พระราชบัญญัติ ควบคุมการฆ่าสัตว์และจำหน่ายเนื้อสัตว์ พ.ศ. ๒๕๐๒ (ยกเลิก)
มาตรา ๑ พระราชบัญญัตินี้เรียกว่า " พระราชบัญญัติควบคุมการฆ่าสัตว์เเละจำหน่ายเนื้อสัตว์ พ.ศ. ๒๕๐๒"
มาตรา ๒ พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป พระราชบัญญัตินี้จะให้ใช้บังคับในท้องที่ใดเกี่ยวกับสัตว์ตามที่กำหนดในกฎกระทรวง ให้ตราเป็นพระราชกฤษฎีกา
มาตรา ๓ ให้ยกเลิก (๑) พระราชบัญญัติอากรการฆ่าสัตว์ พุทธศักราช ๒๔๘๘ (๒) พระราชบัญญัติอากรการฆ่าสัตว์ (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๔๙๐ (๓) พระราชบัญญัติอากรการฆ่าสัตว์ (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๔๙๐ และ (๔) พระราชบัญญัติอากรการฆ่าสัตว์ (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๔๙๖
มาตรา ๔ ในพระราชบัญญัตินี้ "สัตว์" หมายความว่า สัตว์ที่มิใช่สัตว์ป่า และหมายความเฉพาะ โค กระบือ แพะ แกะ สุกร และสัตว์อื่นตามที่กำหนดในกฎกระทรวง "เนื้อสัตว์" หมายความว่า เนื้อหรือส่วนอื่นของสัตว์ที่ตายแล้ว ซึ่งมิได้ปรุงแต่งให้เป็นอาหารหรือมิได้ปรุงแต่งเพื่อให้คงอยู่ไม่เปื่อยเน่า ทั้งนี้
ไม่ว่าจะอยู่ในร่างแห่งสัตว์นั้นหรือชำแหละแล้ว "โรงพักสัตว์" หมายความว่า สถานที่พักสัตว์หรือกักสัตว์ก่อนทำการฆ่า "โรงฆ่าสัตว์" หมายความว่า สถานที่ที่กำหนดให้ทำการฆ่าสัตว์ตามพระราชบัญญัตินี้ "เขตจำหน่ายเนื้อสัตว์" หมายความว่า
เขตท้องที่ที่อนุญาตให้ทำการจำหน่ายเนื้อสัตว์ของสัตว์ที่ได้ฆ่าในโรงฆ่าสัตว์เเห่งหนึ่ง ๆ ตามที่กำหนดในกฎกระทรวง "พนักงานตรวจโรคสัตว์" หมายความว่า สัตวแพทย์หรือบุคคลอื่น ผู้ซึ่งอธิบดีหรือราชการส่วนท้องถิ่นแต่งตั้งให้มีอำนาจหน้าที่ตรวจโรคซึ่งมีในสัตว์หรือเนื้อสัตว์ "พนักงานเจ้าหน้าที่" หมายความว่า
ผู้ซึ่งรัฐมนตรี อธิบดี หรือราชการส่วนท้องถิ่นแต่งตั้งให้ปฏิบัติการตามพระราชบัญญัตินี้ "อธิบดี " หมายความว่า อธิบดีกรมมหาดไทย "รัฐมนตรี" หมายความว่า รัฐมนตรีผู้รักษาการตามพระราชบัญญัตินี้
มาตรา ๕ การตั้งโรงฆ่าสัตว์และโรงพักสัตว์ และดำเนินการฆ่าสัตว์ตามพระราชบัญญัตินี้ จะกระทำได้ก็แต่โดยราชการส่วนท้องถิ่นหรือ หน่วยราชการอื่นใดที่ได้รับอนุญาตจากรัฐมนตรี หรือโดยบุคคลอื่นใดซึ่งราชการส่วนท้องถิ่นหรือหน่วยราชการอื่นที่ได้รับอนุญาตจากรัฐมนตรีมอบหมายให้ทำได้เท่านั้น
ราชการส่วนท้องถิ่นหรือหน่วยราชการอื่นจะมอบหมายให้บุคคลอื่นตั้งโรงฆ่าสัตว์และโรงพักสัตว์ เเละดำเนินการฆ่าสัตว์ตามความในวรรคก่อนได้ ก็แต่โดยได้รับอนุมัติจากรัฐมนตรี ในกรณีที่ราชการส่วนท้องถิ่นหรือหน่วยราชการอื่นมอบหมายให้บุคคลใดจัดตั้งโรงฆ่าสัตว์เเละโรงพักสัตว์ และดำเนินการฆ่าสัตว์
ราชการส่วนท้องถิ่นหรือหน่วยราชการอื่น ผู้มอบหมายจะถอนการมอบหมายนั้นเสียเมื่อปรากฎว่าผู้ได้รับมอบหมายไม่ปฏิบัติการฆ่าสัตว์ให้ถูกต้องตามสุขลักษณะ หรือกระทำผิดข้อตกลงหรือเงื่อนไขใด ๆ ที่กำหนดในการมอบหมายนั้นเสียก็ได้่ปฏิบัติการฆ่าสัตว์ให้ถูกต้องตามสุขลักษณะ หรือกระทำผิดข้อตกลงหรือเงื่อนไขใดๆ
ที่กำหนดในการมอบหมายนั้นเสียก็ได้
มาตรา ๖ ห้ามมิให้ผู้ใดฆ่าสัตว์ เว้นแต่จะได้รับใบอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่ และเสียอากรฆ่าสัตว์ ค่าธรรมเนียมสำหรับโรงฆ่าสัตว์ และค่าธรรมเนียมสำหรับโรงพักสัตว์ ตามอัตราที่กำหนดในกฎกระทรวง รัฐมนตรีจะกำหนดในกฎกระทรวงให้ลดหรือยกเว้นอากรและหรือค่าธรรมเนียมตามหลักเกณฑ์และเงื่อนไขใด ๆ ก็ได้
มาตรา ๗ ในกรณีที่บุคคลใดได้รับมอบหมายให้ตั้งโรงฆ่าสัตว์และโรงพักสัตว์ตามมาตรา ๕ เงินค่าธรรมเนียมที่ผู้รับใบอนุญาตให้ทำการฆ่าสัตว์ต้องเสียตามมาตรา ๖ ให้ตกเป็นของบุคคลที่ได้รับมอบหมายให้ตั้งโรงฆ่าสัตว์และโรงพักสัตว์นั้น
มาตรา ๘ ภายใต้บังคับมาตรา ๑๐ ให้ผู้ที่ได้รับใบอนุญาตให้ฆ่าสัตว์นำสัตว์ไปยังโรงพักสัตว์ และจะต้องฆ่าสัตว์นั้นในโรงฆ่าสัตว์ตามวันเเละระหว่างระยะเวลาที่ระบุไว้ในใบอนุญาต
มาตรา ๙ ห้ามมิให้ผู้ใดนำสัตว์ออกจากโรงพักสัตว์หรือโรงฆ่าสัตว์ เว้นเเต่จะได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่
มาตรา ๑๐ การฆ่าสัตว์ในกรณ์ต่อไปนี้จะฆ่านอกโรงฆ่าสัตว์ก็ได้ แต่ต้องปฏิบัติตามข้อกำหนดในกฎกระทรวง (๑) การฆ่าสัตว์ซึ่งต้องฆ่า ณ ที่ใดที่หนึ่งโดยเฉพาะตามพิธีการในศาสนา (๒) การฆ่าสัตว์ในท้องที่ซึ่งผู้ว่าราชการจังหวัดแห่งท้องที่นั้นประกาศเป็นครั้งคราวว่าเป็นท้องที่กันดาร (๓)
การฆ่าสัตว์ในกรณีที่มีเหตุสมควรเป็นพิเศษตามที่ระบุไว้ในกฎกระทรวง
มาตรา ๑๑ ในกรณีที่พนักงานตรวจโรคสัตว์มีเหตุควรสงสัยว่าสัตว์ที่ได้รับอนุญาตให้ฆ่าได้นั้นเป็นโรคระบาด หรือเป็นโรคและหรือมีลักษณะตามที่กำหนดในกฎกระทรวงว่าไม่เหมาะสมที่จะใช้เนื้อสัตว์เช่นนั้นเป็นอาหาร ให้พนักงานเจ้าหน้าที่มีอำนาจสั่งให้งดใช้ใบอนุญาตให้ฆ่าสัตว์ และแยกสัตว์นั้นไว้เพื่อตรวจพิสูจน์ได้
ภายหลังที่ได้ทำการตรวจพิสูจน์เเล้ว พนักงานเจ้าหน้าที่อาจมีคำสั่งให้กลับใช้ใบอนุญาตที่ได้งดใช้ หรือเพิกถอนใบอนุญาตนั้นเสียได้ตามควรแก่กรณี ถ้าสั่งให้เพิกถอนใบอนุญาตให้คืนเงินอากรและค่าธรรมเนียมสำหรับโรงฆ่าสัตว์ให้แก่ผู้ที่ได้รับใบอนุญาต
มาตรา ๑๒ เมื่อได้ฆ่าสัตว์แล้ว ห้ามมิให้ผู้ใดนำเนื้อสัตว์ออกจากโรงฆ่าสัตว์ก่อนที่พนักงานเจ้าหน้าที่ประทับตราอนุญาตที่เนื้อสัตว์นั้นแล้ว ในกรณีที่ปรากฎแก่พนักงานตรวจโรคสัตว์ว่า เนื้อสัตว์ของสัตว์ที่ได้ฆ่าเป็นโรคเเละหรือมีลักษณะตามที่กำหนดในกฎกระทรวงว่าไม่เหมาะสมที่จะใช้เนื้อสัตว์เช่นนั้นเป็นอาหาร
ให้พนักงานเจ้าหน้าที่มีอำนาจทำลายเนื้อสัตว์นั้นเสียทั้งตัวหรือบางส่วน หรือจัดทำให้เป็นเนื้อสัตว์ที่ควรใช้เป็นอาหารเสียก่อนก็ได้
มาตรา ๑๓ ผู้ใดประสงค์จะจำหน่ายเนื้อสัตว์ของสัตว์ที่ตายเองหรือที่มิได้ถูกฆ่า โดยได้รับใบอนุญาตให้ฆ่าตามพระราชบัญญัตินี้ ให้นำเนื้อสัตว์ของสัตว์นั้นซึ่งอยู่ในสภาพที่ยังมิได้ชำแหละไปให้พนักงานตรวจโรคสัตว์ตรวจ หรือในกรณีมีเหตุสมควรจะขอให้พนักงานตรวจโรคสัตว์ไปตรวจเนื้อสัตว์นั้นก็ได้ ทั้งนี้
โดยเสียค่าธรรมเนียมตามอัตราที่กำหนดในกฎกระทรวง เมื่อพนักงานตรวจโรคสัตว์ได้ตรวจแล้วเห็นว่าเป็นเนื้อสัตว์ที่ควรใช้เป็นอาหารได้ และเป็นเนื้อสัตว์ของสัตว์ที่ตายโดยมิใช่เนื่องจากการหลีกเลี่ยงไม่ปฏิบัติการขอรับอนุญาตฆ่าตามพระราชบัญญัตินี้
เเละพนักงานเจ้าหน้าที่ได้ออกใบอนุญาตให้จำหน่ายเเละประทับตราอนุญาตที่เนื้อสัตว์เเล้ว จึงให้จำหน่ายได้
มาตรา ๑๔ การจำหน่ายเนื้อสัตว์ จะจำหน่ายได้เฉพาะภายในเขตจำหน่ายเนื้อสัตว์ ซึ่งการอนุญาตให้จำหน่ายได้กระทำในเขตนั้น เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากอธิบดีหรือพนักงานเจ้าหน้าที่ให้จำหน่ายนอกเขตนั้นได้ตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดในกฎกระทรวง
มาตรา ๑๕ ห้ามมิให้ผู้ใดจำหน่ายเนื้อสัตว์ของสัตว์ที่ไม่ได้รับใบอนุญาตให้ฆ่าหรือให้จำหน่ายตามพระราชบัญญัตินี้
มาตรา ๑๖ ห้ามมิให้ผู้ใดมีไว้เพื่อจำหน่ายซึ่งเนื้อสัตว์ ดังต่อไปนี้ (๑) เนื้อสัตว์ของสัตว์ที่ไม่ได้รับใบอนุญาตให้ฆ่าหรือให้จำหน่ายตามพระราชบัญญัตินี้ (๒) เนื้อสัตว์ทั้งตัว ครึ่งตัว หรือทั้งขา ของสัตว์ที่ไม่มีใบอนุญาตให้ฆ่าตามมาตรา ๖ กำกับ (๓) เนื้อสัตว์ทั้งตัว ครึ่งตัว หรือทั้งขา
ของเนื้อสัตว์ที่ไม่มีใบอนุญาตให้จำหน่ายตามมาตรา ๑๓ กำกับ
มาตรา ๑๖ ทวิ การอนุญาตการฆ่าสัตว์ตามที่กำหนดในกฎกระทรวงและการจำหน่ายเนื้อสัตว์ของสัตว์ตามที่กำหนดในกฎกระทรวง รัฐมนตรีมีอำนาจกำหนดวิธีการ เงื่อนไข และข้อยกเว้นใด ๆ เป็นพิเศษได้ วิธีการ เงื่อนไข และข้อยกเว้นตามวรรคก่อน ให้กำหนดในกฎกระทรวง
มาตรา ๑๗ ให้โรงฆ่าสัตว์เเละโรงพักสัตว์ที่ได้ตั้งดำเนินการอยู่แล้วในวันที่พระราชบัญญัตินี้ใช้บังคับ เป็นโรงฆ่าสัตว์และโรงพักสัตว์ตามพระราชบัญญัตินี้ ความในวรรคก่อนไม่กระทบกระทั่งสัญญาที่กรมในราชการได้ทำไว้กับบุคคลใด ๆ เกี่ยวแก่โรงฆ่าสัตว์และโรงพักสัตว์นั้น ๆ
และให้ราชการส่วนท้องถิ่นที่เป็นนิติบุคคลซึ่งโรงฆ่าสัตว์และโรงพักสัตว์ตามสัญญาได้ตั้งอยู่ในเขตเป็นคู่สัญญาตามสัญญานั้นเเทนกรมในราชการซึ่งเป็นคู่สัญญา
มาตรา ๑๘ ผู้ใดฝ่าฝืนมาตรา ๖ มาตรา ๘ มาตรา ๑๐ มาตรา ๑๓ หรือ มาตรา ๑๔ ต้องระวางโทษดังนี้ (๑) ถ้าเป็นโคหรือกระบือ จำคุกไม่เกินหนึ่งปี หรือปรับตัวละไม่เกินหนึ่งพันบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ (๒) ถ้าเป็นสัตว์นอกจากโคหรือกระบือ จำคุกไม่เกินสามเดือน หรือปรับตัวละไม่เกินห้าร้อยบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ
มาตรา ๑๙ ผู้ใดฝ่าฝืนมาตรา ๙ มาตรา ๑๒ มาตรา ๑๕ หรือมาตรา ๑๖ ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินสามเดือน หรือปรับไม่เกินห้าร้อยบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ
มาตรา ๑๙ ทวิ ผู้ใดฝ่าฝืนวิธีการ หรือเงื่อนไขที่กำหนดในกฎกระทรวงออกตามความในมาตรา ๑๖ ทวิ ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินหนึ่งเดือน หรือปรับไม่เกินสองร้อยบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ
มาตรา ๒๐ ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยรักษาการตามพระราชบัญญัตินี้ เเละให้มีอำนาจออกกฎกระทรวงกำหนดอัตราอากรเเละค่าธรรมเนียมไม่เกินอัตราในบัญชีท้ายพระราชบัญญัตินี้ และกิจการอื่นๆ เพื่อปฏิบัติตามพระราชบัญญัตินี้ กฎกระทรวงนั้น เมื่อได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษาแล้วให้ใช้บังคับได้