 miesięcy dojrzewanie odbywają się na wyznaczonym obszarze geograficznym.

3.6.   Szczegółowe zasady dotyczące krojenia, tarcia, pakowania itd.

Jeżeli ser sprzedaje się po wstępnym pakowaniu, każdy z kawałków musi być częściowo pokryty skórką charakterystyczną dla nazwy pochodzenia; skórka ta nie musi jednak być pokryta mazią serową. Niedozwolone jest stosowanie oznaczenia „Beaufort” w odniesieniu do serów wprowadzanych do obrotu w postaci tartej.

3.7.   Szczegółowe zasady dotyczące etykietowania

Etykieta umieszczona na serze o nazwie pochodzenia „Beaufort” musi zawierać:

| — | nazwę pochodzenia pisaną czcionką w rozmiarze równym co najmniej dwóm trzecim rozmiaru największej czcionki użytej na etykiecie, |
| --- | --- |

—

nazwę pochodzenia pisaną czcionką w rozmiarze równym co najmniej dwóm trzecim rozmiaru największej czcionki użytej na etykiecie,

| — | symbol „ChNP” Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

—

symbol „ChNP” Unii Europejskiej.

Zabrania się zamieszczania jakichkolwiek określeń lub innych wzmianek towarzyszących przedmiotowej nazwie pochodzenia na etykietach, w reklamach, na fakturach lub w dokumentach handlowych. Zakaz ten nie dotyczy:

| — | szczególnych marek własnych lub nazw handlowych, |
| --- | --- |

—

szczególnych marek własnych lub nazw handlowych,

| — | terminów: „été” („okres letni”) i „chalet d’alpage” („szałas górski”), których stosowanie dopuszcza się z zachowaniem następujących warunków: |
| --- | --- |

—

terminów: „été” („okres letni”) i „chalet d’alpage” („szałas górski”), których stosowanie dopuszcza się z zachowaniem następujących warunków:

określenie „été” jest zastrzeżone dla serów produkowanych w okresie od czerwca do października włącznie, w tym również serów wytworzonych z mleka uzyskanego podczas wypasu na halach górskich,

określenie „chalet d’alpage” jest zastrzeżone dla serów produkowanych w okresie od czerwca do października włącznie, które według metody tradycyjnej są wytwarzane dwa razy dziennie w szałasach górskich położonych na wysokości 1 500 m n.p.m. z wykorzystaniem mleka pochodzącego od najwyżej jednego stada.

4.   Zwięzłe określenie obszaru geograficznego

Region, w którym produkuje się ser Beaufort, obejmuje wysokogórską część departamentu Savoie oraz gminy położone w masywie Beaufortain, Val d’Arly, Tarentaise i Maurienne oraz dwa przylegające obszary regionu Haute Savoie.

Produkcja mleka oraz wytwarzanie i dojrzewanie serów odbywa się na obszarze geograficznym, który obejmuje terytorium następujących gmin:

Departament Savoie:

Okręg Albertville:

Cały obszar następujących kantonów: Aime, Beaufort, Bourg-Saint-Maurice, Bozel, Moûtiers.

Część obszaru następujących kantonów:

Kanton Ugine: La Giettaz, Flumet, Notre-Dame-de-Bellecombe, Crest-Voland, Cohennoz, Saint-Nicolas-la-Chapelle.

Kanton Albertville Sud: Rognaix, La Bâthie, Cevins, Saint-Paul-sur-Isère, Esserts-Blay, Tours-en-Savoie.

Część gminy Albertville należąca do obwodów spisowych E2, E3 i E4.

Okręg Saint-Jean-de-Maurienne:

Cały obszar następujących kantonów: La Chambre, Lanslebourg-Mont-Cenis, Modane, Saint-Jean-de-Maurienne, Saint-Michel-de-Maurienne.

Część obszaru następujących kantonów: Canton d’Aiguebelle: Montsapey.

Departament Haute-Savoie:

Okręg Bonneville:

Część obszaru następujących kantonów:

Kanton Sallanches: Praz-sur-Arly.

Kanton Saint-Gervais-les-Bains: część gminy Contamines-Montjoie należąca do obwodów spisowych D8 (częściowo), E6, E7, E8 (częściowo), F5 (częściowo), F6 (częściowo), F8 (częściowo), F9, F10, F11, F12, F13.

5.   Związek z obszarem geograficznym

5.1.   Specyfika obszaru geograficznego

Czynniki naturalne:

Środowisko naturalne na terenach objętych nazwą „Beaufort” związane jest z położeniem tych terenów na obszarze masywów wewnętrznej części Alp i cechują go głównie zwarte wewnętrzne masywy krystaliczne, a także skały osadowe występujące w okolicach Briançon oraz zewnętrzne masywy krystaliczne, w których mogą występować kruche skały osadowe typu łupkowego.

Określony obszar geograficzny, który stanowi granicę między Alpami Północnymi a Południowymi w ścisłym tego słowa znaczeniu i na którym trwałe użytki zielone stanowią 95 % powierzchni wykorzystywanych przez sektor produkcji mleka i serów, zawdzięcza swoim cechom różnorodne korzyści:

| — | wystarczająco wysoki poziom opadów (ale nie nadmiernie wysoki) i głębokie gleby, pozwalające na obfitą produkcję traw o wystarczającej wartości odżywczej dla hodowli krów mlecznych, |
| --- | --- |

—

wystarczająco wysoki poziom opadów (ale nie nadmiernie wysoki) i głębokie gleby, pozwalające na obfitą produkcję traw o wystarczającej wartości odżywczej dla hodowli krów mlecznych,

| — | zróżnicowana i bogata w zioła flora porównywalna do murawy suchej. |
| --- | --- |

—

zróżnicowana i bogata w zioła flora porównywalna do murawy suchej.

Charakterystyczną cechą obszaru geograficznego nazwy „Beaufort”, który obejmuje masyw Beaufortain, doliny Tarentaise i Maurienne oraz część doliny Val d’Arly, jest znaczna powierzchnia wysoko położonych terenów pasterskich (92 % parceli pastwiskowych całego departamentu Savoie).

Czynniki ludzkie:

Na obszarach pastwisk wypracowano praktyki wypasu, których, ani osobno, ani w połączeniu, nie stosuje się na tak szeroką skalę w żadnym innym rejonie Alp, lub które tworzą unikalny system rolno-pasterski. System ten charakteryzuje się piętrowym wykorzystaniem roślinności porastającej grunty położone na dnie doliny, zbocza i górskie hale. W zależności od fazy wzrostu traw, przemieszczanie się krów i codzienna obecność człowieka umożliwia wykonanie udoju na miejscu i precyzyjne gospodarowanie trawą, będące podstawą utrzymania naturalnych pastwisk.

System rolno-pasterski istniejący tutaj od XVII w. zmieniał się w czasie, ale nadal pozostaje wierny głównym zasadom.

Pastwiska górskie wykorzystywane przez 100–110 dni w okresie letnim to:

| — | obszary wysokogórskie, na których wypasa się duże stada (50–150 sztuk krów mlecznych). Dzięki utworzeniu dróg obsługujących, wiodących aż do górskich hal i do wewnątrz pastwisk, przenośne dojarki pozwalają na podążanie za stadem, które przemieszcza się z wysokości 1 500 m n.p.m. do wysokości 2 500 m n.p.m. w zależności od fazy wzrostu traw. Stado składa się z kilku małych stad, |
| --- | --- |

—

obszary wysokogórskie, na których wypasa się duże stada (50–150 sztuk krów mlecznych). Dzięki utworzeniu dróg obsługujących, wiodących aż do górskich hal i do wewnątrz pastwisk, przenośne dojarki pozwalają na podążanie za stadem, które przemieszcza się z wysokości 1 500 m n.p.m. do wysokości 2 500 m n.p.m. w zależności od fazy wzrostu traw. Stado składa się z kilku małych stad,

| — | obszary niskogórskie, o skromniejszych wymiarach i mniejszej różnicy wysokości, na których wypasa się stada gospodarstw rodzinnych. Udój odbywa się w szałasach, choć praktyka ta jest coraz mniej powszechna. |
| --- | --- |

—

obszary niskogórskie, o skromniejszych wymiarach i mniejszej różnicy wysokości, na których wypasa się stada gospodarstw rodzinnych. Udój odbywa się w szałasach, choć praktyka ta jest coraz mniej powszechna.

Mleko (w szczególności pozyskiwane na obszarach wysokogórskich) może być przetwarzane na miejscu, ale w większości jest zbierane przez zakłady serowarskie, które przez cały rok przetwarzają je w dolinach (85–90 % produkcji). W tych właśnie dolinach stada spędzają okres zimowy. Na tych terenach zbiera się również siano z użytków opuszczonych przez stado na okres letni.

Między dolinami a wysokogórskimi halami istnieje piętro pośrednie, zwane „montagnette” (mała góra), na którym stada przebywają przez jakiś czas w okresach przejściowych.

Dla obszaru produkcji charakterystyczna jest tradycja hodowli krów rasy Tarine (inna nazwa lokalna dla rasy Tarentaise) i Abondance. Szczególnie charakterystyczna jest rasa Tarine, której kolebką jest dolina Tarentaise. Już w 1963 r. E. QUITTET przedstawiał następujący opis: „Rasa Tarine charakteryzuje się znaczną wytrzymałością i odpornością na trudne warunki życiowe, które w dużym stopniu wynikają z jej trybu życia (przebywanie latem na pastwiskach położonych na wysokości 1 500–2 000 m). Krowy tej rasy, mimo że często się cielą, żyją długo i długo utrzymują się w dobrym stanie. W okresie zimowym wyjątkowo dobrze znoszą długie okresy żywienia paszą suchą, przy czym ich wydajność mleczna jest zadowalająca [...]. Rasę Tarine cechuje znakomita mleczność, szczególnie w klimacie surowym”.

Ser „Beaufort” różni się od innych serów prasowanych o gotowanej masie zawartością tłuszczu. Technologia prasowania masy gotowanej, opracowana na początku XVII w., bardzo szybko rozpowszechniła się w górskich rejonach we wschodniej Francji. Mieszkańcom rejonu „Beaufort” technologia ta pozwalała na przesunięcie na okres zimowy momentu wprowadzenia do obrotu i spożycia mleka wytworzonego w obfitych ilościach podczas letniego wypasu na górskich pastwiskach. Technologia ta początkowo stanowiła pewną dogodność, a z czasem nabyła swoistych cech, pozostających w bezpośrednim związku ze środowiskiem (wykorzystanie mleka pełnego i dojrzewanie w zimnie).

5.2.   Specyfika produktu

Ser „Beaufort” odróżnia się od innych prasowanych serów o gotowanej masie w szczególności tym, że:

| — | jest produkowany niezwłocznie po zakończeniu udoju i z mleka pełnego surowego, |
| --- | --- |

—

jest produkowany niezwłocznie po zakończeniu udoju i z mleka pełnego surowego,

| — | do jego produkcji stosuje się drewniane formy zwane „obręczami” (fr. „cercle à Beaufort”), dzięki którym brzegi sera są wklęsłe, |
| --- | --- |

—

do jego produkcji stosuje się drewniane formy zwane „obręczami” (fr. „cercle à Beaufort”), dzięki którym brzegi sera są wklęsłe,

| — | powstaje przy zastosowaniu tradycyjnych metod przetwarzania (zakładających użycie naturalnych kultur bakterii, formowanie za pomocą płótna lnianego oraz okrągłej formy do sera Beaufort, której zastosowanie wymaga przewracania sera podczas prasowania), w szczególności przez użycie zakwasu zawierającego głównie termofilne bakterie ze szczepu Lactobacillus hodowane przez zakład serowarski, |
| --- | --- |

—

powstaje przy zastosowaniu tradycyjnych metod przetwarzania (zakładających użycie naturalnych kultur bakterii, formowanie za pomocą płótna lnianego oraz okrągłej formy do sera Beaufort, której zastosowanie wymaga przewracania sera podczas prasowania), w szczególności przez użycie zakwasu zawierającego głównie termofilne bakterie ze szczepu Lactobacillus hodowane przez zakład serowarski,

| — | jest całkowicie lub prawie całkowicie pozbawiony dziur dzięki dojrzewaniu w zimnych piwnicach. |
| --- | --- |

—

jest całkowicie lub prawie całkowicie pozbawiony dziur dzięki dojrzewaniu w zimnych piwnicach.

Z punktu widzenia właściwości organoleptycznych ser „Beaufort” charakteryzuje się tym, że w momencie spożywania początkowo jest jędrny, a następnie rozpływa się w ustach, ale nie klei. Nuty zapachowe sera muszą być zróżnicowane, ale nie zbyt mocne.

5.3.   Związek przyczynowy zachodzący między charakterystyką obszaru geograficznego a jakością lub właściwościami produktu (w przypadku ChNP) lub szczególne cechy jakościowe, renoma lub inne właściwości produktu (w przypadku ChOG)

Dzięki szczególnym opisanym powyżej cechom środowiskowym omawiane tereny charakteryzują się wielkim bogactwem flory i różnorodnością zbiorowisk roślinnych. Występują na nich wszystkie zbiorowiska fitosocjologiczne traw oraz małe i duże wrzosowiska, na których prowadzi się wypas zwierząt.

Liczne badania – Dorioz i inni (2000), Dorioz (1995); Inra (1994), Dorioz i Van Oort (1991), Legros i inni (1987), Dorioz (1995) – wykazały niezwykłą zmienności i różnorodność łąk, w skład których wchodzi w sumie od 250 do 300 gatunków. W zależności od nasłonecznienia, nachylenia zbocza, rodzaju gleby można spotkać w ciągu jednego dnia wypasu bardzo różnorodną paszę.

Ta szczególnie smaczna roślinność charakteryzuje się mieszanką aromatów, która przekłada się na wyjątkowe i typowe cechy smakowe sera „Beaufort” (Dumont i Adda, 1978; Buchin i inni, 1999; Asselin i inni, 1999, Dorioz i inni, 2000).

System oparty na prowadzeniu wypasu zakłada wykorzystanie bogactwa flory za pośrednictwem stad krów lokalnych ras Tarine i Abondance prowadzonych zgodnie z praktykami pasterskimi całkowicie dostosowanymi do warunków środowiskowych. Przetwarzanie „mleka prosto od krowy” pozwala na zachowanie oryginalnych właściwości mleka i na produkcję wyrobów pełnotłustych, nieodtłuszczonych, z zastosowaniem naturalnych kultur bakteryjnych. Zastosowanie formy o wklęsłych brzegach jest sposobem na rozwiązanie problemu zmiennych ilości mleka z udoju na pastwiskach oraz pozwala na utrzymanie temperatury wewnątrz sera w fazie prasowania oraz produkcję sera o regularnych kształtach. Dojrzewanie w zimnej piwnicy, będące etapem decydującym o jakości otrzymanego sera, odbywa się w warunkach, które w jak najwyższym stopniu odpowiadają warunkom klimatycznym miejsc produkcji, i dobrze wpisuje się w proces wytwarzania serów tłustych.

Wszystkie praktyki produkcyjne i przetwórcze tworzą spójny system odpowiadający specyfice produktu, dzięki któremu bogactwo aromatów charakterystycznych dla szczególnej roślinności znajduje swoje odzwierciedlenie w smaku produktu końcowego.

Odesłanie do publikacji specyfikacji

(art. 5 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 510/2006 (4))

https://www.inao.gouv.fr/fichier/CDCBeaufort.pdf

---

(1)  Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

(2)  Dz.U. L 93 z 31.3.2006, s. 12. Zastąpione rozporządzeniem (UE) nr 1151/2012.

(3)  Zob. przypis 2.

(4)  Zob. przypis 2.

---

| 9.8.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 260/33 |
| --- | --- | --- | --- |

9.8.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/33

---

Zamknięcie sprawy dotyczącej skargi CHAP (2010) 723

2014/C 260/16

Komisja Europejska otrzymała wiele skarg dotyczących kwestii związanych z mobilnością personelu pracującego w państwowej służbie zdrowia w Nawarze (Hiszpania). W związku z różnicami wynikającymi z regulaminu pracowniczego osoby te nie mają dostępu do stanowisk w państwowej służbie zdrowia w innych regionach Hiszpanii.

Z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wynika, że wspólnotowe zasady w dziedzinie swobodnego przepływu pracowników, a w szczególności art. 45 TFUE, nie mają zastosowania do sytuacji, w których nie można wykazać związku z sytuacjami przewidzianymi przez prawo wspólnotowe i które pod każdym względem dotyczą jednego państwa członkowskiego (1).

Sytuacja opisana w tych skargach dotyczy mobilności w państwowej służbie zdrowia na terenie Hiszpanii i nie zawiera a priori żadnego elementu transgranicznego. Co za tym idzie, wyżej wspomniane unijne zasady nie mają zastosowania. Problemy podniesione przez skarżących powinny zostać przeanalizowane w świetle właściwych przepisów ustawodawstwa hiszpańskiego przez odpowiednie organy administracyjne lub sądowe.

---

(1)  Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 16 grudnia 1992 r. w sprawie C-206/91 Koua Poirrez.

---