----

----

II Akty przygotowawcze

Komitet Regionów

59. sesja plenarna w dniach 13-14 kwietnia 2005 r.

----

Opinia Komitetu Regionów w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady ustanawiającego ogólne zasady dla Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Spójności

(2005/C 231/01)

Komitet Regionów,

uwzględniając wniosek dotyczący rozporządzenia Rady ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Spójności, COM(2004)492 końcowy — 2004/0163 (AVC);

uwzględniając decyzję Komisji Europejskiej z dnia 16 lipca 2004 r. o zasięgnięciu opinii Komitetu w tej kwestii, zgodnie z art. 265 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską;

uwzględniając decyzję Parlamentu Europejskiego o zasięgnięciu opinii Komitetu w tej sprawie;

uwzględniając decyzję Rady z dnia 21 grudnia 2004 r. 2004 r. o zasięgnięciu jego opinii na ten temat, zgodnie z artykułem 265 ust. 1 i artykułem 80 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską;

uwzględniając decyzję Przewodniczącego Komitetu Regionów z 26 maja 2004 r. o zleceniu Komisji ds. Polityki Spójności Terytorialnej przygotowania opinii w tej sprawie;

uwzględniając inne wnioski dotyczące rozporządzeń Komisji Europejskiej dotyczących Funduszu Spójności, COM(2004) 494 końcowy — 2004/0166 (AVC), Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR), COM(2004) 495 końcowy — 2004/0167 (COD), Europejskiego Funduszu Społecznego, COM(2004) 493 końcowy — 2004/0165 (COD) oraz utworzenia Europejskiej Grupy Współpracy Transgranicznej (EGWT), COM(2004) 496 końcowy — 2004/0168 (COD);

uwzględniając swoją poprzednią opinię w sprawie trzeciego raportu o spójności gospodarczej i społecznej (CdR 120/2004 fin) (1);

uwzględniając swój raport prognostyczny w sprawie zasad dobrego rządzenia i uproszczenia Funduszy Strukturalnych po roku 2006 (CdR 389/2002 fin) (2);

uwzględniając swoją opinię w sprawie partnerstwa między władzami regionalnymi i lokalnymi oraz organizacjami gospodarki społecznej — przyczyniania się do wzrostu zatrudnienia, wspierania rozwoju lokalnego i spójności społecznej, CdR 384/2001 fin (3);

uwzględniając projekt opinii Alberta Bore'a w sprawie perspektyw finansowych (komunikat Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego w sprawie: Budowanie wspólnej przyszłości; wyzwania dla polityki i środki budżetowe rozszerzonej Unii na lata 2007-2013), przyjęty przez Komisję ds. Polityki Spójności Terytorialnej 26 listopada 2004 r. (CdR 162/2004 rev. 3);

uwzględniając projekt opinii Rosario Condorellego w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR), (CdR 233/2004 rev. 1);

uwzględniając projekt opinii Antonio Paivy w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Funduszu Spójności (CdR 234/2004);

uwzględniając projekt opinii Fernandez Felgueroso w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Europejskiego Funduszu Społecznego, (CdR .../2004);

uwzględniając swój projekt opinii (CdR 232/2004 rev. 3), przyjęty przez Komisję ds. Polityki Spójności Terytorialnej, w sprawie ... 4 lutego 2005 r.(sprawozdawcy: Jens NILSSON, Kommunalrad/ORDF, Konstantinos TATSIS, Proedros Nomarchiakis Aftodioikissis Dramas-Kavalas-Xanthis;

a także mając na uwadze, co następuje:

na 59. sesji plenarnej w dniach 13-14 kwietnia 2005 r. (posiedzenie z dnia 13 kwietnia) przyjął następującą opinię.

KOMITET REGIONÓW

WSTĘP

I.   Ogólny kontekst

II.   Nowe partnerstwo na rzecz polityki spójności

III.   Stanowisko Komitetu Regionów

ZALECENIA KOMITETU REGIONÓW

TYTUŁ I

CELE I OGÓLNE ZASADY POMOCY

ROZDZIAŁ I

Zakres i definicje

Zalecenie 1

Artykuł 2 ust. 5

Uzasadnienie

Wydatki publiczne stanowią nakłady publiczne pochodzące od podmiotów publicznych. Nie ma potrzeby wyszczególniania faktu, skąd pochodzą fundusze publiczne. Stwarza to jedynie przeszkody i ograniczenia, zamiast wspierania kreatywności na szczeblu lokalnym i regionalnym oraz partnerstwa, o czym mowa jest w art. 10.

Zalecenie 2

Artykuł 3 ust. 1

Uzasadnienie

Podkreślając cel polityki spójności w znaczeniu ogólnym i czyniąc czynności i działanie drugim podpunktem tego ustępu, głównym obiektem zainteresowania czyni się ponownie wspólną politykę spójności na poziomie Wspólnoty. Zalecenie pozostaje w zgodzie z art. 1 rozporządzenia 1260/99, który stanowi, że „realizując te cele, wspólnota przyczynia się do...”. Tekst zredagowany w obecnym projekcie rozporządzenia w rzeczywistości zmienia zagadnienie, na które należy położyć główny nacisk. „Działanie podjęte w ramach Funduszy uwzględnia, na szczeblu krajowym i regionalnym, priorytety Wspólnoty na rzecz stałego rozwoju poprzez umacnianie wzrostu” (cel finansowy). Zapis ten w sposób jasny kładzie nacisk na inne zagadnienie niż bieżąca propozycja.

Zalecenie 3

Artykuł 3 ust. 2 lit. a)

Uzasadnienie

W przypadku celu: „Konwergencja” istotne jest położenie wyraźnego nacisku na zagadnienia związane z infrastrukturą, które dotyczą nie tylko infrastruktury rzeczowej, ale również kapitału ludzkiego i infrastruktury przedsiębiorstw, jak również rozwoju innowacji i społeczeństwa opartego na wiedzy, ochrony i poprawy jakości środowiska naturalnego, jak również skuteczności administracyjnej.

Zalecenie 4

Artykuł 6 ust. 1

Uzasadnienie

Dla jasności ważne jest, by zawrzeć tutaj szczególną wzmiankę do art. 34 ust. 2, zgodnie z którym państwo członkowskie może proponować programy operacyjne na szczeblu terytorialnym innym niż regiony NUTS I czy NUTS II.

Zalecenie 5

Artykuł 7 ust. 3

Uzasadnienie

Współpraca trans-narodowa ma miejsce w jednym z trzynastu regionów. Trzeba ponadto mieć możliwość tworzenia projektów współpracy z innymi regionami Unii, które nie kwalifikują się w ramach współpracy przygranicznej lub transnarodowej. Ograniczenie współpracy do wymiany doświadczeń oraz do tworzenia sieci nie uwzględnia konieczności wzmocnienia przez te regiony ich współpracy z innymi regionami Unii. Z tego powodu należy wziąć pod uwagę współpracę międzyregionalną przy podejmowaniu szerszej kwestii współpracy przygranicznej i transnarodowej

ROZDZIAŁ IV

Zasady pomocy

Zalecenie 6

Artykuł 10 ust. 1

Uzasadnienie

Konieczne jest, aby rozporządzenie zapewniało uczestnictwo regionów we wszystkich fazach negocjacji w sprawie Funduszy. Wniosek Komisji uzależnia udział regionów w procedurze negocjacyjnej od decyzji o ich wyznaczeniu przez państwo członkowskie. Zasadnicze znaczenie ma fakt, aby regiony były bezpośrednim partnerem do dyskusji dla Komisji przy negocjowaniu kwestii związanych finansowaniem ze środków pochodzących z Funduszy w tym zakresie kompetencji.

Sama biała księga w sprawie dobrego sprawowania zwraca uwagę na fakt, iż odpowiedzialność regionów we wdrażaniu polityk wspólnotowych (i odnosi się szczególne do polityki spójności) zwiększyła się, natomiast zakres ich faktycznego uczestnictwa w UE nie. Dodaje, iż dzieje się tak, ponieważ rządy krajowe niewystarczająco angażują regiony w prace nad określaniem ich stanowisk wobec polityk wspólnotowych. Jednym ze sposobów zapewnienia uczestnictwa regionów w polityce spójności jest ustanowienie w przepisach zasad dotyczących ich udziału w procedurze negocjacyjnej.

Wnioskując, rozporządzenie powinno uznać regiony jako władze odpowiedzialne za zarządzanie i płatności, i z tego powodu konieczne jest, by zostały bezpośrednio włączone w konsultacje z Komisją na wszystkich etapach procedury negocjacyjnej w sprawie Funduszu.

Zalecenie 7

Artykuł 10 ust. 1 c)

Uzasadnienie

Partnerstwo powinno działać na korzyść włączenia organizacji gospodarki społecznej.

Zalecenie 8

Artykuł 10 ust. 2

Uzasadnienie

Ważne jest, aby partnerstwo mogło wywierać wpływ na dany etap programowania. Można to jedynie uzyskać, dysponując odpowiednią ilością czasu. Podobnie duże znaczenie ma również wpływ na zagadnienie finansowania, dlatego też należy je dodać.

ROZDZIAŁ V

Ramy finasowe

Zalecenie 9

Artykuł 15 ust. 2

Uzasadnienie

Regiony powinny uczestniczyć w podziale środków pochodzących z Funduszów. Wprowadzając rozbicia na poszczególne państwa członkowskie, wniosek Komisji powoduje, iż rozdział środków pozostanie wyłącznie w gestii państw członkowskich. W istocie w pierwszym projekcie trzeciego raportu na temat spójności znalazło się sformułowanie, że fundusze będą rozdzielane w oparciu o orientacyjne rozbicie na poszczególne regiony określone przez Komisję. Ten podpunkt został usunięty z ostatecznej wersji raportu. Należy także zwrócić uwagę, że kryteria, o których mowa w art. 16, 17 oraz 18 odnoszą się do rozdziału dokonywanego przez państwo, zatem należy dodać kryteria dot. podziału przez regiony.

Dodatek ten jest konieczny, aby przepisy ogólne były zgodne z odpowiednimi zapisami Traktatu Konstytucyjnego (art. III-220).

Zalecenie 10

Artykuł 17 ust. 2

Uzasadnienie

Przejście od gospodarki opartej na rolnictwie i tradycyjnym przemyśle wytwórczym do gospodarki opartej na wiedzy wymaga ze strony przedsiębiorstw wprowadzenia innowacji w zakresie produktów, procesów i marketingu. W tym celu, pomoc ze środków w ramach EFRR jest bardziej właściwa niż wsparcie finansowe z EFS.

TYTUŁ II

STRATEGICZNE PODEJŚCIE DO SPÓJNOŚCI

ROZDZIAŁ I

Strategiczne wytyczne Wspólnoty w zakresie spójności

Zalecenie 11

Artykuł 23

Uzasadnienie

KR pragnie przypomnieć, że podstawowym celem polityki regionalnej jest zmniejszenie regionalnych rozbieżności, jak stanowi art. 158 Traktatu.

Zalecenie 12

Artykuł 25 ust. 1

Uzasadnienie

Należy uwzględnić priorytety miejskie w świetle wymogu, aby wszystkie krajowe strategiczne systemy odniesienia obejmowały poszczególne priorytety w ramach działań miejskich.

KR uważa, że należy zostawić odpowiednie miejsce w programach operacyjnych prowadzonych przez regiony, tak, aby można było ustalić konkretne cele i działania dla każdego regionu.

Zalecenie 13

Artykuł 25 ust. 2

Uzasadnienie

Korzystnie jest stworzyć strategiczne krajowe ramy odniesienia, jednak znaczny wpływ powinna wywierać na nie sytuacja w regionie i na poziomie lokalnym.

Zalecenie 14

Artykuł 27 ust. 1

Uzasadnienie

Rozpoczęcie strategicznego programowania prowadzącego do właściwej oceny polityki spójności powinno nastąpić w roku 2009.

TYTUŁ III

PROGRAMOWANIE

ROZDZIAŁ I

Przepisy ogólne dotyczące funduszy strukturalnych oraz funduszu spójności

Zalecenie 15

Artykuł 31 ust. 5

Uzasadnienie

Należy ustalić limit czasowy określający, jak długo Państwo Członkowskie będzie musiało czekać na ostateczną decyzję Komisji. Poprawka wprowadza bardziej precyzyjny harmonogram.

Zalecenie 16

Artykuł 32 ust. 1

Uzasadnienie

Ważne jest, że partnerstwo, zgodnie z zapisami w art. 10, będzie miało wpływ na zatwierdzanie lub ponowne rozpatrywanie projektów.

Zalecenie 17

Artykuł 32 ust. 2

Uzasadnienie

Należy ustalić limit czasowy określający, jak długo państwo członkowskie będzie musiało czekać na ostateczną decyzję Komisji. Poprawka wprowadza bardziej precyzyjny harmonogram.

Zalecenie 18

Artykuł 36 ust. 4

Uzasadnienie

W momencie podejmowania decyzji o działaniach, należy wyszczególnić określone regiony. Niemożliwe jest określenie z wyprzedzeniem, z którym regionem lub regionami rozpocząć współpracę na poziomie programowania. W samych projektach należy zadecydować, z którym regionem/regionami podjąć współpracę.

Zalecenie 19

Artykuł 40 ust. 3

Uzasadnienie

Należy ustalić limit czasowy określający, jak długo państwo członkowskie będzie musiało czekać na ostateczną decyzję Komisji. Poprawka wprowadza bardziej precyzyjny harmonogram.

Zalecenie 20

Artykuł 41 ust. 1

Uzasadnienie

Wydaje się uzasadnione, by wspomnieć również, że władzom regionalnym można powierzyć zarządzanie i wdrażanie części programu operacyjnego poprzez całościową subwencję.

TYTUŁ IV

EFEKTYWNOŚĆ

ROZDZIAŁ I

Ocena

Zalecenie 21

Artykuł 45 ust. 1

Uzasadnienie

Integracja społeczna i niedyskryminacja są istotnymi zobowiązaniami i celami Wspólnoty Europejskiej i muszą być w wyraźny sposób wymienione wśród celów dla wytycznych strategicznych.

ROZDZIAŁ II

Rezerwy

Zalecenie 22

Artykuł 48

Uzasadnienie

Sądzimy, że propozycja Komisji dokonania zmiany „filozofii” i rozdzielenia rezerwy pomiędzy Państwa Członkowskie według uzyskanych wyników i jakości jest niewłaściwa. Uznajemy, że rezerwa na jakość i realizację powinna przydzielona być przez Państwo Członkowskie, tak jak miało to miejsce podczas trzeciego okresu programowania (2000-2006).

Zalecenie 23

Artykuł 49

Uzasadnienie

Aby zapewnić szybką reakcję, konieczne są też znacznie bardziej uproszczone i przyspieszone procedury zmiany programu.

TYTUŁ V

WKŁAD FINANSOWY FUNDUSZY

ROZDZIAŁ 1

Wkład funduszy

Zalecenie 24

Artykuł 50 lit. d)

Uzasadnienie

Określenie „stopień” odnosi się do pojęć policzalnych. Kolejne artykuły tego rozdziału (51-53) nie definiują cech o takim charakterze, tzn. metod ich pomiaru, górnych pułapów etc.

Zalecenie 25

Artykuł 51 ust. 2

Uzasadnienie

KR wyraża zaniepokojenie w związku z ustaleniem stopnia współfinansowania wspólnotowego w odniesieniu do całkowitych wydatków publicznych, gdyż mogłoby to zniechęcić sektor prywatny do uczestnictwa w programach. Z tego względu proponuje wyliczenie wkładu Funduszy w oparciu o całkowite wydatki krajowe, co stanowiłoby niezbędne narzędzie służące wzmacnianiu partnerstw publiczno-prywatnych.

Zalecenie 26

Artykuł 51 ust. 3

Uzasadnienie

W ramach trzeciego raportu o spójności przedstawionego w lutym 2004 r. Komisja Europejska opowiedziała się również za współfinansowaniem prywatnym. Projekt rozporządzenia przewiduje tymczasem wyłączne współfinansowanie ze środków publicznych. Jeżeli rozporządzenie zostałoby przyjęte, to w przeciwieństwie do obecnego okresu finansowania, dostępne prywatne środki współfinansowania nie mogłyby być więcej wykorzystywane do finansowania projektów UE.

Środki prywatne powinny być wykorzystywane, a nie całkowicie wykluczone. Takie uregulowanie dotknęłoby przede wszystkim dużą część prewencyjnej polityki rynku pracy i przyczyniłyby się do wycofania takich środków z użycia w takim stopniu w jakim są używane obecnie. Właśnie ta dziedzina wyróżnia się szczególnie dużym stopniem innowacji i mnogością partnerstw publiczno-prywatnych.

Zalecenie 27

Artykuł 51 ust. 4

Uzasadnienie

Biorąc pod uwagę, że wyspy greckie odpowiadają w znacznej większości celowi „konkurencyjność regionalna i zatrudnienie”, wyłączenie ich z tej dziedziny pomocy byłoby nieadekwatne, nieproduktywne i niesprawiedliwe.

TYTUŁ VI

ZARZĄDZANIE, MONITOROWANIE I KONTROLA

ROZDZIAŁ I

Systemy zarządzania i kontroli

Zalecenie 28

Artykuł 58 ust. 7 (nowy)

Uzasadnienie

Możliwe jest wzmocnienie współpracy na wszystkich szczeblach za pośrednictwem porozumień trójstronnych, jeżeli wszystkie strony wyrażają na to zgodę. Powinno to stanowić cześć przepisów ogólnych w celu podkreślenia znaczenia zaangażowania na szczeblu lokalnym i regionalnym, jak również partnerstwa, zgodnie z zapisami art. 10.

TYTUŁ VII

ZARZĄDZANIE FINANSAMI

ROZDZIAŁ I

Zarządzanie finansami

SEKCJA 3

PŁATNOŚCI ZALICZKOWE

Zalecenie 29

Artykuł 81 ust. 1

Uzasadnienie

Zwiększanie kwoty składki nie podlegającej automatycznemu zwolnieniu oraz podział płatności w ten sposób stanowią odpowiedź na potrzebę bardziej realistycznych wzorców wydatkowania w trakcie początkowych lat wdrażania projektu. Działania te opierają się na już uznanych ustaleniach dotyczących Funduszu Spójności.

TYTUŁ VIII

KOMITETY

ROZDZIAŁ 1

EFRR, fundusz spójności i komitet koordynacyjny funduszu

Zalecenie 30

Artykuł 104 (dodać nowy punkt)

Uzasadnienie

Dwa komitety są organami opiniującymi Unii Europejskiej, powinny zatem być wyraźnie wymienione w ramach bliskiej współpracy. Ramy działania Komitetów, o których mowa w tym artykule, powinny być szerzej zdefiniowane, tak jak ma to miejsce w rozporządzeniu 1260/99, art. 47 i art. 4.8. Jest to zgodne z zasadą partnerstwa.

Bruksela, 13 kwietnia 2005 r.

Przewodniczący

Komitetu Regionów

Peter STRAUB

----

(1)Dz.U. 318 z 22.12.2004, str. 1

(2)Dz.U. 2003/C 256/01

(3)  Dz.U. C z 12.8.2002, str. 53

----

----

Opinia Komitetu Regionów w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR)

(2005/C 231/02)

Komitet Regionów,

uwzględniając wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, COM(2004) 495 końcowy — 2004/0167 (COD);

uwzględniając decyzję Komisji Europejskiej z dnia 15 lipca 2004 r. o zasięgnięciu opinii Komitetu w tej sprawie zgodnie z art. 265 ust. 1 i art. 262 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską;

uwzględniając decyzję przewodniczącego Komitetu z dnia 26 maja 2004 r. powierzającą sporządzenie opinii w tej sprawie Komisji ds. Polityki Spójności Terytorialnej;

uwzględniając inne wnioski przedstawione przez Komisje Europejską, dotyczące rozporządzeń w sprawie przepisów ogólnych w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Spójności, COM(2004)492 końcowy — 2004/0163 (AVC) oraz utworzenia Europejskiego Ugrupowania Współpracy Transgranicznej (EUWT), COM(2004) 496 końcowy 2004/0168-(COD);

uwzględniając komunikat Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego pt. „Budowanie naszej wspólnej przyszłości — Wyzwania polityczne i środki budżetowe w rozszerzonej Unii w latach 2007-2013”, COM(2004) 101 końcowy;

uwzględniając komunikat Komisji pt. „Europejska polityka sąsiedztwa — opracowanie strategiczne”, COM(2004) 373 końcowy;

uwzględniając komunikat Komisji pt. „Silniejsze partnerstwo na rzecz regionów peryferyjnych”, COM(2004) 343 końcowy;

uwzględniając własny raport prognostyczny w sprawie zasad dobrego rządzenia i uproszczenia Funduszy Strukturalnych po roku 2006, CdR 389/2002 fin;

uwzględniając własną opinię w sprawie trzeciego raportu o spójności gospodarczej i społecznej, CdR 120/2004 fin (1);

uwzględniając własną opinię z 18 listopada 1998 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia (WE) Rady w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, COM(1998) 131 końcowy, CdR 240/98 fin (2);

uwzględniając własny projekt opinii (CdR 233/2004 rév.2) przyjęty dnia 4 lutego 2005 r. przez Komisję ds. Polityki Spójności Terytorialnej (sprawozdawca: Rosario CONDORELLI, radny miasta Katania (IT, ELDR));

a także biorąc pod uwagę co następuje:

na 59. sesji plenarnej w dniu 13 i 14 kwietnia 2005 r. (posiedzenie z dnia 13 kwietnia) przyjął następującą opinię:

Przepisy ogólne dotyczące celów „konwergencja” oraz „konkurencyjność regionów i zatrudnienie” (rozdziały I i II wniosku Komisji)

1.   Stanowisko Komitetu Regionów

Komitet Regionów:

2.   Zalecenia o charakterze ogólnym

Przepisy ogólne dotyczące celu „europejska współpraca terytorialna” (rozdział III wniosku Komisji Europejskiej)

3.   Stanowisko Komitetu Regionów

Komitet Regionów:

4.   Zalecenia o charakterze ogólnym

5.   Zalecenia Komitetu Regionów

Zalecenie 1

1. motyw

Uzasadnienie

Zważywszy że motywy 1 i 10 rozpatrywanego wniosku uznają szczególną sytuację tylko „niektórych wysp”, wbrew ustaleniom zawartym w oświadczeniu nr 30 załączonym do Traktatu Amsterdamskiego, potwierdzonym w punkcie J. 55. konkluzji posiedzenia Rady w Nicei w grudniu 2000 r. i ujętym w art. III-220 projektu Konstytucji Europejskiej, należy zadbać o poprawę spójności prawnej i interpretacyjnej wyżej wspomnianych motywów, biorąc również pod uwagę przepisy art. 52 ust. 1 wniosku dotyczącego rozporządzenia ustanawiającego przepisy ogólne, ujęte szczegółowo w art. 10 rozpatrywanego wniosku. W świetle wspomnianego art. 52 podobna uwaga dotyczy również terenów górskich; w trosce o wyczerpujący charakter aktu należy ją zastosować również do wszystkich obszarów doznających utrudnień.

Zalecenie 2

6. motyw

Uzasadnienie

Wymiar miejski można wzmocnić tylko wtedy, gdy zapewni się odpowiedni poziom inwestycji w zrównoważony rozwój miast.

Zalecenie 3

10. motyw

Uzasadnienie

Poprawka ta spełnia wymóg spójności tekstu 10. motywu z tekstem 1. motywu w postaci nadanej mu przez poprzednią poprawkę, ogólniej zaś ma na celu uzyskanie pełnej spójności obu motywów; w rozpatrywanej wersji zgodności takiej brak.

Zalecenie 4

Art. 1 ust. 2

Uzasadnienie

Zamieszczenie wzmianki o trudnej sytuacji demograficznej — odnoszącej się do obszarów o niskiej gęstości zaludnienia — spełnia wymóg wyczerpującego wyliczenia oraz spójności przepisu.

Zalecenie 5

Art. 3 ust. 2

Uzasadnienie

Sprowadzanie współpracy terytorialnej wyłącznie do wymiany doświadczeń byłoby nadmiernie restrykcyjne, gdyż jest to tylko jeden z jej elementów.

Zważywszy na dotychczasowe pozytywne doświadczenia związane z inicjatywami wspieranymi przez EFRR, wskazane wydaje się ponadto wyróżnienie i wyraźne wymienienie również inwestycji w rewaloryzację, przebudowę i pożyteczne wykorzystanie dziedzictwa kulturowego. Właściwe wydaje się ponadto jasne uściślenie możliwości dofinansowania wydatków na działalność bieżącą — zarówno w trosce o wyczerpujący charakter tekstu, jak i o spójność z innymi przepisami rozpatrywanego wniosku (por. art. 8 ust. 2).

Zalecenie 6

Art. 4 ust. 4

Uzasadnienie

Pożary lasów oraz powodzie powinny być tu wymienione wyraźnie, ponieważ stanowią często pojawiające się zagrożenie w wielu regionach UE.

Tym samym, nowa redakcja tekstu uściśla termin „zwalczać” w ten sposób, że wyraźnie włącza działania prowadzone po zajściu zjawiska tego typu (pożar, powódź), konieczne aby zredukować do minimum ich negatywne efekty (np. prace gaśnicze przy pożarach lasów). Działania takie, z wyjątkiem tych prowadzonych po wielkich katastrofach, nie są finansowane z Funduszu Solidarności UE.

Zalecenie 7

Art. 4

Dodać ust. 10

Uzasadnienie

Lista obszarów, na których zostaną skupione działania interwencyjne w ramach EFRR, umieszczona w art. 4 wniosku dotyczącego rozporządzenia, nie zawiera pewnych działań, które obecnie, w okresie 2000-2006, są finansowane z EFRR; a w szczególności infrastruktury i usług o charakterze socjalnym.

Należałoby pozostawić te działania, ponieważ przyczyniają się do tworzenia nowych miejsc pracy dla grupy, którą uważa się obecnie za „nowe zasoby”, jakie trzeba wykorzystać, także z punktu widzenia instytucji europejskich.

Ponadto, chodzi o sektor rynku pracy, który może ułatwić dostęp do rynku pracy kobietom w regionach słabiej rozwiniętych, wzmacniając tak zasadę równouprawnienia płci jak i możliwość pogodzenia obowiązków życia rodzinnego i zawodowego.

Zalecenie 8

Art. 5

Uzasadnienie

Dodanie tego fragmentu zwiększa zgodność projektu opinii z rekomendacjami Komitetu Regionów zawartymi w jego opinii w sprawie Trzeciego Raportu o Spójności.

Zalecenie 9

Art. 5 ust. 1

Uzasadnienie

Zważywszy na specyfikę gospodarczą i społeczną każdego terytorium oraz na różnice w potencjale rozwojowym i zapotrzebowaniu na tenże rozwój, należy dopuścić większą elastyczność w doborze konkretnych działań w poszczególnych regionach i obszarach miejskich w kontekście trzech priorytetów wyznaczonych dla EFRR..

Zalecenie 10

Art. 5 ust. 1 — dodać nową literę

Uzasadnienie

Wsparcie jest szczególnie ważne w regionach borykających się z problemami społeczno-ekonomicznymi, by w ten sposób stworzyć przesłanki dla rozwoju gospodarczego i wzrostu zatrudnienia.

Zalecenie 11

Art. 5 ust. 1 — dodać nową literę

Uzasadnienie

Aby móc wypełnić cele strategii lizbońskiej i göteborskiej w dziedzinie badań i innowacji, trzeba wspierać tworzenie ośrodków badawczych i technologicznych wysokiej jakości. Dlatego też obszary działania w ramach priorytetów proponowanych w art. 5 rozporządzenia w sprawie EFRR powinny być dostosowane do celów przewidzianych w strategii wspólnotowej, zwłaszcza że bez nich nie byłoby możliwe zrealizowanie faktycznego rozwoju ani spójności między regionami UE.

Zalecenie 12

Art. 5 ust. 2 — dodać nową literę

Uzasadnienie

Obszary kwalifikujące się do dofinansowania, wymienione w rozporządzeniu, to obszary przykładowe; podobnie jest też w obecnie obowiązującym rozporządzeniu w sprawie EFRR. Dlatego tekst powinien być jasny i zgodny z obecnym rozporządzeniem, w którym punkt ten kończy się słowami „na przykład następujące obszary”. Do tego dodano przykład rozwoju zrównoważonego, uznanego za szczególnie ciekawy.

Zalecenie 13

Art. 5 ust. 2 — dodać nową literę

Uzasadnienie

Do priorytetu ochrony środowiska i zapobiegania ryzyku należy włączyć działania w zakresie zaopatrzenia w wodę, oczyszczania ścieków i usuwania śmieci, ponieważ obecnie wciąż występują problemy ograniczające konkurencyjność regionów europejskich.

Zalecenie 14

Art. 5 ust. 3

Uzasadnienie

W przypadku wspierania dostępu do usług transportowych i telekomunikacyjnych nie powinno się z góry wykluczać dużych ośrodków miejskich.

Zalecenie 15

Art. 5 ust. 3 lit. a)

Uzasadnienie

Wszystkie wyspy, niezależnie od rozmiarów, mają szereg wspólnych problemów. Wyspy zależne są zarówno od transportu morskiego, jak i lotniczego, w zakresie połączeń pomiędzy sobą nawzajem oraz ze stałym lądem. Na fakt ten należy zwrócić uwagę oraz podkreślić, że problemy te nasilają się zwłaszcza w przypadku mniejszych wysp.

Należy dbać o to, by nie pominąć niektórych form komunikacji — zarówno morskiej, jak i lotniczej — wykorzystywanych w europejskich nadmorskich regionach peryferyjnych.

Zalecenie 16

Art. 6 ust. 2 lit. c)

Uzasadnienie

W trosce o wyczerpujący charakter wyliczenia należy je uzupełnić o konkretne rodzaje klęsk żywiołowych.

Zalecenie 17

Art. 6 ust. 2

Uzasadnienie

Udział regionów odpowiadających kryteriom celu „konwergencja” i „konkurencyjność”, a także będących w różnych sytuacjach przejściowych (regiony, których dotyczy efekt statystyczny i efekt naturalny) w tym samym instrumencie współpracy będzie sprzyjać bardziej owocnej wymianie doświadczeń i będzie miało pozytywne efekty jeśli chodzi o spójność.

Co więcej, sieci współpracy nie powinny ograniczać się jedynie do uniwersytetów i szkół wyższych, lecz obejmować również wyższe uczelnie zawodowe, gdyż te są najczęściej bliżej przedsiębiorców. Ponadto nie w każdym regionie znajduje się uniwersytet, natomiast często można znaleźć inną szkołę wyższą lub uczelnię zawodową.

Wspieranie przedsiębiorczości, rozwój turystyki, wykorzystanie technologii informatycznych itd. dają doskonałe możliwości współpracy i obustronnej nauki. Regiony mogą się wzajemnie wzmacniać, przy czym granice nie odgrywają tu często żadnej roli. Z tego względu ten istotny obszar społeczeństwa opartego na wiedzy nie może zostać wykluczony ze współpracy transnarodowej.

Zalecenie 18

Art. 6 ust. 3

Uzasadnienie

Komitet Regionów z zadowoleniem wita propozycje Komisji stworzenia nowego celu „europejska współpraca terytorialna”. Niemniej nowy cel obejmuje jedynie współpracę transgraniczną i ponadnarodową, ale nie współpracę międzyregionalną. Ta ostatnia byłaby zatem możliwa jedynie w formie sieci współpracy i wymiany doświadczeń, tak jak ma to miejsce w przypadku programów ramowych dla innych celów. Komitet jest przeciwny takiemu rozdzieleniu trzech wypróbowanych i sprawdzonych typów współpracy, które do tej pory charakteryzowały europejską współpracę terytorialną. Nowy cel powinien zapewniać szczególną ścieżką finansowania dla współpracy międzyregionalnej.

Jest możliwe, że z wielu różnych powodów, pewne regiony w całej Europie mogą czuć się powiązane z innymi, i z tego powodu nie może zostać wyłączona ich całkiem znaczna współpraca.

Regiony mogą uczyć się od siebie i często granice nie mają znaczenia w tym kontekście. Projekty nie mogą zostać z góry wykluczone.

Sprawą niezwykle ważną dla osiągnięcia spójności terytorialnej jest finansowanie z EFRR sieci współpracy w odniesieniu do regionów o szczególnych cechach geograficznych.

Zalecenie 19

Art. 7 lit. a)

Uzasadnienie

Należy jednocześnie potwierdzić zasadę obowiązującą dotychczas w ramach dawniejszych i bieżących programów EFRR oraz uniknąć powstania niezrozumiałych różnic w ramach wspólnotowej polityki spójności w stosunku do rozwiązań przewidywanych we wniosku dotyczącym rozporządzenia w sprawie EFS.

Zalecenie 20

Art. 7 lit. d)

Uzasadnienie

Dopuszczenie finansowania wydatków na budowę lub remonty budynków mieszkalnych w ramach celu „konwergencja”, z przeznaczeniem dla określonych grup ludności będących w trudnej sytuacji oraz imigrantów spoza Wspólnoty w pierwszym pokoleniu wydaje się zarazem zgodne z celami europejskiej polityki spójności — w tym z jej celami społecznymi — i pożyteczne w kontekście wkładu, jaki polityka ta może wnieść w rozwiązywanie problemów strukturalnych związanych z napływem imigrantów spoza Wspólnoty.

Zalecenie 21

Art. 8 ust. 1

Uzasadnienie

Powiązanie wspólnych strategii, o których mowa w proponowanym przepisie (domyślnie odwołującym się do delegacji przewidzianej w art. 36 ust. 4 lit. b) wniosku dotyczącego rozporządzenia ogólnego) z ustrojami instytucjonalnymi Państw Członkowskich i z zasadą pomocniczości nadaje tym strategiom silniejsze podstawy prawne.

Zważywszy na istotne znaczenie miast dla rozwoju regionalnego, z punktu widzenia skuteczności polityki spójności oraz ich wkładu w realizację strategii lizbońskiej i göteborskiej niezbędne jest bardziej jednoznaczne powiązanie finansowania z funduszy strukturalnych z potrzebami i potencjałem miast w regionach. Można to osiągnąć poprzez wprowadzenie działań na rzecz zrównoważonego rozwoju miast, które powinny obejmować odnowę tkanki miejskiej, nie ograniczając się jednak do niej.

W ramach działań na rzecz kompleksowego rozwoju miast należy położyć nacisk m.in. na działania zmierzające do rozwijania innowacyjności i gospodarki opartej na wiedzy w perspektywie celów wyznaczonych w strategii lizbońskiej.

Zalecenie 22

Art. 9 ust. 3

Uzasadnienie

Należy przede wszystkim ustanowić powiązanie z zasadami koordynacji; wstawienie do proponowanego tekstu odesłania do środków przewidzianych w art. 25 ust. 4 lit. c) (krajowe ramy odniesienia) wzmocni jego zakres.

Wymienienie Państw Członkowskich razem z regionami wynika z troski o spójność ze sformułowaniami użytymi na początku tego ustępu w tekście zaproponowanym przez Komisję.

Proponowana zmiana końca tego ustępu ma na celu uwzględnienie typowych mechanizmów acquis communautaire mających wzmocnić działanie przepisu.

Zalecenie 23

Artykuł 11

Uzasadnienie

Specjalny program powinien uwzględniać nie tylko koszty funkcjonowania, ale też inwestycje, które wynikają z najbardziej peryferyjnego usytuowania. Należy przypomnieć, że regiony peryferyjne, które przestaną podlegać obecnemu celowi nr 1 w najbliższym czasie, będą dalej podlegać stałym trudnościom wynikającym z ich bardzo oddalonego położenia, i będą nadal potrzebować inwestycji będących wynikiem ich położenia, które dotychczas były finansowane w ramach polityki spójności.

Zalecenie 24

Art. 12 ust. 6

Uzasadnienie

Również w ramach celu „współpraca terytorialna” niezbędne stosowanie przez Państwa Członkowskie zasady partnerstwa, zwłaszcza z regionalnymi i lokalnymi organami administracji publicznej (nie sposób na przykład wyobrazić sobie tworzenia i wdrażania programów współpracy transgranicznej bez intensywnego udziału — już na etapie wnioskowania — społeczności lokalnych transgranicznych względnie miast, gdy mowa jest o wspieraniu i promowaniu europejskich sieci współpracy między miastami). Słuszne więc i celowe w interesie powodzenia programu operacyjnego wydaje się wprowadzenie zasady, że warunkiem zatwierdzenia przez Komisję Europejską propozycji programów operacyjnych jest zawarcie w nich wyjaśnienia, w jaki sposób dane Państwa Członkowskie zastosowały te zasady i jak zamierzają je stosować w fazie realizacji programu.

Zalecenie 25

Art. 12 — dodać nowy akapit

Uzasadnienie

Należy zagwarantować udział władz regionalnych w programach współpracy transgranicznej i transnarodowej.

Zalecenie 26

Art. 14 ust. 3

Uzasadnienie

Zważywszy na rolę regionów i samorządu lokalnego, która przyniosła pozytywne doświadczenia w toku realizacji programu INTERREG A, B i C, wydaje się słuszne z punktu widzenia zasad partnerstwa i subsydiarności, by Państwa Członkowskie zapewniły — stosownie do sytuacji — jednej lub drugiej jednostce publicznej udział w narodowej delegacji w komitecie monitorującym programu operacyjnego.

Bruksela, 13 kwietnia 2005 r.

Przewodniczący

Komitetu Regionów

Peter STRAUB

----

(1)Dz.U. C 318, z 22.12.2004 r., str. 1.

(2)Dz.U. C 51, z 22.2.1999 r., str. 1.

(3)  Europejski Fundusz Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich (ang. EARDF) i Europejski Fundusz Rybołówstwa (ang. EFF) (przyp. tłum.).

----

----

Opinia Komitetu Regionów w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia w sprawie Funduszu Spójności

(2005/C 231/03)

Komitet Regionów,

uwzględniając wniosek dotyczący rozporządzenia Rady ustanawiającego Fundusz Spójności (COM(2004) 494 końcowy- 2004/0166 (AVC);

uwzględniając decyzję Komisji Europejskiej z 15 lipca 2004 r. o zasięgnięciu opinii Komitetu Regionów w tej sprawie, zgodnie z art. 265 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską;

uwzględniając decyzję swojego Przewodniczącego z 26 maja 2004 r. o powierzeniu Komisji ds. Spójności Terytorialnej, prac nad niniejszą opinią;

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1164/94, ustanawiające Fundusz Spójności, uzupełnione następnie rozporządzeniami Rady (WE) nr 1264/99 i (WE) 1265/99;

uwzględniając inne wnioski w sprawie rozporządzeń Komisji Europejskiej dotyczących ogólnych zasad stosujących się do Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Spójności, COM(2004) 492 końcowy, 2004/0163 (AVC) oraz Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR), COM(2004) 495 końcowy — 2004/0167 (COD);

uwzględniając swoją opinię w sprawie Trzeciego Raportu na temat Spójności Gospodarczej i Społecznej (CdR 120/2004 fin) (1)

uwzględniając raport prognostyczny w sprawie zarządzania i uproszczenia funduszy strukturalnych po 2006 roku (CdR 389/2002 fin) (2);

uwzględniając własny projekt opinii przyjęty w dniu 4 lutego 2005 r. przez Komisję ds. Polityki Spójności Terytorialnej (sprawozdawca: Antonio PAIVA, Przewodniczący Rady Miasta Tomar (PT/EPP)) (CdR 234/2004 rev.2);

na 59. sesji plenarnej w dniach 13-14 kwietnia 2005 r. (posiedzenie z dn. 13 kwietnia) przyjął następującą opinię:

1.   Stanowisko Komitetu Regionów

Komitet Regionów

2.   Zalecenia Komitetu Regionów

Zalecenie 1

Nowy motyw 5

Uzasadnienie

Fundusze strukturalne, zwłaszcza Fundusz Spójności, są podstawowym instrumentem ograniczania i łagodzenia wykluczenia społecznego grup wrażliwych, jak w przypadku eliminowania we wszystkich dziedzinach życia barier dla osób niepełnosprawnych, zwłaszcza poprzez propagowanie i tworzenie dostępnego otoczenia dla osób niepełnosprawnych w dziedzinie technologii informatycznych, transportu i infrastruktury budowlanej.

Zalecenie 2

Artykuł 2 — punkt 1

Zakres pomocy

Uzasadnienie

Zwłaszcza regiony peryferyjne Unii Europejskiej potrzebują tych połączeń w celu zmniejszenia odizolowania od kontynentu europejskiego i zapewnienia dostępu do sieci transeuropejskiej.

Zalecenie 3

Artykuł 3 — punkt 1

Zasady kwalifikowalności wydatków

Uzasadnienie

W obecnym Funduszu Spójności VAT jest kwalifikowalny i nie ma powodu do zaostrzania istniejących przepisów.

Zalecenie 4

Artykuł 4

Warunki dostępu do pomocy z Funduszu

Uzasadnienie

Artykuł 4 należy zastąpić nowym ustępem, który powinien zawierać listę Państw Członkowskich kwalifikujących się do wsparcia z Funduszu Spójności.

Jeśli art. 4 pozostanie w brzmieniu zaproponowanym przez Komisję Europejską, Państwo Członkowskie korzystające z Funduszu Spójności zostanie ukarane podwójnie. Jedna z sankcji jest podobna do tej, którą stosuje się wobec każdego innego Państwa Członkowskiego o nadmiernym deficycie publicznym. Drugą będzie zawieszenie finansowania z Funduszu Spójności dla danego Państwa Członkowskiego.

Chociaż jest zrozumiałe, że Państwa Członkowskie korzystające z Funduszu Spójności muszą spełnić warunki konwergencji gospodarczej, to zawieszenie finansowania z Funduszu Spójności przyniesie więcej trudności temu Państwu Członkowskiemu, którego PNB jest już niższy od średniej wspólnotowej.

Co więcej, nie jest jasne, czy zawieszenie finansowania dotyczy nowych projektów przyjętych po 1 stycznia w roku następującym po decyzji oraz co dzieje się z projektami, które zostały przyjęte przed tą datą.

Bruksela, 13 kwietnia 2005 r.

Przewodniczący

Komitetu Regionów

Peter STRAUB

----

(1)Dz.U. C 318 z 22.12.2004, str. 1

(2)Dz. U. 2003/C 256/01.

----

----

Opinia Komitetu Regionów w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie dostępu do rynku usług portowych

oraz

Białej księgi dotyczącej rewizji rozporządzenia (EWG) nr 4056/86w sprawie stosowania reguł konkurencji WE do transportu morskiego

(2005/C 231/04)

Komitet Regionów,

uwzględniając wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie dostępu do rynku usług portowych (COM(2004) 654 końcowy; 2004/0240 (COD)) oraz Białą księgę dotyczącą rewizji rozporządzenia (EWG) nr 4056/86 w sprawie stosowania reguł konkurencji WE do transportu morskiego (COM(2004) 675 wersja ostateczna);

uwzględniając decyzję Rady z dnia 2 lutego 2004 r. o zasięgnięciu jego opinii na ten temat, zgodnie z artykułem 265, ustęp 1 i artykułem 80 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską;

uwzględniając decyzję swojego Przewodniczącego z dnia 3 listopada 2004 r. o zobowiązaniu Komisji ds. Polityki Spójności Terytorialnej do sporządzenia opinii w tej sprawie;

uwzględniając komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady „Poprawa jakości usług w portach morskich: kluczowy aspekt dla transportu europejskiego. Wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie dostępu do rynku usług portowych” (COM(2001) 35 wersja ostateczna) wraz ze zmianą wniosku w sprawie dostępu do rynku usług portowych (przedłożony przez Komisję zgodnie z art. 250 ust. 2 TWE) (COM/2002/0101 wersja ostateczna));

uwzględniając swoją opinię z dnia 20 września 2001 r. w sprawie komunikatu Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady „Poprawa jakości usług w portach morskich: kluczowy aspekt dla transportu europejskiego” (CdR 161/2001 fin) (1);

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 29 września 2001 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie dostępu do rynku usług portowych (CES 1495/2001);

uwzględniając raport Stałego Komitetu Państw EFTA z dnia 2 maja 2002 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie dostępu do usług portowych;

uwzględniając wspólny projekt zaaprobowany przez Komitet Pojednawczy zgodnie z art. 251 ust. 4 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w dn. 22 października 2003 r., dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie dostępu do rynku usług portowych (PE-CONS 3670/03 — C5-0461/2003 -2001/0047(COD));

uwzględniając raport delegacji Parlamentu Europejskiego w Komitecie Pojednawczym z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie zaaprobowanego przez Komitet Pojednawczy wspólnego projektu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie dostępu do rynku usług portowych (A5-0364/2003);

uwzględniając swoją opinię z dnia 29 września 2004 r. (CdR 163/2004 fin) (2) w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie poprawy bezpieczeństwa portów (COM(2004) 76 wersja ostateczna);

uwzględniając dyrektywę 2000/52/WE Komisji z dnia 26 lipca 2000 r. zmieniającą dyrektywę 80/723/EWG w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między Państwami Członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi;

uwzględniając rozporządzenie (EWG) 4056/86 Rady z dnia 22 grudnia 1986 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 85 i 86 [obecnie art. 81 i 82] Traktatu do transportu morskiego, ostatnio zmienione rozporządzeniem 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r.;

uwzględniając konkluzje Prezydencji z Rady Europejskiej w Lizbonie w dniach 23 i 24 marca 2000 r., w których wzywa się Komisję do „przyspieszenia liberalizacji w takich dziedzinach jak gaz, energia elektryczna, usługi pocztowe i transport”;

uwzględniając Białą księgę „Europejska polityka transportowa do roku 2010: Czas na decyzje” z dnia 12 września 2001 r. (COM(2001)370 wersja ostateczna);

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 823/2000 Komisji z dnia 19 kwietnia 2000 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu TWE do określonych grup porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych między towarzystwami żeglugi liniowej (konsorcja);

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1/2003 Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji zapisanych w art. 81 i 82 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską;

uwzględniając raport sekretariatu Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) w sprawie polityki konkurencji w odniesieniu do statków rejsowych z dnia 16 kwietnia 2002 r.;

uwzględniając dokument konsultacyjny Komisji z marca 2003 r. w sprawie rewizji rozporządzenia (EWG) 4056/86 w sprawie stosowania art. 81 i 82 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską do transportu morskiego;

uwzględniając otrzymane komentarze („received comments”) do dokumentu konsultacyjnego Komisji w sprawie rewizji rozporządzenia EWG 4056/86;

uwzględniając raport Uniwersytetu Erazma w Rotterdamie z dnia 12 listopada 2003 r. w sprawie jego pomocy przy przetwarzaniu komentarzy otrzymanych do dokumentu konsultacyjnego Komisji w sprawie rewizji rozporządzenia (EWG) 4056/86;

uwzględniając sporządzony przez Komisję materiał do dyskusji w sprawie rewizji rozporządzenia (EWG) 4056/86 z grudnia 2003 r.;

uwzględniając dokument Stowarzyszenia ds. Europejskiej Żeglugi Liniowej (European Liner Affairs Association,, ELAA) na temat „Rewizja rozporządzenia 4056/86: propozycja nowej struktury przepisów” z dnia 6 sierpnia 2004 r.;

uwzględniając projekt opinii (CdR 485/2004) przyjęty dnia ... przez Komisję ds. Polityki Spójności Terytorialnej (sprawozdawca: Rolf Harlinghausen, członek Komisji ds. Europejskich Rady Miasta Hamburga, DE/EPP);

a także mając na uwadze, co następuje:

na 59. sesji plenarnej w dn. 13-24 kwietnia 2005 r. (posiedzenie z dnia 13 kwietnia) przyjął następującą opinię:

I.   Wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie dostępu do rynku usług portowych

1.   Ogólne uwagi Komitetu Regionów

Komitet Regionów

Szczegółowe zagadnienia poruszane w dyrektywie

Komitet Regionów

2.   Zalecenia Komitetu Regionów

Komitet Regionów

II.   Biała księga dotycząca rewizji rozporządzenia (EWG) nr 4056/86 w sprawie stosowania reguł konkurencji WE do transportu morskiego

3.   Ogólne uwagi Komitetu Regionów

Komitet Regionów

4.   Zalecenia Komitetu Regionów

Komitet Regionów

Bruksela, 13 kwietnia 2005 r.

Przewodniczący

Komitetu Regionów

Peter STRAUB

----

(1)Dz. U. C 19 z 22.01.02, str.3

(2)Dz. U. C 43 z 18.2.05, str. 26

----

----

Opinia Komitetu Regionów w sprawie komunikatu Komisji dla Rady, Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów, dotyczącego pierwszego rocznego raportu na temat migracji i integracji

(2005/C 231/05)

Komitet Regionów

uwzględniając komunikat Komisji dla Rady, Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów, dotyczący pierwszego rocznego raportu na temat migracji i integracji (COM(2004) 508 końcowy);

uwzględniając decyzję Komisji z 16 lipca 2004 r. o zasięgnięciu opinii Komitetu na ten temat, na mocy artykułu 265, ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską;

uwzględniając decyzję Przewodniczącego, z dnia 3 listopada 2004 roku, o powierzeniu Komisji ds. Stosunków Zewnętrznych przygotowania opinii w tej sprawie;

uwzględniając podręcznik integracji dla praktyków i twórców polityk wydany przez Komisję Europejską (Dyrekcja Generalna ds. Sprawiedliwości, Wolności i Bezpieczeństwa) w listopadzie 2004 r.;

uwzględniając swoją opinię w sprawie polityki imigracyjnej (komunikat Komisji dotyczący wspólnej polityki w zakresie nielegalnej imigracji (COM(2001) 672 końcowy)) i polityki azylowej (wniosek dotyczący dyrektywy Rady w sprawie minimalnych norm uznawania obywateli krajów trzecich i bezpaństwowców za uchodźców lub osoby w inny sposób potrzebujące międzynarodowej ochrony, oraz nadawania im takiego statusu (COM(2001) 510 końcowy — 2001/0207 (CNS)), przyjętą 16 maja 2002 roku (CdR 93/2002 fin) (1);

uwzględniając swoją opinię w sprawie Zielonej księgi na temat polityki wspólnotowej dotyczącej odsyłania nielegalnych rezydentów (COM(2002) 175 końcowy), przyjętą 20 listopada 2002 roku (CdR 242/2002 fin) (2);

uwzględniając swoją opinię w sprawie zmienionego wniosku dotyczącego dyrektywy Rady na temat prawa do łączenia rodzin (COM(2002) 225 końcowy — 1999/0258 CNS), przyjętą 20 listopada 2002 r. (CdR 243/2002 fin) (3);

uwzględniając swoją opinię w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Rady w sprawie warunków wjazdu i pobytu obywateli krajów trzecich w celu odbycia studiów, kształcenia zawodowego lub wolontariatu (COM(2002) 548 końcowy — 2002/0242 CNS), przyjętą 9 kwietnia 2003 roku (CdR 2/2003 fin) (4);

uwzględniając swoją opinię w sprawie komunikatu Komisji dla Rady, Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów na temat imigracji, integracji i zatrudnienia (COM(2003) 336 końcowy), przyjętą 12 lutego 2004 roku (CdR 223/2004 fin);

uwzględniając swoją opinię w sprawie komunikatu Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego dotyczącego przedstawienia wniosku dotyczącego propozycji dyrektywy oraz dwóch wniosków dotyczących zaleceń w sprawie warunków przyjmowania obywateli krajów trzecich w celu podjęcia przez nich badań naukowych we Wspólnocie Europejskiej (COM(2004) 178 końcowy — 2004/0061 (CNS) — 2004/0062 (CNS) — 2004/0063 (CNS)), przyjętej 17 listopada 2004 roku (CdR 168/2004 fin);

uwzględniając swój projekt opinii (CdR 339/2004 rev_1) przyjęty przez Komisję ds. Stosunków Zewnętrznych 3 grudnia 2004 r. (sprawozdawca: Aldo ISKRA, członek Rady Miasta Malmö (SV, PPE));

A TAKŻE MAJĄC NA UWADZE, CO NASTĘPUJE:

w tym pierwszym rocznym raporcie przedstawione zostały tendencje migracyjne w Europie, podejmuje się w nim i analizuje zagadnienie zmian, jakie zaszły w strukturze imigracji, jak też opisuje się działania podejmowane na szczeblu krajowym i europejskim w zakresie przyjmowania osób i integracji;

raport stanie się nowym narzędziem oceny rozwoju wspólnej polityki imigracyjnej;

w związku ze starzeniem się populacji i spadkiem liczby osób w wieku produkcyjnym zwiększenie strumienia imigracji jest prawdopodobne i staje się coraz bardziej konieczne w celu zaspokojenia potrzeb rozszerzonej Unii;

Rada Europejska w Salonikach podkreśliła konieczność wprowadzenia wspólnych europejskich ram, w obrębie których opracowywane byłyby polityki krajowe, oraz przewidziała określenie wspólnych podstawowych zasad w celu zachęty do utworzenia tych ram;

na 59. sesji plenarnej w dniach 13-14 kwietnia 2005 r. (posiedzenie w dniu 13 kwietnia 2005 r.) przyjął następującą opinię.

1.   Stanowisko Komitetu Regionów

Komitet Regionów

Sytuacja imigrantów na rynku pracy

Demokratyczne aspekty polityki integracji

2.   Zalecenia Komitetu Regionów

Komitet Regionów

Bruksela, 13 kwietnia 2005 r.

Przewodniczący

Komitetu Regionów

Peter STRAUB

----

(1)Dz.U. C 278 z 14.11.2002, s. 44.

(2)Dz.U. C 73 z 26.03.2003, s. 13.

(3)Dz.U. C 73 z 26.03.2003, s. 16.

(4)Dz.U. C 244 z 10.10.2003, s. 5.

----

----

Opinia Komitetu Regionów w sprawie komunikatu Komisji do Rady, Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów Badanie powiązań między migracją legalną a nielegalną

(2005/C 231/06)

Komitet Regionów

uwzględniając komunikat Komisji do Rady, Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów w sprawie: Badanie powiązań między migracją legalną a nielegalną (COM(2004) 412 końcowy);

uwzględniając decyzję Komisji Europejskiej z dnia 4 czerwca 2004 r. o zasięgnięciu opinii Komitetu w tej sprawie, zgodnie z art. 265 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską;

uwzględniając decyzję swojego przewodniczącego z dnia 5 kwietnia 2004 r. roku, powierzającą sporządzenie tej opinii Komisji ds. Stosunków Zewnętrznych;

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 63 ust.2 lit. b;

uwzględniając Konkluzje Prezydencji w sprawie programu haskiego: Wzmacnianie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości w Unii Europejskiej oraz w szczególności Wytyczne w sprawie azylu, migracji i ochrony granic (p.1.2) oraz Zewnętrzny wymiar azylu i migracji (p.1.6);

uwzględniając swoją opinię w sprawie komunikatu Komisji do Rady, Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów w sprawie imigracji, integracji i zatrudnienia (COM(2003) 336 końcowy, CdR 223/2003 końcowy (1));

uwzględniając swoją opinię w sprawie komunikatu Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego w sprawie przedstawienia wniosku dotyczącego dyrektywy i dwóch wniosków dotyczących zaleceń w sprawie przyjmowania obywateli państw trzecich, przybywających w celu prowadzenia badań naukowych we Wspólnocie Europejskiej — COM(2004) 178 końcowy — 2004/0061 (CNS) — 2004/0062 (CNS) — 2004/0063 (CNS), przyjęta dnia 17 listopada 2004 r. (CdR 168/2004 końcowy);

uwzględniając inne przyjęte przez siebie opinie dotyczące polityki wobec uchodźców (CdR 90/2001 końcowy (2); CdR 214/2001 końcowy (3); CdR 93/2002 końcowy (4); CdR 249/2003 (5))

uwzględniając swój projekt opinii (CdR 337/2004 rev. 1) przyjęty dnia 7 lutego 2005 r. przez Komisję ds. Stosunków Zewnętrznych (sprawozdawca: Keith BROWN, członek Rady Hrabstwa Clackmannanshire (UK/AE);

a także mając na uwadze, co następuje:

na sesji plenarnej w dniach 13-14 kwietnia 2005 r. (posiedzenie z dn. 13 kwietnia) przyjął następującą opinię:

1.   Stanowisko Komitetu Regionów

Komitet Regionów

a.   Okres oceny

b.   Wzmocnienie konsultacji i wymiany informacji na szczeblu UE

c.   Rozwój nowych inicjatyw politycznych w ramach wspólnej polityki imigracyjnej UE.

Migracja legalna

Imigracja nielegalna

2.   Zalecenia Komitetu Regionów

Komitet Regionów

Bruksela, 13 kwietnia 2005 r.

Przewodniczący

Komitetu Regionów

Peter STRAUB

----

(1)Dz.U. C 109 z 30.04.2004 r., str. 46-49

(2)Dz.U. C 19 z 22.01.2002 r., str. 20-22

(3)Dz.U. C 107 z 03.05.2002 r., str. 85-88

(4)Dz.U. C 278 z 14.11.2002 r., str. 44-48

(5)Dz.U. C 23 z 27.01.2004 r., str. 30-32

(6)  „Stawić czoła wyzwaniu – Lizbońska strategia rozwoju i zatrudnienia” – raport grupy wysokiego szczebla pod przewodnictwem Wima Koka, str. 13 (listopad 2004)

(7)  ibidem, str. 13.

(8)  Komitet specjalny Izby Lordów ds. Unii Europejskiej: „Wspólnotowa polityka w dziedzinie nielegalnej imigracji” – sesja 2001-2002: raport 37

(9)  raport Izby Lordów, ustęp 112.

----

----

Opinia Komitetu Regionów w sprawie komunikatu Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego w sprawie kontrolowanego wjazdu osób potrzebujących ochrony międzynarodowej na terytorium UE oraz zwiększenia zdolności ochrony w regionach pochodzenia: „Poprawa dostępu do trwałych rozwiązań”

(2005/C 231/07)

Komitet Regionów,

uwzględniając Komunikat Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego w sprawie kontrolowanego wjazdu osób potrzebujących ochrony międzynarodowej na terytorium UE oraz zwiększenia zdolności ochrony w regionach pochodzenia: „Poprawa dostępu do trwałych rozwiązań” COM (2004) 410 końcowy;

uwzględniając decyzję Komisji Europejskiej z dnia 25 sierpnia 2004 r. o zasięgnięciu opinii w tej kwestii, zgodnie z art. 265 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską;

uwzględniając decyzję swojego Przewodniczącego z dnia 5 kwietnia 2004 r. polecającą Komisji ds. Stosunków Zewnętrznych przygotowanie opinii w tej sprawie;

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 63 ust. 2 lit. b);

uwzględniając Traktat ustanawiający Konstytucję dla Europy, zwłaszcza artykuły II-61, II-78, II-79 i III-266, III-267 i III-268;

uwzględniając Konwencję Genewską dotyczącą statusu uchodźców z dnia 28 lipca 1951 r., uzupełnioną Protokołem Nowojorskim z dnia 31 stycznia 1967 r.;

uwzględniając wnioski Prezydencji w sprawie Programu Haskiego: wzmacnianie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości w Unii Europejskiej oraz w szczególności specjalne wytyczne w sprawie polityki azylowej, migracyjnej i granicznej (p. 1.2) oraz zewnętrzny wymiar azylu i migracji (p. 1.6);

uwzględniając swoją opinię w sprawie Komunikatu Komisji dla Rady, Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów na temat imigracji, integracji i zatrudnienia (COM(2003) 336 końcowy, CdR 223/2003 końcowy (1));

uwzględniając inne przyjęte przez siebie opinie dotyczące polityki wobec uchodźców (CdR 90/2001 fin (2); CdR 214/2001 fin (3); CdR 93/2002 końcowy (4); CdR 249/2003 (5));

uwzględniając własny projekt opinii (CdR 338/2004 rev 1) przyjęty w dniu 7 lutego 2005 r. przez Komisję ds. Stosunków Zewnętrznych (sprawozdawca: István SÉRTŐ-RADICS, burmistrz miasta Uszka (HU/ELDR);

a także mając na uwadze, co następuje:

na 59. sesji plenarnej w dniach 13-14 kwietnia 2005 r. (posiedzenie z dn. 14 kwietnia) przyjął następującą opinię:

1.   Stanowisko Komitetu Regionów

Komitet Regionów

2.   Zalecenia Komitetu Regionów

Komitet Regionów

Bruksela, 14 kwietnia 2005 r.

Przewodniczący

Komitetu Regionów

Peter STRAUB

----

(1)Dz.U. C 109 z 30.04.2004 s. 46-49.

(2)Dz.U. C 19 z 22.01.2002 s. 20-22.

(3)Dz.U. C 107 z 3.05.2002 s. 85-88.

(4)Dz.U. C 278 z 14.11.2002 s. 44-48.

(5)Dz.U. C 23 z 27.01.2004 s. 30-32.

----

----

Opinia Komitetu Regionów w sprawie komunikatu Komisji — Europejska polityka sąsiedztwa –dokument strategiczny

(2005/C 231/08)

Komitet Regionów,

uwzględniając komunikat Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego — Europejska polityka sąsiedztwa — dokument strategiczny (COM(2004) 373 końcowy);

uwzględniając decyzję Komisji z dnia 13 maja 2004 r. o zasięgnięciu jego opinii w tej sprawie zgodnie z art. 265 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską;

uwzględniając decyzję Prezydium z 15 czerwca 2004 r., powierzającą sporządzenie tej opinii Komisji ds. Stosunków Zewnętrznych;

uwzględniając komunikat Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego w sprawie planów działania w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa (ENP) (COM(2004) 795 końcowy);

uwzględniając wniosek dotyczący decyzji Rady w sprawie stanowiska, jakie ma przyjąć Wspólnota Europejska i jej Państwa Członkowskie w ramach Rady Stowarzyszenia ustanowionej Układem Eurośródziemnomorskim ustanawiającym stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia zalecenia w sprawie realizacji planu działania UE-Jordania (COM (2004) 796 końcowy);

uwzględniając wniosek dotyczący decyzji Rady w sprawie stanowiska, jakie ma przyjąć Wspólnota Europejska w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego Przejściowym Układem Stowarzyszeniowym w sprawie wymiany handlowej i współpracy w odniesieniu do przyjęcia zalecenia w sprawie realizacji planu działania UE-Autonomia Palestyńska (COM (2004) 789 końcowy);

uwzględniając wniosek dotyczący decyzji Rady w sprawie stanowiska, jakie ma przyjąć Wspólnota Europejska i jej Państwa Członkowskie w Radzie Stowarzyszenia ustanowionej przez Układ Eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia zalecenia w sprawie realizacji planu działania UE/Tunezja (COM (2004) 792 końcowy);

uwzględniając wniosek dotyczący decyzji Rady w sprawie stanowiska, jakie mają przyjąć Wspólnoty i ich Państwa Członkowskie w ramach Rady Współpracy ustanowionej Umową o Partnerstwie i Współpracy ustanawiającą partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Ukrainą z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia zalecenia w sprawie realizacji planu działania UE-Ukraina (COM (2004) 791 końcowy);

uwzględniając wniosek dotyczący decyzji Rady w sprawie stanowiska, jakie mają przyjąć Wspólnoty i ich Państwa Członkowskie w Radzie Stowarzyszenia ustanowionej przez Układ Eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Państwem Izrael, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia zalecenia w sprawie realizacji planu działania UE — Izrael (COM (2004) 790 końcowy);

uwzględniając wniosek dotyczący decyzji Rady w sprawie stanowiska, jakie mają przyjąć Wspólnoty Europejskie i ich Państwa Członkowskie w ramach Rady Współpracy ustanowionej Umową o Partnerstwie i Współpracy ustanawiającą partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Mołdowy z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia zalecenia w sprawie realizacji planu działania UE-Mołdowa (COM (2004) 787 końcowy);

uwzględniając komunikat Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego: Budowanie wspólnej przyszłości; wyzwania dla polityki i środki budżetowe rozszerzonej Unii na lata 2007-2013 (COM(2004) 101 końcowy;

uwzględniając wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie przepisów ogólnych ustanawiających europejski instrument na rzecz sąsiedztwa i partnerstwa, COM(2004) 628 końcowy;

uwzględniając komunikat Komisji „Podstawy nowego instrumentu na rzecz sąsiedztwa”, COM(2003) 393 końcowy;

uwzględniając raport Parlamentu Europejskiego „Szersza Europa — sąsiedztwo: nowe ramy stosunków z naszymi wschodnimi i południowymi sąsiadami” (COM(2003) 104 — 2003/2018(INI));

uwzględniając swoją opinię w sprawie komunikatu Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego „Szersza Europa — sąsiedztwo: nowe ramy stosunków z naszymi wschodnimi i południowymi sąsiadami” (CdR 175/2003 fin) (1);

uwzględniając swoją opinię perspektywiczną w sprawie „Partnerstwo Europejsko-Śródziemnomorskie a władze lokalne i regionalne: potrzeba koordynacji i odrębnego instrumentu na rzecz współpracy zdecentralizowanej” (CdR 327/2003 fin) (2);

uwzględniając swoją opinię w sprawie „Samorząd lokalny i regionalny w Rosji a rozwój współpracy UE-Rosja” (CdR 105/2004);

uwzględniając swoją opinię w sprawie „Wymiar północny — drugi plan działania 2004-2006” (CdR 102/2003 fin) (3);

uwzględniając swój projekt opinii w sprawie komunikatu Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego: Budowanie wspólnej przyszłości; wyzwania dla polityki i środki budżetowe rozszerzonej Unii na lata 2007-2013 (CdR 162/2004 rev. 3) — sprawozdawca: radny Sir Albert Bore, Rada Miasta Birmingham (UK, PES);

uwzględniając swój projekt opinii (CdR 336/2004 rev 1) przyjęty dnia 7 lutego 2005 r. przez Komisję ds. Stosunków Zewnętrznych (sprawozdawca: Lord Paul HANNINGFIELD, Rada Hrabstwa Essex (UK/EPP));

a także mając na uwadze, co następuje:

na 59. sesji plenarnej w dniach 13-14 kwietnia 2005 r. (posiedzenie z dnia 14 kwietnia 2005 r.) przyjął następującą opinię:

1.   Stanowisko Komitetu Regionów

1.1   Ogólne uwagi o europejskiej polityce sąsiedztwa

Komitet Regionów

1.2   Lokalny i regionalny wymiar europejskiej polityki sąsiedztwa

Komitet Regionów

1.3   Zasięg geograficzny

Komitet Regionów

1.4   Plany działania

Komitet Regionów

1.5   Europejski instrument na rzecz sąsiedztwa

Komitet Regionów

2.   Zalecenia Komitetu Regionów

Komitet Regionów

Bruksela, 14 kwietnia 2005 r.

Przewodniczący

Komitetu Regionów

Peter STRAUB

----

(1)Dz.U. C 23 z 27.01.2004, str. .36.

(2)Dz.U. C 121 z 30.04.2004, str. 18-25.

(3)Dz.U. C 23 z 27.01.2004, str. 27.

(4)  Europejska polityka sąsiedztwa - opracowanie strategiczne, 12.05.2004 r., str. 11.

----

ZAŁĄCZNIK

Władze lokalne i regionalne w krajach objętych ENP

Białoruś

Kraj podzielony jest na 6 obwodów (obłasti) i jeden obwód stołeczny. Na Białorusi występuje trójszczeblowy system administracji lokalnej. Istnieje następujący podział: sowiety (rady) regionalne, obwodowe, miejskie, wiejskie i osiedlowe. Rady regionalne stoją najwyżej w hierarchii i kierują działaniami rad obwodowych, które z kolei kierują działaniami rad miejskich, wiejskich i osiedlowych. Przedstawiciele rad wybierani są co 4 lata. Rady „koordynują funkcjonowanie całego systemu samorządu lokalnego; stanowią konstrukcję publiczną, gospodarczą i społeczno-kulturalną w ramach swoich kompetencji; dbają o zasoby naturalne, własność publiczną, ochronę środowiska itd.” (1).

Mołdowa

Życie polityczne Mołdowy zdominowane jest przez napięcia między władzą centralną a separatystami w regionie Naddniestrza i regionie Gagauzji. Różnice etniczne, społeczne, gospodarcze i kulturowe między Mołdawianami, Rosjanami, Ukraińcami i Gagauzami osiągnęły punkt krytyczny w 1990 r., kiedy językiem narodowym ogłoszono język mołdawski. Oba regiony ogłosiły swoją niezależność od Mołdowy. Gagauzji przyznano szczególny status konstytucyjny, co położyło kres głównemu konfliktowi między separatystami a władzami centralnymi. Konfliktu między regionem Naddniestrza a Mołdową nie zdołały rozwiązać negocjacje, w których pośredniczyły Rosja, OBWE i Ukraina.

Ostatnie wybory do władz lokalnych i regionalnych odbyły się w maju i listopadzie 2003 r. i uznane zostały za zgodne ze standardami międzynarodowymi.

Ustawodawstwo przyjęte w marcu 2003 r. doprowadziło do reorganizacji władz lokalnych, przywracając organizację z okresu sowieckiego. Kraj jest obecnie podzielony na 33 rejony, które zastąpiły dwanaście regionalnych „Judeti” (powiatów), a dokładniej 9 „judeti”, 1 miasto wydzielone, 1 autonomiczną jednostkę terytorialną oraz 1 jednostkę terytorialną. Propozycja reorganizacji znalazła się w programie wyborczym Partii Komunistycznej w 2001 r. odzwierciedlającym regionalną organizację tej partii. Wiele kręgów skrytykowało krok Partii Komunistycznej w zakresie reorganizacji władz lokalnych, który miał na celu umocnienie jej pozycji jako większościowej partii rządzącej i zapewnienie przewagi w wyborach do władz lokalnych (2).

Ukraina

Ukraina podzielona jest na 24 obwody (obłasti), 1 republikę autonomiczną oraz 2 miasta wydzielone o statusie obwodów. Podziały te są przestarzałe i pochodzą jeszcze z okresu sowieckiego. Oblasti dzielą się następnie na „rady”. Członkowie rad wybierani są w okręgach jednomandatowych. Wybory te nie zawsze są sprawiedliwe — przewodniczący obwodów i administracji regionalnych, wyznaczani przez Prezydenta, często ingerują w wybory. Partie opozycyjne zażądały wprowadzenia systemu proporcjonalnego w wyborach regionalnych i obwodowych w celu zapobieżenia dominacji biurokracji „niepartyjnej” (3).

Wybory do władz regionalnych, które odbyły się po wyborach parlamentarnych w 2002 r., nie spełniały standardów międzynarodowych, ale zauważyć można stopniową poprawę. Na przykład „podczas wyborów burmistrza Mukaczewa w kwietniu 2004 r. przedstawiciele OBWE odnotowali atak na lokal wyborczy, zastraszanie oraz atak fizyczny na obserwatora, który zakończył się jego hospitalizacją. Donoszono również o innych problemach, takich jak kradzież kart do głosowania, zaś wynik wyborów był powszechnie postrzegany był jako oszustwo” (4). Podczas wyborów do władz lokalnych w Odessie i Połtawie w maju i czerwcu 2004 r. zauważyć można było poprawę, pomimo problemów z rejestracją wyborców. Oczywiste jest, że władze lokalne nie są wybierane w sposób całkowicie demokratyczny.

Rosja

Rosja podzielona jest na 49 obwodów, 21 republik, 10 okręgów autonomicznych, 6 krajów, 2 miasta wydzielone i 1 obwód autonomiczny. Lub też jest podzielona na 89 podmiotów, 21 narodowych jednostek administracyjnych (republiki narodowe), 66 jednostek terytorialnych i 2 miasta federalne (5). Samorząd lokalny w Federacji Rosyjskiej nadal boryka się z problemami decentralizacji, która nastąpiła po rozpadzie Związku Radzieckiego. W wyniku przekształcenia w państwo federacyjne, wiele krajowych republik zyskało więcej uprawnień niż inne jednostki federalne. Przykładem tego jest fakt, że ustawodawstwo wielu republik często pozostaje sprzeczne z ustawodawstwem Federacji.

W 2000 r. prezydent Putin wprowadził program reform, mających na celu zlikwidowanie niewydolności organizacyjnych na szczeblu władz lokalnych. Zgodnie z tym programem Rosja podzielona została na 7 głównych regionów, poprzez konsolidację różnorodnych jednostek federalnych. Dla każdego okręgu federalnego stworzono instytucję Pełnomocnego Przedstawiciela Prezydenta Federacji Rosyjskiej. Głównym celem tego programu jest zwiększenie efektywności działania władz publicznych oraz administracji oraz rozwijanie władz lokalnych „jako głównego organu społeczeństwa obywatelskiego oraz utrzymania odpowiedzialnej administracji” (6).

Po ataku terrorystycznym w Biesłanie we wrześniu 2004 r. prezydent Putin zapowiedział radykalne reformy w zakresie wyborów 89 regionalnych przedstawicieli w kraju. W przyszłości będą oni nominowani przez prezydenta, a następnie zatwierdzani przez regionalne ciała ustawodawcze, nie zaś wyłaniani w wyborach bezpośrednich. Plan ten został poparty przez Dumę w październiku 2004 r.

Algieria

Algieria podzielona jest na 48 prowincji (zwanych wilayas, l. poj. — wilaya). W każdej z nich istnieje wyłaniana za pośrednictwem wyborów rada lokalna, która jest głównym ciałem zarządzającym. Ostatnie wybory na szczeblu lokalnym odbyły się w październiku 2002 r. Frekwencja w wyborach zazwyczaj kształtuje się na poziomie ok. 50 % i wpływa na nią negatywnie znaczna liczba regionalnych konfliktów między władzą centralną a rebeliantami berberyjskimi (7). Brak jest autonomii lokalnej; gubernatorzy podlegają bezpośrednio Ministerstwu Spraw Wewnętrznych. Na szczeblu prowincji decentralizacja została wprowadzona w życie w dziedzinie zarządzania lokalną infrastrukturą i usługami (8).

Egipt

Egipt podzielony jest na 26 gubernatorstw (muhafazat, l.poj — muhafazah). Rząd centralny utrzymuje znaczny wpływ na lokalne organy administracyjne poprzez uwarunkowany politycznie system odgórnego mianowania ich członków. „Na każdym szczeblu istniała struktura administracyjna, łącząca w sobie przedstawicieli rad oraz organów wykonawczych wyznaczanych przez rząd, na czele których stali odpowiednio gubernatorzy, przedstawiciele okręgów oraz burmistrzowie” (9). Władze lokalne nie sprawdzają się w dziedzinie usług publicznych.

Proces decentralizacji nabrał rozpędu za rządów prezydenta Sadata. Władze lokalne zyskały uprawnienia w zakresie podnoszenia podatków, jednak zmuszone były wydawać znaczne środki na plany rządowe, przez co często popadały w zadłużenie. Zachęcano je również do zawierania układów partnerskich z przedsiębiorstwami prywatnymi, co zacieśniało związki między władzą centralną a krajową elitą bogaczy. Za rządów prezydenta Mubaraka proces decentralizacji był kontynuowany i obecnie władze lokalne w większym stopniu dbają o problemy lokalne a w mniejszym o politykę centralną. Władza lokalna traktowana jest również jako środek kontroli. „Okręgowy komisariat policji układał się z notablami, zaś system władz lokalnych (burmistrz i rada) integrował ich z systemem władzy” (10).

Izrael

Izrael podzielony jest na 6 okręgów (mehozot, l.poj — mehoz). Okręgi dzielą się następnie na 14 podokręgów, na czele każdego z nich stoją komisarze wyznaczani przez premiera. Komisarze odpowiadają za nadzorowanie polityki rad okręgowych oraz wprowadzanie krajowego ustawodawstwa na poziomie okręgu. Członkowie rad miejskich i lokalnych wybierani są według zasady proporcjonalności i list partyjnych, zaś burmistrz wybierany jest bezpośrednio przez wyborców w poszczególnych gminach miejskich. Władze lokalne odpowiedzialne są za administrowanie dobrami publicznymi oraz pobieranie podatków lokalnych (11).

Jordania

Władze lokalne Jordanii są odzwierciedleniem faktu, że władza spoczywa w rękach króla i jego rządu. Kraj podzielony jest na 12 gubernatorstw, na czele każdego z nich stoi wyznaczony komisarz. Gubernatorstwa dzielą się następnie na podregiony administracyjne. Do podregionów należą miasta, wsie oraz gminy. Większe gminy posiadają wyłaniane w wyborach rady okręgowe oraz wybieranych burmistrzów. Władze okręgowe są właściwie narzędziem wdrażania polityki i ustawodawstwa rządu centralnego (12). Władze gminne i regionalne uzależnione są od władzy centralnej w zakresie alokacji środków oraz administracji usługami publicznymi i infrastrukturą, co ogranicza ich możliwość reagowania na problemy lokalne. Szybko postępujące procesy urbanizacyjne zmuszają władze lokalne i gminne do zapewnienia odpowiednich usług. Decentralizacja, jaka ma miejsce ostatnio, przyjmuje głównie formę prywatyzowania przemysłu państwowego (13).

Liban

Władze lokalne Libanu nie zostały jeszcze w pełni zdefiniowane, ponieważ władza centralna próbuje odbudować państwo po 16 latach wojny domowej. Władza centralna przejęła administrację szczebla lokalnego, posługując się nią jako środkiem utrzymania kontroli podczas wojny. W kolejnych latach na rozwój władz lokalnych wpływ będzie miała niewątpliwie debata, dotycząca wyboru między dwiema opcjami: zachowaniem silnej władzy centralnej lub stworzeniem państwa zdecentralizowanego (14). Długotrwałe zaangażowanie Syrii w Libanie wzmocniło władzę centralną. Decentralizacja w praktyce otrzymuje niewielkie wsparcie ze strony rządu z uwagi na polityczną niestabilność kraju (15).

Liban podzielony jest na 6 gubernatorstw, które są następnie podzielone na administracyjne okręgi miejskie. W 1998 r. odbyły się pierwsze od 35 lat wybory do władz lokalnych. „Frekwencja była wysoka, średnio 60-70 %. W Bejrucie wyniosła jedynie 30 %, jednak postrzegane to było jako rezultat powszechnego przekonania wyborców, że wynik wyborów był przesądzony. Nie odnotowano znaczących dowodów zaistnienia oszustw lub przemocy. Wybory są kolejnym etapem w procesie odbudowy państwa po konflikcie” (16). Władze lokalne uzależnione są od władzy centralnej w zakresie alokacji środków, co ogranicza ich zdolność reagowania na problemy lokalne.

Libia

Libia historycznie składała się z odrębnych regionów, które zostały zintegrowane w federację za rządów króla Idrisa. Federację tę w 1963 r. zastąpił jednolity system. Dziesięć gubernatorstw stanowiło głównie rozszerzenie władzy centralnej. Po rewolucji Kadafiego w 1969 r. przeprowadzono dalszą integrację lokalnych podziałów w celu umożliwienia większego stopnia nadzoru ze strony władzy centralnej. „W znacznej części, samorząd terytorialny nadal funkcjonował raczej jako hierarchiczny system powiązań administracyjnych z rządem centralnym a nie środek powszechnego przedstawicielstwa i uczestnictwa” (17). Obecna administracja lokalna, według CIA World Fact Book, składa się z 25 prowincji (uwaga: może zostać wprowadzony nowy podział, na 13 regionów).

Proces decentralizacji napotyka wiele przeszkód. Główną częścią gospodarki Libii jest eksport ropy naftowej, przychody z tego źródła pomagają utrzymać rząd. „Wysoce scentralizowany charakter dystrybucji przychodów z ropy naftowej w Libii podkopał wszelkie wysiłki, zmierzające do decentralizacji” (18). Chociaż według prawa libijskiego władze lokalne odpowiedzialne są za edukację, przemysł i społeczności lokalne, w praktyce lokalną politykę dyktuje rząd centralny. „Według litery prawa, Libia posiada jeden z najbardziej zdecentralizowanych pod względem politycznym systemów w regionie państw arabskich. Instytucje władz lokalnych obecne są w szkolnictwie, przemyśle i społecznościach, jednak w praktyce to władza centralna dyktuje zakres ich uprawnień. Społeczeństwo obywatelskie i wszystkie pozarządowe organizacje polityczne podlegają silnym ograniczeniom, przez co nie mogą się rozwijać oddolne inicjatywy polityczne. Wielu członków elity, którzy zgodnie z oczekiwaniami powinni zajmować stanowiska na czele struktur lokalnych, pozostaje poza granicami kraju” (19).

Maroko

Proces decentralizacji rozpoczął się w latach sześćdziesiątych w odpowiedzi na rosnące naciski ze strony społeczeństwa. „Głównymi przeszkodami na drodze do decentralizacji pozostają przede wszystkim brak koordynacji między poszczególnymi szczeblami władzy, a następnie słabości organizacyjne społeczeństwa obywatelskiego i władz lokalnych” (20). Największą przeszkodą na drodze rozwoju struktur lokalnych jest silna władza centralna w Maroku i brak demokracji na szczeblu lokalnym. Monarchia konstytucyjna jest nadal silna i kraj bardzo powoli ewoluuje w stronę systemu parlamentarnego. Parlament wybierany jest w demokratycznych wyborach, zaś ostatnie wybory, które odbyły się w 2002 r., określić można jako w największym stopniu wolne i sprawiedliwe w porównaniu ze wszystkimi państwami tego regionu (21).

Kraj posiada 37 prowincji i 2 wilajaty, ponadto „częściowo na mocy uchwalonego w 1997 r. ustawodawstwa w zakresie decentralizacji/regionalizacji utworzono 16 nowych regionów (określonych poniżej)”. Każda prowincja kierowana jest przez zgromadzenie, wybierane przez rady miejskie. Okręgi miejskie nadzorują infrastrukturę i usługi lokalne. Ogranicza je często brak funduszy, ponieważ nie są autonomiczne pod względem fiskalnym. Ostatnie wybory do okręgów miejskich miały miejsce w 1997 r. i zostały skrytykowanie przez partie opozycyjne jako sfałszowane (22).

Syria

Syria podzielona jest na 14 prowincji, „na czele których stoją gubernatorzy wyznaczeni przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych. Gubernatorzy ci podlegają bezpośrednio prezydentowi. Gubernatorzy kontrolują biura rządowe w poszczególnych prowincjach, jak również lokalne biura ministrów oraz przedsiębiorstwa państwowe. Poniżej prowincji znajdują się, w porządku kolejnych szczebli władzy, okręgi, powiaty oraz wsie. Wybierane lokalnie rady administracyjne zarządzają tymi szczeblami, chociaż w praktyce pozostają wysoce uzależnione od władzy centralnej” (23). Przeszkodą na drodze Syrii do rozwoju lokalnych struktur administracyjnych jest bardzo rozbudowana służba cywilna oraz mająca korzenie historyczne silna władza centralna. W procesie decyzyjnym administracja uzależniona jest od wąskiej grupy jednostek znajdującej się na szczycie hierarchii. Ostatnie wybory lokalne odbyły się w październiku 1999 r. (24). Za rządów premiera Miru zainicjowano pewne programy w zakresie decentralizacji, ale proces ten będzie prawdopodobnie przebiegał powoli, o ile nie będzie mu jednocześnie towarzyszyć rozwój demokracji na szczeblu lokalnym.

Tunezja

W Tunezji istnieje wysoce scentralizowana władza, która nie jest skłonna poddać się procesowi decentralizacji. Polityka zdominowana jest przez partię rządzącą — Zgromadzenie Demokratyczno-Konstytucyjne (RCD) i prezydenta Alego, który sprawuje władzę od roku 1987. Tradycje centralnego planowania obejmują również sprawowanie przez rząd kontroli nad gospodarką. Pewnym krokiem w kierunku decentralizacji było ustanowienie rad miejskich, jednak idea ta nie jest rozwijana konsekwentnie na obszarze całego kraju i rady te pozostają głównie instrumentem władzy centralnej.

Tunezja podzielona jest na 24 gubernatorstwa, na czele każdego z nich stoją gubernatorzy wyznaczani przez rząd. W gubernatorstwach istnieją zgromadzenia ustawodawcze, składające się zarówno z członków wyłanianych w wyborach, jak i mianowanych. Na większości obszarów wiejskich nie ma lokalnych struktur administracyjnych, zaś władza centralna sprawuje kontrolę nad polityką fiskalną i opodatkowaniem. „Wiele miast cierpi na brak funduszy. Brak jednolitej lub standardowej struktury miejskiej w Tunezji doprowadził do sytuacji, w której niektóre władze lokalne wybiły się naprzód, inne zaś pozostały z tyłu” (25). Ostatnie wybory lokalne miały miejsce w 2002 r., kiedy to większość miejsc zdobyli kandydaci partii RCD.

Idea dalszego rozwoju władz lokalnych cieszy się poparciem zarówno ze strony szczebla lokalnego, jak i centralnego. Organizacje społeczeństwa obywatelskiego dążą do uzyskania większego wpływu na kwestie lokalne. Rząd postrzega to jako szansę na zmniejszenie napięć politycznych i zachowanie stabilności politycznej. Wdrożył również regionalne plany rozwoju, mające na celu stworzenie nowej infrastruktury i zdecentralizowanie zarządzania infrastrukturą (26).

Armenia

Życie polityczne Armenii jest zdominowane przez spór z Azerbejdżanem o region Górnego Karabachu, zamieszkany głównie przez ludność pochodzenia armeńskiego. Armenia dzieli się na 11 prowincji. Ostatnie wybory lokalne odbyły się w listopadzie 1996 r. Pomimo faktu, że wybory prezydenckie były obiektem znacznej krytyki i określano je jako nieuczciwe oraz towarzyszyły im gwałtowne starcia protestujących z policją, obserwatorzy Rady Europy uznali, że wybory te były uczciwe i wolne (27). Władze lokalne są jedynie przedłużeniem władzy centralnej i realizują jej politykę (28). Szerząca się korupcja i słaby system polityczny ograniczyły rozwój lokalnych struktur samorządowych.

Azerbejdżan

Azerbejdżan znajduje się w trudnej sytuacji politycznej i gospodarczej ze względu na trwający konflikt z Armenią o region Górnego Karabachu. Jego zasoby zostały znacznie ograniczone ze względu na utratę terytorium oraz potrzebę zatroszczenia się o ponad 800 tys. uchodźców. Chociaż na obszarze Azerbejdżanu istnieją znaczne rezerwy ropy, nie są one obecnie w pełni zagospodarowane. Ze względu na występowanie dużych problemów związanych z władzą krajową, włączając oszustwa wyborcze, korupcję oraz rozprawianie się z partiami opozycyjnymi i środkami przekazu, władze lokalne wydają się ogólnie słabo rozwinięte i nieefektywne. Azerbejdżan jest podzielony na 59 rejonów, 11 miast wydzielonych i 1 republikę autonomiczną.

Gruzja

Klimat polityczny w okresie ostatnich dziesięciu lat był bardzo burzliwy. Jednak pomimo znacznej liczby zabójstw wysokich urzędników i ponawianych prób zabójstwa prezydenta Szewardnadze wybory, które odbyły się w 1992 r. i 2004 r., generalnie postrzegane były jako wolne i sprawiedliwe. Gruzja wkracza na drogę demokracji i w ostatnich latach panowała tam większa stabilność polityczna. Podział administracyjny Gruzji obejmuje 9 regionów, 9 miast i 2 republiki autonomiczne.

----

(1)  Local Government and Regional Development Initiative, Report on Belarus 1994 r., http://unpan1.un.org/intradoc/groups/public/documents/UNTC/UNPAN003979.htm 25.10.2004 r.

(2)  FCO Country Profile, http://www.fco.gov.uk/servlet/Front?pagename=OpenMarket/Xcelerate/ShowPage&c=Page&cid=1007029394365&a=KCountryProfile&aid=1019672579768, 25.10.2004 r.

(3)  UNPAN Nations in Transit 2004: Country Report Ukraine, http://unpan1.un.org/intradoc/groups/public/documents/NISPAcee/UNPAN017053.pdf, 25.10.2004 r.

(4)  FCO Country Profile, http://www.fco.gov.uk/servlet/Front?pagename=OpenMarket/Xcelerate/ShowPage&c=Page&cid=1007029394365&a=KCountryProfile&aid=1019745009984, 25.10.2004 r.

(5)  UNPAN Modernising the Relationship between Levels of Government Russia, http://unpan1.un.org/intradoc/groups/public/documents/NISPAcee/UNPAN009033.pdf, 25.10.2004 r.

(6)  UNPAN Modernising the Relationship between Levels of Government Russia, http://unpan1.un.org/intradoc/groups/public/documents/NISPAcee/UNPAN009033.pdf, 25.10.2004 r.

(7)  FCO Country Profile, http://www.fco.gov.uk/servlet/Front?pagename=OpenMarket/Xcelerate/ShowPage&c=Page&cid=1007029394365&a=KCountryProfile&aid=1019745009984, 26.10.04 r.

(8)  UNDP-Programme On Governance in the Arab Region (POGAR), http://www.pogar.org/countries/algeria/decentralisation.html, 28.10.2004 r.

(9)  US Library of Congress Country Studies, http://countrystudies.us/egypt/113.htm, 27.10.2004 r.

(10)  US Library of Congress Country Studies, http://countrystudies.us/egypt/113.htm, 27.10.2004 r.

(11)  US Library of Congress Country Studies, http://countrystudies.us/egypt/85.htm, 27.10.2004 r.

(12)  Narodowa strona Jordanii, http://www.kinghussein.gov.jo/government2.html, 27 X 2004 r.

(13)  UNDP-POGAR, http://www.pogar.org/countries/jordan/decentralisation.html, 28.10.2004 r.

(14)  World Bank: Municipalities in Lebanon, http://www.worldbank.org/wbi/mdf/mdf1/munici.htm, 27.10.2004 r.

(15)  UNDP-POGAR, http://www.pogar.org/countries/jordan/decentralisation.html, 28.10.2004 r.

(16)  FCO Country Profile, http://www.fco.gov.uk/servlet/Front?pagename=OpenMarket/Xcelerate/ShowPage&c=Page&cid=1007029394365&a=KCountryProfile&aid=1019745009984, 27.10.04 r.

(17)  US Library of Congress Country Studies, http://countrystudies.us/egypt/70.htm, 27.10.2004 r.

(18)  UNDP-POGAR, http://www.pogar.org/countries/jordan/decentralisation.html, 27.10.04 r.

(19)  UNDP-POGAR, http://www.pogar.org/countries/jordan/decentralisation.html, 27.10.04 r.

(20)  UN case studies, http://www.ciesin.org/decentralisation/English/CaseStudies/morocco.html, 27.10.2004

(21)  FCO Country Profile, http://www.fco.gov.uk/servlet/Front?pagename=OpenMarket/Xcelerate/ShowPage&c=Page&cid=1007029394365&a=KCountryProfile&aid=1019745009984, 27.10.04

(22)  UNDP-POGAR, http://www.pogar.org/countries/jordan/decentralisation.html, 28.10.2004

(23)  UNDP-POGAR, http://www.pogar.org/countries/jordan/decentralisation.html, 27.10.04

(24)  FCO Country Profile, http://www.fco.gov.uk/servlet/Front?pagename=OpenMarket/Xcelerate/ShowPage&c=Page&cid=1007029394365&a=KCountryProfile&aid=1019745009984, 28.10.04

(25)  UNDP-POGAR, http://www.pogar.org/countries/jordan/decentralisation.html, 28.10.2004 r.

(26)  UNDP-POGAR, http://www.pogar.org/countries/jordan/decentralisation.html, 28.10.2004 r.

(27)  FCO World Book, http://www.fco.gov.uk/servlet/Front?pagename=OpenMarket/Xcelerate/ShowPage&c=Page&cid=1007029394365&a=KCountryProfile&aid=1019672579768, 28.10.04 r.

(28)  US Library of Congress Country Studies, http://countrystudies.us/armenia /47.htm, 28.10.04 r.

----

----

Opinia Komitetu Regionów w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady ustanawiającego instrument pomocy przedakcesyjnej (IPA)

(2005/C 231/09)

Komitet Regionów,

uwzględniając wniosek dotyczący rozporządzenia Rady ustanawiającego instrument pomocy przedakcesyjnej (IPA) (COM(2004) 627 końcowy — 2004/0222 (CNS))

uwzględniając decyzję Komisji Europejskiej z 29 listopada 2004 r. o zasięgnięciu opinii Komitetu w tej sprawie zgodnie z art. 265 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską;

uwzględniając decyzję Prezydium z dnia 28 września 2004 r. roku, powierzającą Komisji ds. Stosunków Zewnętrznych sporządzenie opinii w tej sprawie;

uwzględniając cały pakiet zmieniający ramy pomocy zewnętrznej, przyjęty przez Komisję Europejską 29 września 2004 r. obejmujący oprócz instrumentu pomocy przedakcesyjnej: 1) wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego oraz Rady określającego ogólne przepisy ustanawiające instrument europejskiej polityki sąsiedztwa i partnerstwa (COM(2004) 628 końcowy — COD 2004/219); 2) wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego oraz Rady ustanawiającego instrument finansowy na rzecz współpracy rozwojowej i gospodarczej (COM(2004) 629 końcowy); 3) wniosek dotyczący rozporządzenia Rady ustanawiającego instrument na rzecz stabilności (COM(2004) 630 końcowy — CNS 2004/223);2) wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego oraz Rady ustanawiającego instrument finansowy na rzecz współpracy rozwojowej i gospodarczej (COM(2004) 629 końcowy); 3) wniosek dotyczący rozporządzenia Rady ustanawiającego instrument na rzecz stabilności (COM(2004) 630 końcowy — CNS 2004/223);

uwzględniając decyzję Rady Europejskiej z 16-17 grudnia 2004 r. o rozpoczęciu negocjacji z Turcją;

uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej z 17-18 czerwca 2004 r. ustanawiające Chorwację krajem kandydującym do członkostwa; uwzględniając decyzję Rady Europejskiej z 16-18 czerwca o rozpoczęciu negocjacji z Chorwacją; oraz decyzję Rady Unii Europejskiej z 16 marca 2005 r. mówiącą, iż rozpoczęcie negocjacji akcesyjnych zostało przesunięte w czasie do momentu potwierdzenia ustanowienia pełnej współpracy z Międzynarodowym Trybunałem Karnym dla byłej Jugosławii;

uwzględniając własną opinię w sprawie perspektyw finansowych — komunikatu Komisji Europejskiej Budowanie naszej wspólnej przyszłości — Wyzwania polityczne i środki budżetowe w rozszerzonej Unii w latach 2007-2013, COM(2004) 101 końcowy — CdR 162/2004 fin, (sprawozdawca: Radny Sir Albert Bore, Rada Miasta Birmingham (UK, PES));

uwzględniając rezolucję Komitetu Regionów z 18 listopada 2004 r. dotyczącą rozpoczęcia negocjacji w sprawie akcesji Turcji do UE;

uwzględniając własny projekt opinii (CdR 498/2004 rev. 1) przyjęty 7 lutego 2005 r. przez Komisję ds. Stosunków Zewnętrznych (sprawozdawca: Ruth Coleman, Przewodnicząca Rady Okręgu North Wilshire (UK/ELDR));

przyjął poniższą opinię na swojej 59. sesji plenarnej w dn. 13 i 14 kwietnia 2005 r. (sesja w dn. 14 kwietnia):

1.   Stanowisko Komitetu Regionów

Komitet Regionów

2.   Zalecenia Komitetu Regionów

Bruksela, 14 kwietnia 2005 r.

Przewodniczący

Komitetu Regionów

Peter STRAUB

----

----

Opinia Komitetu Regionów w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2003/88/WE dotyczącą niektórych aspektów organizacji czasu pracy

(2005/C 231/10)

Komitet Regionów,

uwzględniając wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2003/88/WE dotyczącą niektórych aspektów organizacji czasu pracy COM(2004) 607 końcowy — 2004/0209 (COD);

uwzględniając decyzję Rady z dnia 20 października 2004 r. o zasięgnięciu opinii Komitetu zgodnie z art. 137 ust. 2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską;

uwzględniając decyzję swojego Przewodniczącego z dnia 3 listopada 2004 r. w sprawie powierzenia Komisji ds. Polityki Gospodarczej i Społecznej przygotowania opinii w tej sprawie;

uwzględniając dyrektywę 93/104/WE dotyczącą niektórych aspektów organizacji czasu pracy, zmienioną dyrektywą 2000/34/WE;

uwzględniając Komunikat Komisji Europejskiej dla Rady, Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów w sprawie ponownego rozpatrzenia dyrektywy 93/104/WE, dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy;

uwzględniając drugą fazę konsultacji z partnerami społecznymi na szczeblu Wspólnoty w sprawie zmiany dyrektywy 93/104/WE dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy;

uwzględniając orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości dotyczące interpretacji niektórych postanowień dyrektywy w sprawie C-303/98, Sindicato de Médicos de Asistencia Pública (SIMAP) przeciwko Consellería de Sanidad y Consumo de la Generalidad Valenciana oraz w sprawie C-151/02 Landeshauptstadt Kiel przeciwko Norbertowi Jaegerowi;

uwzględniając zasadę pomocniczości opisaną w art. 5 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (art. 5 TWE);

uwzględniając dyrektywę Rady z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków mających na celu poprawę bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy (89/391/WE);

uwzględniając cel postawiony Unii Europejskiej na posiedzeniu Rady Europejskiej w Lizbonie w dniach 23-24 marca 2000 r., zgodnie z którym ma ona stać się najbardziej konkurencyjną i dynamiczną oraz opartą na wiedzy gospodarką na świecie, zdolną do zrównoważonego wzrostu gospodarczego z większą liczbą lepszych miejsc pracy o większej spójności społecznej;

uwzględniając własny projekt opinii (CdR 329/2004 rev.2), przyjęty 11 lutego 2005 r. przez Komisję ds. Polityki Gospodarczej i Społecznej (sprawozdawca: Baronessa Joan HANHAM, Radna królewskiej dzielnicy Kensington i Chelsea (UK- EPP);

na 59. sesji plenarnej w dniach 13-14 kwietnia 2005 r. (posiedzenie z dnia 14 kwietnia 2005 r.) przyjął następującą opinię:

1.   Stanowisko Komitetu Regionów

Komitet Regionów

2.   Zalecenia Komitetu Regionów

Komitet Regionów zaleca:

Odnośnie pilnej uchwały

Odnośnie zdefiniowania czasu pracy

Odnośnie okresów rozliczeniowych dla celów obliczania średniego tygodniowego wymiaru czasu pracy

Odnośnie odpoczynku wyrównawczego

Odnośnie prawa do indywidualnego skorzystania z możliwości niestosowania ograniczenia do 48 godzin

Odnośnie dalszych warunków możliwości niestosowania ograniczenia do 48 godzin maksymalnego średniego tygodniowego wymiaru czasu pracy

Bruksela, 14 kwietnia 2005 r.

Przewodniczący

Komitetu Regionów

Peter STRAUB

----

----

Opinia Komitetu Regionów w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie instrumentu finansowego na rzecz środowiska (LIFE+)

(2005/C 231/11)

Komitet Regionów,

uwzględniając wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie instrumentu finansowego na rzecz środowiska (LIFE+) COM(2004) 621 końcowy — 2004/0218 (COD);

uwzględniając decyzję Komisji Europejskiej z dnia 1 października 2004 r. o zasięgnięciu jego opinii na ten temat, zgodnie z art. 175, ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską;

uwzględniając decyzję swojego Przewodniczącego z dnia 26 maja 2004 r. o powierzeniu Komisji ds. Rozwoju Zrównoważonego prac nad niniejszą opinią;

uwzględniając Komunikat Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego „Finansowanie Natura 2000” COM(2004) 431 końcowy;

uwzględniając swoją opinię w sprawie komunikatu Komisji dla Rady, Parlamentu Europejskiego, Komitetu Ekonomiczno-Społecznego oraz Komitetu Regionów w sprawie VI Wspólnotowego Programu Działania na rzecz Środowiska „Środowisko 2010: nasza przyszłość, nasz wybór” oraz wniosek dotyczący decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej program wspólnotowego działania na rzecz środowiska naturalnego w okresie 2001-2010; COM(2001) 31 końcowy– CdR 36/2001 fin (1);

uwzględniając swoją opinię w sprawie komunikatu Komisji Europejskiej „Budowanie wspólnej przyszłości; wyzwania dla polityki i środki budżetowe rozszerzonej Unii na lata 2007-2013” COM(2004) 101 końcowy — CdR 162/2004 fin;

uwzględniając projekt swojej opinii (CdR 253/2004 rev. 1) przyjęty 1 marca 2005 r. przez Komisję ds. Rozwoju Zrównoważonego (Sprawozdawcą była Michèle EYBALIN, radna regionu Rhône-Alpes (F, PES));

na 59 sesji plenarnej w dniach 13 i 14 kwietnia 2005 r. (posiedzenie z dnia 14 kwietnia) przyjął niniejszą opinię:

Stanowisko Komitetu Regionów

1.   Uwagi ogólne

Komitet Regionów

2.   Zakres merytoryczny i zasady wdrażania LIFE+

Komitet Regionów

3.   Implikacje dla samorządów lokalnych i regionalnych w procesie realizacji LIFE+

Komitet Regionów

Bruksela, 14 kwietnia 2005 r.

Przewodniczący

Komitetu Regionów

Peter STRAUB

----

(1)Dz.U. C 357, 14.12.2001, str. 44.

----

----

Opinia Komitetu Regionów w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady dotyczącego szczególnych działań w dziedzinie rolnictwa na rzecz regionów peryferyjnych Unii Europejskiej

(2005/C 231/12)

KOMITET REGIONÓW,

uwzględniając wniosek dotyczący rozporządzenia Rady dotyczącego szczególnych działań w dziedzinie rolnictwa na rzecz regionów peryferyjnych Unii Europejskiej [COM(2004) 687 końcowy — 2004/0247 (CNS)];

uwzględniając decyzję Komisji Europejskiej z dnia 28 października 2004 r. w sprawie zasięgnięcia opinii Komitetu na ten temat zgodnie z art. 265 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską;

uwzględniając decyzję swojego Przewodniczącego z dnia 20 stycznia 2005 r. o powierzeniu prac nad niniejszą opinią Komisji ds. Rozwoju Zrównoważonego;

uwzględniając swoją opinię w sprawie raportu Komisji z działań podejmowanych w celu wprowadzenia w życie art. 299 ust. 2, dotyczącego regionów peryferyjnych Unii Europejskiej (COM(2000)147 końcowy — CdR 156/2000 fin (1));

uwzględniając swoją opinię w sprawie pakietu wniosków Komisji dotyczących rozporządzeń „Długookresowa perspektywa rolnictwa zrównoważonego” (COM(2003) 23 końcowy — CdR 66/2003 fin (2));

uwzględniając swoją opinię w sprawie komunikatu Komisji na temat wzmocnienia współpracy z regionami peryferyjnymi (COM(2004) 343 końcowy — CdR 61/2004 fin);

uwzględniając komunikat Komisji na temat wzmocnionej współpracy z regionami peryferyjnymi: bilans i perspektywy (COM (2004) 543 końcowy);

uwzględniając projekt opinii (CdR 509/2004 rev.1) przyjęty dnia 1 marca 2005 r. przez Komisję ds. Rozwoju Zrównoważonego (sprawozdawcą był Alfred ALMONT, mer gminy Schoelcher (FR, PPE)),

a także mając na uwadze, co następuje:

na 59. sesji plenarnej w dniach 13-14 kwietnia 2005 r. (posiedzenie z dnia 14 kwietnia) przyjął następującą opinię:

1.   Stanowisko Komitetu Regionów

Komitet Regionów

2.   Zalecenia Komitetu Regionów

Zalecenie 1

Pierwsze umocowanie

Uzasadnienie

Art. 299 ust. 2 stanowi właściwą podstawę prawną do ustanowienia działań proponowanych w omawianym rozporządzeniu, które dotyczy konkretnie regionów peryferyjnych. Dla regionów peryferyjnych powinien on stanowić normalną podstawę prawną, bowiem z samego włączenia go do traktatu wynika, że — nie stanowiąc w żadnym razie uszczerbku dla integralności Unii — odpowiada on ustanowionym przez nią celom spójności.

Zalecenie 2

Tytuł II

Przepisy szczególne dotyczące dostaw

Artykuł 2

Uzasadnienie

Komisja załącza do rozporządzenia Rady listę produktów objętych przepisami szczególnymi dotyczącymi dostaw. Poza tym proponuje, by lista ta mogła być zmieniana przy użyciu procedury komitologii. Komitet podziela przedstawiony przez Komisję cel upraszczania przepisów i proponuje zapewnienie Państwom Członkowskim większej swobody; wydaje się wskazane, aby taka lista została sporządzona dopiero po przyjęciu programów, na wniosek zainteresowanych Państw Członkowskich.

Zalecenie 3

Artykuł 4 ustęp 2

Uzasadnienie

To ograniczenie może być bardzo szkodliwe dla regionów peryferyjnych.

Zrównoważony rozwój społeczności wiejskich w regionach peryferyjnych zależy po części od istnienia przedsiębiorstw rolniczych, które mogą zwiększyć wartość produktów lokalnych i dostarczyć istotnych impulsów dla rozwoju nowych miejsc pracy, wspierania innowacji i wprowadzania nowych upraw i praktyk.

Mały rozmiar i rynek regionów peryferyjnych jest poważnym ograniczeniem rozwoju przedsiębiorstw rolniczych na rynku, który jest coraz bardziej otwarty i konkurencyjny.

Zalecenie 4

Artykuł 5 ustęp 2

Uzasadnienie

W celu uproszczenia instrumentu, jak sobie tego życzy Komisja, oraz w celu zapewnienia Państwom Członkowskim możliwie największej elastyczności, proponujemy, aby lista produktów kwalifikujących się była sporządzana przez każde Państwo Członkowskie na etapie programowania, na którym powinny zostać ustalone produkty, ich ilości i poziom udzielanej pomocy. Państwa Członkowskie w dalszym ciągu byłyby pytane o opinię w ramach procedury komitologii, zgodnie z którą zatwierdzane są programy dostaw.

Zalecenie 5

Artykuł 8bis

Uzasadnienie

Chodzi o uwzględnienie we wniosku dotyczącym rozporządzenia Rady artykułu 18 rozporządzenia Komisji 20/2002 w formie zmienionej rozporządzeniem Komisji 127/2005, które przewiduje możliwość importu cukru C na Wyspy Kanaryjskie, Maderę i Azory. Biorąc pod uwagę, że wniosek dotyczący rozporządzenia Rady w sprawie nowego POSEI zawiera większość kwestii, które znajdą się w przyszłym rozporządzeniu wykonawczym, należy włączyć ww. artykuł do omawianego wniosku dotyczącego rozporządzenia w sprawie POSEI, aby zapewnić ciągłość podstaw prawnych importu cukru C przez wymienione regiony peryferyjne.

Zalecenie 6

Tytuł III

Działania na rzecz lokalnej produkcji rolnej

Artykuł 9

Uzasadnienie

Logika programowania zakłada kontynuację działań. W takich branżach, jak warzywnictwo czy chów zwierząt, które wymagają perspektywy długoterminowej, programy powinny być w stanie objąć cały czas trwania przyszłego okresu programowania 2007-2013.

Zalecenie 7

Artykuł 12 litera a)

Uzasadnienie

Wymagana przez Komisję ocena nie powinna sięgać wstecz aż do 1991 r., ponieważ już w 2000 r., a więc przed przyjęciem rozporządzeń 1452/2001, 1453/2001 oraz 1454/2001, przeprowadzona została ocena programów POSEIDOM, POSEIMA i POSEICAN.

Po drugie, Komisja nie przeprowadziła oceny przewidzianej odpowiednio w art. 27 ust. 2, art. 39 ust. 2 i art. 25 ust. 2 wspomnianych rozporządzeń. Wypełnienie tego zobowiązania nie należy do Państw Członkowskich.

Wreszcie, ocena skutków działań sięgająca wstecz do 1991 r. byłaby sprzeczna z dążeniem do uproszczenia właściwym omawianemu wnioskowi dotyczącemu rozporządzenia oraz utrudniałaby znacznie realizację zadań Państw Członkowskich. Dlatego też należałoby objąć oceną działań POSEI okres ich realizacji od momentu przyjęcia tych ostatnich rozporządzeń, czyli od lat 2002, 2003 i 2004.

Zalecenie 8

Artykuł 12 litera d)

Uzasadnienie

Ze specyficznej sytuacji regionów peryferyjnych, w szczególności zaś z niewielkiego rozmiaru ich rynków i uzależnienia od niedużej liczby sektorów gospodarczych, wynika silna współzależność pomiędzy sektorami objętymi rozpatrywanym programem. W celu maksymalizacji szans tych sektorów na realizację ich celów rozwoju oraz zgodnie z postulatem uproszczenia sposobu zarządzania instrumentami, należy, dla zapewnienia zakładanej skuteczności, umożliwić jak największą elastyczność budżetową pomiędzy działaniami w ramach jednego programu przez cały okres jego trwania.

Zalecenie 9

Artykuł 19 ustęp 2

Uzasadnienie

Górski charakter regionu (88 % obszaru ma nachylenie ponad 16 %) i struktura własności gospodarstw (ich średnia wielkość — poniżej 0,4 ha, gospodarstwa rozczłonkowane na małe pola) oznaczają, że restrukturyzacja winnic jest fizycznie trudna do przeprowadzenia i kosztowna. Biorąc pod uwagę gospodarcze znaczenie uprawy winorośli w tym regionie, istotne jest, aby termin restrukturyzacji winnic, w których uprawiane są gatunki zabronione na mocy prawodawstwa wspólnotowego, został przedłużony.

Zalecenie 10

Artykuł 20 ustęp 4

Uzasadnienie

Poprawka ta ma na celu zapewnienie, aby produkowane w regionie mleko zawsze znajdowało rynek zbytu, oraz zagwarantowanie przemysłowi mleczarskiemu elastyczności w zarządzaniu produkcją lokalną i zmodyfikowanym (3) mlekiem w proszku.

Ustalenie minimalnej ilości mleka stworzy ograniczenia dla sektora. Np. w wypadku przemysłu mleczarskiego Madery lokalna produkcja mleka nie była wystarczająca, aby osiągnąć obecnie obowiązującą wartość procentową.

Zalecenie 11

Artykuł 24

Uzasadnienie

Opierając wyliczenie kwot budżetowych dla systemu dostaw na danych historycznych za okres referencyjny 2001-2003, Komisja nie uwzględnia progresywnego charakteru tych kwot, który dał się zauważyć w szczególności w 2004 r., ani skutków zmian w systemie w ramach reformy programów POSEI w 2001 r. Użycie średniej lepiej odzwierciedla rzeczywistość, ponieważ pozwala usunąć efekt „wyjątkowych lat lub sytuacji”. Propozycja uwzględnienia okresu 2002-2004 jest bardziej spójna niż propozycja Komisji (okres 2001-2003), gdyż bierze pod uwagę jedynie lata, w których realizowana była reforma POSEI z 2001 r. Średnia 2002-2004 lepiej odzwierciedla rzeczywistość Madery, Azorów i Wysp Kanaryjskich.

Otóż w rezultacie porozumienia z Luksemburga z dnia 30 czerwca 2003 r., które pozwoliło na nieobejmowanie regionów peryferyjnych zasadą uniezależnienia płatności bezpośrednich od produkcji (ang. decoupling) w dziedzinie hodowli zwierząt, za właściwe uznano wprowadzenie odrębnego programu, który ma zostać włączony w „działania na rzecz produkcji lokalnej” w ramach rozpatrywanego wniosku dotyczącego rozporządzenia. Kwota budżetu na potrzeby tego programu została ustalona na podstawie płatności z ostatniego roku stosowania wspólnej organizacji rynku w branży hodowlanej zgodnie z art. 147 rozporządzenia 1782/2003.

Tak więc właściwe jest zastosowanie tej samej metody naliczania dla szczególnych przepisów dotyczących dostaw do francuskich departamentów zamorskich i zapewnienie finansowania budżetowego opartego na danych za ostatni rok stosowania przepisów, tzn. 2004 r., w związku ze szczególnym procesem rozwoju tych wysp. Co za tym idzie, należy również odpowiednio zmodyfikować środki przewidziane w rozpatrywanym artykule.

Zalecenie 12

Artykuł 26

Uzasadnienie

Uwzględniając zasięg programów fitosanitarnych i w trosce o spójność z procedurą komitologii, przewidywane w art. 18 programy fitosanitarne należy przedstawiać do zatwierdzenia stałemu komitetowi fitosanitarnemu, nie zaś komitetowi właściwemu do spraw płatności bezpośrednich.

Bruksela, 14 kwietnia 2005 r.

Przewodniczący

Komitetu Regionów

Peter STRAUB

----

(1)Dz.U. C 144 z 16.5.2001, str. 11.

(2)Dz.U. C 256 z 24.10.2003, str. 18.

(3)  w tekście Komisji: regenerowane (przyp. tłum.)

----

----

Opinia Komitetu Regionów w sprawie UE jako przestrzeń wolności, sprawiedliwości i bezpieczeństwa: rola samorządów lokalnych i regionalnych we wdrażaniu programu haskiego

(2005/C 231/13)

Komitet Regionów,

uwzględniając decyzję Prezydium z dnia 15 czerwca 2004 r. o powierzeniu, zgodnie z art. 265 ust. 5 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Komisji ds. Konstytucyjnych i Sprawowania Rządów w Europie prac nad przygotowaniem opinii w sprawie „UE jako przestrzeń wolności, sprawiedliwości i bezpieczeństwa: rola samorządów lokalnych i regionalnych we wdrażaniu programu haskiego”;

uwzględniając komunikat Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego: „Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — bilans programu z Tampere i przyszłe kierunki działania” (COM(2004) 401 końcowy) i decyzję Komisji z dnia 2 czerwca 2004 roku o zasięgnięciu opinii Komitetu na ten temat;

uwzględniając Traktat ustanawiający Konstytucję dla Europy, podpisany 29 października 2004 r., a zwłaszcza prawne umocowanie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości w jego części I (art. I-42) i części III (art. III-257 do III-277);

uwzględniając wnioski z posiedzenia Rady Europejskiej w Brukseli z 4 i 5 listopada 2004 r. (14292/04), na którym przyjęty został nowy wieloletni program o nazwie „Program haski”, mający na celu umocnienie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości w najbliższych pięciu latach;

uwzględniając swoją opinię w sprawie lokalnego i regionalnego wymiaru przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości (CdR 61/2003 fin (1));

uwzględniając swoją opinię w sprawie zapobiegania przestępczości w Unii Europejskiej (CdR 355/2003 fin (2));

uwzględniając swój projekt opinii w sprawie czwartego raportu na temat obywatelstwa Unii oraz w sprawie komunikatu Komisji dotyczącego Europejskiej Agencji Praw Podstawowych (sprawozdawca: Claude du GRANRUT, radna regionu Pikardii (FR/PPE)) — (CdR 280/2004);

uwzględniając zalecenie Parlamentu Europejskiego dla Rady i Rady Europejskiej w sprawie przyszłości przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości oraz warunków wzmocnienia jej legitymizacji i skuteczności (A6-0010/2004);

uwzględniając projekt opinii (CdR 223/2004) przyjęty w dniu 3 marca 2005 r. przez swoją Komisję ds. Konstytucyjnych i Sprawowania Rządów w Europie (sprawozdawca: Risto KOIVISTO, Przewodniczący Rady Wykonawczej Tampere i Burmistrz Pirkkali (FI/PSE));

a także mając na uwadze co następuje:

na 59. sesji plenarnej w dniach 13-14 kwietnia 2005 r. (posiedzenie z dnia 14 kwietnia 2005 r.) przyjął następującą opinię:

1.   Stanowisko Komitetu Regionów

Komitet Regionów

a)   Uwagi ogólne

b)   Prawa podstawowe i obywatelstwo

c)   Polityka azylowa i imigracyjna

d)   Walka z przestępczością zorganizowaną i terroryzmem oraz strategia antynarkotykowa UE

e)   Współpraca organów wymiaru sprawiedliwości

f)   Kontrole graniczne

g)   Finansowanie działań

2.   Zalecenia Komitetu Regionów

Komitet Regionów

a)   Zalecenia o charakterze ogólnym

b)   Prawa podstawowe i obywatelstwo

c)   Polityka azylowa i imigracyjna

d)   Walka z przestępczością zorganizowaną i terroryzmem oraz strategia antynarkotykowa UE

e)   Współpraca organów wymiaru sprawiedliwości

f)   Kontrole graniczne

g)   Finansowanie działań

Bruksela, 14 kwietnia 2005 r.

Przewodniczący

Komitetu Regionów

Peter STRAUB

----

(1)Dz. U. C 73 z 23.03.2004, str. 41

(2)Dz. U. C 43 z 18.02.2004, str. 10

----