# Dziennik Urzędowy L 22/2013

| | ISSN 1977-0766
  doi:10.3000/19770766.L_2013.022.pol |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | L 22 |
| | |
| Wydanie polskie | Legislacja | Tom 5625 stycznia 2013 |

ISSN 1977-0766

doi:10.3000/19770766.L_2013.022.pol

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 22

Wydanie polskie

Legislacja

Tom 5625 stycznia 2013

---

| Spis treści | | II   Akty o charakterze nieustawodawczym | Strona |
| --- | --- | --- | --- |
| | | ROZPORZĄDZENIA |
| | * | Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 64/2013 z dnia 24 stycznia 2013 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2535/2001 w zakresie administrowania kontyngentami taryfowymi WTO na ser i masło nowozelandzkie | 1 |
| | * | Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 65/2013 z dnia 24 stycznia 2013 r. zmieniające załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 826/2008 ustanawiającego wspólne zasady dotyczące przyznawania dopłat do prywatnego przechowywania niektórych produktów rolnych | 6 |
| | | Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 66/2013 z dnia 24 stycznia 2013 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw | 7 |
| | | Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 67/2013 z dnia 24 stycznia 2013 r. w sprawie minimalnej stawki cła na cukier ustalanej w związku z pierwszym częściowym zaproszeniem do składania ofert w ramach postępowania o udzielenie zamówienia otwartego rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 36/2013 | 9 |
| | | DECYZJE |
| | | 2013/52/UE |
| | * | Decyzja Rady z dnia 22 stycznia 2013 r. upoważniająca do podjęcia wzmocnionej współpracy w dziedzinie podatku od transakcji finansowych | 11 |
| | | 2013/53/UE |
| | * | Decyzja wykonawcza Rady z dnia 22 stycznia 2013 r. upoważniająca Królestwo Belgii do wprowadzenia szczególnego środka stanowiącego odstępstwo od art. 285 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej | 13 |
| | | 2013/54/UE |
| | * | Decyzja wykonawcza Rady z dnia 22 stycznia 2013 r. w sprawie upoważnienia Republiki Słowenii do wprowadzenia szczególnego środka stanowiącego odstępstwo od art. 287 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej | 15 |
| | | 2013/55/UE |
| | * | Decyzja wykonawcza Rady z dnia 22 stycznia 2013 r. zmieniająca decyzję wykonawczą 2009/1008/WE upoważniającą Republikę Łotewską do przedłużenia stosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 193 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej | 16 |
| | | 2013/56/UE |
| | * | Decyzja wykonawcza Rady z dnia 22 stycznia 2013 r. zmieniająca decyzję wykonawczą 2010/39/UE upoważniającą Republikę Portugalską do stosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 168, 193 i 250 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej | 17 |
| | | 2013/57/UE |
| | * | Decyzja Rady z dnia 22 stycznia 2013 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka i zastępcy członka z Niemiec | 19 |
| | | 2013/58/UE |
| | * | Decyzja Rady z dnia 22 stycznia 2013 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów dwóch członków z Królestwa Niderlandów | 20 |
| | | 2013/59/UE |
| | * | Decyzja Rady z dnia 22 stycznia 2013 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka ze Szwecji | 21 |
| | | 2013/60/UE |
| | * | Decyzja Rady z dnia 22 stycznia 2013 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów dwojga zastępców członków z Austrii | 22 |
| | | 2013/61/UE |
| | * | Decyzja Rady z dnia 22 stycznia 2013 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów zastępcy członka z Niemiec | 23 |
| | | 2013/62/UE |
| | * | Decyzja Rady z dnia 22 stycznia 2013 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka i zastępcy członka z Portugalii | 24 |
| | | 2013/63/UE |
| | * | Decyzja wykonawcza Komisji z dnia 24 stycznia 2013 r. przyjmująca wytyczne dotyczące wdrażania szczegółowych warunków dotyczących oświadczeń zdrowotnych określonych w art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (
  1
  ) | 25 |

Spis treści

II   Akty o charakterze nieustawodawczym

Strona

ROZPORZĄDZENIA

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 64/2013 z dnia 24 stycznia 2013 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2535/2001 w zakresie administrowania kontyngentami taryfowymi WTO na ser i masło nowozelandzkie

1

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 65/2013 z dnia 24 stycznia 2013 r. zmieniające załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 826/2008 ustanawiającego wspólne zasady dotyczące przyznawania dopłat do prywatnego przechowywania niektórych produktów rolnych

6

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 66/2013 z dnia 24 stycznia 2013 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

7

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 67/2013 z dnia 24 stycznia 2013 r. w sprawie minimalnej stawki cła na cukier ustalanej w związku z pierwszym częściowym zaproszeniem do składania ofert w ramach postępowania o udzielenie zamówienia otwartego rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 36/2013

9

DECYZJE

2013/52/UE

*

Decyzja Rady z dnia 22 stycznia 2013 r. upoważniająca do podjęcia wzmocnionej współpracy w dziedzinie podatku od transakcji finansowych

11

2013/53/UE

*

Decyzja wykonawcza Rady z dnia 22 stycznia 2013 r. upoważniająca Królestwo Belgii do wprowadzenia szczególnego środka stanowiącego odstępstwo od art. 285 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej

13

2013/54/UE

*

Decyzja wykonawcza Rady z dnia 22 stycznia 2013 r. w sprawie upoważnienia Republiki Słowenii do wprowadzenia szczególnego środka stanowiącego odstępstwo od art. 287 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej

15

2013/55/UE

*

Decyzja wykonawcza Rady z dnia 22 stycznia 2013 r. zmieniająca decyzję wykonawczą 2009/1008/WE upoważniającą Republikę Łotewską do przedłużenia stosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 193 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej

16

2013/56/UE

*

Decyzja wykonawcza Rady z dnia 22 stycznia 2013 r. zmieniająca decyzję wykonawczą 2010/39/UE upoważniającą Republikę Portugalską do stosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 168, 193 i 250 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej

17

2013/57/UE

*

Decyzja Rady z dnia 22 stycznia 2013 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka i zastępcy członka z Niemiec

19

2013/58/UE

*

Decyzja Rady z dnia 22 stycznia 2013 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów dwóch członków z Królestwa Niderlandów

20

2013/59/UE

*

Decyzja Rady z dnia 22 stycznia 2013 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka ze Szwecji

21

2013/60/UE

*

Decyzja Rady z dnia 22 stycznia 2013 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów dwojga zastępców członków z Austrii

22

2013/61/UE

*

Decyzja Rady z dnia 22 stycznia 2013 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów zastępcy członka z Niemiec

23

2013/62/UE

*

Decyzja Rady z dnia 22 stycznia 2013 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka i zastępcy członka z Portugalii

24

2013/63/UE

*

Decyzja wykonawcza Komisji z dnia 24 stycznia 2013 r. przyjmująca wytyczne dotyczące wdrażania szczegółowych warunków dotyczących oświadczeń zdrowotnych określonych w art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (
  1
  )

1

25

| | |
| --- | --- |
| | (1)   Tekst mający znaczenie dla EOG |

---

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG

1

| PL | Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.
  Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną. |
| --- | --- |

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.

---

II Akty o charakterze nieustawodawczym

ROZPORZĄDZENIA

| 25.1.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 22/1 |
| --- | --- | --- | --- |

25.1.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 22/1

---

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 64/2013

z dnia 24 stycznia 2013 r.

zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2535/2001 w zakresie administrowania kontyngentami taryfowymi WTO na ser i masło nowozelandzkie

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1), w szczególności jego art. 144 ust. 1 i art. 148 lit. c) w związku z jego art. 4,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | W tytule 2 rozdział III sekcja 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2535/2001 z dnia 14 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 odnośnie do ustaleń dotyczących przywozu mleka i przetworów mlecznych i otwarcia kontyngentów taryfowych (2) określa się zasady zarządzania kontyngentami przywozowymi niektórych państw trzecich wymienionych w załączniku III.B do tego rozporządzenia. Zasady te przewidują wydanie pozwolenia na przywóz po okazaniu odpowiedniego świadectwa objętego wewnętrznym systemem kontroli (IMA 1). |
| --- | --- |

(1)

W tytule 2 rozdział III sekcja 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2535/2001 z dnia 14 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 odnośnie do ustaleń dotyczących przywozu mleka i przetworów mlecznych i otwarcia kontyngentów taryfowych (2) określa się zasady zarządzania kontyngentami przywozowymi niektórych państw trzecich wymienionych w załączniku III.B do tego rozporządzenia. Zasady te przewidują wydanie pozwolenia na przywóz po okazaniu odpowiedniego świadectwa objętego wewnętrznym systemem kontroli (IMA 1).

| (2) | Doświadczenie w zakresie zarządzania kontyngentami taryfowymi na ser z Nowej Zelandii (numery kontyngentu 09.4514 i 09.4515) pokazuje, że kontyngentami można równie skutecznie zarządzać w ramach systemu przewidującego mniej obciążeń administracyjnych dla importerów i organów wydających pozwolenia w państwach członkowskich. W ramach tego systemu funkcje świadectwa IMA 1, polegające na udowodnieniu pochodzenia oraz kwalifikowalności towarów przy przywozie, zostają utrzymane, ale wydawanie pozwoleń na przywóz nie jest już uzależnione od przedstawienia tego świadectwa. Należy zatem objąć te kontyngenty zasadami zawartymi w tytule 2 rozdział I rozporządzenia (WE) nr 2535/2001. |
| --- | --- |

(2)

Doświadczenie w zakresie zarządzania kontyngentami taryfowymi na ser z Nowej Zelandii (numery kontyngentu 09.4514 i 09.4515) pokazuje, że kontyngentami można równie skutecznie zarządzać w ramach systemu przewidującego mniej obciążeń administracyjnych dla importerów i organów wydających pozwolenia w państwach członkowskich. W ramach tego systemu funkcje świadectwa IMA 1, polegające na udowodnieniu pochodzenia oraz kwalifikowalności towarów przy przywozie, zostają utrzymane, ale wydawanie pozwoleń na przywóz nie jest już uzależnione od przedstawienia tego świadectwa. Należy zatem objąć te kontyngenty zasadami zawartymi w tytule 2 rozdział I rozporządzenia (WE) nr 2535/2001.

| (3) | W celu zapobiegania spekulacji przy jednoczesnym zapewnieniu maksymalnego wykorzystania kontyngentów taryfowych dla nowozelandzkiego sera należy ograniczyć wnioski o wydanie pozwolenia do 25 % odpowiedniego dostępnego kontyngentu. |
| --- | --- |

(3)

W celu zapobiegania spekulacji przy jednoczesnym zapewnieniu maksymalnego wykorzystania kontyngentów taryfowych dla nowozelandzkiego sera należy ograniczyć wnioski o wydanie pozwolenia do 25 % odpowiedniego dostępnego kontyngentu.

| (4) | Biorąc pod uwagę sezonowość produkcji mleczarskiej w Nowej Zelandii, kształtowanie się cen i czas niezbędny do przewozu przedmiotowych produktów do Unii, należy przewidzieć trzecią serię przydziału pozwoleń na przywóz we wrześniu w odniesieniu do kontyngentów, o których mowa w części K załącznika I i w części A załącznika III. |
| --- | --- |

(4)

Biorąc pod uwagę sezonowość produkcji mleczarskiej w Nowej Zelandii, kształtowanie się cen i czas niezbędny do przewozu przedmiotowych produktów do Unii, należy przewidzieć trzecią serię przydziału pozwoleń na przywóz we wrześniu w odniesieniu do kontyngentów, o których mowa w części K załącznika I i w części A załącznika III.

| (5) | Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 2535/2001. |
| --- | --- |

(5)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 2535/2001.

| (6) | Aby pozostawić wnioskodawcom, właściwym organom i państwom członkowskim wystarczająco dużo czasu na zapewnienie zgodności z nowymi zasadami, właściwe jest stosowanie tych zasad, począwszy od roku kontyngentowego 2014. |
| --- | --- |

(6)

Aby pozostawić wnioskodawcom, właściwym organom i państwom członkowskim wystarczająco dużo czasu na zapewnienie zgodności z nowymi zasadami, właściwe jest stosowanie tych zasad, począwszy od roku kontyngentowego 2014.

| (7) | Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych, |
| --- | --- |

(7)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Zmiana rozporządzenia (WE) nr 2535/2001

W rozporządzeniu (WE) nr 2535/2001 wprowadza się następujące zmiany:

| 1) | w art. 5 dodaje się punkt w brzmieniu:






  „k) | kontyngenty określone w części K załącznika I.”; |
| --- | --- | --- |

1)

w art. 5 dodaje się punkt w brzmieniu:

„k)

kontyngenty określone w części K załącznika I.”;

| 2) | w art. 6 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
  „Załącznik I określa kontyngenty taryfowe, stosowane należności celne, ilości maksymalne, które można przywieźć w każdym roku, okresy obowiązywania przywozowych kontyngentów taryfowych oraz ich podział na podokresy.”; |
| --- | --- |

2)

w art. 6 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Załącznik I określa kontyngenty taryfowe, stosowane należności celne, ilości maksymalne, które można przywieźć w każdym roku, okresy obowiązywania przywozowych kontyngentów taryfowych oraz ich podział na podokresy.”;

| 3) | w art. 13 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
  „2.   Wnioski o pozwolenie odnoszą się do co najmniej 10 ton i do ilości nie większej niż ilość dostępna w ramach kontyngentu na podokres zgodnie z art. 6.
  Wnioski o wydanie pozwolenia mogą jednak odnosić się do:






  a) | ilości nie większej niż 10 % dostępnej ilości w przypadku kontyngentów określonych w art. 5 lit. a); |
| --- | --- | --- |

3)

w art. 13 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2.   Wnioski o pozwolenie odnoszą się do co najmniej 10 ton i do ilości nie większej niż ilość dostępna w ramach kontyngentu na podokres zgodnie z art. 6.

Wnioski o wydanie pozwolenia mogą jednak odnosić się do:

a)

ilości nie większej niż 10 % dostępnej ilości w przypadku kontyngentów określonych w art. 5 lit. a);

| b) | ilości nie większej niż 25 % dostępnej ilości w przypadku kontyngentów określonych w art. 5 lit. k).”; |
| --- | --- |

b)

ilości nie większej niż 25 % dostępnej ilości w przypadku kontyngentów określonych w art. 5 lit. k).”;

| 4) | w art. 14 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
  „1a.   W odniesieniu do kontyngentów określonych w części K załącznika I wnioski o pozwolenie można składać jedynie:






  a) | od dnia 20 do dnia 30 listopada w odniesieniu do przywozu dokonanego w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca następnego roku; |
| --- | --- | --- |

4)

w art. 14 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:

„1a.   W odniesieniu do kontyngentów określonych w części K załącznika I wnioski o pozwolenie można składać jedynie:

a)

od dnia 20 do dnia 30 listopada w odniesieniu do przywozu dokonanego w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca następnego roku;

| b) | od dnia 1 do dnia 10 czerwca w odniesieniu do przywozu dokonanego w okresie od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia danego roku; |
| --- | --- |

b)

od dnia 1 do dnia 10 czerwca w odniesieniu do przywozu dokonanego w okresie od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia danego roku;

| c) | od dnia 1 do dnia 10 września w odniesieniu do przywozu dokonanego w okresie od dnia 1 października do dnia 31 grudnia danego roku.”; |
| --- | --- |

c)

od dnia 1 do dnia 10 września w odniesieniu do przywozu dokonanego w okresie od dnia 1 października do dnia 31 grudnia danego roku.”;

| 5) | w art. 19 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
  „3.   W odniesieniu do kontyngentów określonych w części K załącznika I obniżoną stawkę celną stosuje się po:






  a) | akceptacji deklaracji dopuszczenia do swobodnego obrotu; |
| --- | --- | --- |

5)

w art. 19 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:

„3.   W odniesieniu do kontyngentów określonych w części K załącznika I obniżoną stawkę celną stosuje się po:

a)

akceptacji deklaracji dopuszczenia do swobodnego obrotu;

| b) | okazaniu pozwolenia na przywóz; oraz |
| --- | --- |

b)

okazaniu pozwolenia na przywóz; oraz

| c) | okazaniu świadectwa IMA 1 określonego w załączniku IX, wydanego przez organ wydający wymieniony w załączniku XII i zawierającego odpowiednie szczegółowe dane określone w załączniku XI, poświadczającego spełnienie wymogów kwalifikowalności oraz pochodzenie produktów objętych deklaracją dopuszczenia do swobodnego obrotu.
  Organy celne wpisują seryjny numer świadectwa IMA 1 na pozwoleniu na przywóz.
  Stosuje się odpowiednio art. 37 ust. 2, 3 i 4.”; |
| --- | --- |

c)

okazaniu świadectwa IMA 1 określonego w załączniku IX, wydanego przez organ wydający wymieniony w załączniku XII i zawierającego odpowiednie szczegółowe dane określone w załączniku XI, poświadczającego spełnienie wymogów kwalifikowalności oraz pochodzenie produktów objętych deklaracją dopuszczenia do swobodnego obrotu.

Organy celne wpisują seryjny numer świadectwa IMA 1 na pozwoleniu na przywóz.

Stosuje się odpowiednio art. 37 ust. 2, 3 i 4.”;

| 6) | w art. 34 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
  „4.   Załącznik III.A określa kontyngenty taryfowe, stosowane należności celne, ilości maksymalne, które można przywieźć w każdym roku, okresy obowiązywania przywozowych kontyngentów taryfowych oraz ich podział na podokresy.”; |
| --- | --- |

6)

w art. 34 ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4.   Załącznik III.A określa kontyngenty taryfowe, stosowane należności celne, ilości maksymalne, które można przywieźć w każdym roku, okresy obowiązywania przywozowych kontyngentów taryfowych oraz ich podział na podokresy.”;

| 7) | art. 34a otrzymuje brzmienie:
  „Artykuł 34a
  1.   Kontyngenty dzieli się na dwie części określone w załączniku III.A:






  a) | kontyngent nr 09.4195 (zwany dalej »częścią A«) rozdziela się między importerów unijnych, którzy uzyskali zatwierdzenie zgodnie z przepisami art. 7 i którzy mogą wykazać, że dokonali przywozu w ramach jednego z kontyngentów 09.4195 lub 09.4182 w ciągu 24 miesięcy przed listopadem poprzedzającym rok kontyngentowy; |
| --- | --- | --- |

7)

art. 34a otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 34a

1.   Kontyngenty dzieli się na dwie części określone w załączniku III.A:

a)

kontyngent nr 09.4195 (zwany dalej »częścią A«) rozdziela się między importerów unijnych, którzy uzyskali zatwierdzenie zgodnie z przepisami art. 7 i którzy mogą wykazać, że dokonali przywozu w ramach jednego z kontyngentów 09.4195 lub 09.4182 w ciągu 24 miesięcy przed listopadem poprzedzającym rok kontyngentowy;

| b) | kontyngent nr 09.4182 (zwany dalej »częścią B«) jest zarezerwowany dla wnioskodawców:






  (i) | którzy uzyskali zatwierdzenie zgodnie z przepisami art. 7; oraz |
| --- | --- | --- |

b)

kontyngent nr 09.4182 (zwany dalej »częścią B«) jest zarezerwowany dla wnioskodawców:

(i)

którzy uzyskali zatwierdzenie zgodnie z przepisami art. 7; oraz

| (ii) | którzy mogą wykazać, że w okresie 12 miesięcy przed listopadem poprzedzającym rok kontyngentowy dokonali przywozu do i/lub wywozu z Unii co najmniej 100 ton mleka lub przetworów mlecznych objętych rozdziałem 04 Nomenklatury scalonej w co najmniej 4 odrębnych operacjach. |
| --- | --- |

(ii)

którzy mogą wykazać, że w okresie 12 miesięcy przed listopadem poprzedzającym rok kontyngentowy dokonali przywozu do i/lub wywozu z Unii co najmniej 100 ton mleka lub przetworów mlecznych objętych rozdziałem 04 Nomenklatury scalonej w co najmniej 4 odrębnych operacjach.

2.   Wnioski o pozwolenia na przywóz można składać jedynie:

| a) | od dnia 20 do dnia 30 listopada w odniesieniu do przywozu dokonanego w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca następnego roku; |
| --- | --- |

a)

od dnia 20 do dnia 30 listopada w odniesieniu do przywozu dokonanego w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca następnego roku;

| b) | od dnia 1 do dnia 10 czerwca w odniesieniu do przywozu dokonanego w okresie od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia danego roku; |
| --- | --- |

b)

od dnia 1 do dnia 10 czerwca w odniesieniu do przywozu dokonanego w okresie od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia danego roku;

| c) | od dnia 1 do dnia 10 września w odniesieniu do przywozu dokonanego w okresie od dnia 1 października do dnia 31 grudnia danego roku. |
| --- | --- |

c)

od dnia 1 do dnia 10 września w odniesieniu do przywozu dokonanego w okresie od dnia 1 października do dnia 31 grudnia danego roku.

3.   Aby zostały rozpatrzone, wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz muszą obejmować, na każdego wnioskodawcę:

| a) | w przypadku części A, nie więcej niż 125 % ilości przywiezionych przez wnioskodawcę w ramach kontyngentu 09.4195 lub 09.4182 w ciągu 24 miesięcy przed listopadem poprzedzającym rok kontyngentowy; |
| --- | --- |

a)

w przypadku części A, nie więcej niż 125 % ilości przywiezionych przez wnioskodawcę w ramach kontyngentu 09.4195 lub 09.4182 w ciągu 24 miesięcy przed listopadem poprzedzającym rok kontyngentowy;

| b) | w przypadku części B, nie mniej niż 20 ton i nie więcej niż 10 % ilości dostępnej w podokresie i pod warunkiem że mogą udowodnić w stopniu zadowalającym właściwy organ odnośnego państwa członkowskiego, że spełniają warunki ustanowione w ust. 1 lit. b).
  Z zastrzeżeniem spełnienia warunków kwalifikowalności, wnioskodawcy mogą równocześnie składać wnioski w ramach obydwu części kontyngentu.
  Dla części A i dla części B należy składać odrębne wnioski o pozwolenie na przywóz. |
| --- | --- |

b)

w przypadku części B, nie mniej niż 20 ton i nie więcej niż 10 % ilości dostępnej w podokresie i pod warunkiem że mogą udowodnić w stopniu zadowalającym właściwy organ odnośnego państwa członkowskiego, że spełniają warunki ustanowione w ust. 1 lit. b).

Z zastrzeżeniem spełnienia warunków kwalifikowalności, wnioskodawcy mogą równocześnie składać wnioski w ramach obydwu części kontyngentu.

Dla części A i dla części B należy składać odrębne wnioski o pozwolenie na przywóz.

4.   Wnioski o pozwolenie na przywóz mogą być złożone tylko w państwie członkowskim, w którym wydano zatwierdzenie zgodnie z art. 7, i muszą zawierać numer identyfikacyjny importera.

5.   Dowody określone w ust. 1 i 3 przedstawia się zgodnie z art. 5 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1301/2006.

Wspomniane dowody przedstawia się w chwili składania wniosków o pozwolenia na przywóz i są one ważne w odniesieniu do odpowiedniego roku obowiązywania kontyngentu.”;

| 8) | w załączniku I dodaje się nową część K w brzmieniu określonym w załączniku I do niniejszego rozporządzenia; |
| --- | --- |

8)

w załączniku I dodaje się nową część K w brzmieniu określonym w załączniku I do niniejszego rozporządzenia;

| 9) | część A załącznika III zastępuje się tekstem określonym w załączniku II do niniejszego rozporządzenia; |
| --- | --- |

9)

część A załącznika III zastępuje się tekstem określonym w załączniku II do niniejszego rozporządzenia;

| 10) | w części B załącznika III skreśla się wpisy dotyczące numerów kontyngentu 09.4514 i 09.4515. |
| --- | --- |

10)

w części B załącznika III skreśla się wpisy dotyczące numerów kontyngentu 09.4514 i 09.4515.

Artykuł 2

Wejście w życie i stosowanie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od roku kontyngentowego rozpoczynającego się w dniu 1 stycznia 2014 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 24 stycznia 2013 r.

W imieniu Komisji

José Manuel BARROSO

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

1

(2)  Dz.U. L 341 z 22.12.2001, s. 29.

2

---

ZAŁĄCZNIK I

„I.K

KONTYNGENTY TARYFOWE W RAMACH POROZUMIEŃ GATT/WTO WEDŁUG KRAJU POCHODZENIA: NOWA ZELANDIA

| Numer kontyngentu | Kod CN | Opis | Kraj pochodzenia | Kontyngent roczny od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia
  (w tonach) | Ilość od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca
  (w tonach) | Ilość od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia
  (w tonach) | Ilość od dnia 1 października do dnia 31 grudnia
  (w tonach) | Należność celna przywozowa
  (EUR/100 kg wagi netto) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 09.4515 | 0406 90 01 | Ser do przetworzenia (1) | Nowa Zelandia | 4 000 | 4 000 | — | — | 17,06 |
| 09.4514 | ex 0406 90 21 | Sery cheddar w całości (o konwencjonalnym płaskim cylindrycznym kształcie, o masie netto nie mniejszej niż 33 kg, ale nie większej niż 44 kg, oraz sery w blokach sześciennych lub w kształcie równoległościanu, o masie netto 10 kg lub większej), o zawartości tłuszczu w suchej masie 50 % masy lub większej, dojrzewające co najmniej przez trzy miesiące | Nowa Zelandia | 7 000 | 7 000 | — | — | 17,06 |

Numer kontyngentu

Kod CN

Opis

Kraj pochodzenia

Kontyngent roczny od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia

(w tonach)

Ilość od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca

(w tonach)

Ilość od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia

(w tonach)

Ilość od dnia 1 października do dnia 31 grudnia

(w tonach)

Należność celna przywozowa

(EUR/100 kg wagi netto)

09.4515

0406 90 01

Ser do przetworzenia (1)

Nowa Zelandia

4 000

4 000

—

—

17,06

09.4514

ex 0406 90 21

Sery cheddar w całości (o konwencjonalnym płaskim cylindrycznym kształcie, o masie netto nie mniejszej niż 33 kg, ale nie większej niż 44 kg, oraz sery w blokach sześciennych lub w kształcie równoległościanu, o masie netto 10 kg lub większej), o zawartości tłuszczu w suchej masie 50 % masy lub większej, dojrzewające co najmniej przez trzy miesiące

Nowa Zelandia

7 000

7 000

—

—

17,06

---

(1)  Wykorzystanie do tego konkretnego celu będzie kontrolowane poprzez zastosowanie unijnych przepisów ustanowionych w tym zakresie. Sery, o których mowa, są uważane za przetworzone, jeśli zostały przetworzone w produkty objęte podpozycją 040630 Nomenklatury scalonej. Stosuje się art. 291–300 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.”

1

---

ZAŁĄCZNIK II

„ΙII.A

KONTYNGENT TARYFOWY W RAMACH UMÓW GATT/WTO W PODZIALE NA KRAJ POCHODZENIA: MASŁO NOWOZELANDZKIE

| Kod CN | Opis | Państwo pochodzenia | Kontyngent roczny od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia
  (w tonach) | Ilość od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca
  (w tonach) | Ilość od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia
  (w tonach) | Ilość od dnia 1 października do dnia 31 grudnia
  (w tonach) | Należność celna przywozowa
  (EUR/100 kg wagi netto) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ex 0405 10 11
  ex 0405 10 19 | Masło, co najmniej sześciotygodniowe, o zawartości tłuszczu nie mniejszej niż 80 % masy, ale mniejszej niż 85 % masy, wytwarzane bezpośrednio z mleka lub śmietany bez zastosowania materiałów przechowywanych, w jednorazowym, autonomicznym i nieprzerwanym procesie | Nowa Zelandia | 74 693 | Kontyngent 09.4195
  Część A:
  20 540,5 | Kontyngent 09.4195
  Część A:
  20 540,5 | Kontyngent 09.4195
  Część A:
  — | 70,00” |
| ex 0405 10 30 | Masło, co najmniej sześciotygodniowe, o zawartości tłuszczu nie mniejszej niż 80 % masy, ale mniejszej niż 85 % masy, wytwarzane bezpośrednio z mleka lub śmietany bez zastosowania materiałów przechowywanych, w jednorazowym, autonomicznym i nieprzerwanym procesie, który może wymagać, aby śmietana przechodziła przez stan koncentracji tłuszczu i/lub frakcjonowanie tego tłuszczu (metoda wskazana jako »Ammix« i »Spreadable«) | Kontyngent 09.4182
  Część B:
  16 806 | Kontyngent 09.4182
  Część B:
  16 806 | Kontyngent 09.4182
  Część B:
  — |

Kod CN

Opis

Państwo pochodzenia

Kontyngent roczny od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia

(w tonach)

Ilość od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca

(w tonach)

Ilość od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia

(w tonach)

Ilość od dnia 1 października do dnia 31 grudnia

(w tonach)

Należność celna przywozowa

(EUR/100 kg wagi netto)

ex 0405 10 11

ex 0405 10 19

Masło, co najmniej sześciotygodniowe, o zawartości tłuszczu nie mniejszej niż 80 % masy, ale mniejszej niż 85 % masy, wytwarzane bezpośrednio z mleka lub śmietany bez zastosowania materiałów przechowywanych, w jednorazowym, autonomicznym i nieprzerwanym procesie

Nowa Zelandia

74 693

Kontyngent 09.4195

Część A:

20 540,5

Kontyngent 09.4195

Część A:

20 540,5

Kontyngent 09.4195

Część A:

—

70,00”

ex 0405 10 30

Masło, co najmniej sześciotygodniowe, o zawartości tłuszczu nie mniejszej niż 80 % masy, ale mniejszej niż 85 % masy, wytwarzane bezpośrednio z mleka lub śmietany bez zastosowania materiałów przechowywanych, w jednorazowym, autonomicznym i nieprzerwanym procesie, który może wymagać, aby śmietana przechodziła przez stan koncentracji tłuszczu i/lub frakcjonowanie tego tłuszczu (metoda wskazana jako »Ammix« i »Spreadable«)

Kontyngent 09.4182

Część B:

16 806

Kontyngent 09.4182

Część B:

16 806

Kontyngent 09.4182

Część B:

—

---

| 25.1.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 22/6 |
| --- | --- | --- | --- |

25.1.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 22/6

---

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 65/2013

z dnia 24 stycznia 2013 r.

zmieniające załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 826/2008 ustanawiającego wspólne zasady dotyczące przyznawania dopłat do prywatnego przechowywania niektórych produktów rolnych

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1), w szczególności jego art. 43 lit. j) w związku z jego art. 4,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Rozporządzenie Komisji (WE) nr 826/2008 (2) przewiduje w załączniku III część A, że państwa członkowskie muszą przekazywać Komisji pewne informacje dotyczące oliwy z oliwek i oliwek stołowych w odniesieniu do różnych lat gospodarczych oraz ustala terminy przekazywania tych danych. Określa ono również wspólne zasady dotyczące przekazywania Komisji informacji przez właściwe organy państw członkowskich. |
| --- | --- |

(1)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 826/2008 (2) przewiduje w załączniku III część A, że państwa członkowskie muszą przekazywać Komisji pewne informacje dotyczące oliwy z oliwek i oliwek stołowych w odniesieniu do różnych lat gospodarczych oraz ustala terminy przekazywania tych danych. Określa ono również wspólne zasady dotyczące przekazywania Komisji informacji przez właściwe organy państw członkowskich.

| (2) | W trosce o dokładniejsze monitorowanie sytuacji rynkowej oraz z uwagi na zdobyte w tym zakresie doświadczenie należy uprościć, uściślić, wprowadzić lub znieść niektóre obowiązki dotyczące przekazywania informacji przez państwa członkowskie, określone w części A załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 826/2008. |
| --- | --- |

(2)

W trosce o dokładniejsze monitorowanie sytuacji rynkowej oraz z uwagi na zdobyte w tym zakresie doświadczenie należy uprościć, uściślić, wprowadzić lub znieść niektóre obowiązki dotyczące przekazywania informacji przez państwa członkowskie, określone w części A załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 826/2008.

| (3) | W tym celu konieczne jest wprowadzenie obowiązku dotyczącego przekazywania informacji o całkowitym wykorzystaniu oliwy z oliwek i zapasach zgromadzonych na koniec roku gospodarczego oraz zniesienie obowiązku dotyczącego informacji na temat oliwek stołowych. |
| --- | --- |

(3)

W tym celu konieczne jest wprowadzenie obowiązku dotyczącego przekazywania informacji o całkowitym wykorzystaniu oliwy z oliwek i zapasach zgromadzonych na koniec roku gospodarczego oraz zniesienie obowiązku dotyczącego informacji na temat oliwek stołowych.

| (4) | Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 826/2008. |
| --- | --- |

(4)

Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 826/2008.

| (5) | Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych, |
| --- | --- |

(5)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W części A załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 826/2008 wprowadza się następujące zmiany:

| 1) | lit. b) otrzymuje brzmienie:






  „b) | Do dnia 15 września państwa członkowskie przekazują Komisji, w odniesieniu do poprzedniego roku gospodarczego, informacje na temat całkowitej ostatecznej produkcji oraz całkowitego spożycia wewnętrznego oliwy z oliwek, jak również zapasów zgromadzonych na koniec roku gospodarczego.
  Do dnia 15 października i do dnia 15 kwietnia państwa członkowskie przekazują Komisji, w odniesieniu do bieżącego roku gospodarczego, szacunkową wielkość całkowitej produkcji oliwy z oliwek oraz szacunkowe spożycie wewnętrzne, jak również szacunkową wielkość zapasów zgromadzonych na koniec roku gospodarczego.”; |
| --- | --- | --- |

1)

lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b)

Do dnia 15 września państwa członkowskie przekazują Komisji, w odniesieniu do poprzedniego roku gospodarczego, informacje na temat całkowitej ostatecznej produkcji oraz całkowitego spożycia wewnętrznego oliwy z oliwek, jak również zapasów zgromadzonych na koniec roku gospodarczego.

Do dnia 15 października i do dnia 15 kwietnia państwa członkowskie przekazują Komisji, w odniesieniu do bieżącego roku gospodarczego, szacunkową wielkość całkowitej produkcji oliwy z oliwek oraz szacunkowe spożycie wewnętrzne, jak również szacunkową wielkość zapasów zgromadzonych na koniec roku gospodarczego.”;

| 2) | lit. c) otrzymuje brzmienie:






  „c) | Od września do maja każdego roku gospodarczego, najpóźniej piętnastego dnia każdego miesiąca, państwa członkowskie przekazują Komisji miesięczną szacunkową ilość oliwy z oliwek wyprodukowanej od początku danego roku gospodarczego do poprzedniego miesiąca oraz łącznie z tym miesiącem.”. |
| --- | --- | --- |

2)

lit. c) otrzymuje brzmienie:

„c)

Od września do maja każdego roku gospodarczego, najpóźniej piętnastego dnia każdego miesiąca, państwa członkowskie przekazują Komisji miesięczną szacunkową ilość oliwy z oliwek wyprodukowanej od początku danego roku gospodarczego do poprzedniego miesiąca oraz łącznie z tym miesiącem.”.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 24 stycznia 2013 r.

W imieniu Komisji

José Manuel BARROSO

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

1

(2)  Dz.U. L 223 z 21.8.2008, s. 3.

2

---

| 25.1.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 22/7 |
| --- | --- | --- | --- |

25.1.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 22/7

---

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 66/2013

z dnia 24 stycznia 2013 r.

ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1),

uwzględniając rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektorów owoców i warzyw oraz przetworzonych owoców i warzyw (2), w szczególności jego art. 136 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje – zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej – kryteria, na których podstawie ustalania Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia. |
| --- | --- |

(1)

Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje – zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej – kryteria, na których podstawie ustalania Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia.

| (2) | Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodne z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, |
| --- | --- |

(2)

Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodne z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Standardowe wartości celne w przywozie, o których mowa w art. 136 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, są ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 24 stycznia 2013 r.

W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,

José Manuel SILVA RODRÍGUEZ

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

---

(1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

1

(2)  Dz.U. L 157 z 15.6.2011, s. 1.

2

---

ZAŁĄCZNIK

Standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

| (EUR/100 kg) |
| --- |
| Kod CN | Kod państw trzecich (1) | Standardowa wartość w przywozie |
| 0702 00 00 | MA | 64,4 |
| TN | 68,9 |
| TR | 120,3 |
| ZZ | 84,5 |
| 0707 00 05 | EG | 200,0 |
| JO | 182,1 |
| MA | 158,2 |
| TR | 165,1 |
| ZZ | 176,4 |
| 0709 91 00 | EG | 119,3 |
| ZZ | 119,3 |
| 0709 93 10 | EG | 105,4 |
| MA | 89,8 |
| TR | 144,3 |
| ZZ | 113,2 |
| 0805 10 20 | EG | 58,0 |
| MA | 60,3 |
| TN | 53,4 |
| TR | 63,9 |
| ZA | 46,1 |
| ZZ | 56,3 |
| 0805 20 10 | MA | 92,5 |
| ZZ | 92,5 |
| 0805 20 30, 0805 20 50, 0805 20 70, 0805 20 90 | IL | 95,5 |
| KR | 138,1 |
| MA | 158,2 |
| TR | 81,9 |
| ZZ | 118,4 |
| 0805 50 10 | EG | 87,0 |
| TR | 72,4 |
| ZZ | 79,7 |
| 0808 10 80 | CN | 102,2 |
| MK | 38,5 |
| US | 145,5 |
| ZZ | 95,4 |
| 0808 30 90 | CN | 51,8 |
| US | 132,9 |
| ZZ | 92,4 |

(EUR/100 kg)

Kod CN

Kod państw trzecich (1)

Standardowa wartość w przywozie

0702 00 00

MA

64,4

TN

68,9

TR

120,3

ZZ

84,5

0707 00 05

EG

200,0

JO

182,1

MA

158,2

TR

165,1

ZZ

176,4

0709 91 00

EG

119,3

ZZ

119,3

0709 93 10

EG

105,4

MA

89,8

TR

144,3

ZZ

113,2

0805 10 20

EG

58,0

MA

60,3

TN

53,4

TR

63,9

ZA

46,1

ZZ

56,3

0805 20 10

MA

92,5

ZZ

92,5

0805 20 30, 0805 20 50, 0805 20 70, 0805 20 90

IL

95,5

KR

138,1

MA

158,2

TR

81,9

ZZ

118,4

0805 50 10

EG

87,0

TR

72,4

ZZ

79,7

0808 10 80

CN

102,2

MK

38,5

US

145,5

ZZ

95,4

0808 30 90

CN

51,8

US

132,9

ZZ

92,4

---

(1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1833/2006 (Dz.U. L 354 z 14.12.2006, s. 19). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.

---

| 25.1.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 22/9 |
| --- | --- | --- | --- |

25.1.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 22/9

---

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 67/2013

z dnia 24 stycznia 2013 r.

w sprawie minimalnej stawki cła na cukier ustalanej w związku z pierwszym częściowym zaproszeniem do składania ofert w ramach postępowania o udzielenie zamówienia otwartego rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 36/2013

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1), w szczególności jego art. 186 w związku z jego art. 4,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 36/2013 (2) otwarto stałe zaproszenie do składania ofert na rok gospodarczy 2012/2013 dotyczące przywozu cukru objętego kodami CN 1701 14 10 oraz 1701 99 10 po obniżonej stawce cła. |
| --- | --- |

(1)

Rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 36/2013 (2) otwarto stałe zaproszenie do składania ofert na rok gospodarczy 2012/2013 dotyczące przywozu cukru objętego kodami CN 1701 14 10 oraz 1701 99 10 po obniżonej stawce cła.

| (2) | Zgodnie z art. 6 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 36/2013 Komisja ma zdecydować – na podstawie ofert otrzymanych w odpowiedzi na częściowe zaproszenie do składania ofert – o ustaleniu minimalnej stawki cła lub o nieustalaniu tej stawki dla ośmiocyfrowego kodu CN. |
| --- | --- |

(2)

Zgodnie z art. 6 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 36/2013 Komisja ma zdecydować – na podstawie ofert otrzymanych w odpowiedzi na częściowe zaproszenie do składania ofert – o ustaleniu minimalnej stawki cła lub o nieustalaniu tej stawki dla ośmiocyfrowego kodu CN.

| (3) | Na podstawie ofert otrzymanych w ramach pierwszego częściowego zaproszenia do składania ofert należy ustalić minimalną stawkę cła dla cukru objętego kodami CN 1701 14 10 oraz 1701 99 10. |
| --- | --- |

(3)

Na podstawie ofert otrzymanych w ramach pierwszego częściowego zaproszenia do składania ofert należy ustalić minimalną stawkę cła dla cukru objętego kodami CN 1701 14 10 oraz 1701 99 10.

| (4) | Aby wywołać szybką reakcję rynku oraz zapewnić efektywne zarządzanie przedmiotowym środkiem, niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

(4)

Aby wywołać szybką reakcję rynku oraz zapewnić efektywne zarządzanie przedmiotowym środkiem, niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

| (5) | Komitet Zarządzający ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego, |
| --- | --- |

(5)

Komitet Zarządzający ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W odniesieniu do pierwszego częściowego zaproszenia do składania ofert w ramach postępowania o udzielenie zamówienia otwartego rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 36/2013, w przypadku którego termin składania ofert upłynął dnia 23 stycznia 2013 r., ustalono minimalną stawkę cła określoną w załączniku do niniejszego rozporządzenia dla cukru objętego kodami CN 1701 14 10 oraz 1701 99 10.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 24 stycznia 2013 r.

W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,

José Manuel SILVA RODRÍGUEZ

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

---

(1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

1

(2)  Dz.U. L 16 z 19.1.2013, s. 7.

2

---

ZAŁĄCZNIK

Minimalne stawki cła

| (EUR/t) |
| --- |
| Ośmiocyfrowy kod CN | Minimalna stawka cła |
| 1 | 2 |
| 1701 14 10 | 195,00 |
| 1701 99 10 | 240,00 |
| (—) | nie ustalono minimalnej stawki cła (odrzucono wszystkie oferty) |

(EUR/t)

Ośmiocyfrowy kod CN

Minimalna stawka cła

1

2

1701 14 10

195,00

1701 99 10

240,00

(—)

nie ustalono minimalnej stawki cła (odrzucono wszystkie oferty)

| (X) | brak ofert |
| --- | --- |

(X)

brak ofert

---

DECYZJE

| 25.1.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 22/11 |
| --- | --- | --- | --- |

25.1.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 22/11

---

DECYZJA RADY

z dnia 22 stycznia 2013 r.

upoważniająca do podjęcia wzmocnionej współpracy w dziedzinie podatku od transakcji finansowych

(2013/52/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 329 ust. 1,

uwzględniając wnioski złożone przez Królestwo Belgii, Republikę Federalną Niemiec, Republikę Estońską, Republikę Grecką, Królestwo Hiszpanii, Republikę Francuską, Republikę Włoską, Republikę Austrii, Republikę Portugalską, Republikę Słowenii i Republikę Słowacką,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Zgodnie z art. 3 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) Unia ustanawia rynek wewnętrzny. |
| --- | --- |

(1)

Zgodnie z art. 3 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) Unia ustanawia rynek wewnętrzny.

| (2) | Zgodnie z art. 113 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) Rada uchwala przepisy dotyczące harmonizacji ustawodawstw odnoszących się do podatków obrotowych, akcyzy i innych podatków pośrednich w zakresie, w jakim harmonizacja ta jest niezbędna do zapewnienia ustanowienia i funkcjonowania rynku wewnętrznego oraz uniknięcia zakłóceń konkurencji. |
| --- | --- |

(2)

Zgodnie z art. 113 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) Rada uchwala przepisy dotyczące harmonizacji ustawodawstw odnoszących się do podatków obrotowych, akcyzy i innych podatków pośrednich w zakresie, w jakim harmonizacja ta jest niezbędna do zapewnienia ustanowienia i funkcjonowania rynku wewnętrznego oraz uniknięcia zakłóceń konkurencji.

| (3) | W 2011 r. Komisja odnotowała toczącą się na wszystkich szczeblach debatę dotyczącą dodatkowego opodatkowania sektora finansowego. Debata ta wynika z chęci zapewnienia, aby sektor finansowy uczestniczył w należny i znaczący sposób w ponoszeniu kosztów kryzysu oraz aby w przyszłości opodatkowanie tego sektora było sprawiedliwe względem innych sektorów, a także, aby zniechęcić do podejmowania nadmiernie ryzykownych działań przez instytucje finansowe, uzupełnić środki regulacyjne mające na celu uniknięcie przyszłych kryzysów oraz wygenerować dodatkowe dochody dla budżetów ogólnych lub konkretnych celów politycznych. |
| --- | --- |

(3)

W 2011 r. Komisja odnotowała toczącą się na wszystkich szczeblach debatę dotyczącą dodatkowego opodatkowania sektora finansowego. Debata ta wynika z chęci zapewnienia, aby sektor finansowy uczestniczył w należny i znaczący sposób w ponoszeniu kosztów kryzysu oraz aby w przyszłości opodatkowanie tego sektora było sprawiedliwe względem innych sektorów, a także, aby zniechęcić do podejmowania nadmiernie ryzykownych działań przez instytucje finansowe, uzupełnić środki regulacyjne mające na celu uniknięcie przyszłych kryzysów oraz wygenerować dodatkowe dochody dla budżetów ogólnych lub konkretnych celów politycznych.

| (4) | W tym kontekście w dniu 28 września 2011 r. Komisja przyjęła wniosek dotyczący dyrektywy Rady w sprawie wspólnego systemu podatku od transakcji finansowych i zmieniającej dyrektywę 2008/7/WE (1). Głównym celem tego wniosku było zapewnienie właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego i uniknięcie zakłóceń konkurencji. |
| --- | --- |

(4)

W tym kontekście w dniu 28 września 2011 r. Komisja przyjęła wniosek dotyczący dyrektywy Rady w sprawie wspólnego systemu podatku od transakcji finansowych i zmieniającej dyrektywę 2008/7/WE (1). Głównym celem tego wniosku było zapewnienie właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego i uniknięcie zakłóceń konkurencji.

| (5) | Na posiedzeniu Rady w dniu 22 czerwca 2012 r. potwierdzono, że nie ma jednomyślnego poparcia dla wspólnego systemu podatku od transakcji finansowych w formie proponowanej przez Komisję. W dniu 29 czerwca 2012 r. Rada Europejska ze swojej strony stwierdziła, że zaproponowana dyrektywa nie zostanie przyjęta przez Radę w rozsądnym terminie. Na posiedzeniu Rady w dniu 10 lipca 2012 r. odniesiono się do utrzymujących się istotnych różnic opinii na temat potrzeby ustanowienia wspólnego systemu podatku od transakcji finansowych na poziomie Unii i potwierdzono, że zasada zharmonizowanego opodatkowania transakcji finansowych nie otrzyma jednomyślnego poparcia w ramach Rady w przewidywalnej przyszłości. |
| --- | --- |

(5)

Na posiedzeniu Rady w dniu 22 czerwca 2012 r. potwierdzono, że nie ma jednomyślnego poparcia dla wspólnego systemu podatku od transakcji finansowych w formie proponowanej przez Komisję. W dniu 29 czerwca 2012 r. Rada Europejska ze swojej strony stwierdziła, że zaproponowana dyrektywa nie zostanie przyjęta przez Radę w rozsądnym terminie. Na posiedzeniu Rady w dniu 10 lipca 2012 r. odniesiono się do utrzymujących się istotnych różnic opinii na temat potrzeby ustanowienia wspólnego systemu podatku od transakcji finansowych na poziomie Unii i potwierdzono, że zasada zharmonizowanego opodatkowania transakcji finansowych nie otrzyma jednomyślnego poparcia w ramach Rady w przewidywalnej przyszłości.

| (6) | W tych okolicznościach 11 państw członkowskich, a mianowicie Belgia, Niemcy, Estonia, Grecja, Hiszpania, Francja, Włochy, Austria, Portugalia, Słowenia i Słowacja, zwróciło się do Komisji z wnioskami w pismach otrzymanych pomiędzy dniem 28 września i 23 października 2012 r., informując, że pragną ustanowić między sobą wzmocnioną współpracę w dziedzinie podatku od transakcji finansowych. Wymienione państwa członkowskie wnioskowały, aby zakres i cele wzmocnionej współpracy oprzeć na wniosku Komisji dotyczącym dyrektywy z dnia 28 września 2011 r. Odniosły się również w szczególności do potrzeby unikania działań związanych z uchylaniem się od płacenia podatków, zakłóceń oraz przenoszeniem do innych jurysdykcji. |
| --- | --- |

(6)

W tych okolicznościach 11 państw członkowskich, a mianowicie Belgia, Niemcy, Estonia, Grecja, Hiszpania, Francja, Włochy, Austria, Portugalia, Słowenia i Słowacja, zwróciło się do Komisji z wnioskami w pismach otrzymanych pomiędzy dniem 28 września i 23 października 2012 r., informując, że pragną ustanowić między sobą wzmocnioną współpracę w dziedzinie podatku od transakcji finansowych. Wymienione państwa członkowskie wnioskowały, aby zakres i cele wzmocnionej współpracy oprzeć na wniosku Komisji dotyczącym dyrektywy z dnia 28 września 2011 r. Odniosły się również w szczególności do potrzeby unikania działań związanych z uchylaniem się od płacenia podatków, zakłóceń oraz przenoszeniem do innych jurysdykcji.

| (7) | Wzmocniona współpraca powinna zapewnić niezbędne ramy prawne w celu ustanowienia wspólnego systemu podatku od transakcji finansowych w uczestniczących państwach członkowskich i harmonizację podstawowych cech podatku. W miarę możliwości powinno to pozwolić uniknąć zachęt do arbitrażu podatkowego i zaburzeń alokacji pomiędzy rynkami finansowymi, a także możliwości podwójnego opodatkowania lub braku opodatkowania, jak również działań związanych z uchylaniem się od płacenia podatków. |
| --- | --- |

(7)

Wzmocniona współpraca powinna zapewnić niezbędne ramy prawne w celu ustanowienia wspólnego systemu podatku od transakcji finansowych w uczestniczących państwach członkowskich i harmonizację podstawowych cech podatku. W miarę możliwości powinno to pozwolić uniknąć zachęt do arbitrażu podatkowego i zaburzeń alokacji pomiędzy rynkami finansowymi, a także możliwości podwójnego opodatkowania lub braku opodatkowania, jak również działań związanych z uchylaniem się od płacenia podatków.

| (8) | Warunki określone w art. 20 TUE oraz w art. 326 i 329 TFUE zostały spełnione. |
| --- | --- |

(8)

Warunki określone w art. 20 TUE oraz w art. 326 i 329 TFUE zostały spełnione.

| (9) | Na posiedzeniu Rady w dniu 29 czerwca 2012 r. odnotowano, a w dniu 10 lipca 2012 r. potwierdzono, że Unia jako całość nie będzie mogła zrealizować w rozsądnym terminie celu, jakim jest przyjęcie wspólnego systemu podatku od transakcji finansowych. W związku z tym warunek określony w art. 20 ust. 2 TUE stanowiący, że wzmocniona współpraca może być ustanowiona wyłącznie w ostateczności, został spełniony. |
| --- | --- |

(9)

Na posiedzeniu Rady w dniu 29 czerwca 2012 r. odnotowano, a w dniu 10 lipca 2012 r. potwierdzono, że Unia jako całość nie będzie mogła zrealizować w rozsądnym terminie celu, jakim jest przyjęcie wspólnego systemu podatku od transakcji finansowych. W związku z tym warunek określony w art. 20 ust. 2 TUE stanowiący, że wzmocniona współpraca może być ustanowiona wyłącznie w ostateczności, został spełniony.

| (10) | Pod względem merytorycznym dziedzina, w której byłaby prowadzona wzmocniona współpraca, a mianowicie ustanowienie wspólnego systemu podatku od transakcji finansowych w Unii, jest dziedziną objętą art. 113 TFUE, a zatem podlegającą postanowieniom Traktatów. |
| --- | --- |

(10)

Pod względem merytorycznym dziedzina, w której byłaby prowadzona wzmocniona współpraca, a mianowicie ustanowienie wspólnego systemu podatku od transakcji finansowych w Unii, jest dziedziną objętą art. 113 TFUE, a zatem podlegającą postanowieniom Traktatów.

| (11) | Wzmocniona współpraca w dziedzinie ustanowienia wspólnego systemu podatku od transakcji finansowych ma na celu zapewnienie właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego. Przy skali tej współpracy unika się współistnienia odmiennych krajowych systemów, a co za tym idzie nadmiernego rozdrobnienia rynku, jak również związanych z tym problemów w postaci zakłóceń konkurencji, zakłóceń w handlu, między produktami, podmiotami i obszarami geograficznymi, oraz zachęt dla podmiotów do unikania opodatkowania poprzez transakcje o niskiej wartości ekonomicznej. Takie kwestie są szczególnie istotne w rozpatrywanej dziedzinie, ponieważ odznacza się ona wysoką zmiennością podstaw opodatkowania. W ten sposób współpraca ta sprzyja realizacji celów Unii, chroni jej interesy i wzmacnia proces jej integracji zgodnie z art. 20 ust. 1 TUE. |
| --- | --- |

(11)

Wzmocniona współpraca w dziedzinie ustanowienia wspólnego systemu podatku od transakcji finansowych ma na celu zapewnienie właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego. Przy skali tej współpracy unika się współistnienia odmiennych krajowych systemów, a co za tym idzie nadmiernego rozdrobnienia rynku, jak również związanych z tym problemów w postaci zakłóceń konkurencji, zakłóceń w handlu, między produktami, podmiotami i obszarami geograficznymi, oraz zachęt dla podmiotów do unikania opodatkowania poprzez transakcje o niskiej wartości ekonomicznej. Takie kwestie są szczególnie istotne w rozpatrywanej dziedzinie, ponieważ odznacza się ona wysoką zmiennością podstaw opodatkowania. W ten sposób współpraca ta sprzyja realizacji celów Unii, chroni jej interesy i wzmacnia proces jej integracji zgodnie z art. 20 ust. 1 TUE.

| (12) | Ustanowienie wspólnego zharmonizowanego systemu podatku od transakcji finansowych nie znajduje się w wykazie dziedzin objętych wyłącznymi kompetencjami Unii, określonych w art. 3 ust. 1 TFUE. Ponieważ ustanowienie takiego systemu służy funkcjonowaniu rynku wewnętrznego zgodnie z art. 113 TFUE, wchodzi ono w zakres kompetencji dzielonych Unii w rozumieniu art. 4 TFUE, a tym samym – w zakres niewyłącznych kompetencji Unii. |
| --- | --- |

(12)

Ustanowienie wspólnego zharmonizowanego systemu podatku od transakcji finansowych nie znajduje się w wykazie dziedzin objętych wyłącznymi kompetencjami Unii, określonych w art. 3 ust. 1 TFUE. Ponieważ ustanowienie takiego systemu służy funkcjonowaniu rynku wewnętrznego zgodnie z art. 113 TFUE, wchodzi ono w zakres kompetencji dzielonych Unii w rozumieniu art. 4 TFUE, a tym samym – w zakres niewyłącznych kompetencji Unii.

| (13) | Wzmocniona współpraca w danej dziedzinie jest podejmowana w poszanowaniu Traktatów i prawa Unii w myśl art. 326 akapit pierwszy. Zgodnie z art. 326 akapit drugi TFUE współpraca ta nie będzie naruszać rynku wewnętrznego ani spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej; nie będzie też stanowić przeszkody ani dyskryminacji w handlu między państwami członkowskimi ani prowadzić do zakłócenia konkurencji między nimi. |
| --- | --- |

(13)

Wzmocniona współpraca w danej dziedzinie jest podejmowana w poszanowaniu Traktatów i prawa Unii w myśl art. 326 akapit pierwszy. Zgodnie z art. 326 akapit drugi TFUE współpraca ta nie będzie naruszać rynku wewnętrznego ani spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej; nie będzie też stanowić przeszkody ani dyskryminacji w handlu między państwami członkowskimi ani prowadzić do zakłócenia konkurencji między nimi.

| (14) | Wzmocniona współpraca w danej dziedzinie nie narusza kompetencji, praw i obowiązków państw członkowskich, które w niej nie uczestniczą, zgodnie z art. 327 TFUE. Taki system nie wpływałby na możliwość zachowania lub wprowadzenia podatku od transakcji finansowych na podstawie niezharmonizowanych przepisów krajowych w przypadku państw członkowskich, które nie uczestniczą we współpracy. Wspólny system podatku od transakcji finansowych przyznawałby uczestniczącym państwom członkowskim prawa do nakładania podatku jedynie na podstawie odpowiednich łączników. |
| --- | --- |

(14)

Wzmocniona współpraca w danej dziedzinie nie narusza kompetencji, praw i obowiązków państw członkowskich, które w niej nie uczestniczą, zgodnie z art. 327 TFUE. Taki system nie wpływałby na możliwość zachowania lub wprowadzenia podatku od transakcji finansowych na podstawie niezharmonizowanych przepisów krajowych w przypadku państw członkowskich, które nie uczestniczą we współpracy. Wspólny system podatku od transakcji finansowych przyznawałby uczestniczącym państwom członkowskim prawa do nakładania podatku jedynie na podstawie odpowiednich łączników.

| (15) | Z zastrzeżeniem spełnienia wszelkich warunków uczestnictwa określonych w niniejszej decyzji wzmocniona współpraca w dziedzinie, o której mowa powyżej, pozostaje cały czas otwarta dla wszystkich państw członkowskich gotowych, zgodnie z art. 328 TFUE, przestrzegać aktów już przyjętych w ramach tej współpracy, |
| --- | --- |

(15)

Z zastrzeżeniem spełnienia wszelkich warunków uczestnictwa określonych w niniejszej decyzji wzmocniona współpraca w dziedzinie, o której mowa powyżej, pozostaje cały czas otwarta dla wszystkich państw członkowskich gotowych, zgodnie z art. 328 TFUE, przestrzegać aktów już przyjętych w ramach tej współpracy,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Niniejszym upoważnia się Królestwo Belgii, Republikę Federalną Niemiec, Republikę Estońską, Republikę Grecką, Królestwo Hiszpanii, Republikę Francuską, Republikę Włoską, Republikę Austrii, Republikę Portugalską, Republikę Słowenii i Republikę Słowacką do podjęcia między sobą wzmocnionej współpracy w dziedzinie ustanowienia wspólnego systemu podatku od transakcji finansowych przy zastosowaniu odpowiednich postanowień Traktatów.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia 22 stycznia 2013 r.

W imieniu Rady

M. NOONAN

Przewodniczący

---

(1)  COM(2011) 594 final z dnia 28 września 2011 r.

1

---

| 25.1.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 22/13 |
| --- | --- | --- | --- |

25.1.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 22/13

---

DECYZJA WYKONAWCZA RADY

z dnia 22 stycznia 2013 r.

upoważniająca Królestwo Belgii do wprowadzenia szczególnego środka stanowiącego odstępstwo od art. 285 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej

(2013/53/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1), w szczególności jej art. 395 ust. 1,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | W piśmie, które wpłynęło do Sekretariatu Generalnego Komisji dnia 21 czerwca 2012 r., Belgia zwróciła się o upoważnienie do wprowadzenia szczególnego środka stanowiącego odstępstwo od art. 285 dyrektywy Rady 2006/112/WE umożliwiającego Belgii przyznanie zwolnienia z podatku VAT podatnikom, których roczne obroty nie przekraczają 25 000 EUR. Poprzez zastosowanie tego środka podatnicy ci zostaliby zwolnieni ze wszystkich lub niektórych obowiązków wynikających z VAT, o których mowa w rozdziałach 2–6 tytułu XI dyrektywy 2006/112/WE. |
| --- | --- |

(1)

W piśmie, które wpłynęło do Sekretariatu Generalnego Komisji dnia 21 czerwca 2012 r., Belgia zwróciła się o upoważnienie do wprowadzenia szczególnego środka stanowiącego odstępstwo od art. 285 dyrektywy Rady 2006/112/WE umożliwiającego Belgii przyznanie zwolnienia z podatku VAT podatnikom, których roczne obroty nie przekraczają 25 000 EUR. Poprzez zastosowanie tego środka podatnicy ci zostaliby zwolnieni ze wszystkich lub niektórych obowiązków wynikających z VAT, o których mowa w rozdziałach 2–6 tytułu XI dyrektywy 2006/112/WE.

| (2) | Zgodnie z art. 395 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE, pismem z dnia 13 września 2012 r. Komisja poinformowała pozostałe państwa członkowskie o wniosku złożonym przez Belgię. Pismem z dnia 17 września 2012 r. Komisja powiadomiła Belgię, że posiada wszystkie informacje konieczne do rozpatrzenia wniosku. |
| --- | --- |

(2)

Zgodnie z art. 395 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE, pismem z dnia 13 września 2012 r. Komisja poinformowała pozostałe państwa członkowskie o wniosku złożonym przez Belgię. Pismem z dnia 17 września 2012 r. Komisja powiadomiła Belgię, że posiada wszystkie informacje konieczne do rozpatrzenia wniosku.

| (3) | Zgodnie z art. 285 dyrektywy 2006/112/WE, państwo członkowskie, które nie skorzystało z art. 14 drugiej dyrektywy Rady 67/228/EWG z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych, struktury i procedur stosowania wspólnego systemu podaktu od wartości dodanej (2), może przyznać zwolnienie podatnikom, których roczny obrót nie przekracza 5 000 EUR. Belgia złożyła wniosek o podwyższenie tego progu do 25 000 EUR. |
| --- | --- |

(3)

Zgodnie z art. 285 dyrektywy 2006/112/WE, państwo członkowskie, które nie skorzystało z art. 14 drugiej dyrektywy Rady 67/228/EWG z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych, struktury i procedur stosowania wspólnego systemu podaktu od wartości dodanej (2), może przyznać zwolnienie podatnikom, których roczny obrót nie przekracza 5 000 EUR. Belgia złożyła wniosek o podwyższenie tego progu do 25 000 EUR.

| (4) | Wyższy próg na potrzeby procedury szczególnej dla małych przedsiębiorstw stanowi środek upraszczający, ponieważ może znacznie zmniejszyć obowiązki najdrobniejszych przedsiębiorców w zakresie podatku VAT. Korzystanie przez podatników z procedury szczególnej jest opcjonalne. |
| --- | --- |

(4)

Wyższy próg na potrzeby procedury szczególnej dla małych przedsiębiorstw stanowi środek upraszczający, ponieważ może znacznie zmniejszyć obowiązki najdrobniejszych przedsiębiorców w zakresie podatku VAT. Korzystanie przez podatników z procedury szczególnej jest opcjonalne.

| (5) | W swym wniosku z dnia 29 października 2004 r. dotyczącym dyrektywy zmieniającej dyrektywę 77/388/EWG, obecnie dyrektywę 2006/112/WE w celu uproszczenia zobowiązań wynikających z podatku od wartości dodanej, Komisja zawarła przepisy umożliwiające państwom członkowskim ustalenie pułapu rocznego obrotu na potrzeby systemu zwolnień z podatku VAT nawet do 100 000 EUR lub równowartości tej kwoty w walucie krajowej, z możliwością jej corocznej aktualizacji. Wniosek przedstawiony przez Belgię jest zgodny z tą propozycją. |
| --- | --- |

(5)

W swym wniosku z dnia 29 października 2004 r. dotyczącym dyrektywy zmieniającej dyrektywę 77/388/EWG, obecnie dyrektywę 2006/112/WE w celu uproszczenia zobowiązań wynikających z podatku od wartości dodanej, Komisja zawarła przepisy umożliwiające państwom członkowskim ustalenie pułapu rocznego obrotu na potrzeby systemu zwolnień z podatku VAT nawet do 100 000 EUR lub równowartości tej kwoty w walucie krajowej, z możliwością jej corocznej aktualizacji. Wniosek przedstawiony przez Belgię jest zgodny z tą propozycją.

| (6) | Odstępstwo będzie miało jedynie nieistotny wpływ na ogólną kwotę podatku pobieranego przez Belgię na końcowym etapie konsumpcji i nie wpłynie negatywnie na zasoby własne Unii z tytułu podatku od wartości dodanej, |
| --- | --- |

(6)

Odstępstwo będzie miało jedynie nieistotny wpływ na ogólną kwotę podatku pobieranego przez Belgię na końcowym etapie konsumpcji i nie wpłynie negatywnie na zasoby własne Unii z tytułu podatku od wartości dodanej,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W ramach odstępstwa od art. 285 dyrektywy 2006/112/WE Królestwo Belgii jest uprawnione do przyznania zwolnienia z VAT podatnikom, których roczny obrót nie przekracza 25 000 EUR.

Królestwo Belgii może podnieść ten pułap w celu utrzymania realnej wartości zwolnienia.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej notyfikacji.

Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia wejścia w życie dyrektywy zmieniającej kwotę pułapu rocznego obrotu, poniżej którego podatnicy mogą być zwolnieni z podatku VAT, albo do dnia 31 grudnia 2015 r., w zależności od tego, która z tych dat będzie wcześniejsza.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Belgii.

Sporządzono w Brukseli dnia 22 stycznia 2013 r.

W imieniu Rady

M. NOONAN

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. L 347 z 11.12.2006, s. 1.

1

(2)  Dz.U. 71 z 14.4.1967, p. 1303/67.

2

---

| 25.1.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 22/15 |
| --- | --- | --- | --- |

25.1.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 22/15

---

DECYZJA WYKONAWCZA RADY

z dnia 22 stycznia 2013 r.

w sprawie upoważnienia Republiki Słowenii do wprowadzenia szczególnego środka stanowiącego odstępstwo od art. 287 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej

(2013/54/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1), w szczególności jej art. 395 ust. 1,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | W piśmie, które wpłynęło do Sekretariatu Generalnego Komisji dnia 30 lipca 2012 r., Słowenia zwróciła się o upoważnienie do wprowadzenia szczególnego środka stanowiącego odstępstwo od art. 287 pkt 15 dyrektywy 2006/112/WE zezwalającego Słowenii na zwolnienie z podatku od wartości dodanej (VAT) podatników, których roczne obroty nie przekraczają 50 000 EUR. |
| --- | --- |

(1)

W piśmie, które wpłynęło do Sekretariatu Generalnego Komisji dnia 30 lipca 2012 r., Słowenia zwróciła się o upoważnienie do wprowadzenia szczególnego środka stanowiącego odstępstwo od art. 287 pkt 15 dyrektywy 2006/112/WE zezwalającego Słowenii na zwolnienie z podatku od wartości dodanej (VAT) podatników, których roczne obroty nie przekraczają 50 000 EUR.

| (2) | Zgodnie z art. 395 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE pismem z dnia 18 września 2012 r. Komisja poinformowała pozostałe państwa członkowskie o wniosku złożonym przez Słowenię. Pismem z dnia 19 września 2012 r. Komisja zawiadomiła Słowenię, że posiada wszystkie informacje konieczne do rozpatrzenia wniosku. |
| --- | --- |

(2)

Zgodnie z art. 395 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE pismem z dnia 18 września 2012 r. Komisja poinformowała pozostałe państwa członkowskie o wniosku złożonym przez Słowenię. Pismem z dnia 19 września 2012 r. Komisja zawiadomiła Słowenię, że posiada wszystkie informacje konieczne do rozpatrzenia wniosku.

| (3) | Zgodnie z art. 287 dyrektywy 2006/112/WE określone państwa członkowskie, które przystąpiły do Unii po dniu 1 stycznia 1978 r., mogą przyznać zwolnienie z VAT podatnikom, których roczny obrót nie jest większy niż równowartość w walucie krajowej określonych w tym artykule kwot zgodnie z kursem wymiany w dniu ich przystąpienia. Słowenia wystąpiła z wnioskiem o podniesienie jej progu, który został ustalony zgodnie z art. 287 pkt 15 na 25 000 EUR, do 50 000 EUR. |
| --- | --- |

(3)

Zgodnie z art. 287 dyrektywy 2006/112/WE określone państwa członkowskie, które przystąpiły do Unii po dniu 1 stycznia 1978 r., mogą przyznać zwolnienie z VAT podatnikom, których roczny obrót nie jest większy niż równowartość w walucie krajowej określonych w tym artykule kwot zgodnie z kursem wymiany w dniu ich przystąpienia. Słowenia wystąpiła z wnioskiem o podniesienie jej progu, który został ustalony zgodnie z art. 287 pkt 15 na 25 000 EUR, do 50 000 EUR.

| (4) | Wyższy próg w ramach specjalnego systemu dla małych przedsiębiorstw stanowi środek upraszczający, ponieważ może znacznie zmniejszyć obowiązki małych przedsiębiorców w zakresie podatku VAT. Korzystanie przez podatników ze specjalnego systemu odbywa się na zasadzie dobrowolności. |
| --- | --- |

(4)

Wyższy próg w ramach specjalnego systemu dla małych przedsiębiorstw stanowi środek upraszczający, ponieważ może znacznie zmniejszyć obowiązki małych przedsiębiorców w zakresie podatku VAT. Korzystanie przez podatników ze specjalnego systemu odbywa się na zasadzie dobrowolności.

| (5) | W swym wniosku z dnia 29 października 2004 r. dotyczącym zmiany dyrektywy 77/388/EWG, obecnie dyrektywy 2006/112/WE, w celu uproszczenia zobowiązań wynikających z podatku od wartości dodanej Komisja uwzględniła przepisy umożliwiające państwom członkowskim ustalenie pułapu rocznego obrotu na potrzeby systemu zwolnień z podatku VAT nawet do 100 000 EUR lub równowartości tej kwoty w walucie krajowej, z możliwością jej corocznej aktualizacji. Wniosek przedstawiony przez Słowenię jest zgodny z tą propozycją. |
| --- | --- |

(5)

W swym wniosku z dnia 29 października 2004 r. dotyczącym zmiany dyrektywy 77/388/EWG, obecnie dyrektywy 2006/112/WE, w celu uproszczenia zobowiązań wynikających z podatku od wartości dodanej Komisja uwzględniła przepisy umożliwiające państwom członkowskim ustalenie pułapu rocznego obrotu na potrzeby systemu zwolnień z podatku VAT nawet do 100 000 EUR lub równowartości tej kwoty w walucie krajowej, z możliwością jej corocznej aktualizacji. Wniosek przedstawiony przez Słowenię jest zgodny z tą propozycją.

| (6) | Odstępstwo będzie miało jedynie nieistotny wpływ na ogólną kwotę podatku pobieranego przez Słowenię na końcowym etapie konsumpcji i nie wpłynie negatywnie na zasoby własne Unii z tytułu VAT, |
| --- | --- |

(6)

Odstępstwo będzie miało jedynie nieistotny wpływ na ogólną kwotę podatku pobieranego przez Słowenię na końcowym etapie konsumpcji i nie wpłynie negatywnie na zasoby własne Unii z tytułu VAT,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W ramach odstępstwa od art. 287 pkt 15 dyrektywy 2006/112/WE Republika Słowenii jest upoważniona do zwolnienia z VAT podatników, których roczny obrót nie przekracza 50 000 EUR.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej notyfikacji.

Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia wejścia w życie dryektywy zmieniającej pułapy rocznego obrotu, poniżej których podatnicy mogą być zwolnieni z podatku VAT, albo do dnia 31 grudnia 2015 r., w zależności od tego, która z tych dat będzie wcześniejsza.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Słowenii.

Sporządzono w Brukseli dnia 22 stycznia 2013 r.

W imieniu Rady

M. NOONAN

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. L 347 z 11.12.2006, s. 1.

1

---

| 25.1.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 22/16 |
| --- | --- | --- | --- |

25.1.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 22/16

---

DECYZJA WYKONAWCZA RADY

z dnia 22 stycznia 2013 r.

zmieniająca decyzję wykonawczą 2009/1008/WE upoważniającą Republikę Łotewską do przedłużenia stosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 193 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej

(2013/55/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1), w szczególności jej art. 395 ust. 1,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | W piśmie zarejestrowanym przez Sekretariat Generalny Komisji w dniu 20 kwietnia 2012 r. Łotwa zwróciła się o upoważnienie do dalszego stosowania środka stanowiącego odstępstwo od przepisów dyrektywy 2006/112/WE dotyczących określenia podatnika zobowiązanego do zapłaty organom podatkowym podatku od wartości dodanej (VAT). |
| --- | --- |

(1)

W piśmie zarejestrowanym przez Sekretariat Generalny Komisji w dniu 20 kwietnia 2012 r. Łotwa zwróciła się o upoważnienie do dalszego stosowania środka stanowiącego odstępstwo od przepisów dyrektywy 2006/112/WE dotyczących określenia podatnika zobowiązanego do zapłaty organom podatkowym podatku od wartości dodanej (VAT).

| (2) | Zgodnie z art. 395 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE Komisja poinformowała pozostałe państwa członkowskie o wniosku złożonym przez Łotwę pismami z dnia 30 i 31 lipca 2012 r. W piśmie z dnia 2 sierpnia 2012 r. Komisja zawiadomiła Łotwę, że posiada wszystkie informacje, które uznaje za niezbędne w celu rozpatrzenia wniosku. |
| --- | --- |

(2)

Zgodnie z art. 395 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE Komisja poinformowała pozostałe państwa członkowskie o wniosku złożonym przez Łotwę pismami z dnia 30 i 31 lipca 2012 r. W piśmie z dnia 2 sierpnia 2012 r. Komisja zawiadomiła Łotwę, że posiada wszystkie informacje, które uznaje za niezbędne w celu rozpatrzenia wniosku.

| (3) | Rynek drewna na Łotwie jest nadal zdominowany przez małe, lokalne przedsiębiorstwa oraz indywidualnych dostawców. Charakter rynku oraz działających na nim przedsiębiorstw spowodował zjawisko oszustw podatkowych, które okazuje się trudne do opanowania przez organy podatkowe. W celu zwalczania tych oszustw do łotewskiego prawodawstwa dotyczącego VAT włączono specjalny przepis obowiązujący w stosunku do transakcji na rynku drewna, który stanowi, że osobą zobowiązaną do uiszczenia podatku jest podatnik, na rzecz którego wykonano podlegającą opodatkowaniu dostawę towarów lub usług. Przepis ten stanowi odstępstwo od art. 193 dyrektywy 2006/112/WE, stanowiącego, że w systemie wewnętrznym do zapłacenia podatku zobowiązany jest zwykle podatnik dostarczający towar lub też świadczący usługi. |
| --- | --- |

(3)

Rynek drewna na Łotwie jest nadal zdominowany przez małe, lokalne przedsiębiorstwa oraz indywidualnych dostawców. Charakter rynku oraz działających na nim przedsiębiorstw spowodował zjawisko oszustw podatkowych, które okazuje się trudne do opanowania przez organy podatkowe. W celu zwalczania tych oszustw do łotewskiego prawodawstwa dotyczącego VAT włączono specjalny przepis obowiązujący w stosunku do transakcji na rynku drewna, który stanowi, że osobą zobowiązaną do uiszczenia podatku jest podatnik, na rzecz którego wykonano podlegającą opodatkowaniu dostawę towarów lub usług. Przepis ten stanowi odstępstwo od art. 193 dyrektywy 2006/112/WE, stanowiącego, że w systemie wewnętrznym do zapłacenia podatku zobowiązany jest zwykle podatnik dostarczający towar lub też świadczący usługi.

| (4) | Stan prawny i faktyczny, uzasadniający stosowanie środka stanowiącego odstępstwo decyzją wykonawczą Rady 2009/1008/UE z dnia 7 grudnia 2009 r. upoważniającą Republikę Łotewską do przedłużenia stosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 193 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (2), nie uległ zmianie. Z informacji dostarczonych przez Łotwę wynika, że poziom ryzyka pod względem oszustw w zakresie podatku VAT w tym sektorze pozostaje wysoki. Dlatego Łotwa powinna zostać upoważniona do dalszego stosowania środka stanowiącego odstępstwo, o którym mowa, na czas określony. |
| --- | --- |

(4)

Stan prawny i faktyczny, uzasadniający stosowanie środka stanowiącego odstępstwo decyzją wykonawczą Rady 2009/1008/UE z dnia 7 grudnia 2009 r. upoważniającą Republikę Łotewską do przedłużenia stosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 193 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (2), nie uległ zmianie. Z informacji dostarczonych przez Łotwę wynika, że poziom ryzyka pod względem oszustw w zakresie podatku VAT w tym sektorze pozostaje wysoki. Dlatego Łotwa powinna zostać upoważniona do dalszego stosowania środka stanowiącego odstępstwo, o którym mowa, na czas określony.

| (5) | W przypadku gdyby Łotwa rozważała kolejne przedłużenie okresu stosowania środka stanowiącego odstępstwo w okresie następującym po 2015 r., powinna do dnia 31 marca 2015 r. przedłożyć Komisji sprawozdanie dotyczące stosowania tego środka wraz z odpowiednim wnioskiem o przedłużenie. |
| --- | --- |

(5)

W przypadku gdyby Łotwa rozważała kolejne przedłużenie okresu stosowania środka stanowiącego odstępstwo w okresie następującym po 2015 r., powinna do dnia 31 marca 2015 r. przedłożyć Komisji sprawozdanie dotyczące stosowania tego środka wraz z odpowiednim wnioskiem o przedłużenie.

| (6) | Odstępstwo nie będzie miało negatywnego wpływu na zasoby własne Unii z tytułu VAT. |
| --- | --- |

(6)

Odstępstwo nie będzie miało negatywnego wpływu na zasoby własne Unii z tytułu VAT.

| (7) | Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję wykonawczą 2009/1008/UE, |
| --- | --- |

(7)

Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję wykonawczą 2009/1008/UE,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W decyzji wykonawczej 2009/1008/UE wprowadza się następujące zmiany:

| 1) | w art. 2 datę „31 grudnia 2012 r.” zastępuje się datą „31 grudnia 2015 r.”; |
| --- | --- |

1)

w art. 2 datę „31 grudnia 2012 r.” zastępuje się datą „31 grudnia 2015 r.”;

| 2) | dodaje się artykuł w brzmieniu:
  „Artykuł 2a
  Ewentualny wniosek o przedłużenie środka określonego niniejszą decyzją musi zostać przedłożony Komisji do dnia 31 marca 2015 r. wraz ze sprawozdaniem dotyczącym stosowania tego środka.”. |
| --- | --- |

2)

dodaje się artykuł w brzmieniu:

„Artykuł 2a

Ewentualny wniosek o przedłużenie środka określonego niniejszą decyzją musi zostać przedłożony Komisji do dnia 31 marca 2015 r. wraz ze sprawozdaniem dotyczącym stosowania tego środka.”.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej notyfikacji.

Niniejsza decyzja jest stosowana od dnia 1 stycznia 2013 r.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Łotewskiej.

Sporządzono w Brukseli dnia 22 stycznia 2013 r.

W imieniu Rady

M. NOONAN

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. L 347 z 11.12.2006, s. 1.

1

(2)  Dz.U. L 347 z 24.12.2009, s. 30.

2

---

| 25.1.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 22/17 |
| --- | --- | --- | --- |

25.1.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 22/17

---

DECYZJA WYKONAWCZA RADY

z dnia 22 stycznia 2013 r.

zmieniająca decyzję wykonawczą 2010/39/UE upoważniającą Republikę Portugalską do stosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 168, 193 i 250 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej

(2013/56/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1), w szczególności jej art. 395 ust. 1,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Pismem zarejestrowanym przez Sekretariat Generalny Komisji w dniu 18 kwietnia 2012 r. Portugalia zwróciła się o upoważnienie do dalszego stosowania środka, przyznanego uprzednio decyzją wykonawczą Rady 2010/39/UE (2), stanowiącego odstępstwo od przepisów dyrektywy 2006/112/WE dotyczących prawa do odliczenia, osoby zobowiązanej do zapłaty podatku oraz obowiązku złożenia deklaracji w sprawie podatku od wartości dodanej (VAT). |
| --- | --- |

(1)

Pismem zarejestrowanym przez Sekretariat Generalny Komisji w dniu 18 kwietnia 2012 r. Portugalia zwróciła się o upoważnienie do dalszego stosowania środka, przyznanego uprzednio decyzją wykonawczą Rady 2010/39/UE (2), stanowiącego odstępstwo od przepisów dyrektywy 2006/112/WE dotyczących prawa do odliczenia, osoby zobowiązanej do zapłaty podatku oraz obowiązku złożenia deklaracji w sprawie podatku od wartości dodanej (VAT).

| (2) | Zgodnie z art. 395 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE pismem z dnia 1 czerwca 2012 r. Komisja poinformowała pozostałe państwa członkowskie o wniosku złożonym przez Portugalię. Pismem z dnia 6 czerwca 2012 r. Komisja zawiadomiła Portugalię, że posiada wszystkie informacje niezbędne do rozpatrzenia wniosku. |
| --- | --- |

(2)

Zgodnie z art. 395 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE pismem z dnia 1 czerwca 2012 r. Komisja poinformowała pozostałe państwa członkowskie o wniosku złożonym przez Portugalię. Pismem z dnia 6 czerwca 2012 r. Komisja zawiadomiła Portugalię, że posiada wszystkie informacje niezbędne do rozpatrzenia wniosku.

| (3) | Stosowany przez Portugalię środek stanowiący odstępstwo odbiega od przepisów dyrektywy 2006/112/WE, ponieważ umożliwia stosowanie szczególnego i nieobowiązkowego systemu dotyczącego w szczególności przedsiębiorstw działających w sektorze sprzedaży akwizycyjnej, które spełniają określone warunki i zostały upoważnione przez właściwe organy podatkowe (zwanych dalej „upoważnionymi przedsiębiorstwami”). Te upoważnione przedsiębiorstwa wykorzystują szczególny model biznesowy, sprzedając swoje produkty bezpośrednio detalistom pośrednikom, którzy z kolei odsprzedają te same produkty bezpośrednio konsumentom końcowym. |
| --- | --- |

(3)

Stosowany przez Portugalię środek stanowiący odstępstwo odbiega od przepisów dyrektywy 2006/112/WE, ponieważ umożliwia stosowanie szczególnego i nieobowiązkowego systemu dotyczącego w szczególności przedsiębiorstw działających w sektorze sprzedaży akwizycyjnej, które spełniają określone warunki i zostały upoważnione przez właściwe organy podatkowe (zwanych dalej „upoważnionymi przedsiębiorstwami”). Te upoważnione przedsiębiorstwa wykorzystują szczególny model biznesowy, sprzedając swoje produkty bezpośrednio detalistom pośrednikom, którzy z kolei odsprzedają te same produkty bezpośrednio konsumentom końcowym.

| (4) | Przedmiotowy środek stanowi odstępstwo od art. 168 dyrektywy 2006/112/WE regulujących prawo podatnika do odliczenia podatku VAT nałożonego na dostarczane mu towary i świadczone na jego rzecz usługi wykorzystywane na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika poprzez przyznanie upoważnionym przedsiębiorstwom prawa do odliczania podatku VAT należnego lub zapłaconego przez współpracujących z nimi detalistów z tytułu odnośnych dostarczonych im towarów. |
| --- | --- |

(4)

Przedmiotowy środek stanowi odstępstwo od art. 168 dyrektywy 2006/112/WE regulujących prawo podatnika do odliczenia podatku VAT nałożonego na dostarczane mu towary i świadczone na jego rzecz usługi wykorzystywane na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika poprzez przyznanie upoważnionym przedsiębiorstwom prawa do odliczania podatku VAT należnego lub zapłaconego przez współpracujących z nimi detalistów z tytułu odnośnych dostarczonych im towarów.

| (5) | Przedmiotowy środek stanowi odstępstwo od art. 193 dyrektywy 2006/112/WE dotyczącego obowiązku zapłaty podatku VAT, ponieważ ustanawia on, że upoważnione przedsiębiorstwa, do których ma zastosowanie wspomniany system, są zobowiązane do zapłaty podatku VAT należnego z tytułu dostawy towarów przez detalistów konsumentom końcowym. |
| --- | --- |

(5)

Przedmiotowy środek stanowi odstępstwo od art. 193 dyrektywy 2006/112/WE dotyczącego obowiązku zapłaty podatku VAT, ponieważ ustanawia on, że upoważnione przedsiębiorstwa, do których ma zastosowanie wspomniany system, są zobowiązane do zapłaty podatku VAT należnego z tytułu dostawy towarów przez detalistów konsumentom końcowym.

| (6) | Przedmiotowy środek stanowi odstępstwo od art. 250 dyrektywy 2006/112/WE regulujących obowiązek złożenia deklaracji VAT poprzez przeniesienie na upoważnione przedsiębiorstwa obowiązku złożenia deklaracji VAT w odniesieniu do towarów, które dostarczyli detalistom oraz w odniesieniu do dostaw takich towarów konsumentom końcowym. |
| --- | --- |

(6)

Przedmiotowy środek stanowi odstępstwo od art. 250 dyrektywy 2006/112/WE regulujących obowiązek złożenia deklaracji VAT poprzez przeniesienie na upoważnione przedsiębiorstwa obowiązku złożenia deklaracji VAT w odniesieniu do towarów, które dostarczyli detalistom oraz w odniesieniu do dostaw takich towarów konsumentom końcowym.

| (7) | Przedmiotowy środek stanowiący odstępstwo może być stosowany jedynie w odniesieniu do przedsiębiorstw, których całość obrotów pochodzi ze sprzedaży akwizycyjnej prowadzonej przez detalistów działających we własnym imieniu i na własny rachunek, pod warunkiem że wszystkie produkty sprzedawane przez takie przedsiębiorstwo znajdują się na sporządzonej z góry liście cen stosowanych na etapie konsumpcji końcowej i przedsiębiorstwa sprzedają swoje produkty bezpośrednio detalistom, którzy z kolei sprzedają je bezpośrednio konsumentom końcowym. |
| --- | --- |

(7)

Przedmiotowy środek stanowiący odstępstwo może być stosowany jedynie w odniesieniu do przedsiębiorstw, których całość obrotów pochodzi ze sprzedaży akwizycyjnej prowadzonej przez detalistów działających we własnym imieniu i na własny rachunek, pod warunkiem że wszystkie produkty sprzedawane przez takie przedsiębiorstwo znajdują się na sporządzonej z góry liście cen stosowanych na etapie konsumpcji końcowej i przedsiębiorstwa sprzedają swoje produkty bezpośrednio detalistom, którzy z kolei sprzedają je bezpośrednio konsumentom końcowym.

| (8) | Przedmiotowy środek stanowiący odstępstwo pozwala na zapewnienie, by podatek VAT pobrany na etapie handlu detalicznego z tytułu sprzedaży produktów pochodzących z upoważnionych przedsiębiorstw był rzeczywiście wpłacany do organu podatkowego, a tym samym na zapobieganie uchylaniu się od opodatkowania. Stanowi on również ułatwienie dla organów administracji podatkowej dzięki uproszczeniu zasad poboru podatku VAT i ograniczeniu obowiązków detalistów w zakresie podatku VAT. |
| --- | --- |

(8)

Przedmiotowy środek stanowiący odstępstwo pozwala na zapewnienie, by podatek VAT pobrany na etapie handlu detalicznego z tytułu sprzedaży produktów pochodzących z upoważnionych przedsiębiorstw był rzeczywiście wpłacany do organu podatkowego, a tym samym na zapobieganie uchylaniu się od opodatkowania. Stanowi on również ułatwienie dla organów administracji podatkowej dzięki uproszczeniu zasad poboru podatku VAT i ograniczeniu obowiązków detalistów w zakresie podatku VAT.

| (9) | Zgodnie z informacjami przekazanymi przez Portugalię stan faktyczny i prawny, który stanowił uzasadnienie stosowania przedmiotowego środka stanowiącego odstępstwo, nie uległ zmianie i nadal się utrzymuje. Należy zatem upoważnić Portugalię do stosowania tego środka w kolejnym okresie, który powinien jednak zostać ograniczony w czasie w celu umożliwienia weryfikacji konieczności i skuteczności stosowania tego stanowiącego odstępstwo środka. |
| --- | --- |

(9)

Zgodnie z informacjami przekazanymi przez Portugalię stan faktyczny i prawny, który stanowił uzasadnienie stosowania przedmiotowego środka stanowiącego odstępstwo, nie uległ zmianie i nadal się utrzymuje. Należy zatem upoważnić Portugalię do stosowania tego środka w kolejnym okresie, który powinien jednak zostać ograniczony w czasie w celu umożliwienia weryfikacji konieczności i skuteczności stosowania tego stanowiącego odstępstwo środka.

| (10) | Jeśli Portugalia uzna za konieczne dalsze przedłużenie stosowania odstępstwa po roku 2015 r., do dnia 31 marca 2015 r. powinna przedstawić Komisji sprawozdanie dotyczące stosowania tego środka stanowiącego odstępstwo wraz z wnioskiem o przedłużenie w celu zapewnienia wystarczającej ilości czasu Komisji – na rozpatrzenie wniosku oraz Radzie – na przyjęcie tego wniosku, w przypadku gdyby Komisja przedłożyła go Radzie. |
| --- | --- |

(10)

Jeśli Portugalia uzna za konieczne dalsze przedłużenie stosowania odstępstwa po roku 2015 r., do dnia 31 marca 2015 r. powinna przedstawić Komisji sprawozdanie dotyczące stosowania tego środka stanowiącego odstępstwo wraz z wnioskiem o przedłużenie w celu zapewnienia wystarczającej ilości czasu Komisji – na rozpatrzenie wniosku oraz Radzie – na przyjęcie tego wniosku, w przypadku gdyby Komisja przedłożyła go Radzie.

| (11) | Środek stanowiący odstępstwo będzie miał jedynie nieistotny wpływ na ogólną kwotę podatku pobieranego przez Portugalię w końcowym etapie konsumpcji i nie wpłynie negatywnie na zasoby własne Unii z tytułu VAT. |
| --- | --- |

(11)

Środek stanowiący odstępstwo będzie miał jedynie nieistotny wpływ na ogólną kwotę podatku pobieranego przez Portugalię w końcowym etapie konsumpcji i nie wpłynie negatywnie na zasoby własne Unii z tytułu VAT.

| (12) | Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję wykonawczą 2010/39/UE, |
| --- | --- |

(12)

Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję wykonawczą 2010/39/UE,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W decyzji wykonawczej 2010/39/UE wprowadza się następujące zmiany:

| 1) | w art. 4 akapit drugi datę „31 grudnia 2012 r.” zastępuje się datą „31 grudnia 2015 r.”; |
| --- | --- |

1)

w art. 4 akapit drugi datę „31 grudnia 2012 r.” zastępuje się datą „31 grudnia 2015 r.”;

| 2) | dodaje się artykuł w brzmieniu:
  „Artykuł 4a
  Ewentualny wniosek o przedłużenie środka określonego w niniejszej decyzji przedkłada się Komisji do dnia 31 marca 2015 r. wraz ze sprawozdaniem dotyczącym stosowania tego środka.”. |
| --- | --- |

2)

dodaje się artykuł w brzmieniu:

„Artykuł 4a

Ewentualny wniosek o przedłużenie środka określonego w niniejszej decyzji przedkłada się Komisji do dnia 31 marca 2015 r. wraz ze sprawozdaniem dotyczącym stosowania tego środka.”.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej notyfikacji.

Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2013 r.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Portugalskiej.

Sporządzono w Brukseli dnia 22 stycznia 2013 r.

W imieniu Rady

M. NOONAN

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. L 347 z 11.12.2006, s. 1.

1

(2)  Dz.U. L 19 z 23.1.2010, s. 5.

2

---

| 25.1.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 22/19 |
| --- | --- | --- | --- |

25.1.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 22/19

---

DECYZJA RADY

z dnia 22 stycznia 2013 r.

w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka i zastępcy członka z Niemiec

(2013/57/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,

uwzględniając wniosek rządu Niemiec,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | W dniach 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzje 2009/1014/UE (1) i 2010/29/UE (2) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r. |
| --- | --- |

(1)

W dniach 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzje 2009/1014/UE (1) i 2010/29/UE (2) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r.

| (2) | Jedno stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Niclasa HERBSTA. |
| --- | --- |

(2)

Jedno stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Niclasa HERBSTA.

| (3) | Jedno stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Rolfa FISCHERA, |
| --- | --- |

(3)

Jedno stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Rolfa FISCHERA,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Następujące osoby zostają mianowane do Komitetu Regionów na okres pozostający do końca obecnej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2015 r.:

| a) | na stanowisko członka:






  — | Regina POERSCH, Mitglied des Schleswig-Holsteinischen Landtags; |
| --- | --- | --- |

a)

na stanowisko członka:

—

Regina POERSCH, Mitglied des Schleswig-Holsteinischen Landtags;

oraz

| b) | na stanowisko zastępcy członka:






  — | Peter LEHNERT, Mitglied des Schleswig-Holsteinischen Landtags. |
| --- | --- | --- |

b)

na stanowisko zastępcy członka:

—

Peter LEHNERT, Mitglied des Schleswig-Holsteinischen Landtags.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia 22 stycznia 2013 r.

W imieniu Rady

M. NOONAN

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. L 348 z 29.12.2009, s. 22.

1

(2)  Dz.U. L 12 z 19.1.2010, s. 11.

2

---

| 25.1.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 22/20 |
| --- | --- | --- | --- |

25.1.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 22/20

---

DECYZJA RADY

z dnia 22 stycznia 2013 r.

w sprawie mianowania do Komitetu Regionów dwóch członków z Królestwa Niderlandów

(2013/58/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,

uwzględniając wniosek rządu Królestwa Niderlandów,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | W dniach 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzje 2009/1014/UE (1) i 2010/29/UE (2) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r. |
| --- | --- |

(1)

W dniach 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzje 2009/1014/UE (1) i 2010/29/UE (2) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r.

| (2) | W związku z wygaśnięciem mandatu J.C. (Co) VERDAASA i A.E. (Anne) BLIEK-DE JONG zwolniły się dwa stanowiska członka Komitetu Regionów, |
| --- | --- |

(2)

W związku z wygaśnięciem mandatu J.C. (Co) VERDAASA i A.E. (Anne) BLIEK-DE JONG zwolniły się dwa stanowiska członka Komitetu Regionów,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Na okres pozostały do końca kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2015 r., na stanowisko członka Komitetu Regionów zostają niniejszym mianowani:

| — | Annemieke TRAAG, członkini Rady Wykonawczej Prowincji Geldria, |
| --- | --- |

—

Annemieke TRAAG, członkini Rady Wykonawczej Prowincji Geldria,

| — | A. GIJSBERTS, członek Rady Wykonawczej Prowincji Flevoland. |
| --- | --- |

—

A. GIJSBERTS, członek Rady Wykonawczej Prowincji Flevoland.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia 22 stycznia 2013 r.

W imieniu Rady

M. NOONAN

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. L 348 z 29.12.2009, s. 22.

1

(2)  Dz.U. L 12 z 19.1.2010, s. 11.

2

---

| 25.1.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 22/21 |
| --- | --- | --- | --- |

25.1.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 22/21

---

DECYZJA RADY

z dnia 22 stycznia 2013 r.

w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka ze Szwecji

(2013/59/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,

uwzględniając wniosek rządu Szwecji,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | W dniach 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzje 2009/1014/UE (1) i 2010/29/UE (2) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r. |
| --- | --- |

(1)

W dniach 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzje 2009/1014/UE (1) i 2010/29/UE (2) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r.

| (2) | W związku z wygaśnięciem mandatu Una ALDEGRENA zwolniło się jedno stanowisko członka Komitetu Regionów, |
| --- | --- |

(2)

W związku z wygaśnięciem mandatu Una ALDEGRENA zwolniło się jedno stanowisko członka Komitetu Regionów,

PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:

Atykuł 1

Na okres pozostały do końca kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2015 r., na stanowisko członka Komitetu Regionów zostaje niniejszym mianowana:

| — | Helene FRITZON, Ledamot i kommunfullmäktige, Kristianstads kommun. |
| --- | --- |

—

Helene FRITZON, Ledamot i kommunfullmäktige, Kristianstads kommun.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia 22 stycznia 2013 r.

W imieniu Rady

M. NOONAN

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. L 348 z 29.12.2009, s. 22.

1

(2)  Dz.U. L 12 z 19.1.2010, s. 11.

2

---

| 25.1.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 22/22 |
| --- | --- | --- | --- |

25.1.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 22/22

---

DECYZJA RADY

z dnia 22 stycznia 2013 r.

w sprawie mianowania do Komitetu Regionów dwojga zastępców członków z Austrii

(2013/60/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,

uwzględniając wniosek rządu Austrii,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | W dniach 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzje 2009/1014/UE (1) i 2010/29/UE (2) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r. |
| --- | --- |

(1)

W dniach 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzje 2009/1014/UE (1) i 2010/29/UE (2) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r.

| (2) | Dwa stanowiska zastępców członków Komitetu Regionów zwolniły się w związku z wygaśnięciem mandatu Achilla RUMPOLDA i Bernardette MENNEL, |
| --- | --- |

(2)

Dwa stanowiska zastępców członków Komitetu Regionów zwolniły się w związku z wygaśnięciem mandatu Achilla RUMPOLDA i Bernardette MENNEL,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Następujące osoby zostają mianowane zastępcami członków Komitetu Regionów na okres pozostający do końca obecnej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2015 r.:

| — | Wolfgang WALDNER, Landesrat beim Amt der Kärnter Landesregierung, |
| --- | --- |

—

Wolfgang WALDNER, Landesrat beim Amt der Kärnter Landesregierung,

| — | Gabriele NUSSBAUMER, Landtagspräsidentin. |
| --- | --- |

—

Gabriele NUSSBAUMER, Landtagspräsidentin.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia 22 stycznia 2013 r.

W imieniu Rady

M. NOONAN

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. L 348 z 29.12.2009, s. 22.

1

(2)  Dz.U. L 12 z 19.1.2010, s. 11.

2

---

| 25.1.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 22/23 |
| --- | --- | --- | --- |

25.1.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 22/23

---

DECYZJA RADY

z dnia 22 stycznia 2013 r.

w sprawie mianowania do Komitetu Regionów zastępcy członka z Niemiec

(2013/61/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,

uwzględniając wniosek rządu Niemiec,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | W dniach 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzje 2009/1014/UE (1) i 2010/29/UE (2) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r. |
| --- | --- |

(1)

W dniach 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzje 2009/1014/UE (1) i 2010/29/UE (2) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r.

| (2) | Jedno stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z mianowaniem Dagmar MÜHLENFELD na stanowisko członka (3), |
| --- | --- |

(2)

Jedno stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z mianowaniem Dagmar MÜHLENFELD na stanowisko członka (3),

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Następująca osoba zostaje mianowana zastępcą członka Komitetu Regionów na okres pozostający do końca obecnej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2015 r.:

| — | Helma OROSZ, Oberbürgemeisterin der Stadt Dresden. |
| --- | --- |

—

Helma OROSZ, Oberbürgemeisterin der Stadt Dresden.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia 22 stycznia 2013 r.

W imieniu Rady

M. NOONAN

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. L 348 z 29.12.2009, s. 22.

1

(2)  Dz.U. L 12 z 19.1.2010, s. 11.

2

(3)  Dz.U. L 287 z 18.10.2012, s. 11.

3

---

| 25.1.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 22/24 |
| --- | --- | --- | --- |

25.1.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 22/24

---

DECYZJA RADY

z dnia 22 stycznia 2013 r.

w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka i zastępcy członka z Portugalii

(2013/62/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,

uwzględniając wniosek rządu Portugalii,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | W dniach 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzje 2009/1014/UE (1) i 2010/29/UE (2) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r. |
| --- | --- |

(1)

W dniach 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzje 2009/1014/UE (1) i 2010/29/UE (2) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r.

| (2) | Jedno stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Carlosa CESARA. |
| --- | --- |

(2)

Jedno stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Carlosa CESARA.

| (3) | Jedno stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu André BRADFORDA, |
| --- | --- |

(3)

Jedno stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu André BRADFORDA,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Następujące osoby zostają mianowane do Komitetu Regionów na okres pozostający do końca obecnej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2015 r.:

| a) | na stanowisko członka:






  — | Vasco Ilídio ALVES CORDEIRO, Presidente do Governo Regional dos Açores; |
| --- | --- | --- |

a)

na stanowisko członka:

—

Vasco Ilídio ALVES CORDEIRO, Presidente do Governo Regional dos Açores;

oraz

| b) | na stanowisko zastępcy członka:






  — | Rodrigo VASCONCELOS DE OLIVEIRA, Subsecretário Regional da Presidência para as Relações Externas. |
| --- | --- | --- |

b)

na stanowisko zastępcy członka:

—

Rodrigo VASCONCELOS DE OLIVEIRA, Subsecretário Regional da Presidência para as Relações Externas.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia 22 stycznia 2013 r.

W imieniu Rady

M. NOONAN

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. L 348 z 29.12.2009, s. 22.

1

(2)  Dz.U. L 12 z 19.1.2010, s. 11.

2

---

| 25.1.2013 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 22/25 |
| --- | --- | --- | --- |

25.1.2013

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 22/25

---

DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI

z dnia 24 stycznia 2013 r.

przyjmująca wytyczne dotyczące wdrażania szczegółowych warunków dotyczących oświadczeń zdrowotnych określonych w art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2013/63/UE)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności (1), w szczególności jego art. 10 ust. 4,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | W art. 10 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 przewidziano możliwość przyjęcia wytycznych dotyczących wykonania tego artykułu i obejmujących szczegółowe warunki dotyczące oświadczeń zdrowotnych. |
| --- | --- |

(1)

W art. 10 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 przewidziano możliwość przyjęcia wytycznych dotyczących wykonania tego artykułu i obejmujących szczegółowe warunki dotyczące oświadczeń zdrowotnych.

| (2) | Zarówno ze strony krajowych organów kontroli, jak i podmiotów działających na rynku spożywczym napłynęły pytania związane z wykonywaniem art. 10 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006. Aby zapewnić jednolite stosowanie tych przepisów, ułatwić działanie organów kontroli i zapewnić podmiotom gospodarczym większą jasność i pewność prawa, należy wydać wytyczne. |
| --- | --- |

(2)

Zarówno ze strony krajowych organów kontroli, jak i podmiotów działających na rynku spożywczym napłynęły pytania związane z wykonywaniem art. 10 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006. Aby zapewnić jednolite stosowanie tych przepisów, ułatwić działanie organów kontroli i zapewnić podmiotom gospodarczym większą jasność i pewność prawa, należy wydać wytyczne.

| (3) | Wytyczne określone w załączniku do niniejszej decyzji powinny być uwzględniane przez krajowe organy kontroli i podmioty działające na rynku spożywczym. W dniu 12 października 2012 r. przeprowadzono konsultacje z zainteresowanymi stronami, w szczególności z podmiotami działającymi na rynku spożywczym i grupami konsumentów. |
| --- | --- |

(3)

Wytyczne określone w załączniku do niniejszej decyzji powinny być uwzględniane przez krajowe organy kontroli i podmioty działające na rynku spożywczym. W dniu 12 października 2012 r. przeprowadzono konsultacje z zainteresowanymi stronami, w szczególności z podmiotami działającymi na rynku spożywczym i grupami konsumentów.

| (4) | Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt (2), |
| --- | --- |

(4)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt (2),

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W załączniku do niniejszej decyzji określa się wytyczne dotyczące wykonywania art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w Brukseli dnia 24 stycznia 2013 r.

W imieniu Komisji

José Manuel BARROSO

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. L 404 z 30.12.2006, s. 9.

1

(2)  http://ec.europa.eu/food/committees/regulatory/scfcah/general_food/index_en.htm

2

---

ZAŁĄCZNIK

Wytyczne dotyczące wdrażania szczegółowych warunków dotyczących oświadczeń zdrowotnych określonych w art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006

Wprowadzenie

Niniejsze wytyczne są skierowane do krajowych organów kontroli i podmiotów działających na rynku spożywczym i odnoszą się do wykonywania art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności („rozporządzenie”). Oświadczeniami zdrowotnymi są jakiekolwiek dobrowolne, służące celom komercyjnym przekazy, w jakiejkolwiek formie, takie jak napisy, stwierdzenia, ilustracje, logo itd., w których stwierdza się, sugeruje lub daje do zrozumienia, że istnieje związek między żywnością będącą przedmiotem oświadczenia a zdrowiem.

W art. 10 określone są szczegółowe warunki dozwolonego użycia dopuszczonych oświadczeń zdrowotnych. Oprócz przepisów wspomnianego artykułu należy przestrzegać ogólnych zasad i wymagań dotyczących wszystkich oświadczeń (np. art. 3 rozporządzenia oraz przepisów dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (1) i dyrektywy Rady 84/450/EWG (2), których podmioty stosujące oświadczenia zdrowotne muszą także przestrzegać), warunków stosowania oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych określonych w art. 4, ogólnych warunków dla wszystkich oświadczeń przewidzianych w art. 5 oraz szczegółowych warunków stosowania przewidzianych w wykazie dopuszczonych oświadczeń zdrowotnych. W art. 14 ust. 2 wymaga się na przykład dodatkowych informacji w przypadku oświadczeń zdrowotnych o zmniejszaniu ryzyka choroby, o których mowa w art. 14 ust. 1 lit. a). Należy zauważyć, że nawet dopuszczone oświadczenia zdrowotne mogą być stosowane jedynie wtedy, gdy stosowanie ich jest w pełni zgodne ze wszystkimi wymaganiami rozporządzenia. W związku z tym, nawet jeśli oświadczenie jest dozwolone i wpisane do wykazu dopuszczonych oświadczeń zdrowotnych, organy krajowe powinny podjąć działania, jeśli stosowanie tego oświadczenia nie jest zgodne ze wszystkimi wymaganiami rozporządzenia.

Osiągnięcie zgodności z przepisami rozporządzenia, a w szczególności z art. 10, byłoby łatwiejsze, gdyby podmiot mógł wykazać, że dochował należytej staranności oraz podjął kroki w celu zastosowania się do każdej części rozporządzenia.

1.   Zakaz dotyczący niedopuszczonych oświadczeń zdrowotnych i oświadczeń zdrowotnych, które nie są stosowane zgodnie z rozporządzeniem – art. 10 ust. 1

W art. 10 ust. 1 przewiduje się, że wszelkie oświadczenia zdrowotne są zabronione, chyba że: a) uzyskały zezwolenie Komisji; oraz b) ich stosowanie jest zgodne z przepisami rozporządzenia. Wydanie zezwolenia na oświadczenie zdrowotne musi nastąpić w ramach odpowiedniej procedury przewidzianej w rozporządzeniu, a oświadczenie zdrowotne musi zostać wpisane do wykazów dopuszczonych oświadczeń zdrowotnych, o których mowa w art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 1. Zabronione są oświadczenia zdrowotne, które nie są dopuszczone (nie zostały umieszczone w jednym z wykazów dopuszczonych oświadczeń zdrowotnych) oraz oświadczenia zdrowotne, które są dopuszczone (zostały umieszczone w jednym z wykazów dopuszczonych oświadczeń zdrowotnych), ale których stosowanie nie jest zgodne z zasadami określonymi w rozporządzeniu.

2.   Obowiązkowe informacje towarzyszące dozwolonym oświadczeniom zdrowotnym – art. 10 ust. 2

2.1.   Trzy różne przypadki dotyczące wykonywania art. 10 ust. 2

W art. 10 ust. 2 ustanowiono wymóg podania konsumentowi dwóch lub, w stosownych przypadkach, czterech obowiązkowych informacji podczas stosowania oświadczenia zdrowotnego. Wypełnienie tego wymogu jest konieczne dla pozostawania w zgodności z rozporządzeniem. Informacje określone w art. 10 ust. 2 lit. a)–d) muszą być podane w etykietowaniu żywności lub – w razie braku takiego etykietowania – przy prezentacji i reklamie żywności. Przepis ten należy rozumieć w kontekście przyświecającego prawodawcy celu, jakim jest zapewnienie wysokiego poziomu ochrony konsumenta poprzez przekazywanie prawidłowych i prawdziwych informacji, aby pomóc konsumentom w podejmowaniu świadomych decyzji.

„Etykietowanie” zdefiniowano w art. 1 ust. 3 lit. a) dyrektywy 2000/13/WE i w art. 2 ust. 2 lit. j) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 (3). W definicji tej stwierdza się, że „»etykietowanie« oznacza wszelkie napisy, dane szczegółowe, znaki handlowe, nazwy marek, ilustracje lub symbole odnoszące się do danego środka spożywczego i umieszczone na wszelkiego rodzaju opakowaniu, dokumencie, ulotce, etykiecie, opasce lub pierścieniu towarzyszącym takiej żywności lub odnoszącym się do niej”. W prawie Unii istnieje definicja „reklamy” (4), ale nie ma definicji „prezentacji”, którą należy zatem rozumieć w świetle wyjaśnień zawartych w art. 2 ust. 3 lit. a) dyrektywy 2000/13/WE i art. 7 ust. 4 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1169/2011.

Oświadczenie zdrowotne można zawrzeć w „etykietowaniu”, co oznaczać może więcej niż jedynie etykietę, ponieważ obejmuje ono wszelkie informacje skierowane do konsumenta, dotyczące żywności, której towarzyszą lub do której się odnoszą. Różnica między „etykietowaniem” a „reklamą” polega na tym, że „etykietowanie” odnosi się do dostarczenia żywności do konsumenta końcowego, podczas gdy „reklama” dotyczy promowania sprzedaży żywności przez podmiot działający na rynku spożywczym.

| a) | Aby wypełnić wymagania zawarte w art. 10 ust. 2, konieczne jest zawarcie obowiązkowych informacji w etykietowaniu żywności będącej przedmiotem oświadczenia zdrowotnego. |
| --- | --- |

a)

Aby wypełnić wymagania zawarte w art. 10 ust. 2, konieczne jest zawarcie obowiązkowych informacji w etykietowaniu żywności będącej przedmiotem oświadczenia zdrowotnego.

| b) | W razie braku „etykietowania” obowiązkowe informacje należy podać w ramach „reklamy” i „prezentacji” żywności, co do której stosuje się oświadczenie zdrowotne. Dla przykładu, gdy oświadczenie zdrowotne stosowane jest w reklamie ogólnej, która dotyczy żywności (np. oliwy z oliwek, produktów mleczarskich, mięsa itp.) i która nie łączy tego oświadczenia z konkretnym produktem posiadającym „etykietowanie”, obowiązkowe informacje muszą być podane w „reklamie” i „prezentacji” tej żywności.
  W art. 12 rozporządzenia (UE) nr 1169/2011 ustanawia się zasadę, zgodnie z którą konsument powinien zawsze dysponować obowiązkowymi informacjami przy podejmowaniu decyzji o zakupie żywności. W tym kontekście szczególną uwagę należy poświęcić art. 14 rozporządzenia (UE) nr 1169/2011 dotyczącemu sprzedaży na odległość. Obowiązkowe informacje muszą być dostępne konsumentowi przez dokonaniem zakupu, a w przypadku sprzedaży na odległość, w ramach której dostęp do „etykietowania” jest ograniczony, obowiązkowe informacje muszą być zawarte w prezentacji i reklamie żywności, w materiałach towarzyszących sprzedaży na odległość, które mogą mieć formę strony internetowej, katalogu, ulotki, listu lub inną. |
| --- | --- |

b)

W razie braku „etykietowania” obowiązkowe informacje należy podać w ramach „reklamy” i „prezentacji” żywności, co do której stosuje się oświadczenie zdrowotne. Dla przykładu, gdy oświadczenie zdrowotne stosowane jest w reklamie ogólnej, która dotyczy żywności (np. oliwy z oliwek, produktów mleczarskich, mięsa itp.) i która nie łączy tego oświadczenia z konkretnym produktem posiadającym „etykietowanie”, obowiązkowe informacje muszą być podane w „reklamie” i „prezentacji” tej żywności.

W art. 12 rozporządzenia (UE) nr 1169/2011 ustanawia się zasadę, zgodnie z którą konsument powinien zawsze dysponować obowiązkowymi informacjami przy podejmowaniu decyzji o zakupie żywności. W tym kontekście szczególną uwagę należy poświęcić art. 14 rozporządzenia (UE) nr 1169/2011 dotyczącemu sprzedaży na odległość. Obowiązkowe informacje muszą być dostępne konsumentowi przez dokonaniem zakupu, a w przypadku sprzedaży na odległość, w ramach której dostęp do „etykietowania” jest ograniczony, obowiązkowe informacje muszą być zawarte w prezentacji i reklamie żywności, w materiałach towarzyszących sprzedaży na odległość, które mogą mieć formę strony internetowej, katalogu, ulotki, listu lub inną.

| c) | W art. 1 ust. 2 rozporządzenia zawarte jest odstępstwo dotyczące żywności niepaczkowanej przeznaczonej na sprzedaż konsumentowi końcowemu lub przeznaczonej dla zakładów żywienia zbiorowego oraz żywności pakowanej w miejscu sprzedaży na życzenie kupującego lub paczkowanej w celu niezwłocznej sprzedaży. Odstępstwo to oznacza, że obowiązkowe informacje wymienione w art. 10 ust. 2 lit. a) i b) nie są wymagane. Natomiast, w stosownych przypadkach, informacje wymagane w art. 10 ust. 2 lit. c) i d) są zawsze wymagane. |
| --- | --- |

c)

W art. 1 ust. 2 rozporządzenia zawarte jest odstępstwo dotyczące żywności niepaczkowanej przeznaczonej na sprzedaż konsumentowi końcowemu lub przeznaczonej dla zakładów żywienia zbiorowego oraz żywności pakowanej w miejscu sprzedaży na życzenie kupującego lub paczkowanej w celu niezwłocznej sprzedaży. Odstępstwo to oznacza, że obowiązkowe informacje wymienione w art. 10 ust. 2 lit. a) i b) nie są wymagane. Natomiast, w stosownych przypadkach, informacje wymagane w art. 10 ust. 2 lit. c) i d) są zawsze wymagane.

2.2.   Cztery obowiązkowe informacje

Pozostawiając podmiotom działającym na rynku spożywczym pewną elastyczność co do sposobu wyrażania obowiązkowych informacji, w przypadku zastosowania dopuszczonego oświadczenia zdrowotnego rozporządzenie przewiduje jednocześnie obowiązek podania następujących czterech informacji:

| a) | „stwierdzenie wskazujące na znaczenie zrównoważonego sposobu żywienia i zdrowego trybu życia”
  Celem tego przepisu jest pomoc konsumentom w zrozumieniu konkretnego korzystnego wpływu żywności będącej przedmiotem oświadczenia zdrowotnego. Przepisem tym podkreśla się potrzebę uświadomienia konsumentowi, że dana żywność powinna być spożywana w ramach zróżnicowanego i zrównoważonego sposobu żywienia, nie w nadmiernych ilościach ani wbrew dobrym praktykom żywieniowym (motyw 18), jeśli mają zostać osiągnięte rezultaty korzystne dla zdrowia, a także że spożycie żywności będącej przedmiotem oświadczenia zdrowotnego w ramach zróżnicowanego i zrównoważonego sposobu żywienia jest jedynie jednym z aspektów zdrowego stylu życia; |
| --- | --- |

a)

„stwierdzenie wskazujące na znaczenie zrównoważonego sposobu żywienia i zdrowego trybu życia”

Celem tego przepisu jest pomoc konsumentom w zrozumieniu konkretnego korzystnego wpływu żywności będącej przedmiotem oświadczenia zdrowotnego. Przepisem tym podkreśla się potrzebę uświadomienia konsumentowi, że dana żywność powinna być spożywana w ramach zróżnicowanego i zrównoważonego sposobu żywienia, nie w nadmiernych ilościach ani wbrew dobrym praktykom żywieniowym (motyw 18), jeśli mają zostać osiągnięte rezultaty korzystne dla zdrowia, a także że spożycie żywności będącej przedmiotem oświadczenia zdrowotnego w ramach zróżnicowanego i zrównoważonego sposobu żywienia jest jedynie jednym z aspektów zdrowego stylu życia;

| b) | „ilość środka spożywczego i poziom jego spożycia niezbędny do uzyskania korzystnego działania, o którym mówi dane oświadczenie”
  Przepis ten odnosi się do informacji, którą podmiot działający na rynku spożywczym powinien przekazać i która opiera się na składzie żywności i ma na celu zapewnienie osiągnięcia deklarowanego efektu. Sposób spożywania żywności jest ważny i poinformowanie o nim konsumenta może również stanowić wymóg, który Komisja określa w szczegółowych warunkach stosowania oświadczenia zdrowotnego, udzielając na nie zezwolenie i wpisując je do unijnego rejestru (5). Przepis ten musi jednak zapewnić, by konsument w przypadku wszystkich oświadczeń zdrowotnych był w pełni poinformowany co do ilości żywności, którą należy spożyć i sposobu jej spożycia w ciągu dnia. Należy na przykład poinformować, czy osiągnięcie deklarowanego efektu jest prawdopodobne przy spożywaniu żywności jedynie raz dziennie czy też przy wielokrotnym spożywaniu w ciągu dnia. Ponadto, jak przewidziano w art. 3 akapit drugi lit. c), informacje te nie powinny zachęcać do nadmiernego spożycia danej żywności lub przyzwalać na takie spożycie. Jeśli powyższe nie jest możliwe, nie należy stosować oświadczenia zdrowotnego; |
| --- | --- |

b)

„ilość środka spożywczego i poziom jego spożycia niezbędny do uzyskania korzystnego działania, o którym mówi dane oświadczenie”

Przepis ten odnosi się do informacji, którą podmiot działający na rynku spożywczym powinien przekazać i która opiera się na składzie żywności i ma na celu zapewnienie osiągnięcia deklarowanego efektu. Sposób spożywania żywności jest ważny i poinformowanie o nim konsumenta może również stanowić wymóg, który Komisja określa w szczegółowych warunkach stosowania oświadczenia zdrowotnego, udzielając na nie zezwolenie i wpisując je do unijnego rejestru (5). Przepis ten musi jednak zapewnić, by konsument w przypadku wszystkich oświadczeń zdrowotnych był w pełni poinformowany co do ilości żywności, którą należy spożyć i sposobu jej spożycia w ciągu dnia. Należy na przykład poinformować, czy osiągnięcie deklarowanego efektu jest prawdopodobne przy spożywaniu żywności jedynie raz dziennie czy też przy wielokrotnym spożywaniu w ciągu dnia. Ponadto, jak przewidziano w art. 3 akapit drugi lit. c), informacje te nie powinny zachęcać do nadmiernego spożycia danej żywności lub przyzwalać na takie spożycie. Jeśli powyższe nie jest możliwe, nie należy stosować oświadczenia zdrowotnego;

| c) | „w stosownych przypadkach, stwierdzenie skierowane do osób, które powinny unikać danego środka spożywczego”; oraz |
| --- | --- |

c)

„w stosownych przypadkach, stwierdzenie skierowane do osób, które powinny unikać danego środka spożywczego”; oraz

| d) | „odpowiednie ostrzeżenie w przypadku produktów, które mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia, jeżeli są spożywane w nadmiarze”.
  W przypadku niektórych oświadczeń zezwolenie może być udzielone z ograniczeniami dotyczącymi stosowania, zaś w przypadku niektórych substancji inne przepisy szczegółowe, odnoszące się do kategorii żywności, mogą przewidywać dodatkowe wymogi dotyczące etykietowania. Wszelkie tego rodzaju wymagania są kumulatywne i podmioty gospodarcze powinny przestrzegać wszystkich odpowiednich przepisów mających zastosowanie do żywności i oświadczeń. Podmioty działające na rynku spożywczym powinny jednak wypełniać obowiązki spoczywające na nich na mocy ogólnego prawa żywnościowego i wypełniać podstawowy wymóg, zgodnie z którym do obrotu wprowadzana jest żywność, która jest bezpieczna i nieszkodliwa dla zdrowia, oraz stosować stwierdzenia, o których mowa powyżej, na własną odpowiedzialność. |
| --- | --- |

d)

„odpowiednie ostrzeżenie w przypadku produktów, które mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia, jeżeli są spożywane w nadmiarze”.

W przypadku niektórych oświadczeń zezwolenie może być udzielone z ograniczeniami dotyczącymi stosowania, zaś w przypadku niektórych substancji inne przepisy szczegółowe, odnoszące się do kategorii żywności, mogą przewidywać dodatkowe wymogi dotyczące etykietowania. Wszelkie tego rodzaju wymagania są kumulatywne i podmioty gospodarcze powinny przestrzegać wszystkich odpowiednich przepisów mających zastosowanie do żywności i oświadczeń. Podmioty działające na rynku spożywczym powinny jednak wypełniać obowiązki spoczywające na nich na mocy ogólnego prawa żywnościowego i wypełniać podstawowy wymóg, zgodnie z którym do obrotu wprowadzana jest żywność, która jest bezpieczna i nieszkodliwa dla zdrowia, oraz stosować stwierdzenia, o których mowa powyżej, na własną odpowiedzialność.

3.   Odniesienie do ogólnych, nieswoistych korzyści dla zdrowia – art. 10 ust. 3

W art. 10 ust. 3 zezwala się na stosowanie bez uzyskania uprzedniego zezwolenia, ale pod warunkiem spełnienia szczegółowych warunków, prostych, atrakcyjnych stwierdzeń, które odnoszą się do ogólnych, nieswoistych korzyści, jakie przynosi żywność dla ogólnego dobrego stanu zdrowia lub dla związanego ze zdrowiem dobrego samopoczucia. Stosowanie takich stwierdzeń mogłoby być pomocne dla konsumentów, ponieważ stanowiłyby one przekaz bardziej przyjazny dla konsumenta. Łatwo mogłoby jednak dojść do nieprawidłowego zrozumienia lub zinterpretowania takich oświadczeń przez konsumentów, co mogłoby doprowadzić do stworzenia sobie obrazu innych/lepszych korzyści oferowanych przez taką żywność niż te, które ona w rzeczywistości przynosi. Z tego powodu wymagane jest, by odniesieniom do ogólnych, nieswoistych korzyści dla zdrowia towarzyszyło konkretne oświadczenie zdrowotne z wykazu dopuszczonych oświadczeń zdrowotnych zawartego w unijnym rejestrze. Do celów rozporządzenia należy zamieścić konkretne oświadczenie zdrowotne towarzyszące stwierdzeniu, które odnosi się do nieswoistych korzyści dla zdrowia, „obok” takiego stwierdzenia lub „po” nim.

Konkretne oświadczenia z wykazu dopuszczonych oświadczeń zdrowotnych powinny mieć pewien związek z odniesieniem ogólnym. Im bardziej ogólnikowo sformułowano by to odniesienie, np. „dla zachowania dobrego zdrowia”, tym więcej oświadczeń zdrowotnych z wykazu dopuszczonych oświadczeń mogłoby mu towarzyszyć. Należy jednak zwrócić uwagę na fakt, że w art. 10 ustanawia są zasady dotyczące kontekstu, w którym stosowane są oświadczenia zdrowotne, a ponieważ w artykule tym znajduje się wyraźne odesłanie do zasad zawartych w rozdziałach II i IV, również i te zasady powinny zostać uwzględnione przez podmioty gospodarcze, które chcą pozostać w zgodzie z wymogiem określonym w art. 10 ust. 3. Z tego powodu, w celu uniknięcia wprowadzenia konsumentów w błąd, podmioty działające na rynku spożywczym są zobowiązane do wykazania związku pomiędzy odniesieniem do ogólnych, nieswoistych korzyści niesionych przez żywność, a towarzyszącym temu odniesieniu, konkretnym dopuszczonym oświadczeniem zdrowotnym.

W przypadku niektórych oświadczeń, co do których złożono wniosek o udzielenie zezwolenia, stwierdzono w trakcie oceny naukowej, że są zbyt ogólne lub nieswoiste, by można było dokonać ich oceny. Oświadczenia te nie mogły zostać dopuszczone i z tego powodu znajdują się w wykazie niedopuszczonych oświadczeń w unijnym rejestrze oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych. Fakt ten nie wyklucza możliwości objęcia tych oświadczeń przepisami określonymi w art. 10 ust. 3 i ich stosowania zgodnego z prawem, o ile zgodnie ze wspomnianym artykułem towarzyszy im konkretne oświadczenie zdrowotne z wykazu dopuszczonych oświadczeń zdrowotnych.

---

(1)  Dz.U. L 109 z 6.5.2000, s. 29.

(2)  Dz.U. L 250 z 19.9.1984, s. 17.

(3)  Dz.U. L 304 z 22.11.2011, s. 18.

(4)  W dyrektywie 2006/114/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej stwierdza się, że „reklama” oznacza przedstawienie w jakiejkolwiek formie w ramach działalności handlowej, gospodarczej, rzemieślniczej lub wykonywania wolnych zawodów w celu wspierania zbytu towarów lub usług, w tym nieruchomości, praw i zobowiązań (Dz.U. L 376 z 27.12.2006, s. 21).

(5)  Unijny rejestr publikowany jest na oficjalnej stronie internetowej Komisji Europejskiej, Dyrekcji Generalnej ds. Zdrowia i Konsumentów http://ec.europa.eu/nuhclaims/

---