aimgo/CorpusTrinum huggingface dataset:
Illici, cum 215 137 incolarum, praeclari propter Palmetum Illicitanum (Hispanice Palmeral de Elche,  Valentine Palmerar d'Elx) et propter Mysterium Illicitanum (Valentine Misteri d'Elx), festivalium biduum ubi canitur et in via drama de Assumptione Virginis Mariae ponitur, Orale Humanitatis Patrimonium a Societate Educativa, Scientifica, et Culturali Consocietatis Nationum enuntiatum.
De gubernio
Duce Jing civitatis Qi de gubernio quaerente, Confucius respondit: "Dux ductor sit, obsequens obsequiosus, pater paternus, filius filialis." "Bene," ait dux: "nisi dux ducat, nisi subiectus obsequatur, nisi pater paternus filiusque filialis sint, etiamsi panis sit, quomodo comedendum habeam?" Confucius ad civitatem Wei ab Ran You conductus "populum quam florentem!" observavit.
Anno 1977, post Francisci Franco dictatura, Valentia partim autonoma cum Consilii Praeautonomici Regionis Valentianae (Valentine Consell Pre-autonòmic del País Valencià) creatione esse coepit, et anno 1982 autogubernatio denique cum Statuto Autonomiae quod complura autogubernativa instituta sub Generalitate Valentina (Valentine Generalitat Valenciana) creavit ampliata est.
Die 14 Martii 1530, vocatione imperiali ad diaetam accepto ad pacem religiosam generatim et ambabus factionibus dignam conciliandam  princeps elector Saxonicus Ioannes Constans theologis Wittenbergensibus Luthero, Philippo Melanchthon, Iusto Ionae et Ioanni Bugenhagen mandavit elaborationem scientificam de articulis ancipitibus "secundum fidem et caeremoniarum praecepta".
Gubernatore Liang civitatis She de gubernio quaerente, Confucius respondit: "Ut proximi placeantur, longinquiores attrahantur."
Sectator Zilu(en), a civitate Wei oriundus, rogavit: "Si dux Wei gubernium tibi commendet, de qua re primum cures?" Confucius "Rectificationem nominum," dixit, "...
Nihil de vita praebent, sed Confucio ipso nonnumquam attribuuntur, textus duos breves qui inter capitula Memorialis rituum servantur, videlicet "Schola adultorum" (大學 Da xue)E cum commentario longiori a Zengzi confecto qui medio saeculo V floruit, atque "Immutabile medium" (中庸 Zhong yong)F fortasse a Zisi Confucii nepote compositum.
Anselmi de urbe , Abbati Generali OSB ==
1893–1913: Hildebrandus de Hemptinne
1913–1947: Fidelis von Stotzingen
1947–1959: Bernhardus Kaelin
1959–1967: Benno Gut
1967–1977: Rembertus Weakland
1977–1992: Victor Dammertz
1992–1995: Hieronymus Theisen
1996–2000: Marcellus Rooney
2000–2016: Notker Wolf
2016–present: Gregorius Polan
longistylus
Lophophora williamsii, Navatlace peyōtl
Nicotiana rustica
Nicotiana tabacum
Nymphaea ampla, linguis Mayensibus nikte’ha’
Psilocybe aztecorum
Psilocybe cubensis
Psilocybe mexicana, Navatlace teonanácatl
Salvia divinorum
Turbina corymbosa, Navatlace ololiúqui, linguis Mayensibus xtabentún
Fortasse amphibium addi licet:
== Sententiae variae ==
Saepe Bosporus Cimmerius, Palus Maeotis, depressio Kumo-Manyczensis (quae est fretum antiquum, Maeotidem Caspio adiungens), mare Caspium, Rhymnus flumen et montium Uralium divortium aquarum confinium inter continentes habentur (tunc urbes ad Rhymnum stantes, ut Oropolis et Catodaix urbs Kazachstaniae, sicut Constantinopolis, partim in Europa et partim in Asia sitae sunt).
=== Ratio oecumenica ===
Concilium Vaticanum II oecumenicum dicitur primum quia, tamquam Catholicum et universale, favebat progressui populi Christiani; tum quia fidem Catholicam profundius et rectius explicare volebat, modo et sermone, qui etiam a fratribus seiunctis posset vere comprehendi; deinde quia ecclesias et communitates, quae amicitiam cum Sede Romana posuerant, advocabat ut in unam Christi ecclesiam tandem conligerentur.
== Opera selecta ==
The Gentleman in Grey (1907)
The Passionate Elopement (1911)
Carnival (1912)
Sinister Street (1914)
Guy and Pauline (1915)
The Altar Steps (1922) Textus Anglice
Santa Claus in Summer (1924)
The Old Men Of the Sea (1924)
Vestal Fire (1927)
Extraordinary Women (1928)
Gallipoli Memories (1929)
Athenian Memories (1931)
Greek Memories (1932 [editio vetita]; 1939 [editio recensa])
Aegean Memories (1940)
The Monarch of the Glen (1941)
The Four Winds of Love (6 voll.
Cui concilio idem religiosissimus princeps interfuit, gestaque eius praesentia sua et subscriptione firmavit, abdicans cum omnibus suis perfidiam, quam hucusque Gothorum populus, Ario docente, didicerat, et praedicans trium personarum unitatem in Deum, Filium a Patre consubstantialiter genitum esse, Spiritum sanctum inseparabiliter a Patre Filioque procedere, et esse amborum unum Spiritum, unde et unum sunt.
memoratus vero Reccaredus rex ut diximus, sancto intererat concilio, renovans temporibus nostris antiquum principem Constantinum Magnum sanctam synodum Nicaenam sua illustrasse praesentia nec non et Marcianum, Christianissimum imperatorem, cuius instantia Chalcedonensis Synodi decreta firmata sunt; siquidem in Nicaena urbe haeresis Ariana et initium sumpsit et damnationem meruit radicibus non amputatis [.
Communitas Anaunia (C6) (alia nomina: Communitas Vallis Anauniae) (Italiane: Comunità della Val di Non) est Vallis Communitas et pars Provinciae Liberae Tridenti (Tridentinum), in Regione Italiae Tridentini-Altae Athesiae/Tirolis Meridionalis sita, cuius caput Clesium.
Ut exemplum afferatur de re, promulgata constitutione dogmatica de Ecclesia "Lumen Gentium," Paulus Papa VI, die undecimo Kalendas Decembres anno 1964, sic rationem doctrinae declaravit: "Pertractata est enim doctrina de Ecclesia atque exposita: ita opus Concilii Oecumenici Vaticani I est completum, quod pertinet ad doctrinam."
Apud canonem 959 Codicis Iuris Canonici legimus: "in sacramento paenitentiae fideles peccata legitimo ministro confitentes, de iisdem contriti atque propositum sese emendandi habentes, per absolutionem ab eodem ministro impertitam, veniam peccatorum quae post baptismum commiserint a Deo obtinent, simulque reconciliantur cum Ecclesia, quam peccando vulneraverunt."
Dmitrij Nikolaevič Prjanišnikov; Kiachtae in urbe tunc regionis Transbaicalensis et nunc Buriatiae natus die 25 Octobris [6 Novembris] 1865; Moscuae mortuus pneumoniae causa die 30 Aprilis 1948) fuit chemiae agronomicae, et biologicae ac physiologiae plantarum peritus Russicus et Sovieticus, conditor scholae scientificae Sovieticae in chemia agronomica.
Demetrius Alexandri filius, anno 1250  natus et anno 1294 mortuus, fuit magnus dux Volodimiriae ab anno 1276 ad 1281 et ab anno 1283 ad 1294, dux Pereslaviae Transsilvanae ab anno 1263 ad 1294 et dux Novogardiensis quater (1260—1263, 1272—1273, 1276—1281 et 1285—1292).
Dmitrij Ivanovič Mendeleev; natus 8 Februarii 1834 Tobolii, mortuus 2 Februarii 1907 Petropoli) fuit chemicus Russicus, qui Legem Periodicam finxit et providam Systematis Periodici elementorum chemicorum formam excogitavit, per quam proprietates nonnullorum elementorum iam inventorum correxit proprietatesque elementorum octo nondum inventorum praedixit.
Ab anno 2020, rem politicam suscipiens, unionis socialis democraticae sodalis, minister vectigalium vicarius e parlamentariis electus est, primo ministro Zoran Zaev; quo mox ab hoc officio deiecto, Demetrius Kovačevski dux factionis die 12 Decembris 2021, primus minister die 17 Ianuarii 2022 factus est.
Opusculum ex his capitulis constituitur:

Esposizione della Costa della Borgogna ("Introductio collis Burgundicae"), enumeratione terrarum comprehensa vitiumque principalium (Pineau, Bureau, Chadenai)
Descrizione della Costa di Borgogna relativamente alla differente qualità de' suoi vini ("Descriptio collis Burgundicae quo ad differentem vinorum qualitatem pertinet") i.e.
Dmitrij Narkisovič Mamin; in oppido Visimo-Šajtanskij zavod gubernii Permiensis natus die 25 Octobris [6 Novembris] 1852, Petropoli mortuus 2 [15] Novembris 1912), pseudonymo Sibirjak (Russice Сибиряк, Sibirjak, i.e.
Deismus eruditos Aetate Illuminationis movit—praecipue in Britanniarum Regno, Francia, Germania, et Civitatibus Foederatis—qui, Christiani educati omnes, crediderunt in unum Deum, sed reicere coeperunt religionem ordinatam et notiones sicut Trinitas, biblica erroris immunitas, et supernaturalis eventuum sicut miracula interpretatio.
Venetiis apud Aldum et Andream socerum, 1514 (Graece) Textus aliud exemplar
1535 : Iacobus Bedrotus, Christianus Herlinus, edd., Ἀθηναίου δειπνοσοφιστῶν βίβλια πεντεκαίδεκα: Athenaei Dipnosophistarum, hoc est argute sciteque in convivio disserentium, lib.
Calopothaces, litteris Graecis Δημήτριος Καλoποθάκης (natus Athenis 20 Augusti 1867; mortuus die et loco incognitis) philologus et historicus Graecus fuit, patre Michaele medico ex Areopoli oriundo, matre Martha e gente Americana Blackler, sorore Maria in medicina et praecipue de morbo tuberculosi erudita.
Dmitrij Nikolaevič Senjavin; natus die 17 Augusti 1763 in villa Komlevo gubernii Calugensis Imperii Russici, mortuus die 17 Aprilis 1831 Petropoli) erat clarus classis praefectus Russicus, particeps bellorum Coalitionum atque bellorum Imperii Russici contra Imperium Ottomanicum, ab anno 1826 socius honorarius Academiae Scientiarum Petropolitanae.
Demetrius Metropulus (Neograece Δημήτρης Μητρόπουλος;  Athenis natus die  1 Martii 1896; Mediolani mortuus die 2 Novembris 1960) fuit clavicen, compositor et dux orchestrae Graecus, qui inter alia ab anno 1950 usque ad annum 1958 Orchestram philharmonicam Neo-Eboracensem duxit.
Dmitrij Michajlovič Karbyšev; 26 Octobris 1880 – 18 Februarii 1945) erat architecturae atque artis ingeniariae militarium peritus Russicus et Sovieticus, ab anno 1940 dux generalis locum tenens copiarum ingeniariarum, anno 1946 titulo Herois Unionis Sovieticae post mortem ornatus.
Demagogus (Graece δημαγωγός, Francice démagogue e Graeco demos 'populus, vulgus' et agôgê 'gubernatio'), vel plebicola vel publicola, est dux civilis in democratia qui animi motus, timores, praeiudicatas opiniones, et ignorantiam inferiorum classium socioeconomicarum provocat ut potestatem capiat et propositis civilibus faveat.
Demades, Demeae filius e demo Paeania (natus circa 380 a.C.n., occisus in Macedonia 319 aut 318 a.C.n.), fuit orator Atheniensis qui nomen suum paci inter Athenienses et Philippum II post pugnam ad Chaeroneam ratae indidit quae Pax Demadis vulgo dicitur.
Alexandri Nevensis filius secundus, post Basilium, cui pater ius heredis ademit, ducatum Novogardiae a patre accepit, Dorpatum anno 1262 oppugnavit; ab anno 1263 ducatum Pereslaviensem accepit, quo a Novogardiensibus eiectus abit, et rursus invitatus abnegabat, sed postea non semel Novogardiam revertebat; Pereslaviam autem nunquam reliquit.
Dmitrij Anatol’evič Medvedev; natus 14 Septembris 1965) est rerum politicarum peritus Russicus, praeses Foederationis Russicae annis 2008–2012, praeses concilii ministrorum (primus minister) Russiae annis ab 2012 ad 2020, vicarius praesidis Consilii Securitatis Russiae ex anno 2020.
Quindecim symphonias composuit, quorum nonnullas enumeremus:

Symphonia I, anni 1926
Symphonia II, anni 1927
Symphonia VII, Leninopolis anni 1941
Symphoniam VIII, anni 1953
Symphoniam X anni 1962
Symphoniam XII
Symphoniam XIII
Symphoniam XIV de morte
Etiam quindecim quadricinia fidium composuit, inter quae Quadricinium fidium VIII insigniter est.
Dmitrij Aleksandrovič Chvorostovskij; 16 Octobris 1962 – 22 Novembris 2017) fuit cantor melodramaticus (barytonista) Sovieticus et Russicus (ab anno 1994 Londinii habitans), titulo Artificis Popularis Russiae (anno 1995) nonnullisque aliis signis laudis ornatus.
Demetrius Christophias, litteris Graecis Δημήτρης Χριστόφιας (Dicomo inferiori natus die 29 Augusti 1946; mortuus die 21 Iunii 2019 Leucosiae) fuit politicus Rei Publicae  Cypri, cuius Praeses a die 28 Februarii  2008 usque ad diem 27 Februarii 2013 fuit.
Deiopea (si sit re vera eadem persona) fuit Nereis, filia Nerei dei marini, e Doride genita, secundum Hyginum in libro "Fabulae" inscripto, qui hoc nomen e textu Georgicon Vergilii sine dubio dempsit; ibi enim Vergilius eam inter sectatrices Cyrenes enumeraverat, scilicet Drymo, Xantho, Ligea, Phyllodoce, Cydippe, Lycorias, Clio, Beroe, Ephyre, Opis, Asia, Deiopea, Arethusa.
Dmitrij Nikolaevič Ušakov; natus 12 [24] Ianuarii 1873 Moscuae, mortuus 17 Aprilis 1942 in urbe Tashkent, metropoli Uzbeciae, tunc in URSS) fuit philologus ac lexicographus Russicus et Sovieticus, alumnus et dein professor Universitatis Moscuensis, socius correspondens Academiae Scientiarum URSS (ab anno 1939).
Venetiis apud Andream Arrivabenum, 1556; Basileae: Henrichus Petrus, 1556; Parisiis: Franciscus Barptolomaeus Honoratus, 1556; Lugduni, 1556 (Latine) Editio Veneta Editio Parisiensis Editio Lugdunensis Editio Basiliensis Editio Veneta 1572
1583 : Iacobus Dalechampius, interpr., Athenaei ...
Deir el-Medina (Arabice: دير المدينة / Dair al-Madīna: ad litteras 'urbanum claustrum') est vicus Aegyptius antiquus in occidentali Nili ripa prope Thebas situs, ubi habitabant cum uxoribus et liberis artifices qui sepulcra Vallis Regum picturis et statuis ornabant.
Delphinus Moreira da Costa Ribeiro  (Lusitanice:  Delfim Moreira da Costa Ribeiro ,  Cristinae natus in    die 7 Novembris 1868; Santa Rita do Sapucaí mortuus die 1 Iulii 1920) fuit rerum politicarum peritus Brasilianus, qui a die 15 Novembris 1918 usque ad diem 28 Iulii 1919 Brasiliae praeses fuit.
Demetrius Cydones vel litteris Graecis Δημήτριος Κυδώνης (Thessalonicae natus anno 1324; mortuus in insula Creta 1398) fuit eruditus et politicus Byzantinus qui ter mesazon seu primus minister meruit: 1347-1354, imperatore Ioanne VI Cantacuzeno; 1369-1383, imperatore Ioanne V Palaeologo; 1391-1396, imperatore Manuele II Ioannis filio.
Demetrius Constantini filius, anno 1322 natus et 5 Iulii anno 1383 mortuus, fuit dux Susdaliensis ab anno 1356 usque ad mortem, magnus dux Susdaliae et Novogardiae Inferioris ab anno 1365, magnus dux Volodimiriae ab anno 1360 usque ad annum 1363.
Lugduni 1612 et 1657 (Graece, Latine) Editio 1612 Editio 1612 (imprime "Objetos digitales") Editio 1657 apud Internet Archive apud Monacenses
1680 : Michael de Marolles, interpr., Athénée: Les quinze lives des Deipnosophistes e versionibus Latinis Francogallice a Michaele de Marolles versi.
Demetrii in antiquitate celebres fuerunt:

Reges
Demetrius Poliorcetes (337–283 a.C.n.), Antigoni filius et Macedonum rex
Demetrius I Soter, Seleuci IV Philopatoris filius
Demetrius II Nicator, Seleucides
Demetrius III Eucaerus, Seleucides
Demetrius Tanaiticus, magnus dux Moscoviae
Demetrius Pharius(Wikidata), rex Phari
cf.
Exempla praecipua sunt:
equus (m.) > ec-uleus (m.)
acus, -ūs (f.) > ac-uleus (m.)
nux, nucis (f.) > nuc-(u)leus (m.)
Huic typo deminutivorum fortasse nomen quoque 'hinnuleus' (vel 'inuleus') addendum est, cui forma principalis non est.
==== PET ====
Positronibus emissis tomographiae (PET) ope mutatio conspicua amygdalae aspicere potest: Adhibens fluorodeoxyglucoso PET (FDG-PET) observatur cerebri hypometabolismus, imprimis loborum occipitalium, at restant longe intacte et cortex cingularis posterior (signum cingularis posterioris) et corpus amygdaloideum (signum amygdalae).
Nonnulla exempla sunt:
hort-us (m.) > hort-ul-us (m.)
besti-a (f.) > besti-ol-a (f.)
libr-um (n.) > libel-l-um (n.)
mulier (f.) > mulier-cul-a (f.)
os, oss-is (n.) > oss-icul-um (n.)
Regulae formationis deminutivorum huius typi valde nodosae sunt.
Demetrius Salpingides Graece Δημήτριος Σαλπιγγίδης  (Thessalonicae die 18 Augusti 1981 natus) est pedilusor Graecus inter alia cum turma Πανθεσσαλονίκειος Αθλητικός Ομιλος Κωνσταντινουπολιτών lusit.
280 a.C.n.), orator Graecus, Theophrasti discipulus
Demetrius Magnes, scriptor eiusdem aetatis ac Cicero
Demetrius (cynicus)(Wikidata), philosophus
Demetrius Laconicus, philosophus Epicureus
Sancti
Demetrius Thessalonicensis
Demetrius Ugliciensis
et alii
Demetrius Cantemirius
Demetrius Chalcocondyles, Homeri editor primus
Demetrius Kuleba
Demetrius Medvedev, vir publicus
Demetrius Mendeleev, chemicus
Demetrius Michalopulus
Demetrius Pešev
Demetrius Prjanišnikov
Demetrius Šostakovič, compositor
Quamquam orator debilis, innotuit in Civitatibus Foederatis annis 1950 ineuntibus, aetate ex eo Aetas McCarthyana aliquando appellata, cum neglegenter et ferociter pronuntiaret locos altos in republica et militia Civitatum Foederatarum communistis infestos fuisse, secundum Terrorem Rubrum augens.
31
Dominicus Sestini, Lettres de Monsieur l'Abbé Dominique Sestini écrites à ses amis en Toscane, pendant le cours de ses voyages en Italie, en Sicile et en Turquie, sur l'histoire naturelle, l'industrie & le commerce de ces différentes contrées (Lutetiae: veuve Duchesne & fils, 1789) (vol.
=== Philosophia ===
Templi aditus a tribus sententiis clarissimis ornatus fuisse fertur, nimirum γνῶθι σεαυτόν (nosce te ipsum) et μηδὲν ἄγαν (ne quid nimis) et Ἐγγύη πάρα δ᾽ ἄτη (vadimonium fert maerorem), praeterea a littera "E", cuius significatio dubia est.
γ1 Del: F7 V, 5,14 mag
γ2 Del: K1 IV, 4,27 mag
δ Del: A7 IIIp, 4,43 mag
ε Del, Deneb Dulfim: B6 III, 4 mag
R Del: Mirae stella (periodus 285,5 dierum; 7,6 mag ad 13,8 mag
Exempla praecipua sunt:
homo > homun-cio (m.)
Graeculus > Graecul-io (m.)
pūmilus > pūmil-io (m./f.)
pūsus > pūs-io (m.)
senex > senec-io (m.)
Nomen 'Graeculionis', per iocum a Petronio fictum, nobis ostendit hoc suffixum alio quoque suffixo deminutivo (i.e.
Recensio critica Nonnullae paginae apud Guglum librorum
Vittorio de Falco, Demade oratore : testimonianze e frammenti, Neapoli, 1954 Recensio critica Altera recensio critica
Lucien Lerat,	"En tête d'un décret delphique de proxénie en l'honneur de Démade", Bulletin de Correspondance Hellénique,  1934ː 168-172
Fordyce W.
Delphina a Saxonia Coburgensi convictori Jim O'Hare liberos duos peperit, qui sunt:

Iosephina O'Hare, principissa Belgica (nata die 17 Octobris 2003)
Anscharius O'Hare, princeps Belgicus (natus 28 Aprilis 2008)
Alumna est collegii artium Chelseiensis in Anglia.
Deir el-Médineh à l'époque ramesside, IFAO, 1985
"L'institution de la tombe, un témoin singulier d'histoire socio-économique, en Égypte au Nouvel Empire", Dialogues d'histoire ancienne, 1984ː 35-50
Guillemette Andreu, Les Artistes de Pharaon, Musée du Louvre, 2002
Symphonia I, anni 1926
Symphonia II, anni 1927
Symphonia VII, Leninopolis anni 1941
Symphoniam VIII, anni 1953
Symphoniam X anni 1962
Symphoniam XII
Symphoniam XIII
Symphoniam XIV de morte
Etiam quindecim quadricinia fidium composuit, inter quae Quadricinium fidium VIII insigniter est.
== In litteris hodiernis ==
Christianus Jacq postquam thesem doctoralem de religione Aegyptia antiqua sustinuit seriem mythistoriarum La Pierre de lumière ("Lapis lucis") inscriptam composuit in quibus artifices Loci Veritatis, ducentibus Nefer Taciturno et Paneb Ardente, insidias ducis Thebanorum militum Mehdy declinant, viri ambitiosi qui lapide lucis potiri volebat, dominus Aegypti totius ut fieret.
Hyperides, Contra Demosthenem et Contra Demadem Hic habes fragmenta servata huius orationis
Pausanias, Descriptio Graeciae VII.10.1
Plutarchus,  Vita Phocionis 1, 16, 20, 30 et Vita Demosthenis 8, 10-11, 13, 23, 28, 31.
Pierre Carlier, "La Vie politique à Sparte sous le règne de Cléomène 1er : essai", Ktêma 1977(2) ː 66-84
Steven Craig Klein, Cleomenes : a study in early Spartan imperialism, 1973 (Dissertatio academica)
Aristide Dovatour, "La menace de Démarate (Hérodote, VI, 61)", Revue des Études Grecques, 1937ː 464-469
Deo (Δηώ), hypocorisma
Sito (Σιτώ, a voce σίτος 'triticum') ut victús vel frumenti dator,
Thesmophoros (θεσμοφόρος, a θεσμός 'ordo divinus, ius non scriptum') ut signum continuationis civilizatae societatis rusticae.
Non longe a mari Vistula iterum dividitur in tria ostia, quorum occidentale (Polonice Martwa Wisła; Theodisce Tote Weichsel; ergo “Vistula Mortua”; olim Leniwka) ad Gedanum dirigitur; medium, a hominibus anno 1895 effossum, recto tramite in mare influit; orientale autem item dividitur in Vistulam Elbingensem (Szkarpawa, Elbinger Weichsel) et Regiomontanam (Wisła Królewiecka, Königsberger Weichsel).
Superfamilia Dromaeosauroidea
Familia Dromaeosauridae
Subfamilia Dromaeosaurinae
Subfamilia Microraptorinae
Subfamilia Unenlagiinae
Subfamilia Saurornitholestinae
Subfamilia Velociraptorinae
Superfamilia Troodontoidea
Familia Troodontidae
?Subfamilia Elopteryginae
Subfamilia Troodontinae
Reges
Demetrius Poliorcetes (337–283 a.C.n.), Antigoni filius et Macedonum rex
Demetrius I Soter, Seleuci IV Philopatoris filius
Demetrius II Nicator, Seleucides
Demetrius III Eucaerus, Seleucides
Demetrius Tanaiticus, magnus dux Moscoviae
Demetrius Pharius(Wikidata), rex Phari
cf.
Lucianus Petrus Mendes de Almeida SJ (Lusitanice: Luciano Pedro Mende de Almeida) (natus die 5 Octobris 1930 Urbis Fluminensis, Brasilia e mortuus die 27 Augusti 2006 Urbis Paulistana) sacerdos Iesuita et Archiepiscopus civitatis Marianae fuit.
Tum, Eburones aliquem ex Romanis ad colloquium conclamaverunt in quo colloquio Ambiorix fassus se esse beneficiorum acceptorum debitorem Caesari qui rebus inter Gallos certatis, opem sibi tulisset, tamen dixit se agere ab aliis civitatibus Gallis coactum esse qui liberi a Romanis fieri vellent.
Hoc magistratu anno 32 offensionem Tiberii imperatoris concitavit, ut apud Tacitum legimus: 
"Relatum inde ad patres a Quintiliano tribuno plebei de libro Sibullae, quem Caninius Gallus quindecimvirum recipi inter ceteros eiusdem vatis et ea de re senatus consultum postulaverat.
Cum adversus Perseum profecturus esset, et domum suam ad vesperum rediret, filiolam suam Tertiam, quae tunc erat admodum parva, osculans, animadvertit tristiculam: "Quid est, inquit, mea Tertia, quid tristis es?" - "Mi pater, inquit illa, Perse periit." (Erat autem mortua catella eo nomine).
Lucianus Aemilius Caveri (Augustae Praetoriae natus die 25 Decembris 1958), diurnarius, est rerum politicarum peritus Italicus factionis Unionis Vallis Augustanae (Francice Union Valdôtaine), qui inter alia fuit a die 4 Iulii 2005 usque ad diem 1 Iulii 2008 Vallis Augustanae praeses.
Filius quaestor Augusti anno 18 erat, anno 27 consul ordinarius factus est, annis 36-37 praefectus urbi Romae fuit et vel 38/39 vel 39/40 proconsul Africam administravit.Tum Caligula qui superbiam Pisonum suspectam habebat legiones auxiliaque illius provinciae proconsulibus ademit atque legato tradidit : ab illo tempore semper legatus et proconsul in provincia Africa simul fuere.
Apud auctores antiquos Afranius ignaviae famam secum ferebat adeo ut Dio Cassius non dubitarit scribere eum in saltando meliorem fuisse quam in omni alia re : nam quamquam Pompei patrocinio consul factus erat, nulli auxilio ei fuit in consulatu postquam plerique senatores acta Pompei in Oriente rata facere recusarunt.
Vini amatorem fuisse Cottam scimus ex facetis Ciceronis verbis quae nobis tradidit Plutarchus dicens Ciceronem cum consulatum peteret (hoc est anno 64 a.C.n.) sitim aqua exstinguentem latuisse se velle simulasse ne censor hac ipsa de causa eum stigmate notaret, ita censoriam severitatem irridentem.
Sylvie Pittia, "L'arrivée de Persée au camp de Paul Emile: mise en scène d'une capitulation", Veleia, 2009: 103-125
Adolphe-J Reinach A, "La frise du monument de Paul-Émile à Delphes", Bulletin de Correspondance Hellénique, 1910: 433-468 et  Carle Claude Van Essen, "Notes sur quelques sculptures de Delphes", ibid., 1928: 231-244
William Reiter, Aemilius Paullus: Conqueror of Greece, Londini, Croom Helm, 1988.
Lucius Fabius Cilo Septiminus Catinius Acilianus Lepidus Fulcinianus (natus ignoto anno in Baetica mortuusque post annum 212) fuit inter annos 180 et 184 legatus Legionis XVI Flaviae Firmae, proconsul Galliae Narbonensis 185 et praefectus aerarii militaris circa annos 187-189, tum legatus Augusti pro praetore Galatiae.
Sed Cyrenenses anno 59 eum apud Neronem accusabant, ut Tacitus rettulit:

Cyrenenses reum agebant Acilium Strabonem, praetoria potestate usum et missum disceptatorem a Claudio agrorum, quos regis Apionis quondam avitos et populo Romano cum regno relictos proximus quisque possessor invaserat, diutinaque licentia et iniuria quasi iure et aequo nitebantur.
Consulatu suo Piso tribunum Publium Clodium, qui Caesaris voluntatibus obsequebatur, multas leges triumviris quidem placentes sed maiori parti senatorum displicentes ferre volens passus est : de collegiis restituendis, de lege Aelia Fufia abroganda, de censoria potestate minuenda, praesertim vero de exsilio Ciceronis.
Vratislaviae: apud Iosephum Max et socium Textus apud Internet Archive
Eruditio recentior
André Arcellaschi, "Le théâtre de Sénèque", Vita Latina, 1995ː 5-9
Jean-Pierre Aygon, "Les tragédies de Sénèque : cohérence dramaturgique, mise en scène et interprétation ‘stoïcienne’", Pallas, 2014ː 13-32
A.
Quadraginta tres tituli traditi sunt: Abducta, Aequales, Auctio, Augur, Brundisina, Cinerarius, Compitalia, Consobrini, Crimen, Deditio, Depositum, Divortium, Emancipatus, Epistula, Exceptus, Fratriae, Ida, Incendium, Inimici, Libertus, Mariti, Materterae, Megalensia, Omen, Panteleus, Pompa, Privignus, Prodigus, Proditus, Promus, Prosa, Purgamentum, Repudiatus, Sella, Simulans, Sorores, Suspecta, Talio, Temerarius, Thais, Titulus, Virgo, Vopiscus.
Antequam Romam rediret Aemilius Paullus magnificos ludos victoriae celebrandae causa Amphipoli celebravit sed Etiam Epirum vastavit unde praedam militibus parans et deceptis fallacibus promissis incolis mala fraude uno die 150 milia hominum in servitutem vendidit (quod confirmare videtur frequentia cognominis servilis "Epirota" primo saec.
Adams, 1852)
Codakia punctata (Linnaeus, 1758)
Codakia tigerina (Linnaeus, 1758)
Ctena Mörch, 1860
Ctena bella (Conrad, 1837)
Ctena transversa
Divalinga Chavan, 1951
Divalinga quadrisulcata (d'Orbigny, 1842)
Divaricella von Martens, 1880
Divaricella angulifera (d'Orbigny, 1842)
Divaricella dentata (W.
Sénèque dans l’Europe des XVIe et XVIIe siècles : transmissions et ruptures, Université de Lorraine, 2016 Recensio critica
Danielle Gourévitch, "Le menu de l'homme libre, recherches sur l'alimentation et la digestion dans les œuvres en prose de Sénèque le philosophe" in Publications de l'École Française de Rome vol.
== De Bello Perusino ==
Tum Octaviani consiliis obstitit, qui post bellum Philippense agros saepe promissos veteranis dividendos curabat: Marco Antonio absente quidem, sed Fulvia uxore Marci Antonii adhortante, seditionem movit, Antonianos veteranos concitando necnon agricolas qui per totam Italiam ex agris expellebantur.
Calpurnius Piso Caesoninus in Samothrace and Herculaneum", American Journal of Archaeology, 1940ː 485-493
Phillip DeLacy, "Cicero's Invective against Piso", Transactions and Proceedings of the American Philological Association, 1941ː 49-58
Pierre Grimal,	"Le contenu historique du Contre Pison", Comptes rendus des séances de l'Académie des Inscriptions et Belles-Lettres, 1966ː 95-107
Jean Hatzfeld,	"L.
Nemo iam ex tot liberis superest, qui Pauli Aemilii nomen ferat; sed hanc privatam calamitatem vestra felicitas, et secunda fortuna publica consolatur."
Paulus Aemilius omni Macedonum gaza, quae fuit maxima, potitus erat: tantam in aerarium populi Romani pecuniam invexerat, ut unius imperatoris praeda finem attulerit tributorum; at hic non modo nihil ex thesauris regiis concupivit, sed ne ipse quidem spectare eos dignatus est.
Consul ipse deinde factus, pulso in exsilium Mario, adversus Mithridatem profectus est; ac primum illius regis praefectos duobus proeliis profligavit; dein transgressus in Asiam, Mithridatem ipsum fudit, et oppressisset, nisi adversus Marium festinans, qualemcumque pacem maluisset componere.
interiit, vir ingentis animi, cupidus voluptatum, sed gloriae cupidior; litteris Graecis atque Latinis eruditus, et virorum litteratorum adeo amans, ut sedulitatem etiam mali cuiusdam poetae aliquo praemio dignam duxerit: nam cum ille epigramma ipsi obtulisset, iussit Sulla praemium ei statim dari, ea tamen lege ne quid postea scriberet.
Nec multum huic victoriae contulisse Lucium Scipionem consentiunt auctores antiqui, in primis Appianus, cui si credideris, praecipui duces Romanorum exercitus fuere legatus consularis Gnaeus Domitius Ahenobarbus et rex Eumenes (Publius Scipio Africanus tum aegrotabat nec proelio interfuit).
Antonius Saturninus und der sogenannte zweite Chattenkrieg Domitians, Tyche 1, 1986: 203–220
Ronald Syme, "Antonius Saturninus", The Journal of Roman Studies, 1978: 12-21
Gerold Walser, "Der Putsch des Saturninus gegen Domitian", in Provincialia, Festschrift für Rudolf Laur-Belart, 1968: 497-507.
Nec tamen ei contigit illo modo militum avaritiam satiare qui indignantes quod paene nihil ex immensis  tanti regni divitiis sibi obvenisset (malebat enim Paullus pecuniam aerario infundere)  et instigante Servio Sulpicio Galba, privato imperatoris inimico, rogationem triumphum Paullo decernentem in comitiis antiquare voluerunt.
Cum Postumius in Urbe maneret, Piso exercitum Romanum  adversus Poenos duxit : urbes hostium obsidere coepit nec multum profecit adeo ut Romae seditio populi moveretur Scipionem Aemilianum consulem, quamvis legibus ob aetatem vetantibus, facere volentis, quem solum huic bello finem imponere posse credebant.
Anna Pasquazi Bagnolini	, Note sulla lingua di Afranio, Florentiae, 1977
Andrès Pocina Pérez, "Naissance et originalité de la comédie « togata » ", L'Antiquité Classique, 1975ː 79-88
"Lucio Afranio y la evolución de la fabula togata", Habis, 1975ː 99–107.
Quem solus signavit ex una parte caput velatum et diadematum deae Concordiae praebet cum titulo PAVLLVS LEPIDVS CONCORDIA et ex altera tropaeum armis ornatum et iuxta laeva tres captivos (regem Persen et duos filios) et dextra consulem togatum Lucium Aemilium Paullum Macedonicum cum titulo TER PAVLLVS (aut nonnumquam PAVLVS).
J.-C.)", Mélanges de l'école française de Rome, 1975: 321-348
Brahm Kleinman, "Rhetoric and Money: The Lex Aurelia Iudicaria of 70 B.C.", in Money and Power in the Roman Republic, Latomus, 2016: 53-67
Robin Seager, "The First Catilinarian Conspiracy", Historia: Zeitschrift für Alte Geschichte, 1964: 338-347
G.
Ginsberg in suo diario eodem tempore scripsit: "Scito haec vocabula, et lingua Carrana uteris: fructus, phallus, clitoris, cacoethes, feces, fetus, uterus, Rimbaud." Carr fuit qui primum Ginsberg monstravit poemata et biographiam Arthuri Rimbaud, poetae Francici saeculi undevicensimi, qui multum apud poesin Ginsbergianam tandem valeret.
Mclean, 1936
Lucinoma blakeanum (Bush, 1893)
Lucinoma borealis
Lucinoma filosa (Stimpson, 1851)
Lucinoma filosum (Stimpson, 1851)
Lucinoma galathea Marwick, 1953)
Lucinoma heroica (Dall, 1901)
Lucinoma kazani
Myrtea Turton, 1822
Myrtea compressa (Dall, 1881)
Myrtea lens (A.
A short history of Latin drama in the time of the Republic, Londini, 1950 Recensio critica
Edmond Courbaud, de Comoedia togata, Lutetiae Parisiorum, 1899 (Latine)
André Daviault, "Togata et Palliata", Bulletin de l'Association Guillaume Budé, 1979ː 422-430
Tibor Dénes, "Quelques problèmes de la « Fabula togata »", Bulletin de l'Association Guillaume Budé, 1973ː 187-201
Radd K.
Lacus Vinnipega seu Lacus Winnipeg (Anglice Lake Winnipeg ; Francogallice Lac Winnipeg), est magnus sed tenuis lacus aquae dulcis, fere 24 514 chiliometrorum quadratorum, in Manitoba provincia Canadae in media America Septentrionali situs, cuius litus meridianus circa 55 chiliometra ad septentriones Vinnipegae urbis patet.
La sombra del viento (‘Umbra venti’) est mythistoria scriptoris Hispanici  Caroli Ruiz Zafón anno 2001 edita, quae vitam iuvenis  cuiusdam Danielis Sempere, librarii filii, Barcinone ab anno  1945, quum mysteriosum librum incognitis scriptoris invenit, usque ad annum 1966 narrat.
Lacus servorum maior (Anglice Great Slave Lake, Francice Grand lac des Esclaves), est lacus secundus a maximo in Territoriis Septentrio-Occidentalibus Canadae, sub Lacú Ursino magno, maxime profundus corpus aquae dulcis in America Septentrionali, 614 metra altus, et decimus lacus a maximo in mundo.
Salsissimus extra Antarcticam lacus est Lacus Assal, in Dzibuto situs, cui est gradus salinitatis 34.8 centesimarum, sed fortasse notissima lacuum supersalsorum exempla sunt Mare Mortuum (33.7% salinitate), Magnus Lacus Salsus (variabili salinitate 5%–27%) et lacus Elton (18%–52%).
Lamiaceae vel Labiatae sunt familia plantarum florentium diu habita ad Verbenaceas arte conexa, sed nonnulla  phylogenesis studia monstraverunt multa genera inter Verbenaceas olim posita recte esse inter Lamiaceas ducta, quoniam nuclearia Verbenacearum genera ad Lamiaceas non arte conectuntur, et ad alia genera Lamialium artius conectuntur.
Vide:

Lamia, urbs Graeciae
Lamia, persona mythologica Graeca
Lamia, meretrix Atheniensis
Lamia, fabula Euripidea deperdita
Malefica
Horti Lamiani
Lamia aut lamna, piscis cuius nomen zoologicum est Carcharodon carcharias
Lamia est etiam cognomen Romanum in gente Aelia usitatum (e.g.
La pleinte par entre mis sire Henry de Lacy et sire Wauter de Bybelesworthe pur la croiserie en la terre seinte ("Actio inter Henricum de Lacy et Gualterum de Bibbesworth de expeditione in Terra Sancta") est carmen in forma "tensionis" in versibus Anglonormannicis anno fere 1270 compositum, fortasse a Gualtero de Bibbesworth solo, fortasse cum Henrico de Lacy.
Cum Gualterio Langton anno 1211 a Raimundo Rogerio comite Fuxii captus est:

Comes autem ille maximis catenis ligatos in teterrimo et tam angusto posuit carcere, quod nec stare nec extenti iacere valebant; lumen etiam non habebant nisi candelam, et hoc solummodo dum comedebant; unum brevissimum foramen in illo erat ergastulo, per quod cibaria eis porrigebantur.
Nam circa 10 centesimas partes aquae defluentis per flumen Fundi Lacustrini(en) in boreoccidentem in lacum Athabascam et per systema fluminis Mackenzie in mare Beaufortii abit, ceterae aquae ex angulo lacus boreorientali per flumen Cochrane in lacum Tarandorum et inde per systema Churchilli fluvii in sinum Hudsonium fluit.
Lambertus Spoletensis (natus circiter anno 875; obiit in Marengo die 15 Decembris 898) fuit filius Guidonis Spoletensis et a die 30 Aprilis 892 usque ad annum 894 cum patre et postea usque ad mortem solus imperator Sacri Romani Imperii et dux ducatus Langobardi Spoletii.
Ladislaus Krasznahorkai, vulgo László Krasznahorkai (natus 5 Ianuarii 1954), est scriptor mythistoriarum et ludorum scaenicorum Hungaricus qui anno 2015, Praemium Man Booker Internationale et anno 2025, Praemium Nobelianum litterarum accepit, ratione "operae compellandae et visionalis, in summo timoris apocalypsis, quae potentiam artis confirmat".
Titulus potest adhiberi honorificus monacho vel monachae vel in scholis Nyingma, Kagyu, et Sakya erudito tantrismi doctori conlatus ut gradum doctrinae spiritualis et auctoritatem docendi designet, atque potest pars esse tituli sicut Dalai Lamae et Panchen Lamae, ad stirpem lamarum reincarnatarum (tulkuum) concessi.
Lambertus de Tureio (natus anno circiter 1155; mortuus 1215 sive ante annum 1224) fuit particeps expeditionis sacrae in Albigenses iuxta Simonem de Monteforti, a quo mox factus est dominus Limosi et (ante annum 1213) Podii Viridis necnon Saxiaci, ubi castellum ruinosum restituit.
Melorus, lacus humilis et plerumque non profundus, cum mari Baltico variis viis coniungitur: per flumina naturalia Septentrionale (Norrström) et Meridionale (Söderström), quae insulam Stadsholmen cingunt, atque per Canalem Telgae (Södertälje kanal) et viam aquariam Hammarbyleden artificialem.
Qui est maximus mundi lacus continuus in desertis situs, maximus mundi lacus alkalinus, et quartus a maximo mundi lacu salso per volumen aestimatus, post Mare Caspianum, Issyk Kul, Lacumque Arsissam (nuper post Mare Aralense meridianum contrahens), atque inter omnes telluris lacus gradum vicensimum quartum habet.
Chad Fraser, scriptor Canadiensis, in libro Lake Erie Stories, regionem verbis exsequitur "refugium apricissimum, paene tropicum." Margarita Atwood, scriptor mythistoriarum et poeta, lacum sic describit: "Magnus, planus, pulcher, rabiebus inexspectatis obnoxius, locis languidis praeditus—sicut oculi Roberti Mitchum."
Ladio (-is, f.) (Francogallice Layon) est fluvius Franciae qui in Saint-Maurice-la-Fougereuse pago Medalgico (vulgo pays des Mauges) oritur, regiones Pictaviensem et Carantonos et Pagos Ligeris adluit et post praefecturas Separas Ambas et Cenomannicam et Ligerim praeterlapsus esse ostium in Chalonnes-sur-Loire invenit quo fluvium Ligerim incidens eum auget eoque confluit usque ad Oceanum Atlanticum.
Labro (-onis, m.) seu Liburnum (-i, n.) (alia nomina: Liburni, Liburna, Liburnus, Ligurnus, Livorna; in antiquo: Ad Herculem, Triturita, Portus Herculis Liburni vel Herculis Labronis Portus) (Italiane: Livorno) est Urbs Italiae et municipium, circiter 161 100 incolarum, in Regione Tuscia et in Italia media situm, atque caput provinciae Labronicae (Provincia Liburnensis).
In hac pellicula, quae enarrat de praeclaro  artis perito iuvenis mulieris amore capto, agunt:

Geoffrey Rush: Virgil Oldman
Jim Sturgess: Robert
Silvia Hoeks: Claire Ibetson
Donaldus Sutherland: Billy Whistler
Philippus Jackson: Fred
Dermot Crowley: Lambert
Liya Kebede : Sarah
Kiruna Stamell: Nana nel bar
Maximilianus Dirr: assistente di Virgil
Lacinius, natione Belga, cuius nomen mundanum est Iulius Rossignol, natus die 31 maii 1915 et vita functus in vico Hyon prope Montes Hannoniae die 3 mensis décembris 2011, 96 annos natus, erat philologus graeco-latinus atque magister linguarum antiquarum in urbe Montis Hannoniae in Belgica.
Lalaye (Theodisce Laach) est commune 471 incolarum (anno 2016) praefecturae Rheni Inferioris et ab anno 2021 Communitatis Europaeae Alsatiae in regione orientali olim Alsatia, post autem diem 1 Ianuarii 2016 Alsatia Campania Arduenna et Lotharingia et nunc ex plebiscito Grand Est appellata.
Recensio critica
Louise Rodrigue, "La définition du courage dans le Lachès et son illustration dans l’Apologie", Kentron, 2008: 127-144
Iacoba de Romilly, "Réflexions sur le courage chez Thucydide et chez Platon", Revue des Études Grecques,  1980: 307-323"
Walter T.
Plures lacunae varia nomina habent: Fretum Albemarle in Carolina Septentrionali; Magnus Sinus Meridianus, inter Insulam Longam et obices litoreos Insulae Ignis in Novo Eboraco; Sinus Vectae, qui Urbem Oceani  a reliquo Vigorniensi comitatu in Terra Mariae separat; Flumen Banana in Florida; et Lacus Illawarra in Nova Cambria Australi.
Lacuna (-ae) varia signifcare potest:

in sermone cottidiano: quodvis cavum, locum depressiorem, paludem, lacum
in biologia et in medicina cavernam, cavum, fissuram, sinum organorum, telarum, ossum aut cartilaginum
Lacuna musculorum et vasorum (medicina)
Lacuna pallidula (species, biologia)
Lacuna vincta (species, biologia)
Lacuna (mare), humile aquae salsae corpus, quod vadosus vel expositus pulvinus sabulosus, curalii scopulus vel proprietas similis a mari altiore separat.
Laccadiva, vulgo Lakṣadvīpa ( lingua Malabarica ലക്ഷദ്വീപ്, scriptura Devanagari लक्षद्वीप) est Indica Unionis territorium, anno 1956 constituta, quae e duobus archipelagis (scilicet Laccadivis et Amindivis) cum insula Minicoy constat.
Lagoon (Iaponice: ラグーン, Ragūn; Latine appellatur "Lacuna") est ludus televisificus generis role-play, action, et adventura consolis lusoriis Sharp X68000 et SNES, ubi Nasir (Nassel in versione Iaponica ludorum televisificorum), Magister Lucis (Anglice: Champion of Light), investigare necesse est fontem a mundi corrupta aqua et pacem reddere ad Terram Lacum (Anglice: Lakeland).
Untersuchungen zur elenktisch-aporetischen Struktur der platonischen Frühdialoge, Freiburg, 1966 Recensio critica
Darrell Dobbs, "For Lack of Wisdom: Courage and Inquiry in Plato's "Laches"", The Journal of Politics, 1986: 825-849
Louis-André Dorion, "Le Lachès et l’analogie de la ligne", Laval théologique et philosophique, 1994: 207-222
Bettina Fröhlich: Die sokratische Frage.
Lampertheim  est commune 3058 incolarum (anno 2006) praefecturae Rheni Inferioris et ab anno 2021 Communitatis Europaeae Alsatiae in regione orientali olim Alsatia, post autem diem 1 Ianuarii 2016 Alsatia Campania Arduenna et Lotharingia et nunc ex plebiscito Grand Est appellata.
[1]
Delcourt Maria, 'Laevinus Torrentius et le tyrannicide', Revue belge de philologie et d'histoire, 1952 (30) : 169-174 Hic legere potes
Dupont Leopoldus, 'Humanisme et Croisade : Torrentius et les Turcs', Revue belge de philologie et d'histoire, 1972 (50) : 447-458 Hic legere potes
“La plainte de l'Europe persécutée : les débuts littéraires de Torrentius (1542-1544)”.
Labaroche (Germanice Zell) est commune Francicum 2'116 incolarum (anno 2021) praefecturae Rheni Superioris  et ab anno 2021 Communitatis Europaeae Alsatiae in regione orientali olim Alsatia et a die 1 Ianuarii 2016 Alsatia Campania Arduenna et Lotharingia et nunc ex plebiscito Grand Est vocata.
== Pactio Magnorum Lacuum ==
Anno 2005, civitates Magnorum Lacuum Ohium, Michigania, Novum Eboracum, Pennsilvania, Illinoesia, Indiana, Visconsinia, et Minnesota, et  Ontario provincia Canadiensis Pactionem Sustinendarum Opum Aquariarum Magnorum Lacuum et Pelvis Fluminis Sancti Laurentii (Great Lakes–St.
Lakṣmībāī, regina Jhansiensis (Marathi झाशीची राणी लक्ष्मीबाई Jhāśīcī Rāṇī Lakṣmībāī) nata in Varanasi anno fere 1827/1828; proelio interfecta 17/18 Iunii 1858 ad Gwalior) fuit rebellionis Indicae anno 1857 ductrix.
│     │ └── Podarcis
     │     └─┬─┬── Timon
     │       │ └── Lacerta
     │       └─┬── Lacerta (Archaeolacerta) bedriagae
     │         └─┬── Zootoca vivipara
     │           └── Takydromus
     └─o Eremiadini
       ├─┬── Acanthodactylus
       │ └── Mesalina
       └─┬─┬─┬── Heliobolus
         │ │ └── Latastia
         │ └── Nucras
         └─┬─┬─┬── Teira v.
Recensio critica Alia recensio primae partis Recensio secundae et tertiae partis Nonnullae paginae
Jeanine de Landtsheer en Marcus de Schepper, 'De bibliotheek van Laevinus Torrentius, tweede bisschop van Antwerpen, 1525-1595', in De gulden passer, 2004 (82) : 7-87.
Alumnus est scholae medicae Universitatis Iagellonicae ubi gradum doctoris anno 2010 ascendit: ibi in collegio medico laborare coepit, sed, iam sodalis factionis populi Polonici, die 18 Augusti 2011 minister laboris rerumque socialium factus est, primo ministro Donaldi Tusk; quo officio usque in 16 Novembris 2015 functus est.
Schmid,	On manly courage : a study of Plato's Laches,  Southern Illinois University press, 1992 Nonnullae paginae apud Guglum librorum
Konstantinos Stefou,	Socrates on the life of philosophical inquiry : a companion to Plato's Laches, Spinger, 2018 Nonnullae paginae apud Guglum librorum
Aristide Tessitore, "Courage and Comedy in Plato's Laches", The Journal of Politics, 1994: 115-133
Curtolo Maria Vittoria, "La tradizione testuale del Lachete di Platone.
Department of Commerce: NOAA)
"Great Lakes Information Network," great-lakes.net
"Internation Joint Commission – Canada and United States," ijc.org
"International Association for Great Lakes Research," iaglr.org
Lacus Magni, epa.gov (United States Environmental Protection Agency, situs publicus)
"Maritime History of the Great Lakes," maritimehistoryofthegreatlakes.ca
De vita fera, on.ec.gc.ca
== Cladogramma secundum Fu (2000) ==
─o Lacertibaenia Vidal & Hedges, 2005
 ├── Amphisbaenia Gray, 1844
 └─o Lacertidae Gray, 1825
   ├─o Gallotiinae
   │ ├── Gallotia
   │ └── Psammodromus
   └─o Lacertinae
     ├─o Lacertini
     │ ├── Lacerta (Archaeolacerta) v.
== Historia naturalis ==
Lacuna Fluminis Indorum est diversissimum Americae Septentrionalis aestuarium, 4300 speciebus plantarum (2100) et animalium (2200) praeditum, inter quas sunt triginta quinque quae in minationem vel periculum vocatae perscribuntur, 
plus quam ullum aestuarium in America Septentrionali situm.
Balchasch (Kazachice Балқаш, Balqaş; Russice Балхаш, Balchaš) est lacus endorrheicus in depressione Balchaschensi-Alacolensi in parte meridiana orientalique Kazachstaniae situs, secundus a maximo lacus salsus perennis (post mare Caspium) et tertius decimus a maximo lacus mundi (vide indicem lacuum maximorum).
== Pactio Magnorum Lacuum ==
Anno 2005, civitates Magnorum Lacuum Ohium, Michigania, Novum Eboracum, Pennsilvania, Illinoesia, Indiana, Visconsinia, et Minnesota, et Ontario provincia Canadiensis Pactionem Sustinendarum Opum Aquariarum Magnorum Lacuum et Pelvis Fluminis Sancti Laurentii (Great Lakes–St.
Lacuna (manuscripta), pars scripti deficiens
Lacuna (musica), silentium in musica prolixius
Lacuna Coil, grex musicus Italicus
The Lacuna, fabula anno 2009 a Barbara Kingsolver scripta
Lacuna (film), pellicula anni 2012
La Lacune, fabula scaenica ab Eugenio Ionesco scripta
Communie (1911)
Maatschappelijke Lessen (1914)
Katholieke Sociale Beginselen (1920)
De Oblectamentis Mundi; Preeken, onderrichtingen (1915)
De Puerorum Institutione; Over het Onderwijs der Jeugd (1915)
Poell's Liturgische Platen (1915)
Kleine Liturgische Kathechismus in 700 vragen en antwoorden met daarbij eenige vragen en antwoorden over den zang (1915)
De Duitsche Ridders te Gemert (1923)
Gemert in den Franschen Tijd (1925)
Lacertus, sive lacerta, potest esse:

Lacertus, pars corporis a scapula ad cubitum, bracchium superius
Bracchium totum
Vis musculorum
Lacertilia, sive Sauria, subordo reptilium, quae vulgo omnia lacertae (rarius lacerti) appellari possunt
Lacerta (genus), genus Lacertilium familiae Lacertidarum
Lacertus (genus), genus Lacertilium familiae Scincidarum
Lacertus (piscis), piscis marinus ab antiquis scriptoribus nominatus
"Alliance For The Great Lakes," greatlakes.org
Environment Canada, apud ec.gc.ca (situs publicus)
"Great Lakes Coast Watch," apud coastwatch.msu.edu
"Great Lakes Commission," glv.org
"Great Lakes Dive Sites," conspectus in Magnos Lacus, divinglore.com
"Great Lakes Echo," greatlakesecho.org
"Great Lakes Environmental Research Laboratory," gleerl.noaa.gov (U.S.
Anno 2005 civitates Magnorum Lacuum Ohium, Michigania, Novum Eboracum, Pennsilvania, Illinoesia, Indiana, Visconsinia, et Minnesota, et  Ontario provincia Canadiensis Pactionem Sustinendarum Opum Aquariarum Magnorum Lacuum et Pelvis Fluminis Sancti Laurentii (Great Lakes–St.
Lampertsloch est commune 708 incolarum (anno 1999) praefecturae Rheni Inferioris et ab anno 2021 Communitatis Europaeae Alsatiae in regione orientali olim Alsatia, post autem diem 1 Ianuarii 2016 Alsatia Campania Arduenna et Lotharingia et nunc ex plebiscito Grand Est appellata.
Lacus Okeechobee (IPA [ˌoʊkɨˈtʃoʊbiː]) ab incolis Anglice saepe tantum Lacus et per ludibrium The Big O (Magnum O) appellatus, est maxima lacus aquae dulcis in civitate  Florida, septimus lacus aquae dulcis in Civitatibus Foederatis, et secundus lacus aquae dulcis omnino in quadraginta octo civitatibus confinientibus contentus.
Herrenwörth ('Insula dominorum') sive Herrenchiemsee: maxima, 11 chiliometrorum patens, ubi usque ad annum 1803 ordo Sancti Benedicti abbatiam saeculo VIII conditam habuit; annis inter 1215 et 1805 sedes Dioecesis Chiemensis erat; ad instar Castelli Versaliensis rex Ludovicus II annis inter 1878 et 1885 burgum magnum ibi creari iussit.
Comes autem ille maximis catenis ligatos in teterrimo et tam angusto posuit carcere, quod nec stare nec extenti iacere valebant; lumen etiam non habebant nisi candelam, et hoc solummodo dum comedebant; unum brevissimum foramen in illo erat ergastulo, per quod cibaria eis porrigebantur.
Voltolinus Fontani, pictor (1920-1976)
Carolus Ginori, magister officinarum (1702-1757)
Amadeus Modigliani, pictor (1884 - 1920),
Carolus Azelius Ciampi, praesidens Italiae (1922),
Galeatius Ciano, negotiorum externorum minister (1903–1944),
Ioannes Fattori, pictor (1825 - 1908),
Petrus Mascagni, compositor (1863 - 1945).
== Carmina ==
"Summer on a solitary beach"
"Bandiera bianca"
"Gli uccelli"
"Cuccurucu"
"Segnali di vita"
"Centro di gravità permanente"
"Il sentimiento nuevo"
Hae cantiones inter Siculi cantoris clarissimas sunt; in exemplum, cantio "Centro di gravità permanente" valde nota est in Hispania ob lingua Hispanica opus conversum.
Lamia, urbs Graeciae
Lamia, persona mythologica Graeca
Lamia, meretrix Atheniensis
Lamia, fabula Euripidea deperdita
Malefica
Horti Lamiani
Lamia aut lamna, piscis cuius nomen zoologicum est Carcharodon carcharias
Lamia est etiam cognomen Romanum in gente Aelia usitatum (e.g.
Ecclesia Sanctae Catharinae Senensis
Ecclesia Sancti Ferdinandi
Ecclesia Unitorum Graecorum (Sanctissimae Annuntiatae)
Arx Nova
Arx Senex
Cisterno (italiane: Cisternone, "Magna Cisterna"), pars Acqueducti Leopoldini, effectum a Pasquali Poccianti atque praecipua Labronis ratio commeatus idrici.
Praeterea procreatrix exsecutoria fuit serierum televisificarum, sicut Birds of Prey (2002) et Bionic Woman (2007), Una cum Patrick Lussier scaenarium cinematigraphicum conscripsit pelliculae Terminator: Genisys (2015), quae est quinta pellicula seriei Terminator a The Terminator anno 1984 inceptae.