aimgo/CorpusTrinum huggingface dataset:
=== Andes Boreales ===
Omnia iuga, vel, ut de Andibus saepius voce Castellana dicitur, omnes cordillerae Andinae secundum meridianos protenduntur, praeter Andes Caribicas in Venetiola, quae secundum litus maris Caribici fere in 800 chm duobus iugis (Serra Litoralis et Serrania Interior) extenduntur; insulae Aruba, Boni Aëris et Curacensis sunt Andium Caribicarum continuatio partim submersa.
== Operae ==
Bernsteinis operae principales sunt mythistoria Cor Pagani (Anglice: Heart of a Pagan) et detractatus Praeconium Capitalisticum: Casus Historicus, Oeconomicus, et Philosophicus pro Capitalismo Libero (Anglice: Capitalist Manifesto: the Historical, Economic and Philosophical Case for Laissez-faire Capitalism).
Eruditio
"Slicing through the secrets of Peking duck" in Adelaide review (2005)
Fuchsia Dunlop, "Peking duck: the complex history of a Chinese classic" in National Geographic (9 Iulii 2021)
Tejal Rao, "Madame Wu’s Chinese Food Was Glamorous and Transformative" in New York Times (7 Octobris 2022)
Praecepta culinaria
1973 : Sylvia Wu, Madame Wu's Art of Chinese Cooking (Monicopoli: Charles, 1973) p.
Fama refert Neptunum simul et Minervam Cecropis urbi nomen suum dare voluisse, et ceteros Deos, litis arbitros, hanc sententiam tulisse: "Numen, quod Cecropidis pretiosius donum obtulerit, idem eorum urbi nomen suum dabit." Tum Neptunus tridente solum percutit, ex quo prosilit ardens equus, signum bellicae virtutis.
Hiranuma Kiichirō (Iaponice 沼 騏一郎 Hiranuma Kiichirōnatus die 28 Septembris 1867 natus; Tocione mortuus die 22 Augusti 1952) fuit iuris consultus, politicorum peritus, et Iaponiae primus minister a die 5 Ianuarii 1939 usque ad diem 30 Augusti 1939.
Ex Alterationibus Aragoniae (Hispanice Alteraciones de Aragón, Aragonice Alteracions de 1591, Catalanice Alteracions d'Aragó) anni 1591, cum Philippus I Aragoniae et II Hispaniae Iustitiam Ioannem V Lanuza interfecit, usque ad saeculum XVIII, annum 1707, cum declarata sunt Decreta Novae Plantae (Hispanice Aragoniceque Decretos de Nueva Planta et Catalanice Decrets de Nova Planta), Aragonia paulatim omnia sua iura, fora et alias historicas singularitates amisit quae consecuta erant per annos.
Primus locus e saeculo XII foederationis civitatum diversae entitatis, Corona Aragoniae Corona Aragoniae; proprium cuius pondus paulatim intra se languit usque ad Aevum modernum, cum inserta est in centralizatiorem civitatem, Regnum Hispaniae; notandum est anno 1412 in Compromisso Caspensi dynastiam quae regnare coepit, propter ultimum prioris domūs heredem  mortuum, domum Castellanam Trastamăram esse.
Hispania (Catalanice: Espanya; Gallaice atque Hispanice: España; Occitanice: Espanha; Vasconice: Espainia) sive Regnum Hispaniae (Catalanice: Regne d'Espanya; Gallaice atque Hispanice: Reino de España; Occitanice: Reialme d'Espanha; Vasconice: Espainiako Erresuma) est civitas sui iuris in paeninsula Iberica, parte Europae Occidentalis ubi Lusitania quoque est.
Dramatis personae sic aguntur:

Nabil Djedouani: Iesus
Rabah Ameur-Zaïmeche: Iudas
Mohamed Aroussi: Barabbas
Maria Loustalot: Bethsabee
Patritia Malvoisin: Susanna
Eliott Khayat: scriba
Abel Jafri: presbyter
Xavierius Mussel: Menenius
Rolandus Gervet: centurio
Nouari Nezzar: Caiphas
Régis Laroche: Pontius Pilatus
Primum Imperium Bulgaricum saeculo undevicensimo sub impetibus Rus' et Byzantino collapsum est, et pars Imperii Byzantini erat usque 1185, cum maior rebellio, ab Asen et Petro fratribus Domus Asenianae ducta, civitatem Bulgaricam redintegraret, ut Secundum Imperium Bulgaricum constitutum esset.
Hisarcus (-i, m.) (etiam: Isarcus; alia nomina: Atagis, Eisacus, Esarcius, Eysachus, Isacus, Isages, Isaras, Isarchus, Isargus, Isarkas, Itargus, Ysaeus, Ysarcus) (Italiane: Isarco; Germanice: Eisack; Dolomiane: Isarch) est flumen in Tirole Meridionali in Italia.
Hippolytus Theodori filius Bogdanovič (Russice Ипполит Федорович Богданович), 23 Decembris anno 1743 in Perevoločna gubernii Kioviensis natus et 6 Ianuarii anno 1803 Kurschae mortuus, fuit poeta, interpres et diurnarius Russicus, cuius versio libera mythistoriae Ioannis Fontanae Amours de Psyché, iambis numero pedum vario facta et Russice Anima carissima (Душенька) nominata, anno 1783 in lucem edita magnam laudem accepit.
Sub primis ministris successivis Mahathir Mohamad et Abdullah Ahmad Badawi necnon Najib Razak, Hishammuddin Hussein minister ab iuventute anno 1999, ab eruditione die 31 Martii 2004, a rebis internis die 10 Aprilis 2009, a munitione die 16 Maii 2013 factus est, quo munere usque in diem 10 Maii 2018 functus est.
Hirokazu Ninomiya (Iaponice 二宮 洋一, Ninomiya Hirokazu, natus in Hyogo die 22 Novembris 1917; mortuus die 7 Martii 2000) fuit pedilusor Iaponiensis, et etiam Turmae Pediludicae Nationalis Iaponiae (1940 - 1954) lusor.
Anno 1081 mortuo Almuctadiro, hic rex sua territoria in partes duas diviserat: Almuctaman hereditatis nomine occidentalem taifae partem cum regionibus Caesaraugustae, Tutelae, Oscae, Bilbilis; alterā ex parte cuius frater Almundir litorales regiones cum Ilerdā, Dertosā, Dianio accepit.
Histonium (-ii, n.) (deinde Vastum; alia nomina: Giastum Amonium, Guastum Aimonis, Istonium, Vastonium, Guastum Aymonis, Castrum Aymonis) (Italiane: Vasto) est Urbs Italiae et municipium, circiter 40 810 incolarum, in Regione Aprutio et in Provincia Teatina situm.
Hirschland est commune 340 incolarum (anno 1999) praefecturae Rheni Inferioris et ab anno 2021 Communitatis Europaeae Alsatiae in regione orientali olim Alsatia, post autem diem 1 Ianuarii 2016 Alsatia Campania Arduenna et Lotharingia et nunc ex plebiscito Grand Est appellata.
Ante matrimonium Reginae Isabellae I Castellae et Legionis et Regis Ferdinandi II Aragoniae anno 1469, quattuor Christiana Paeninsulae Ibericae regna—scilicet Regnum Portugallia, Corona Aragonum, Corona Castiliae, et Regnum Navarrense—una appellabantur Hispaniae (verbum plurale).
Die 6 Iunii, Francicus legionis praefectus Carolus Lefèvbre-Desnouettes praesidii imperium suscepit et sine difficultate Marchionis de Lazán copias Tutelae et Mallene (Hispanice, Aragonice et Catalanice Mallén) et mox agricolas contra missos Allabone (Hispanice Aragoniceque Alagón, Catalanice Aragó) vicit.
Die 11 Iulii, Francici pleramque Caesaraugustam ceperant, sed civilis propugnatio in Regio Monasterio Sanctae Encratis (Hispanice Real Monasterio de Santa Engracia, Aragonice Reyal Monesterio de Santa Engracia et Catalanice Monestir de Santa Engràcia) inter Kalendas Augustas et diem 11 Augusti recruduit.
Praecipua quorum exempla inveniuntur in Capitio de Monteleone (Hispanice, Catalanice et Aragonice Cabezo de Monleón) et Altario de Brunos (Hispanice, Catalanice et Aragonice Loma de Brunos) Caspi (Hispanice Caspe et Aragonice Catalaniceque Casp), Puntali (Hispanice Caspe et Aragonice Catalaniceque Puntal) Fragae (Hispanice, Catalanice et Aragonice Fraga) et Roquizali del Rullo (Hispanice, Catalanice et Aragonice Roquizal del Rullo) Favarae (Hispanice Fabara.
Musa ibn Fortūn (Arabice موسى بن فرتون), Comitis Cassii nepos, superiori ex Vallis Hiberi parte—Segiā (Hispanice Ejea de los Caballeros, Aragonice Echea d'os Caballers), Tutelā, Turiassone, Bursaone (Hispanice Borja et Aragonice Borcha), Areneto (Hispanice Arnedo) alia apud loca—usque ad Caesaraugustae circumiecta rexit.
Hispanicus (Hispanice hispano, hispánico ; Gallaice hispánico ; Vasconice hispaniar ; Catalanice hispà) est ethnonymum hominum eiusdem hereditatis culturalis qui lingua Hispanica utuntur, secundum nonnullas definitiones, hominum Hispaniae Romanae antiquae, Paeninsula Ibericam, civitates hodiernas Hispaniam, Portugalliam, Andorram, et Gibraltariam Territorium Transmarinum Britannicum fere amplectens.
Attamen, Caroli Magni copiae aliquot captivos apprehenderunt, apud quos Suleimanum, sine dubio ab amicis datum; quamquam, postea, Suleimani ibn Yaqzān al-Arābī filii Ayxūn al-Arābī et Matrūh al-Arābī suum patrem liberare consecuti sunt.
Usque ad prima saeculi XIV decennia, Corona Aragoniae summo fastigio floruit, quae naturalibus incommodis, crisibus demographicis, Catalanicae oeconomiae recessione, socialium conflictuum ortū, successionis crisi (quia rex Martinus I Humanus legitimā sine prole pridie Kalendas Iunias anni 1410 mortuus est) debilitari coepit.
Ferramenta et arma ad illud tempus accommodata et meliorata sunt, ut probari potest in sitibus Piuró del Barranc Fondo et Sancti Christophori (Hispanice San Cristóbal) Maçaleone (Hispanice Mazaleón, Aragonice Mazalión et Catalanice Massalió), ubi servantur vasa Punici generis; et Zayllae (Hispanice Catalaniceque Azaila et Aragonice Zaila) et Calaceiti (Hispanice Calaceite, Catalanice Calaceit et Aragonice Calazeit), ubi inventae sunt res e Cretā importatae.
Hipsheim est commune 770 incolarum (anno 1999) praefecturae Rheni Inferioris et ab anno 2021 Communitatis Europaeae Alsatiae in regione orientali olim Alsatia, post autem diem 1 Ianuarii 2016 Alsatia Campania Arduenna et Lotharingia et nunc ex plebiscito Grand Est appellata.
Hirsingue (Germanice Hirsingen) est commune Francicum 2'233 incolarum (anno 2012) praefecturae Rheni Superioris et ab anno 2021 Communitatis Europaeae Alsatiae in regione orientali olim Alsatia, post autem diem 1 Ianuarii 2016 Alsatia Campania Arduenna et Lotharingia et nunc ex plebiscito Grand Est appellata.
Ex anno 1771, valde diligens fuit consilio fabricae Basilica Nostrae Dominae Pilae (Hispanice Catedral basílica de Nuestra Señora del Pilar, Aragonice Seu basilica de Nuestra Sinyora d'o Pilar et Catalanice Sant Temple Metropolità de Nostra Senyora del Pilar) deditus, cuius et Sacelli Virginis et chori cameram ornavit.
Anno 1526, causā victoriae Papiae, Carolus I Aragoniae Hispaniaeque et V Germaniae Mudexares (Hispanice mudéjares, Aragonice mudéchars, Catalanice mudèjars) se ad Christianismum convertere coegit; magna quorum multitudo conversa et baptizata est et qui tunc Maurisci nuncupati sunt, sed plerique Islamum clam colebant.
Quamquam Aragonia magnas difficultates annos 1590 et 1591, Alterationes Aragoniae (Hispanice Alteraciones de Aragón, Aragonice Alteracions de 1591, Catalanice Alteracions d'Aragó) nuncupatas, passa est, Philippus I Aragoniae et II Hispaniae Iustitiam Aragoniae Ioannem V Lanuza necavit et Aragonia omnia sua iura amittere coepit.
Media aënea praecipuos sitūs archaeologicos in commarcā Montionensis suppeditavit, cum magis quam 200 politis securibus prope collem Marculloënsem (Hispanice, Aragonice et Catalanice Marcullo), Pialfor, Congiel (Hispanice, Aragonice et Catalanice Conchel), Muriellam (Hispanice, Aragonice et Catalanice Morilla) et collem Francheënsem (Hispanice, Aragonice et Catalanice Franché).
Ibi igitur vitas imperatorum qui sequuntur describit:

1034-41 Michael IV Paphlagon
1041-42 Michael V Calaphates
1042, 1055-56 Theodora
1042 Zoë
1042-55 Constantinus IX Monomachus
1056–57 Michael VI Stratioticus
1057–59 Isaacius I Comnenus
1059–67 Constantinus X Ducas
1067 Eudocia Macrembolitissa
1068–71 Romanus IV Diogenes
1067–78 Michael VII Ducas
1079 Nicephorus III Botaniates (qui usque ad annum 1081 regnavit)
Anno 1504, dum Castellanum decretum ut Mudexares (Hispanice mudéjares, Aragonice mudéchars, Catalanice mudèjars) se ad Christianismum converterent aut expellerentur praescripsit, Aragonienses nobiles huius decreti applicationi in Aragoniā repugnaverunt, quia hi nobiles divitiis fruebantur quas Mudexares opifices agricolaeque 30 000 circiter (scilicet octavae centesimae partes numeri incolarum Aragoniae) in hoc regno producebant.
Quae decreta Coronae Aragoniae, et ergo Consilii Aragoniae (Hispanice Consejo de Aragón, Aragonice Consello d'Aragón et Catalanice Consell d'Aragó), abrogationem; fororum derogationem in Coronae Aragoniae regnis; vigentium privilegiorum annullationem in municipiis; et territorialis regnorum structurae dissolutionem contulerunt.
Galindi II Aznarii mors legitimo sine filio eius terrarum distributionem causavit: Sobrarbia (Hispanice et Aragonice Sobrarbe, Catalanice Sobrarb) filiae Totae tradita est, quae comitem Ripacurcensem Bernardum I nupsit; filia autem Andregoto Aragoniam ipsam regi Pampilonensium Garciae I Sanctii filius anno 925 dedit.
Count Pierre Eros' Gorgeous Daily Grind
Coyote
Crossfire
Daidōjin Monogatari
Deep
Desert Schutzstaffel
Front
Gun Mania
Hellsing
Hellsing: The Dawn
Hi-Tension
Hi-and-Low
Ikasu Sōtō Tengoku
Koi no Strikeback
Muteki no Mahō Kyōshi Kawaharā Z
Susume!
Praecipuos apud episcopos huius urbis sunt: Sanctus Braulius, Isidori Hispalensis alumnus amicusque, cuius Etymologiarum libros viginti perfecit et cui Elogium scripsit; et Taius, eius successor continuatorque, Eugenii II Toletani amicus, quem in Regio Monasterio Sanctae Encratis (Hispanice Real Monasterio de Santa Engracia, Aragonice Reyal Monesterio de Santa Engracia et Catalanice Monestir de Santa Engràcia) Caesaraugustae cognoverat
Vocabuli "Aragoniae" electio ad designandam hanc vastam regionum synthesin ex praestantiā dignitatis "Regis Aragoniae" orta est, quae a Petro IV "Caerimonioso" probata erat: "Reges Aragoniae in urbe Caesaraugustae unctionem accipere debent, quae Regni Aragoniae caput est, quae nostra praecipua dignitas est".
Census Floridablancae Aragoniam, exeunte saeculo, unam apud regiones cum minore incolarum numero in Hispaniā fuisse monstrat: praesens provincia Oscensis 162 530, provincia Terulensis 191 118 et provincia Caesaraugustana 269 407 incolarum habebat; id est, circa 623 000 incolarum in Aragoniā erant, quod 6% totius numeri incolarum Hispaniae repraesentabat.
Qui suas sedes nonnullis in ponderis monasteriis collocaverunt, sicuti in Monasterio Sancti Ioannis de Pinnā, Monasterio Sancti Petri de Siresā et Monasterio Sancti Hadriani Sasabensis (Hispanice Monasterio de San Adrián de Sásave, Aragonice Monesterio de Sant Hadrián de Sasau et Catalanice Monestir de Sant Adrià de Sasau).
Cohortium praefectus Iosephus de Palafox, Ferdinandi VII partisanus, haesitantibus Comite a Sastago et ministro Antonio Cornel, rebellioni in Aragoniā praefuit et Francicum exercitum elusit Alfrancae (Hispanice La Alfranca et Aragonice L'Alfranca), prope Pastoricium (Hispanice, Aragonice et Catalanice Pastriz).
In Specū Mauri Olbēnae (Hispanice Cueva del Moro de Olvena, Aragonice Espluga d'o Moro d'Olbena et Catalanice Cova del Moro d'Olvena) ossea sagittatum fastigia undecim inventa sunt, quorum origo trahitur a saeculis XVI et XV a.C.n.
Apud Coronae Aragoniae episcopatūs suffraganeos Episcopatus Gerundensis, Episcopatus Barcinonensis, Episcopatus Urgellensis, Episcopatus Vicensis, Episcopatus Ilerdensis, Episcopatus Dertosensis, Episcopatus Caesaraugustanus, Episcopatus Oscensis, Episcopatus Pampilonensis, Episcopatus Turiasonensis, Episcopatus Calagurritanus erant.
Haec subiectio etiam apparet religiosis in rebus: verbi gratiā, Monasterium Sancti Petri de Siresā (Hispanice Monasterio de San Pedro de Siresa et Aragonice Monesterio de Sant Pero de Ciresa), illo tempore comditum, Ordini Sancti Benedicti oboediens erat, cuius pondus auxit et quod culturale huius comitatūs centrum factum est.
Taifa Caesaraugustae tunc ad occidentem urbes Methymnaceliam, Soriam, Calagurrem, Arenetum, Graccurrem, Tutelam (Hispanice Soria, Calahorra, Arnedo, Alfaro, Tudela, respective); et ad Orientem Barbastrum, Montisonem, Fragam, Ilerdam (Hispanice Barbastro, Monzón, Fraga, Lérida, respective) comprehendebat.
Plerique independentes Comitatūs Catalaunici -Comitatus Urgellensis, Comitatus Pallariensis Superior, Comitatus Pallariensis Inferior,, Comitatus Emporiarum, Comitatus Ruscinonensis,- in Coronam Aragoniae inter saecula XII et XIV inserti sunt: Comitatus Urgellensis particularem domum usque ad annum 1314 servavit, quamquam Regis Aragoniae vassallus erat.
Notissimi sitūs Specus Eudoviges (Aragonice Covacho Eudoviches, Hispanice et Catalanice Covacho de Eudoviges) Alacone in Provinciā Terulensi, Fons Truchoënsis (Aragonice Fuent d'o Trucho, Hispanice Fuente del Trucho et Catalanice Font del Trucho) Colli Longo et Specūs Maurorum (Aragonice Esplugas d'os Moros, Hispanice Cuevas de los Moros et Catalanice Coves dels Moros) Gabasae (Aragonice et Hispanice Gabasa et Catalanice Gavasa) sunt.
== Plura legere si cupis ==
Jerker Blomqvist, "Human and Divine Action in Euripides' Hippolytus", Hermes, 1982ː 398-414
Jean Bollack, "La mort au début (Euripide, Hippolyte porte-couronnes)", Savoirs et clinique 2004ː 49-62
Malcolm Davies, "The man who surpassed all men in virtue‘: Euripides' Hippolytus and the balance of sympathies", Wiener Studien, 2000ː 53-69
Marcel Delaunois,	"Sur quelques passages de l'Hippolyte d'Euripide.
Quorum exempla sunt in Specū Mauri Olbēnae (Hispanice Cueva del Moro de Olvena, Aragonice Espluga d'o Moro d'Olbena et Catalanice Cova del Moro d'Olvena), Masadā Muris (Hispanice, Catalanice et Aragonice Masada del Ratón) Fragae (Hispanice, Catalanice et Aragonice Fraga) et Capitio de Monteleone (Hispanice, Catalanice et Aragonice Cabezo de Monleón) Caspi (Hispanice Caspe et Aragonice Catalaniceque Casp).
Monasterium Sancti Ioannis de Pinnā (Hispanice Real Monasterio de San Juan de la Peña, Aragonice Monesterio de Sant Chuan d'a Penya et Catalanice Monestir de Sant Joan de la Penya), a religiosis a Caesaraugustā -cum haec urbs a Mauris occupata esset- fugitis conditum, Christianae culturae fons factum est qui mentes in Recuperationis metam et in ritum Visigothicum in liturgiā denuo introducendum intendebat.
Etiam suam urbem capitalem ornavit; augendā magnā meschitā Caesaraugustae, aedificandis novis balneariis, novando palatio Zudae -quod hodie Propugnaculum Zudae (Hispanice Torreón de la Zuda, Aragonice Torretón d'a Zuda et Catalanice Torrassa de La Zuda) nuncupatur-.
Hiroaki Sato (Iaponice 佐藤 弘明, Sato Hiroaki, natus in Hyogo die 5 Februarii 1932; mortuus die 1 Ianuarii 1988) fuit pedilusor Iaponiensis, et etiam Turmae Pediludicae Nationalis Iaponiae (1955 - 1959) lusor.
Hippolytus I Estensis (natus die 20 Martii 1479 Ferrariae; ibidem mortuus die 3 Septembris 1520), ducis Ferrariae Herculis I Estensis et Alienorae Neapolis filius, fuit homo doctus, Archiepiscopus Mediolanensis, et cardinalis Ecclesiae Catholicae.
1–24
David Crouch, "Biography as Propaganda in the History of William Marshal", in Martin Aurell, ed., Convaincre et persuader: Communication et propagande aux XII et XIIIe siècles (Pictavii: Université de Poitiers: Centre d'études supérieures de civilisation médiévale, 2007)
John Gillingham, "War and Chivalry in the History of William the Marshal" in P.
Hutchinson, "Euripides' Other "Hippolytus"", Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik, 2004ː 15-28
August Kalkmann, De Hippolytis Euripideis quaestiones novae, Bonnae, 1882
Akiko Kiso, "Sophocles' Phaedra and the Phaedra of the first Hippolytus", Bulletin of the Institute of Classical Studies, 1973ː 22–36.
Inveniuntur neolithica reliqua in Montibus exterioribus Pirenaicis (Hispanice Sierras exteriores pirenaicas, Aragonice Sierras exteriors pirenencas et Catalanice Serres exteriors pirinenques) et Aragoniā Inferiore (Hispanice Bajo Aragón, Aragonice Baixo Aragón et Catalanice Baix Aragó).
Louis Séchan, "La légende d'Hippolyte dans l'antiquité", Revue des Études Grecques, 1911ː 105-151
Charles Segal, "Shame and Purity in Euripides' Hippolytus", Hermes, 1970ː 278-299
Guy Soury, "Euripide rationaliste et mystique, d'après « Hippolyte »", Revue des Études Grecques, 1943ː 29-52
Evaldus Scheibel,	De Euripidis Hippolyto, Berolini, 1841.
et Liutprandi legatio [etc.] Bonnae: Weber, 1828 (Corpus scriptorum historiae Byzantinae, 33) Textus alibi (Graece, Latine)
Iacobus Paulus Migne, ed., Patrologia Graeca (Lutetiae, 1857-1866) (Graece, Latine) Textus[nexus deficit]
Franz Loretto, transl., Nikephoros Phokas "Der bleiche Tod der Sarazenen" und Johannes Tzimiskes: die Zeit von 959 bis 976 in der Darstellung des Leon Diakonos.
Clemens VIII
Hippolytus Bogdanovič
Hippolytus Cocheris
Hippolytus Franciscus Comes de Jaubert
Hippolytus Estensis
Hippolytus II Estensis
Hippolytus Fizeau
Hippolytus Flandrin
Hippolytus Galante
Hippolytus Nievo
Hippolytus Pindemonte
Hippolytus Salvianus
Hippolytus Taine
Phaedra, uxor Thesei et Hippolyti noverca
Theseus, rex Athenarum
Aphrodite dea
Artemis dea
Nutrix Phaedrae
Chorus feminarum Troezeniarum
Iuvenes qui Hippolytum in venationibus comitantur et velut chorum secundarium formant
Servus, ancilla, nuntius
Actio Troezenae agitur.
tum vero infelix, mentem furiata dolore, exclamat, fessas tendens ad litora palmas: en, qui se iactat Libyae populisque nefandis atque hosti servare fidem! data foedera nobis ac promissa fides thalamis ubi, perfide, nunc est? ultima vox duras haec tunc penetravit ad aures; cetera percussi vetuerunt noscere remi.
Etenim si propter terram aut aquam odore, quem aliquo loco eructat, pestilentior est fundus, aut propter caeli regionem ager calidior sit, aut ventus non bonus flet, haec vitia emendari solent domini scientia ac sumptu, quod permagni interest, ubi sint positae villae, quantae sint, quo spectent porticibus, ostiis ac fenestris.
Quibus insidentes magistri, manubriatos cultros dexteris manibus illigatos gestabant, acceptae apud Nisibin memores cladis, et si ferociens animal, vires exsuperasset regentis, ne reversum per suos (ut tunc acciderat) collisam sterneret plebem, venam quae caput a cervice disterminat, ictu maximo terebrabant.
Transeuntes ad expeditionem per Thracias, concitatae equitum peditumque turmae, blandeque acceptae et liberalite, cum essent omnes in unum quaesitae iamque exercitus species apparebat, promissis uberrimis inhiantes, sub exsecrationibus diris in verba iuravere Procopii, hanc polliciti pertinaciam, quod eum suis animis defensabunt.
Ne te quidem, Cimo, silentio involvam, qui patri tuo sepulturam voluntariis vinculis emere non dubitasti: nam etsi maximo tibi postea et civi et duci evadere contigit, plus tamen aliquanto laudis in carcere quam in curia adsecutus es: ceterae enim virtutes admirationis tantummodo multum, pietas vero etiam amoris plurimum meretur.
Tandem ut fides facta est vera esse quae affirmaret spado, capite velato diu flevit manantibusque adhuc lacrimis, veste ab ore reiecta, ad caelum manus tendens: Di patrii inquit, primum mihi stabilite regnum; deinde, si de me iam transactum est, precor ne quis potius Asiae rex sit quam iste tam iustus hostis, tam misericors victor.
Quomodo enim in peccatum reputari potest, si iniusta principum iudicia recto meliorum principum examine corrigantur: ac mendax stilus scribarum iniquorum discreta prudentium sacerdotum sententia deleatur ac redigatur in nihilum, iuxta exemplum sacrae historiae, quae tempora regum Iudae a David et Salomone usque ad ultimum Zedechiam describens, nonnullos quidem in eis religiosos, sed plures reprobos extitisse designat,
cui Iuno summissa: quid, o pulcherrime coniunx, sollicitas aegram et tua tristia iussa timentem? si mihi, quae quondam fuerat quamque esse decebat, vis in amore foret, non hoc mihi namque negares, omnipotens, quin et pugnae subducere Turnum et Dauno possem incolumem servare parenti.
An non in magni illius Catonis libro, qui de agri cultura est editus, scripta sunt permulta similia, ut haec, quem ad modum placentam facere oporteat, quo pacto libum, qua ratione pernas sallere? Illud non dicis, inquit Agrius, quod scribit, si velis in convivio multum bibere cenareque libenter, ante esse oportet brassicam crudam ex aceto aliqua folia quinque.
balneas habebat in opere uterque hospes, in usu neuter; sed cum vel pauxillulum bibere desisset assecularum meorum famulorumque turba compotrix, quorum cerebris hospitales creterrae nimium immersae dominabantur, vicina fonti aut fluvio raptim scrobis fodiebatur, in quam forte cum lapidum cumulus ambustus demitteretur, antro in hemisphaerii formam corylis flexibilibus intexto fossa inardescens operiebatur, sic tamen ut superiectis Cilicum velis patentia intervalla virgarum lumine excluso tenebrarentur, vaporem repulsura salientem, qui undae ferventis aspergine flammatis silicibus excuditur.
Illic per otium (neque enim ludicris ignari oblectabantur) dum consessum caveae, discrimina ordinum, quis eques, ubi senatus percontantur, advertere quosdam cultu externo in sedibus senatorum; et quinam forent rogitantes, postquam audiverant earum gentium legatis id honoris datum, quae virtute et amicitia Romana praecellerent, nullos mortalium armis aut fide ante Germanos esse exclamant degrediunturque et inter patres considunt.
Audio eos turpissimae pecudis caput asini consecratum inepta nescio qua persuasione venerari: digna et nata religio talibus moribus! Alii eos ferunt ipsius antistitis ac sacerdotis colere genitalia et quasi parentis sui adorare naturam: nescio an falsa, certe occultis ac nocturnis sacris adposita suspicio! Et qui hominem summo supplicio pro facinore punitum et crucis ligna feralia eorum caerimonias fabulatur, congruentia perditis sceleratisque tribuit altaria, ut id colant quod merentur.
Valentinus quidam natus in Valeria Pannoniae, superbi spiritus homo, Maximini illius exitialis vicarii, postea praefecti coniugis frater, ob grave crimen actus in Britannias exsul, quietis impatiens ut malefica bestia, ad res perniciosas consurgebat et novas, in Theodosium tumore quodam, quem solum resistere posse nefandis cogitationibus advertebat.
Interea meritos ultrix Europa dolores dulcibus armorum furiis et supplice regum conquestu flammata movet; quippe ambit Atrides ille magis, cui nupta domi, facinusque relatu asperat Iliacum: captam sine Marte, sine armis progeniem caeli Spartaeque potentis alumnam, iura, fidem, superos una calcata rapina.
quales Cumano despectat in aequore ludos Liber, sulphurei cum per iuga consita Gauri perque vaporiferi graditur vineta Vesevi, cum Venus Actiacis Augusti laeta triumphis ludere lascivos fera proelia iussit Amores, qualia Niliacae classes Latiaeque triremes subter Apollineae gesserunt Leucados arces;
hic, qualis flatu placidum mare matutino horrificans Zephyrus proclivas incitat undas Aurora exoriente vagi sub limina Solis, quae tarde primum clementi flamine pulsae procedunt, leviterque sonant plangore cachinni, post vento crescente magis magis increbrescunt purpureaque procul nantes ab luce refulgent, sic tum vestibuli linquentes regia tecta ad se quisque vago passim pede discedebant.
Bello Antiochino magno et gravi, cum L. Scipioni provincia Asia obvenisset, parumque in eo putaretur esse animi, parum roboris, senatusque ad collegam eius, C. Laelium, illius Sapientis patrem, negotium deferret, surrexit P. Africanus, frater maior L. Scipionis, et illam ignominiam a familia deprecatus est, dixitque et in fratre suo summam virtutem esse summumque consilium neque se ei legatum, id aetatis eisque rebus gestis, defuturum.
Quem virum quis non miretur per tot extraordinaria imperia in summum fastigium evectum iniquo tulisse animo, C. Caesaris absentis in altero consulatu petendo senatum populumque Romanum rationem habere: adeo familiare est hominibus omnia sibi ignoscere, nihil aliis remittere, et invidiam rerum non ad causam, sed ad voluntatem personasque dirigere.
praeterea, si nona diem mortalibus almum Aurora extulerit radiisque retexerit orbem, prima citae Teucris ponam certamina classis; quique pedum cursu valet, et qui viribus audax aut iaculo incedit melior levibusque sagittis, seu crudo fidit pugnam committere caestu, cuncti adsint meritaeque exspectent praemia palmae.
Quid? ille alter aeque nobilis pictor, luctuosum immolatae Iphigeniae sacrificium referens, cum Calchantem tristem, maestum Ulixen, [clamantem Aiacem] lamentantem Menelaum circa aram statuisset, caput Agamemnonis involvendo nonne summi maeroris acerbitatem arte non posse exprimi confessus est? itaque pictura eius haruspicis et amici et fratris lacrimis madet, patris fletum spectantis adfectu aestimandum reliquit.
Id enim nunc repertum est pro sonitu laudum impensiore, per applicatos homines ad plaudendum, ut in omni spectaculo exodiario venatori aurigae et histrionum generi omni, et iudicibus celsis, itidemque minoribus, nec non etiam matronis, clametur assidue: Per te illi discant; quid autem debeat disci, nemo sufficit explanare.
Interim cum esset inter nos de aquae potestate et eius virtutibus sermo, exposuit esse in ea terra eiusmodi fontes, ut, qui ibi procrearentur, voces ad cantandum egregias haberent, ideoque semper transmarinos catlastros emere formonsos et puellas maturas eosque coniungere, ut, qui nascerentur ex his, non solum voce egregia sed etiam forma essent non invenusta.
Quas sibi cum velox mens induit, Terras perosa despicit, Aeris inmensi superat globum, Nubesque postergum videt, Quique agili motu calet aetheris, Transcendit ignis verticem, Donec in astriferas surgat domos Phoeboque coniungat vias Aut comitetur iter gelidi senis Miles corusci sideris, Vel quocumque micans nox pingitur, Recurrat astri circulum Atque ubi iam exhausti fuerit satis, Polum relinquat extimum Dorsaque velocis premat aetheris Compos verendi luminis.
Non de otiosa et quieta re loquimur et quae probitate et modestia gaudeat, sed est magna illa et notabilis eloquentia alumna licentiae, quam stulti libertatem vocabant, comes seditionum, effrenati populi incitamentum, sine obsequio, sine severitate, contumax, temeraria, adrogans, quae in bene constitutis  civitatibus non oritur.
cernis inexperto rorantes sanguine ventos, et plumis stillare diem? quae saeva repente victores agitat leto Iovis ira sinistri? hic excelsa petens subita face solus inarsit summisitque animos, illum vestigia adortum maiorum volucrum tenerae deponitis alae, hic hosti implicitus pariter ruit, hunc fuga retro volvit agens sociae linquentem fata catervae, hic nimbo glomeratus obit, hic praepete viva pascitur immoriens; spargit cava nubila sanguis.
Videtur opportunum huic Historiae etiam hymnum virginitatis inserere, quem ante annos plurimos in laudem ac praeconium eiusdem reginae ac sponsae Christi, et ideo veraciter reginae, quia sponsae Christi, elegiaco metro composuimus; et imitari morem sacrae scripturae, cuius historiae carmina plurima indita, et haec metro ac versibus constat esse composita.
tunc ferro retegunt silvas collisque propinqui annosum truncant apicem, qui conscius actis noctis et inspexit gemitus; ibi grandior aevo ante rogos, dum quisque suo nequit igne revelli, concilium infaustum dictis mulcebat Aletes: Saepe quidem infelix varioque exercita ludo Fatorum gens nostra fuit, Sidonius ex quo hospes in Aonios iecit sata ferrea sulcos, unde novi fetus et formidata colonis arva suis.
Ipsa enim eorum dissolutio corruptioque, quae nunquam viventem spiritum habuerunt, nec sensibilitatem a suis factoribus potuerunt quolibet modo suscipere, vobis patenter insinuet quam nihil erat quod eatenus colebatis: dum profecto meliores vos qui spiritum viventem a Domino percepistis, eorum constructione nihilominus existatis: quippe quos Deus omnipotens ex primi hominis quem plasmavit cognatione, deductis per saecula innumerabilibus propaginibus pullulare constituit.
hic aggere saeptus in tempus posita ad renovandum bella coquebat: abditus ut silva, stabulis cum cessit ademptis, amisso taurus regno gregis avia clauso molitur saltu certamina, iamque feroci mugitu nemora exterret perque ardua cursu saxa ruit; sternit silvas rupesque lacessit irato rabidus cornu; tremit omnis ab alto prospectans scopulo pastor nova bella parantem.
Iamque pedem referens casus evaserat omnis, redditaque Eurydice superas veniebat ad auras, pone sequens (namque hanc dederat Proserpina legem), cum subita incautum dementia cepit amantem, ignoscenda quidem, scirent si ignoscere Manes: restitit, Eurydicenque suam iam luce sub ipsa immemor heu! victusque animi respexit.
Atque illum ambiguum novus insuper nuntius contumeliae exstimulat: quippe egressus Armenia Tigranes Adiabenos, conterminam nationem, latius ac diutius quam per latrocinia vastaverat, idque primores gentium aegre tolerabant: eo contemptionis descensum, ut ne duce quidem Romano incursarentur, sed temeritate obsidis tot per annos inter mancipia habiti.
viderat, obscura vallum dum nocte pererrat aeger consilii curisque novissima volvens, coniugis Argiae laceram cum lampade maesta effigiem (sunt monstra deum: sic ire parabat, has latura viro taedas erat): ergo roganti quae via quisve dolor, cur maesta insignia, tantum fleverat atque manu tacitos averterat ignes.
densis iam consitus hastis ferratum quatit umbo nemus, tergoque fatiscit atque umeris gentilis aper; nusquam ardua coni gloria, quique apicem torvae Gradivus habebat cassidis, haud laetum domino ruit omen: inusta temporibus nuda aera sedent, circumque sonori vertice percusso volvuntur in arma molares.
Quo non contentus, magister peditum ignavus et gloriarum Iuliani pervicax obtrectator, sciens se id contra utilitatem Romanae rei iussisse'hoc enim cum argueretur, Cella confessus est'relatione fefellit Constantium, finxitque hos eosdem tribunos, ad sollicitandos milites quos duxerat per speciem venisse negotii publici; qua causa abrogata potestate ad lares rediere privati.
Hi bipertiti per utramque mundi plagam Halani, quorum gentes varias nunc recensere non refert, licet dirempti spatiis longis, per pagos (ut Nomades) vagantur immensos, aevi tamen progressu, ad unum concessere vocabulum, et summatim omnes Halani cognominantur, ob mores et modum efferatum vivendi, eandemque armaturam.
ac velut ingenti Sila summove Taburno cum duo conversis inimica in proelia tauri frontibus incurrunt, pavidi cessere magistri, stat pecus omne metu mutum, mussantque iuvencae mpr   quis nemori imperitet, quem tota armenta sequantur; illi inter sese multa vi vulnera miscent cornuaque obnixi infigunt et sanguine largo colla armosque lavant, gemitu nemus omne remugit: non aliter Tros Aeneas et Daunius heros concurrunt clipeis, ingens fragor aethera complet.
Cannensis autem clades adeo urbem nostram vehementer confudit ut M. Iunio Pera dictatore rem publicam administrante spolia hostium adfixa templis, deorum numini consecrata, instrumento militiae futura convellerentur, ac praetextati pueri arma induerent, addictorum etiam et capitali crimine damnatorum sex milia conscriberentur.
Qui eum adulabili sermone periuriis admixto, solus omnium proficisci pellexit, vultu assimulato saepius replicando, quod flagrantibus votis eum videre frater cuperet patruelis, siquid per imprudentiam gestum est, remissurus, ut mitis et clemens, participemque eum suae maiestatis assciscet, futurum laborum quoque socium, quos Arctoae provinciae diu fessae poscebant.
Hic in Paraetacis cum Antigono conflixit, non acie instructa, sed in itinere, eumque male acceptum in Mediam hiematum coegit redire. Ipse in finitima regione Persidis hiematum copias divisit, non ut voluit, sed ut militum cogebat voluntas. Namque illa phalanx Alexandri Magni, quae Asiam peragrarat deviceratque Persas, inveterata cum gloria tum etiam licentia, non parere se ducibus, sed imperare postulabat, ut nunc veterani faciunt nostri.
Tum Sabinus fortuna et genere inter municipes clarus, ore volubili replicabat, Constantium immani crudescente bellorum materia, superatum a Persis interdum, deductumque postremo per fugam cum paucis ad Hibitam stationem intutam, panis frusto vixisse precario, ab anu quadam agresti porrecto, nihil tamen ad diem perdidisse supremum, et Iovianum inter exordia principatus, provinciarum muro cessisse, cuius obices iam inde a vetustate innoxiae permanserunt.
Hoc eo valebat, ut ingratiis ad depugnandum omnes cogerentur. Hac re audita, barbarus, nihil doli subesse credens, postridie alienissimo sibi loco, contra opportunissimo hostibus, adeo angusto mari conflixit, ut eius multitudo navium explicari non potuerit. Victus ergo est magis etiam consilio Themistocli quam armis Graeciae.
Auctor ante omnes atque adiutor opusculi huius Albinus abba reverentissimus vir per omnia doctissimus extitit; qui in ecclesia Cantuariorum a beatae memoriae Theodoro archiepiscopo et Hadriano abbate viris venerabilibus atque eruditissimis institutus, diligenter omnia quae in ipsa Cantuariorum provincia vel etiam in contiguis eidem regionibus a discipulis beati papae Gregorii gesta fuere, vel monimentis literarum vel seniorum traditione cognoverat: et ea mihi de his quae memoria digna videbantur, per religiosum Lundoniensis ecclesiae presbyterum Nothelmum, sive literis mandata sive ipsius Nothelmi viva voce referenda, transmisit.
Non praetereatur Asinii Pollionis factum et dictum memorabile: namque cum se post Brundusinam pacem continuisset in Italia neque aut vidisset umquam reginam aut post enervatum amore eius Antonii animum partibus eius se miscuisset, rogante Caesare, ut secum ad bellum proficisceretur Actiacum: mea, inquit, in Antonium maiora merita sunt, illius in me beneficia notiora; itaque discrimini vestro me subtraham et ero praeda victoris.
Hac rerum varietate, quam iam digessimus, ita conclusa, Martius iuvenis, Rheno post Argentoratensem pugnam otiose fluente, securus, sollicitusque idem ne dirae volucres consumerent corpora peremptorum, sine discretione cunctos humari mandavit, absolutisque legatis, quos ante certamen superba quaedam portasse praediximus, ad Tres Tabernas revertit.
Verum quid Asiam, quid barbariae immensas solitudines, quid latebras Pontici sinus scrutor, cum splendidissimum totius Graeciae decus Lacedaemon praecipuum uxoriae fidei specimen nostris ostentet oculis, plurimis et maximis patriae suae laudibus admiratione facti comparandum? Minyae, quorum origo ex inclito sociorum Iasonis numero Lemniorum in insula concepta per aliquot saeculorum vices stabili in sede manserat, a Pelasgicis expulsi armis, alienae opis indigentes excelsa Taygetorum montium iuga supplices occupaverunt.
Sepultus vero est corpore in ecclesia beati Petri apostoli, ante secretarium, die quarto iduum Martiarum, quandoque in ipso cum ceteris sanctae ecclesiae pastoribus resurrecturus in gloria: scriptumque in tumba ipsius epitaphium huiusmodi:  Suscipe, terra, tuo corpus de corpore sumptum, Reddere quod valeas vivificante Deo.
Videor iam cernere non spoliis provinciarum et extorto sociis auro, sed hostilibus armis captorumque regum catenis triumphum gravem; videor ingentia ducum nomina nec indecora nominibus corpora noscitare; videor intueri immanibus ausis barbarorum onusta fercula et sua quemque facta vinctis manibus sequentem, mox ipsum te sublimem instantemque curru domitarum gentium tergo, ante currum autem clipeos quos ipse perfoderis.
Cum consul designatus obsideatur, cum in eo liberando salus sit posita rei publicae, cum a populo Romano pestiferi cives parricidaeque desciverint, cumque id bellum geramus quo bello de dignitate, de libertate, de vita decernamus, si in potestatem quis Antoni venerit, proposita sint tormenta atque cruciatus, cumque harum rerum omnium decertatio consulibus optimis et fortissimis commissa et commendata sit, Asiae et Syriae mentio fiet, ut aut suspicioni crimen aut invidiae materiam dedisse videamur?
Erat in his accerrimus veri paschae defensor, nomine Ronan, natione quidem Scottus, sed in Galliae vel Italiae partibus regulam ecclesiasticae veritatis edoctus; qui cum Finano confligens, multos quidem correxit, vel ad sollertiorem veritatis inquisitionem accendit: nequaquam tamen Finanum emendare potuit; quin potius, quod esset homo ferocis animi, acerbiorem castigando, et apertum veritatis adversarium reddidit.
Cum ergo finis et limes, medius qui interhiat, adfuerit, ut etiam ipsius mundi species transferatur aeque temporalis, quae illi dispositioni aeternitatis aulaei vice oppansa est, tunc restituetur omne humanum genus ad expungendum quod in isto aevo boni seu mali meruit, et exinde pendendum in immensam aeternitatis perpetuitatem.
Ipse, animo infinita complexus, statuerat, omni ad orientem maritima regione perdomita, ex Syria petere Africam, Carthagini infensus, inde, Numidiae solitudinibus peragratis, cursum Gadis dirigere'ibi namque  columnas Herculis esse fama vulgaverat'Hispanias deinde, quas Hiberiam Graeci a flumine Hibero vocabant, adire et praetervehi Alpes Italiaeque oram,  unde in Epirum brevis cursus est.
Cum autem cives Ephesiorum cogitarent fanum Dianae ex marmore facere decernerentque, a Paro, Proconnenso, Heraclea, Thaso uti marmor peteretur, propulsis ovibus Pixodarus in eodem loco pecus pascebat, ibique duo arietes inter se concurrentes alius alium praeterierunt et impetu facto unus cornibus percussit saxum, ex quo crusta candidissimo colore fuerat deiecta.
dotis modus quadraginta milia aeris fuit, quo non solum humanitas patrum conscriptorum sed etiam habitus veterum patrimoniorum cognosci potest: namque adeo fuerunt arta ut Tuccia Caesonis filia maximam dotem ad virum decem milia aeris attulisse visa sit, et Megullia, quia cum quinquaginta milibus aeris mariti domum intravit, Dotatae cognomen invenerit.
Nam si ad utilitatem vitae omnia consilia factaque nostra derigenda sunt, quid est tutius quam eam exercere artem qua semper armatus praesidium amicis, opem alienis, salutem periclitantibus, invidis vero et inimicis metum et terrorem ultro feras, ipse securus et velut quadam perpetua potentia ac  potestate munitus? Cuius vis et utilitas rebus prospere fluentibus aliorum perfugio et tutela intellegitur: sin proprium periculum increpuit, non hercule lorica et gladius in acie firmius munimentum quam reo et periclitanti eloquentia, praesidium simul ac telum, quo propugnare pariter et incessere sive in iudicio sive in senatu sive apud principem possis.
Scriptum vero est in tumba eiusdem Augustini epitaphium huiusmodi: Hic requiescit domnus Augustinus Doruvernensis archiepiscopus primus, qui olim huc a beato Gregorio Romanae urbis pontifice directus, et a Deo operatione miraculorum suffultus, Aedilberctum regem ac gentem illius ab idolorum cultu ad Christi fidem perduxit, et completis in pace diebus officii sui, defunctus est septimo kalendas Iunias, eodem rege regnante.
Canebat autem de creatione mundi, et origine humani generis, et tota Genesis historia, de egressu Israel ex Aegypto et ingressu in terram repromissionis, de aliis plurimis sacrae Scripturae historiis, de incarnatione Dominica, passione, resurrectione, et ascensione in caelum, de Spiritus Sancti adventu, et apostolorum doctrina.
Nam Alcibiaden quasi duae Fortunae partitae sunt, altera quae ei nobilitatem eximiam, abundantes divitias, formam praestantissimam, favorem civium propensum, summa imperia, praecipuas potentiae vires, flagrantissimum ingenium adsignaret, altera quae damnationem, exsilium, venditionem bonorum, inopiam, odium patriae, violentam mortem infligeret: nec aut haec aut illa universa, sed varia, perplexa, freto atque aestui similia.
qui muros rapuere tuos miserasque nefandi principium belli fecere, Sagunte, ruinas; qui sacros, Thrasymenne, lacus, Phaethontia quique polluerant tabo stagna; ac fiducia tanta quos tulit, ut superum regi soliumque domosque irent direptum: mactantur comminus uno exitio; redduntque animas, temerata ferebant qui secreta deum et primos reserasse negatas gressibus humanis Alpes.
iamque agmina et armorum fulgores audentissimi cuiusque procursu: simul instruebatur acies, cum Agricola quamquam laetum et vix munimentis coercitum militem accendendum adhuc ratus, ita disseruit:  Septimus annus est, commilitiones, ex quo virtute et auspiciis imperii Romani, fide atque opera nostra Britanniam vicistis.
Dux erat copiarum quas praemisit Spitaces,  frater ipsius, summa virium in curribus; senos viros singuli vehebant, duos clipeatos, duos sagittarios ab utroque latere dispositos, aurigae erant ceteri, haud sane inermes; quippe iacula complura, ubi comminus proeliandum erat, omissis habenis, in hostem  ingerebant.
at nostra longe condicio dispar, quibus dolori peregrinatio nova nec usui lectio vetus, tum religio professioni est, humilitas appetitui, mediocritas obscuritati, nec in praesentibus rei tantum, quantum in futuris spei locatum, postremo languor impedimento iamque vel sero propter hunc ipsum desidia cordi; aequaeva certe iam super studiis nulla laus curae,
Hac fiducia tres immanissimi reges venerunt tandem aliquando iam trepidi, ex his qui misere victis apud Argentoratum auxilia, iurantes conceptis ritu patrio verbis nihil inquietum acturos, sed foedera ad praestitutum usque diem, quia id nostris placuerat, cum munimento servaturos intacto, frugesque portaturos humeris suis, si defuisse sibi docuerint defensores.
Hac autem assentandi nimia foeditate, mercari complures nitebantur Eusebi favorem, cubiculi tunc praepositi, apud quem (si vere dici debeat) multa Constantius posuit, ante dicti magistri equitum salutem acriter impugnantis ratione bifaria, quod omnium solus nec opes eius augebat, ut ceteri, et domo sua non cederet Antiochiae, quam molestissime flagitabat.
At Venus haud animo nequiquam exterrita mater Laurentumque minis et duro mota tumultu Volcanum adloquitur, thalamoque haec coniugis aureo incipit et dictis divinum aspirat amorem: dum bello Argolici vastabant Pergama reges debita casurasque inimicis ignibus arces, non ullum auxilium miseris, non arma rogavi artis opisque tuae, nec te, carissime coniunx, incassumve tuos volui exercere labores, quamvis et Priami deberem plurima natis, et durum Aeneae flevissem saepe laborem.
Atque ut superbia quoque et impotentia in conspicuo ponatur, M. Fulvius Flaccus consul, M. Plautii Hypsaei collega, cum perniciosissimas rei publicae leges introduceret de civitate danda et de provocatione ad populum eorum qui civitatem mutare noluissent, aegre compulsus est ut in curiam veniret: deinde partim monenti, partim oranti senatui ut incepto desisteret, responsum non dedit.
Interea Saxones Pictique bellum adversum Brettones iunctis viribus susceperunt, quos eadem necessitas in castra contraxerat: et cum trepidi partes suas pene inpares judicarent, sanctorum antistitum auxilium petierunt: qui promissum maturantes adventum, tantum paventibus fiduciae contulerunt, ut accessisse maximus crederetur exercitus.
an te, Cydne, canam, tacitis qui leniter undis caeruleus placidis per vada serpis aquis, quantus et aetherio contingens vertice nubes frigidus intonsos Taurus alat Cilicas? quid referam ut volitet crebras intacta per urbes alba Palaestino sancta columba Syro, utque maris vastum prospectet turribus aequor prima ratem ventis credere docta Tyros, qualis et, arentes cum findit Sirius agros, fertilis aestiva Nilus abundet aqua?.
non eadem arboribus pendet vindemia nostris, quam Methymnaeo carpit de palmite Lesbos; sunt Thasiae vites, sunt et Mareotides albae, mv pinguibus hae terris habiles, levioribus illae, et passo Psithia utilior tenuisque Lageos, temptatura pedes olim vincturaque linguam, purpureae preciaeque, et quo te carmine dicam Rhaetica? nec cellis ideo contende Falernis.
Nondum apud Noricum exuto penitus Gallo, Apodemius quoad vixerat igneus turbarum incentor, raptos eius calceos vehens, equorum permutatione veloci, ut nimietate cogendi quosdam exstingueret, praecursorius index Mediolanum advenit ingressusque regiam, ante pedes proiecit Constantii, velut spolia regis occisi Parthorum; et perlato nuntio repentino, docente rem insperatam et arduam ad sententiam tota facilitate completam, hi qui summam aulam tenebant, omni placendi studio in adulationem ex more collato, virtutem felicitatemque imperatoris extollebant in caelum, cuius nutu in modum gregariorum militum (licet diversis temporibus) duo exauctorati sunt principes, Veteranio nimirum et Gallus.
Et quoniam iudex, quin immo praedo nefandus, ad id solum quod promisit intentus, cuncta extollebat in maius, iusso sub quaestione Aginatio statui, agmina fecit introire carnificum, catenisque sonantibus triste, mancipia squalore diuturno marcentia, in domini caput ad usque ultimum lacerabat exitium, quod in stupri quaestione fieri vetuere clementissimae leges.
aut tumidum Gangen aut claustra novissima Rubrae Tethyos Eoasque domos flagrante triumpho perfuris, aut Hermi de fontibus aureus exis: at tua progenies, positis gentilibus armis quae tibi festa litant, bellum lacrimasque metumque cognatumque nefas, iniusti munera regni, pendimus.
Namque eo missus aestate cum duabus legionibus Q. Cornificius, Caesaris quaestor, pro praetore, quamquam erat provincia minime copiosa ad exercitus alendos et finitimo bello ac dissensionibus confecta et vastata, tamen prudentia ac diligentia sua, quod magnam curam suscipiebat ne quo temere progrederetur, et recepit et defendit.
te nec Apollineus Ladon nec Xanthus uterque Spercheosque minax Centaureusque Lycormas praestiterint; tu pace mihi, tu nube sub ipsa () armorum festasque super celebrabere mensas (a Iove primus honos), bellis modo laetus ovantes accipias fessisque libens iterum hospita pandas flumina defensasque velis agnoscere turmas.
inde surgentes, si Vorocingi eramus (hoc uni praedio nomen), ad sarcinas et deversorium pedem referebamus; si Prusiani (sic fundus alter nuncupabatur), Tonantium cum fratribus, lectissimos aequaevorum nobilium principes, stratis suis eiciebamus, quia nec facile crebro cubilium nostrorum instrumenta circumferebantur.