# Dziennik Urzędowy C 378/9 li

| | ISSN 1977-1002 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 378 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Rocznik 639 listopada 2020 |

ISSN 1977-1002

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 378

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Rocznik 639 listopada 2020

---

| Spis treści | Strona |
| --- | --- |
| | IV   Informacje |
| | INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Trybunał Sprawiedliwości |
| 2020/C 378/01 | Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej | 1 |

Spis treści

Strona

IV   Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości

2020/C 378/01

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

1

---

| | V   Ogłoszenia |
| --- | --- |
| | POSTĘPOWANIA SĄDOWE |
| | Trybunał Sprawiedliwości |
| 2020/C 378/02 | Sprawy połączone C-674/18 i C-675/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht – Niemcy) – EM / TMD Friction GmbH (C-674/18), FL / TMD Friction EsCo GmbH (C-675/18) [Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Przejęcia przedsiębiorstw – Dyrektywa 2001/23/WE – Artykuły 3 i 5 – Ochrona praw pracowniczych – Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy – Sprzedaż zrealizowana przez syndyka zbywającego przedsiębiorstwa objętego postępowaniem upadłościowym – Świadczenia z tytułu zakładowego ubezpieczenia emerytalnego – Ograniczenie obowiązków przejmującego – Kwota świadczenia należna na podstawie dodatkowego zakładowego programu emerytalnego obliczona przy uwzględnieniu wynagrodzenia pracownika w chwili wszczęcia postępowania upadłościowego – Dyrektywa 2008/94/WE – Artykuł 8 – Bezpośrednia skuteczność – Przesłanki] | 2 |
| 2020/C 378/03 | Sprawa C-719/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 3 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio – Włochy) – Vivendi SA / Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni [Odesłanie prejudycjalne – Łączność elektroniczna – Artykuł 11 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Wolność i pluralizm mediów – Swoboda przedsiębiorczości – Artykuł 49 TFUE – Dyrektywa 2002/21/WE – Artykuły 15 i 16 – Uregulowanie krajowe zakazujące przedsiębiorstwu posiadającemu znaczącą pozycję na rynku w danym sektorze uzyskania istotnego wymiaru gospodarczego w innym sektorze – Obliczanie przychodów osiągniętych w sektorze łączności elektronicznej i w sektorze mediów – Definicja sektora łączności elektronicznej – Ograniczenie do rynków będących przedmiotem regulacji ex ante – Uwzględnienie przychodów spółek powiązanych – Ustalenie innego progu przychodów dla spółek działających w sektorze łączności elektronicznej] | 3 |
| 2020/C 378/04 | Sprwa C-742/18 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 września 2020 r. – Republika Czeska / Komisja Europejska, Królestwo Szwecji [Odwołanie – Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG) i Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) – Wydatki wyłączone z finansowania przez Unię Europejską – Wydatki poniesione przez Republikę Czeską – Rozporządzenie (WE) nr 555/2008 – Artykuły 19 i 77 – Rynki wina – Rozporządzenie (WE) nr 1122/2009 – Artykuł 33 – Wsparcie na rzecz rozwoju obszarów wiejskich – Pomoc obszarowa – Pomoc bezpośrednia niezwiązana z wielkością produkcji – Kontrole przestrzegania zasady wzajemnej zgodności – Kontrole na miejscu przeprowadzane tradycyjnie i za pomocą teledetekcji – Ciężar dowodu – Korekty jednorazowe i ryczałtowe – Wątpliwości co do skuteczności kontroli – Analiza ryzyka – Uchybienia] | 4 |
| 2020/C 378/05 | Sprawa C-784/18 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 września 2020 r. – Mellifera eV, Vereinigung für wesensgemäße Bienenhaltung/Komisja Europejska [Odwołanie – Konwencja z Aarhus – Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 – Artykuł 2 ust. 1 lit. g) i art. 10 ust. 1 – Wewnętrzna procedura odwoławcza dotycząca aktów administracyjnych – Ograniczenie do środków o charakterze indywidualnym – Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2016/1056 – Przedłużenia okresu zatwierdzenia substancji czynnej glifosatu – Wniosek o wszczęcie procedury wewnętrznej – Środek o charakterze generalnym – Oddalenie] | 4 |
| 2020/C 378/06 | Sprawa C-817/18 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 września 2020 r. – Vereniging tot Behoud van Natuurmonumenten in Nederland i in. / Komisja Europejska i in. [Odwołanie – Pomoc państwa – System pomocy dotyczący subwencjonowanego nabycia lub bezpłatnego przekazania obszarów przyrodniczych – Wstępne postępowanie wyjaśniające – Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym – Skarga o stwierdzenie nieważności – Dopuszczalność – Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 – Artykuł 1 lit. h) – Pojęcie zainteresowanej strony – Stosunek konkurencji – Pojęcie poważnych trudności – Usługa świadczona w ogólnym interesie gospodarczym – Dodatkowa działalność – Stopień powiązania] | 5 |
| 2020/C 378/07 | Sprawy połączone od C-21/19 do C-23/19: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 3 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden – Niderlandy) – postępowania karne przeciwko XN (C-21/19), YO (C-22/19), P.F. Kamstra Recycling BV (C-23/19) [Odesłanie prejudycjalne – Odpady – Przemieszczanie – Rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 – Odpady objęte procedurą uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody – Artykuł 1 ust. 3 – Przemieszczenia, które podlegają wymogom w zakresie zezwoleń – Dyrektywa 2008/98/WE – Artykuł 5 ust. 1 – Pojęcie produktu ubocznego – Rozporządzenie (WE) nr 1069/2009 – Artykuł 3 pkt 1 – Pojęcie produktu ubocznego pochodzenia zwierzęcego – Przemieszczanie mieszaniny produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i innych materiałów] | 6 |
| 2020/C 378/08 | Sprawy połączone C-84/19, C-222/19 i C-252/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy Szczecin – Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie, Sąd Rejonowy w Opatowie – Polska) – Profi Credit Polska SA / QJ (C-84/19), BW / DR (C-222/19), QL / CG (C-252/19) [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 93/13/EWG – Artykuł 1 ust. 2 – Zakres stosowania – Przepis krajowy określający maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu – Artykuł 3 ust. 1 – Warunek umowny przenoszący na konsumenta koszty działalności gospodarczej kredytodawcy – Znacząca nierównowaga praw i obowiązków stron – Artykuł 4 ust. 2 – Wymóg zredagowania warunków umownych w sposób jasny i zrozumiały – Warunki umowne nieokreślające usług, których wynagrodzeniu mają służyć – Dyrektywa 2008/48/WE – Artykuł 3 lit. g) – Przepisy krajowe określające sposób obliczania maksymalnej kwoty pozaodsetkowych kosztów kredytu, które może ponosić konsument] | 7 |
| 2020/C 378/09 | Sprawy połączone C-119/19 P i C-126/19 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 września 2020 r. – Komisja Europejska / Francisco Carreras Sequeros i in., Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej [Odwołanie – Służba publiczna – Regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej – Reforma z dnia 1 stycznia 2014 r. – Artykuł 6 załącznika X – Urzędnicy i członkowie personelu kontraktowego pełniący służbę w państwie trzecim – Nowe przepisy dotyczące przyznania dni corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego – Zarzut niezgodności z prawem – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 31 ust. 2 – Dyrektywa 2003/88/WE – Prawo podstawowe do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego] | 8 |
| 2020/C 378/10 | Sprawa C-186/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Supreme Site Services GmbH, Supreme Fuels GmbH & Co KG, Supreme Fuels Trading Fze / Supreme Headquarters Allied Powers Europe [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 – Artykuł 1 ust. 1 – Zakres stosowania – Sprawy cywilne i handlowe – Jurysdykcja – Jurysdykcja wyłączna – Artykuł 24 pkt 5 – Spory, których przedmiotem jest wykonanie orzeczeń – Oparty na immunitecie egzekucyjnym wniosek organizacji międzynarodowej zmierzający do uzyskania uchylenia zajęcia zabezpieczającego oraz wydania zakazu ponownego zajęcia zabezpieczającego] | 9 |
| 2020/C 378/11 | Sprawa C-214/19 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 3 września 2020 r. – achtung! GmbH / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) [Odwołanie – Znak towarowy Unii Europejskiej – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) – Charakter opisowy – Brak] | 10 |
| 2020/C 378/12 | Sprawa C-254/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court – Irlandia) – Friends of the Irish Environment Ltd / An Bord Pleanála [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 92/43/EWG – Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory – Artykuł 6 ust. 3 – Zakres stosowania – Pojęcia przedsięwzięcia i zgody – Odpowiednia ocena skutków planu lub przedsięwzięcia dla chronionego terenu – Decyzja przedłużająca okres zezwolenia na budowę terminalu regazyfikacji skroplonego gazu ziemnego – Pierwotna decyzja oparta na uregulowaniu krajowym, które nie transponowało prawidłowo dyrektywy 92/43] | 10 |
| 2020/C 378/13 | Sprawa C-265/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlande) – Irlandia) – Recorded Artists Actors Performers Ltd / Phonographic Performance (Ireland) Ltd; Minister for Jobs Enterprise and Innovation; Ireland; Attorney General [Odesłanie prejudycjalne – Własność intelektualna – Prawa pokrewne prawu autorskiemu – Dyrektywa 2006/115/WE – Artykuł 8 ust. 2 – Korzystanie z fonogramów w Unii – Prawo wykonawców do godziwego wynagrodzenia dzielonego z producentami fonogramów – Stosowanie do obywateli państw trzecich – Traktat o artystycznych wykonaniach i fonogramach – Artykuły 4 i 15 – Zastrzeżenia zgłoszone przez państwa trzecie – Ograniczenia prawa do godziwego wynagrodzenia mogące wynikać z tych zastrzeżeń dla obywateli państw trzecich w obrębie Unii wskutek działania zasady wzajemności – Artykuł 17 ust. 2 i art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Prawo podstawowe do ochrony własności intelektualnej – Wymóg, zgodnie z którym wszelkie ograniczenia prawa podstawowego muszą być przewidziane ustawą, szanować istotę tego prawa oraz być proporcjonalne – Podział kompetencji między Unią a jej państwami członkowskimi w odniesieniu do wprowadzania takich ograniczeń – Podział kompetencji w kontekście stosunków z państwami trzecimi – Artykuł 3 ust. 2 TFUE – Wyłączna kompetencja Unii] | 11 |
| 2020/C 378/14 | Sprawa C-356/19: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 3 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie – Polska) – Delfly sp. z o.o. / Smartwings Poland sp. z o. o., dawniej Travel Service Polska sp. z o.o. [Odesłanie prejudycjalne – Transport lotniczy – Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 – Artykuł 7 – Prawo do odszkodowania w przypadku opóźnienia lub odwołania lotu – Warunki uzyskania odszkodowania – Żądanie wyrażone w walucie krajowej – Przepis prawa krajowego niedopuszczający dokonania przez wierzyciela wyboru waluty] | 12 |
| 2020/C 378/15 | Sprawy połączone C-503/19 i C-592/19: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 września 2020 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Juzgado Contencioso-Administrativo no 17 de Barcelona, Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 5 de Barcelona – Hiszpania) – UQ (C-503/19), SI (C-592/19) / Subdelegación del Gobierno en Barcelona [Odesłanie prejudycjalne – Status obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi – Dyrektywa 2003/109/WE – Artykuł 6 ust. 1 – Okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę – Uregulowanie krajowe – Nieuwzględnienie tych okoliczności – Odmowa przyznania statusu rezydenta długoterminowego z powodu uprzedniej karalności zainteresowanego] | 13 |
| 2020/C 378/16 | Sprawa C-530/19: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 3 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – NM, działając w charakterze syndyka masy upadłości spółki NIKI Luftfahrt GmbH / ON [Odesłanie prejudycjalne – Transport lotniczy – Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 – Artykuły 5 i 9 – Ciążący na przewoźniku lotniczym obowiązek zapewnienia zakwaterowania pasażerom odwołanego lotu – Szkoda poniesiona przez pasażera podczas pobytu w hotelu świadczącym usługę zakwaterowania – Możliwość powołania się na odpowiedzialność przewoźnika lotniczego za niedbalstwo, którego dopuścił się personel hotelu] | 13 |
| 2020/C 378/17 | Sprawa C-539/19: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 3 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht München I – Niemcy) – Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V. / Telefónica Germany GmbH & Co. OHG [Odesłanie prejudycjalne – Roaming w publicznych sieciach łączności ruchomej wewnątrz Unii Europejskiej – Rozporządzenie (UE) nr 531/2012 – Artykuł 6a – Artykuł 6e ust. 3 – Ciążący na dostawcy usług roamingu obowiązek automatycznego stosowania taryfy roamingowej regulowanej – Stosowanie w odniesieniu do konsumentów, którzy wybrali konkretną taryfę roamingową przed wejściem w życie rozporządzenia (UE) nr 531/2012] | 14 |
| 2020/C 378/18 | Sprawa C-651/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Belgia) – JP / Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides [Odesłanie prejudycjalne – Polityka azylowa – Wspólne procedury udzielania i cofania ochrony międzynarodowej – Dyrektywa 2013/32/UE – Artykuł 46 – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 47 – Prawo do skutecznego środka prawnego – Odwołanie od decyzji odrzucającej jako niedopuszczalny kolejny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej – Termin do wniesienia odwołania – Sposoby dokonywania doręczeń] | 15 |
| 2020/C 378/19 | Sprawa C-273/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 22 czerwca 2020 r. – Bundesrepublik Deutschland / SW | 15 |
| 2020/C 378/20 | Sprawa C-279/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 26 czerwca 2020 r. – Bundesrepublik Deutschland / XC | 16 |
| 2020/C 378/21 | Sprawa C-358/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Oradea (Rumunia) w dniu 30 lipca 2020 r. – Promexor Trade Srl / Direcţia Generală a Finanţelor Publice Cluj – Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Bihor | 17 |
| 2020/C 378/22 | Sprawa C-394/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 18 sierpnia 2020 r. – XY / Finanzamt V | 18 |
| 2020/C 378/23 | Sprawa C-405/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 28 sierpnia 2020 r. – EB i in. / Versicherungsanstalt öffentlich Bediensteter, Eisenbahnen und Bergbau (BVAEB) | 19 |
| 2020/C 378/24 | Sprawa C-412/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 3 września 2020 r. – Europejski nakaz aresztowania wydany wobec P; druga strona postępowania: Openbaar Ministerie | 20 |
| 2020/C 378/25 | Sprawa C-413/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance francophone de Bruxelles (Belgia) w dniu 2 września 2020 r. – Państwo belgijskie / LO, OG, SH, MB, JD, OP, Bluetail Flight School SA (BFS) | 20 |
| 2020/C 378/26 | Sprawa C-439/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 8 lipca 2020 r. w sprawie T-110/17, Jiangsu Seraphim Solar System / Komisja, wniesione w dniu 18 września 2020 r. przez Komisję Europejską | 21 |
| 2020/C 378/27 | Sprawa C-441/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 8 lipca 2020 r. w sprawie T-110/17, Jiangsu Seraphim Solar System / Komisja, wniesione w dniu 21 września 2020 r. przez Radę Unii Europejskiej | 22 |
| | Sąd |
| 2020/C 378/28 | Sprawa T-437/16: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Włochy / Komisja [System językowy – Ogłoszenie o konkursie otwartym celem naboru administratorów w dziedzinie audytu – Znajomość języków – Ograniczenie wyboru drugiego języka konkursu do angielskiego, francuskiego i niemieckiego – Język wykorzystywany do komunikacji – Rozporządzenie nr 1 – Artykuł 1d ust. 1, art. 27 i art. 28 lit. f) regulaminu pracowniczego – Dyskryminacja ze względu na język – Względy uzasadniające – Interes służby – Proporcjonalność] | 25 |
| 2020/C 378/29 | Sprawa T-626/17: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Słowenia / Komisja [Rolnictwo – Rozporządzenie (UE) nr 1308/2013 – Nazwy pochodzenia w sektorze wina – Etykietowanie win – Wskazanie nazwy odmiany winorośli do produkcji wina zawierającej chronioną nazwę pochodzenia lub składającej się z niej – Zakaz – Odstępstwo – Rozporządzenie delegowane (UE) 2017/1353 – Dodanie nazwy odmiany winorośli do produkcji wina teran do wykazu zawartego w części A załącznika XV do rozporządzenia (WE) nr 607/2009 – Skutek wsteczny od daty przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii – Słoweńska chroniona nazwa pochodzenia Teran – Pewność prawa – Uzasadnione oczekiwania – Proporcjonalność – Prawo własności – Akt dotyczący warunków przystąpienia Chorwacji do Unii – Porozumienie międzyinstytucjonalne w sprawie lepszego stanowienia prawa – Równowaga instytucjonalna] | 25 |
| 2020/C 378/30 | Sprawa T-745/17: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Kerkosand/Komisja [Pomoc państwa – Pomoc przeznaczona na projekt inwestycyjny w zachodniej Słowacji – Regionalna pomoc inwestycyjna – Odrzucenie skargi do Komisji – Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń – Warunki wyłączenia – Artykuł 14 rozporządzenia (UE) nr 651/2014 – Zakres uprawnień kontrolnych Komisji – Wytyczne w sprawie pomocy regionalnej na lata 2014 – 2020 – Pojęcie MŚP – Artykuł 3 ust. 2 i 3 załącznika I do rozporządzenia nr 651/2014 – Dane wykorzystywane do określania liczby personelu i kwot finansowych oraz okresy referencyjne – Artykuł 4 załącznika I do rozporządzenia nr 651/2014 – Wątpliwości co do zgodności pomocy z rynkiem wewnętrznym – Artykuł 4 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2015/1589 – Poważne trudności] | 26 |
| 2020/C 378/31 | Sprawa T-143/18: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Société générale / EBC [Polityka gospodarcza i pieniężna – Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi – Składki na rzecz systemu gwarancji depozytów lub jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w postaci nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty – Zadania powierzone EBC – Szczególne uprawnienia nadzorcze EBC – Artykuł 4 ust. 1 lit. f), art. 16 ust. 1 lit. c) i art. 16 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 – Środek nakładający obowiązek odliczenia skumulowanej kwoty wartości nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty od kapitału podstawowego Tier I – Brak przeprowadzenia indywidualnego przeglądu] | 27 |
| 2020/C 378/32 | Sprawy połączone T-150/18 i T-345/18: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – BNP Paribas / EBC [Polityka gospodarcza i pieniężna – Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi – Składki na rzecz systemu gwarancji depozytów lub jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w postaci nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty – Zadania powierzone EBC – Szczególne uprawnienia nadzorcze EBC – Artykuł 4 ust. 1 lit. f), art. 16 ust. 1 lit. c) i art. 16 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 – Środek nakładający obowiązek odliczenia skumulowanej kwoty wartości nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty od kapitału podstawowego Tier I – Brak przeprowadzenia indywidualnego przeglądu] | 27 |
| 2020/C 378/33 | Sprawa T-46/19: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Grecja / Komisja [EFRG i EFRROW – Wydatki wyłączone z finansowania – System pomocy obszarowej – Pojęcie trwałych użytków zielonych – Artykuł 4 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 – Zintegrowany system zarządzania i kontroli – Kontrole kluczowe – Rozporządzenie nr 1306/2013 – Obowiązek uzasadnienia] | 28 |
| 2020/C 378/34 | Sprawa T-50/19: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Casual Dreams / EUIPO – López Fernández (Dayaday) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Dayaday – Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe DAYADAY i dayaday – Względne podstawy odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001) – Renoma – Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego] | 29 |
| 2020/C 378/35 | Sprawa T-144/19: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Kludi / EUIPO – Adlon Brand (ADLON) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ADLON – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy ADLON – Dowód renomy wcześniejszego znaku towarowego – Zasada 19 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 [obecnie art. 7 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625] – Stosowanie prawa w czasie – Nieprzedstawienie dokumentów w odpowiednim terminie – Uznanie przysługujące izbie odwoławczej – Artykuł 95 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Względna podstawa odmowy rejestracji – Naruszenie renomy – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/001 – Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego] | 30 |
| 2020/C 378/36 | Sprawa T-187/19: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Glaxo Group/EUIPO (odcień koloru fioletowego) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie unijnego znaku towarowego tworzonego przez odcień koloru fioletowego – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania – Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001] | 30 |
| 2020/C 378/37 | Sprawa T-589/19: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Gothe i Kunz / EUIPO – Aldi Einkauf (FAIR ZONE) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego FAIR ZONE – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy FAIR – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] | 31 |
| 2020/C 378/38 | Sprawa T-625/19: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Daw/EUIPO (SOS Innenfarbe) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SOS Innenfarbe – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Brak charakteru opisowego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001] | 31 |
| 2020/C 378/39 | Sprawa T-669/19: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Novomatic / EUIPO – Brouwerij Haacht (PRIMUS) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego PRIMUS – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy PRIMUS – Wcześniejszy słowny znak towarowy Beneluksu PRIMUS – Względna podstawa odmowy rejestracji – Naruszenie renomy – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001] | 32 |
| 2020/C 378/40 | Sprawa T-879/19: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Sumol + Compal Marcas / EUIPO – Jacob (Dr. Jacob’s essentials) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Dr. Jacob’s essentials – Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy COMPAL ESSENCIAL – Wcześniejsze graficzne międzynarodowe i krajowe znaki towarowe FRUTA essencial, COMPAL essencial i Compal FRUTA essencial – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] | 33 |
| 2020/C 378/41 | Sprawa T-81/20: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Klose/EUIPO (Przedstawienie prostokąta z trzema kolorowymi segmentami) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego prostokąt z trzema kolorowymi segmentami – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] | 33 |
| 2020/C 378/42 | Sprawa T-131/20: Wyrok Sądu z dnia 2 września 2020 r. – IR / Komisja [Służba publiczna – Urzędnicy – Prawa i obowiązki urzędnika – Oddelegowanie w interesie służby – Artykuł 37 akapit pierwszy lit. a) tiret pierwsze regulaminu pracowniczego – Artykuł 38 regulaminu pracowniczego – Odmowa przedłużenia oddelegowania – Obowiązek dbałości – Prawo do obrony] | 34 |
| 2020/C 378/43 | Sprawa T-529/19: Postanowienie Sądu z dnia 10 września 2020 r. – ADESO/Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności – Umowy o udzielenie dotacji dotyczące projektów Your Environment is Your Life i Social Safety Net for Poor and Vulnerable Households in Northern Regions of Somalia/Somaliland Phase II – Koszty niekwalifikowalne – Noty obciążeniowe – Pismo potwierdzające – Status aktu zaskarżalnego – Umowny charakter sporu – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Akt wpisujący się w ramy czysto umowne, z którymi jest nierozerwalnie związany – Niedopuszczalność] | 34 |
| 2020/C 378/44 | Sprawa T-645/19: Postanowienie Sądu z dnia 9 września 2020 r. – IMG / Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności – Współpraca na rzecz rozwoju – Wykonywanie budżetu Unii w ramach zarządzania pośredniego – Wykonanie wyroku Trybunału – Pismo Komisji, w którym żąda ona przedłożenia określonych dokumentów – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Akt przygotowawczy – Niedopuszczalność – Skarga o odszkodowanie – Ścisły związek z żądaniami skargi o stwierdzenie nieważności – Zawisłość sporu – Niedopuszczalność – Uchybienie wymogom formalnym – Artykuł 76 lit. d) regulaminu postępowania – Oczywista niedopuszczalność] | 35 |
| 2020/C 378/45 | Sprawa T-735/19: Postanowienie Sądu z dnia 25 sierpnia 2020 r. – Frank Recruitment Group Services / EUIPO – Pearson (PEARSON FRANK) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Wycofanie zgłoszenia do rejestracji – Umorzenie postępowania] | 36 |
| 2020/C 378/46 | Sprawa T-512/20: Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2020 r. – TrekStor / EUIPO – Zagg (Pokrowce ochronne na sprzęt komputerowy) | 36 |
| 2020/C 378/47 | Sprawa T-522/20: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2020 r. – Carpatair / Komisja | 37 |
| 2020/C 378/48 | Sprawa T-540/20: Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2020 r. – Jushi Egypt for Fiberglass Industry / Komisja | 38 |
| 2020/C 378/49 | Sprawa T-564/20: Skarga wniesiona w dniu 10 września 2020 r. – TrekStor / EUIPO – Zagg (Pokrowce ochronne na sprzęt komputerowy) | 39 |
| 2020/C 378/50 | Sprawa T-565/20: Skarga wniesiona w dniu 10 września 2020 r. – TrekStor / EUIPO – Zagg (Pokrowce ochronne na sprzęt komputerowy)) | 39 |
| 2020/C 378/51 | Sprawa T-569/20: Skarga wniesiona w dniu 7 września 2020 r. – Stichting Comité N 65 Ondergronds Helvoirt / Komisja | 40 |
| 2020/C 378/52 | Sprawa T-583/20: Skarga wniesiona w dniu 23 września 2020 r. – Italia Wanbao-ACC/Komisja | 41 |
| 2020/C 378/53 | Sprawa T-589/20: Skarga wniesiona w dniu 24 września 2020 r. – Calzaturificio Emmegiemme Shoes/EUIPO – Inticom (MAIMAI MADE IN ITALY) | 43 |
| 2020/C 378/54 | Sprawa T-593/20: Skarga wniesiona w dniu 28 września 2020 r. – Tirrenia di navigazione / Komisja | 44 |
| 2020/C 378/55 | Sprawa T-596/20: Skarga wniesiona w dniu 29 września 2020 r. – Roller / EUIPO – Flex Equipos de Descanso (DORMILLO) | 46 |
| 2020/C 378/56 | Sprawa T-601/20: Skarga wniesiona w dniu 29 września 2020 r. – Tirrenia di navigazione / Komisja | 46 |
| 2020/C 378/57 | Sprawa T-53/20: Postanowienie Sądu z dnia 18 września 2020 r. – Entreprise commune IMI 2 / CHS | 48 |
| 2020/C 378/58 | Sprawa T-108/20: Postanowienie Sądu z dnia 15 września 2020 r. – Kahimbi Kasagwe / Rada | 48 |
| 2020/C 378/59 | Sprawa T-334/20: Postanowienie Sądu z dnia 8 września 2020 r. – KH / SEAE | 48 |

V   Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

2020/C 378/02

Sprawy połączone C-674/18 i C-675/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht – Niemcy) – EM / TMD Friction GmbH (C-674/18), FL / TMD Friction EsCo GmbH (C-675/18) [Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Przejęcia przedsiębiorstw – Dyrektywa 2001/23/WE – Artykuły 3 i 5 – Ochrona praw pracowniczych – Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy – Sprzedaż zrealizowana przez syndyka zbywającego przedsiębiorstwa objętego postępowaniem upadłościowym – Świadczenia z tytułu zakładowego ubezpieczenia emerytalnego – Ograniczenie obowiązków przejmującego – Kwota świadczenia należna na podstawie dodatkowego zakładowego programu emerytalnego obliczona przy uwzględnieniu wynagrodzenia pracownika w chwili wszczęcia postępowania upadłościowego – Dyrektywa 2008/94/WE – Artykuł 8 – Bezpośrednia skuteczność – Przesłanki]

2

2020/C 378/03

Sprawa C-719/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 3 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio – Włochy) – Vivendi SA / Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni [Odesłanie prejudycjalne – Łączność elektroniczna – Artykuł 11 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Wolność i pluralizm mediów – Swoboda przedsiębiorczości – Artykuł 49 TFUE – Dyrektywa 2002/21/WE – Artykuły 15 i 16 – Uregulowanie krajowe zakazujące przedsiębiorstwu posiadającemu znaczącą pozycję na rynku w danym sektorze uzyskania istotnego wymiaru gospodarczego w innym sektorze – Obliczanie przychodów osiągniętych w sektorze łączności elektronicznej i w sektorze mediów – Definicja sektora łączności elektronicznej – Ograniczenie do rynków będących przedmiotem regulacji ex ante – Uwzględnienie przychodów spółek powiązanych – Ustalenie innego progu przychodów dla spółek działających w sektorze łączności elektronicznej]

3

2020/C 378/04

Sprwa C-742/18 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 września 2020 r. – Republika Czeska / Komisja Europejska, Królestwo Szwecji [Odwołanie – Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG) i Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) – Wydatki wyłączone z finansowania przez Unię Europejską – Wydatki poniesione przez Republikę Czeską – Rozporządzenie (WE) nr 555/2008 – Artykuły 19 i 77 – Rynki wina – Rozporządzenie (WE) nr 1122/2009 – Artykuł 33 – Wsparcie na rzecz rozwoju obszarów wiejskich – Pomoc obszarowa – Pomoc bezpośrednia niezwiązana z wielkością produkcji – Kontrole przestrzegania zasady wzajemnej zgodności – Kontrole na miejscu przeprowadzane tradycyjnie i za pomocą teledetekcji – Ciężar dowodu – Korekty jednorazowe i ryczałtowe – Wątpliwości co do skuteczności kontroli – Analiza ryzyka – Uchybienia]

4

2020/C 378/05

Sprawa C-784/18 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 września 2020 r. – Mellifera eV, Vereinigung für wesensgemäße Bienenhaltung/Komisja Europejska [Odwołanie – Konwencja z Aarhus – Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 – Artykuł 2 ust. 1 lit. g) i art. 10 ust. 1 – Wewnętrzna procedura odwoławcza dotycząca aktów administracyjnych – Ograniczenie do środków o charakterze indywidualnym – Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2016/1056 – Przedłużenia okresu zatwierdzenia substancji czynnej glifosatu – Wniosek o wszczęcie procedury wewnętrznej – Środek o charakterze generalnym – Oddalenie]

4

2020/C 378/06

Sprawa C-817/18 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 września 2020 r. – Vereniging tot Behoud van Natuurmonumenten in Nederland i in. / Komisja Europejska i in. [Odwołanie – Pomoc państwa – System pomocy dotyczący subwencjonowanego nabycia lub bezpłatnego przekazania obszarów przyrodniczych – Wstępne postępowanie wyjaśniające – Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym – Skarga o stwierdzenie nieważności – Dopuszczalność – Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 – Artykuł 1 lit. h) – Pojęcie zainteresowanej strony – Stosunek konkurencji – Pojęcie poważnych trudności – Usługa świadczona w ogólnym interesie gospodarczym – Dodatkowa działalność – Stopień powiązania]

5

2020/C 378/07

Sprawy połączone od C-21/19 do C-23/19: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 3 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden – Niderlandy) – postępowania karne przeciwko XN (C-21/19), YO (C-22/19), P.F. Kamstra Recycling BV (C-23/19) [Odesłanie prejudycjalne – Odpady – Przemieszczanie – Rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 – Odpady objęte procedurą uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody – Artykuł 1 ust. 3 – Przemieszczenia, które podlegają wymogom w zakresie zezwoleń – Dyrektywa 2008/98/WE – Artykuł 5 ust. 1 – Pojęcie produktu ubocznego – Rozporządzenie (WE) nr 1069/2009 – Artykuł 3 pkt 1 – Pojęcie produktu ubocznego pochodzenia zwierzęcego – Przemieszczanie mieszaniny produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i innych materiałów]

6

2020/C 378/08

Sprawy połączone C-84/19, C-222/19 i C-252/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy Szczecin – Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie, Sąd Rejonowy w Opatowie – Polska) – Profi Credit Polska SA / QJ (C-84/19), BW / DR (C-222/19), QL / CG (C-252/19) [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 93/13/EWG – Artykuł 1 ust. 2 – Zakres stosowania – Przepis krajowy określający maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu – Artykuł 3 ust. 1 – Warunek umowny przenoszący na konsumenta koszty działalności gospodarczej kredytodawcy – Znacząca nierównowaga praw i obowiązków stron – Artykuł 4 ust. 2 – Wymóg zredagowania warunków umownych w sposób jasny i zrozumiały – Warunki umowne nieokreślające usług, których wynagrodzeniu mają służyć – Dyrektywa 2008/48/WE – Artykuł 3 lit. g) – Przepisy krajowe określające sposób obliczania maksymalnej kwoty pozaodsetkowych kosztów kredytu, które może ponosić konsument]

7

2020/C 378/09

Sprawy połączone C-119/19 P i C-126/19 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 września 2020 r. – Komisja Europejska / Francisco Carreras Sequeros i in., Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej [Odwołanie – Służba publiczna – Regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej – Reforma z dnia 1 stycznia 2014 r. – Artykuł 6 załącznika X – Urzędnicy i członkowie personelu kontraktowego pełniący służbę w państwie trzecim – Nowe przepisy dotyczące przyznania dni corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego – Zarzut niezgodności z prawem – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 31 ust. 2 – Dyrektywa 2003/88/WE – Prawo podstawowe do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego]

8

2020/C 378/10

Sprawa C-186/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Supreme Site Services GmbH, Supreme Fuels GmbH & Co KG, Supreme Fuels Trading Fze / Supreme Headquarters Allied Powers Europe [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 – Artykuł 1 ust. 1 – Zakres stosowania – Sprawy cywilne i handlowe – Jurysdykcja – Jurysdykcja wyłączna – Artykuł 24 pkt 5 – Spory, których przedmiotem jest wykonanie orzeczeń – Oparty na immunitecie egzekucyjnym wniosek organizacji międzynarodowej zmierzający do uzyskania uchylenia zajęcia zabezpieczającego oraz wydania zakazu ponownego zajęcia zabezpieczającego]

9

2020/C 378/11

Sprawa C-214/19 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 3 września 2020 r. – achtung! GmbH / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) [Odwołanie – Znak towarowy Unii Europejskiej – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) – Charakter opisowy – Brak]

10

2020/C 378/12

Sprawa C-254/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court – Irlandia) – Friends of the Irish Environment Ltd / An Bord Pleanála [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 92/43/EWG – Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory – Artykuł 6 ust. 3 – Zakres stosowania – Pojęcia przedsięwzięcia i zgody – Odpowiednia ocena skutków planu lub przedsięwzięcia dla chronionego terenu – Decyzja przedłużająca okres zezwolenia na budowę terminalu regazyfikacji skroplonego gazu ziemnego – Pierwotna decyzja oparta na uregulowaniu krajowym, które nie transponowało prawidłowo dyrektywy 92/43]

10

2020/C 378/13

Sprawa C-265/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlande) – Irlandia) – Recorded Artists Actors Performers Ltd / Phonographic Performance (Ireland) Ltd; Minister for Jobs Enterprise and Innovation; Ireland; Attorney General [Odesłanie prejudycjalne – Własność intelektualna – Prawa pokrewne prawu autorskiemu – Dyrektywa 2006/115/WE – Artykuł 8 ust. 2 – Korzystanie z fonogramów w Unii – Prawo wykonawców do godziwego wynagrodzenia dzielonego z producentami fonogramów – Stosowanie do obywateli państw trzecich – Traktat o artystycznych wykonaniach i fonogramach – Artykuły 4 i 15 – Zastrzeżenia zgłoszone przez państwa trzecie – Ograniczenia prawa do godziwego wynagrodzenia mogące wynikać z tych zastrzeżeń dla obywateli państw trzecich w obrębie Unii wskutek działania zasady wzajemności – Artykuł 17 ust. 2 i art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Prawo podstawowe do ochrony własności intelektualnej – Wymóg, zgodnie z którym wszelkie ograniczenia prawa podstawowego muszą być przewidziane ustawą, szanować istotę tego prawa oraz być proporcjonalne – Podział kompetencji między Unią a jej państwami członkowskimi w odniesieniu do wprowadzania takich ograniczeń – Podział kompetencji w kontekście stosunków z państwami trzecimi – Artykuł 3 ust. 2 TFUE – Wyłączna kompetencja Unii]

11

2020/C 378/14

Sprawa C-356/19: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 3 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie – Polska) – Delfly sp. z o.o. / Smartwings Poland sp. z o. o., dawniej Travel Service Polska sp. z o.o. [Odesłanie prejudycjalne – Transport lotniczy – Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 – Artykuł 7 – Prawo do odszkodowania w przypadku opóźnienia lub odwołania lotu – Warunki uzyskania odszkodowania – Żądanie wyrażone w walucie krajowej – Przepis prawa krajowego niedopuszczający dokonania przez wierzyciela wyboru waluty]

12

2020/C 378/15

Sprawy połączone C-503/19 i C-592/19: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 września 2020 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Juzgado Contencioso-Administrativo no 17 de Barcelona, Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 5 de Barcelona – Hiszpania) – UQ (C-503/19), SI (C-592/19) / Subdelegación del Gobierno en Barcelona [Odesłanie prejudycjalne – Status obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi – Dyrektywa 2003/109/WE – Artykuł 6 ust. 1 – Okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę – Uregulowanie krajowe – Nieuwzględnienie tych okoliczności – Odmowa przyznania statusu rezydenta długoterminowego z powodu uprzedniej karalności zainteresowanego]

o

o

13

2020/C 378/16

Sprawa C-530/19: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 3 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – NM, działając w charakterze syndyka masy upadłości spółki NIKI Luftfahrt GmbH / ON [Odesłanie prejudycjalne – Transport lotniczy – Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 – Artykuły 5 i 9 – Ciążący na przewoźniku lotniczym obowiązek zapewnienia zakwaterowania pasażerom odwołanego lotu – Szkoda poniesiona przez pasażera podczas pobytu w hotelu świadczącym usługę zakwaterowania – Możliwość powołania się na odpowiedzialność przewoźnika lotniczego za niedbalstwo, którego dopuścił się personel hotelu]

13

2020/C 378/17

Sprawa C-539/19: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 3 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht München I – Niemcy) – Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V. / Telefónica Germany GmbH & Co. OHG [Odesłanie prejudycjalne – Roaming w publicznych sieciach łączności ruchomej wewnątrz Unii Europejskiej – Rozporządzenie (UE) nr 531/2012 – Artykuł 6a – Artykuł 6e ust. 3 – Ciążący na dostawcy usług roamingu obowiązek automatycznego stosowania taryfy roamingowej regulowanej – Stosowanie w odniesieniu do konsumentów, którzy wybrali konkretną taryfę roamingową przed wejściem w życie rozporządzenia (UE) nr 531/2012]

14

2020/C 378/18

Sprawa C-651/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Belgia) – JP / Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides [Odesłanie prejudycjalne – Polityka azylowa – Wspólne procedury udzielania i cofania ochrony międzynarodowej – Dyrektywa 2013/32/UE – Artykuł 46 – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 47 – Prawo do skutecznego środka prawnego – Odwołanie od decyzji odrzucającej jako niedopuszczalny kolejny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej – Termin do wniesienia odwołania – Sposoby dokonywania doręczeń]

15

2020/C 378/19

Sprawa C-273/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 22 czerwca 2020 r. – Bundesrepublik Deutschland / SW

15

2020/C 378/20

Sprawa C-279/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 26 czerwca 2020 r. – Bundesrepublik Deutschland / XC

16

2020/C 378/21

Sprawa C-358/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Oradea (Rumunia) w dniu 30 lipca 2020 r. – Promexor Trade Srl / Direcţia Generală a Finanţelor Publice Cluj – Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Bihor

17

2020/C 378/22

Sprawa C-394/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 18 sierpnia 2020 r. – XY / Finanzamt V

18

2020/C 378/23

Sprawa C-405/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 28 sierpnia 2020 r. – EB i in. / Versicherungsanstalt öffentlich Bediensteter, Eisenbahnen und Bergbau (BVAEB)

19

2020/C 378/24

Sprawa C-412/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 3 września 2020 r. – Europejski nakaz aresztowania wydany wobec P; druga strona postępowania: Openbaar Ministerie

20

2020/C 378/25

Sprawa C-413/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance francophone de Bruxelles (Belgia) w dniu 2 września 2020 r. – Państwo belgijskie / LO, OG, SH, MB, JD, OP, Bluetail Flight School SA (BFS)

20

2020/C 378/26

Sprawa C-439/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 8 lipca 2020 r. w sprawie T-110/17, Jiangsu Seraphim Solar System / Komisja, wniesione w dniu 18 września 2020 r. przez Komisję Europejską

21

2020/C 378/27

Sprawa C-441/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 8 lipca 2020 r. w sprawie T-110/17, Jiangsu Seraphim Solar System / Komisja, wniesione w dniu 21 września 2020 r. przez Radę Unii Europejskiej

22

Sąd

2020/C 378/28

Sprawa T-437/16: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Włochy / Komisja [System językowy – Ogłoszenie o konkursie otwartym celem naboru administratorów w dziedzinie audytu – Znajomość języków – Ograniczenie wyboru drugiego języka konkursu do angielskiego, francuskiego i niemieckiego – Język wykorzystywany do komunikacji – Rozporządzenie nr 1 – Artykuł 1d ust. 1, art. 27 i art. 28 lit. f) regulaminu pracowniczego – Dyskryminacja ze względu na język – Względy uzasadniające – Interes służby – Proporcjonalność]

25

2020/C 378/29

Sprawa T-626/17: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Słowenia / Komisja [Rolnictwo – Rozporządzenie (UE) nr 1308/2013 – Nazwy pochodzenia w sektorze wina – Etykietowanie win – Wskazanie nazwy odmiany winorośli do produkcji wina zawierającej chronioną nazwę pochodzenia lub składającej się z niej – Zakaz – Odstępstwo – Rozporządzenie delegowane (UE) 2017/1353 – Dodanie nazwy odmiany winorośli do produkcji wina teran do wykazu zawartego w części A załącznika XV do rozporządzenia (WE) nr 607/2009 – Skutek wsteczny od daty przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii – Słoweńska chroniona nazwa pochodzenia Teran – Pewność prawa – Uzasadnione oczekiwania – Proporcjonalność – Prawo własności – Akt dotyczący warunków przystąpienia Chorwacji do Unii – Porozumienie międzyinstytucjonalne w sprawie lepszego stanowienia prawa – Równowaga instytucjonalna]

25

2020/C 378/30

Sprawa T-745/17: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Kerkosand/Komisja [Pomoc państwa – Pomoc przeznaczona na projekt inwestycyjny w zachodniej Słowacji – Regionalna pomoc inwestycyjna – Odrzucenie skargi do Komisji – Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń – Warunki wyłączenia – Artykuł 14 rozporządzenia (UE) nr 651/2014 – Zakres uprawnień kontrolnych Komisji – Wytyczne w sprawie pomocy regionalnej na lata 2014 – 2020 – Pojęcie MŚP – Artykuł 3 ust. 2 i 3 załącznika I do rozporządzenia nr 651/2014 – Dane wykorzystywane do określania liczby personelu i kwot finansowych oraz okresy referencyjne – Artykuł 4 załącznika I do rozporządzenia nr 651/2014 – Wątpliwości co do zgodności pomocy z rynkiem wewnętrznym – Artykuł 4 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2015/1589 – Poważne trudności]

26

2020/C 378/31

Sprawa T-143/18: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Société générale / EBC [Polityka gospodarcza i pieniężna – Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi – Składki na rzecz systemu gwarancji depozytów lub jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w postaci nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty – Zadania powierzone EBC – Szczególne uprawnienia nadzorcze EBC – Artykuł 4 ust. 1 lit. f), art. 16 ust. 1 lit. c) i art. 16 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 – Środek nakładający obowiązek odliczenia skumulowanej kwoty wartości nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty od kapitału podstawowego Tier I – Brak przeprowadzenia indywidualnego przeglądu]

27

2020/C 378/32

Sprawy połączone T-150/18 i T-345/18: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – BNP Paribas / EBC [Polityka gospodarcza i pieniężna – Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi – Składki na rzecz systemu gwarancji depozytów lub jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w postaci nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty – Zadania powierzone EBC – Szczególne uprawnienia nadzorcze EBC – Artykuł 4 ust. 1 lit. f), art. 16 ust. 1 lit. c) i art. 16 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 – Środek nakładający obowiązek odliczenia skumulowanej kwoty wartości nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty od kapitału podstawowego Tier I – Brak przeprowadzenia indywidualnego przeglądu]

27

2020/C 378/33

Sprawa T-46/19: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Grecja / Komisja [EFRG i EFRROW – Wydatki wyłączone z finansowania – System pomocy obszarowej – Pojęcie trwałych użytków zielonych – Artykuł 4 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 – Zintegrowany system zarządzania i kontroli – Kontrole kluczowe – Rozporządzenie nr 1306/2013 – Obowiązek uzasadnienia]

28

2020/C 378/34

Sprawa T-50/19: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Casual Dreams / EUIPO – López Fernández (Dayaday) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Dayaday – Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe DAYADAY i dayaday – Względne podstawy odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001) – Renoma – Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego]

29

2020/C 378/35

Sprawa T-144/19: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Kludi / EUIPO – Adlon Brand (ADLON) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ADLON – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy ADLON – Dowód renomy wcześniejszego znaku towarowego – Zasada 19 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 [obecnie art. 7 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625] – Stosowanie prawa w czasie – Nieprzedstawienie dokumentów w odpowiednim terminie – Uznanie przysługujące izbie odwoławczej – Artykuł 95 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Względna podstawa odmowy rejestracji – Naruszenie renomy – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/001 – Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego]

30

2020/C 378/36

Sprawa T-187/19: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Glaxo Group/EUIPO (odcień koloru fioletowego) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie unijnego znaku towarowego tworzonego przez odcień koloru fioletowego – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania – Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001]

30

2020/C 378/37

Sprawa T-589/19: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Gothe i Kunz / EUIPO – Aldi Einkauf (FAIR ZONE) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego FAIR ZONE – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy FAIR – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

31

2020/C 378/38

Sprawa T-625/19: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Daw/EUIPO (SOS Innenfarbe) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SOS Innenfarbe – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Brak charakteru opisowego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001]

31

2020/C 378/39

Sprawa T-669/19: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Novomatic / EUIPO – Brouwerij Haacht (PRIMUS) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego PRIMUS – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy PRIMUS – Wcześniejszy słowny znak towarowy Beneluksu PRIMUS – Względna podstawa odmowy rejestracji – Naruszenie renomy – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001]

32

2020/C 378/40

Sprawa T-879/19: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Sumol + Compal Marcas / EUIPO – Jacob (Dr. Jacob’s essentials) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Dr. Jacob’s essentials – Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy COMPAL ESSENCIAL – Wcześniejsze graficzne międzynarodowe i krajowe znaki towarowe FRUTA essencial, COMPAL essencial i Compal FRUTA essencial – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

33

2020/C 378/41

Sprawa T-81/20: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Klose/EUIPO (Przedstawienie prostokąta z trzema kolorowymi segmentami) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego prostokąt z trzema kolorowymi segmentami – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

33

2020/C 378/42

Sprawa T-131/20: Wyrok Sądu z dnia 2 września 2020 r. – IR / Komisja [Służba publiczna – Urzędnicy – Prawa i obowiązki urzędnika – Oddelegowanie w interesie służby – Artykuł 37 akapit pierwszy lit. a) tiret pierwsze regulaminu pracowniczego – Artykuł 38 regulaminu pracowniczego – Odmowa przedłużenia oddelegowania – Obowiązek dbałości – Prawo do obrony]

34

2020/C 378/43

Sprawa T-529/19: Postanowienie Sądu z dnia 10 września 2020 r. – ADESO/Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności – Umowy o udzielenie dotacji dotyczące projektów Your Environment is Your Life i Social Safety Net for Poor and Vulnerable Households in Northern Regions of Somalia/Somaliland Phase II – Koszty niekwalifikowalne – Noty obciążeniowe – Pismo potwierdzające – Status aktu zaskarżalnego – Umowny charakter sporu – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Akt wpisujący się w ramy czysto umowne, z którymi jest nierozerwalnie związany – Niedopuszczalność]

34

2020/C 378/44

Sprawa T-645/19: Postanowienie Sądu z dnia 9 września 2020 r. – IMG / Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności – Współpraca na rzecz rozwoju – Wykonywanie budżetu Unii w ramach zarządzania pośredniego – Wykonanie wyroku Trybunału – Pismo Komisji, w którym żąda ona przedłożenia określonych dokumentów – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Akt przygotowawczy – Niedopuszczalność – Skarga o odszkodowanie – Ścisły związek z żądaniami skargi o stwierdzenie nieważności – Zawisłość sporu – Niedopuszczalność – Uchybienie wymogom formalnym – Artykuł 76 lit. d) regulaminu postępowania – Oczywista niedopuszczalność]

35

2020/C 378/45

Sprawa T-735/19: Postanowienie Sądu z dnia 25 sierpnia 2020 r. – Frank Recruitment Group Services / EUIPO – Pearson (PEARSON FRANK) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Wycofanie zgłoszenia do rejestracji – Umorzenie postępowania]

36

2020/C 378/46

Sprawa T-512/20: Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2020 r. – TrekStor / EUIPO – Zagg (Pokrowce ochronne na sprzęt komputerowy)

36

2020/C 378/47

Sprawa T-522/20: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2020 r. – Carpatair / Komisja

37

2020/C 378/48

Sprawa T-540/20: Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2020 r. – Jushi Egypt for Fiberglass Industry / Komisja

38

2020/C 378/49

Sprawa T-564/20: Skarga wniesiona w dniu 10 września 2020 r. – TrekStor / EUIPO – Zagg (Pokrowce ochronne na sprzęt komputerowy)

39

2020/C 378/50

Sprawa T-565/20: Skarga wniesiona w dniu 10 września 2020 r. – TrekStor / EUIPO – Zagg (Pokrowce ochronne na sprzęt komputerowy))

39

2020/C 378/51

Sprawa T-569/20: Skarga wniesiona w dniu 7 września 2020 r. – Stichting Comité N 65 Ondergronds Helvoirt / Komisja

40

2020/C 378/52

Sprawa T-583/20: Skarga wniesiona w dniu 23 września 2020 r. – Italia Wanbao-ACC/Komisja

41

2020/C 378/53

Sprawa T-589/20: Skarga wniesiona w dniu 24 września 2020 r. – Calzaturificio Emmegiemme Shoes/EUIPO – Inticom (MAIMAI MADE IN ITALY)

43

2020/C 378/54

Sprawa T-593/20: Skarga wniesiona w dniu 28 września 2020 r. – Tirrenia di navigazione / Komisja

44

2020/C 378/55

Sprawa T-596/20: Skarga wniesiona w dniu 29 września 2020 r. – Roller / EUIPO – Flex Equipos de Descanso (DORMILLO)

46

2020/C 378/56

Sprawa T-601/20: Skarga wniesiona w dniu 29 września 2020 r. – Tirrenia di navigazione / Komisja

46

2020/C 378/57

Sprawa T-53/20: Postanowienie Sądu z dnia 18 września 2020 r. – Entreprise commune IMI 2 / CHS

48

2020/C 378/58

Sprawa T-108/20: Postanowienie Sądu z dnia 15 września 2020 r. – Kahimbi Kasagwe / Rada

48

2020/C 378/59

Sprawa T-334/20: Postanowienie Sądu z dnia 8 września 2020 r. – KH / SEAE

48

---

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/1 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/1

---

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

(2020/C 378/01)

Ostatnia publikacja

Dz.U. C 371 z 3.11.2020

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 359 z 26.10.2020

Dz.U. C 348 z 19.10.2020

Dz.U. C 339 z 12.10.2020

Dz.U. C 329 z 5.10.2020

Dz.U. C 320 z 28.9.2020

Dz.U. C 313 z 21.9.2020

Teksty te są dostępne na stronie internetowej:

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu

---

V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/2 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/2

---

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht – Niemcy) – EM / TMD Friction GmbH (C-674/18), FL / TMD Friction EsCo GmbH (C-675/18)

(Sprawy połączone C-674/18 i C-675/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Przejęcia przedsiębiorstw - Dyrektywa 2001/23/WE - Artykuły 3 i 5 - Ochrona praw pracowniczych - Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy - Sprzedaż zrealizowana przez syndyka zbywającego przedsiębiorstwa objętego postępowaniem upadłościowym - Świadczenia z tytułu zakładowego ubezpieczenia emerytalnego - Ograniczenie obowiązków przejmującego - Kwota świadczenia należna na podstawie dodatkowego zakładowego programu emerytalnego obliczona przy uwzględnieniu wynagrodzenia pracownika w chwili wszczęcia postępowania upadłościowego - Dyrektywa 2008/94/WE - Artykuł 8 - Bezpośrednia skuteczność - Przesłanki)

(2020/C 378/02)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesarbeitsgericht

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: EM (C-674/18), FL (C-675/18)

Strona pozwana: TMD Friction GmbH (C-674/18), TMD Friction EsCo GmbH (C-675/18)

Sentencja

| 1) | Dyrektywę Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów, mając na względzie w szczególności jej art. 3 ust. 1 i 4 oraz art. 5 ust. 2 lit. a), należy interpretować w ten sposób, że w wypadku zrealizowanego przez syndyka przejęcia przedsiębiorstwa objętego postępowaniem upadłościowym nie stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu – biorąc pod uwagę wykładnię tego uregulowania dokonaną w orzecznictwie krajowym – zgodnie z którym w chwili wystąpienia po wszczęciu postępowania upadłościowego zdarzenia uprawniającego do świadczenia emerytalnego na podstawie uzupełniającego zakładowego programu emerytalnego przejmujący nie odpowiada za prawa przyznające pracownikowi w przyszłości uprawnienia do świadczeń emerytalnych uzyskane tytułem okresów zatrudnienia poprzedzających wszczęcie postępowania upadłościowego, pod warunkiem że, co się tyczy części kwoty, za którą nie odpowiada przejmujący, środki przyjęte w celu zapewnienia ochrony interesów pracowników osiągają poziom przynajmniej równoważny z poziomem ochrony wymaganym na mocy art. 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/94/WE z dnia 22 października 2008 r. w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy. |
| --- | --- |

1)

Dyrektywę Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów, mając na względzie w szczególności jej art. 3 ust. 1 i 4 oraz art. 5 ust. 2 lit. a), należy interpretować w ten sposób, że w wypadku zrealizowanego przez syndyka przejęcia przedsiębiorstwa objętego postępowaniem upadłościowym nie stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu – biorąc pod uwagę wykładnię tego uregulowania dokonaną w orzecznictwie krajowym – zgodnie z którym w chwili wystąpienia po wszczęciu postępowania upadłościowego zdarzenia uprawniającego do świadczenia emerytalnego na podstawie uzupełniającego zakładowego programu emerytalnego przejmujący nie odpowiada za prawa przyznające pracownikowi w przyszłości uprawnienia do świadczeń emerytalnych uzyskane tytułem okresów zatrudnienia poprzedzających wszczęcie postępowania upadłościowego, pod warunkiem że, co się tyczy części kwoty, za którą nie odpowiada przejmujący, środki przyjęte w celu zapewnienia ochrony interesów pracowników osiągają poziom przynajmniej równoważny z poziomem ochrony wymaganym na mocy art. 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/94/WE z dnia 22 października 2008 r. w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy.

| 2) | Artykuł 3 ust. 4 lit. b) dyrektywy 2001/23 w związku z art. 8 dyrektywy 2008/94 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, biorąc pod uwagę wykładnię tego uregulowania dokonaną w orzecznictwie krajowym, w którym przewidziano – na wypadek wystąpienia zdarzenia uprawniającego do świadczeń emerytalnych na podstawie uzupełniającego zakładowego programu emerytalnego po wszczęciu postępowania upadłościowego, w którego toku przeprowadzono przejęcie przedsiębiorstwa – w odniesieniu do części tych świadczeń, za które nie odpowiada przejmujący, po pierwsze, że określona zgodnie z prawem krajowym instytucja zabezpieczenia na wypadek upadłości pracodawcy nie jest zobowiązana do wypłaty świadczenia, gdy prawa przyznające w przyszłości uprawnienia do świadczeń emerytalnych nie były już nabyte w chwili wszczęcia tego postępowania upadłościowego, i po drugie, że dla celów określenia kwoty odnoszącej się do części tych świadczeń, za które odpowiedzialność ponosi wspomniana instytucja, oblicza się tę kwotę na podstawie wynagrodzenia miesięcznego brutto danego pracownika w chwili wszczęcia wspomnianego postępowania, jeśli z powyższego wynika pozbawienie pracowników minimalnej ochrony zagwarantowanej na mocy tego przepisu, co powinien ustalić sąd odsyłający. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 3 ust. 4 lit. b) dyrektywy 2001/23 w związku z art. 8 dyrektywy 2008/94 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, biorąc pod uwagę wykładnię tego uregulowania dokonaną w orzecznictwie krajowym, w którym przewidziano – na wypadek wystąpienia zdarzenia uprawniającego do świadczeń emerytalnych na podstawie uzupełniającego zakładowego programu emerytalnego po wszczęciu postępowania upadłościowego, w którego toku przeprowadzono przejęcie przedsiębiorstwa – w odniesieniu do części tych świadczeń, za które nie odpowiada przejmujący, po pierwsze, że określona zgodnie z prawem krajowym instytucja zabezpieczenia na wypadek upadłości pracodawcy nie jest zobowiązana do wypłaty świadczenia, gdy prawa przyznające w przyszłości uprawnienia do świadczeń emerytalnych nie były już nabyte w chwili wszczęcia tego postępowania upadłościowego, i po drugie, że dla celów określenia kwoty odnoszącej się do części tych świadczeń, za które odpowiedzialność ponosi wspomniana instytucja, oblicza się tę kwotę na podstawie wynagrodzenia miesięcznego brutto danego pracownika w chwili wszczęcia wspomnianego postępowania, jeśli z powyższego wynika pozbawienie pracowników minimalnej ochrony zagwarantowanej na mocy tego przepisu, co powinien ustalić sąd odsyłający.

| 3) | Artykuł 8 dyrektywy 2008/94 – w zakresie, w jakim przewidziano w nim minimalną ochronę praw nabytych lub praw przyznających pracownikom w przyszłości uprawnienia do świadczeń emerytalnych – może mieć bezpośredni skutek, w związku z czym możliwe jest powołanie się na niego przeciwko instytucji regulowanej prawem prywatnym, wyznaczonej przez dane państwo członkowskie jako instytucja zabezpieczenia na wypadek niewypłacalności pracodawców w dziedzinie pracowniczych programów emerytalnych, pod warunkiem, po pierwsze, że – mając na względzie zadanie gwarancyjne tej instytucji i warunki, w jakich zadanie to jest przez nią pełnione – wspomniana instytucja może być zrównana z państwem, oraz po drugie, że zadanie to faktycznie obejmuje rodzaje świadczeń emerytalnych, dla których poszukiwana jest ochrona minimalna przewidziana w tym art. 8, co powinien ustalić sąd odsyłający. |
| --- | --- |

3)

Artykuł 8 dyrektywy 2008/94 – w zakresie, w jakim przewidziano w nim minimalną ochronę praw nabytych lub praw przyznających pracownikom w przyszłości uprawnienia do świadczeń emerytalnych – może mieć bezpośredni skutek, w związku z czym możliwe jest powołanie się na niego przeciwko instytucji regulowanej prawem prywatnym, wyznaczonej przez dane państwo członkowskie jako instytucja zabezpieczenia na wypadek niewypłacalności pracodawców w dziedzinie pracowniczych programów emerytalnych, pod warunkiem, po pierwsze, że – mając na względzie zadanie gwarancyjne tej instytucji i warunki, w jakich zadanie to jest przez nią pełnione – wspomniana instytucja może być zrównana z państwem, oraz po drugie, że zadanie to faktycznie obejmuje rodzaje świadczeń emerytalnych, dla których poszukiwana jest ochrona minimalna przewidziana w tym art. 8, co powinien ustalić sąd odsyłający.

---

(1)  Dz.U. C 103 z 18.3.2019.

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/3 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/3

---

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 3 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio – Włochy) – Vivendi SA / Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni

(Sprawa C-719/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Łączność elektroniczna - Artykuł 11 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Wolność i pluralizm mediów - Swoboda przedsiębiorczości - Artykuł 49 TFUE - Dyrektywa 2002/21/WE - Artykuły 15 i 16 - Uregulowanie krajowe zakazujące przedsiębiorstwu posiadającemu znaczącą pozycję na rynku w danym sektorze uzyskania „istotnego wymiaru gospodarczego” w innym sektorze - Obliczanie przychodów osiągniętych w sektorze łączności elektronicznej i w sektorze mediów - Definicja sektora łączności elektronicznej - Ograniczenie do rynków będących przedmiotem regulacji ex ante - Uwzględnienie przychodów spółek powiązanych - Ustalenie innego progu przychodów dla spółek działających w sektorze łączności elektronicznej)

(2020/C 378/03)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Vivendi SA

Strona pozwana: Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni

przy udziale: Mediaset SpA

Sentencja

Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego skutkującemu uniemożliwieniem spółce zarejestrowanej w innym państwie członkowskim, której przychody osiągnięte w sektorze łączności elektronicznej, tak jak jest on zdefiniowany na potrzeby tego uregulowania, są wyższe niż 40 % całkowitych przychodów osiągniętych w tym sektorze, osiągnięcia w zintegrowanym systemie łączności przychodów wyższych niż 10 % całkowitych przychodów osiągniętych w tym systemie.

---

(1)  Dz.U. C 103 z 18.3.2019.

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/4 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/4

---

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 września 2020 r. – Republika Czeska / Komisja Europejska, Królestwo Szwecji

(Sprwa C-742/18 P) (1)

(Odwołanie - Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG) i Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) - Wydatki wyłączone z finansowania przez Unię Europejską - Wydatki poniesione przez Republikę Czeską - Rozporządzenie (WE) nr 555/2008 - Artykuły 19 i 77 - Rynki wina - Rozporządzenie (WE) nr 1122/2009 - Artykuł 33 - Wsparcie na rzecz rozwoju obszarów wiejskich - Pomoc obszarowa - Pomoc bezpośrednia niezwiązana z wielkością produkcji - Kontrole przestrzegania zasady wzajemnej zgodności - Kontrole na miejscu przeprowadzane tradycyjnie i za pomocą teledetekcji - Ciężar dowodu - Korekty jednorazowe i ryczałtowe - Wątpliwości co do skuteczności kontroli - Analiza ryzyka - Uchybienia)

(2020/C 378/04)

Język postępowania: czeski

Strony

Wnoszący odwołanie: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, O. Serdula, J. Pavliš i J. Vláčil, pełnomocnicy)

Pozostali uczestnicy postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: Z. Malůšková, K. Walkerová i J. Aquilina, pełnomocnicy), Królestwo Szwecji

Sentencja

| 1) | Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 13 września 2018 r., Republika Czeska/Komisja (T-627/16, niepublikowany, EU:T:2018:538) zostaje uchylony w części, w jakiej w wyroku tym Sąd oddalił zarzut skargi odnoszący się do korekty jednorazowej w kwocie 462 517,83 EUR w odniesieniu do lat budżetowych 2013–2015 w zakresie, w jakim dotyczy on podstawy odnoszącej się do uchybień w analizie ryzyka, oraz zarzut skargi odnoszący się do korekty ryczałtowej w kwocie 636 516,20 EUR w odniesieniu do lat budżetowych 2011–2014 w zakresie, w jakim dotyczy on podstawy odnoszącej się do niewystarczającego poziomu kontroli odnośnie do finansowanych inwestycji w sektorze wina. |
| --- | --- |

1)

Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 13 września 2018 r., Republika Czeska/Komisja (T-627/16, niepublikowany, EU:T:2018:538) zostaje uchylony w części, w jakiej w wyroku tym Sąd oddalił zarzut skargi odnoszący się do korekty jednorazowej w kwocie 462 517,83 EUR w odniesieniu do lat budżetowych 2013–2015 w zakresie, w jakim dotyczy on podstawy odnoszącej się do uchybień w analizie ryzyka, oraz zarzut skargi odnoszący się do korekty ryczałtowej w kwocie 636 516,20 EUR w odniesieniu do lat budżetowych 2011–2014 w zakresie, w jakim dotyczy on podstawy odnoszącej się do niewystarczającego poziomu kontroli odnośnie do finansowanych inwestycji w sektorze wina.

| 2) | W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone. |
| --- | --- |

2)

W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

| 3) | Sprawa zostaje skierowana do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

3)

Sprawa zostaje skierowana do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej.

| 4) | Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. |
| --- | --- |

4)

Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

---

(1)  Dz.U. C 44 z 4.2.2019.

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/4 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/4

---

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 września 2020 r. – Mellifera eV, Vereinigung für wesensgemäße Bienenhaltung/Komisja Europejska

(Sprawa C-784/18 P) (1)

(Odwołanie - Konwencja z Aarhus - Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 - Artykuł 2 ust. 1 lit. g) i art. 10 ust. 1 - Wewnętrzna procedura odwoławcza dotycząca aktów administracyjnych - Ograniczenie do środków o charakterze indywidualnym - Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2016/1056 - Przedłużenia okresu zatwierdzenia substancji czynnej glifosatu - Wniosek o wszczęcie procedury wewnętrznej - Środek o charakterze generalnym - Oddalenie)

(2020/C 378/05)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Mellifera eV, Vereinigung für wesensgemäße Bienenhaltung (przedstawiciel: A. Willand, Rechtsanwalt)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Eggers i G. Gattinara, pełnomocnicy)

Interwenient na poparcie żądań stronu pozwanej w postępowaniu w pierwszej instancji: Bayer Agriculture BVBA (przedstawiciele: H. Berger, A. Burghardt, J. Wauters, Rechtsanwälte i G. Forwood, adwokat)

Sentencja

| 1) | Odwołanie zostanie oddalone. |
| --- | --- |

1)

Odwołanie zostanie oddalone.

| 2) | Mellifera eV, Vereinigung für wesensgemäße Bienenhaltung, pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Bayer Agriculture BVBA i przez Komisję Europejską. |
| --- | --- |

2)

Mellifera eV, Vereinigung für wesensgemäße Bienenhaltung, pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Bayer Agriculture BVBA i przez Komisję Europejską.

---

(1)  Dz.U. C 54 z 11.2.2019.

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/5 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/5

---

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 września 2020 r. – Vereniging tot Behoud van Natuurmonumenten in Nederland i in. / Komisja Europejska i in.

(Sprawa C-817/18 P) (1)

(Odwołanie - Pomoc państwa - System pomocy dotyczący subwencjonowanego nabycia lub bezpłatnego przekazania obszarów przyrodniczych - Wstępne postępowanie wyjaśniające - Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 - Artykuł 1 lit. h) - Pojęcie „zainteresowanej strony” - Stosunek konkurencji - Pojęcie „poważnych trudności” - Usługa świadczona w ogólnym interesie gospodarczym - Dodatkowa działalność - Stopień powiązania)

(2020/C 378/06)

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Wnoszący odwołanie: Vereniging tot Behoud van Natuurmonumenten in Nederland, Stichting Het Groninger Landschap, Vereniging It Fryske Gea, Stichting Het Drentse Landschap, Stichting Het Overijssels Landschap, Stichting Het Geldersch Landschap, Stichting Flevo-Landschap, Stichting Het Utrechts Landschap, Stichting Landschap Noord-Holland, Stichting Het Zuid-Hollands Landschap, Stichting Het Zeeuwse Landschap, Stichting Het Noordbrabants Landschap, Stichting Het Limburgs Landschap (przedstawiciele: P. H. L. M. Kuypers i M. de Wit, advocaten)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Noë et P.–J. Loewenthal, pełnomocnicy), Vereniging Gelijkberechtiging Grondbezitters, Exploitatiemaatschappij De Berghaaf BV, Stichting Het Nationale Park De Hoge Veluwe, BV Landgoed Den Alerdinck II, Landgoed Ampsen BV, Pallandt van Keppel Stichting, Landgoed Kasteel Keppel BV, Baron van Lynden, Stichting het Lijndensche Fonds voor Kerk en Zending, Landgoed Welna BV, BV Landgoed „Huis te Maarn”, Vicariestichting De Vijf Capellarijen/Ambachtsheerlijkheid Kloetinge, Maatschappij tot Exploitatie van het Landgoed Tongeren onder Epe BV, Landgoed Anderstein NV, Landgoed Bekspring BV, Landgoed Nijenhuis en Westerflier BV, Landgoed Caprera BV, Landgoed Schapenduinen BV, Stichting Schapenduinen, Landgoed de Noetselenberg BV (przedstawiciele: D. Gillet, T. Ruys, P. Wytinck i A. A. Al Khatib, advocaten)

Interwenient popierający wnoszących odwołanie: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: K. Bulterman i L. Noort, pełnomocnicy)

Sentencja

| 1) | Odwołanie zostaje oddalone. |
| --- | --- |

1)

Odwołanie zostaje oddalone.

| 2) | Vereniging tot Behoud van Natuurmonumenten in Nederland, Stichting Het Groninger Landschap, Vereniging It Fryske Gea, Stichting Het Drentse Landschap, Stichting Het Overijssels Landschap, Stichting Het Geldersch Landschap, Stichting Flevo-Landschap, Stichting Het Utrechts Landschap, Stichting Landschap Noord-Holland, Stichting Het Zuid-Hollands Landschap, Stichting Het Zeeuwse Landschap, Stichting Het Noordbrabants Landschap oraz Stichting Het Limburgs Landschap zostają obciążone kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Vereniging tot Behoud van Natuurmonumenten in Nederland, Stichting Het Groninger Landschap, Vereniging It Fryske Gea, Stichting Het Drentse Landschap, Stichting Het Overijssels Landschap, Stichting Het Geldersch Landschap, Stichting Flevo-Landschap, Stichting Het Utrechts Landschap, Stichting Landschap Noord-Holland, Stichting Het Zuid-Hollands Landschap, Stichting Het Zeeuwse Landschap, Stichting Het Noordbrabants Landschap oraz Stichting Het Limburgs Landschap zostają obciążone kosztami postępowania.

| 3) | Komisja Europejska i Królestwo Niderlandów pokrywają własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Komisja Europejska i Królestwo Niderlandów pokrywają własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 82 z 4.3.2019.

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/6 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/6

---

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 3 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden – Niderlandy) – postępowania karne przeciwko XN (C-21/19), YO (C-22/19), P.F. Kamstra Recycling BV (C-23/19)

(Sprawy połączone od C-21/19 do C-23/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Odpady - Przemieszczanie - Rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 - Odpady objęte procedurą uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody - Artykuł 1 ust. 3 - Przemieszczenia, które podlegają wymogom w zakresie zezwoleń - Dyrektywa 2008/98/WE - Artykuł 5 ust. 1 - Pojęcie „produktu ubocznego” - Rozporządzenie (WE) nr 1069/2009 - Artykuł 3 pkt 1 - Pojęcie „produktu ubocznego pochodzenia zwierzęcego” - Przemieszczanie mieszaniny produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i innych materiałów)

(2020/C 378/07)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden

Strony w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

XN (C-21/19), YO (C-22/19), P.F. Kamstra Recycling BV (C-23/19)

Sentencja

| 1) | Artykuł 5 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy i art. 3 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego) należy interpretować w ten sposób, że materiał, który nie może zostać sklasyfikowany jako „produkt uboczny” w rozumieniu pierwszego z tych przepisów, może jednak zostać uznany za „produkt uboczny pochodzenia zwierzęcego” w rozumieniu drugiego z nich. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 5 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy i art. 3 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego) należy interpretować w ten sposób, że materiał, który nie może zostać sklasyfikowany jako „produkt uboczny” w rozumieniu pierwszego z tych przepisów, może jednak zostać uznany za „produkt uboczny pochodzenia zwierzęcego” w rozumieniu drugiego z nich.

| 2) | Artykuł 1 ust. 3 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, zmienionego rozporządzeniem Komisji (UE) nr 135/2012 z dnia 16 lutego 2012 r., należy interpretować w ten sposób, że przemieszczanie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego objęte rozporządzeniem nr 1069/2009 jest wyłączone z zakresu stosowania rozporządzenia nr 1013/2006, zmienionego rozporządzeniem nr 135/2012, poza przypadkami, w których rozporządzenie nr 1069/2009 wyraźnie przewiduje stosowanie rozporządzenia nr 1013/2006, zmienionego rozporządzeniem nr 135/2012. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 1 ust. 3 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, zmienionego rozporządzeniem Komisji (UE) nr 135/2012 z dnia 16 lutego 2012 r., należy interpretować w ten sposób, że przemieszczanie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego objęte rozporządzeniem nr 1069/2009 jest wyłączone z zakresu stosowania rozporządzenia nr 1013/2006, zmienionego rozporządzeniem nr 135/2012, poza przypadkami, w których rozporządzenie nr 1069/2009 wyraźnie przewiduje stosowanie rozporządzenia nr 1013/2006, zmienionego rozporządzeniem nr 135/2012.

| 3) | Artykuł 1 ust. 3 lit. d) rozporządzenia nr 1013/2006, zmienionego rozporządzeniem nr 135/2012, należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do przemieszczania mieszaniny produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego kategorii 3 w rozumieniu art. 10 rozporządzenia nr 1069/2009 i innych materiałów sklasyfikowanych jako odpady inne niż niebezpieczne w rozumieniu rozporządzenia nr 1013/2006, zmienionego rozporządzeniem nr 135/2012. Proporcja, jaką stanowią produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego w mieszaninie, nie ma w tym względzie znaczenia. |
| --- | --- |

3)

Artykuł 1 ust. 3 lit. d) rozporządzenia nr 1013/2006, zmienionego rozporządzeniem nr 135/2012, należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do przemieszczania mieszaniny produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego kategorii 3 w rozumieniu art. 10 rozporządzenia nr 1069/2009 i innych materiałów sklasyfikowanych jako odpady inne niż niebezpieczne w rozumieniu rozporządzenia nr 1013/2006, zmienionego rozporządzeniem nr 135/2012. Proporcja, jaką stanowią produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego w mieszaninie, nie ma w tym względzie znaczenia.

---

(1)  Dz.U. C 139 z 15.4.2019.

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/7 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/7

---

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy Szczecin – Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie, Sąd Rejonowy w Opatowie – Polska) – Profi Credit Polska SA / QJ (C-84/19), BW / DR (C-222/19), QL / CG (C-252/19)

(Sprawy połączone C-84/19, C-222/19 i C-252/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 93/13/EWG - Artykuł 1 ust. 2 - Zakres stosowania - Przepis krajowy określający maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu - Artykuł 3 ust. 1 - Warunek umowny przenoszący na konsumenta koszty działalności gospodarczej kredytodawcy - Znacząca nierównowaga praw i obowiązków stron - Artykuł 4 ust. 2 - Wymóg zredagowania warunków umownych w sposób jasny i zrozumiały - Warunki umowne nieokreślające usług, których wynagrodzeniu mają służyć - Dyrektywa 2008/48/WE - Artykuł 3 lit. g) - Przepisy krajowe określające sposób obliczania maksymalnej kwoty pozaodsetkowych kosztów kredytu, które może ponosić konsument)

(2020/C 378/08)

Język postępowania: polski

Sądy odsyłające

Sąd Rejonowy Szczecin – Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie, Sąd Rejonowy w Opatowie

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Profi Credit Polska S.A. (C-84/19), BW (C-222/19), QL (C-252/19)

Strona pozwana: QJ (C-84/19), DR (C-222/19), CG (C-252/19)

Sentencja

| 1) | Artykuł 3 lit. g) i art. 22 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym dotyczącym kredytu konsumenckiego, ustanawiającym sposób obliczania maksymalnej kwoty pozaodsetkowego kosztu kredytu, którym może zostać obciążony konsument, nawet jeśli ten sposób obliczania pozwala przedsiębiorcy na obciążenie tego konsumenta częścią kosztów ogólnych związanych z prowadzeniem jego działalności gospodarczej, o ile w drodze tych przepisów dotyczących owej maksymalnej kwoty wspomniane uregulowanie nie narusza zasad zharmonizowanych mocą tej dyrektywy. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 3 lit. g) i art. 22 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym dotyczącym kredytu konsumenckiego, ustanawiającym sposób obliczania maksymalnej kwoty pozaodsetkowego kosztu kredytu, którym może zostać obciążony konsument, nawet jeśli ten sposób obliczania pozwala przedsiębiorcy na obciążenie tego konsumenta częścią kosztów ogólnych związanych z prowadzeniem jego działalności gospodarczej, o ile w drodze tych przepisów dotyczących owej maksymalnej kwoty wspomniane uregulowanie nie narusza zasad zharmonizowanych mocą tej dyrektywy.

| 2) | Artykuł 1 ust. 2 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. należy interpretować w ten sposób, że z zakresu stosowania tej dyrektywy nie jest wyłączony warunek umowny, który określa pozaodsetkowy koszt kredytu zgodnie z pułapem przewidzianym w przepisach krajowych dotyczących kredytu konsumenckiego, jeżeli przepisy te przewidują, iż pozaodsetkowe koszty kredytu nie są należne w części przekraczającej ten pułap lub całkowitą kwotę kredytu. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 1 ust. 2 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. należy interpretować w ten sposób, że z zakresu stosowania tej dyrektywy nie jest wyłączony warunek umowny, który określa pozaodsetkowy koszt kredytu zgodnie z pułapem przewidzianym w przepisach krajowych dotyczących kredytu konsumenckiego, jeżeli przepisy te przewidują, iż pozaodsetkowe koszty kredytu nie są należne w części przekraczającej ten pułap lub całkowitą kwotę kredytu.

| 3) | Artykuł 4 ust. 2 dyrektywy 93/13 zmienionej dyrektywą 2011/83 należy interpretować w ten sposób, że warunki umowy o kredyt konsumencki, które obciążają konsumenta kosztami innymi niż spłata kapitału podstawowego i zapłata odsetek, nie są objęte wyjątkiem przewidzianym w tym przepisie, jeżeli warunki te nie określają ani charakteru tych kosztów, ani usług, za które mają stanowić wynagrodzenie, i są sformułowane w sposób, który wprowadza konsumenta w błąd co do jego obowiązków i skutków gospodarczych tych warunków, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego. |
| --- | --- |

3)

Artykuł 4 ust. 2 dyrektywy 93/13 zmienionej dyrektywą 2011/83 należy interpretować w ten sposób, że warunki umowy o kredyt konsumencki, które obciążają konsumenta kosztami innymi niż spłata kapitału podstawowego i zapłata odsetek, nie są objęte wyjątkiem przewidzianym w tym przepisie, jeżeli warunki te nie określają ani charakteru tych kosztów, ani usług, za które mają stanowić wynagrodzenie, i są sformułowane w sposób, który wprowadza konsumenta w błąd co do jego obowiązków i skutków gospodarczych tych warunków, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

| 4) | Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 93/13 zmienionej dyrektywą 2011/83 należy interpretować w ten sposób, że warunek umowny dotyczący pozaodsetkowych kosztów kredytu, który określa ten koszt poniżej ustawowego pułapu i który przenosi na konsumenta koszty działalności gospodarczej kredytodawcy, może powodować znaczącą nierównowagę wynikających z umowy praw i obowiązków stron ze szkodą dla konsumenta, gdy obciąża konsumenta kosztami nieproporcjonalnymi w stosunku do świadczeń i do kwoty otrzymanego kredytu, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego. |
| --- | --- |

4)

Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 93/13 zmienionej dyrektywą 2011/83 należy interpretować w ten sposób, że warunek umowny dotyczący pozaodsetkowych kosztów kredytu, który określa ten koszt poniżej ustawowego pułapu i który przenosi na konsumenta koszty działalności gospodarczej kredytodawcy, może powodować znaczącą nierównowagę wynikających z umowy praw i obowiązków stron ze szkodą dla konsumenta, gdy obciąża konsumenta kosztami nieproporcjonalnymi w stosunku do świadczeń i do kwoty otrzymanego kredytu, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

---

(1)  Dz.U. C 164 z 13.5.2019.

Dz.U. C 280 z 19.8.2019.

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/8 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/8

---

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 września 2020 r. – Komisja Europejska / Francisco Carreras Sequeros i in., Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

(Sprawy połączone C-119/19 P i C-126/19 P) (1)

(Odwołanie - Służba publiczna - Regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej - Reforma z dnia 1 stycznia 2014 r. - Artykuł 6 załącznika X - Urzędnicy i członkowie personelu kontraktowego pełniący służbę w państwie trzecim - Nowe przepisy dotyczące przyznania dni corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego - Zarzut niezgodności z prawem - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 31 ust. 2 - Dyrektywa 2003/88/WE - Prawo podstawowe do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego)

(2020/C 378/09)

Język postępowania: francuski

Strony

(Sprawa C-119/19 P)

Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: T.S. Bohr, G. Gattinara i L. Vernier, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: Francisco Carreras Sequeros, Mariola de las Heras Ojeda, Olivier Maes, Gabrio Marinozzi, Giacomo Miserocchi, Marc Thieme Groen (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin), Parlament Europejski (przedstawiciele: O. Caisou-Rousseau, J. Steele i E. Taneva, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

(Sprawa C-126/19 P)

Wnosząca odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: Francisco Carreras Sequeros, Mariola de las Heras Ojeda, Olivier Maes, Gabrio Marinozzi, Giacomo Miserocchi, Marc Thieme Groen (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin), Komisja Europejska (przedstawiciele: T.S. Bohr, G. Gattinara i L. Vernier, pełnomocnicy), Parlament Europejski (przedstawiciele: O. Caisou-Rousseau, J. Steele i E. Taneva, pełnomocnicy)

Sentencja

| 1) | Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 4 grudnia 2018 r., Carreras Sequeros i in./Komisja (T-518/16, EU:T:2018:873) zostaje uchylony. |
| --- | --- |

1)

Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 4 grudnia 2018 r., Carreras Sequeros i in./Komisja (T-518/16, EU:T:2018:873) zostaje uchylony.

| 2) | Skarga złożona przez Francisca Carrerasa Sequerosa, Mariolę de las Heras Ojedę, Oliviera Maesa, Gabria Marinozziego, Giacoma Miserocchiego i Marca Thiemego Groena w sprawie T-518/16 zostaje oddalona. |
| --- | --- |

2)

Skarga złożona przez Francisca Carrerasa Sequerosa, Mariolę de las Heras Ojedę, Oliviera Maesa, Gabria Marinozziego, Giacoma Miserocchiego i Marca Thiemego Groena w sprawie T-518/16 zostaje oddalona.

| 3) | Francisco Carreras Sequeros, Mariola de las Heras Ojeda, Olivier Maes, Gabrio Marinozzi, Giacomo Miserocchi i Marc Thieme Groen, poza ich własnymi kosztami, pokrywają także koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej w ramach niniejszych odwołań i postępowania przed Sądem Unii Europejskiej, a także koszty poniesione przez Komisję Europejską w ramach postępowania przed Sądem Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

3)

Francisco Carreras Sequeros, Mariola de las Heras Ojeda, Olivier Maes, Gabrio Marinozzi, Giacomo Miserocchi i Marc Thieme Groen, poza ich własnymi kosztami, pokrywają także koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej w ramach niniejszych odwołań i postępowania przed Sądem Unii Europejskiej, a także koszty poniesione przez Komisję Europejską w ramach postępowania przed Sądem Unii Europejskiej.

| 4) | Komisja pokrywa własne koszty poniesione w ramach niniejszych odwołań. |
| --- | --- |

4)

Komisja pokrywa własne koszty poniesione w ramach niniejszych odwołań.

| 5) | Parlament Europejski pokrywa własne koszty. |
| --- | --- |

5)

Parlament Europejski pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 131 z 8.4.2019.

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/9 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/9

---

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Supreme Site Services GmbH, Supreme Fuels GmbH & Co KG, Supreme Fuels Trading Fze / Supreme Headquarters Allied Powers Europe

(Sprawa C-186/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 - Artykuł 1 ust. 1 - Zakres stosowania - Sprawy cywilne i handlowe - Jurysdykcja - Jurysdykcja wyłączna - Artykuł 24 pkt 5 - Spory, których przedmiotem jest wykonanie orzeczeń - Oparty na immunitecie egzekucyjnym wniosek organizacji międzynarodowej zmierzający do uzyskania uchylenia zajęcia zabezpieczającego oraz wydania zakazu ponownego zajęcia zabezpieczającego)

(2020/C 378/10)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Hoge Raad der Nederlanden

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Supreme Site Services GmbH, Supreme Fuels GmbH & Co KG, Supreme Fuels Trading Fze

Strona przeciwna: Supreme Headquarters Allied Powers Europe

Sentencja

| 1) | Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że wniosek w przedmiocie środka tymczasowego wniesiony do sądu państwa członkowskiego, w ramach którego organizacja międzynarodowa powołuje się na swój immunitet egzekucyjny w celu uzyskania zarówno uchylenia zajęcia zabezpieczającego dokonanego w innym państwie aniżeli państwo członkowskie siedziby orzekającego sądu, jak i zakazu ponownego dokonania zajęcia na tej samej podstawie faktycznej, wniesiony równolegle z postępowaniem co do istoty dotyczącym wierzytelności wynikłej z podnoszonego braku zapłaty za paliwo dostarczane dla potrzeb operacji związanej z utrzymaniem pokoju przeprowadzanej przez rzeczoną organizację, jest objęty zakresem pojęcia „spraw cywilnych i handlowych”, o ile jego wniesienie nie wpisuje się w ramy wykonywania prerogatyw władzy publicznej w rozumieniu prawa Unii, czego weryfikacja należy do sądu odsyłającego. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że wniosek w przedmiocie środka tymczasowego wniesiony do sądu państwa członkowskiego, w ramach którego organizacja międzynarodowa powołuje się na swój immunitet egzekucyjny w celu uzyskania zarówno uchylenia zajęcia zabezpieczającego dokonanego w innym państwie aniżeli państwo członkowskie siedziby orzekającego sądu, jak i zakazu ponownego dokonania zajęcia na tej samej podstawie faktycznej, wniesiony równolegle z postępowaniem co do istoty dotyczącym wierzytelności wynikłej z podnoszonego braku zapłaty za paliwo dostarczane dla potrzeb operacji związanej z utrzymaniem pokoju przeprowadzanej przez rzeczoną organizację, jest objęty zakresem pojęcia „spraw cywilnych i handlowych”, o ile jego wniesienie nie wpisuje się w ramy wykonywania prerogatyw władzy publicznej w rozumieniu prawa Unii, czego weryfikacja należy do sądu odsyłającego.

| 2) | Artykuł 24 pkt 5 rozporządzenia nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że rozpatrzenie wniosku w przedmiocie środka tymczasowego wniesionego do sądu państwa członkowskiego, w ramach którego organizacja międzynarodowa powołuje się na swój immunitet egzekucyjny w celu uzyskania zarówno uchylenia zajęcia zabezpieczającego dokonanego w innym państwie aniżeli państwo członkowskie siedziby orzekającego sądu, jak i zakazu ponownego dokonania zajęcia na tej samej podstawie faktycznej, nie należy do jurysdykcji wyłącznej sądów państwa członkowskiego, w którym dokonano zajęcia zabezpieczającego. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 24 pkt 5 rozporządzenia nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że rozpatrzenie wniosku w przedmiocie środka tymczasowego wniesionego do sądu państwa członkowskiego, w ramach którego organizacja międzynarodowa powołuje się na swój immunitet egzekucyjny w celu uzyskania zarówno uchylenia zajęcia zabezpieczającego dokonanego w innym państwie aniżeli państwo członkowskie siedziby orzekającego sądu, jak i zakazu ponownego dokonania zajęcia na tej samej podstawie faktycznej, nie należy do jurysdykcji wyłącznej sądów państwa członkowskiego, w którym dokonano zajęcia zabezpieczającego.

---

(1)  Dz.U. C 155 z 6.5.2019.

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/10 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/10

---

Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 3 września 2020 r. – achtung! GmbH / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

(Sprawa C-214/19 P) (1)

(Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) - Charakter opisowy - Brak)

(2020/C 378/11)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnosząca odwołanie: achtung! GmbH (przedstawiciele: G.J. Seelig i D. Bischof, Rechtsanwälte)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

Sentencja

| 1) | Odwołanie zostaje oddalone. |
| --- | --- |

1)

Odwołanie zostaje oddalone.

| 2) | achtung! GmbH pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO). |
| --- | --- |

2)

achtung! GmbH pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

---

(1)  Dz.U. C 238 z 15.7.2019.

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/10 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/10

---

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court – Irlandia) – Friends of the Irish Environment Ltd / An Bord Pleanála

(Sprawa C-254/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 92/43/EWG - Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory - Artykuł 6 ust. 3 - Zakres stosowania - Pojęcia „przedsięwzięcia” i „zgody” - Odpowiednia ocena skutków planu lub przedsięwzięcia dla chronionego terenu - Decyzja przedłużająca okres zezwolenia na budowę terminalu regazyfikacji skroplonego gazu ziemnego - Pierwotna decyzja oparta na uregulowaniu krajowym, które nie transponowało prawidłowo dyrektywy 92/43)

(2020/C 378/12)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

High Court (Irlandia)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Friends of the Irish Environment Ltd

Strona pozwana: An Bord Pleanála

Przy udziale: Shannon Lng Ltd

Sentencja

| 1) | Decyzja przedłużająca dziesięcioletni termin ustalony pierwotnie na realizację przedsięwzięcia budowy terminalu regazyfikacji skroplonego gazu ziemnego powinna zostać uznana za zgodę na przedsięwzięcie w rozumieniu art. 6 ust. 3 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, jeżeli pierwotne zezwolenie na to przedsięwzięcie, które utraciło ważność, przestało wywoływać skutki prawne po upływie terminu, który wyznaczono w nim na te roboty, a robót tych nie rozpoczęto. |
| --- | --- |

1)

Decyzja przedłużająca dziesięcioletni termin ustalony pierwotnie na realizację przedsięwzięcia budowy terminalu regazyfikacji skroplonego gazu ziemnego powinna zostać uznana za zgodę na przedsięwzięcie w rozumieniu art. 6 ust. 3 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, jeżeli pierwotne zezwolenie na to przedsięwzięcie, które utraciło ważność, przestało wywoływać skutki prawne po upływie terminu, który wyznaczono w nim na te roboty, a robót tych nie rozpoczęto.

| 2) | Do właściwego organu należy dokonanie oceny, czy decyzja o przedłużeniu początkowo wyznaczonego terminu na realizację przedsięwzięcia budowy terminalu regazyfikacji skroplonego gazu ziemnego, w przypadku którego pierwotne zezwolenie utraciło ważność, powinna być przedmiotem odpowiedniej oceny oddziaływania, o której mowa w art. 6 ust. 3 zdanie pierwsze dyrektywy 92/43, oraz, w razie potrzeby, czy ocena ta powinna dotyczyć całego przedsięwzięcia czy jego części, z uwzględnieniem w szczególności zarówno przeprowadzonej ewentualnie oceny wcześniejszej, jak i ewentualnych zmian istotnych danych środowiskowych i naukowych, lecz również ewentualnej zmiany przedsięwzięcia lub istnienia innych planów lub przedsięwzięć. |
| --- | --- |

2)

Do właściwego organu należy dokonanie oceny, czy decyzja o przedłużeniu początkowo wyznaczonego terminu na realizację przedsięwzięcia budowy terminalu regazyfikacji skroplonego gazu ziemnego, w przypadku którego pierwotne zezwolenie utraciło ważność, powinna być przedmiotem odpowiedniej oceny oddziaływania, o której mowa w art. 6 ust. 3 zdanie pierwsze dyrektywy 92/43, oraz, w razie potrzeby, czy ocena ta powinna dotyczyć całego przedsięwzięcia czy jego części, z uwzględnieniem w szczególności zarówno przeprowadzonej ewentualnie oceny wcześniejszej, jak i ewentualnych zmian istotnych danych środowiskowych i naukowych, lecz również ewentualnej zmiany przedsięwzięcia lub istnienia innych planów lub przedsięwzięć.

Tej oceny oddziaływania należy dokonać, jeżeli na podstawie najlepszej wiedzy naukowej w danej dziedzinie nie można wykluczyć, że przedsięwzięcie to wpłynie na założenia ochrony danego terenu. Wcześniejsza ocena tego przedsięwzięcia przeprowadzona przed wydaniem pierwotnego zezwolenia na inwestycję może wykluczyć to ryzyko tylko wtedy, gdy zawiera całościowe, precyzyjne i ostateczne wnioski, które mogą z naukowego punktu widzenia rozwiać wszelkie racjonalne wątpliwości co do skutków robót, z zastrzeżeniem braku zmian w istotnych danych środowiskowych i naukowych, ewentualnej zmiany przedsięwzięcia lub istnienia innych planów lub przedsięwzięć.

---

(1)  Dz.U. C 206 z 17.6.2019.

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/11 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/11

---

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlande) – Irlandia) – Recorded Artists Actors Performers Ltd / Phonographic Performance (Ireland) Ltd; Minister for Jobs Enterprise and Innovation; Ireland; Attorney General

(Sprawa C-265/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Własność intelektualna - Prawa pokrewne prawu autorskiemu - Dyrektywa 2006/115/WE - Artykuł 8 ust. 2 - Korzystanie z fonogramów w Unii - Prawo wykonawców do godziwego wynagrodzenia dzielonego z producentami fonogramów - Stosowanie do obywateli państw trzecich - Traktat o artystycznych wykonaniach i fonogramach - Artykuły 4 i 15 - Zastrzeżenia zgłoszone przez państwa trzecie - Ograniczenia prawa do godziwego wynagrodzenia mogące wynikać z tych zastrzeżeń dla obywateli państw trzecich w obrębie Unii wskutek działania zasady wzajemności - Artykuł 17 ust. 2 i art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Prawo podstawowe do ochrony własności intelektualnej - Wymóg, zgodnie z którym wszelkie ograniczenia prawa podstawowego muszą być przewidziane ustawą, szanować istotę tego prawa oraz być proporcjonalne - Podział kompetencji między Unią a jej państwami członkowskimi w odniesieniu do wprowadzania takich ograniczeń - Podział kompetencji w kontekście stosunków z państwami trzecimi - Artykuł 3 ust. 2 TFUE - Wyłączna kompetencja Unii)

(2020/C 378/13)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

High Court (Irlande)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Recorded Artists Actors Performers Ltd

Strona pozwana: Phonographic Performance (Ireland) Ltd; Minister for Jobs Enterprise and Innovation; Irelandia; Attorney General

Sentencja

| 1) | Artykuł 8 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/115/WE z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej należy, w świetle art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 1 traktatu Światowej Organizacji Własności Intelektualnej (WIPO) o artystycznych wykonaniach i fonogramach, interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, aby przy transpozycji do prawa krajowego terminu „właściwi wykonawcy” zawartego w tym art. 8 ust. 2 i oznaczającego artystów uprawnionych do części jednorazowego godziwego wynagrodzenia, o którym w nim mowa, państwo członkowskie mogło wykluczyć artystów będących obywatelami państwa spoza Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG), z wyjątkiem tych artystów, którzy mają miejsce zamieszkania lub pobytu w EOG, oraz tych, których udział w realizacji fonogramu miał miejsce w EOG. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 8 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/115/WE z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej należy, w świetle art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 1 traktatu Światowej Organizacji Własności Intelektualnej (WIPO) o artystycznych wykonaniach i fonogramach, interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, aby przy transpozycji do prawa krajowego terminu „właściwi wykonawcy” zawartego w tym art. 8 ust. 2 i oznaczającego artystów uprawnionych do części jednorazowego godziwego wynagrodzenia, o którym w nim mowa, państwo członkowskie mogło wykluczyć artystów będących obywatelami państwa spoza Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG), z wyjątkiem tych artystów, którzy mają miejsce zamieszkania lub pobytu w EOG, oraz tych, których udział w realizacji fonogramu miał miejsce w EOG.

| 2) | Artykuł 15 ust. 3 traktatu Światowej Organizacji Własności Intelektualnej o artystycznych wykonaniach i fonogramach i art. 8 ust. 2 dyrektywy 2006/115 należy w obecnym stanie prawa Unii interpretować w ten sposób, że zastrzeżenia zgłoszone przez państwa trzecie na podstawie owego art. 15 ust. 3, skutkujące ograniczeniem na ich terytorium prawa do jednorazowego godziwego wynagrodzenia przewidzianego w art. 15 ust. 1 traktatu WIPO o artystycznych wykonaniach i fonogramach, nie prowadzą do ograniczenia w Unii Europejskiej prawa przewidzianego w art. 8 ust. 2 wobec obywateli tych państw trzecich, przy czym takie ograniczenia mogą być wprowadzone przez prawodawcę Unii, z zastrzeżeniem ich zgodności z wymogami art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Wspomniany art. 8 ust. 2 stoi zatem na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie ograniczyło prawo do jednolitego godziwego wynagrodzenia względem wykonawców i producentów fonogramów będących obywatelami tych państw trzecich. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 15 ust. 3 traktatu Światowej Organizacji Własności Intelektualnej o artystycznych wykonaniach i fonogramach i art. 8 ust. 2 dyrektywy 2006/115 należy w obecnym stanie prawa Unii interpretować w ten sposób, że zastrzeżenia zgłoszone przez państwa trzecie na podstawie owego art. 15 ust. 3, skutkujące ograniczeniem na ich terytorium prawa do jednorazowego godziwego wynagrodzenia przewidzianego w art. 15 ust. 1 traktatu WIPO o artystycznych wykonaniach i fonogramach, nie prowadzą do ograniczenia w Unii Europejskiej prawa przewidzianego w art. 8 ust. 2 wobec obywateli tych państw trzecich, przy czym takie ograniczenia mogą być wprowadzone przez prawodawcę Unii, z zastrzeżeniem ich zgodności z wymogami art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Wspomniany art. 8 ust. 2 stoi zatem na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie ograniczyło prawo do jednolitego godziwego wynagrodzenia względem wykonawców i producentów fonogramów będących obywatelami tych państw trzecich.

| 3) | Artykuł 8 ust. 2 dyrektywy 2006/115 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by przewidziane w nim prawo do jednorazowego godziwego wynagrodzenia było ograniczone w taki sposób, że całe wynagrodzenie przypada tylko producentowi danego fonogramu i nie jest dzielone z wykonawcą, który miał udział w jego realizacji. |
| --- | --- |

3)

Artykuł 8 ust. 2 dyrektywy 2006/115 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by przewidziane w nim prawo do jednorazowego godziwego wynagrodzenia było ograniczone w taki sposób, że całe wynagrodzenie przypada tylko producentowi danego fonogramu i nie jest dzielone z wykonawcą, który miał udział w jego realizacji.

---

(1)  Dz.U. C 206 z 17.6.2019.

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/12 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/12

---

Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 3 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie – Polska) – Delfly sp. z o.o. / Smartwings Poland sp. z o. o., dawniej Travel Service Polska sp. z o.o.

(Sprawa C-356/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Transport lotniczy - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Artykuł 7 - Prawo do odszkodowania w przypadku opóźnienia lub odwołania lotu - Warunki uzyskania odszkodowania - Żądanie wyrażone w walucie krajowej - Przepis prawa krajowego niedopuszczający dokonania przez wierzyciela wyboru waluty)

(2020/C 378/14)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Delfly sp. z o.o.

Strona pozwana: Smartwings Poland sp. z o. o., dawniej Travel Service Polska sp. z o.o.

Sentencja

Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, a w szczególności jego art. 7 ust. 1, należy interpretować w ten sposób, że pasażer, którego lot został odwołany lub doznał dużego opóźnienia, lub jego następca prawny może domagać się zapłaty kwoty odszkodowania, o której mowa w tym przepisie, w walucie krajowej, która obowiązuje w miejscu jego zamieszkania, w związku z czym wspomniany przepis stoi na przeszkodzie uregulowaniu lub praktyce orzeczniczej państwa członkowskiego, zgodnie z którymi powództwo odszkodowawcze takiego pasażera lub jego następcy prawnego zostanie oddalone z tej tylko przyczyny, że roszczenie określono w walucie krajowej.

---

(1)  Dz.U. C 280 z 19.8.2019.

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/13 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/13

---

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 września 2020 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Juzgado Contencioso-Administrativo no 17 de Barcelona, Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 5 de Barcelona – Hiszpania) – UQ (C-503/19), SI (C-592/19) / Subdelegación del Gobierno en Barcelona

(Sprawy połączone C-503/19 i C-592/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Status obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi - Dyrektywa 2003/109/WE - Artykuł 6 ust. 1 - Okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę - Uregulowanie krajowe - Nieuwzględnienie tych okoliczności - Odmowa przyznania statusu rezydenta długoterminowego z powodu uprzedniej karalności zainteresowanego)

(2020/C 378/15)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Juzgado Contencioso-Administrativo no 17 de Barcelona, Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 5 de Barcelona

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: UQ (C-503/19), SI (C-592/19)

Strona pozwana: Subdelegación del Gobierno en Barcelona

Sentencja

Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które zgodnie z jego wykładnią dokonywaną przez część sądów tego państwa przewiduje, że obywatelowi państwa trzeciego można odmówić statusu rezydenta długoterminowego w tym państwie członkowskim wyłącznie na tej podstawie, że był on uprzednio karany, bez konkretnego badania jego sytuacji, w szczególności w odniesieniu do charakteru popełnionego przez niego przestępstwa, zagrożenia, jakie ewentualnie stanowi dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego, okresu zamieszkiwania na terytorium tego państwa członkowskiego i istnienia powiązań z tym państwem.

---

(1)  Dz.U. C 363 z 28.10.2019.

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/13 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/13

---

Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 3 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – NM, działając w charakterze syndyka masy upadłości spółki NIKI Luftfahrt GmbH / ON

(Sprawa C-530/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Transport lotniczy - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Artykuły 5 i 9 - Ciążący na przewoźniku lotniczym obowiązek zapewnienia zakwaterowania pasażerom odwołanego lotu - Szkoda poniesiona przez pasażera podczas pobytu w hotelu świadczącym usługę zakwaterowania - Możliwość powołania się na odpowiedzialność przewoźnika lotniczego za niedbalstwo, którego dopuścił się personel hotelu)

(2020/C 378/16)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Oberster Gerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: NM, działając w charakterze syndyka masy upadłości spółki NIKI Luftfahrt GmbH

Strona przeciwna: ON

Sentencja

| 1) | Artykuł 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91, należy interpretować w ten sposób, że ciążące na przewoźniku lotniczym na mocy tego przepisu zobowiązanie do nieodpłatnego zapewnienia pasażerom, o których mowa w tym przepisie, zakwaterowania w hotelu nie oznacza, że przewoźnik ten jest zobowiązany do ponoszenia odpowiedzialności za warunki zakwaterowania jako takie. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91, należy interpretować w ten sposób, że ciążące na przewoźniku lotniczym na mocy tego przepisu zobowiązanie do nieodpłatnego zapewnienia pasażerom, o których mowa w tym przepisie, zakwaterowania w hotelu nie oznacza, że przewoźnik ten jest zobowiązany do ponoszenia odpowiedzialności za warunki zakwaterowania jako takie.

| 2) | Rozporządzenie nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że przewoźnik lotniczy, który na podstawie art. 9 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia zapewnił zakwaterowanie w hotelu pasażerowi, którego lot został odwołany, nie może być zobowiązany – na podstawie samego tego rozporządzenia – do naprawienia szkód poniesionych przez tego pasażera i zawinionych przez pracowników wspomnianego hotelu. |
| --- | --- |

2)

Rozporządzenie nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że przewoźnik lotniczy, który na podstawie art. 9 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia zapewnił zakwaterowanie w hotelu pasażerowi, którego lot został odwołany, nie może być zobowiązany – na podstawie samego tego rozporządzenia – do naprawienia szkód poniesionych przez tego pasażera i zawinionych przez pracowników wspomnianego hotelu.

---

(1)  Dz.U. C 328 z 30.9.2019.

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/14 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/14

---

Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 3 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht München I – Niemcy) – Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V. / Telefónica Germany GmbH & Co. OHG

(Sprawa C-539/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Roaming w publicznych sieciach łączności ruchomej wewnątrz Unii Europejskiej - Rozporządzenie (UE) nr 531/2012 - Artykuł 6a - Artykuł 6e ust. 3 - Ciążący na dostawcy usług roamingu obowiązek automatycznego stosowania taryfy roamingowej regulowanej - Stosowanie w odniesieniu do konsumentów, którzy wybrali konkretną taryfę roamingową przed wejściem w życie rozporządzenia (UE) nr 531/2012)

(2020/C 378/17)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landgericht München I

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V.

Strona pozwana: Telefónica Germany GmbH & Co. OHG

Sentencja

Artykuł 6a i art. 6e ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 531/2012 z dnia 13 czerwca 2012 r. w sprawie roamingu w publicznych sieciach łączności ruchomej wewnątrz Unii, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2120 z dnia 25 listopada 2015 r., należy interpretować w ten sposób, że od dnia 15 czerwca 2017 r. dostawcy usług roamingu byli zobowiązani stosować automatycznie wobec wszystkich swoich klientów taryfę roamingowa regulowaną, o której mowa w szczególności w art. 6a tego rozporządzenia, niezależnie od tego, czy owi klienci dokonali wcześniej wyboru taryfy roamingowej regulowanej, czy też taryfy innej niż taryfa roamingowa regulowana, chyba że przed upływem terminu 15 czerwca 2017 r. klienci ci wyraźnie oświadczyli, że wybierają korzystanie z takiej innej taryfy, zgodnie z procedurą przewidzianą w tym względzie w art. 6e ust. 3 akapit pierwszy tego rozporządzenia.

---

(1)  Dz.U. C 328 z 30.9.2019.

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/15 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/15

---

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Belgia) – JP / Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides

(Sprawa C-651/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Polityka azylowa - Wspólne procedury udzielania i cofania ochrony międzynarodowej - Dyrektywa 2013/32/UE - Artykuł 46 - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 47 - Prawo do skutecznego środka prawnego - Odwołanie od decyzji odrzucającej jako niedopuszczalny kolejny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej - Termin do wniesienia odwołania - Sposoby dokonywania doręczeń)

(2020/C 378/18)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Conseil d’État

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: JP

Strona pozwana: Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides

Sentencja

Artykuł 46 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej w związku z art. 47 karty należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które poddaje odwołanie od decyzji stwierdzającej niedopuszczalność kolejnego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej dziesięciodniowemu zawitemu terminowi obejmującemu święta i dni wolne od pracy, biegnącemu od chwili doręczenia takiej decyzji, także w sytuacji, gdy zainteresowany wnioskodawca nie wskazał adresu do doręczeń w tym państwie członkowskim i wspomniane doręczenie jest dokonywane w siedzibie krajowego organu właściwego do badania takiego wniosku, o ile, po pierwsze, wnioskodawca taki został poinformowany, że w braku wskazania adresu do doręczeń decyzji dotyczącej jego wniosku, za wskazany przez niego adres do doręczeń zostanie uznany adres siedziby krajowego organu właściwego w zakresie badania tych wniosków, po drugie, zasady dostępu do tej siedziby dla owego wnioskodawcy nie czynią odbioru adresowanych do niego decyzji nadmiernie dla niego utrudnionym, po trzecie, rzeczywisty dostęp do gwarancji proceduralnych przyznanych przez prawo Unii wnioskodawcy ubiegającemu się o ochronę międzynarodową jest mu zapewniony w tym terminie, i po czwarte, jest zapewnione poszanowanie zasady równoważności. Do sądu odsyłającego należy ustalenie, czy uregulowanie krajowe będące przedmiotem postępowania głównego spełnia te wymogi.

---

(1)  Dz.U. C 372 z 4.11.2019.

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/15 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/15

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 22 czerwca 2020 r. – Bundesrepublik Deutschland / SW

(Sprawa C-273/20)

(2020/C 378/19)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesverwaltungsgericht

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę rewizyjną: Bundesrepublik Deutschland

Druga strona postępowania: SW

przy udziale: Stadt Darmstadt

Pytania prejudycjalne

| 1) | a) | Czy w przypadku dołączania do małoletniego uchodźcy pozbawionego opieki zgodnie z art. 10 ust. 3 lit. a) i art. 2 lit. f) dyrektywy Rady 2003/86/WE (1) dalsze trwanie małoletniości może stanowić „warunek” w rozumieniu art. 16 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy? Czy z wymienionymi wyżej przepisami zgodne jest uregulowanie państwa członkowskiego przyznające rodzicom dołączającym do małoletniego uchodźcy pozbawionego opieki w rozumieniu art. 2 lit. f) wspomnianej dyrektywy (pochodne) prawo pobytu w państwie członkowskim tylko dopóty, dopóki uchodźca rzeczywiście jest jeszcze małoletni? |
| --- | --- | --- |

1)

a)

Czy w przypadku dołączania do małoletniego uchodźcy pozbawionego opieki zgodnie z art. 10 ust. 3 lit. a) i art. 2 lit. f) dyrektywy Rady 2003/86/WE (1) dalsze trwanie małoletniości może stanowić „warunek” w rozumieniu art. 16 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy? Czy z wymienionymi wyżej przepisami zgodne jest uregulowanie państwa członkowskiego przyznające rodzicom dołączającym do małoletniego uchodźcy pozbawionego opieki w rozumieniu art. 2 lit. f) wspomnianej dyrektywy (pochodne) prawo pobytu w państwie członkowskim tylko dopóty, dopóki uchodźca rzeczywiście jest jeszcze małoletni?

| b) | W przypadku udzielenia na pytania z pkt la) odpowiedzi twierdzących: Czy art. 16 ust. 1 lit. a) w związku z art. 10 ust. 3 lit. a) i art. 2 lit. f) dyrektywy 2003/86 należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie, które zgodnie ze swoimi przepisami ogranicza (pochodne) prawo pobytu rodziców do okresu trwającego do uzyskania przez dziecko pełnoletniości, może oddalić wniosek o wjazd i pobyt w celu łączenia rodziny złożony przez rodziców, którzy przebywają jeszcze w państwie trzecim, jeżeli uchodźca uzyskał pełnoletniość przed wydaniem w postępowaniu administracyjnym lub sądowym ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie wniosku złożonego w terminie trzech miesięcy po nadaniu statusu uchodźcy? |
| --- | --- |

b)

W przypadku udzielenia na pytania z pkt la) odpowiedzi twierdzących: Czy art. 16 ust. 1 lit. a) w związku z art. 10 ust. 3 lit. a) i art. 2 lit. f) dyrektywy 2003/86 należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie, które zgodnie ze swoimi przepisami ogranicza (pochodne) prawo pobytu rodziców do okresu trwającego do uzyskania przez dziecko pełnoletniości, może oddalić wniosek o wjazd i pobyt w celu łączenia rodziny złożony przez rodziców, którzy przebywają jeszcze w państwie trzecim, jeżeli uchodźca uzyskał pełnoletniość przed wydaniem w postępowaniu administracyjnym lub sądowym ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie wniosku złożonego w terminie trzech miesięcy po nadaniu statusu uchodźcy?

| 2) | Jeżeli w świetle odpowiedzi na pytania z pkt 1 oddalenie wniosku o łączenie rodziny nie jest dopuszczalne:
  Jakie wymogi muszą spełniać faktyczne więzi rodzinne w rozumieniu art. 16 ust. l lit. b) dyrektywy 2003/86 w przypadku dołączenia rodziców do uchodźcy, który uzyskał pełnoletniość przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie wniosku o wjazd i pobyt w celu łączenia rodziny? W szczególności:






  a) | Czy wystarczy bycie wstępnym pierwszego stopnia w prostej linii [art. 10 ust. 3 lit. a) dyrektywy 2003/86], czy też konieczne jest również rzeczywiste prowadzenie życia rodzinnego? |
| --- | --- | --- |

2)

Jeżeli w świetle odpowiedzi na pytania z pkt 1 oddalenie wniosku o łączenie rodziny nie jest dopuszczalne:

Jakie wymogi muszą spełniać faktyczne więzi rodzinne w rozumieniu art. 16 ust. l lit. b) dyrektywy 2003/86 w przypadku dołączenia rodziców do uchodźcy, który uzyskał pełnoletniość przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie wniosku o wjazd i pobyt w celu łączenia rodziny? W szczególności:

a)

Czy wystarczy bycie wstępnym pierwszego stopnia w prostej linii [art. 10 ust. 3 lit. a) dyrektywy 2003/86], czy też konieczne jest również rzeczywiste prowadzenie życia rodzinnego?

| b) | Jeżeli wymagane jest również rzeczywiste prowadzenie życia rodzinnego:
  Jaka intensywność jest w tym celu wymagana? Czy wystarczą na przykład okazjonalne lub regularne odwiedziny, czy konieczne jest mieszkanie razem we wspólnym gospodarstwie domowym, czy też ponadto tworzenie wspierającej się wzajemnie wspólnoty, której członkowie są na siebie zdani? |
| --- | --- |

b)

Jeżeli wymagane jest również rzeczywiste prowadzenie życia rodzinnego:

Jaka intensywność jest w tym celu wymagana? Czy wystarczą na przykład okazjonalne lub regularne odwiedziny, czy konieczne jest mieszkanie razem we wspólnym gospodarstwie domowym, czy też ponadto tworzenie wspierającej się wzajemnie wspólnoty, której członkowie są na siebie zdani?

| c) | Czy dołączenie rodziców, którzy znajdują się jeszcze w państwie trzecim i złożyli wniosek o dołączenie do dziecka, któremu nadano status uchodźcy i które uzyskało tymczasem pełnoletniość, wymaga prognozy, zgodnie z którą po wjeździe wskazane osoby (ponownie) podejmą w państwie członkowskim życie rodzinne w sposób wymagany w świetle pytania z pkt 2b)? |
| --- | --- |

c)

Czy dołączenie rodziców, którzy znajdują się jeszcze w państwie trzecim i złożyli wniosek o dołączenie do dziecka, któremu nadano status uchodźcy i które uzyskało tymczasem pełnoletniość, wymaga prognozy, zgodnie z którą po wjeździe wskazane osoby (ponownie) podejmą w państwie członkowskim życie rodzinne w sposób wymagany w świetle pytania z pkt 2b)?

---

(1)  Dyrektywa Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin (Dz.U. 2003, L 251, s. 12).

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/16 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/16

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 26 czerwca 2020 r. – Bundesrepublik Deutschland / XC

(Sprawa C-279/20)

(2020/C 378/20)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesverwaltungsgericht

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę rewizyjną: Bundesrepublik Deutschland

Druga strona postępowania: XC

przy udziale: Landkreis Cloppenburg

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 4 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2003/86/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że dziecko członka rodziny rozdzielonej, któremu nadano status uchodźcy, jest małoletnie w rozumieniu tego przepisu również wtedy, gdy było małoletnie w momencie złożenia przez członka rodziny rozdzielonej wniosku o udzielenie azylu, ale uzyskało już pełnoletniość przed nadaniem temu członkowi statusu uchodźcy i złożeniem wniosku o łączenie rodziny? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 4 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2003/86/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że dziecko członka rodziny rozdzielonej, któremu nadano status uchodźcy, jest małoletnie w rozumieniu tego przepisu również wtedy, gdy było małoletnie w momencie złożenia przez członka rodziny rozdzielonej wniosku o udzielenie azylu, ale uzyskało już pełnoletniość przed nadaniem temu członkowi statusu uchodźcy i złożeniem wniosku o łączenie rodziny?

| 2) | W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:
  Jakie wymogi muszą w takim przypadku spełniać faktyczne więzi rodzinne w rozumieniu art. 16 ust. l lit. b) dyrektywy 2003/86?






  a) | Czy wystarczy w tym celu stosunek prawny łączący dziecko i rodzica, czy też wymagane jest również rzeczywiste prowadzenie życia rodzinnego? |
| --- | --- | --- |

2)

W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:

Jakie wymogi muszą w takim przypadku spełniać faktyczne więzi rodzinne w rozumieniu art. 16 ust. l lit. b) dyrektywy 2003/86?

a)

Czy wystarczy w tym celu stosunek prawny łączący dziecko i rodzica, czy też wymagane jest również rzeczywiste prowadzenie życia rodzinnego?

| b) | Jeżeli wymagane jest również rzeczywiste prowadzenie życia rodzinnego: Jaka intensywność jest w tym celu wymagana? Czy wystarczą na przykład okazjonalne lub regularne odwiedziny, czy konieczne jest mieszkanie razem we wspólnym gospodarstwie domowym, czy też ponadto tworzenie wspierającej się wzajemnie wspólnoty, której członkowie są na siebie zdani? |
| --- | --- |

b)

Jeżeli wymagane jest również rzeczywiste prowadzenie życia rodzinnego: Jaka intensywność jest w tym celu wymagana? Czy wystarczą na przykład okazjonalne lub regularne odwiedziny, czy konieczne jest mieszkanie razem we wspólnym gospodarstwie domowym, czy też ponadto tworzenie wspierającej się wzajemnie wspólnoty, której członkowie są na siebie zdani?

| c) | Czy dołączenie dziecka, które uzyskało tymczasem pełnoletniość, znajduje się jeszcze w państwie trzecim i złożyło wniosek o dołączenie do rodzica, któremu nadano status uchodźcy, wymaga prognozy, zgodnie z którą po wjeździe wskazane osoby (ponownie) podejmą w państwie członkowskim życie rodzinne w sposób wymagany w świetle pytania drugiego lit. b)? |
| --- | --- |

c)

Czy dołączenie dziecka, które uzyskało tymczasem pełnoletniość, znajduje się jeszcze w państwie trzecim i złożyło wniosek o dołączenie do rodzica, któremu nadano status uchodźcy, wymaga prognozy, zgodnie z którą po wjeździe wskazane osoby (ponownie) podejmą w państwie członkowskim życie rodzinne w sposób wymagany w świetle pytania drugiego lit. b)?

---

(1)  Dyrektywa Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin (Dz.U. 2003, L 251, s. 12).

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/17 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/17

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Oradea (Rumunia) w dniu 30 lipca 2020 r. – Promexor Trade Srl / Direcţia Generală a Finanţelor Publice Cluj – Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Bihor

(Sprawa C-358/20)

(2020/C 378/21)

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Judecătoria Oradea

Strony

Strona skarżąca: Promexor Trade Srl

Druga strona postępowania: Direcţia Generală a Finanţelor Publice Cluj – Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Bihor

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy przepisy dyrektywy 2006/112/WE (1) i zasada neutralności podatkowej stoją na przeszkodzie przepisom krajowym, na mocy których państwo członkowskie nakłada na obywatela obowiązek poboru i zapłaty na rzecz państwa VAT przez czas nieokreślony, nie przyznając mu jednak jednocześnie prawa do odliczenia VAT na tej podstawie, że jego numer identyfikacyjny VAT został unieważniony z urzędu, ponieważ w deklaracjach VAT złożonych przez sześć kolejnych miesięcy/dwa kolejne kwartały kalendarzowe nie wykazano transakcji podlegających opodatkowaniu VAT? |
| --- | --- |

1)

Czy przepisy dyrektywy 2006/112/WE (1) i zasada neutralności podatkowej stoją na przeszkodzie przepisom krajowym, na mocy których państwo członkowskie nakłada na obywatela obowiązek poboru i zapłaty na rzecz państwa VAT przez czas nieokreślony, nie przyznając mu jednak jednocześnie prawa do odliczenia VAT na tej podstawie, że jego numer identyfikacyjny VAT został unieważniony z urzędu, ponieważ w deklaracjach VAT złożonych przez sześć kolejnych miesięcy/dwa kolejne kwartały kalendarzowe nie wykazano transakcji podlegających opodatkowaniu VAT?

| 2) | Czy – w odniesieniu do okoliczności postępowania głównego – przepis krajowy lub praktyka organu podatkowego, zgodnie z którymi, mimo iż państwo członkowskie zwykle zezwala na ponowną rejestrację do celów VAT osoby prawnej na wniosek, po unieważnieniu z urzędu numeru identyfikacyjnego VAT, w pewnych konkretnych okolicznościach podatnik nie może wystąpić z wnioskiem o ponowną rejestrację do celów [VAT] z powodów wyłącznie formalnych oraz jest on zobowiązany do poboru i zapłaty VAT na rzecz państwa przez czas nieokreślony, przy czym nie ma jednak jednocześnie prawa do odliczenia VAT, są zgodne z zasadą pewności prawa, zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasadą proporcjonalności i [zasadą] lojalnej współpracy, które wynikają z dyrektywy 2006/112/WE? |
| --- | --- |

2)

Czy – w odniesieniu do okoliczności postępowania głównego – przepis krajowy lub praktyka organu podatkowego, zgodnie z którymi, mimo iż państwo członkowskie zwykle zezwala na ponowną rejestrację do celów VAT osoby prawnej na wniosek, po unieważnieniu z urzędu numeru identyfikacyjnego VAT, w pewnych konkretnych okolicznościach podatnik nie może wystąpić z wnioskiem o ponowną rejestrację do celów [VAT] z powodów wyłącznie formalnych oraz jest on zobowiązany do poboru i zapłaty VAT na rzecz państwa przez czas nieokreślony, przy czym nie ma jednak jednocześnie prawa do odliczenia VAT, są zgodne z zasadą pewności prawa, zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasadą proporcjonalności i [zasadą] lojalnej współpracy, które wynikają z dyrektywy 2006/112/WE?

| 3) | Czy – w odniesieniu do okoliczności postępowania głównego – zasadę pewności prawa, zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasadę proporcjonalności i [zasadę] lojalnej współpracy, które wynikają z dyrektywy 2006/112/WE, należy interpretować w ten sposób, że zakazują one nakładania na podatnika obowiązku poboru i zapłaty VAT przez czas nieokreślony i bez uznania prawa do odliczenia [VAT], przy czym w niniejszej sprawie organ podatkowy nie weryfikuje przesłanek materialnych dotyczących prawa do odliczenia [VAT], a podatnik nie popełnił oszustwa? |
| --- | --- |

3)

Czy – w odniesieniu do okoliczności postępowania głównego – zasadę pewności prawa, zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasadę proporcjonalności i [zasadę] lojalnej współpracy, które wynikają z dyrektywy 2006/112/WE, należy interpretować w ten sposób, że zakazują one nakładania na podatnika obowiązku poboru i zapłaty VAT przez czas nieokreślony i bez uznania prawa do odliczenia [VAT], przy czym w niniejszej sprawie organ podatkowy nie weryfikuje przesłanek materialnych dotyczących prawa do odliczenia [VAT], a podatnik nie popełnił oszustwa?

---

(1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006 L 347, s. 1).

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/18 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/18

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 18 sierpnia 2020 r. – XY / Finanzamt V

(Sprawa C-394/20)

(2020/C 378/22)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Finanzgericht Düsseldorf

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: XY

Druga strona postępowania: Finanzamt V

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 63 ust. 1 i art. 65 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi krajowemu państwa członkowskiego dotyczącemu pobierania podatku od spadków, który w odniesieniu do obliczania tego podatku przewiduje, że jeżeli w chwili śmierci spadkodawcy zarówno spadkodawca jak i spadkobierca mieli miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu w innym państwie członkowskim, to kwota wolna odliczana od podstawy opodatkowania w przypadku nabycia nieruchomości położonych na terytorium kraju jest niższa od kwoty wolnej, która miałaby zastosowanie, gdyby co najmniej jedna z tych osób miała w tym czasie miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu w tym pierwszym państwie członkowskim? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 63 ust. 1 i art. 65 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi krajowemu państwa członkowskiego dotyczącemu pobierania podatku od spadków, który w odniesieniu do obliczania tego podatku przewiduje, że jeżeli w chwili śmierci spadkodawcy zarówno spadkodawca jak i spadkobierca mieli miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu w innym państwie członkowskim, to kwota wolna odliczana od podstawy opodatkowania w przypadku nabycia nieruchomości położonych na terytorium kraju jest niższa od kwoty wolnej, która miałaby zastosowanie, gdyby co najmniej jedna z tych osób miała w tym czasie miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu w tym pierwszym państwie członkowskim?

| 2) | Czy art. 63 ust. 1 i art. 65 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi krajowemu państwa członkowskiego dotyczącemu pobierania podatku od spadków, który w odniesieniu do obliczania tego podatku przewiduje, że że w przypadku nabycia nieruchomości położonych na terytorium kraju zobowiązania z tytułu zachowku nie podlegają odliczeniu, jeżeli w chwili śmierci spadkodawcy zarówno spadkodawca, jak i spadkobierca mieli miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu w innym państwie członkowskim, podczas gdy zobowiązania te podlegałyby w pełni odliczeniu od wartości nabycia w drodze dziedziczenia, gdyby w chwili śmierci spadkodawcy albo spadkodawca, albo spadkobierca miał miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu w tym pierwszym państwie członkowskim? |
| --- | --- |

2)

Czy art. 63 ust. 1 i art. 65 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi krajowemu państwa członkowskiego dotyczącemu pobierania podatku od spadków, który w odniesieniu do obliczania tego podatku przewiduje, że że w przypadku nabycia nieruchomości położonych na terytorium kraju zobowiązania z tytułu zachowku nie podlegają odliczeniu, jeżeli w chwili śmierci spadkodawcy zarówno spadkodawca, jak i spadkobierca mieli miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu w innym państwie członkowskim, podczas gdy zobowiązania te podlegałyby w pełni odliczeniu od wartości nabycia w drodze dziedziczenia, gdyby w chwili śmierci spadkodawcy albo spadkodawca, albo spadkobierca miał miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu w tym pierwszym państwie członkowskim?

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/19 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/19

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 28 sierpnia 2020 r. – EB i in. / Versicherungsanstalt öffentlich Bediensteter, Eisenbahnen und Bergbau (BVAEB)

(Sprawa C-405/20)

(2020/C 378/23)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Verwaltungsgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę rewizyjną: EB, JS i DP

Druga strona postępowania rewizyjnego: Versicherungsanstalt öffentlich Bediensteter, Eisenbahnen und Bergbau (BVAEB)

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy ograniczenie w czasie zakresu stosowania zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn na podstawie wyroku w sprawie C-262/88, Barber (1) oraz zgodnie z protokołem nr 33 dotyczącym art. 157 TFUE i art. 12 dyrektywy 2006/54/WE (2) należy interpretować w ten sposób, że (austriacki) emeryt zgodnie z prawem nie może powołać się na zasadę równego traktowania lub może powołać się na nią jedynie (proporcjonalnie) w odniesieniu do tej części świadczenia, która wiąże się z okresami zatrudnienia przypadającymi po dniu 1 stycznia 1994 r., aby podnieść, że był dyskryminowany wskutek uregulowań dotyczących waloryzacji emerytur urzędników ustalonej na 2018 r., takiej jak ta, którą zastosowano w postępowaniach głównych? |
| --- | --- |

1)

Czy ograniczenie w czasie zakresu stosowania zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn na podstawie wyroku w sprawie C-262/88, Barber (1) oraz zgodnie z protokołem nr 33 dotyczącym art. 157 TFUE i art. 12 dyrektywy 2006/54/WE (2) należy interpretować w ten sposób, że (austriacki) emeryt zgodnie z prawem nie może powołać się na zasadę równego traktowania lub może powołać się na nią jedynie (proporcjonalnie) w odniesieniu do tej części świadczenia, która wiąże się z okresami zatrudnienia przypadającymi po dniu 1 stycznia 1994 r., aby podnieść, że był dyskryminowany wskutek uregulowań dotyczących waloryzacji emerytur urzędników ustalonej na 2018 r., takiej jak ta, którą zastosowano w postępowaniach głównych?

| 2) | Czy zasadę równego traktowania kobiet i mężczyzn (w świetle art. 157 TFUE w związku z art. 5 dyrektywy 2006/54) należy interpretować w ten sposób, że pośrednie nierówne traktowanie takie jak to, które wynika – ewentualnie – z uregulowań dotyczących waloryzacji emerytur w 2018 r., mających zastosowanie w postępowaniach głównych, okaże się uzasadnione również przy uwzględnieniu już wcześniej stosowanych podobnych środków i spowodowanej przez ich skumulowane skutki istotnej straty w stosunku do uwarunkowanej inflacją waloryzacji wartości rzeczywistej świadczeń emerytalnych (w danej sprawie o 25 %), w szczególności






  — | w celu przeciwdziałania (powstającej w przypadku regularnej waloryzacji o jednolity współczynnik) „przepaści” między świadczeniami emerytalnymi w wyższej i niższej wysokości, nawet jeśli miałaby ona charakter czysto nominalny, a stosunek między poszczególnymi wartościami pozostawałby bez zmian, |
| --- | --- | --- |

2)

Czy zasadę równego traktowania kobiet i mężczyzn (w świetle art. 157 TFUE w związku z art. 5 dyrektywy 2006/54) należy interpretować w ten sposób, że pośrednie nierówne traktowanie takie jak to, które wynika – ewentualnie – z uregulowań dotyczących waloryzacji emerytur w 2018 r., mających zastosowanie w postępowaniach głównych, okaże się uzasadnione również przy uwzględnieniu już wcześniej stosowanych podobnych środków i spowodowanej przez ich skumulowane skutki istotnej straty w stosunku do uwarunkowanej inflacją waloryzacji wartości rzeczywistej świadczeń emerytalnych (w danej sprawie o 25 %), w szczególności

—

w celu przeciwdziałania (powstającej w przypadku regularnej waloryzacji o jednolity współczynnik) „przepaści” między świadczeniami emerytalnymi w wyższej i niższej wysokości, nawet jeśli miałaby ona charakter czysto nominalny, a stosunek między poszczególnymi wartościami pozostawałby bez zmian,

| — | w celu realizacji ogólnego „komponentu socjalnego” w rozumieniu zwiększenia siły nabywczej osób pobierających niższe świadczenia emerytalne, nawet jeśli a) cel ten można by osiągnąć również bez ograniczania waloryzacji świadczeń w wyższej wysokości, a b) ustawodawca nie przewiduje takiego środka w taki sam sposób również w odniesieniu do zwiększania siły nabywczej w ramach waloryzacji inflacyjnej niższych wynagrodzeń czynnych urzędników (kosztem waloryzacji wyższych wynagrodzeń czynnych urzędników) i nie przyjął także uregulowania służącego porównywalnej ingerencji w waloryzację emerytur wypłacanych w ramach pozostałych systemów zabezpieczenia społecznego pracowników (bez udziału państwa), aby (kosztem waloryzacji wyższych emerytur) uzyskać zwiększenie siły nabywczej niższych emerytur, |
| --- | --- |

—

w celu realizacji ogólnego „komponentu socjalnego” w rozumieniu zwiększenia siły nabywczej osób pobierających niższe świadczenia emerytalne, nawet jeśli a) cel ten można by osiągnąć również bez ograniczania waloryzacji świadczeń w wyższej wysokości, a b) ustawodawca nie przewiduje takiego środka w taki sam sposób również w odniesieniu do zwiększania siły nabywczej w ramach waloryzacji inflacyjnej niższych wynagrodzeń czynnych urzędników (kosztem waloryzacji wyższych wynagrodzeń czynnych urzędników) i nie przyjął także uregulowania służącego porównywalnej ingerencji w waloryzację emerytur wypłacanych w ramach pozostałych systemów zabezpieczenia społecznego pracowników (bez udziału państwa), aby (kosztem waloryzacji wyższych emerytur) uzyskać zwiększenie siły nabywczej niższych emerytur,

| — | w celu utrzymania i finansowania „systemu”, mimo że podmiotem zobowiązanym do wypłaty świadczeń emerytalnych urzędników nie jest zakład ubezpieczeń w ramach systemu zorganizowanego w sposób przypominający ubezpieczenie i finansowanego ze składek, lecz państwo federalne jako pracodawca urzędników będących na emeryturze, przy czym świadczenia te wypłacane są jako wynagrodzenie za wyświadczoną pracę, w związku z czym istotne byłyby nie utrzymanie czy też finansowanie systemu, lecz ostatecznie jedynie względy budżetowe, |
| --- | --- |

—

w celu utrzymania i finansowania „systemu”, mimo że podmiotem zobowiązanym do wypłaty świadczeń emerytalnych urzędników nie jest zakład ubezpieczeń w ramach systemu zorganizowanego w sposób przypominający ubezpieczenie i finansowanego ze składek, lecz państwo federalne jako pracodawca urzędników będących na emeryturze, przy czym świadczenia te wypłacane są jako wynagrodzenie za wyświadczoną pracę, w związku z czym istotne byłyby nie utrzymanie czy też finansowanie systemu, lecz ostatecznie jedynie względy budżetowe,

| — | ponieważ samo w sobie stanowi to niezależne uzasadnienie lub (przede wszystkim) z góry wyklucza przyjęcie wystąpienia pośredniej dyskryminacji mężczyzn ze względu na płeć w rozumieniu dyrektywy 2006/54, jeżeli statystycznie istotnie większą liczbę mężczyzn w grupie osób pobierających wyższe świadczenia emerytalne należy uznać za skutek typowego w szczególności w przeszłości braku równości szans kobiet w dziedzinie zatrudnienia i pracy, lub |
| --- | --- |

—

ponieważ samo w sobie stanowi to niezależne uzasadnienie lub (przede wszystkim) z góry wyklucza przyjęcie wystąpienia pośredniej dyskryminacji mężczyzn ze względu na płeć w rozumieniu dyrektywy 2006/54, jeżeli statystycznie istotnie większą liczbę mężczyzn w grupie osób pobierających wyższe świadczenia emerytalne należy uznać za skutek typowego w szczególności w przeszłości braku równości szans kobiet w dziedzinie zatrudnienia i pracy, lub

| — | ponieważ uregulowanie to jest dopuszczalne jako działanie pozytywne w rozumieniu art. 157 ust. 4 TFUE? |
| --- | --- |

—

ponieważ uregulowanie to jest dopuszczalne jako działanie pozytywne w rozumieniu art. 157 ust. 4 TFUE?

---

(1)  Wyrok z dnia 17 maja 1990 r., C-262/88, EU:C:1990:209.

(2)  Dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (Dz.U. 2006, L 204, s. 23)

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/20 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/20

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 3 września 2020 r. – Europejski nakaz aresztowania wydany wobec P; druga strona postępowania: Openbaar Ministerie

(Sprawa C-412/20)

(2020/C 378/24)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Rechtbank Amsterdam

Strony w postępowaniu głównym

Europejski nakaz aresztowania wydany wobec: P

Druga strona postępowania: Openbaar Ministerie

Pytanie prejudycjalne

Czy decyzja ramowa 2002/584/WSiSW (1), art. 19 ust. 1 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej lub art. 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej rzeczywiście stoją na przeszkodzie temu, by wykonujący nakaz organ sądowy wykonał ENA wydany przez sąd wydającego nakaz państwa członkowskiego, w sytuacji, gdy sąd ten nie spełnia – i w chwili wydania ENA także już nie spełniał – wymogów skutecznej ochrony sądowej/skutecznego środka prawnego, ponieważ ustawodawstwo w tymże państwie członkowskim nie gwarantuje niezawisłości tego sądu i w chwili wydawania ENA także już jej nie gwarantowało?

---

(1)  Decyzja ramowa Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, Dz.U. 2002, L 190, s. 1.

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/20 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/20

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance francophone de Bruxelles (Belgia) w dniu 2 września 2020 r. – Państwo belgijskie / LO, OG, SH, MB, JD, OP, Bluetail Flight School SA (BFS)

(Sprawa C-413/20)

(2020/C 378/25)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Tribunal de première instance francophone de Bruxelles

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Państwo belgijskie

Strona pozwana: LO, OG, SH, MB, JD, OP, Bluetail Flight School SA (BFS)

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy pkt 9 dodatku 3 do podczęści A załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 1178/2011 z dnia 3 listopada 2011 r. ustanawiającego wymagania techniczne i procedury administracyjne odnoszące się do załóg w lotnictwie cywilnym zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 (1) pozwala na uwzględnienie przy obliczaniu 115 godzin czasu według wskazań przyrządów, o których mowa w pkt 9 lit. e), godzin szkolenia wykonanych na symulatorze lotu FNPT II (czas ćwiczeń na ziemi według wskazań przyrządów) w zakresie przekraczającym liczbę 15 godzin MCC, o której mowa w pkt 9 lit e) pkt 2, oraz przekraczającym liczbę maksymalną 40 godzin szkolenia w locie według wskazań przyrządów przećwiczonych na FNPT II, o której mowa w pkt 9 lit. e) tiret 3 ppkt (ii), czyli ponad 55 godzin czasu ćwiczeń na ziemi według wskazań przyrządów? |
| --- | --- |

1)

Czy pkt 9 dodatku 3 do podczęści A załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 1178/2011 z dnia 3 listopada 2011 r. ustanawiającego wymagania techniczne i procedury administracyjne odnoszące się do załóg w lotnictwie cywilnym zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 (1) pozwala na uwzględnienie przy obliczaniu 115 godzin czasu według wskazań przyrządów, o których mowa w pkt 9 lit. e), godzin szkolenia wykonanych na symulatorze lotu FNPT II (czas ćwiczeń na ziemi według wskazań przyrządów) w zakresie przekraczającym liczbę 15 godzin MCC, o której mowa w pkt 9 lit e) pkt 2, oraz przekraczającym liczbę maksymalną 40 godzin szkolenia w locie według wskazań przyrządów przećwiczonych na FNPT II, o której mowa w pkt 9 lit. e) tiret 3 ppkt (ii), czyli ponad 55 godzin czasu ćwiczeń na ziemi według wskazań przyrządów?

| 2) | Czy odpowiedź na pytanie pierwsze różni się w zależności od tego, czy godziny wykonane w zakresie przekraczającym wskazane wyżej liczby 15 i 40 godzin są godzinami MCC, czy godzinami innego rodzaju ćwiczeń na symulatorze? |
| --- | --- |

2)

Czy odpowiedź na pytanie pierwsze różni się w zależności od tego, czy godziny wykonane w zakresie przekraczającym wskazane wyżej liczby 15 i 40 godzin są godzinami MCC, czy godzinami innego rodzaju ćwiczeń na symulatorze?

| 3) | W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na powyższe dwa pytania: czy pkt 10 dodatku 3 do podczęści A załącznika I do tego rozporządzenia zezwala na przyznanie licencji CPL (A) po uzupełnieniu szkolenia przez kandydatów na pilotów o wystarczającą liczbę godzin wykonanych w samolocie, bez powtarzania egzaminu praktycznego („skill test”) dotyczącego lotu według wskazań przyrządów? |
| --- | --- |

3)

W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na powyższe dwa pytania: czy pkt 10 dodatku 3 do podczęści A załącznika I do tego rozporządzenia zezwala na przyznanie licencji CPL (A) po uzupełnieniu szkolenia przez kandydatów na pilotów o wystarczającą liczbę godzin wykonanych w samolocie, bez powtarzania egzaminu praktycznego („skill test”) dotyczącego lotu według wskazań przyrządów?

| 4) | W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na powyższe trzy pytania, czy ogólna zasada pewności prawa wymaga ograniczenia w czasie dokonanej przez Trybunał wykładni rozpatrywanego przepisu prawa, na przykład w celu zastosowania jej tylko do tych kandydatów na pilotów, którzy złożyli wniosek o przyznanie licencji CPL (A), czy chociażby rozpoczęli szkolenie w celu uzyskania takiej licencji, po dniu wydania wyroku przez Trybunał? |
| --- | --- |

4)

W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na powyższe trzy pytania, czy ogólna zasada pewności prawa wymaga ograniczenia w czasie dokonanej przez Trybunał wykładni rozpatrywanego przepisu prawa, na przykład w celu zastosowania jej tylko do tych kandydatów na pilotów, którzy złożyli wniosek o przyznanie licencji CPL (A), czy chociażby rozpoczęli szkolenie w celu uzyskania takiej licencji, po dniu wydania wyroku przez Trybunał?

---

(1)  Dz.U. 2011, L 311, s. 1.

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/21 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/21

---

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 8 lipca 2020 r. w sprawie T-110/17, Jiangsu Seraphim Solar System / Komisja, wniesione w dniu 18 września 2020 r. przez Komisję Europejską

(Sprawa C-439/20 P)

(2020/C 378/26)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche, G. Luengo, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: Jiangsu Seraphim Solar System Co. Ltd, Rada Unii Europejskiej

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

| — | uchylenie wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 8 lipca 2020 r. w sprawie T-110/17, Jiangsu Seraphim Solar System Co. Ltd / Komisja; |
| --- | --- |

—

uchylenie wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 8 lipca 2020 r. w sprawie T-110/17, Jiangsu Seraphim Solar System Co. Ltd / Komisja;

| — | odrzucenie skargi wniesionej w pierwszej instancji jako niedopuszczalnej; |
| --- | --- |

—

odrzucenie skargi wniesionej w pierwszej instancji jako niedopuszczalnej;

| — | tytułem żądania ewentualnego: oddalenie skargi wniesionej w pierwszej instancji jako bezpodstawnej; oraz w każdym wypadku |
| --- | --- |

—

tytułem żądania ewentualnego: oddalenie skargi wniesionej w pierwszej instancji jako bezpodstawnej; oraz w każdym wypadku

| — | obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania odwoławczego i postępowania w pierwszej instancji. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania odwoławczego i postępowania w pierwszej instancji.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie odwołania wnosząca je podnosi następujące cztery zarzuty.

Po pierwsze, Sąd naruszył prawo w zakresie dopuszczalności i skuteczności skargi wniesionej w pierwszej instancji.

Po drugie, Sąd naruszył prawo w zakresie uznania pobrania ceł za dokonane „z mocą wsteczną”.

Po trzecie, Sąd dokonał błędnej interpretacji art. 8 ust. 1, 9 i 10 oraz art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 (1) i art. 13 ust. 1, 9 i 10 oraz art. 16 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 597/2009 (2), uznając za niemożliwe pobranie ceł od przywozów, które naruszyły zobowiązanie.

Po czwarte, Sąd dokonał błędnej interpretacji art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 i art. 24 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 597/2009, uznając, że Rada nie miała podstawy prawnej do ustanowienia, że gdy Komisja unieważnia fakturę w ramach zobowiązania, należy pobrać cło.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009, L 343, s. 51).

(2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 597/2009 z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009, L 188, s. 93).

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/22 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/22

---

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 8 lipca 2020 r. w sprawie T-110/17, Jiangsu Seraphim Solar System / Komisja, wniesione w dniu 21 września 2020 r. przez Radę Unii Europejskiej

(Sprawa C-441/20 P)

(2020/C 378/27)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: H. Marcos Fraile, pełnomocnik, N. Tuominen, adwokat)

Druga strona postępowania: Jiangsu Seraphim Solar System Co. Ltd, Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

| — | uchylenie zaskarżonego wyroku; |
| --- | --- |

—

uchylenie zaskarżonego wyroku;

| — | odrzucenie wniesionej w pierwszej instancji skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia; oraz |
| --- | --- |

—

odrzucenie wniesionej w pierwszej instancji skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia; oraz

| — | obciążenie strony skarżącej poniesionymi przez Radę kosztami postępowania w pierwszej instancji oraz postępowania odwoławczego. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony skarżącej poniesionymi przez Radę kosztami postępowania w pierwszej instancji oraz postępowania odwoławczego.

Tytułem żądania ewentualnego:

| — | przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania; |
| --- | --- |

—

przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

| — | rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. |
| --- | --- |

—

rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

Zarzuty i główne argumenty

Po pierwsze, Sąd naruszył prawo, orzekając, że skarga jest dopuszczalna.

Strona skarżąca powinna wykazać legitymację procesową na podstawie art. 263 TFUE, w szczególności bezpośrednie oddziaływanie oraz interes prawny w odniesieniu do art. 2 zaskarżonego rozporządzenia (1). Cła antydumpingowe, należne jako skutek prawny unieważnienia faktur, podlegają zapłacie krajowym organom celnym nie przez stronę skarżącą, lecz przez inną spółkę, Seraphim Solar System GmbH. Rada uważa zatem, że strona skarżąca nie wykazała istnienia bezpośredniego oddziaływania oraz interesu prawnego, a Sąd popełnił błąd, uznając, że zostało to przez nią wykazane.

Ponadto, strona skarżąca nie może, ze względu na upływ terminu przedawnienia, podnieść zarzutu niezgodności z prawem na podstawie art. 277 TFUE zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wynikającym z wyroków w sprawach TWD Textilwerke Deggendorf i Nachi Europe.

Wreszcie, kwestia dopuszczalności skarg przeciwko rozporządzeniu nr 1238/2013 (2) i rozporządzeniu nr 1239/2013 (3) jest całkowicie jasna również w świetle wyroku w sprawie SolarWorld, w którym orzeczono, że art. 3 rozporządzenia nr 1238/2013 oraz art. 2 rozporządzenia nr 1239/2013 nie mogą zostać oddzielone od reszty tych aktów.

Po drugie, Sąd naruszył prawo, uznając, że art. 8 i 13 rozporządzeń podstawowych „wyczerpują” możliwość pobrania ceł od przywozów, które naruszyły zobowiązanie, oraz że jakiekolwiek inne podejście prowadzi do uznania pobrania ceł jako dokonanego „z mocą wsteczną”.

Stanowisko Sądu opiera się na błędnym rozumieniu rozporządzeń podstawowych. Artykuł 10 ust. 5 i art. 16 ust. 5 rozporządzeń podstawowych dotyczą w zasadzie skutków stwierdzenia, że zobowiązanie zostało naruszone. Jest to równoznaczne z „mocą wsteczną w rozumieniu rozporządzeń podstawowych”, czyli nałożeniem ostatecznych ceł antydumpingowych/wyrównawczych nie później niż 90 dni od zastosowania środków tymczasowych do przywozów podlegających rejestracji zgodnie z art. 14 ust. 5 i art. 24 ust. 5 rozporządzeń podstawowych.

Rozpatrywana sytuacja, czyli naruszenie zobowiązania i tego skutki, ma wyraźnie inny charakter. Jedynym ograniczeniem przewidzianym przez art. 10 ust. 5 i art. 16 ust. 5 rozporządzeń podstawowych jest to, że takiego pobrania z mocą wsteczną nie należy stosować do przywozu dokonanego w ciągu 90-dniowego okresu przed naruszeniem lub wycofaniem zobowiązania.

Ponadto nie może istnieć moc wsteczna, gdy cła zostają nałożone od początku i przewiduje się jedynie wyjątek od ich pobrania. Poprzez zobowiązanie producent eksportujący unika bowiem stosowania rozpatrywanych ceł, jeżeli przesłanki w tym zakresie są spełnione. Niemniej dług celny powstanie, gdy zgłaszający zdecyduje o dopuszczeniu towarów do swobodnego obrotu, czyli bez pobrania cła antydumpingowego, i okaże się, że naruszono jeden lub kilka warunków tego zobowiązania.

Po trzecie, Sąd naruszył prawo, uznając, że art. 14 ust. 1 i art. 24 ust. 1 rozporządzeń podstawowych nie upoważniają Radę do ustanowienia systemu monitorowania zobowiązań obejmującego unieważnianie faktur.

Artykuł 14 ust. 1 i art. 24 ust. 1 rozporządzeń podstawowych przyznają Radzie bardzo szerokie uprawnienia przy przyjmowaniu rozporządzenia nakładającego cła, jak wyjaśnił Trybunał Sprawiedliwości w sprawie Deichmann. Dlatego też Sąd naruszył prawo, uznając, że Rada nie ma uprawnienia do ustanowienia systemu monitorowania zobowiązań obejmującego unieważnianie faktur.

Stanowisko Sądu jest sprzeczne z zamiarem prawodawcy. W prawie Unii brak jest uzasadnienia dla takiej daleko idącej ochrony podmiotu gospodarczego, który narusza dobrowolnie podjęte przez niego zobowiązania oraz, jak w niniejszej sprawie, nie kwestionuje nawet istnienia tych naruszeń. Stanowisko to jest również bardziej rygorystyczne niż to co jest wymagane na podstawie prawa Światowej Organizacji Handlu (WTO), więc stawia Unię w sytuacji mniej korzystnej w porównaniu z partnerami handlowymi innych członków WTO.

Dodatkowo, zaskarżony wyrok sprawia, że zobowiązania stają się nieproporcjonalnie ryzykowne dla Komisji. Podjęcie zobowiązań niesie ze sobą ryzyko po stronie Unii, jak i trudności w monitorowaniu porozumienia. Podstawowym obowiązkiem strony przyjmującej zobowiązanie jest w rzeczywistości współpraca z Komisją i zapewnienie w ten sposób sprawnego monitorowania właściwego spełnienia zobowiązania. Bez tej gwarancji Komisja byłaby pozostawiona z całym ryzykiem, podczas gdy każdy, kto naruszył zobowiązanie, mógłby zachować wszelkie korzyści uzyskane w wyniku naruszenia. Interpretacja ta mija się także z celem skutecznej ochrony przemysłu Unii przed wyrządzającym szkodę dumpingiem/subsydiowaniem, które są (ewentualnie) niwelowane poprzez zobowiązanie.

---

(1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 2016/2146 z dnia 7 grudnia 2016 r. w sprawie wycofania przyjęcia zobowiązania w odniesieniu do dwóch producentów eksportujących zgodnie z decyzją wykonawczą 2013/707/UE potwierdzającą przyjęcie zobowiązania złożonego w związku z postępowaniem antydumpingowym i postępowaniem antysubsydyjnym dotyczącym przywozu modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej na okres obowiązywania środków ostatecznych (Dz.U. 2016, L 333, s. 4).

(2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1238/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2013, L 325, s. 1).

(3)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1239/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. nakładające ostateczne cło wyrównawcze na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2013, L 325, s. 66).

---

Sąd

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/25 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/25

---

Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Włochy / Komisja

(Sprawa T-437/16) (1)

(System językowy - Ogłoszenie o konkursie otwartym celem naboru administratorów w dziedzinie audytu - Znajomość języków - Ograniczenie wyboru drugiego języka konkursu do angielskiego, francuskiego i niemieckiego - Język wykorzystywany do komunikacji - Rozporządzenie nr 1 - Artykuł 1d ust. 1, art. 27 i art. 28 lit. f) regulaminu pracowniczego - Dyskryminacja ze względu na język - Względy uzasadniające - Interes służby - Proporcjonalność)

(2020/C 378/28)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik; wspierana przez P. Gentiliego, avvocato dello Stato)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara i D. Milanowska, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stroną skarżącą: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: L. Aguilera Ruiz, pełnomocnik)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/322/16 mającego na celu stworzenie list rezerwy kadrowej administratorów w dziedzinie audytu (AD 5/AD 7) (Dz.U. 2016, C 171 A, s. 1)

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/322/16 w celu stworzenia list rezerwy kadrowej administratorów w dziedzinie audytu (AD 5/AD 7). |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/322/16 w celu stworzenia list rezerwy kadrowej administratorów w dziedzinie audytu (AD 5/AD 7).

| 2) | Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Republikę Włoską. |
| --- | --- |

2)

Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Republikę Włoską.

| 3) | Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 371 z 10.10.2016.

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/25 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/25

---

Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Słowenia / Komisja

(Sprawa T-626/17) (1)

(Rolnictwo - Rozporządzenie (UE) nr 1308/2013 - Nazwy pochodzenia w sektorze wina - Etykietowanie win - Wskazanie nazwy odmiany winorośli do produkcji wina zawierającej chronioną nazwę pochodzenia lub składającej się z niej - Zakaz - Odstępstwo - Rozporządzenie delegowane (UE) 2017/1353 - Dodanie nazwy odmiany winorośli do produkcji wina „teran” do wykazu zawartego w części A załącznika XV do rozporządzenia (WE) nr 607/2009 - Skutek wsteczny od daty przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii - Słoweńska chroniona nazwa pochodzenia „Teran” - Pewność prawa - Uzasadnione oczekiwania - Proporcjonalność - Prawo własności - Akt dotyczący warunków przystąpienia Chorwacji do Unii - Porozumienie międzyinstytucjonalne w sprawie lepszego stanowienia prawa - Równowaga instytucjonalna)

(2020/C 378/29)

Język postępowania: słoweński

Strony

Strona skarżąca: Republika Słowenii (przedstawiciele: V. Klemenc i T. Mihelič Žitko, pełnomocniczki, które wspierał R. Knaak, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Eggers, I. Galindo Martín i B. Rous Demiri, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Chorwacji (przedstawiciele: G. Vidović Mesarek, pełnomocniczka, którą wspierał I. Ćuk, adwokat)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2017/1353 z dnia 19 maja 2017 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 607/2009 w odniesieniu do odmian winorośli [do produkcji wina] i ich synonimów, które można umieszczać na etykietach win (Dz.U. 2017, L 190, s. 5).

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Republika Słowenii pokrywa własne koszty, jak również koszty poniesione przez Komisję Europejską. |
| --- | --- |

2)

Republika Słowenii pokrywa własne koszty, jak również koszty poniesione przez Komisję Europejską.

| 3) | Republika Chorwacji pokrywa własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Republika Chorwacji pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 392 z 20.11.2017.

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/26 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/26

---

Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Kerkosand/Komisja

(Sprawa T-745/17) (1)

(Pomoc państwa - Pomoc przeznaczona na projekt inwestycyjny w zachodniej Słowacji - Regionalna pomoc inwestycyjna - Odrzucenie skargi do Komisji - Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń - Warunki wyłączenia - Artykuł 14 rozporządzenia (UE) nr 651/2014 - Zakres uprawnień kontrolnych Komisji - Wytyczne w sprawie pomocy regionalnej na lata 2014 – 2020 - Pojęcie MŚP - Artykuł 3 ust. 2 i 3 załącznika I do rozporządzenia nr 651/2014 - Dane wykorzystywane do określania liczby personelu i kwot finansowych oraz okresy referencyjne - Artykuł 4 załącznika I do rozporządzenia nr 651/2014 - Wątpliwości co do zgodności pomocy z rynkiem wewnętrznym - Artykuł 4 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2015/1589 - Poważne trudności)

(2020/C 378/30)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Kerkosand spol. s r. o. (Šajdíkove Humence, Słowacja) (przedstawiciele: adwokaci A. Rosenfeld i C. Holtmann)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Blanck i A. Bouchagiar, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2017) 5050 final z dnia 20 lipca 2017 r. dotyczącej pomocy inwestycyjnej na rzecz słowackiego producenta piasku krzemionkowego NAJPI a. s. [SA.38121 (2016/FC) – Słowacja] (Dz.U. 2017, C 336, s. 1).

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2017) 5050 final z dnia 20 lipca 2017 r. dotyczącej pomocy inwestycyjnej na rzecz słowackiego producenta piasku krzemionkowego NAJPI a. s. [SA.38121 (2016/FC) – Słowacja]. |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2017) 5050 final z dnia 20 lipca 2017 r. dotyczącej pomocy inwestycyjnej na rzecz słowackiego producenta piasku krzemionkowego NAJPI a. s. [SA.38121 (2016/FC) – Słowacja].

| 2) | Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 42 z 5.2.2018.

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/27 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/27

---

Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Société générale / EBC

(Sprawa T-143/18) (1)

(Polityka gospodarcza i pieniężna - Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi - Składki na rzecz systemu gwarancji depozytów lub jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w postaci nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty - Zadania powierzone EBC - Szczególne uprawnienia nadzorcze EBC - Artykuł 4 ust. 1 lit. f), art. 16 ust. 1 lit. c) i art. 16 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 - Środek nakładający obowiązek odliczenia skumulowanej kwoty wartości nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty od kapitału podstawowego Tier I - Brak przeprowadzenia indywidualnego przeglądu)

(2020/C 378/31)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Société générale (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon)

Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: E. Koupepidou, R. Bax i F. Bonnard, pełnomocnicy)

Przedmiot

Skarga oparta na art. 263 TFUE i zmierzająca do stwierdzenia częściowej nieważności, po pierwsze, decyzji EBC ECB/SSM/2017-O2RNE8IBXP4R0TD8PU41/174 z dnia 19 grudnia 2017 r., a po drugie, decyzji EBC ECB-SSM-2019-FRSOG-10 z dnia 14 lutego 2019 r.

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność pkt 5 decyzji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) ECB/SSM/2017-O2RNE8IBXP4R0TD8PU41/174 z dnia 19 grudnia 2017 r., a także art. 3 załącznika A do niej oraz pkt 5 decyzji EBC ECB-SSM-2019-FRSOG-10 z dnia 14 lutego 2019 r. i art. 3 załącznika do niej, w zakresie w jakim dotyczą Société générale. |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność pkt 5 decyzji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) ECB/SSM/2017-O2RNE8IBXP4R0TD8PU41/174 z dnia 19 grudnia 2017 r., a także art. 3 załącznika A do niej oraz pkt 5 decyzji EBC ECB-SSM-2019-FRSOG-10 z dnia 14 lutego 2019 r. i art. 3 załącznika do niej, w zakresie w jakim dotyczą Société générale.

| 2) | EBC zostaje obciążony kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

EBC zostaje obciążony kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 161 z 7.5.2018.

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/27 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/27

---

Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – BNP Paribas / EBC

(Sprawy połączone T-150/18 i T-345/18) (1)

(Polityka gospodarcza i pieniężna - Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi - Składki na rzecz systemu gwarancji depozytów lub jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w postaci nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty - Zadania powierzone EBC - Szczególne uprawnienia nadzorcze EBC - Artykuł 4 ust. 1 lit. f), art. 16 ust. 1 lit. c) i art. 16 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 - Środek nakładający obowiązek odliczenia skumulowanej kwoty wartości nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty od kapitału podstawowego Tier I - Brak przeprowadzenia indywidualnego przeglądu)

(2020/C 378/32)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: BNP Paribas (Paryż, Francja) (przedstawiciele: A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon, avocats)

Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: E. Koupepidou, R. Bax i F. Bonnard, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji EBC: ECB/SSM/2017-R0MUWSFPU8MPRO8K5P83/248 z dnia 19 grudnia 2017 r., ECB-SSM-2018-FRBNP-17 z dnia 26 kwietnia 2018 r. oraz ECB-SSM-2019-FRBNP-12 z dnia 14 lutego 2019 r.

Sentencja

| 1) | Sprawy T-150/18 i T-345/18 zostają połączone do celów wydania niniejszego wyroku. |
| --- | --- |

1)

Sprawy T-150/18 i T-345/18 zostają połączone do celów wydania niniejszego wyroku.

| 2) | Stwierdzona zostaje nieważność pkt 9.1-9.3 decyzji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) ECB/SSM/2017-R0MUWSFPU8MPRO8K5P83/248 z dnia 19 grudnia 2017 r., pkt 9.1-9.3 decyzji EBC ECB-SSM-2018-FRBNP-17 z dnia 26 kwietnia 2018 r. oraz pkt 8.1-8.4 decyzji EBC SSM-2019-FRBNP-12 z dnia 14 lutego 2019 r. |
| --- | --- |

2)

Stwierdzona zostaje nieważność pkt 9.1-9.3 decyzji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) ECB/SSM/2017-R0MUWSFPU8MPRO8K5P83/248 z dnia 19 grudnia 2017 r., pkt 9.1-9.3 decyzji EBC ECB-SSM-2018-FRBNP-17 z dnia 26 kwietnia 2018 r. oraz pkt 8.1-8.4 decyzji EBC SSM-2019-FRBNP-12 z dnia 14 lutego 2019 r.

| 3) | EBC zostaje obciążony kosztami postępowania. |
| --- | --- |

3)

EBC zostaje obciążony kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 161 z 7.5.2018.

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/28 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/28

---

Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Grecja / Komisja

(Sprawa T-46/19) (1)

(EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - System pomocy obszarowej - Pojęcie „trwałych użytków zielonych” - Artykuł 4 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 - Zintegrowany system zarządzania i kontroli - Kontrole kluczowe - Rozporządzenie nr 1306/2013 - Obowiązek uzasadnienia)

(2020/C 378/33)

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: G. Kanellopoulos, E. Leftheriotou i A. Vasilopoulou, pełnomomocnicy)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Konstantinidis, J. Aquilina i A. Sauka, pełnomocnicy)

Przedmiot

Przedstawione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2018/1841 z dnia 16 listopada 2018 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2018, L 298, s. 34), w zakresie, w jakim dotyczy ona wydatków poniesionych przez Republikę Grecką.

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2018/1841 z dnia 16 listopada 2018 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w zakresie, w jakim na Republikę Grecką nałożono w niej wynoszącą 2 % zryczałtowaną korektę w sektorze pomocy bezpośredniej niezwiązanej z produkcją, w kwocie 12 342 563,07 EUR w odniesieniu do roku budżetowego 2016 i w kwocie 12 060 282,13 EUR w odniesieniu do roku budżetowego 2017. |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2018/1841 z dnia 16 listopada 2018 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w zakresie, w jakim na Republikę Grecką nałożono w niej wynoszącą 2 % zryczałtowaną korektę w sektorze pomocy bezpośredniej niezwiązanej z produkcją, w kwocie 12 342 563,07 EUR w odniesieniu do roku budżetowego 2016 i w kwocie 12 060 282,13 EUR w odniesieniu do roku budżetowego 2017.

| 2) | W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

2)

W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

| 3) | Komisja Europejska i Republika Grecka pokrywają własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Komisja Europejska i Republika Grecka pokrywają własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 93 z 11.3.2019.

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/29 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/29

---

Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Casual Dreams / EUIPO – López Fernández (Dayaday)

(Sprawa T-50/19) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Dayaday - Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe DAYADAY i dayaday - Względne podstawy odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001) - Renoma - Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego)

(2020/C 378/34)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Casual Dreams, SLU (Manresa, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A.B. Padial Martínez)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: H. O'Neill, pełnomocnik)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Miguel Ángel López Fernández (Fuensalida, Hiszpania)

Przedmiot

Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 listopada 2018 r. (sprawa R 2097/2018-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Casual Dreams a M.Á. Lópezem Fernándezem.

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 16 listopada 2018 r. (sprawa R 2097/2018-5) w zakresie, w jakim dotyczy ona następujących towarów:






  — | „okularów polaryzacyjnych”, „gogli zimowych”, „okularów dla rowerzystów”, „okularów ochronnych do uprawiania sportu”, „gogli do pływania”, ujętych w klasie 9; |
| --- | --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 16 listopada 2018 r. (sprawa R 2097/2018-5) w zakresie, w jakim dotyczy ona następujących towarów:

—

„okularów polaryzacyjnych”, „gogli zimowych”, „okularów dla rowerzystów”, „okularów ochronnych do uprawiania sportu”, „gogli do pływania”, ujętych w klasie 9;

| — | „ściereczek toaletowych [do mycia się]”, „wyrobów tekstylnych i substytutów wyrobów tekstylnych”, „tkanin”, „tkanin nieujętych w innych klasach”, ujętych w klasie 24. |
| --- | --- |

—

„ściereczek toaletowych [do mycia się]”, „wyrobów tekstylnych i substytutów wyrobów tekstylnych”, „tkanin”, „tkanin nieujętych w innych klasach”, ujętych w klasie 24.

| 2) | W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

2)

W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

| 3) | Każda ze stron pokrywa własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Każda ze stron pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 103 z 18.3.2019.

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/30 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/30

---

Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Kludi / EUIPO – Adlon Brand (ADLON)

(Sprawa T-144/19) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ADLON - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy ADLON - Dowód renomy wcześniejszego znaku towarowego - Zasada 19 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 [obecnie art. 7 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625] - Stosowanie prawa w czasie - Nieprzedstawienie dokumentów w odpowiednim terminie - Uznanie przysługujące izbie odwoławczej - Artykuł 95 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Względna podstawa odmowy rejestracji - Naruszenie renomy - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/001 - Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego)

(2020/C 378/35)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Kludi GmbH & Co. KG (Menden, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Zafar)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Fischer i D. Walicka, pełnomocnicy)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Adlon Brand GmbH & Co. KG (Düren, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci P. Baronikians, E. Saarmann i N. Dimmler)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 listopada 2018 r. (sprawa R 1500/2018-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Adlon Brand a Kludi.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Kludi GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Kludi GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 139 z 15.4.2019.

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/30 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/30

---

Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Glaxo Group/EUIPO (odcień koloru fioletowego)

(Sprawa T-187/19) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie unijnego znaku towarowego tworzonego przez odcień koloru fioletowego - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001)

(2020/C 378/36)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Glaxo Group Ltd (Brentford, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Malynicz, QC, S. Baran, barrister i R. Jacob, solicitor)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: S. Hanne i H. O’Neill, pełnomocnicy)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 stycznia 2019 r. (sprawa R 1870/2017-1), dotyczącą wniosku o rejestrację oznaczenia tworzonego przez odcień koloru fioletowego jako unijnego znaku towarowego.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Glaxo Group Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Glaxo Group Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 172 z 20.5.2019.

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/31 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/31

---

Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Gothe i Kunz / EUIPO – Aldi Einkauf (FAIR ZONE)

(Sprawa T-589/19) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego FAIR ZONE - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy FAIR - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

(2020/C 378/37)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Oliver Gothe (Kolonia, Niemcy) i Martin Kunz (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat K. Kruse)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG (Essen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Lützenrath, U. Rademacher, C. Fürsen, i M. Minkner)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 lipca 2019 r. (sprawa R 2253/2018-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Aldi Einkauf z jednej strony a O. Gothem i M. Kunzem z drugiej strony.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Oliver Gothe i Martin Kunz zostają obciążeni kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Oliver Gothe i Martin Kunz zostają obciążeni kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 337 z 7.10.2019.

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/31 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/31

---

Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Daw/EUIPO (SOS Innenfarbe)

(Sprawa T-625/19) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SOS Innenfarbe - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru opisowego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001)

(2020/C 378/38)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Daw SE (Ober-Ramstadt, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Haberl)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik).

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 lipca 2019 r. (sprawa R 277/2019-4), dotyczącą zgłoszenia oznaczenia słownego SOS Innenfarbe jako znaku towarowego Unii Europejskiej.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Daw SE zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Daw SE zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 372 z 4.11.2019.

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/32 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/32

---

Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Novomatic / EUIPO – Brouwerij Haacht (PRIMUS)

(Sprawa T-669/19) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego PRIMUS - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy PRIMUS - Wcześniejszy słowny znak towarowy Beneluksu PRIMUS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Naruszenie renomy - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001)

(2020/C 378/39)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Novomatic AG (Gumpoldskirchen, Austria) (przedstawiciel: adwokat W. Mosing)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Brouwerij Haacht NV (Boortmeerbeek, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci G. Glas i E. Taelman)

Przedmiot

Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 lipca 2020 r. (sprawa R 2528/2018-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Brouwerij Haacht a Novomatic.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Novomatic AG zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Novomatic AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 399 z 25.11.2019.

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/33 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/33

---

Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Sumol + Compal Marcas / EUIPO – Jacob (Dr. Jacob’s essentials)

(Sprawa T-879/19) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Dr. Jacob’s essentials - Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy COMPAL ESSENCIAL - Wcześniejsze graficzne międzynarodowe i krajowe znaki towarowe FRUTA essencial, COMPAL essencial i Compal FRUTA essencial - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

(2020/C 378/40)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Sumol + Compal Marcas, SA (Carnaxide, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat A. de Sampaio)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Söder i V. Ruzek, pełnomocnicy).

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Ludwig Manfred Jacob (Heidesheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat W. Berlit)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 października 2019 r. (sprawa R 1025/2019-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Sumol + Compal Marcas a L. Jacobem.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Sumol + Compal Marcas, SA, zostaje obciążona kosztami niniejszego postępowania. |
| --- | --- |

2)

Sumol + Compal Marcas, SA, zostaje obciążona kosztami niniejszego postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 61 z 24.2.2020.

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/33 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/33

---

Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Klose/EUIPO (Przedstawienie prostokąta z trzema kolorowymi segmentami)

(Sprawa T-81/20) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego prostokąt z trzema kolorowymi segmentami - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

(2020/C 378/41)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Anne-Marie Klose (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat I. Seher)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Söder, pełnomocnik)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 grudnia 2019 r. (sprawa R 1955/2019-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego przedstawiającego prostokąt z trzema kolorowymi segmentami jako unijnego znaku towarowego.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Anne-Marie Klose zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Anne-Marie Klose zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 114 z 6.4.2020.

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/34 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/34

---

Wyrok Sądu z dnia 2 września 2020 r. – IR / Komisja

(Sprawa T-131/20) (1)

(Służba publiczna - Urzędnicy - Prawa i obowiązki urzędnika - Oddelegowanie w interesie służby - Artykuł 37 akapit pierwszy lit. a) tiret pierwsze regulaminu pracowniczego - Artykuł 38 regulaminu pracowniczego - Odmowa przedłużenia oddelegowania - Obowiązek dbałości - Prawo do obrony)

(2020/C 378/42)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: IR (przedstawiciele: adwokaci S. Pappas i A. Pappas)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Bohr i I. Melo Sampaio, pełnomocnicy)

Przedmiot

Skarga na podstawie art. 270 TFUE o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Komisji z dnia 2 lipca 2019 r. oddalającej wniosek Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (Cedefop) o przedłużenie okresu oddelegowania skarżącego w ramach jego służb o kolejny rok i, po drugie, decyzji z dnia 23 stycznia 2020 r. oddalającej zażalenie skarżącego na decyzję z dnia 2 lipca 2019 r.

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 2 lipca 2019 r. oddalającej wniosek Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (Cedefop) o przedłużenie okresu oddelegowania IR w ramach jego służb o kolejny rok. |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 2 lipca 2019 r. oddalającej wniosek Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (Cedefop) o przedłużenie okresu oddelegowania IR w ramach jego służb o kolejny rok.

| 2) | Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 161 z 11.5.2020.

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/34 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/34

---

Postanowienie Sądu z dnia 10 września 2020 r. – ADESO/Komisja

(Sprawa T-529/19) (1)

(Skarga o stwierdzenie nieważności - Umowy o udzielenie dotacji dotyczące projektów „Your Environment is Your Life” i „Social Safety Net for Poor and Vulnerable Households in Northern Regions of Somalia/Somaliland Phase II” - Koszty niekwalifikowalne - Noty obciążeniowe - Pismo potwierdzające - Status aktu zaskarżalnego - Umowny charakter sporu - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Akt wpisujący się w ramy czysto umowne, z którymi jest nierozerwalnie związany - Niedopuszczalność)

(2020/C 378/43)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: African Development Solutions (ADESO) (Nairobi, Kenia) (przedstawiciel: adwokat R. Martens)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Estrada de Solà, M. Ilkova i A. Katsimerou, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji zawartej jakoby w piśmie z dnia 10 maja 2019 r. dotyczącym odzyskania pewnych kwot wypłaconych w ramach umów o udzielenie dotacji dotyczących projektów „Your Environment is Your Life” (FED/2013/313–770) i „Social Safety Net for Poor and Vulnerable Households in Northern Regions of Somalia/Somaliland Phase II” (FED/2013/316–291).

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

| 2) | African Development Solutions (ADESO) zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

African Development Solutions (ADESO) zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 357 z 21.10.2019.

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/35 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/35

---

Postanowienie Sądu z dnia 9 września 2020 r. – IMG / Komisja

(Sprawa T-645/19) (1)

(Skarga o stwierdzenie nieważności - Współpraca na rzecz rozwoju - Wykonywanie budżetu Unii w ramach zarządzania pośredniego - Wykonanie wyroku Trybunału - Pismo Komisji, w którym żąda ona przedłożenia określonych dokumentów - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Akt przygotowawczy - Niedopuszczalność - Skarga o odszkodowanie - Ścisły związek z żądaniami skargi o stwierdzenie nieważności - Zawisłość sporu - Niedopuszczalność - Uchybienie wymogom formalnym - Artykuł 76 lit. d) regulaminu postępowania - Oczywista niedopuszczalność)

(2020/C 378/44)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: International Management Group (IMG) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i J.-Y. de Cara)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz i J. Norris, pełnomocnicy)

Przedmiot

Po pierwsze, oparte na art. 263 TFUE żądanie mające na celu stwierdzenie nieważności pisma Komisji z dnia 18 lipca 2019 r., którym Komisja, w ramach wykonywania wyroku z dnia 31 stycznia 2019 r. International Management Group/Commission (C-183/17 P i C-184/17 P, EU:C:2019:78), wzywa skarżącą do przedłożenia określonych dokumentów, a po drugie, oparte na art. 268 TFUE żądanie mające na celu uzyskanie naprawienia szkody, której skarżąca miała doznać z powodu tego pisma i decyzji Komisji, których nieważność stwierdzono rzeczonym wyrokiem.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje odrzucona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje odrzucona.

| 2) | International Management Group (IMG) zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

International Management Group (IMG) zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 399 z 25.11.2019.

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/36 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/36

---

Postanowienie Sądu z dnia 25 sierpnia 2020 r. – Frank Recruitment Group Services / EUIPO – Pearson (PEARSON FRANK)

(Sprawa T-735/19) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie zgłoszenia do rejestracji - Umorzenie postępowania)

(2020/C 378/45)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Frank Recruitment Group Services Ltd (Newcastle upon Tyne, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: J. Dennis, solicitor)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik).

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Pearson Plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 sierpnia 2019 r. (sprawa R 1884/2018-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Pearson Plc a Frank Recruitment Group Services Ltd.

Sentencja

| 1) | Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone. |
| --- | --- |

1)

Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

| 2) | Frank Recruitment Group Services Ltd i Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) zostają obciążeni własnymi kosztami. |
| --- | --- |

2)

Frank Recruitment Group Services Ltd i Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) zostają obciążeni własnymi kosztami.

---

(1)  Dz.U. C 432 z 23.12.2019.

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/36 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/36

---

Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2020 r. – TrekStor / EUIPO – Zagg (Pokrowce ochronne na sprzęt komputerowy)

(Sprawa T-512/20)

(2020/C 378/46)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: TrekStor GmbH (Lorsch, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Spieker, A. Schönfleisch i N. Willich)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Zagg Inc. (Salt Lake City, Utah, Stany Zjednoczone)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego wzoru: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 1 253 876-0001

Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 czerwca 2020 r. w sprawie R 294/2019-3

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | nakazanie EUIPO unieważnienia prawa do spornego wzoru zgodnie z art. 25 ust. 1 lit. f) rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002. |
| --- | --- |

—

nakazanie EUIPO unieważnienia prawa do spornego wzoru zgodnie z art. 25 ust. 1 lit. f) rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002.

Podniesiony zarzut

| — | Naruszenie art. 25 ust. 1 lit. f) rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 25 ust. 1 lit. f) rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002.

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/37 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/37

---

Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2020 r. – Carpatair / Komisja

(Sprawa T-522/20)

(2020/C 378/47)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Carpatair SA (Temesz, Rumunia) (przedstawiciele: adwokaci J. Rivas Andrés i A. Manzaneque Valverde)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o pomocy państwa SA.31662 – C/2011 (ex NN/2011) – wdrożonej przez Rumunię na rzecz międzynarodowego portu lotniczego w Timişoarze – Wizz Air; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o pomocy państwa SA.31662 – C/2011 (ex NN/2011) – wdrożonej przez Rumunię na rzecz międzynarodowego portu lotniczego w Timişoarze – Wizz Air;

| — | obciążenie Komisji Europejskiej kosztami poniesionymi przez skarżącą. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji Europejskiej kosztami poniesionymi przez skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego naruszenia prawa w zaskarżonej decyzji w odniesieniu do selektywnego charakteru Zbioru Informacji Lotniczych (AIP) z 2010 r.






  — | Jak uznały sądy rumuńskie, zniżki zawarte w AIP z 2010 r. skutkowały przyznaniem pomocy państwa Wizz Air w porcie lotniczym w Timişoarze. |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego naruszenia prawa w zaskarżonej decyzji w odniesieniu do selektywnego charakteru Zbioru Informacji Lotniczych (AIP) z 2010 r.

—

Jak uznały sądy rumuńskie, zniżki zawarte w AIP z 2010 r. skutkowały przyznaniem pomocy państwa Wizz Air w porcie lotniczym w Timişoarze.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych oraz naruszenia prawa w odniesieniu do stwierdzenia, że uzgodnienia między operatorem portu lotniczego a Wizz Air nie przysporzyły nienależnej korzyści Wizz Air.






  — | Po pierwsze, zachowanie operatora portu lotniczego nie było porównywalne z zachowaniem podmiotu prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej. Po drugie, Komisja błędnie oceniła uzgodnienia jako odosobnione okoliczności i nie wzięła pod uwagę elementów o decydującym znaczeniu dla kryterium podmiotu prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej. Przewidywalny rozwój w chwili przyjęcia uzgodnień prowadził do skutków, które nie były korzystne dla operatora portu lotniczego średnio- i długoterminowo. |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych oraz naruszenia prawa w odniesieniu do stwierdzenia, że uzgodnienia między operatorem portu lotniczego a Wizz Air nie przysporzyły nienależnej korzyści Wizz Air.

—

Po pierwsze, zachowanie operatora portu lotniczego nie było porównywalne z zachowaniem podmiotu prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej. Po drugie, Komisja błędnie oceniła uzgodnienia jako odosobnione okoliczności i nie wzięła pod uwagę elementów o decydującym znaczeniu dla kryterium podmiotu prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej. Przewidywalny rozwój w chwili przyjęcia uzgodnień prowadził do skutków, które nie były korzystne dla operatora portu lotniczego średnio- i długoterminowo.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa ze względu na niedochowanie przez Komisję obowiązku staranności w odniesieniu do twierdzenia skarżącej dotyczącego dyskryminacji cenowej w porcie lotnicznym w Timişoarze. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa ze względu na niedochowanie przez Komisję obowiązku staranności w odniesieniu do twierdzenia skarżącej dotyczącego dyskryminacji cenowej w porcie lotnicznym w Timişoarze.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest obarczona naruszeniem prawa z uwagi nieuwzględnienie pomocy państwa udzielonej Wizz Air za pośrednictwem obniżonej opłaty za ochronę. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest obarczona naruszeniem prawa z uwagi nieuwzględnienie pomocy państwa udzielonej Wizz Air za pośrednictwem obniżonej opłaty za ochronę.

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/38 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/38

---

Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2020 r. – Jushi Egypt for Fiberglass Industry / Komisja

(Sprawa T-540/20)

(2020/C 378/48)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Jushi Egypt for Fiberglass Industry SAE (Ain Sukhna, Egipt) (przedstawiciele: B. Servais i V. Crochet, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) – skarga na podstawie art. 263 ust. 4 TFEU o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/870 z dnia 24 czerwca 2020 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła wyrównawczego nałożonego na przywóz produktów z włókien ciągłych szklanych pochodzących z Egiptu oraz stanowiącego o pobraniu ostatecznego cła wyrównawczego z tytułu zarejestrowanego przywozu produktów z włókien ciągłych szklanych pochodzących z Egiptu, w zakresie w jakim dotyczy ono skarżącej; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) – skarga na podstawie art. 263 ust. 4 TFEU o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/870 z dnia 24 czerwca 2020 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła wyrównawczego nałożonego na przywóz produktów z włókien ciągłych szklanych pochodzących z Egiptu oraz stanowiącego o pobraniu ostatecznego cła wyrównawczego z tytułu zarejestrowanego przywozu produktów z włókien ciągłych szklanych pochodzących z Egiptu, w zakresie w jakim dotyczy ono skarżącej;

| — | obciążenie strony pozwanej oraz ewentualnych interwenientów popierających żądania strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej oraz ewentualnych interwenientów popierających żądania strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy, zgodnie z którym decyzja Komisji dotycząca wyrównania wkładów finansowych przyznanych skarżącej przez chińskie organy publiczne narusza art. 2 lit. a) i b), art. 3 ust. 1 lit. a), art. 4 ust. 2 i 3 oraz art. 28 rozporządzenia podstawowego oraz prawo do obrony rządu egipskiego. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy, zgodnie z którym decyzja Komisji dotycząca wyrównania wkładów finansowych przyznanych skarżącej przez chińskie organy publiczne narusza art. 2 lit. a) i b), art. 3 ust. 1 lit. a), art. 4 ust. 2 i 3 oraz art. 28 rozporządzenia podstawowego oraz prawo do obrony rządu egipskiego.

| 2. | Zarzut drugi, zgodnie z którym decyzja Komisji dotycząca przyznania skarżącej gruntów narusza jej prawo do obrony oraz art. 30 rozporządzenia podstawowego, a także art. 3 ust. 2, art. 5 i art. 6 lit. d) rozporządzenia podstawowego. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi, zgodnie z którym decyzja Komisji dotycząca przyznania skarżącej gruntów narusza jej prawo do obrony oraz art. 30 rozporządzenia podstawowego, a także art. 3 ust. 2, art. 5 i art. 6 lit. d) rozporządzenia podstawowego.

| 3. | Zarzut trzeci, zgodnie z którym decyzja Komisji o wyrównaniu systemu obniżki przywozowych taryf celnych dla przywożonych materiałów wykorzystywanych przez Jushi do sprzedaży produktów z włókna szklanego na rzecz krajowych powiązanych klientów narusza art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt ii), art. 3 ust. 2 i art. 5 rozporządzenia podstawowego. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci, zgodnie z którym decyzja Komisji o wyrównaniu systemu obniżki przywozowych taryf celnych dla przywożonych materiałów wykorzystywanych przez Jushi do sprzedaży produktów z włókna szklanego na rzecz krajowych powiązanych klientów narusza art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt ii), art. 3 ust. 2 i art. 5 rozporządzenia podstawowego.

| 4. | Zarzut czwarty, zgodnie z którym decyzja Komisji o wyrównaniu traktowania podatkowego strat z tytułu różnic kursowych narusza art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 2 lit. c) rozporządzenia podstawowego. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty, zgodnie z którym decyzja Komisji o wyrównaniu traktowania podatkowego strat z tytułu różnic kursowych narusza art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 2 lit. c) rozporządzenia podstawowego.

| 5. | Zarzut piąty, zgodnie z którym przyjęta przez Komisję metodologia ustalania marginesu podcięcia cenowego w odniesieniu do skarżącej narusza art. 1 ust. 1, art. 2 lit. d), art. 8 ust. 1, 2 i 5 rozporządzenia podstawowego. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty, zgodnie z którym przyjęta przez Komisję metodologia ustalania marginesu podcięcia cenowego w odniesieniu do skarżącej narusza art. 1 ust. 1, art. 2 lit. d), art. 8 ust. 1, 2 i 5 rozporządzenia podstawowego.

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/39 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/39

---

Skarga wniesiona w dniu 10 września 2020 r. – TrekStor / EUIPO – Zagg (Pokrowce ochronne na sprzęt komputerowy)

(Sprawa T-564/20)

(2020/C 378/49)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: TrekStor GmbH (Bensheim, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Spieker, A. Schönfleisch i N. Willich)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Zagg Inc. (Salt Lake City, Utah, Stany Zjednoczone)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego wzoru: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 1 253 876–0002

Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 czerwca 2020 r. w sprawie R 296/2020-3

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | nakazanie EUIPO unieważnienia prawa do spornego wzoru zgodnie z art. 25 ust. 1 lit. f) rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002. |
| --- | --- |

—

nakazanie EUIPO unieważnienia prawa do spornego wzoru zgodnie z art. 25 ust. 1 lit. f) rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002.

Podniesiony zarzut

| — | Naruszenie art. 25 ust. 1 lit. f) rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 25 ust. 1 lit. f) rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002.

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/39 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/39

---

Skarga wniesiona w dniu 10 września 2020 r. – TrekStor / EUIPO – Zagg (Pokrowce ochronne na sprzęt komputerowy))

(Sprawa T-565/20)

(2020/C 378/50)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: TrekStor GmbH (Bensheim, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Spieker, A. Schönfleisch i N. Willich)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Zagg Inc. (Salt Lake City, Utah, Stany Zjednoczone)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego wzoru: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 1 253 876–0003

Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 czerwca 2020 r. w sprawie R 297/2020-3

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | nakazanie EUIPO unieważnienia prawa do spornego wzoru zgodnie z art. 25 ust. 1 lit. f) rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002. |
| --- | --- |

—

nakazanie EUIPO unieważnienia prawa do spornego wzoru zgodnie z art. 25 ust. 1 lit. f) rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002.

Podniesiony zarzut

| — | Naruszenie art. 25 ust. 1 lit. f) rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 25 ust. 1 lit. f) rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002.

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/40 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/40

---

Skarga wniesiona w dniu 7 września 2020 r. – Stichting Comité N 65 Ondergronds Helvoirt / Komisja

(Sprawa T-569/20)

(2020/C 378/51)

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Strona skarżąca: Stichting Comité N 65 Ondergronds Helvoirt (Helvoirt, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci T. Malfait i A. Croes, avocats)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 6 lipca 2006 r., w której wniosek strony skarżącej o przeprowadzenie wewnętrznej procedury odwoławczej w odniesieniu do decyzji o zamknięciu akt CHAP (2019) 2512 na podstawie art. 2 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1367/2006 uznano za niedopuszczalny; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 6 lipca 2006 r., w której wniosek strony skarżącej o przeprowadzenie wewnętrznej procedury odwoławczej w odniesieniu do decyzji o zamknięciu akt CHAP (2019) 2512 na podstawie art. 2 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1367/2006 uznano za niedopuszczalny;

| — | przekazanie sprawy Komisji, aby instytucja ta uznała wniosek za dopuszczalny i wydała rozstrzygnięcie co do istoty; |
| --- | --- |

—

przekazanie sprawy Komisji, aby instytucja ta uznała wniosek za dopuszczalny i wydała rozstrzygnięcie co do istoty;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 1 i art. 9 ust 2 i 3 konwencji z Aarhus, art. 216 TFUE, a także art. 1 ust. 1 lit. d), art. 2 ust. 1 lit. g), art. 2 ust. 2 oraz art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1367/2006”).






  — | W zaskarżonej decyzji Komisja uznała, że złożony przez stronę skarżącą wniosek o przeprowadzenie procedury odwoławczej nie jest dopuszczalny, ponieważ dotyczy on aktu administracyjnego przyjętego przez Komisję jako organ nadzoru. Akty tego rodzaju są, na podstawie art. 2 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 1367/2006, wyłączone z zakresu zastosowania procedury odwoławczej przewidzianej w art. 10 tego rozporządzenia. Decyzja ta jest niezgodna z prawem, ponieważ wniosek o przeprowadzenie procedury odwoławczej dotyczy decyzji Komisji wydanej w ramach postępowania w przedmiocie skargi, wobec czego Komisja zajęła jedynie stanowisko co do wykładni i nie działała jako organ nadzoru (jak na przykład w postępowaniu w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego). Decyzja jest zatem objęta przedmiotowym zakresem stosowania procedury odwoławczej przewidzianej w art. 10 rozporządzenia nr 1367/2006. |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 1 i art. 9 ust 2 i 3 konwencji z Aarhus, art. 216 TFUE, a także art. 1 ust. 1 lit. d), art. 2 ust. 1 lit. g), art. 2 ust. 2 oraz art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1367/2006”).

—

W zaskarżonej decyzji Komisja uznała, że złożony przez stronę skarżącą wniosek o przeprowadzenie procedury odwoławczej nie jest dopuszczalny, ponieważ dotyczy on aktu administracyjnego przyjętego przez Komisję jako organ nadzoru. Akty tego rodzaju są, na podstawie art. 2 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 1367/2006, wyłączone z zakresu zastosowania procedury odwoławczej przewidzianej w art. 10 tego rozporządzenia. Decyzja ta jest niezgodna z prawem, ponieważ wniosek o przeprowadzenie procedury odwoławczej dotyczy decyzji Komisji wydanej w ramach postępowania w przedmiocie skargi, wobec czego Komisja zajęła jedynie stanowisko co do wykładni i nie działała jako organ nadzoru (jak na przykład w postępowaniu w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego). Decyzja jest zatem objęta przedmiotowym zakresem stosowania procedury odwoławczej przewidzianej w art. 10 rozporządzenia nr 1367/2006.

| — | Wydając decyzję stwierdzającą niedopuszczalność, Komisja naruszyła cele rozporządzenia nr 1367/2006 i konwencji z Aarhus, a w szczególności gwarancję rzeczywistego dostępu do wymiaru sprawiedliwości w dziedzinie ochrony środowiska naturalnego. |
| --- | --- |

—

Wydając decyzję stwierdzającą niedopuszczalność, Komisja naruszyła cele rozporządzenia nr 1367/2006 i konwencji z Aarhus, a w szczególności gwarancję rzeczywistego dostępu do wymiaru sprawiedliwości w dziedzinie ochrony środowiska naturalnego.

| — | Posiłkowo, na wypadek uznania, że w świetle art. 2 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 1367/2006 decyzja wydana przez Komisję po rozpoznaniu skargi nie jest objęta zakresem stosowania procedury odwoławczej przewidzianej w art. 10 rozporządzenia nr 1367/2006 (quod non), należałoby przyjąć, że art. 10 rozporządzenia nr 1367/2006 w związku z art. 2 ust. 1 lit. g) tego rozporządzenia jest sprzeczny z konwencją z Aarhus i wyjątkowo odstąpić od jego zastosowania z uwagi na niezgodność z prawem. |
| --- | --- |

—

Posiłkowo, na wypadek uznania, że w świetle art. 2 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 1367/2006 decyzja wydana przez Komisję po rozpoznaniu skargi nie jest objęta zakresem stosowania procedury odwoławczej przewidzianej w art. 10 rozporządzenia nr 1367/2006 (quod non), należałoby przyjąć, że art. 10 rozporządzenia nr 1367/2006 w związku z art. 2 ust. 1 lit. g) tego rozporządzenia jest sprzeczny z konwencją z Aarhus i wyjątkowo odstąpić od jego zastosowania z uwagi na niezgodność z prawem.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 5 konwencji z Aarhus, art. 2 i 8 EKPC, art. 2 i 7 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 3 ust. 3, art. 9, art. 168 ust. 1 i art. 191 ust. 1 i 2 TFUE, a także art. 6, 7 i 23 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy (zwanej dalej „dyrektywą 2008/50”) oraz załączników III i IV sekcja B do tej dyrektywy.






  — | W zaskarżonej decyzji Komisja nie wypowiedziała się co do istoty sprawy, a tym samym nie uwzględnia faktu, że władze niderlandzkie wciąż badają jakość powietrza wzdłuż dróg o dużym natężeniu ruchu, przebiegających przez obszary zabudowane (takie jak Helvoirt), w odległości ponad 10 m. od krawężnika i że z tego względu nie są stwierdzane przekroczenia norm w dziedzinie czystości powietrza, skutkujące wystąpieniem dobrze znanych zagrożeń dla zdrowia. Ta stosowana przez władze niderlandzkie praktyka jest sprzeczna z załącznikiem III sekcja C do dyrektywy 2008/50, w którym opisano sposób przeprowadzania oceny jakości powietrza i rozmieszczania punktów poboru prób i który przewiduje w szczególności, że oceny należy dokonywać w miarę możliwości w odległości od krawężnika nie większej niż 10 m. |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 5 konwencji z Aarhus, art. 2 i 8 EKPC, art. 2 i 7 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 3 ust. 3, art. 9, art. 168 ust. 1 i art. 191 ust. 1 i 2 TFUE, a także art. 6, 7 i 23 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy (zwanej dalej „dyrektywą 2008/50”) oraz załączników III i IV sekcja B do tej dyrektywy.

—

W zaskarżonej decyzji Komisja nie wypowiedziała się co do istoty sprawy, a tym samym nie uwzględnia faktu, że władze niderlandzkie wciąż badają jakość powietrza wzdłuż dróg o dużym natężeniu ruchu, przebiegających przez obszary zabudowane (takie jak Helvoirt), w odległości ponad 10 m. od krawężnika i że z tego względu nie są stwierdzane przekroczenia norm w dziedzinie czystości powietrza, skutkujące wystąpieniem dobrze znanych zagrożeń dla zdrowia. Ta stosowana przez władze niderlandzkie praktyka jest sprzeczna z załącznikiem III sekcja C do dyrektywy 2008/50, w którym opisano sposób przeprowadzania oceny jakości powietrza i rozmieszczania punktów poboru prób i który przewiduje w szczególności, że oceny należy dokonywać w miarę możliwości w odległości od krawężnika nie większej niż 10 m.

| — | Komisja nie uwzględniła także faktu, że władze niderlandzkie kwalifikują okolice Helvoirt jako obszar pozamiejski, mimo że chodzi tu o obszar miejski, wobec czego przyjęty do wykonania obliczeń model jest błędny. Opisana okoliczność również skutkuje tym, że nie stwierdza się przekroczeń norm dotyczących zanieczyszczenia powietrza. |
| --- | --- |

—

Komisja nie uwzględniła także faktu, że władze niderlandzkie kwalifikują okolice Helvoirt jako obszar pozamiejski, mimo że chodzi tu o obszar miejski, wobec czego przyjęty do wykonania obliczeń model jest błędny. Opisana okoliczność również skutkuje tym, że nie stwierdza się przekroczeń norm dotyczących zanieczyszczenia powietrza.

| — | Ponadto Komisja nie uwzględniła faktu, że ze względu na stosowanie tej niezgodnej z prawem praktyki nie tylko nie stwierdzano żadnych przekroczeń norm, ale także, w efekcie, nie sporządzono planu ochrony jakości powietrza dla okolicy Helvoirt, mimo że władze niderlandzkie są do tego zobowiązane na podstawie art. 23 ust. 1 dyrektywy 2008/50. |
| --- | --- |

—

Ponadto Komisja nie uwzględniła faktu, że ze względu na stosowanie tej niezgodnej z prawem praktyki nie tylko nie stwierdzano żadnych przekroczeń norm, ale także, w efekcie, nie sporządzono planu ochrony jakości powietrza dla okolicy Helvoirt, mimo że władze niderlandzkie są do tego zobowiązane na podstawie art. 23 ust. 1 dyrektywy 2008/50.

| — | Komisja nie uwzględniła wreszcie faktu, że w efekcie stosowania tej niezgodnej z prawem praktyki władze niderlandzkie naruszyły nie tylko przysługujące wszystkim obywatelom Unii prawo dostępu do prawidłowych informacji z dziedziny środowiska naturalnego, ale także przysługujące im prawo do życia i dobrego zdrowia. |
| --- | --- |

—

Komisja nie uwzględniła wreszcie faktu, że w efekcie stosowania tej niezgodnej z prawem praktyki władze niderlandzkie naruszyły nie tylko przysługujące wszystkim obywatelom Unii prawo dostępu do prawidłowych informacji z dziedziny środowiska naturalnego, ale także przysługujące im prawo do życia i dobrego zdrowia.

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/41 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/41

---

Skarga wniesiona w dniu 23 września 2020 r. – Italia Wanbao-ACC/Komisja

(Sprawa T-583/20)

(2020/C 378/52)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Italia Wanbao-ACC Srl (Borgo Vabelluna, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P. Ferrari i F. Filì)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | Tytułem żądania głównego |
| --- | --- |

—

Tytułem żądania głównego

| — | Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 15 maja 2020 r, sprawa M.8947, Nidec/Whirlpool (Embraco Business), C(2020) 3118 final, opublikowanej w dniu 14 lipca 2020 r. (zwanej dalej „decyzją 2”). |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 15 maja 2020 r, sprawa M.8947, Nidec/Whirlpool (Embraco Business), C(2020) 3118 final, opublikowanej w dniu 14 lipca 2020 r. (zwanej dalej „decyzją 2”).

| — | Tytułem żądania ewentualnego |
| --- | --- |

—

Tytułem żądania ewentualnego

| — | Stwierdzenie nieważności decyzji 2 w części, w której nakazuje odstąpienie od zakazu ponownego przejęcia w rozumieniu pkt 5 zobowiązań w odniesieniu do aktywów, patentów, praw własności intelektualnej i know-how, praw do technologii, projektów dotyczących rozwoju, umów i stosunków z klientami i dostawcami, wykazów klientów, innych danych, informacji i pracowników związanych z wersją VSD gamy Delta. |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie nieważności decyzji 2 w części, w której nakazuje odstąpienie od zakazu ponownego przejęcia w rozumieniu pkt 5 zobowiązań w odniesieniu do aktywów, patentów, praw własności intelektualnej i know-how, praw do technologii, projektów dotyczących rozwoju, umów i stosunków z klientami i dostawcami, wykazów klientów, innych danych, informacji i pracowników związanych z wersją VSD gamy Delta.

| — | W każdym wypadku |
| --- | --- |

—

W każdym wypadku

| — | Obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania. |
| --- | --- |

—

Obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

| — | Podjęcie wszelkich innych środków, jakie Trybunał uzna za stosowne. |
| --- | --- |

—

Podjęcie wszelkich innych środków, jakie Trybunał uzna za stosowne.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsza skarga dotyczy decyzji Komisji z dnia 15 maja 2019 r. usuwającej warunek „wykluczający ponowne przejęcie” spośród warunków dotyczących przejęcia przez Nidec Corporation kontroli nad sektorem sprężarek chłodniczych należącym do Whirlpool Corporation [sprawa M.8947 – Nidec/Whirlpool (EMBRACO BUSINESS)], który to warunek przewidziano w decyzji z dnia 12 kwietnia 2019 r. uznającej koncentrację za zgodną z rynkiem wewnętrznym, lecz poddając to uznanie pewnym warunkom.

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

| 1. | Zarzuty pierwszy i drugi dotyczące błędnego zastosowania i interpretacji przepisów prawnych, a także przeinaczenia dowodów






  — | Skarżąca podnosi w tym względzie, że zmiana zobowiązań strukturalnych, takich jak rozpatrywane w niniejszej sprawie, może zostać zatwierdzona przez Komisję wyłącznie w wyjątkowych sytuacjach, to znaczy kiedy mają miejsce zmiany sytuacji rynkowej (i) o istotnej wadze, (ii) mające stały charakter oraz (iii) nieprzewidywalne. Ponadto (iv) przestał istnieć problem z zakresu konkurencji, który spowodował przyjęcie zobowiązań. Warunki wskazane w ppkt (i)-(iv) są łączne. Tymczasem żaden z tych warunków nie jest spełniony w niniejszej sprawie. |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzuty pierwszy i drugi dotyczące błędnego zastosowania i interpretacji przepisów prawnych, a także przeinaczenia dowodów

—

Skarżąca podnosi w tym względzie, że zmiana zobowiązań strukturalnych, takich jak rozpatrywane w niniejszej sprawie, może zostać zatwierdzona przez Komisję wyłącznie w wyjątkowych sytuacjach, to znaczy kiedy mają miejsce zmiany sytuacji rynkowej (i) o istotnej wadze, (ii) mające stały charakter oraz (iii) nieprzewidywalne. Ponadto (iv) przestał istnieć problem z zakresu konkurencji, który spowodował przyjęcie zobowiązań. Warunki wskazane w ppkt (i)-(iv) są łączne. Tymczasem żaden z tych warunków nie jest spełniony w niniejszej sprawie.

| — | W odniesieniu do warunku dotyczącego istotnej wagi, o którym mowa w ppkt (i) oraz w odniesieniu do ustania problemów z zakresu konkurencji związanych z przyjęciem zobowiązań, o którym mowa w ppkt (iv), analiza dowodów przeprowadzona przez Komisję okazuje się, zdaniem skarżącej, zupełnie przeinaczona, a interpretacja oraz ocena tych dowodów oczywiście pozbawiona sensu. |
| --- | --- |

—

W odniesieniu do warunku dotyczącego istotnej wagi, o którym mowa w ppkt (i) oraz w odniesieniu do ustania problemów z zakresu konkurencji związanych z przyjęciem zobowiązań, o którym mowa w ppkt (iv), analiza dowodów przeprowadzona przez Komisję okazuje się, zdaniem skarżącej, zupełnie przeinaczona, a interpretacja oraz ocena tych dowodów oczywiście pozbawiona sensu.

| 2. | Zarzuty trzeci i czwarty dotyczące niewystarczającego charakteru postępowania dowodowego i niewystarczającego uzasadnienia oraz sprzeczności z wcześniejszymi decyzjami.






  — | Skarżąca podnosi w tym względzie, że zawarta w decyzji analiza udziałów w rynku koncentruje się jedynie na danych dotyczących ilości, a zupełnie nie uwzględnia danych dotyczących wartości. Taka postawa nie tylko prowadzi do częściowej analizy, ale wydaje się również sprzeczna z decyzją Komisji z dnia 12 kwietnia 2019 r., sprawa M.8947, C(2019) 2734 final. |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzuty trzeci i czwarty dotyczące niewystarczającego charakteru postępowania dowodowego i niewystarczającego uzasadnienia oraz sprzeczności z wcześniejszymi decyzjami.

—

Skarżąca podnosi w tym względzie, że zawarta w decyzji analiza udziałów w rynku koncentruje się jedynie na danych dotyczących ilości, a zupełnie nie uwzględnia danych dotyczących wartości. Taka postawa nie tylko prowadzi do częściowej analizy, ale wydaje się również sprzeczna z decyzją Komisji z dnia 12 kwietnia 2019 r., sprawa M.8947, C(2019) 2734 final.

| — | Skarżąca podnosi także, nadal w odniesieniu do danych dotyczących udziałów w rynku, że ponadto, iż decyzja 2 opiera się wyłącznie na oszacowaniach przedstawionych przez Nidec, to znaczy jedyny podmiot gospodarczy na rynku, który jest zresztą bezpośrednio zainteresowaną stroną. Komisja powinna była co najmniej zgromadzić dane również od innych podmiotów gospodarczych (poprzez żądania udzielenia informacji, tak zwane „testy rynkowe”). |
| --- | --- |

—

Skarżąca podnosi także, nadal w odniesieniu do danych dotyczących udziałów w rynku, że ponadto, iż decyzja 2 opiera się wyłącznie na oszacowaniach przedstawionych przez Nidec, to znaczy jedyny podmiot gospodarczy na rynku, który jest zresztą bezpośrednio zainteresowaną stroną. Komisja powinna była co najmniej zgromadzić dane również od innych podmiotów gospodarczych (poprzez żądania udzielenia informacji, tak zwane „testy rynkowe”).

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/43 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/43

---

Skarga wniesiona w dniu 24 września 2020 r. – Calzaturificio Emmegiemme Shoes/EUIPO – Inticom (MAIMAI MADE IN ITALY)

(Sprawa T-589/20)

(2020/C 378/53)

Język skargi: włoski

Strony

Strona skarżąca: Calzaturificio Emmegiemme Shoes Srl (Surano, Włochy) (przedstawiciel: adwokat R. Fragalà)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Inticom SpA (Gallarate, Włochy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy MAIMAI MADE IN ITALY – zgłoszenie nr 11 266 624

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 lipca 2020 r. w sprawie R 1874/2018-2

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | pomocniczo i wstępnie na podstawie art. 256 ust. 3 w związku z art. 263 ust. 1 i art. 267 ust. 1 lit. b) TFUE, orzeczenie w przedmiocie zgodności z prawem przepisu art. 18 ust. 1 decyzji 2018–9 Prezydium Izb Odwoławczych z dnia 12 listopada 2018 r., w przypadku, gdy nie przewidziano obowiązku zmiany składu izby odwoławczej w razie odwołania się od decyzji w sprawie sprzeciwu, przekazanej do ponownego rozpoznania z powodu błędnego zastosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 lub jakiejkolwiek reguły prawnej związanej z jego stosowaniem, ponieważ omawiany przepis jest sprzeczny z bezwzględnie obowiązującymi zasadami „dobrej administracji” i „skutecznego środka prawnego/sprawiedliwego procesu sądowego”, określonymi w art. 41 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej; |
| --- | --- |

—

pomocniczo i wstępnie na podstawie art. 256 ust. 3 w związku z art. 263 ust. 1 i art. 267 ust. 1 lit. b) TFUE, orzeczenie w przedmiocie zgodności z prawem przepisu art. 18 ust. 1 decyzji 2018–9 Prezydium Izb Odwoławczych z dnia 12 listopada 2018 r., w przypadku, gdy nie przewidziano obowiązku zmiany składu izby odwoławczej w razie odwołania się od decyzji w sprawie sprzeciwu, przekazanej do ponownego rozpoznania z powodu błędnego zastosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 lub jakiejkolwiek reguły prawnej związanej z jego stosowaniem, ponieważ omawiany przepis jest sprzeczny z bezwzględnie obowiązującymi zasadami „dobrej administracji” i „skutecznego środka prawnego/sprawiedliwego procesu sądowego”, określonymi w art. 41 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

| — | zasadniczo i co do istoty na podstawie art. 72 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001, zmianę lub uchylenie zaskarżonej decyzji – wraz z przekazaniem sprawy do innej Izby Odwoławczej lub nawet w składzie powiększonym na podstawie art. 165 ust. 2 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 – w zakresie, w jakim została ona wydana z naruszeniem przepisów określających pewną formę, z naruszeniem TFUE, z naruszeniem lub błędnym zastosowaniem rozporządzenia (UE) 2017/1001 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenia delegowanego Komisji 2018/625; |
| --- | --- |

—

zasadniczo i co do istoty na podstawie art. 72 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001, zmianę lub uchylenie zaskarżonej decyzji – wraz z przekazaniem sprawy do innej Izby Odwoławczej lub nawet w składzie powiększonym na podstawie art. 165 ust. 2 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 – w zakresie, w jakim została ona wydana z naruszeniem przepisów określających pewną formę, z naruszeniem TFUE, z naruszeniem lub błędnym zastosowaniem rozporządzenia (UE) 2017/1001 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenia delegowanego Komisji 2018/625;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Niezgodność z prawem art. 18 ust. 1 decyzji Prezydium Izb Odwoławczych 2018–9 z dnia 12 listopada 2018 r. w sprawie organizacji izb, ze względu na to, że jest on sprzeczny z art. 41 i 47 karty praw podstawowych. |
| --- | --- |

—

Niezgodność z prawem art. 18 ust. 1 decyzji Prezydium Izb Odwoławczych 2018–9 z dnia 12 listopada 2018 r. w sprawie organizacji izb, ze względu na to, że jest on sprzeczny z art. 41 i 47 karty praw podstawowych.

| — | Nieprawidłowości proceduralne i formalne w zaskarżonej decyzji:






  i) | naruszenie art. 24 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji 2018/625 i art. 3 ust. 4 i 5 decyzji 2020–1 Prezydium Izb Odwoławczych z dnia 27 lutego 2020 r. oraz naruszenie zasad rzetelnego procesu i postępowania kontradyktoryjnego, określonych w art. 47 karty praw podstawowych; |
| --- | --- | --- |

—

Nieprawidłowości proceduralne i formalne w zaskarżonej decyzji:

i)

naruszenie art. 24 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji 2018/625 i art. 3 ust. 4 i 5 decyzji 2020–1 Prezydium Izb Odwoławczych z dnia 27 lutego 2020 r. oraz naruszenie zasad rzetelnego procesu i postępowania kontradyktoryjnego, określonych w art. 47 karty praw podstawowych;

| ii) | naruszenie art. 55 ust. 2, 3 i 4 rozporządzenia delegowanego Komisji 2018/625 oraz naruszenie zasad rzetelnego procesu i postępowania kontradyktoryjnego, określonych w art. 47 karty praw podstawowych; |
| --- | --- |

ii)

naruszenie art. 55 ust. 2, 3 i 4 rozporządzenia delegowanego Komisji 2018/625 oraz naruszenie zasad rzetelnego procesu i postępowania kontradyktoryjnego, określonych w art. 47 karty praw podstawowych;

| iii) | naruszenie art. 54 ust. 1 lit. a), b), c) i d) decyzji Prezydium Izb Odwoławczych 2020–1 z dnia 27 lutego 2020 r. i art. 27 ust. 4 rozporządzenia delegowanego Komisji 2018/625 oraz naruszenie zasad rzetelnego procesu i postępowania kontradyktoryjnego, określonych w art. 47 karty praw podstawowych; |
| --- | --- |

iii)

naruszenie art. 54 ust. 1 lit. a), b), c) i d) decyzji Prezydium Izb Odwoławczych 2020–1 z dnia 27 lutego 2020 r. i art. 27 ust. 4 rozporządzenia delegowanego Komisji 2018/625 oraz naruszenie zasad rzetelnego procesu i postępowania kontradyktoryjnego, określonych w art. 47 karty praw podstawowych;

| iv) | naruszenie lub niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 1 akapit drugi lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

iv)

naruszenie lub niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 1 akapit drugi lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

| — | Naruszenie lub niewłaściwe zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 oraz art. 10 ust. 2 i 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625. |
| --- | --- |

—

Naruszenie lub niewłaściwe zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 oraz art. 10 ust. 2 i 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625.

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/44 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/44

---

Skarga wniesiona w dniu 28 września 2020 r. – Tirrenia di navigazione / Komisja

(Sprawa T-593/20)

(2020/C 378/54)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Tirrenia di navigazione SpA(Rzym, Włochy) (przedstawiciele: B. Nascimbene i F. Rossi Dal Pozzo, avvocati)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części wskazanej w skardze a w szczególności w odniesieniu do art. 2, 3 i 4; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części wskazanej w skardze a w szczególności w odniesieniu do art. 2, 3 i 4;

| — | tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności art. 6 i 7 decyzji, które nakazują odzyskanie domniemanej pomocy, stwierdzając, że odzyskanie odbywa się w sposób bezzwłoczny i skuteczny; |
| --- | --- |

—

tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności art. 6 i 7 decyzji, które nakazują odzyskanie domniemanej pomocy, stwierdzając, że odzyskanie odbywa się w sposób bezzwłoczny i skuteczny;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarga jest skierowana przeciwko art. 2, 3, i 4 decyzji C (2020) 1110 final z dnia 2 marca 2020 r. W decyzji tej Komisja stwierdziła, że rekompensaty z tytułu obowiązku użyteczności publicznej przyznane spółce Tirrenia AS od 2009 r, a następnie jej nabywcy, przedsiębiorstwu Compagnia Italiana di Navigazione, za świadczenie usług przewozu promowego we Włoszech są zgodne z uregulowaniami Unii Europejskiej w dziedzinie pomocy państwa.

Stwierdziła ona z drugiej strony, że inne środki przyznane na rzecz Tirrenia AS są niezgodne z uregulowaniami Unii Europejskiej w dziedzinie pomocy państwa. Komisja uznała ponadto, że rekompensaty z tytułu obowiązku użyteczności publicznej przyznane w latach 1992 à 2008 na rzecz spółek z dawnej grupy Tirrenia (Adriatica, Caremar, Saremar, Siremar i Toremar) są zgodne z uregulowaniami Unii Europejskiej w dziedzinie pomocy państwa z wyjątkiem pomocy dotyczącej konkretnej trasy, która to pomoc została uznana za niezgodną.

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 i art. 108 ust. 2 TFUE, a także wytycznych z 2004 r. w sprawie ratowania i restrukturyzacji.






  — | Skarżąca podnosi w tym względzie, że z zaskarżonej decyzji Komisja naruszyła prawo przy zastosowaniu art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE, a także w odniesieniu do wytycznych z 2004 r., ponieważ uznała, że pomoc przyznana na ratowanie spółki Tirrenia AS została przedłużona niezgodnie z prawem i była niezgodna z rynkiem wewnętrznym. |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 i art. 108 ust. 2 TFUE, a także wytycznych z 2004 r. w sprawie ratowania i restrukturyzacji.

—

Skarżąca podnosi w tym względzie, że z zaskarżonej decyzji Komisja naruszyła prawo przy zastosowaniu art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE, a także w odniesieniu do wytycznych z 2004 r., ponieważ uznała, że pomoc przyznana na ratowanie spółki Tirrenia AS została przedłużona niezgodnie z prawem i była niezgodna z rynkiem wewnętrznym.

| — | W tym względzie skarżąca wyjaśnia, że:






  — | a) plan restrukturyzacji istniał przed upływem przedmiotowego sześciomiesięcznego terminu; plan ten był „realistyczny, spójny i dalekosiężny”, aby przywrócić rentowność części przedsiębiorstwa Tirrenia w zależności od wyników, został całkowicie i w pełni wdrożony dzięki prywatyzacji części przedsiębiorstwa Tirrenia; |
| --- | --- | --- |

—

W tym względzie skarżąca wyjaśnia, że:

—

a) plan restrukturyzacji istniał przed upływem przedmiotowego sześciomiesięcznego terminu; plan ten był „realistyczny, spójny i dalekosiężny”, aby przywrócić rentowność części przedsiębiorstwa Tirrenia w zależności od wyników, został całkowicie i w pełni wdrożony dzięki prywatyzacji części przedsiębiorstwa Tirrenia;

| — | b) całkowite oddanie w ramach jednej płatności całej kwoty pomocy na ratowanie w zupełności wypełniło zobowiązanie do zwrotu pożyczki zagwarantowanej na sfinalizowane procesu prywatyzacji przy wykorzystaniu kwot uzyskanych z tytułu ceny zbycia aktywów przedsiębiorstwa; |
| --- | --- |

—

b) całkowite oddanie w ramach jednej płatności całej kwoty pomocy na ratowanie w zupełności wypełniło zobowiązanie do zwrotu pożyczki zagwarantowanej na sfinalizowane procesu prywatyzacji przy wykorzystaniu kwot uzyskanych z tytułu ceny zbycia aktywów przedsiębiorstwa;

| — | c) dochowana została podstawowa zasada, na której była oparta decyzja w sprawie ratowania, a mianowicie umożliwienie części przedsiębiorstwa Tirrenia zapewnienia ciągłości usług transportu morskiego za pomocą czasowego i podlegającego zwrotowi środka wsparcia, bez powodowania przerwy w istotnej usłudze publicznej w okresie aż do zakończenia procesu prywatyzacji. |
| --- | --- |

—

c) dochowana została podstawowa zasada, na której była oparta decyzja w sprawie ratowania, a mianowicie umożliwienie części przedsiębiorstwa Tirrenia zapewnienia ciągłości usług transportu morskiego za pomocą czasowego i podlegającego zwrotowi środka wsparcia, bez powodowania przerwy w istotnej usłudze publicznej w okresie aż do zakończenia procesu prywatyzacji.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 i art. 108 ust. 2 TFUE w odniesieniu do zwolnienia z zapłaty niektórych podatków.






  — | Skarżąca podnosi w tym względzie, że sporne zwolnienie podatkowe podlega warunkom określonym w sposób ogólny w odniesieniu do postępowań upadłościowych i że, jak zostało to przyznane w zaskarżonej decyzji, obecnie nie można jeszcze przewidzieć, czy będzie mogła spełnić warunek dotyczący istnienia dodatniej różnicy pomiędzy aktywami przedsiębiorstwa na początku nadzwyczajnego postępowania administracyjnego z jednej strony i aktywami pozostałymi pod koniec nadzwyczajnego postępowania administracyjnego z drugiej strony. |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 i art. 108 ust. 2 TFUE w odniesieniu do zwolnienia z zapłaty niektórych podatków.

—

Skarżąca podnosi w tym względzie, że sporne zwolnienie podatkowe podlega warunkom określonym w sposób ogólny w odniesieniu do postępowań upadłościowych i że, jak zostało to przyznane w zaskarżonej decyzji, obecnie nie można jeszcze przewidzieć, czy będzie mogła spełnić warunek dotyczący istnienia dodatniej różnicy pomiędzy aktywami przedsiębiorstwa na początku nadzwyczajnego postępowania administracyjnego z jednej strony i aktywami pozostałymi pod koniec nadzwyczajnego postępowania administracyjnego z drugiej strony.

| — | W związku z tym zwolnienie z podatku dochodowego od osób prawnych jest całkowicie uzależnione od wystąpienia zdarzeń przyszłych i niepewnych, co do chwili obecnej uniemożliwia konsolidację wszelkich korzyści spółki Tirrenia AS i czyni całkowicie potencjalnym, jak zostało to przyznane w zaskarżonej decyzji, wystąpienie takiej korzyści w przyszłości. W konsekwencji, w świetle wszystkich warunków przewidzianych w prawie krajowym, aby uzyskać przedmiotową korzyść, nie można powiedzieć, że hipotetyczna korzyść wynikająca ze zwolnienia z podatku została uzyskana przez spółkę Tirrenia AS. Wobec tego wspomniane zwolnienie nie mieści się w zakresie pojęcia pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 2 TFUE, a wiec nie stanowi pomocy państwa. |
| --- | --- |

—

W związku z tym zwolnienie z podatku dochodowego od osób prawnych jest całkowicie uzależnione od wystąpienia zdarzeń przyszłych i niepewnych, co do chwili obecnej uniemożliwia konsolidację wszelkich korzyści spółki Tirrenia AS i czyni całkowicie potencjalnym, jak zostało to przyznane w zaskarżonej decyzji, wystąpienie takiej korzyści w przyszłości. W konsekwencji, w świetle wszystkich warunków przewidzianych w prawie krajowym, aby uzyskać przedmiotową korzyść, nie można powiedzieć, że hipotetyczna korzyść wynikająca ze zwolnienia z podatku została uzyskana przez spółkę Tirrenia AS. Wobec tego wspomniane zwolnienie nie mieści się w zakresie pojęcia pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 2 TFUE, a wiec nie stanowi pomocy państwa.

| — | Ponadto, w dalszym ciągu zakładając, że warunki przedmiotowego zwolnienia podatkowego będą mogły zostać w przyszłości spełnione, wątpliwe jest, czy stanie się tak przy całkowitej likwidacji spółki Tirrenia. |
| --- | --- |

—

Ponadto, w dalszym ciągu zakładając, że warunki przedmiotowego zwolnienia podatkowego będą mogły zostać w przyszłości spełnione, wątpliwe jest, czy stanie się tak przy całkowitej likwidacji spółki Tirrenia.

| — | Skarżąca wyjaśnia, że gdyby przedmiotowy środek miał rzeczywiście stanowić korzyść, Tirrenia AS nie uczestniczy w wymianie handlowej w Unii ani nie zajmuje żadnej pozycji na rynku krajowym, którą mogłaby utrzymać lub poprawić, i w ten sposób zmniejszyć szanse przedsiębiorstw z siedzibą w innych państwach członkowskich na wejście na rynek włoski. |
| --- | --- |

—

Skarżąca wyjaśnia, że gdyby przedmiotowy środek miał rzeczywiście stanowić korzyść, Tirrenia AS nie uczestniczy w wymianie handlowej w Unii ani nie zajmuje żadnej pozycji na rynku krajowym, którą mogłaby utrzymać lub poprawić, i w ten sposób zmniejszyć szanse przedsiębiorstw z siedzibą w innych państwach członkowskich na wejście na rynek włoski.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady pewności prawa i zasady dobrej administracji w związku z czasem trwania postępowania.






  — | Skarżąca twierdzi, że czas trwania postępowania wyjaśniającego, którego dotyczy niniejszy zarzut, był zbyt długi, wbrew zasadzie pewności prawa i dobrej administracji. |
| --- | --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady pewności prawa i zasady dobrej administracji w związku z czasem trwania postępowania.

—

Skarżąca twierdzi, że czas trwania postępowania wyjaśniającego, którego dotyczy niniejszy zarzut, był zbyt długi, wbrew zasadzie pewności prawa i dobrej administracji.

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/46 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/46

---

Skarga wniesiona w dniu 29 września 2020 r. – Roller / EUIPO – Flex Equipos de Descanso (DORMILLO)

(Sprawa T-596/20)

(2020/C 378/55)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Roller GmbH & Co. KG (Gelsenkirchen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat W. Zürbig)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Flex Equipos de Descanso, SA (Getafe, Hiszpania)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego DORMILLO – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 410 451

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 czerwca 2020 r. w sprawie R 2846/2019-2

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | oddalenie sprzeciwu wniesionego przez stronę wnoszącą sprzeciw w zakresie, w jakim sprzeciw ten ma na celu odmowę przyznania ochrony w Unii rejestracji międzynarodowej nr 1410451 w odniesieniu do wszystkich spornych towarów i usług objętych klasami 20, 24 i 35; |
| --- | --- |

—

oddalenie sprzeciwu wniesionego przez stronę wnoszącą sprzeciw w zakresie, w jakim sprzeciw ten ma na celu odmowę przyznania ochrony w Unii rejestracji międzynarodowej nr 1410451 w odniesieniu do wszystkich spornych towarów i usług objętych klasami 20, 24 i 35;

| — | przyznanie na terytorium Unii ochrony spornej międzynarodowej rejestracji DORMILLO nr 1410451 w odniesieniu do wszystkich spornych towarów i usług; |
| --- | --- |

—

przyznanie na terytorium Unii ochrony spornej międzynarodowej rejestracji DORMILLO nr 1410451 w odniesieniu do wszystkich spornych towarów i usług;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 72 ust. 2 w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 72 ust. 2 w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/46 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/46

---

Skarga wniesiona w dniu 29 września 2020 r. – Tirrenia di navigazione / Komisja

(Sprawa T-601/20)

(2020/C 378/56)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Tirrenia di navigazione SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: B. Nascimbene i F. Rossi Dal Pozzo, avvocati)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w odniesieniu do art. 1 ust. 3; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w odniesieniu do art. 1 ust. 3;

| — | tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji, który nakazuje odzyskanie domniemanej pomocy, stwierdzając, że odzyskanie odbywa się w sposób bezzwłoczny i skuteczny; |
| --- | --- |

—

tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji, który nakazuje odzyskanie domniemanej pomocy, stwierdzając, że odzyskanie odbywa się w sposób bezzwłoczny i skuteczny;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarga ma na celu stwierdzenie decyzji Komisji C(2020) 1108 final z dnia 2 marca 2020 r. w sprawie pomocy państwa C 64/99 (ex NN 68/99) wdrożonej przez Włochy na rzecz towarzystw żeglugowych Adriatica, Caremar, Siremar, Saremar i Toremar (Grupy Tirrenia) [decyzja (UE) 2020/1411], w zakresie, w jakim w art. 1 ust. 3 uznaje za niezgodną ze wspólnym rynkiem pomoc dla spółki Adriatica za okres styczeń 1992 r. – lipiec 1994 r. w odniesieniu do połączenia Brindisi–Korfu–Igoumenitsa–Patras i w art. 2 nakazuje Włochom odzyskanie jej od beneficjenta.

Na poparcie skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasad postępowania dotyczących okresu przedawnienia dla odzyskania pomocy uznanej za bezprawną i niezgodną z rynkiem wewnętrznym.






  — | Skarżąca podnosi w tym względzie, że swoją decyzją pozwana naruszyła art. 17 rozporządzenia proceduralnego [rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej], ma mocy uprawnienia Komisji w zakresie windykacji pomocy podlegają 10-letniemu okresowi przedawnienia. Skarżąca podnosi, że ten termin przedawnienia został przekroczony. |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasad postępowania dotyczących okresu przedawnienia dla odzyskania pomocy uznanej za bezprawną i niezgodną z rynkiem wewnętrznym.

—

Skarżąca podnosi w tym względzie, że swoją decyzją pozwana naruszyła art. 17 rozporządzenia proceduralnego [rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej], ma mocy uprawnienia Komisji w zakresie windykacji pomocy podlegają 10-letniemu okresowi przedawnienia. Skarżąca podnosi, że ten termin przedawnienia został przekroczony.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący błędnego zastosowania zasad w dziedzinie pomocy państwa, błędnego zastosowania pomocy jako nowej, niezgodności z prawem decyzji uznającej pomoc państwa za nową i niezgodną z rynkiem wewnętrznym, a także naruszenia obowiązku uzasadnienia i zasady proporcjonalności.






  — | Skarżąca podnosi w tym względzie, że pozwana niesłusznie uznała za nową pomoc rekompensatę z tytułu obowiązku użyteczności przyznaną spółce Adriatica. Skarżąca uważa, że finansowanie obowiązku użyteczności publicznej nałożonego na spółkę Adriatica wchodzi zakres systemu pomocy ustanowionego w 1936 r. i że kolejne zmiany tego systemu nie zmieniły jego rzeczywistego charakteru, tak aby zmienić go w system nowej pomocy. |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący błędnego zastosowania zasad w dziedzinie pomocy państwa, błędnego zastosowania pomocy jako nowej, niezgodności z prawem decyzji uznającej pomoc państwa za nową i niezgodną z rynkiem wewnętrznym, a także naruszenia obowiązku uzasadnienia i zasady proporcjonalności.

—

Skarżąca podnosi w tym względzie, że pozwana niesłusznie uznała za nową pomoc rekompensatę z tytułu obowiązku użyteczności przyznaną spółce Adriatica. Skarżąca uważa, że finansowanie obowiązku użyteczności publicznej nałożonego na spółkę Adriatica wchodzi zakres systemu pomocy ustanowionego w 1936 r. i że kolejne zmiany tego systemu nie zmieniły jego rzeczywistego charakteru, tak aby zmienić go w system nowej pomocy.

| — | Ponadto zdaniem skarżącej pozwana niesłusznie uznała rekompensatę z tytułu obowiązku użyteczności przyznaną spółce Adriatica za okres styczeń 1992 r. – lipiec 1994 r. w odniesieniu do połączenia Brindisi–Korfu–Igoumenitsa–Patras za pomoc niezgodną z rynkiem wewnętrznym. Skarżąca podnosi, że niezgodność pomocy udzielonej spółce Adriatica z rynkiem wewnętrznym wynika z udziału tej spółki w owym okresie, w kartelu mającym na celu ustalanie cen dla przewozów samochodów ciężarowych na połączeniu Brindisi–Korfu–Igoumenitsa–Patras. |
| --- | --- |

—

Ponadto zdaniem skarżącej pozwana niesłusznie uznała rekompensatę z tytułu obowiązku użyteczności przyznaną spółce Adriatica za okres styczeń 1992 r. – lipiec 1994 r. w odniesieniu do połączenia Brindisi–Korfu–Igoumenitsa–Patras za pomoc niezgodną z rynkiem wewnętrznym. Skarżąca podnosi, że niezgodność pomocy udzielonej spółce Adriatica z rynkiem wewnętrznym wynika z udziału tej spółki w owym okresie, w kartelu mającym na celu ustalanie cen dla przewozów samochodów ciężarowych na połączeniu Brindisi–Korfu–Igoumenitsa–Patras.

| — | W odniesieniu do zarzutu drugiego skarżąca twierdzi, że pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia spoczywającemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE i art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Zdaniem skarżącej zaskarżona decyzja jest zatem obarczona niewystarczającym uzasadnieniem uniemożliwiającym Sądowi dokonanie kontroli jego zgodności z prawem. |
| --- | --- |

—

W odniesieniu do zarzutu drugiego skarżąca twierdzi, że pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia spoczywającemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE i art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Zdaniem skarżącej zaskarżona decyzja jest zatem obarczona niewystarczającym uzasadnieniem uniemożliwiającym Sądowi dokonanie kontroli jego zgodności z prawem.

| — | Skarżąca podnosi także naruszenie zasady proporcjonalności. |
| --- | --- |

—

Skarżąca podnosi także naruszenie zasady proporcjonalności.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady pewności prawa i zasady dobrej administracji w związku z czasem trwania postępowania, a ponadto dotyczący znaczenia, jakie ma dla niniejszego przypadku zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań.






  — | Skarżąca podnosi w tym względzie, że czas postępowania które doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji, był – w całość – zbyt długi i że wobec zasada pewności prawa i zasada dobrej administracji zostały naruszone. Ponadto czas trwania postępowania wzbudził zaufanie skarżącej, że dotyczące jej środki nie zostaną uznane za nową i niezgodną z rynkiem wewnętrznym pomoc państwa. Skarżąca wobec tego twierdzi, że pozwana nie mogła nakazać odzyskania pomocy, ponieważ byłoby to niezgodne z ogólną zasadą prawa Unii. |
| --- | --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady pewności prawa i zasady dobrej administracji w związku z czasem trwania postępowania, a ponadto dotyczący znaczenia, jakie ma dla niniejszego przypadku zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań.

—

Skarżąca podnosi w tym względzie, że czas postępowania które doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji, był – w całość – zbyt długi i że wobec zasada pewności prawa i zasada dobrej administracji zostały naruszone. Ponadto czas trwania postępowania wzbudził zaufanie skarżącej, że dotyczące jej środki nie zostaną uznane za nową i niezgodną z rynkiem wewnętrznym pomoc państwa. Skarżąca wobec tego twierdzi, że pozwana nie mogła nakazać odzyskania pomocy, ponieważ byłoby to niezgodne z ogólną zasadą prawa Unii.

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/48 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/48

---

Postanowienie Sądu z dnia 18 września 2020 r. – Entreprise commune IMI 2 / CHS

(Sprawa T-53/20) (1)

(2020/C 378/57)

Język postępowania: angielski

Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 114 z 6.4.2020.

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/48 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/48

---

Postanowienie Sądu z dnia 15 września 2020 r. – Kahimbi Kasagwe / Rada

(Sprawa T-108/20) (1)

(2020/C 378/58)

Język postępowania: francuski

Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 129 z 20.4.2020.

---

| 9.11.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 378/48 |
| --- | --- | --- | --- |

9.11.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 378/48

---

Postanowienie Sądu z dnia 8 września 2020 r. – KH / SEAE

(Sprawa T-334/20) (1)

(2020/C 378/59)

Język postępowania: francuski

Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 247 z 27.7.2020.

---