ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟାଳୟ
“ପରୀକ୍ଷା ପେ ଚର୍ଚ୍ଚା ୨ଠ୨୩”ରେ ଛାତ୍ର, ଶିକ୍ଷକ ଏବଂ ଅଭିଭାବକମାନଙ୍କ ସହିତ କଥାବାର୍ତ୍ତା ଅବସରରେ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଅଭିଭାଷଣର ମୂଳପାଠ
ନମସ୍କାର!
ବୋଧହୁଏ ଏହି ଥଣ୍ଡାରେ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ‘ପରୀକ୍ଷା ପେ ଚର୍ଚ୍ଚା’ ହେଉଛି । ସାଧାରଣତଃ ଏହା ଫେବ୍ରୁଆରୀରେ କରାଯାଇଥାଏ; କିନ୍ତୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ଚିନ୍ତା ଆସିଛି ଯେ ଆପଣ ସମସ୍ତେ ୨୬ ଜାନୁଆରୀର ଲାଭ ମଧ୍ୟ ପାଇବା ଉଚିତ, ବାହାର ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଏହାର ଫାଇଦା ଉଠାଇଲେ, ନୁହେଁ କି? କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପଥରେ ଗଲେ । ଏହା କେମିତି ଥିଲା? ବହୁତ ଭଲ ଲାଗିଲା । ଘରକୁ ଯିବା ପରେ ତୁମେ କ’ଣ କହିବ? କିଛି କହିବ ନାହିଁ । ଭଲ ସାଥୀମାନେ, ମୁଁ ଅଧିକ ସମୟ ନେବି ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ କହିବି ଯେ ପରୀକ୍ଷା ଉପରେ ଆଲୋଚନା କରିବା ମଧ୍ୟ ମୋର ଗୋଟିଏ ପରୀକ୍ଷା । ଏବଂ ଦେଶର କୋଟି କୋଟି ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀ ମୋ ପରୀକ୍ଷା ନେଉଛନ୍ତି । ବର୍ତ୍ତମାନ ମୁଁ ଏହି ପରୀକ୍ଷା ଦେଇ ଖୁସି, ମୁଁ ଏହାକୁ ଉପଭୋଗ କରୁଛି । କାରଣ ମୁଁ ପାଇଥିବା ପ୍ରଶ୍ନଗୁଡ଼ିକ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ସଂଖ୍ୟାରେ ଅଛି । ବହୁତ ସକି୍ରୟ ଭାବରେ ପିଲାମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ୟା କୁହନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଯନ୍ତ୍ରଣା ମଧ୍ୟ କହିଥାନ୍ତି । ମୋ ଦେଶର ଯୁବକମାନେ ମନରେ କ’ଣ ଭାବୁଛନ୍ତି? କେଉଁ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଦେଇ ଗତି କରୁଛନ୍ତି । ଦେଶ ଏମାନଙ୍କ ଠାରୁ କ’ଣ ଆଶା କରୁଛି, ସରକାରଙ୍କ ଠାରୁ କ’ଣ ଆଶା କରୁଛି, ତାଙ୍କର ସ୍ୱପ୍ନ ଏବଂ ସଂକଳ୍ପ କ’ଣ ଜାଣିବା? ଏହା ସମୁଦାୟ ଭାବରେ ମୋ ପାଇଁ ଏକ ବଡ଼ କାମ । ଏହାର ଅର୍ଥ ଏହା ପ୍ରକୃତରେ ମୋ ପାଇଁ ଏକ ବଡ଼ ସମ୍ପତ୍ତି ଅଟେ । ଏବଂ ମୋର ସିଷ୍ଟମକୁ କହିଛି ସମସ୍ତ ପ୍ରଶ୍ନକୁ ଏକାଠି ରଖିବା ପାଇଁ । ଦଶ ପନ୍ଦର ବର୍ଷ ପରେ ଯଦି ଆମେ ସୁଯୋଗ ପାଇବୁ, ତେବେ ଆମେ ଏହାକୁ ସାମାଜିକ, ବୈଜ୍ଞାନିକମାନଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ବିଶ୍ଳେଷଣ କରିବୁ । ଏବଂ ପିଢ଼ି କିପରି ବଦଳିବାରେ ଲାଗିବ, ପରିସ୍ଥିତି ବଦଳିବାରେ ଲାଗିବ, ସେମାନଙ୍କର ସ୍ୱପ୍ନ, ସଂକଳ୍ପ, ସେମାନଙ୍କର ଚିନ୍ତାଧାରା ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଭାବରେ ବଦଳିଯାଉଛି । କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତି ଏହାର ଏକ ବିରାଟ ଥେସିସ୍ ପାଇବେ । ଯେପରି ତୁମେ ମତେ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିବା ପାଇଁ ପଛାଉଛ । ଚାଲ ଅଧିକ ସମୟ କଥାହେବା ନାହିଁ । ମୁଁ କୌଣସି ସ୍ଥାନରୁ ଆରମ୍ଭ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ଯାହାକି ପ୍ରତ୍ୟେକ ଥର ଯେତେବେଳେ ମୋ ପାଖକୁ ଅଭିଯୋଗ ଆସିଥାଏ, ସାର୍, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ବହୁତ ଲମ୍ବା ଚାଲିଥାଏ । ଆପଣଙ୍କର ମତ କ’ଣ? ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଚାଲିବା ଆବଶ୍ୟକ । ଲମ୍ବା ଚାଲିବା ଜରୁରୀ। ଠିକ୍ ମୋର ଆଉ କିଛି କରିବାର ନାହିଁ । ଠିକ୍ ଅଛି, କେବଳ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ । ମୋତେ କୁହ କ’ଣ କରିବି, କିଏ ପ୍ରଥମେ ପଚାରିବେ?
ଉପସ୍ଥାପିକା- ଯଦି ତୁମେ ଦୁନିଆକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ଯଦି ତୁମେ ଦୁନିଆକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ। ଦୁନିଆକୁ ନୁହେଁ ନିଜକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିବା ଶିଖ । ମାନ୍ୟବର ପ୍ରଧାମନ୍ତ୍ରୀ ଜୀ, ଆପଣଙ୍କର ପ୍ରେରଣାଦାୟକ ଏବଂ ସୂଚନା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାଷଣ ଆମକୁ ସର୍ବଦା ସକାରାତ୍ମକ ଶକ୍ତି ଏବଂ ଆତ୍ମ ବିଶ୍ୱାସରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ଦେଇଥାଏ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଉତ୍ସାହର ସହିତ ଆପଣଙ୍କର ଅପାର ଅଭିଜ୍ଞତା ଏବଂ ଜ୍ଞାନପୂର୍ଣ୍ଣ ମାର୍ଗଦର୍ଶନକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଥାଉ । ମାନ୍ୟବର, ଆପଣଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦ ଏବଂ ଅନୁମତି ସହିତ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ଆରମ୍ଭ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ । ଧନ୍ୟବାଦ ମହାଶୟ ।
ମାନ୍ୟବର ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଜୀ, ଆମର ସମୃଦ୍ଧ ସାଂସ୍କୃତିକ ଐତିହ୍ୟ ଏବଂ ସ୍ଥାପତ୍ୟର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ମଦୁରାଇରୁ ଅଶ୍ୱିନୀ ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି । ଅଶ୍ୱିନୀ ଦୟାକରି ଆପଣଙ୍କର ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରନ୍ତୁ ।
ଅଶ୍ୱିନୀ- ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ମହୋଦୟ, ନମସ୍କାର । ମୋର ନାମ ଅଶ୍ୱିନୀ । ମୁଁ କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ବିଦ୍ୟାଳୟ ନଂ-୨ ମଦୁରାଇ, ତାମିଲନାଡୁର ଛାତ୍ର ଅଟେ । ସାର୍ ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି- ଯଦି ମୋର ଫଳାଫଳ ଭଲ ନ ହୁଏ ତେବେ ମୁଁ ମୋର ପରିବାରର ନିରାଶକୁ କିପରି ମୁକାବିଲା କରିବି । ଯଦି ମୁଁ ମାର୍କ ପାଇବି ନାହିଁ, ତେବେ କ’ଣ ହେବ? ମୁଁ ଆଶା କରୁଛି । ଜଣେ ଭଲ ଛାତ୍ର ହେବା ସହଜ କାର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ, ବଡ଼ମାନଙ୍କର ଅପେକ୍ଷା ଏତେ ଅଧିକ ହୋଇଥାଏ ଯେ ପରୀକ୍ଷା ଦେଉଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଏତେ ଚାପରେ ଆସିଯାଇଥାନ୍ତି ଏବଂ ସେମାନେ ଉଦାସୀନତା ଭିତରକୁ ଚାଲିଯାଆନ୍ତି । ଆଜିକାଲି ଛାତ୍ରମାନଙ୍କ ପାଇଁ ହାତ କାଟିବା ଏବଂ ବିରକ୍ତ ହେବା ସାଧାରଣ କଥା । ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଭାବନା ସହିତ କେହି ବିଶ୍ୱାସ କରିପାରିବେ ନାହିଁ । ଦୟାକରି ମୋତେ ଏହି ବିଷୟରେ ମାର୍ଗଦର୍ଶନ କରାନ୍ତୁ । ଧନବାଦ ମହୋଦୟ ।
ଉପସ୍ଥାପିକା- ଧନ୍ୟବାଦ ଅଶ୍ୱିନୀ । ମାନ୍ୟବର ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ସାର ନବଦେଶ ଜାଗୁର, ସେ ଭାରତର ରାଜଧାନୀ ଦିଲ୍ଲୀରୁ ଆସିଛନ୍ତି । ସୁନ୍ଦର ମଧ୍ୟଯୁଗୀୟ ଇତିହାସ ଏବଂ ଚମକ୍ରାର ସ୍ଥାପତ୍ୟ ଶୈଳୀ ସହିତ ନିଜର ଆକର୍ଷଣୀୟ ଦୈର୍ଘ୍ୟର ସହିତ ପ୍ରକୃତ ପୃଷ୍ଠଭୂମି ଅନେକ ସାମ୍ରାଜ୍ୟର ସାମ୍ରାଜ୍ୟ । ନବଦେଶ ହଲରେ ବସିଛନ୍ତି ଏବଂ ତାଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନ ମାଧ୍ୟମରେ ଏକ ସମାନ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଉପରେ ଆଲୋଚନା କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି । ନବଦେଶ, ଦୟାକରି ଆପଣଙ୍କର ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରନ୍ତୁ ।
ନବଦେଶ- ଶୁଭ ସକାଳ, ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଜୀ । ମୁଁ କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ବିଦ୍ୟାଳୟ, ପିତମ ପୁରା, ଦିଲ୍ଲୀ ଅଞ୍ଚଳର ନବଦେଶ ଜାଗୁର । ସାର, ମୋର ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି- ଯେତେବେଳେ ମୋର ଫଳାଫଳ ଭଲ ହୋଇ ନ ଥାଏ ସେତେବେଳେ ମୋର ପାରିବାରିକ ପରିସ୍ଥିତିକୁ କିପରି ମୁକାବିଲା କରିବି? ଦୟାକରି ସାର୍ ମୋତେ ଗାଇଡ୍ କରନ୍ତୁ, ବହୁତ ବହୁତ ଧନ୍ୟବାଦ ।
ଉପସ୍ଥାପିକା- ଧନ୍ୟବାଦ ନବଦେଶ, ମାନ୍ୟବର ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଜୀ ସଂସାରକୁ ଶାନ୍ତି ଏବଂ କରୁଣାର ସଂଦେଶ ଦେଉଥିବା ଭଗବାନ ବୁଦ୍ଧ ତଥା ବର୍ଦ୍ଧମାନ ମହାବୀରଙ୍କ ଜନ୍ମଭୂମି ପ୍ରାଚୀନ ନଗର ପାଟନାରୁ ପ୍ରିୟଙ୍କା କୁମାରୀ କିଛି ଏପରି ସମସ୍ୟାର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଉଛନ୍ତି ଏବଂ ଆପଣଙ୍କର ମାର୍ଗଦର୍ଶନ ଚାହୁଁଛନ୍ତି । ପ୍ରିୟଙ୍କା ଦୟାକରି ଆପଣଙ୍କର ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରନ୍ତୁ ।
ପ୍ରିୟଙ୍କା- ନମସ୍କାର । ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଜୀ, ମୋର ନାମ ପ୍ରିୟଙ୍କା କୁମାରୀ ଅଟେ । ମୁଁ ରବିନ ବାଳିକା +୨ ବିଦ୍ୟାଳୟ, ରାଜେନ୍ଦ୍ର ନଗର ପାଟଣାର ଦ୍ୱାଦଶ ଶ୍ରେଣୀର ଛାତ୍ରୀ । ମୋର ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି ମୋ ପରିବାର ସମସ୍ତେ ଭଲ ମାର୍କ ଦେଇ ପାସ କରିଛନ୍ତି । ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଭଲ ମାର୍ଗ ପାଇବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ଏଥିପାଇଁ ମୁଁ ଚାପରେ ପଡ଼ିଯାଇଛି । ଏଥିପାଇଁ ଆପଣ ମୋର ମାର୍ଗଦର୍ଶନ କରନ୍ତୁ । ଧନ୍ୟବାଦ ।
ଉପସ୍ଥାପିକା- ଧନ୍ୟବାଦ ପ୍ରିୟଙ୍କା । ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଜୀ, ଅଶ୍ୱିନୀ, ନବଦେଶ ଏବଂ ପ୍ରିୟଙ୍କା ଅନୁଭବ କରୁଛନ୍ତି ଯେ ଏହି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଅନେକ ଛାତ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଭାବିତ କରିଥାଏ । ଏବଂ ଏହାର ସମାଧାନ ପାଇଁ ଆପଣଙ୍କର ମାର୍ଗଦର୍ଶନ ଚାହୁଁଛନ୍ତି ।
ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ- ଅଶ୍ୱିନୀ, ଆପଣ କ୍ରିକେଟ ଖେଳନ୍ତି କି? କ୍ରିକେଟରେ ଗୋଟିଏ ଗୁଗଲି ବଲ ଅଛି । ଲକ୍ଷ୍ୟ ଗୋଟିଏ ହୋଇଥାଏ, ଦିଗ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଗୋଟିଏ ହୋଇଥାଏ । ମୁଁ ଭାବୁଛି ତୁମେ ବୋଧେ ପ୍ରଥମ ବଲରେ ଆଉଟ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ । ପରିବାର ସଦସ୍ୟମାନଙ୍କର ଆପଣଙ୍କ ଠାରୁ ବହୁତ ଆଶା ରହିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱାଭାବିକ । ଏବଂ ସେଥିରେ କିଛି ଭୁଲ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ । କିନ୍ତୁ ଯଦି ପରିବାରର ସଦସ୍ୟମାନେ ସେମାନଙ୍କର ସାମାଜିକ ସ୍ଥିତି ହେତୁ ସେମାନେ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି, ତେବେ ଏହା ଚିନ୍ତାର ବିଷୟ । ସେମାନଙ୍କର ସାମାଜିକ ସ୍ଥିତି ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଚାପ ପକାଇଥାଏ, ଏହା ସେମାନଙ୍କ ମନରେ ମଧ୍ୟ ଏତେ ପ୍ରଭାବ ପକାଇଥାଏ ଯେ ସେମାନେ ସମାଜକୁ ଯିବାବେଳେ ପିଲାମାନଙ୍କୁ କ’ଣ କହିବେ ସେମାନେ ତାହା ଚିନ୍ତା କରିଥାନ୍ତି । ଯଦି ପିଲାମାନେ ଦୁର୍ବଳ, ତେବେ ସେମାନେ କିପରି ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆଲୋଚନା କରିବେ ତାକୁ ନେଇ ମଧ୍ୟ ଚିନ୍ତିତ । ଏବଂ ବେଳେବେଳେ ପିତାମାତା ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କର ସାମର୍ଥ୍ୟ ଜାଣିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କର ସାମାଜିକ ସ୍ଥିତି ହେତୁ ସେମାନେ ନିଜ ସାଥୀ, ବନ୍ଧୁ, କ୍ଲବକୁ ଯାଇଥାନ୍ତି, ସମାଜକୁ ଯାଆନ୍ତି । କେତେବେଳେ ପୋଖରୀରେ ତାଙ୍କ ପୋଷାକ ଧୋଇବାକୁ ପଡ଼ିଥାଏ, ସେମାନେ ବସନ୍ତି, କଥାବାର୍ତ୍ତା କରନ୍ତି, ତା’ପରେ ପିଲାମାନଙ୍କର କଥା ବାହାରିଥାଏ । ତା’ପରେ ପୁଣି ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଭିନ୍ନ ଭାବନା ଆସିଥାଏ । ଏବଂ ସେଥିପାଇଁ ସେମାନେ ନିଜ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ବାହାର ବିଷୟରେ ଅନେକ ବଡ଼ ବଡ଼ କଥା କହିଥାନ୍ତି । ଏବଂ ତା’ପରେ ଧୀରେ ଧୀରେ ସେମାନେ ଏହାକୁ ମନ ଭିତରକୁ ନେଇଯାଇଥାନ୍ତି । ତା’ପରେ ଘରକୁ ଆସିବା ପରେ ସେମାନେ ସମାନ ଆଶା କରିଥାନ୍ତି । ଏବଂ ଏହା ସାମାଜିକ ଜୀବନରେ ସହଜ ପ୍ରବୃତ୍ତି ହୋଇଯାଇଛି। ଦ୍ୱିତୀୟତଃ, ଆପଣ ଇଚ୍ଛା କରିବେ ତେବେ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତେ ତୁମ ଠାରୁ ନୂତନ ଆଶା ପାଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା ରଖିବେ । ଆମେ ରାଜନୀତିରେ ଅଛୁ । ଆମେ ଯେତେ ନିର୍ବାଚନରେ ଜିତୁ ନା କାହିଁକି? କିନ୍ତୁ ଏପରି ଚାପ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥାଏ ଯେ ଆମକୁ ହାରିବାକୁ ହେବ ନାହିଁ । ଯଦି ତୁମେ ଦୁଇଶହ ଆଣିଛ ତେବେ ତୁମେ କହିବ ନାହିଁ ଯେ କାହିଁକି ଦୁଇଶହ ପଚାଶ ଆଣିବ ନାହିଁ, ଯଦି ତୁମେ ଦୁଇଶ ପଚାଶ ଆଣିଛ ତେବେ କାହିଁକି ତିନିଶହ ଆଣିବ ନାହିଁ, ଯଦି ତୁମେ ତିନିଶହ ଆଣିଛ ତେବେ କାହିଁକି ତିନିଶହ ପଚାଶ ଆଣିବ ନାହିଁ । ସବୁ ଦିଗରୁ ଚାପ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥାଏ । କିନ୍ତୁ ଆମେ ଏହି ଚାପର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବା ଉଚିତ କି? ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କର ଯେ ଦିନ ସାରା ତୁମକୁ ଯାହା କୁହାଯାଏ, ଚାରିଆଡ଼େ ତାହା ଶୁଣାଯାଏ । ଯେଉଁଠି ତୁମେ ତୁମର ସମୟ ନଷ୍ଟ କରିବ ତାହାକୁ ତୁମେ ତୁମ ନିଜ ଭିତରେ ଦେଖିବ। ତୁମର ଦକ୍ଷତା, ତୁମର ପ୍ରାଥମିକତା, ତୁମର ଆବଶ୍ୟକତା, ତୁମର ଉଦେଶ୍ୟ ଏବଂ ଏହା ସହିତ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଆଶାକୁ ସଂଯୋଗ କର । ଯଦି ଆପଣ କେବେ କ୍ରିକେଟ ମ୍ୟାଚ ଦେଖିବାକୁ ଯାଇଥିବେ, ତେବେ ଆପଣ ନିଜେ ଦେଖିବେ ଯେ କିଛି ବ୍ୟାଟ୍ସମ୍ୟାନ ଖେଳିବାକୁ ଆସନ୍ତି, ପୂରା ଷ୍ଟାଡିୟମରେ ହଜାର ହଜାର ଲୋକ ଥାନ୍ତି । ସେମାନେ ପାଟି କରିବା ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତି ୪,୪,୪,୬,୬,୬ ସିକ୍ସର । ଦର୍ଶକଙ୍କ ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ଚୌକା ଓ ଛକା ମାରିଛନ୍ତି କି? କୌଣସି ଖେଳାଳି ଏହା କରନ୍ତି କି? ଯେତେ ଯାହା ହେଉ ନା କାହିଁକି ପାଟିକଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଧ୍ୟାନ କେବଳ ସେହି ବଲ ଉପରେ ଅଛି । କିଏ ଆସୁଛି । ସେହି ବୋଲରଙ୍କ ମନ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି ଏବଂ ବଲକୁ ସେହିପରି ଖେଳନ୍ତି ନା । ଦର୍ଶକ ଚିକ୍ରାର କରିଥାନ୍ତି, ଧ୍ୟାନ ରହିଥାଏ । ଯଦି ତୁମେ ମଧ୍ୟ ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟକଳାପରେ ଧ୍ୟାନ ରଖିବ ସେ କୌଣସି ପ୍ରକାରର ଚାପ ହେଉ, ଆଶା ହେଉ, କେବେ ନା କେବେ ଆପଣ ଏହାକୁ ଦୂର କରିବାକୁ ସମର୍ଥ ହେବ । ତୁମେ ସେହି ସେହି ଅସୁବିଧାରୁ ବାହାରି ଆସିବ । ତେଣୁ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରିବି ଯେ ଚାପରେ ପଡ଼ ନାହିଁ । ହଁ, ବେଳେବେଳେ ଚାପକୁ ବିଶ୍ଳେଷଣ କରନ୍ତୁ । ଏହା ନୁହେଁ କି, ଆପଣ ନିଜ ବିଷୟରେ କମ ବୁଝୁଛନ୍ତି । ତୁମର ବହୁତ କ୍ଷମତା ଅଛି, କିନ୍ତୁ ତୁମର ନିଜର ଏପରି ଏକ ଉଦାସୀନ ମାନସିକତା ଅଛି ଯାହାକୁ ତୁମେ ନୂଆ କରି କିଛି କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କରୁନାହଁ । ତେଣୁ ବେଳେବେଳେ ସେହି ଆଶା ଏକ ବହୁତ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ହୋଇ ଯାଇଥାଏ । ବହୁତ ଶକ୍ତି ସୃଷ୍ଟିହୁଏ । ଏବଂ ସେଥିପାଇଁ ପିତାମାତାମାନେ କ’ଣ କରିବା ଉଚିତ ତାହା ମୁଁ କହିସାରିଛି । ସାମାଜିକ ଚାପରେ ପିତାମାତା ସେମାନଙ୍କ ପିଲାମାନଙ୍କ ଉପରେ ଚାପ ସ୍ଥାନାନ୍ତର କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ । କିନ୍ତୁ ପିଲାମାନେ ନିଜ ସାମର୍ଥ୍ୟ ଠାରୁ ମଧ୍ୟ କମ ବୋଲି ନିଜକୁ ଭାବିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ । ଏବଂ ଯଦି ଆପଣ ଉଭୟ ଜିନିଷ ଉପରେ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦିଅନ୍ତି, ତେବେ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଯେ ଆପଣ ଏହି ସମସ୍ୟାର ସମାଧାନ ଅତି ସହଜରେ କରିବାକୁ ସମର୍ଥ ହେବେ । ଉପସ୍ଥାପିକା କୁଆଡ଼େ ଗଲେ?
ଉପସ୍ଥାପିକା- ମାନ୍ୟବର ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଜୀ! ଆପଣଙ୍କୁ କୋଟି କୋଟି ଧନ୍ୟବାଦ । ଆପଣଙ୍କର ପ୍ରେରଣାଦାୟକ ଶବ୍ଦ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କର ପିଲାମାନଙ୍କୁ ବୁଝାଇବାକୁ ଏକ ପ୍ରେରଣା ଦେଇଛି । ସାର, ଆମେ ଚାପରେ ରହିବୁ ନାହିଁ ଏବଂ ଆମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ପରୀକ୍ଷା ସହିତ ବାନ୍ଧି ହୋଇ ଉତ୍ସାହ ରଖିବୁ । ଆପଣଙ୍କୁ ଧନ୍ୟବାଦ ।
ଉପସ୍ଥାପିକା- ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଜୀ । ଚମ୍ବା ହେଉଛି ପ୍ରକୃତିର ଅସରନ୍ତି ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟକୁ ଜାବୁଡ଼ି ଧରିଥିବା ନଗର, ଯାହାକି ପ୍ୟାରିସ ଅଫ୍ ଇଣ୍ଡିଆ ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ । ଏହା ପାର୍ବତ୍ୟ ନଗର ଅଟେ । ଚମ୍ବା ହିମାଚଳ ପ୍ରଦେଶରୁ ଆରୁଷୀ ଠାକୁର ଆଭାସୀ ମାଧ୍ୟମରେ ଆମ ସହିତ ଯୋଗ ଦେଉଛନ୍ତି । ଆରୁଷୀ, ଦୟାକରି ତୁମର ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାର ।
ଆରୁଷୀ- ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଜୀ, ନମସ୍କାର । ମୋର ନାମ ଆରୁଷୀ ଠାକୁର ଏବଂ ମୁଁ କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ବିଦ୍ୟାଳୟ ବନିଖେତ ଡଲହୋଜୀ ଜିଲ୍ଲା ଚମ୍ବାର ଏକାଦଶ ଶ୍ରେଣୀର ଛାତ୍ର । ମାନନୀୟ, ମୋର ଆପଣଙ୍କୁ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଅଛି ଯେ ପରୀକ୍ଷା ସମୟରେ ମୋତେ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ କଷ୍ଟ ଆଉ ସମସ୍ୟାର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବାକୁ ପଡ଼ିଥାଏ, ତାହା ହେଉଛି ମୁଁ କେଉଁଠାରୁ ପାଠ ପଢ଼ିବା ଆରମ୍ଭ କରିବି? ମୋତେ ସବୁବେଳେ ଲାଗିଥାଏ ଯେ ମୁଁ ସବୁକିଛି ଭୁଲିଯାଇଛି ଏବଂ ମୁଁ ଏହା ବିଷୟରେ ବାରମ୍ବାର ଚିନ୍ତା କରୁଛି । ଯାହାଫଳରେ ମୋତେ ବହୁତ ଚାପ ହେଉଛି । ଦୟାକରି ମାର୍ଗଦର୍ଶନ କରାନ୍ତୁ । ଧନ୍ୟବାଦ ମହାଶୟ ।
ଉପସ୍ଥାପିକା- ଧନ୍ୟବାଦ ଆରୁଷୀ । ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଜୀ, ରାୟପୁର ହେଉଛି ଛତିଶଗଡ଼ର ରାଜଧାନୀ, ଯାହା ଭାରତର ଚାଉଳ ପାତ୍ର ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଜ୍ୟ । ରାୟପୁରର ଅଦୀତି ଦିୱାନ ଏହି ସମସ୍ୟା ଉପରେ ତାଙ୍କ ମନରେ ଥିବା କୌତୂହଳର ସମାଧାନ ଚାହୁଁଛନ୍ତି । ଅଦୀତି ତୁମର ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାର ।
ଅଦୀତି ଦିୱାନ- ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଜୀ, ନମସ୍କାର । ମୋର ନାମ ଅଦୀତି ଦିୱାନ ଏବଂ ମୁଁ କୃଷ୍ଣ ପବ୍ଲିକ ସ୍କୁଲ, ରାୟପୁର, ଛତିଶଗଡ଼ର ଦ୍ୱାଦଶ ଶ୍ରେଣୀର ଛାତ୍ର ଅଟେ । ମୋର ଆପଣଙ୍କୁ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି ଯେ ମୋର ବହୁତ କିଛି କରିବାର ଅଛି ବୋଲି ମୁଁ ଚିନ୍ତିତ ରହୁଛି; କିନ୍ତୁ ଶେଷ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ କିଛି କରିପାରୁ ନାହିଁ । କାରଣ ମୋ ପାଖରେ ବହୁତ କାମ ଅଛି । ଯଦିଓ ମୁଁ ମୋର କାର୍ଯ୍ୟ ଠିକ ସମୟରେ ସମାପ୍ତ କରିଥାଏ, ତଥାପି ମୁଁ ଅଧିକ ଚିନ୍ତିତ ହୋଇଯାଇଥାଏ । କାରଣ ତା’ପରେ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ମୁଁ ବହୁତ ସମୟ ନେଇଥାଏ । କିମ୍ବା ମୁଁ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ଥଗିତ କରି ଦେଇଥାଏ । ମୁଁ ଜାଣିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ ଯେ ମୁଁ କିପରି ମୋର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଠିକ ସମୟରେ ସମାପ୍ତ କରିବି । ଧନ୍ୟବାଦ ।
ଉପସ୍ଥାପିକା- ଧନ୍ୟବାଦ ଅଦୀତି, ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଜୀ, ଆରୁଷୀ ଏବଂ ଅଦୀତି ସେମାନଙ୍କ ପରୀକ୍ଷା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ସମୟର ସଦୁପଯୋଗ ପାଇଁ ଆପଣ ସେମାନଙ୍କର ମାର୍ଗଦର୍ଶନ କରନ୍ତୁ । ଦୟାକରି ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ୟାର ସମାଧାନ କରନ୍ତୁ, ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଜୀ ।
ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ- ଦେଖ, ଏହା କେବଳ ପରୀକ୍ଷା ପାଇଁ ନୁହେଁ । ଯାହା ହେଉ, ଜୀବନରେ ସମୟ ପରିଚାଳନା ବିଷୟରେ ଆମେ ସଚେତନ ହେବା ଉଚିତ । ପରୀକ୍ଷା ଥାଉ କିମ୍ବା କୌଣସି ପରୀକ୍ଷା ନ ଥାଉ । ଆପଣ ଦେଖିଥିବେ କାହିଁକି କାମ ଗଦା ହୋଇଯାଇଥାଏ । କାମର ଗଦା ଅଧିକ କାହିଁକି ହୋଇଥାଏ’ନା ଠିକ ସମୟରେ ଯେହେତୁ କାର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ନଥାଏ ସେଥିପାଇଁ । ଏବଂ କାମ କରିବାରେ କଦାପି କ୍ଳାନ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ । କାମ କରିବାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ମିଳିଥାଏ । କାମ ନ କରିବା ଦ୍ୱାରା କ୍ଳାନ୍ତ ଲାଗିଥାଏ । ସାମ୍ନାରେ ଦେଖାଯାଇଥାଏ ଯେ ଆରେ ଏତେ ଗୁଡ଼ିଏ କାମ, ଏତେ ଗୁଡ଼ିଏ କାମ ଏବଂ ଏହା କ୍ଲାନ୍ତ ଲାଗିଥାଏ । କରିବା ଆରମ୍ଭ କର । ଦ୍ୱିତୀୟତଃ, ବେଳେବେଳେ ତୁମେ ତୁମର କଲମ ପେନସିଲକୁ କାଗଜରେ ନେଇ ଡାଏରୀରେ ଲେଖ । ଏକ ସପ୍ତାହ ପାଇଁ ଧ୍ୟାନ ଦିଅନ୍ତୁ, ଯେଉଁଠାରେ ଆପଣ ଆପଣଙ୍କର ସମୟ ବିତାଉଛନ୍ତି । ଯଦିଓ ତୁମେ ଅଧ୍ୟୟନ କର, ତୁମେ କେଉଁ ବିଷୟକୁ କେତେ ସମୟ ଦେଉଛ ଏବଂ ସେଥିରେ ସର୍ଟକଟ ଖୋଜି ତୁମେ ମୌଳିକକୁ ଯାଅ । ଚାଲ ସବିଶେଷ ତଥ୍ୟକୁ ଯିବା, ନିଜ ବିଷୟରେ ଟିକେ ବିଶ୍ଳେଷଣ କର । ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଯେ ଆପଣ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରିବେ ଆପଣ ଆପଣଙ୍କର ଅଧିକାଂଶ ସମୟ କେଉଁଠି ଅତିବାହିତ କରୁଛନ୍ତି ଏବଂ ଆପଣ ପସନ୍ଦ କରୁଥିବା ଜିନିଷଗୁଡ଼ିକରେ ବ୍ୟସ୍ତ ରହୁଛନ୍ତି, ସେଥିରେ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ସମୟ ଲଗାଉଛନ୍ତି ଏବଂ ସେଥିରେ ହଜି ଯାଉଛନ୍ତି । ତା’ପରେ ତିନୋଟି ବିଷୟ ଅଛି, ଯାହା କମ ପସନ୍ଦ କିନ୍ତୁ ଜରୁରୀ । ତାହା ପୁଣି ତୁମ ପାଇଁ ଏକ ବୋଝ ପରି ଅନୁଭବ କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିବ । ମୁଁ ଦୁଇଘଣ୍ଟା ପାଇଁ କଠିନ ପରିଶ୍ରମ କଲି, କିନ୍ତୁ ଏହା ଘଟିଲା ନାହିଁ । ଏବଂ ସେଥିପାଇଁ ତୁମେ କେବଳ ଦୁଇଘଣ୍ଟା ଅଧ୍ୟୟନ କରୁନାହଁ, କିନ୍ତୁ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ଯେତେବେଳେ ତୁମର ସତେଜ ମନ ଥାଏ ସେତେବେଳେ ତୁମେ ସର୍ବନିମ୍ନ ପ୍ରିୟ ବିଷୟକୁ ସବୁଠାରୁ କଷ୍ଟକର ମନେକର । ଏହା ଉପରେ ପ୍ରଥମେ ୩ଠ ମିନିଟ ସ୍ଥିର କର, ତା’ପରେ ଏକ ପ୍ରିୟ ବିଷୟ, ତା’ ଉପରେ ୨ଠ ମିନିଟ, ତା’ପରେ ଟିକିଏ କମ ପ୍ରିୟ ବିଷୟ ଉପରେ ୩ଠ ମିନିଟ । ତୁମେ ଏପରି ସ୍ଲିପ ତିଆରି କର । ଦେଖିବ ତୁମେ ଆରାମ ପାଇବ ଏବଂ ତୁମେ ଧୀରେ ଧୀରେ ସେହି ବିଷୟଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରତି ଆଗ୍ରହ ସୃଷ୍ଟି କରିବ । ଯାହାକୁ ଆପଣ ସାଧାରଣତଃ ଅଣଦେଖା କରନ୍ତି । ଏବଂ ଧୀରେ ଧୀରେ ସେହି ବିଷୟଗୁଡ଼ିକ ଉପରେ ରୁଚି ବଢ଼ିବ । ଯାହା ତୁମକୁ ଭଲ ଲାଗିବ ଏବଂ ଭଲ ବିଷୟ ଉପରେ ବ୍ୟସ୍ତ ରହିବ । ଏବଂ ସମୟ ମଧ୍ୟ ବହୁତ ରହିବ । ତୁମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଉଡୁଥିବା ଗୁଡ଼ିକୁ ନିଶ୍ଚୟ କିଏ ଦେଖିଥିବେ । ମୁଁ ପିଲାଦିନେ ଏହାକୁ ବହୁତ ଭଲ ପାଉଥିଲି । ଗୁଡ଼ିର ଯେଉଁ ଏକ ମାଞ୍ଜା ସୂତା ଥାଏ, ବେଳେବେଳେ ପରସ୍ପର ସହିତ ଯୋଡ଼ି ହୋଇ ଏକ ବିରାଟ ବଣ୍ଡଲ ହୋଇଥାଏ । ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ବର୍ତ୍ତମାନ କ’ଣ କରିବେ? ସେ ଏହିପରି ଟାଣିବେ, ସେ ଶକ୍ତି ପ୍ରୟୋଗ କରିବେ କି? ଏମିତି କରିବ ନାହିଁ । ସେ ଧୀରେ ଧୀରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ସୂତାକୁ ଧରି ରଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବେ ଏବଂ ଏହାକୁ ଖୋଲିବାର ଉପାୟ କେଉଁଠାରେ ଅଛି ଏବଂ ତା’ପରେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଯଦି ସେ ଏହାକୁ ଖୋଲନ୍ତି ତେବେ ଏତେ ବଡ଼ ଗୁଳା ମଧ୍ୟ ସହଜରେ ଖୋଲିବ ଏବଂ ସମସ୍ତ ମାଞ୍ଜା ତାଙ୍କ ହାତରେ ରହିଯିବ । ଆବଶ୍ୟକତା ଆମକୁ ମଧ୍ୟ ବାଧ୍ୟ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ ନାହିଁ । ଆପଣଙ୍କୁ ସହଜରେ ଏକ ସମାଧାନ ଖୋଜିବାକୁ ପଡ଼ିବ ଏବଂ ଯଦି ଆପଣ ଆରାମରେ ସମାଧାନ ଖୋଜିବେ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଯେ ଆପଣ ଏହାକୁ ଏକ ବଡ଼ ଉପାୟରେ କରିବେ । ଦ୍ୱିତୀୟରେ, ଆପଣ କେବେ ଘରର ମା’ଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖିଛନ୍ତି କି? ବାସ୍ତବରେ ତୁମେ ଏହା ପସନ୍ଦ କର, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ସ୍କୁଲରୁ ଆସୁଥିଲ, ତୁମ ମା’ ସବୁକିଛି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି ରଖିଥିଲେ । ଯେତେବେଳେ ମୋତେ ସକାଳେ ସ୍କୁଲ ଯିବାକୁ ପଡୁଥିଲା, ମୋ ମା’ ସବୁକିଛି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି ରଖି ଦେଉଥିଲେ । ଏହା ବହୁତ ଭଲ ଭଲାଗୁଥିଲା; କିନ୍ତୁ ଆପଣ କେବେ ଦେଖିଛନ୍ତି କି ମା’ର ସମୟ ପରିଚାଳନା କେତେ ଭଲ? ସେ ଜାଣନ୍ତି, ସକାଳ ହୋଇଗଲାଣି ତେଣୁ ମୋତେ ୬ଟା ସମୟରେ କରିବାକୁ ହେବ । ଏହା ୬.୩ଠରେ କରିବାକୁହେବ । ଯଦି ତାଙ୍କୁ ୯ଟାରେ ଯିବାକୁ ଥାଏ, ତେବେ ତାଙ୍କୁ ଏହା କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ । ଯଦି ସେ ରାତି ୧ଠଟାରେ ଘରକୁ ଆସିବେ ତେବେ ଏହା କରିବାକୁ ହେବ । ତାହା ହେଉଛି ଏତେ ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ସମୟର ପରିଚାଳନା ମା’ଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କରାଯାଇଥାଏ ଏବଂ ଅଧିକାଂଶ କାର୍ଯ୍ୟ ମା’ ହିଁ କରିଥାନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ସେ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟକୁ ବୋଝ ବୋଲି ଅନୁଭବ କରନ୍ତି ନାହିଁ । କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ ପଡ଼ିଲିଣି, ବହୁତ କାମ ଅଛି, ବହୁତ ଅଧିକ- ସେ ଏହା କୁହନ୍ତି ନାହିଁ । କାରଣ ସେ ଜାଣନ୍ତି ଯେ ମୋତେ ଏତିକି ସମୟ ମଧ୍ୟରେ ସବୁ କରିବାକୁ ହେବ । ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ସେ ଅତିରିକ୍ତ ସମୟ ପାଆନ୍ତି ସେତେବେଳେ ସେ ଚୁପ୍ ରୁହନ୍ତି ନାହିଁ । କିଛି ନା କିଛି ଅନ୍ୟ ସୃଜନଶୀଳ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ଜାରି ରଖିଥାନ୍ତି । ଛୁଞ୍ଚô-ସୂତା ନେଇ ବସିଯାଆନ୍ତି, କିଛି ନା କିଛି କରିଥାନ୍ତି । ସେ ଆରାମ କରିବାକୁ ମଧ୍ୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଛନ୍ତି । ଯଦିଓ ତୁମେ ତୁମର ମା’ଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟକଳାପକୁ ସଠିକ ଭାବରେ ପାଳନ କରିବ ତେବେ ଜଣେ ଛାତ୍ର ଭାବରେ ତୁମର ସମୟ ପରିଚାଳନାର ମହତ୍ତ୍ୱ କ’ଣ ଏବଂ ସମୟ ପରିଚାଳନାରେ ଏହା ଦୁଇଘଣ୍ଟା, ଚାରି ଘଣ୍ଟା, ତିନି ଘଣ୍ଟା ନୁହେଁ; କିନ୍ତୁ ଏଥିପାଇଁ ମାଇକ୍ରୋ ମ୍ୟାନେଜମେଣ୍ଟର ଆବଶ୍ୟକତା ରହିଛି । କେଉଁ ବିଷୟକୁ କେତେ ସମୟ ଦିଆଯିବ, କେଉଁ କାମକୁ କେତେ ସମୟ ଦିଆଯିବ ଏବଂ ଏତେ ପ୍ରତିବନ୍ଧକ ଲଗାନ୍ତୁ ନାହିଁ ଯେ ମୁଁ ଏହାକୁ ମାତ୍ର ୬ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କରିବି, କାରଣ ମୋତେ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ । ତେବେ ତୁମେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇଯିବ । ଏହାକୁ ସଠିକ ଭାବରେ ବଣ୍ଟନ କରନ୍ତୁ । ସମୟ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଲାଭ ଦେବ । ଧନ୍ୟବାଦ ।
ଉପସ୍ଥାପିକା- ଜଣେ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଛାତ୍ର ହେବା ପାଇଁ ଆମକୁ ପଦ୍ଧତିଗତ ଏବଂ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ହେବାକୁ ମାର୍ଗଦର୍ଶନ କରିଥିବାରୁ ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ମହୋଦୟ ଆପଣଙ୍କୁ ଧନ୍ୟବାଦ । ଛତିଶଗଡ଼ର ବସ୍ତର ଜିଲ୍ଲାର ରୂପେଶ କାଶ୍ୟପ ତାଙ୍କର ବିଶିଷ୍ଟ ଆଦିବାସୀ କଳା, ଚିତ୍ତାକର୍ଷକ ଚିତ୍ରକୋଟ୍ଟ ଜଳପ୍ରପାତ ଏବଂ ବାଉଁଶର ସର୍ବୋତ୍ତମ ଗୁଣ ପାଇଁ ଜଣାଶୁଣା । ରୂପେଶ ଏଠାରେ ଆମ ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି ଏବଂ ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଷୟ ଉପରେ ଆପଣଙ୍କର ପରାମର୍ଶ ଆବଶ୍ୟକ କରୁଛନ୍ତି । ରୂପେଶ ଦୟାକରି ଆପଣଙ୍କର ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରନ୍ତୁ ।
ରୂପେଶ- ଶୁଭ ସକାଳ । ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ସାର, ମୋର ନାମ ରୂପେଶ କାଶ୍ୟପ । ମୁଁ ସ୍ୱାମୀ ଆତ୍ମାନନ୍ଦ ସରକାରୀ ଇଂରାଜୀ ମାଧ୍ୟମ ବିଧ୍ୟାଳୟ ନବମ ଶ୍ରେଣୀର ଛାତ୍ର । ଦ୍ରଭା ଜିଲ୍ଲା ବସ୍ତର, ଛତିଶଗଡ଼ । ସାର, ମୋର ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି- ମୁଁ କିପରି ପରୀକ୍ଷାରେ ଅନ୍ୟାୟ ଅର୍ଥକୁ ଏଡ଼ାଇ ପାରିବି । ଧନ୍ୟବାଦ ମହାଶୟ ।
ଉପସ୍ଥାପିକା- ଧନ୍ୟବାଦ ରୂପେଶ । ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ମହୋଦୟ, ଜଗନ୍ନାଥ ପୁରୀର ଐତିହ୍ୟ ସହର ଓଡ଼ିଶାର ଧାମ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ରାଜଧାନୀ, ଏହାର ଚମକ୍ରାର ଅବଧାରଣା, ଲେଆଉଟ, ରଥଯାତ୍ରାର ଶାନ୍ତ ବେଳାଭୂମି ପାଇଁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଅଟେ । ତନ୍ମୟ ବିଶ୍ୱାଳ ସେହିଭଳି ସମାନ ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ଆପଣଙ୍କର ମାର୍ଗଦର୍ଶନ ଚାହୁଁଛନ୍ତି । ତନ୍ମୟ, ଦୟାକରି ଆପଣଙ୍କର ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରନ୍ତୁ ।
ତନ୍ମୟ- ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ମହୋଦୟ, ନମସ୍କାର । ମୋର ନାମ ତନ୍ମୟ ବିଶ୍ୱାଳ ଅଟେ । ମୁଁ ଓଡ଼ିଶାର କୋଣାର୍କ, ପୁରୀର ଜବାହାର ନବୋଦୟ ବିଦ୍ୟାଳୟର ଛାତ୍ର । ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଶ୍ନ ସାର୍ - ପରୀକ୍ଷା ସମୟରେ ଛାତ୍ରମାନଙ୍କର ପ୍ରତାରଣା କିମ୍ବା କପି କାର୍ଯ୍ୟକଳାପକୁ କିପରି ଦୂର କରାଯାଇ ପାରିବ । ଦୟାକରି ମୋତେ ଏହି ବିଷୟରେ ମାର୍ଗଦର୍ଶନ କରନ୍ତୁ । ଧନ୍ୟବାଦ ମହୋଦୟ ।
ଉପସ୍ଥାପିକା- ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ମହୋଦୟ । ରୂପେଶ ଏବଂ ତନ୍ମୟ ପରୀକ୍ଷାରେ କିପରି ଅନାବଶ୍ୟକ ଅନ୍ୟ ଉପାୟରୁ କିପରି ବର୍ତ୍ତିପାରିବେ ସେ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଆପଣ ସେମାନଙ୍କର ମାଗଦର୍ଶନ କରାନ୍ତୁ । ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ମହୋଦୟ ।
ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ- ମୋତେ ଖୁସି ଲାଗୁଛି ଯେ ଆମର ବିଦ୍ୟାର୍ଥୀମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଏହା ଲାଗୁଛି ପରୀକ୍ଷାରେ ଯେଉଁ କପି ହୋଇଥାଏ, ମାଲପ୍ରାକ୍ଟିସ ହୋଇଥାଏ ତାହାର କୌଣସି ରାସ୍ତା ଖୋଜିବା ଦରକାର । ବିଶେଷ ଭାବରେ ଯେଉଁ ପରିଶ୍ରମୀ ବିଦ୍ୟାର୍ଥୀ ଥାଆନ୍ତି ତାଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଏହାର ବହୁତ ଚିନ୍ତା ରହିଥାଏ ଯେ, ମୁଁ ଏତେ ପରିଶ୍ରମ କରୁଛି ଏବଂ ଏହି ଚୋରି କରି-କରି କପି କରି ନକଲ କରି ନିଜ ଗାଡ଼ି ଚଳାଇ ନେଉଛନ୍ତି । ପୂର୍ବେ ବୋଧହୁଏ ଲୋକମାନେ ଚୋରି କରୁଥିବେ, ନକଲ ମଧ୍ୟ କରୁଥିବେ; କିନ୍ତୁ ଲୁଚି ଛପି କରୁଥିବେ । ଏବେ ବଡ଼ ଗର୍ବର ସହିତ କହୁଛନ୍ତି ଯେ ସୁପରଭାଇଜରକୁ ବୁଦ୍ଦୁ କରିଦେଲୁ । ଏହା ଯେଉଁ ଭାବରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆସିଛି ତାହା ବହୁତ ଭୟାନକ ଅଟେ । ଏବଂ ସେଥିପାଇଁ ସାମାଜିକ ସତ୍ୟ ଯେ ଏ ସମ୍ପର୍କରେ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଭାବିବାକୁ ହେବ । ଅନ୍ୟ ଏକ ଅନୁଭବ ଆସିଛି ଯେ ସେହି ସ୍କୁଲ କିମ୍ବା କିଛି ଏମିତି ଶିକ୍ଷକ ଯିଏ ଟିଉସନ କ୍ଲାସ କରୁଛନ୍ତି ତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଲାଗିଥାଏ ଯେ ମୋର ଛାତ୍ରମାନେ ଭଲ ଭାବରେ ବାହାରିଯିବେ, କାରଣ ମୁଁ ତାଙ୍କା ମା-ବାପାଙ୍କୁ ଏଥିପାଇଁ, କୋଚିଂ କରୁଥିଲି । ସେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଗାଇଡ୍ କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥାନ୍ତି, ନକଲ କରିବା ପାଇଁ, କରିଥାଆନ୍ତି ନା, ଏମିତି ଶିକ୍ଷକ ହୋଇଥାନ୍ତି ନା’, ନା’ଥାଆନ୍ତି, ତେବେ କହନ୍ତି ନା, ଏବଂ ସେହି କାରଣରୁ ମଧ୍ୟ, ଦ୍ୱିତୀୟରେ ମୁଁ ଦେଖିଛି କିଛି ଛାତ୍ର ପଢ଼ିବାରେ ସମୟ ଲଗାନ୍ତି ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ନକଲ କରିବାର ମାଧ୍ୟମ ଖୋଜିବାରେ ବହୁତ ବଡ଼ କ୍ରିଏଟିଭ୍ ତାଙ୍କ ଭିତରେ ରହିଥାଏ । ସେଥିରେ ଘଣ୍ଟାଏ ଲଗାଇ ଦେବେ, ତାହା କପି କରିବେ । ତେବେ ତାହା ଏତେ ଛୋଟ ଛୋଟ ଅକ୍ଷରରେ କରିବେ । ବେଳେବେଳେ ମୋତେ ଲାଗିଥାଏ ଯେ ଏହା ଦ୍ୱାରା ନକଲର ବ୍ୟବହାର, ନକଲର ଟେକନିକ, ସେଥିରେ ଯେତିକି ମୁଣ୍ଡ ଖର୍ଚ୍ଚ କରିଥାଏ, ଏବଂ ବଡ଼ ରଚନାତ୍ମକ ଏବଂ ଅଭିନୟ ରହିଥାଏ, ଏହି ଚୋରି କରୁଥିବା ଲୋକେ । ଏହି କାରଣରୁ ଯଦି ସେତିକି ସମୟ ସେହି ନୂତନତ୍ୱ ପ୍ରତିଭାକୁ ଶିଖିବାରେ ଲଗାଇ ଦେବେ ତେବେ ବୋଧହୁଏ ତାହା ଭଲ ହୋଇଥାନ୍ତା । କାହାକୁ ଗାଇଡ କରିବାର ଥିଲା, କାହାକୁ ବୁଝାଇବାର ଥିଲା । ଦ୍ୱିତୀୟରେ ଏହି କଥା ବୁଝିକି ଚାଲିବା ଏବେ ବହୁତ ବଦଳି ଯାଇଛି, ଜଗତ ବହୁତ ବଦଳି ଯାଇଛି ଏବଂ ଏଥିପାଇଁ ଏହା ବହୁତ ଆବଶ୍ୟକ ଅଟେ ଯେ ଗୋଟିଏ ପରୀକ୍ଷାରୁ ବାହାରିବା ଅର୍ଥାତ ଜୀବନ ବାହାରିଗଲା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ ଆଜ୍ଞା । ଆଜି ଆପଣଙ୍କୁ ରାସ୍ତାର ପ୍ରତ୍ୟକ ସ୍ଥାନରେ କୌଣସି ନା କୌଣସି ପରୀକ୍ଷା ଦେବାକୁ ପଡ଼ିଥାଏ । କେତେ ସ୍ଥାନରେ ନକଲ କରିବେ ଆଜ୍ଞା । ଏବଂ ସେଥିପାଇଁ ଯିଏ ନକଲ କରିବାବାଲା ଅଛନ୍ତି, ତାହା ବୋଧହୁଏ ଗୋଟେ ଦୁଇଟା ପରୀକ୍ଷାରୁ ବାହାରିଯିବେ, କିନ୍ତୁ ଜୀବନ କେବେ ପାର କରିହେବ ନାହିଁ । ନକଲ ଦ୍ୱାରା ଜୀବନ ତିଆରି କରାଯାଇ ପାରିବ ନାହିଁ । ହୋଇପାରେ ପରୀକ୍ଷାରେ ଏପର-ସେପଟ କରି ନେଇଆସିବେ କିନ୍ତୁ କେଉଁଠି ନା କେଉଁଠି ସେ ପ୍ରଶ୍ନ ହିଁ ହେବ । ଏଥିପାଇଁ ଏହି ବାତାବରଣ ଆମକୁ ତିଆରି କରିବାକୁ ହେବ ଯେ, ଗୋଟେ ଦୁଇଟା ପରୀକ୍ଷାରେ ତୁମେ ନକଲ କଲ, ଠିକ୍ ଅଛି, ତୁମେ ବାହାରିଗଲ; କିନ୍ତୁ ଆଗକୁ ଯାଇ ଜୀବନ ଫସିକି ରହିଯିବ । ଦ୍ୱିତୀୟରେ ଯେଉଁ ବିଦ୍ୟାର୍ଥୀ କଠିନ ପରିଶ୍ରମ କରିଥାନ୍ତି ତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମୁଁ କହିବି ଯେ ଆପଣଙ୍କ ପରିଶ୍ରମ ଆପଣଙ୍କ ଜୀବନରେ ରଙ୍ଗ ଆଣିଦେବ । ହୋଇପାରେ କେହି ଏମିତି ଫାଲତୁ ୨-୪ ନମ୍ବର ଆପଣଙ୍କ ଠାରୁ ଉପରକୁ ନେଇଯିବ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ କେବେ ହେଲେ ଆପଣଙ୍କ ଜୀବନରେ ଅବରୋଧ ହୋଇପାରିବେ ନାହିଁ । ଆପଣଙ୍କ ଭିତରେ ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ଅଛି, ଆପଣଙ୍କ ଭିତରେ ଯେଉଁ ତାକତ ଅଛି, ସେହି ଶକ୍ତି ଆପଣଙ୍କୁ ଆଗକୁ ନେଇଯିବ । କୃପା କରି, ତାକୁ ଲାଭ ମଧ୍ୟ ହୋଇଗଲା, ଚାଲ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସେହି ରାସ୍ତାରେ ଚାଲି ପଡ଼ିଛି, ଏମିତି କେବେ କରିବ ନାହିଁ ସାଥୀମାନେ । ପରୀକ୍ଷା ତ ଆସିଥାଏ, ଯାଇଥାଏ, ଆମକୁ ଜୀବନ ଜିଇଁବାର ଅଛି, ମନ ଭରି ବଞ୍ଚôବାର ଅଛି, ଯେତେ ଯେତେ ଜୀବନ ବଞ୍ଚôବାର ଅଛି ଏବଂ ସେଥିପାଇଁ ଆମକୁ ସର୍ଟ-କଟ ଯିବାକୁ ହେବ ନାହିଁ,ଏବଂ ଆପଣ ତ ଜାଣିଛନ୍ତି, ରେଲୱେ ଷ୍ଟେସନରେ ଆପଣ ଦେଖିଥିବେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ରେଲୱେ ଷ୍ଟେସନ ଧାରଣା ଯେଉଁଠି ରହିଥାଏ ନା, ସେଠାରେ ବ୍ରିଜ ରହିଥାଏ, ଲୋକମାନେ ବ୍ରିଜ ଉପରେ ଯିବାକୁ ପସନ୍ଦ କରନ୍ତି ନାହିଁ । ଧାରରାକୁ ଡେଇଁକି ଯାଇଥାନ୍ତି । କୌଣସି କାରଣ ନ ଥାଏ, ବାସ୍ । ଏମିତି ହିଁ ମଜା ଆସିଥାଏ । ସେଠାରେ ଲେଖା ଯାଇଥାଏ ସର୍ଟ-କଟ ୱିଲ କଟ ୟୁ ସର୍ଟ । ଏଥିପାଇଁ କେହି ଯଦି ସର୍ଟ-କଟ ଦ୍ୱାରା କିଛି କରାଯାଇଥିବା କାମ ଆପଣ ତାଙ୍କର ଷ୍ଟେସନରେ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ । ଆପଣ ନିଜକୁ ସେଥିରୁ ମୁକ୍ତ ରଖନ୍ତୁ । ଆପଣ ନିଜ ଉପରେ ଫୋକସ କରନ୍ତୁ । ଆପଣଙ୍କୁ ଭଲ ପରିଣାମ ମିଳିବ । ଧନ୍ୟବାଦ ।
ଉପସ୍ଥାପିକା- ଧନ୍ୟବାଦ ମାନନୀୟ ପଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଜୀ । ଆପଣଙ୍କର କଥା ସିଧାସଳଖ ଆମ ହୃଦୟରେ ଅବତରଣ କରିଛି । ଆପଣଙ୍କୁ ଧନ୍ୟବାଦ ।
ପାଲକ୍କଡୁ ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ମହୋଦୟ, ଧାନ କ୍ଷେତର ଭୂମି କୋମଳ ସବୁଜିମାରେ କଟା ହୋଇଥିବା ଫସଲର ସୁଗନ୍ଧ ହେଉ ଏବଂ କେରଳର ପାରମ୍ପରିକ ସଂଗୀତର ଧ୍ୱନି ହେ, ସୁଜୟ ଆପଣଙ୍କର ମାର୍ଗଦର୍ଶନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି । ସୂଜୟ, ଦୟାକରି ଆପଣଙ୍କର ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରନ୍ତୁ ।
ସୂଜୟ- ନମସ୍କାର, ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ମହୋଦୟ । ମୋର ନାମ ତେଜସ ସୂଜୟ । ମୁଁ ନବମ ଶ୍ରେଣୀରେ କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ବିଦ୍ୟାଳୟ କାଞ୍ଜିକୋଡ଼, କର୍ଣ୍ଣାକୁଲମ ସମ୍ଭାର ଛାତ୍ର । ମୋର ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି ହାର୍ଡ ୱାର୍କ ଏବଂ ସ୍ମାର୍ଟ ୱାର୍କ ମଧ୍ୟରେ କେଉଁ କାମ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ । ଭଲ ଫଳାଫଳ ପାଇଁ ଉଭୟ ଆବଶ୍ୟକ କି? ଦୟାକରି ଆପଣ ମାର୍ଗଦର୍ଶନ ଦିଅନ୍ତୁ । ଧନ୍ୟବାଦ ମହାଶୟ ।
ଉପସ୍ଥାପିକା- ଧନ୍ୟବାଦ ସୂଜୟ, ମାନ୍ୟବର ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ମହୋଦୟ ।
ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ- ତାଙ୍କର ପ୍ରଶ୍ନ କ’ଣ ଥିଲା, ସେ କ’ଣ ପଚାରୁଥିଲେ?
ଉପସ୍ଥାପିକା- ସାର, କଠିନ ପରିଶ୍ରମ ବିଷୟରେ... କଠିନ ପରିଶ୍ରମ ଏବଂ ସ୍ମାର୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟରେ ।
ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ- କଠିନ ପରିଶ୍ରମ ଏବଂ ସ୍ମାର୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ
ଉପସ୍ଥାପିକା- ଧନ୍ୟବାଦ ସାର୍ ।
ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ- ଆଚ୍ଛା, ତୁମେ ତୁମର ପିଲାଦିନେ ଗୋଟିଏ କାହାଣୀ ପଢ଼ିଥିବ । ସମସ୍ତେ ଏହାକୁ ପଢ଼ିଥିବେ ନିଶ୍ଚୟ ଏବଂ ଏଥିରୁ ଆପଣ ଅନୁମାନ କରିପାରିବେ ସ୍ମାର୍ଟ କାମ କ’ଣ ଏବଂ କଠିନ ପରିଶ୍ରମ କ’ଣ । ଯେତେବେଳେ ଆମେ ପିଲା ଥିଲୁ, ଆମେ ଗୋଟିଏ କାହାଣୀ ଶୁଣିଥାଉ ଯେ, ଗୋଟିଏ ପାତ୍ରରେ ପାଣି ଅଛି । ପାଣି ଟିକିଏ ଗଭୀର ଥିଲା ଏବଂ ଏକ କାଉ ପାଣି ପିଇବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲା । କିନ୍ତୁ ସେ ଭିତରକୁ ଯାଇ ପାରିଲା ନାହିଁ । ତେଣୁ ସେହି କାଉଟି ଛୋଟ ଛୋଟ ପଥରଗୁଡ଼ିକୁ ଉଠାଇ ସେହି ପାତ୍ରରେ ପକାଇଲା । ଏବଂ ଧୀରେ ଧୀରେ ପାଣି ଉପରକୁ ଆସିଲା ଏବଂ ପରେ ସେ ଆରମରେ ପାଣି ପିଇଲା । ଆପଣ ଏହି କାହାଣୀ ଶୁଣିଛନ୍ତି କି? ବର୍ତ୍ତମାନ ଆପଣ ଏହାକୁ କଠିନ ପରିଶ୍ରମ କିମ୍ବା ସ୍ମାର୍ଟ କାମ ବୋଲି କ’ଣ କହିବେ? ଏବଂ ଦେଖନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ଏହି କାହାଣୀ ଲେଖାଗଲା, ସେତେବେଳେ କୌଣସି ଷ୍ଟ୍ର’ ନ ଥିଲା । ନଚେତ ଏହି ଏହି କାଉ ବଜାରକୁ ଯାଇ ଷ୍ଟ୍ର’ ଆଣିକି ଆସିଥାନ୍ତା । ଦେଖନ୍ତୁ, କିଛି ଲୋକ ଅଛନ୍ତି ଯେଉଁମାନେ କଠିନ ପରିଶ୍ରମ କରିଥାନ୍ତି । କିଛି ଲୋକ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନଙ୍କ ଜୀବନରେ କଠିନ ପରିଶ୍ରମର ଚିହ୍ନ ନାହିଁ । କିଛି ଲୋକ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ କଠିନ ପରିଶ୍ରମ କରନ୍ତି ଏବଂ କିଛି ଲୋକ ଅଛନ୍ତି ଯେଉଁମାନେ ସ୍ମାର୍ଟ ଭାବରେ କଠିନ ପରିଶ୍ରମ କରନ୍ତି । ସେଥିପାଇଁ କାଉ ମଧ୍ୟ ଆମକୁ ଚତୁରତାର ସହ କଠିନ ପରିଶ୍ରମ କରିବାକୁ ଶିଖାଉଛି । ଏବଂ ସେଥିପାଇଁ ଆମକୁ ପ୍ରତ୍ୟକ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ବୁଝିବାକୁ ପଡ଼ିବ, ପ୍ରଥମେ ଅତି ଘନିଷ୍ଠ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତୁ । କିଛି ଲୋକ ନିଶ୍ଚୟ ଥିବେ, ଆପଣ ନିଶ୍ଚୟ ଦେଖିଥିବେ ଯେ ଜିନିଷ ବୁଝିବା ପରିବର୍ତ୍ତେ ସେମାନେ ସିଧାସଳଖ ନିଜର ବୁଦ୍ଧିକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥାନ୍ତି । ବହୁତ ପରିଶ୍ରମ କରିବା ଦ୍ୱାରା କୌଣସି ଫଳାଫଳ ମିଳେନାହିଁ । ମୋର ମନେ ଅଛି, ମୁଁ ବହୁତ ପୂର୍ବରୁ ଆଦିବାସୀ ବେଲ୍ଟରେ କାମ କରୁଥିଲି, ତେଣୁ ମୋତେ ଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ ସ୍ଥାନକୁ ଯିବାକୁ ପଡୁଥିଲା । ତେଣୁ କେହି କେହି ଆମକୁ ସେହି ଦିନରେ ପୁରୁଣା ଜିପ୍ ଦେଇଥିଲେ । ସେ ଆମକୁ ସାଙ୍ଗରେ ନେବାକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଥିଲେ । ଏବେ ସକାଳେ ଆମେ ପ୍ରାୟ ୫.୩୦ରେ ଛାଡ଼ିବାକୁ ଯାଉଥିଲୁ। କିନ୍ତୁ ଆମର ଜିପ୍ ଆଦୌ ଚାଲୁ ନ ଥିଲା । ଆମେ ବହୁତ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲୁ, ଠେଲିଥିଲୁ, ଏମିତି କରିଥିଲୁ । ସମସ୍ତେ ମିଶିକରି କଠିନ ପରିଶ୍ରମ କରିଥିଲୁ; କିନ୍ତୁ ଆମର ଜିପ୍ ଚାଲିଲା ନାହିଁ । ଯେତେବେଳେ ସନ୍ଧ୍ୟା ୭.୩୦ ମିନିଟ ହେଲା, ଜଣେ ମେକାନିକ ଡକାଗଲା, ମେନାନିକ ଦୁଇ ମିନିଟ ସମୟ ନେଇଥାନ୍ତେ ଏବଂ ଦୁଇ ମିନିଟରେ ସେ ଏହାକୁ ଠିକ୍ କରିଥାନ୍ତେ, ଏବଂ ତା’ପରେ ସେ କହିଲେ ଯେ ତାଙ୍କୁ ଦୁଇ ଶହ ଟଙ୍କା ଦେବାକୁ ପଡ଼ିବ । ମୁଁ କହିଲି ବନ୍ଧୁ, ଦୁଇ ମିନିଟ ପାଇଁ ଦୁଇ ଶହ ଟଙ୍କା । ସେ କହିଲା ସାର- ଏହା ଦୁଇ ମିନିଟ ପାଇଁ ଦୁଇ ଶହ ଟଙ୍କା ନୁହେଁ, ୫୦ ବର୍ଷର ଅଭିଜ୍ଞତା ପାଇଁ ଏହା ଦୁଇ ଶହ ଟଙ୍କା । ବର୍ତ୍ତମାନ ଆମେ କଠିନ ପରିଶ୍ରମ କରୁଥିଲୁ । ଜିପ ଚାଲୁ ନ ଥିଲା । ତାଙ୍କୁ ସ୍ମାର୍ଟ ଭାବରେ କିଛି ବୋଲ୍ଟ ଟାଇଡ୍ କରିବାକୁ ପଡ଼ିଲା । କ୍ୱଚିତ ତାଙ୍କୁ ଦୁଇ ମିନିଟ ଲାଗିଥିବ ଆଜ୍ଞା, ଗାଡ଼ିଟି ଚାଲିଲା ।
କହିବାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଯଦି ସବୁକିଛି କଠିନ ପରିଶ୍ରମ ସହିତ କରାଯାଇଥାଏ ତେବେ ଏହା ଏହିପରି ଘଟିବ । କ’ଣ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ କୁସ୍ତି ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କୁ, ଅର୍ଥାତ କ୍ରୀଡ଼ା ଜଗତର ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଖିଥିବେ । ସେ କେଉଁ ଖେଳ ସହିତ ଜଡ଼ିତ? ସେ ସେହି ଖେଳରେ କେଉଁ ମସଲ୍ସ ଆବଶ୍ୟକ କରନ୍ତି । ଯିଏ ଜଣେ ପ୍ରଶିକ୍ଷକ ହୋଇଥାଏ ସେ ଜାଣିଥାନ୍ତି, ବର୍ତ୍ତମାନ ଯେପରି ଜଣେ ୱିକେଟ କିପର ହେବ, ତେବେ ୱିକେଟ କିପରଙ୍କୁ ଏହିପରି ଘଣ୍ଟା ଘଣ୍ଟା ଧରି ଠିଆ ହେବାକୁ ପଡ଼ିବ । ବର୍ତ୍ତମାନ ଆମ ଶ୍ରେଣୀରେ କିଛି ଭୁଲ କରିଛୁ ଏବଂ ଶିକ୍ଷକ ଆମକୁ କାନ ଧରି ବସାଇ ଦେଇଥାନ୍ତି । ଏମିତି ଭିତରକୁ ହାତ ଓ ପାଦ ଭିତରେ ରଖିବା ଏହା ବହୁତ କଷ୍ଟ ଦିଏ । ଏହା ହୋଇଥାଏ କି ନାହିଁ? ଏହା ମାନସିକ ହୋଇଥାଏ ଏବଂ ଶାରୀରିକ ମଧ୍ୟ କଷ୍ଟ ହୋଇଥାଏ । କାରଣ ଏହିପରି ଭାବରେ ପାଦ ସହିତ କାନ ଧରି ବସିବାକୁ ପଡ଼ିଥାଏ । ଏହା କଷ୍ଟଦାୟକ ନୁହେଁ କି? କିନ୍ତୁ ଏହା ଯେଉଁ ୱିକେଟ କିପର ଥାଏ, ଏହା ତାଙ୍କର ପ୍ରଶିକ୍ଷଣର ଏକ ଅଂଶ । ତାଙ୍କୁ ଘଣ୍ଟା ଘଣ୍ଟା ଧରି ଏହିପରି ଠିଆ କରାଯାଏ । ଯାହାଫଳରେ ଧୀରେ ଧୀରେ ତାଙ୍କ ମାଂସପେଶୀ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଥାଏ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ସେ ୱିକେଟକିପର ଭାବରେ ଭଲ କାମ କରିପାରିବେ । ଯଦି ଜଣେ ବୋଲର ଅଛନ୍ତି, ତେବେ ତାଙ୍କୁ ସେହି ପଦ୍ଧତିର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ, ଯଦି ସେ ଅନ୍ୟ ପଦ୍ଧତି ଆବଶ୍ୟକ କରନ୍ତି, ତେବେ ସେ ତାହା କରିଥାନ୍ତି । ଏବଂ ସେଥିପାଇଁ ଆମର ଯାହା ଆବଶ୍ୟକ ତାହା ଉପରେ ମଧ୍ୟ ଧ୍ୟାନ ଦେବା ଉଚିତ । ଯାହା ଆମ ପାଇଁ ଉପଯୋଗୀ । ସବୁକିଛି ପାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ପାଇଁ ବହୁତ ପରିଶ୍ରମ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ । ହାତ ଏବଂ ପାଦ ବଢ଼ାନ୍ତୁ, ଦୌଡ଼ିବା ଜାରି ରଖନ୍ତୁ । ଯାହା ଇଚ୍ଛା ତାହା କରନ୍ତୁ, ଯାହା ଇଚ୍ଛା ତାହା ଏପରି କରନ୍ତୁ, ଯାହା ସାଧାରଣ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ପାଇଁ ଫିଟନେସ୍ ପାଇଁ ଭଲ । କିନ୍ତୁ ଯଦି ମୁଁ ହାସଲ କରିବାକୁ ଚାହେଁ, ତେବେ ମୋତେ ସେହି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କ୍ଷେତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ସମାଧାନ କିରବାକୁ ପଡ଼ିବ । ଏବଂ ଯିଏ ଏହାକୁ ବଝିପାରନ୍ତି ସେ ମଧ୍ୟ ଫଳାଫଳ ଦିଅନ୍ତି । ଯଦି ଜଣେ ବୋଲର ଅଛନ୍ତି ଏବଂ ତାଙ୍କର ମାଂସପେଶୀ ଭଲ ନ ଥାଏ ତେବେ ସେ କେଉଁଠାରେ ବୋଲିଂ କରିବାକୁ ସମର୍ଥ ହେବେ, କେତେ ଓଭର ବୋଲିଂ କରିବାକୁ ସମର୍ଥ ହେବେ । ଯେଉଁମାନେ ଭାରତ୍ତୋଳନ କରନ୍ତି ସେମାନଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ମାଂସପେଶୀକୁ ମଜବୁତ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ । ସେମାନେ ମଧ୍ୟ କଠିନ ପରିଶ୍ରମ କରନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଚତୁରତାର ସହ ପରିଶ୍ରମ କରନ୍ତି । ଏବଂ ଚତୁରତାର ସହ ପରିଶ୍ରମ କରିଥାନ୍ତି, କେବଳ ସେତେବେଳେ ତୁମକୁ ଫଳାଫଳ ମିଳିପାରିବ । ବହୁତ ବହୁତ ଧନ୍ୟବାଦ ।
ଉପସ୍ଥାପିକା- ଆମ ଜୀବନରେ କ୍ରମାଗତ କଠିନ ପରିଶ୍ରମ ବାଛିବା ଉପରେ ଆପଣଙ୍କର ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ମାର୍ଗଦର୍ଶନ ପାଇଁ ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ମହୋଦୟ ଆପଣଙ୍କୁ ବହୁତ ବହୁତ ଧନ୍ୟବାଦ । ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଜୀ, ଗୁରୁ ଦ୍ରୋଣାଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ନାମରେ ବିଖ୍ୟାତ ଡାଇଭରସିଟି ହରିଆଣାର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଶିଳ୍ପ ସହର ଗୁରୁଗ୍ରାମର ଛାତ୍ର ଜୋଭିତା ପାତ୍ର ସଭାଗାରରେ ଉପସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି । ଏବଂ ଆପଣଙ୍କୁ ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି । ଜୋଭିତା ଦୟାକରି ଆପଣଙ୍କର ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରନ୍ତୁ ।
ଜୋଭିତା ପାତ୍ର- ନମସ୍କାର, ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ସାର, ମୋର ନାମ ଜୋଭିତା ପାତ୍ର । ମୁଁ ଗୁରୁଗ୍ରାମ ହରିଆଣାର ଜବାହର ନବୋଦୟ ବିଦ୍ୟାଳୟ ଦଶମ ଶ୍ରେଣୀର ଛାତ୍ର । ପରୀକ୍ଷା ପେ ଚର୍ଚ୍ଚା ୨୦୨୩ରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରିବା ମୋ ପାଇଁ ସୌଭାଗ୍ୟ ଏବଂ ଗର୍ବର ବିଷୟ । ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ସାର, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି- ଜଣେ ସାଧାରଣ ଛାତ୍ର ଭାବରେ ମୁଁ କିପରି ମୋ ଅଧ୍ୟୟନ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ ଦେବି । ଦୟାକରି ମୋତେ ଏହି ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ମାର୍ଗଦର୍ଶନ କରନ୍ତୁ । ଧନ୍ୟବାଦ ସାର ।
ଉପସ୍ଥାପିକା- ଧନ୍ୟବାଦ ଜୋଭିତା । ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଜୀ, ଜୋଭିତା ପାତ୍ର ଜଣେ ସାଧାରଣ ଛାତ୍ର । ପରୀକ୍ଷାରେ କିପରି ଭଲ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବେ ସେ ବିଷୟରେ ଆପଣଙ୍କର ମାର୍ଗଦର୍ଶନ ଚାହୁଁଛନ୍ତି । ଦୟାକରି ସେମାନଙ୍କୁ ମାର୍ଗଦର୍ଶନ କରାନ୍ତୁ । ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ।
ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ- ସର୍ବପ୍ରଥମେ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଅଭିନନ୍ଦନ ଜଣାଉଛି ଯେ, ଆପଣ ଜାଣନ୍ତି ଯେ ଆପଣମାନେ ହାରାହାରି ଅଛନ୍ତି । ଅନ୍ୟଥା ଅଧିକାଂଶ ଲୋକ ଏପରି ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ହାରାହାରିରୁ କମ ଥାଆନ୍ତି ଏବଂ ନିଜକୁ ନିଜେ ବଡ଼ ତିସମାର ଖାଁ ବୋଲି ଭାବନ୍ତି । ସମସ୍ତେ ବନ୍ଧକ ବ୍ୟବସାୟଙ୍କୁ ବିବେଚନା କରନ୍ତି । ତେଣୁ ସର୍ବପ୍ରଥମେ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଏବଂ ଆପଣଙ୍କ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅଭିନନ୍ଦନ ଜଣାଉଛି । ଥରେ ତୁମେ ଏହି ଶକ୍ତି ଗ୍ରହଣ କରିଛ ଯେ ହଁ ଭାଇ, ମୋର ଏକ ସାମର୍ଥ୍ୟ ଅଛି, ମୋର ଏହି ଅବସ୍ଥା ଅଛି, ବର୍ତ୍ତମାନ ମୋତେ ଏହା ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ଜିନିଷ ଖୋଜିବାକୁ ପଡ଼ିବ । ମୋର ଏକ ବିରାଟ ତିସମାର ଖାଁ ହେବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ । ଯେଉଁଦିନ ଆମେ ଆମର ସାମର୍ଥ୍ୟ ଜାଣୁ, ସେହି ଦିନଠାରୁ ଆମେ ନା କେବଳ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଥାଉ । ଯେଉଁମାନେ ନିଜର ସାମର୍ଥ୍ୟକୁ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବାରେ ଅନେକ ବାଧାବିଘ୍ନର ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇଥାନ୍ତି । ତେଣୁ ଏହି ପରିସ୍ଥିତିକୁ ଜାଣିବା, ଏହା ନିଜେ ଈଶ୍ୱର ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଇଥିବା ଏକ ଶକ୍ତି । ତୁମର ଶିକ୍ଷକମାନେ ତୁମକୁ ଶକ୍ତି ଦେଇଛନ୍ତି । ଆପଣଙ୍କ ପରିବାର ଆପଣଙ୍କୁ ଏହି ଶକ୍ତି ଦେଇଛନ୍ତି । ଏବଂ ମୁଁ ଚାହେଁ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ପିତାମାତା ତାଙ୍କର ପିଲାମାନଙ୍କର ସଠିକ ମୂଲ୍ୟାଙ୍କନ କରନ୍ତୁ । ସେମାନଙ୍କ ମନରେ ହୀନ ଭାବନା ଆଉ ଜଟିଳତା ହେବାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ । କିନ୍ତୁ ସଠିକ ମୂଲ୍ୟାଙ୍କନ କରନ୍ତୁ । ବେଳେବେଳେ ଆପଣମାନଙ୍କୁ ବହୁତ ମହଙ୍ଗା ଜିନିଷ ଆଣିବାକୁ ପଡ଼ିବ । ତେଣୁ ଆପଣ ତାଙ୍କୁ ଆରାମରେ କୁହନ୍ତୁ ଯେ ନା-ନା ଭାଇ, ଆମ ଘରେ ସେତେ ଶକ୍ତି ନାହିଁ । ଆମେ ଏହି ଜିନିଷ ଆଣିପାରିବୁ ନାହିଁ । ଏହାକୁ ଦୁଇ ବର୍ଷ ଅପେକ୍ଷା କର । ସେଥିରେ କିଛି ଖରାପ ନାହିଁ । ଯଦି ଆପଣ ପିଲାଙ୍କ ସହିତ ଘରେ ପରିସ୍ଥତି ବିଷୟରେ ବିଶ୍ଳେଷଣ କରନ୍ତି । ତେଣୁ ଏଥିରେ କିଛି ଖରାପ ନାହିଁ । ଏବଂ ସେଥିପାଇଁ ଆମେ ଜଣେ ସାଧାରଣ ସ୍ତରର ବ୍ୟକ୍ତି ଏବଂ ଅଧିକାଂଶ ଲୋକ କେବଳ ସାଧାରଣ ସ୍ତରର ହୋଇଥାନ୍ତି ଆଜ୍ଞା । ବହୁତ କମ ଲୋକ ଅସାଧାରଣ ଅଟନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ସାଧାରଣ ଲୋକମାନେ ସାଧାରଣ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥାନ୍ତି ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ସାଧାରଣ ଲୋକମାନେ ଅସାଧାରଣ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥାନ୍ତି । ତା’ପରେ ସେମାନେ ବହୁ ଉଚ୍ଚକୁ ଯାଇଥାନ୍ତି । ହାରାହାରି ଭାବେ ମାନଦଣ୍ଡକୁ ଭାଙ୍ଗି ସେମାନେ ବାହାରି ଆସିଥାନ୍ତି । ବର୍ତ୍ତମାନ ସେଥିପାଇଁ ଆମକୁ ବେଳେବେଳେ ଏହା ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ ଏବଂ ଆପଣ ଦୁନିଆରେ ଅଧିକାଂଶ ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଖିଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ସଫଳ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ କ’ଣ? ସେମାନେ ଦିନେ ସାଧାରଣ ଲୋକ ଥିଲେ । ଅସାଧାରଣ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ପରେ ସେମାନେ ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି । ବହୁତ ବଡ଼ ଫଳାଫଳ ନେଇ ଆସିଛନ୍ତି । ବର୍ତ୍ତମାନ ଆପଣ ନିଶ୍ଚୟ ଦେଖୁଥିବେ ଯେ ଆଜିକାଲି ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱର ଅର୍ଥନୈତିକ ଅବସ୍ଥା ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା ହେଉଛି । କେଉଁ ଦେଶ କେତେ ଆଗକୁ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯାଇଛି, କାହାର ଆର୍ଥିକ ଅବସ୍ଥା କିପରି ଅଛି । ଏବଂ କରୋନା ପରେ, ଏହା ଏକ ବଡ଼ ମାନଦଣ୍ଡରେ ପରିଣତ ହୋଇଛି । ଏବଂ ଏହାନୁହେଁ ଯେ ବିଶ୍ୱ ନିକଟରେ ଅର୍ଥନୀତିଜ୍ଞମାନଙ୍କର ଅଭାବ ରହିଛି । ବଡ଼ ବଡ଼ ନୋବାଲେ ପୁରସ୍କାର ବିଜେତା ଅଛନ୍ତି । ସେମାନେ ମାର୍ଗଦର୍ଶନ କରିପାରିବେ ଯେ ଏପରି କଲେ ଅର୍ଥନୈତିକ ପରିସ୍ଥିତି ଏହିପରି ହେବ । ଏପରି କଲେ ଆର୍ଥିକ ପରିସ୍ଥିତି ଏମିତି ସୃଷ୍ଟି ହେବ । କୌଣସି ଅଭାବ ରହିବ ନାହିଁ, ଯେଉଁମାନେ ଜ୍ଞାନ ବାଣ୍ଟୁଛନ୍ତି ସେମାନେ ଆଜିକାଲି ପ୍ରତ୍ୟକ ଗଳି ଏବଂ ଅଞ୍ଚଳରେ ଉପଲବ୍ଧ ଅଛନ୍ତି । ଏବଂ କିଛି ବିଦ୍ୱାନ ମଧ୍ୟ ଉପଲବ୍ଧ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ବହୁତ କିଛି କରିଛନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ଆମେ ଦେଖିଛୁ ଯେ ଭାରତ ଆଜି ବିଶ୍ୱରେ ଆର୍ଥିକ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ତୁଳନାତ୍ମକ ହୋଇଯାଉଛି, ଭାରତକୁ ଏକ ଆଶାର କିରଣ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଉଛି । ଆପଣ ୨-୩ ବର୍ଷ ପୂର୍ବେ ଦେଖିଥିବେ, ଆମ ସରକାରଙ୍କ ବିଷୟରେ ଏହା ଲେଖା ଯାଉଥିଲା ଯେ ଏମାନଙ୍କ ପାଖରେ କୌଣସି ଅର୍ଥନୀତିଜ୍ଞ ନାହାନ୍ତି । ସମସ୍ତେ ସାଧାରଣ ଲୋକ । ଏପରିକି ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କର ଅର୍ଥନୀତି ବିଷୟରେ କୌଣସି ଜ୍ଞାନ ନାହିଁ । ଏହିପରି ଲେଖା ହେଲା । ଆପଣ ଏହା ପଢ଼ିଛନ୍ତି କି ପଢ଼ିନାହାନ୍ତି? କିନ୍ତୁ ଆଜି ଦୁନିଆରେ ସେହି ଦେଶ ଯାହାକୁ ହାରାହାରି କୁହାଯାଉଥିଲା, ସେହି ଦେଶ ଆଜି ବିଶ୍ୱରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦିଶୁଛି, ବନ୍ଧୁମାନେ । ବର୍ତ୍ତମାନ ଏଥିପାଇଁ ଆମେ ଏହି ଚାପରେ ରହିବା ନାହିଁ ଯେ, ଆପଣ ଅସାଧାରଣ ନୁହନ୍ତି। ଏବଂ ଦ୍ୱିତୀୟ କଥା ଏହା ଯେ ତୁମେ ହାରାହାରି ହେବ, କିଛି ନା କିଛି ତୁମ ଭିତରେ ଅସାଧାରଣ ଥିବ । ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଅସାଧାରଣ, ସେମାନଙ୍କ ଭିତରେ ମଧ୍ୟ ହାରାହାରି କିଛି ରହିଥିବ । ଭଗବାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଖରେ ଏକ ଅନନ୍ୟ ଦକ୍ଷତା ଦେଇଛନ୍ତି । ଆପଣଙ୍କୁ କେବଳ ଏହାକୁ ଚିହ୍ନିବାକୁ ପଡ଼ିବ । ସେଥିରେ ସାର ଏବଂ ପାଣି ମିଶାନ୍ତୁ, ଆପଣ ବହୁତ ଶୀଘ୍ର ଆଗକୁ ବଢ଼ିବେ, ଏହା ମୋର ବିଶ୍ୱାସ । ଧନ୍ୟବାଦ ।
ଉପସ୍ଥାପିକା- ବହୁତ ଛାତ୍ର ଏବଂ ଭାରତୀୟଙ୍କୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ଏବଂ ସମ୍ମାନଜନକ ଭାବନା ଅନୁଭବ କରାଇବା ପାଇଁ ଆପଣଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତପୂର୍ବ ପ୍ରୋତ୍ସାହନ ପାଇଁ ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ମହୋଦୟଙ୍କୁ ଧନ୍ୟବାଦ । ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ମହୋଦୟ, ମନ୍ନତ ବାଜୱା, ସେ ରାଜଧାନୀ ଚଣ୍ଡିଗଡ଼ରୁ ଅଛନ୍ତି । ଯାହା ଆଧୁନିକ ବାସ୍ତୁକଳା ସହିତ ସହରାଞ୍ଚଳ ଯୋଜନାର ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ ମିଶ୍ରଣ ପାଇଁ ଏବଂ ନେକ୍ ଚାନ୍ଦଙ୍କ ସୁନ୍ଦର ପଥର ଉଦ୍ୟାନ ପାଇଁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ । ସେ ଚଣ୍ଡିଗଡ଼ର ରାଜଧାନୀ ସହରରୁ ଆସିଛନ୍ତି । ସେ ଏକ ମୌଳିକ ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ଆପଣଙ୍କର ମାର୍ଗଦର୍ଶନ ଲୋଡୁଛନ୍ତି । ଯାହା ତାଙ୍କ ପରି ଅନେକ ଛାତ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଭାବିତ କରିବ । ମନ୍ନତ ଦୟାକରି ଆପଣଙ୍କର ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରନ୍ତୁ ।
ମନ୍ନତ ବାଜୱା- ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଜୀ, ନମସ୍କାର । ମୋର ନାମ ମନ୍ନତ ବାଜୱା । ମୁଁ ସେଣ୍ଟ୍ ଯୋଶେଫ୍ ସିନିଅର ମାଧ୍ୟମିକ ବିଦ୍ୟାଳୟର ଛାତ୍ର । ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି- ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ନିଜକୁ ଆପଣଙ୍କ ପରି ଏକ ସମ୍ମାନଜନକ ସ୍ଥିତିରେ କଳ୍ପନା କରେ, ଯେଉଁଠି ଭାରତ ପରି ଦେଶକୁ ଚଳାଇବା, ଯେଉଁଠି ଏତେ ସଂଖ୍ୟକ ଜନସଂଖ୍ୟା ରହିଛି ଏବଂ ଯେଉଁଠାରେ ବହୁ ମତଦାତା ଅଛନ୍ତି, ଏମିତି କିଛି ଲୋକ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଆପଣଙ୍କ ବିଷୟରେ ନକାରାତ୍ମକ ମତ ରଖିଛନ୍ତି । ସେମାନେ କ’ଣ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଭାବିତ କରନ୍ତି କି? ଯଦି ହଁ, ଆପଣ ଆତ୍ମସଂଦେହର ଭାବନାରୁ କିପରି ଦୂର ହୋଇପାରନ୍ତି? ମୁଁ ଏଥିରେ ଆପଣଙ୍କର ମାର୍ଗଦର୍ଶନ ଚାହୁଁଛି । ଧନ୍ୟବାଦ ମହାଶୟ ।
ଉପସ୍ଥାପିକା- ଧନ୍ୟବାଦ ମନ୍ନତ, ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ମହୋଦୟ, ଅଷ୍ଟମୀ ସେନ୍ ଦକ୍ଷିଣ ସିକ୍କିମରେ ରୁହନ୍ତି । ଯାହା ଚା’ ବଗିଚା ପାଇଁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଅଟେ । ହିମାଳୟର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଶାନ୍ତ ପରିବେଶ, ଅବାଧିତ ବରଫରୁ ମୁକ୍ତ ଅଛି। ସିଏ ସେହି ବିଷୟ ଉପରେ ଆପଣଙ୍କର ନିର୍ଦେଶକୁ ମଧ୍ୟ ଅନୁରୋଧ କରୁଛନ୍ତି । ଯେମିତି ସମାଧାନ କରାଯିବାର ଆବଶ୍ୟକ ରହିଛି । ଅଷ୍ଟମୀ ଦୟା କରି ଆପଣଙ୍କର ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରନ୍ତୁ ।
ଅଷ୍ଟମୀ- ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଜୀ, ନମସ୍କାର । ମୋର ନାମ ଅଷ୍ଟମୀ ସେନ୍ । ମୁଁ ଡିଏଭି ପବ୍ଲିକ ସ୍କୁଲ ରଙ୍ଗିତ୍ ନଗର ଦକ୍ଷିଣ ସିକ୍କିମର ଏକାଦଶ ଶ୍ରେଣୀର ଛାତ୍ରୀ । ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି ଯେ, ଯେତେବେଳେ ବିରୋଧୀ ଏବଂ ଗଣମାଧ୍ୟମ ଆପଣଙ୍କୁ ସମାଲୋଚନା କରନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ଆପଣ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ କିପରି ମୁକାବିଲା କରିଥାନ୍ତି? ଯେମିତି କି ମୁଁ ମୋର ପିତାମାତାଙ୍କ ଅଭିଯୋଗ ଏବଂ ନୈରାଶ୍ୟଜନକ କଥାବାର୍ତ୍ତାର ସାମ୍ନା କରିବାକୁ ସକ୍ଷମ ହୋଇ ପାରୁନାହିଁ । ଦୟାକରି ମୋତେ ମାର୍ଗଦର୍ଶନ କରାନ୍ତୁ । ଧନ୍ୟବାଦ ।
ଉପସ୍ଥାପିକା- ଧନ୍ୟବାଦ ଅଷ୍ଟମୀ । ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଜୀ, ରାଷ୍ଟ୍ର ପିତା ମହାତ୍ମା ଗାନ୍ଧୀ, ସର୍ଦାର ପଟେଲ ଏବଂ ସ୍ୱାମୀ ଦୟାନନ୍ଦ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କ ପରି ମହାନ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱଙ୍କ ଜନ୍ମ ସ୍ଥାନ ଗୁଜରାଟର କୁମକୁମ ପ୍ରତାପ ଭାଇ ସୋଲଙ୍କି ଭର୍ଚୁଆଲ ମାଧ୍ୟମରେ ଯୋଡ଼ି ହେଉଛନ୍ତି ଏବଂ ସେ ସେହିପରି ସମାନ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ଅଛନ୍ତି । କୁମକୁମ ଆପଣଙ୍କ ଠାରୁ ମାର୍ଗଦର୍ଶନ ଚାହୁଁଛି । କୁମକୁମ ଦୟାକରି ଆପଣଙ୍କର ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରନ୍ତୁ ।
କୁମକୁମ- ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ମହୋଦୟ, ମୋର ନାମ ସୋଲାଙ୍କି କୁମକୁମ । ମୁଁ ଗୁଜରାଟର ଶ୍ରୀ ହାଡାଲା ବାଈ ହାଇସ୍କୁଲ, ଜିଲ୍ଲା ଅହମ୍ମଦାବାଦର ଦ୍ୱାଦଶ ଶ୍ରେଣୀର ଛାତ୍ରୀ । ମୋର ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି ଆପଣ ଏତେବଡ଼ ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ଦେଶର ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ । ଯାହାଙ୍କୁ ଅନେକ ଆହ୍ୱାନର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବାକୁ ପଡୁଥିବ । ଆପଣ ଏହି ଆହ୍ୱାନଗୁଡ଼ିକୁ କିପରି ମୁକାବିଲା କରିଥାନ୍ତି? ଦୟାକରି ମୋତେ ମାର୍ଗଦର୍ଶନ କରାନ୍ତୁ । ଧନ୍ୟବାଦ ।
ଉପସ୍ଥାପିକା- କୁମକୁମ ଧନ୍ୟବାଦ । ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ମହୋଦୟ, ଆକାଶ ଦାରିରା ଭାରତର ସିଲିକନ ଉପତ୍ୟକାରେ ବାସ କରନ୍ତି, ବେଙ୍ଗାଲୁରୁ ଉଭୟ ପାରମ୍ପରିକ ତଥା ଆଧୁନିକ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପର ଏକ ଉପଯୁକ୍ତ ପଥ ଭାବରେ ଜଣାଶୁଣା । ତାଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନ ମାଧ୍ୟମରେ ସେ କିଛି କଥା ଉପରେ ଆପଣଙ୍କର ପରାମର୍ଶ ଲୋଡ଼ିଛନ୍ତି । ଯାହା କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ ଥିଲା । ଆକାଶ, ଦୟାକରି ତୁମର ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାର ।
ଆକାଶ- ନମସ୍କାର ମୋଦି ଜୀ । ମୁଁ ଆକାଶ ଦାରିରା । ଦ୍ୱାଦଶ ଶ୍ରେଣୀର ଛାତ୍ର । ବାଙ୍ଗାଲୋରର ଫିଲ୍ଡ ଗ୍ଲୋବାଲ ସ୍କୁଲରୁ ଆସିଛି । ମୋର ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ ଅଛି ଯେ, ମୋର ଜେଜେ ମାଆ କବିତା ଇମାଖିଯା ମୋତେ ସର୍ବଦା ପରାମର୍ଶ ଦେଇଥାନ୍ତି ଯେ, ଆପଣଙ୍କ ଠାରୁ ଶିଖିବା ପାଇଁ ଆପଣ କିପରି ବିପକ୍ଷବାଦୀ ଲଗାଇଥିବା ପ୍ରତ୍ୟକ ଅଭିଯୋଗ, ପ୍ରତି ସମାଲୋଚନାକୁ ଏକ ଟନିକ୍ ଏବଂ ଏକ ସୁଯୋଗ ଭାବରେ ଦେଖୁଛନ୍ତି । ଆପଣ ଏମିତି କେମିତି କରିଥାନ୍ତି ମୋଦି ଜୀ? ଦୟାକରି ଆମ ଯୁବକମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରେରଣା ଦିଅନ୍ତୁ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଜୀବନର ପ୍ରତ୍ୟେକ ପରୀକ୍ଷାରେ ସଫଳ ହୋଇପାରିବୁ । ଧନ୍ୟବାଦ ।
ଉପସ୍ଥାପିକା- ଧନ୍ୟବାଦ ଆକାଶ । ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଜୀ, ଆପଣଙ୍କ ଜୀବନ କୋଟି କୋଟି ଯୁବକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ପ୍ରେରଣା ପାଲଟିଛି । ମନ୍ନତ, ଅଷ୍ଟମୀ, କୁମୁକମ ଏବଂ ଆକାଶଙ୍କ ଜୀବନରେ ଆଗାମୀ ଦିନରେ ଆହ୍ୱାନଗୁଡ଼ିକୁ କିପରି ସକାରାତ୍ମକ ଭାବରେ ରହି ସଫଳତା ହାସଲ କରିବେ ସେ ବିଷୟରେ ଆପଣଙ୍କର ଅଭିଜ୍ଞତା ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି । ଦୟାକରି ମାର୍ଗଦର୍ଶନ କରନ୍ତୁ, ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଜୀ ।
ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ- ତୁମେମାନେ ପରୀକ୍ଷା ଦେଇଥାଅ ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଘରକୁ ଆସିଥାଅ ତୁମେ ତୁମର ପରିବାର କିମ୍ବା ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ସହିତ ବସିବ । ବେଳେବେଳେ ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ସହିତ ତାଙ୍କର ଘନିଷ୍ଠ ସମ୍ପର୍କ ରହିଥାଏ । ତେଣୁ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ବସିଥାନ୍ତି । ଯଦି କୌଣସି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଠିକ୍ ଆସିଲା ନାହିଁ ସେତେବେଳେ ଆପଣଙ୍କର ପ୍ରଥମ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ହୋଇଥାଏ ଯେ ଏହା ସିଲାବସ୍ ବାହାରେ ଥିଲା । ଏହା ହୋଇଥାଏ ନା । ଏହା ମଧ୍ୟ ସିଲାବସ ବାହାରେ; କିନ୍ତୁ ଆପଣ ଜାଣି ପାରୁଥିବେ ମୁଁ କ’ଣ କହିବାକୁ ଚାହୁଁଛି । ଯଦି ଆପଣ ମୋତେ ଯୋଡ଼ି ନ ଥାନ୍ତେ ତେବେ ବୋଧହୁଏ ତୁମେ ତୁମର କଥାକୁ ଏକ ଭିନ୍ନ ଢଙ୍ଗରେ ରଖିବାକୁ ଚାହଁଥାନ୍ତ । କିନ୍ତୁ ବୋଧହୁଏ ଆପଣଙ୍କୁ ଜଣାନାହିଁ ଯେ ଆପଣଙ୍କ ପରିବାରର ସଦସ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଶୁଣୁଛନ୍ତି, ତେଣୁ ଏହିପରି ଖୋଲାଖୋଲି ଭାବରେ କହିବାର ବିପଦ ଅଛି, ତେଣୁ ଆପଣ ଚତୁରତାର ସହ ମୋତେ ବାନ୍ଧି ଦେଇଛନ୍ତି । ଦେଖନ୍ତୁ, ଯେତେଦୂର ମୋର ପ୍ରଶ୍ନ ଅଛି, ମୋର ଏକ ବିଶ୍ୱାସ ଅଛି ଏବଂ ମୋ’ ପାଇଁ ଏହା ଏକ ବିଶ୍ୱାସର ଆର୍ଟିକଲ । ମୁଁ ନୀତି: ମୁଁ ବିଶ୍ୱାସ କରୁଛି ଯେ ଏକ ସମୃଦ୍ଧ ଗଣତନ୍ତ୍ର ପାଇଁ ଆଲୋଚନା ଏକ ଶୁଦ୍ଧିକରଣ ଯଜ୍ଞ, ସମାଲୋଚନା ଏକ ସମୃଦ୍ଧ ଗଣତନ୍ତ୍ରର ପୂର୍ବ ସର୍ତ୍ତ ଅଟେ । ଏବଂ ସେଥିପାଇଁ ଆପଣ ନିଶ୍ଚୟ ଦେଖିଥିବେ ଯେ ଟେକ୍ନୋଲୋଜିରେ ଓପନ୍ ସୋର୍ସ ଟେକ୍ନୋଲୋଜି ଅଛି, ଆପଣ ଜାଣନ୍ତି ନା? ଏହା ଏକ ଓପନ ସୋର୍ସ, ସମସ୍ତେ ଏଥିରେ ଜିନିଷ ରଖନ୍ତି ଏବଂ ଓପନ୍ ସୋର୍ସ ଟେକ୍ନୋଲୋଜି ମାଧ୍ୟମରେ ସେହି ଲୁକକୁ ଅନୁମତି ଦିଆଗଲା, ଆମେ ଏହା କରିଛୁ, ଆମେ ଏଠାରେ ଅଟକି ରହିଛୁ, ବୋଧହୁଏ କିଛି ଅଭାବ ଥିବ । ତେଣୁ ଲୋକମାନେ ଏଥିରେ ନିଜେ ନିଜର ଟେକ୍ନୋଲୋଜିକୁ ଭର୍ତ୍ତି କରିଥାନ୍ତି । ଏବଂ ଅନେକ ଲୋକଙ୍କ ପ୍ରୟାସ ଦ୍ୱାରା ଏହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ସମୃଦ୍ଧ ସଫ୍ଟୱେର ହୋଇ ଯାଇଥାଏ । ଆଜିକାଲି ଏହି ମୁକ୍ତ ଉତ୍ସକୁ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଉପକରଣ ଭାବରେ ବିବେଚନା କରାଯାଏ । ସେହିଭଳି, କେତେକ କମ୍ପାନୀ ସେମାନଙ୍କର ଉତ୍ପାଦକୁ ବଜାରରେ ରଖନ୍ତି ଏବଂ ଚାଲେଞ୍ଜ ଦିଅନ୍ତି ଯେ, ସେଥିରେ ଯେଉଁ ଅଭାବ ଦେଖାଯିବ ତାକୁ ଆମେ ସତ୍ୟତା ଦେବୁ । ଆମେ ସେହି ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ପୁରସ୍କାର ଦେବୁ, ଯିଏ ଏଥିରେ ଥିବା ତ୍ରୁଟିକୁ ଦେଖାଇବ । ସୀମା ପ୍ରଣାଳୀ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରାଯାଇଛି । ଏହାର ଅର୍ଥ ସମସ୍ତେ ଚାହାନ୍ତି ଯେ, ଅଭାବରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ କେହି ବାଟ ଦେଖାନ୍ତୁ, ନୁହେଁ କି? ଦେଖନ୍ତୁ, ବେଳେବେଳେ କ’ଣ ହୁଏ, ସମାଲୋଚକ କିଏ, ସମଗ୍ର ବିଷୟ ତାଙ୍କ ଉପରେ ସ୍ଥିର ହୋଇଥାଏ । ଉଦାହରଣ ସ୍ୱରୂପ, ଧରାଯାଉ ତୁମ ବିଦ୍ୟାଳୟ ଭିତରେ ଏକ ଫ୍ୟାନସି ଡ୍ରେସ ପ୍ରତିଯୋଗିତା ଅଛି ଏବଂ ତୁମେ ବହୁତ ଉତ୍ସାହର ସହିତ ଏକ ବଢ଼ିଆ ଫ୍ୟାନସି ଡ୍ରେସ ପିନ୍ଧି ଯାଇଥିଲ ଏବଂ ତୁମର ପ୍ରିୟ ବଂଧୁ ଜଣେ ଅତି ପ୍ରିୟ ବଂଧୁ, ଯାହାର କଥାବାର୍ତ୍ତାକୁ ତୁମେ ସବୁବେଳେ ପସନ୍ଦ କରୁଛ, ସେ କହିବେ, ତୁମେ ଏହିପରି ପିନ୍ଧିଥିଲ, ଏହା ଭଲ ଦେଖାଯାଉ ନାହିଁ, ଯଦି ଏହା ହୁଏ, ତେବେ ଆପଣଙ୍କର ନିଶ୍ଚିତ ଏକ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ରହିବ । ଆଉ ଜଣେ ଛାତ୍ର ଅଛନ୍ତି, ଯାହାକୁ ତୁମେ ଟିକିଏ କମ ପସନ୍ଦ କରୁଛ, ନକରାତ୍ମକ ଭାଇବ୍ରେସନ ସବୁବେଳେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାମାତ୍ରେ ଆସେ, ତୁମକୁ ତାଙ୍କ କଥା ଆଦୌ ପସନ୍ଦ ଲାଗୁ ନାହିଁ । ସେ କହିବେ, ଦେଖନ୍ତୁ, ସେ ଯାହା ପିନ୍ଧିକି ଆସିଛନ୍ତି, କ’ଣ ସେ ଏହିପରି ପିନ୍ଧନ୍ତି, ତେବେ ତୁମର ଏକ ଭିନ୍ନ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ହେବ, କାହିଁକି? ଯଦି ସେ କୁହନ୍ତି ତାଙ୍କର ନିଜର, ତେବେ ତୁମେ ସେହି ସମାଲୋଚନାକୁ ସକାରାତ୍ମକ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରିବ । କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଯାହା ପସନ୍ଦ କରୁନାହଁ, ସେ ଠିକ ସେହିଠାରେ କହୁଛନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ତୁମକୁ ରାଗ ଆସିଥାଏ, ତୁମେ କିଏ, ମୋର ଇଚ୍ଛା ଏହିପରି ହୋଇଥାଏ ନୁହେଁ କି? ସେହିପରି ଭାବରେ, ଯଦି ଆପଣ ଅଭ୍ୟାସଗତ ଭାବରେ ସମାଲୋଚନା ଜାରି ରଖନ୍ତି, ତେବେ ସେମାନଙ୍କୁ ଏକ ବାକ୍ସରେ ରଖନ୍ତୁ । ଅଧିକ ମୁଣ୍ଡ ଖର୍ଚ୍ଚ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କର ଉଦେଶ୍ୟ ଅନ୍ୟ କିଛି ରହିଛି । ବର୍ତ୍ତମାନ ଘରେ ସମାଲୋଚନା ହେଉଛି, ମୁଁ ବୁଝିପାରୁଛି କି କିଛି ଭୁଲ ଘଟୁଛି । ଘରେ କୌଣସି ସମାଲୋଚନା ହେଉନାହିଁ, ଏହା ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟର ବିଷୟ । ପିତାମାତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସମାଲୋଚନା କରିବାକୁ ବହୁତ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବାକୁ ପଡ଼ିଥାଏ । ଆପଣଙ୍କୁ ଅନୁଧ୍ୟାନ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ, ତୁମ ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ଭେଟିବାକୁ ପଡ଼ିବ, ତୁମର ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କର ଅଭ୍ୟାସ ଜାଣିବାକୁ ପଡ଼ିବ, ତୁମର ଦୀନଚର୍ଯ୍ୟାକୁ ବୁଝିବାକୁ ପଡ଼ିବ, ତୁମକୁ ଅନୁସରଣ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ, ତୁମ ମୋବାଇଲରେ କେତେ ସମୟ ଅତିବାହିତ ହେଉଛି, କେତେ ସମୟ ନଷ୍ଟ ହେଉଛି ତାହାକୁ ପିତାମାତାମାନେ କିଛି ନ କହି ସବୁକିଛି ଅତି ନିକଟରୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରିଥାନ୍ତି । ତା’ପରେ ବେଳେବେଳେ ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଭଲ ମନୋଭାବରେ ଥାଅ, ସେମାନେ ତୁମକୁ ଦେଖନ୍ତି ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଭଲ ମନରେ ଥାଅ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଏକୁଟିଆ ଥାଅ, ସେମାନେ ସ୍ନେହପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ କୁହନ୍ତି, ଆରେ ପୁଅ, ଆରେ ପୁଅ ଦେଖ, ତୁମର ଏତେ ସମ୍ଭାବନା ଅଛି, ଏତେ ଶକ୍ତି ଅଛି, ଦେଖୁନୁ କାହିଁକି? ତୁମର ଶକ୍ତି ଏଠାକୁ ଯାଉଛି । ଯଦି ଏହା ସଠିକ ସ୍ଥାନରେ ପଞ୍ଜୀକୃତ ହୁଏ ତେବେ ତାହା ସମାଲୋଚନା ଉପଯୋଗୀ ହେବ । କାରଣ ଆଜିକାଲି ପିତାମାତାଙ୍କର ସମୟ ନାହିଁ, ସେମାନେ ସମାଲୋଚନାକରନ୍ତି ନାହିଁ । ସେମାନେ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରନ୍ତି ଏବଂ ଆପଣ ଅନୁଭବ କରୁଥିବେ କ୍ରୋଧ କଥା କହିବା ଦ୍ୱାରା ଆସିଥାଏ । ତୁମେ ଯାହା ବି କର, ଖାଦ୍ୟ ପାଖରେ ବସିଥିବା ସମୟରେ ତୁମେ କିଛି କହିବ, ଯଦିଓ ତୁମେ ଖାଇଛ, ତୁମେ ଏହା କହିବ, ଯଦିଓ ତୁମେ ଖାଇନାହଁ, ତୁମେ ଏହା କହିବ । ଏହା ହିଁ ଘଟେ, ନା’ । ଦେଖ, ଏବେ ତୁମ ପିତାମାତା ଆଜି ଘରକୁ ଯିବା ପରେ ତୁମକୁ ଧରିବେ । କୌଣସି ଜିନିଷକୁ ବାଛିବା ସମାଲୋଚନା ନୁହେଁ । ବର୍ତ୍ତମାନ ମୁଁ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରିବି ଯେ, ଦୟାକରି ସେମାନଙ୍କ ପିଲାମାନଙ୍କ କଲ୍ୟାଣ ପାଇଁ ବିବାଦର ଏହି ଚକ୍ରରୁ ବାହାରି ଯାଆନ୍ତୁ । ଆପଣ ଏହା ଦ୍ୱାରା ପିଲାମାନଙ୍କର ଜୀବନକୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ । ଏହା ଉପରେ, ଆପଣ ଭଲ ମନୋଭାବରେ ଅଛନ୍ତି, ଆପଣ କିଛି ଭଲ କରିବା ପାଇଁ ମନୋଭାବ ରଖିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଆପଣ ସକାଳେ କିଛି କହିଥିବେ । କ୍ଷୀର ଥଣ୍ଡା ହୋଇ ଯାଇଥିଲା, ତୁ କ୍ଷୀର ପିଉନାହୁଁ, ଆପଣ ଏହା କହିବା ଆରମ୍ଭ କରିଦେଇଛନ୍ତି, ତୁ ତ ଏମିତି । ତାକୁ ଦେଖ୍ କେମିତି କରୁଛି । ତୁରନ୍ତ ସକାଳେ ତାଙ୍କ ମାଆ କୁହନ୍ତି, ସେ କ୍ଷୀର ପିଇ ନିଅନ୍ତି । ତା’ପରେ ତାଙ୍କ ମନ ଖରାପ ହୋଇଯାଏ । ଦିନସାରା ତାଙ୍କର କାମ ନଷ୍ଟ ହୋଇ ଯାଇଥାଏ ।
ଏବଂ ସେଥିପାଇଁ ବର୍ତ୍ତମାନ ଆପଣ ଦେଖୁଛନ୍ତି, କିଛି ସମୟରେ ସଂସଦରେ, ଆପଣ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ସଂସଦର ବିତର୍କ ଉପରେ ନଜର ରଖୁଥିବେ । ସଂସଦ ଟିଭିର କିଛି ଲୋକ ସଂସଦରେ ଭାଷଣ ଦେବା ପାଇଁ ବହୁତ ଭଲ ପ୍ରସ୍ତୁତି ପରେ ଆସନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ପ୍ରସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ବିରୋଧୀ ଲୋକ ଯେଉଁମାନେ ଆପଣଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କର ମନୋବିଜ୍ଞାନକୁ ଜାଣନ୍ତି । ତେଣୁ କେତେକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ବସିଥିବା ସମୟରେ କେହି କେହି ତା’ ଉପରେ ଏକ ମନ୍ତବ୍ୟ ଦିଅନ୍ତି ଏବଂ ସେ ଜାଣନ୍ତି ଯେ ମନ୍ତବ୍ୟଟି ଏପରି ଯେ ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା କରିବେ । ତେଣୁ ଆମର ସାଂସଦ ସେଠାରେ ଅଛନ୍ତି, ସେ ଅନୁଭବ କରୁଛନ୍ତି ଯେ ବର୍ତ୍ତମାନ ଏହା ଉପରେ ମନ୍ତବ୍ୟ ଦେବା ଜରୁରୀ ଅଟେ । ସେଥିପାଇଁ ଯିଏ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇ ଆସିଛନ୍ତି । ସେ ଚାଲିଗଲେ ଏବଂ ସେ ତାଙ୍କ ମନ୍ତବ୍ୟର ଉତ୍ତର ଦେବାକୁ ଲାଗିଲେ ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲେ । ଏବଂ ଯଦି ମନ୍ତବ୍ୟକାରୀ ଥଟ୍ଟା କରି କହି ହସନ୍ତି ମୁଁ ବଲ୍ ଖେଳିଦେଲି, ଖେଳିକି ଛୁଟି କରିଦେଲି । ଦ୍ୱିତୀୟ ସେକେଣ୍ଡରେ ତାଙ୍କ ବିଷୟକୁ ଯାଆନ୍ତି, ତେବେ ସେ ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପର ଫଳାଫଳ ପାଆନ୍ତି । ଏବଂ ତେଣୁ ଆମେ ଆମର ଧ୍ୟାନ ହରାଇବା ଉଚିତ ନୁହଁ । ଦ୍ୱିତୀୟ କଥାଟି ହେଉଛି ଦେଖନ୍ତୁ ସମାଲୋଚନା କରିବାକୁ, ବହୁତ କଠିନ ପରିଶ୍ରମ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ, ଅନେକ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ । ଏହାକୁ ବିଶ୍ଳେଷଣ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ, ତୁଳନା କରିବାକୁ ହେବ । ତୁମକୁ ଅତୀତକୁ ଦେଖିବାକୁ ପଡ଼ିବ, ତୁମକୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ଦେଖିବାକୁ ପଡ଼ିବ, ଭବିଷ୍ୟତକୁ ଦେଖିବାକୁ ପଡ଼ିବ, ତୁମକୁ ବହୁତ ପରିଶ୍ରମ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ, କେବଳ ସେତେବେଳେ ସମାଲୋଚନା ସମ୍ଭବ । ଏବଂ ସେଥିପାଇଁ ଆଜିକାଲି ସର୍ଟକଟର ସମୟ । ଅଧିକାଂଶ ଲୋକ ଅଭିଯୋଗ କରନ୍ତି, ସମାଲୋଚନା କରନ୍ତି ନାହିଁ । ଅଭିଯୋଗ ଏବଂ ସମାଲୋଚନା ମଧ୍ୟରେ ଏକ ବିରାଟ ବ୍ୟବଧାନ ରହିଛି । ଆସନ୍ତୁ ଅଭିଯୋଗକୁ ସମାଲୋଚନା ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରିବା ନାହିଁ । ସମାଲୋଚନା ହେଉଛି ଏକ ପ୍ରକାର ପୁଷ୍ଟିକର ଖାଦ୍ୟ, ଯାହା ଆମକୁ ସମୃଦ୍ଧ କରିଥାଏ । ଅଭିଯୋଗ ହେଉଛି ଏପରି ଜିନିଷ, ଯାହା ଆମକୁ ଅଭିଯୋଗକାରୀଙ୍କୁ ଗମ୍ଭୀରତାର ସହ ନେବା ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ । ସମୟ ନଷ୍ଟ କରିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହଁ; କିନ୍ତୁ ସମାଲୋଚନାକୁ କଦାପି ହାଲୁକା ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରାଯିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ । ସମାଲୋଚନା ସର୍ବଦା ମୂଲ୍ୟବାନ ବୋଲି ବିବେଚନା କରାଯିବା ଉଚିତ । ଆମ ଜୀବନ ତିଆରି କରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉପଯୋଗୀ । ଏବଂ ଯଦି ଆମେ ସଚ୍ଚୋଟ, ଆମେ ପ୍ରାମାଣିକ ସତ୍ୟ, ନିଷ୍ଠାର ସହିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛୁ । ସମାଜ ପାଇଁ କାମ କରିଛୁ । ଯଦି ଏକ ନିର୍ଦିଷ୍ଟ ଉଦେଶ୍ୟ ନେଇ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛନ୍ତି, ତେବେ ବନ୍ଧୁମାନେ, ଅଭିଯୋଗ ପ୍ରତି ଧ୍ୟାନ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ । ମୁଁ ଭାବୁଛି ତାହା ତୁମ ପାଇଁ ଏକ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ହେବ । ବହୁତ ବହୁତ ଧନ୍ୟବାଦ ।
ଉପସ୍ଥାପିକା- ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଜୀ, ଆପଣଙ୍କର ସକାରାତ୍ମକ ଶକ୍ତି କୋଟି କୋଟି ଦେଶବାସୀଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ନୂତନ ପଥ ଦେଖାଇଛି । ଧନ୍ୟବାଦ ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଜୀ, ତାଳର ସହର ଭୋପାଳ ବିଶେଷ ଦୀପେଶ ଅହିରୱାର ଆଭାସୀ ମାଧ୍ୟମରେ ଆମ ସହିତ ଯୋଡ଼ି ହୋଇଛନ୍ତି ଏବଂ ମାନ୍ୟବର ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଜୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ଦୀପେଶ ଦୟାକରି ଆପଣଙ୍କର ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରନ୍ତୁ ।
ଦୀପେଶ- ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଜୀ, ନମସ୍କାର! ମୋର ନାମ ଦୀପେଶ ଅହିରୱାର ଅଟେ । ମୁଁ ସରକାରୀ ଉଚ୍ଚ ମାଧ୍ୟମିକ ବିଦ୍ୟାଳୟ, ଭୋପାଳର ଦଶମ ଶ୍ରେଣୀର ଛାତ୍ର ଅଟେ । ଆଜିକାଲି ପିଲାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କାଳ୍ପନିକ ଖେଳ ଏବଂ ଇନଷ୍ଟାଗ୍ରାମର ନିଶା ଏକ ସାଧାରଣ କଥା ହୋଇ ଗଲାଣି । ଏପରି ସମୟରେ ଆମେ କିପରି ଆମର ଅଧ୍ୟୟନ ଉପରେ ଧ୍ୟାନକେନ୍ଦ୍ରିତ କରିବୁ? ମାନନୀୟ ସାର, ମୋର ଆପଣଙ୍କୁ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଅଛି ଯେ, ଆମେ କିପରି ଆମ ଅଧ୍ୟୟନରେ ଧ୍ୟାନକେନ୍ଦ୍ରିତ କରିବୁ? ମୁଁ ଏହି ଦିଗରେ ଆପଣଙ୍କର ମାର୍ଗଦର୍ଶନ ଚାହୁଁଛି । ଧନ୍ୟବାଦ ।
ଉପସ୍ଥାପିକା- ଧନ୍ୟବାଦ ଦୀପେଶ, ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଜୀ, ଅଦିତାବ ଗୁପ୍ତାଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନ ଇଣ୍ଡିଆ ଟିଭି ଦ୍ୱାରା ମନୋନୀତ ହୋଇଛି । ଅଦିତାବ ଭର୍ଚୁଆଲ ମିଡିଆ ମାଧ୍ୟମରେ ଆମ ସହିତ ଯୋଡ଼ି ହେଉଛନ୍ତି, ଅଦିତାବ ତମର ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାର ।
ଅଦିତାବ ଗୁପ୍ତା- ମୋର ନାମ ଅଦିତାବ ଗୁପ୍ତା । ମୁଁ ଦଶମ ଶ୍ରେଣୀରେ ଅଧ୍ୟୟନ କରୁଛି । ଯେମିତିକି ଟେକ୍ନୋଲୋଜି ବଢୁଥିବାରୁ ଆମର ବିଭ୍ରାଟ ଦିନକୁ ଦିନ ବଢୁଛି । ଅଧ୍ୟୟନ ଉପରେ ଆମର ଧ୍ୟାନ କମ ଏବଂ ସୋସିଆଲ ମିଡିଆ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ ଅଧିକ ରହୁଛି । ତେଣୁ ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି ଯେ ଆମେ କିପରି ଅଧ୍ୟୟନ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ ଦେଇପାରିବା ଏବଂ ସୋସିଆଲ ମିଡିଆର ବ୍ୟବହାର କମ କରିପାରିବା? କାରଣ ଆପଣଙ୍କ ସମୟରେ ଆମ ସମୟ ପରି ଏତେଗୁଡ଼ିଏ ଡିଟେକ୍ସନ ନ ଥିଲା, ଯେତିକି ଏବେ ଆମ ସମୟରେ ଅଛି ।
ଉପସ୍ଥାପିକା- ଧନ୍ୟବାଦ ଅଦିତାବ । ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଜୀ, ଧନ୍ୟବାଦ, ପରବର୍ତ୍ତୀ ପ୍ରଶ୍ନ କାମାକ୍ଷୀ ରାୟଙ୍କ ଠାରୁ ଆସିଛି, ଯାହା ଅନେକ ଛାତ୍ରଙ୍କର କେନ୍ଦ୍ର ଅଟେ । ତାଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନ ରିପବ୍ଲିକ ଟିଭି ଦ୍ୱାରା ମନୋନୀତ ହୋଇଛି । କାମାକ୍ଷୀ, ଦୟାକରି ତୁମର ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାର ।
କାମାକ୍ଷୀ ରାୟ- ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର! ମୁଁ କାମାକ୍ଷୀ ରାୟ । ଦିଲ୍ଲୀର ଦଶମ ଶ୍ରେଣୀର ଛାତ୍ରୀ। ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି- ଜଣେ ଛାତ୍ର ସେମାନଙ୍କ ପରୀକ୍ଷା ସମୟରେ ସହଜରେ ବିଭ୍ରାନ୍ତ ନ ହେବା ପାଇଁ କି କି ଉପାୟ ଗ୍ରହଣ କରିପାରିବେ । ଧନ୍ୟବାଦ ।
ଉପସ୍ଥାପିକା- ଧନ୍ୟବାଦ କାମାକ୍ଷୀ । ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଜୀ, ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଜି-ଟିଭି ଦ୍ୱାରା ମନୋନୀତ ହୋଇଛି । ମନନ ମିତ୍ତଲ ଭର୍ଚୁଆଲ ମାଧ୍ୟମରେ ଆମ ସହିତ ଯୋଗ ଦେଉଛନ୍ତି, ମନନ ଦୟାକରି ଆପଣଙ୍କର ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରନ୍ତୁ ।
ମନନ ମିତ୍ତଲ- ନମସ୍କାର ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଜୀ! ମୁଁ ମନନ ମିତ୍ତଲ । ଡିପିଏସ ବାଙ୍ଗାଲୋର ସାଉଥରୁ କହୁଛି । ମୋର ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ ଅଛି । ଅନଲାଇନ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବା ସମୟରେ ଅନେକ ବିଭ୍ରାଟ ହୋଇଛି, ଯେପରିକି ଅନଲାଇନ ଗେମିଂ ବିନା ଆମେ କିପରି ରହିବୁ?
ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ- ଏହା ଜଣେ ଛାତ୍ର କି? ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଗେଜେଟରେ ହଜି ଯାଉଥିବେ ।
ଉପସ୍ଥାପିକା- ଧନ୍ୟବାଦ ମନନ! ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଜୀ ଦୀପେଶ, ଅଦିତାବ, କାମାକ୍ଷୀ ଏବଂ ମନନ ପରୀକ୍ଷାରେ ବ୍ୟାଘାତ ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ଏବଂ ଏଥିରୁ କିପରି ମୁକ୍ତି ପାଇବେ ସେ ଦିଗରେ ଆପଣଙ୍କର ମାର୍ଗଦର୍ଶନ ଚାହୁଁଛନ୍ତି। ଦୟାକରି ମାର୍ଗଦର୍ଶନ କରନ୍ତୁ, ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଜୀ ।
ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ- ସର୍ବପ୍ରଥମେ, ତୁମେ ସ୍ମାର୍ଟ କି ଗେଜେଟ୍ ସ୍ମାର୍ଟ କି ନାହିଁ ତାହା ସ୍ଥିର କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ । ବେଳେବେଳେ ଏହା ଦେଖାଯାଏ ଯେ ତୁମ ଅପେକ୍ଷା ଗେଜେଟଗୁଡ଼ିକୁ ଅଧିକ ଚତୁର, ମନେକର ଭୁଲ ସେଠାରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥାଏ। ମୋତେ ବିଶ୍ୱାସ କର, ଭଗବାନ ତୁମକୁ ଶକ୍ତି ଦେଇଛନ୍ତି, ତୁମେ ସ୍ମାର୍ଟ, ଗେଜେଟଗୁଡ଼ିକ ତୁମ ଠାରୁ ଚତୁର ହୋଇପାରିବ ନାହିଁ । ତୁମେ ଯେତେ ସ୍ମାର୍ଟ, ତୁମେ ଗେଜେଟକୁ ସଠିକ ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର କରିବାରେ ସକ୍ଷମ ହେବ। ଏହା ଏକ ଯନ୍ତ୍ର ଯାହା ତୁମର ଗତିକୁ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ କରେ । ଯଦି ତାହା ଆମର ଚିନ୍ତାଧାରା, ମୁଁ ଭାବୁଛି ବୋଧହୁଏ ତୁମେ ଏଥିରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିବ । ଦ୍ୱିତୀୟତଃ ଏହା ଦେଶ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚିନ୍ତାର ବିଷୟ ବୋଲି କେହି ମୋତେ କହୁଥିଲେ ଯେ ଭାରତରେ ହାରାହାରି ଲୋକ ଘଣ୍ଟା ଘଣ୍ଟା ଧରି ପରଦାରେ ବିତାଇଥାନ୍ତି । ବର୍ତ୍ତମାନ ଯେଉଁମାନେ ଏହାର ବ୍ୟବସାୟ କରୁଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଏକ ଖୁସିର ବିଷୟ । ଯେତେବେଳେ ମୋବାଇଲ ଫୋନରେ ଟକଟାଇମ ଥିଲା, ସେତେବେଳେ ସଟ ଟାଇମରେ କୁହାଯାଉଥିଲା ଯେ ସେହି ସମୟରେ ହାରାହାରି ୨ଠ ମିନିଟ ଥିଲା; କିନ୍ତୁ ପରଦା ଏବଂ ଏଥିରୁ ରିଲ ହୋଇଯିବା ପରେ କ’ଣ ହୁଏ? ଥରେ ଆପଣ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଆପଣ ଏଥିରୁ ବାହାରକୁ ଆସନ୍ତି କି? କ’ଣ ହୁଏ, ତୁମେ ଠିକ କହିବ ନାହି, ତୁମେ କୌଣସି ରିଲ ଦେଖୁନାହଁ କି? ଆପଣ ଦେଖୁନାହାନ୍ତି କି? ତେବେ ତୁମେ କାହିଁକି ଲାଜ କରୁଛ? ମୋତେ କୁହ, ସେମାନେ ବାହାରକୁ ଆସନ୍ତି ନା ଭିତରୁ? ଆମର ସୃଜନଶୀଳ ବୟସ ଏବଂ ଆମର ସୃଜନଶୀଳତାର ସମ୍ଭାବନା ଦେଖନ୍ତୁ, ଯଦି ହାରାହାରି ଭାରତୀୟ ଛଅ ଘଣ୍ଟା ପରଦାକୁ ଯାଆନ୍ତି, ତେବେ ଏହା ଏକ ବଡ଼ ଚିନ୍ତାର ବିଷୟ, ଏକ ଉପାୟରେ ଗେଜେଟ ଆମକୁ ଦାସ କରିଥାଏ । ଆମ ଏହାର ଦାସ ଭାବରେ ବଞ୍ଚôପାରିବା ନାହିଁ । ଈଶ୍ୱର ଆମକୁ ଏକ ନିରପେକ୍ଷ ଅସ୍ତିତ୍ୱ, ଏକ ସ୍ୱାଧୀନ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱ ଦେଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ସେଥିପାଇଁ ଆମେ ସାବଧାନ ହେବା ଉଚିତ ଯେ କି ମୁଁ ଏହାର ଦାସ କି ନୁହେଁ? ଆପଣ ନିଶ୍ଚୟ ଦେଖିଥିବେ ଯେ ଆପଣ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ମୋ ହାତରେ ଏକ ମୋବାଇଲ ଫୋନ ଦେଖିଥିବେ, କ୍ୱଚିତ, ମୁଁ କାହିଁକି ନିଜକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିଛି, ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ବହୁତ ସକ୍ରିୟ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଏଥିପାଇଁ ସମୟ ସ୍ଥିର କରିସାରିଛି । ହଁ, ବାହାରେ ସମୟ ମୁଁ ଅଧିକ କରେ ନାହିଁ ଏବଂ ସେଥିପାଇଁ ମୁଁ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଛି, ଭଲ ସଭା ଚାଲିଛି, ବହୁତ ଭଲ ଏବଂ ଯଦି ଟିକିଏ ଭାଇବ୍ରେସନ ହେଲା ତେବେ ଚାଲ ଏହାକୁ ବାହାର କରି ଦେଖିବା । ମୁଁ ଭାବୁଛି ଆମେ ନିଜେ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ ଯେ ଆମେ ଏହି ଗେଜେଟଗୁଡ଼ିକର ଦାସ ହେବୁନାହିଁ । ମୁଁ ଜଣେ ସ୍ୱାଧୀନ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱ, ମୋର ଏକ ସ୍ୱାଧୀନ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଅଛି ଏବଂ ସେଥିରୁ ମୋ ପାଇଁ ଯାହା ଉପଯୋଗୀ ତାହା ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ସୀମିତ ରହିଛି । ମୁଁ ଟେକ୍ନୋଲୋଜୀ ବ୍ୟବହାର କରିବି, ମୁଁ ଟେକ୍ନୋଲୋଜିରୁ ଦୂରେଇ ଯିବିନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ମୋର ଆବଶ୍ୟକତା ଏବଂ ଆବଶ୍ୟକତା ଅନୁଯାୟୀ ଏହାକୁ ବ୍ୟବହାର କରିବି । ବର୍ତ୍ତମାନ ଧରାଯାଉ, ଆପଣ ଅନଲାଇନରେ ଦୋସା ତିଆରି କରିବା ପାଇଁ ଏକ ଭଲ ରେସିପି ପଢ଼ିଛନ୍ତି, କେଉଁ ଉପାଦାନଗୁଡ଼ିକ ଅଛି ଜାଣିବା ପାଇଁ ଏକ ଘଣ୍ଟା ବିତାଇଛନ୍ତି, ତାହା ମଧ୍ୟ କରିଛନ୍ତି, ଆପଣ ପେଟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ କି? ଏହା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ କି? ପୂରଣ କରିବ ନାହିଁ କି? ଏଥିପାଇଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଦୋସା ତିଆରି କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ ଏବଂ ଏହାକୁ ଖାଇବାକୁ ପଡ଼ିବ ଏବଂ ସେଥିପାଇଁ ଗେଜେଟ ଯାହା ସେବା କରେ ତାହା ଆପଣଙ୍କୁ ସିଦ୍ଧତା, ଆପଣଙ୍କ ଭିତରର ସାମର୍ଥ୍ୟ ଦେଇ ନ ଥାଏ । ବର୍ତ୍ତମାନ ଆପଣ ନିଶ୍ଚୟ ଦେଖିଥିବେ ଯେ ପୂର୍ବ ସମୟରେ ପିଲାମାନେ ଅତି ସହଜରେ ସର୍ବତ ଦଉଥିଲେ, ସେମାନେ ସର୍ବତ କୁହନ୍ତି? ଏବଂ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆରାମରେ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରୁଥିଲେ । ଏବଂ ମୁଁ ଦେଖିଛି ଯେ, ଭାରତର ପିଲାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ବିଦେଶ ଯାଉଥିଲେ, ବିଦେଶର ଲୋକମାନେ ଭାବୁଥିଲେ ଯେ ସେ ଏପରି ସର୍ବତ କିପରି କରିପାରିବେ, ବର୍ତ୍ତମାନ ସେ କିଛି ଅନୁଭବ କରୁନାହାନ୍ତି । ବର୍ତ୍ତମାନ ଆପଣ ଦେଖୁଛନ୍ତି ଧୀରେ ଧୀରେ କ’ଣ ଘଟୁଛି, ଆମକୁ ଏକ ପିଲା ଖୋଜିବାକୁ ପଡ଼ିବ ଯିଏ ପହଡ଼ା କହିପାରେ, ସେ ବର୍ତ୍ତମାନ କାହିଁକି ଆସିଛନ୍ତି, ଅର୍ଥାତ ଆମେ ଆମର ସାମର୍ଥ୍ୟ ହରାଉଛୁ ଆମକୁ ସଚେତନ ଭାବରେ ଚେଷ୍ଟା କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ । ଅନ୍ୟଥା ଧୀରେ ଧରେ ସେହି ମୋଡ଼ ସମାପ୍ତ ହେବ, ଆମେ ନିରନ୍ତର ନିଜକୁ ପରୀକ୍ଷା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ । ଅନ୍ୟଥା, ମୁଁ ଜାଣେ ଯେ ଏହା ଅନ୍ୟଥା । ଆଜିକାଲି କୃତ୍ରିମ ବୁଦ୍ଧିମତ୍ତାର ଅନେକ ପ୍ଲାଟଫର୍ମ ଆସିଛି, ଆପଣଙ୍କୁ କିଛି କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ । କୌଣସି ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ, ଯଦି ଆପଣ ସେହି ପ୍ଲାଟଫର୍ମକୁ ଯାଇ ଚାର୍ଟ କରିବାକୁ ଯାଆନ୍ତି, ତା’ପରେ ସେ ପୃଥିବୀର ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରୁ କୁହନ୍ତି ଏବଂ ଦିଅନ୍ତି । ବର୍ତ୍ତମାନ ଏହା ଗୁଗଲ ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଗୋଟିଏ ପାଦ ଆଗକୁ ଯାଇଛି । ଯଦି ତୁମେ ଏଥିରେ ଅଟକି ଯାଅ ତେବେ ତୁମର ସୃଜନଶୀଳତା ସମାପ୍ତ ହେବ ଏବଂ ସେଥିପାଇଁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଅନୁରୋଧ କରିବି ଯେ ଦ୍ୱିତୀୟରେ ଆମର ପ୍ରାଚୀନ ଭାରତରେ ଉପବାସର ଏକ ପରମ୍ପରା ଅଛି, ଯେଉଁଥିରେ ଭାଇ ଉପବାସର ଏକ ପରମ୍ପରା ଅଛି । ଲାଗୁଛି ତୁମେ କରିବା ଉଚିତ । ଉପବାସ କର, ଆମ ଦେଶରେ କେତେକ ଧାର୍ମିକ ରୀତିନୀତିରେ ଉପବାସ ମଧ୍ୟ କରାଯାଏ । ବର୍ତ୍ତମାନ ସମୟ ବଦଳି ଯାଇଛି, ତେଣୁ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ କହିବି ଯେ ଆପଣ ଏହି ଟେକ୍ନୋଲୋଜିକୁ ସପ୍ତାହରେ କିଛି ଦିନ କିମ୍ବା ଦିନକୁ କିଛି ଘଣ୍ଟା ଉପବାସ କରିପାରିବେ । ଅନେକ ଘଣ୍ଟା ଆଦୌ ସେହି ଦିଗକୁ ଯିବେ ନାହିଁ ।
ଆପଣ ନିଶ୍ଚୟ ଦେଖିଥିବେ ଯେ ସେଠାରେ ଅନେକ ପରିବାର ଅଛନ୍ତି, ଦଶମ ଦ୍ୱାଦଶ ଆରମ୍ଭରେ ଘରେ ବହୁତ ଟେନସନ ଥାଏ । ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ପରିବାର ସଦସ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥିର ହୋଇଛି ନା, ଭାଇ ଆସନ୍ତା ବର୍ଷ କିଛି ନାହିଁ, ସେ ଦଶମ ସ୍ଥାନରେ ଅଛନ୍ତି, ଆସନ୍ତା ବର୍ଷ କିଛି ନାହିଁ ୧୨ତମ ସ୍ଥାନରେ ଅଛନ୍ତି । ଯଦି ଆମେ ଏତେ ସଚେତନ ହୋଇ ଟିଭିରେ ପରଦା ଲଗାଇ ଦେଇଥାଉ; କିନ୍ତୁ କ’ଣ ଆମେ ସ୍ୱଭାବରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିପାରିବା ଯେ ସପ୍ତାହରେ ଗୋଟିଏ ଦିନ ମୋର ଡିଜିଟାଲ ଉପବାସ ରହିବ, କୌଣସି ଡିଜିଟାଲ ଉପକରଣ ନାହିଁ, ମୁଁ କାହାକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କରିବି ନାହିଁ। ଏଥିରୁ ଆସୁଥିବା ଲାଭ ଉପରେ ନଜର ରଖନ୍ତୁ । ଧୀରେ ଧୀରେ ଆପଣ ଏହାର ସମୟ ବଢ଼ାଇବାକୁ ଅନୁଭବ କରିବେ, ସେହିଭଳି ଆମେ ଦେଖିଛୁ ଯେ, ଆମ ପରିବାର ଛୋଟ ହେବାରେ ଲାଗିଛନ୍ତି ଏବଂ ପରିବାର ମଧ୍ୟ ଏହି ଡିଜିଟାଲ ଦୁନିଆରେ ଫସି ରହିଛନ୍ତି । ମାଆ, ପୁଅ, ଭଉଣୀ, ଭାଇ ଓ ବାପା ସମସ୍ତେ ଗୋଟିଏ ଘରେ ରୁହନ୍ତି ଏବଂ ସେ ତାଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ କୋଠରୀରେ ହ୍ୱାଟ୍ସଆପ କରୁଅଛନ୍ତି । ମୁଁ ତୁମ ବିଷୟରେ କହୁଛି, ମମି ହ୍ୱାଟ୍ସଆପ ବାପାଙ୍କୁ କରିବେ । ଆପଣ ନିଶ୍ଚୟ ଦେଖିବେ ସମସ୍ତେ ଘରେ ଏକାଠି ବସିଛନ୍ତି କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତେ ମୋବାଇଲରେ ହଜି ଯାଇଛନ୍ତି, ସେ ସେଠାରେ ଦେଖୁଛନ୍ତି ଏହା ଏଠାରେ ଦେଖୁଛନ୍ତି, ଏହା ହେଉଛି, ନୁହେଁ କି? ପରିବାର କିପରି ଚାଲିବ ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ? ପୂର୍ବରୁ ଲୋକମାନେ ବସରେ, ଟ୍ରେନରେ ଯିବାବେଳେ ଗପସପ କରୁଥିଲେ, ବର୍ତ୍ତମାନ ଯଦି ସଂଯୋଗ ମିଳୁଛି ତେବେ ପ୍ରଥମ କାମଟି ହେଉଛି ଯେପରି ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱର କାର୍ଯ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଅଛି । ସେଗୁଡ଼ିକ ବିନା ଦୁନିଆ ବନ୍ଦ ହେବାକୁ ଯାଉଛି, ଆମକୁ ଯେଉଁ ରୋଗ ଅଛି, ସେହି ରୋଗକୁ ଆମକୁ ଚିହ୍ନିବାକୁ ହେବ । ଯଦି ଆମେ ଏହି ରୋଗଗୁଡ଼ିକୁ ଚିହ୍ନିପାରିବା ତେବେ ଆମେ ରୋଗଗୁଡ଼ିକରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇପାରିବା ଏବଂ ଏଥିପାଇଁ ମୋର ଅନୁରୋଧ ଯେ ଘରେ ମଧ୍ୟ କ’ଣ ଆପଣ ଗୋଟିଏ କ୍ଷେତ୍ର ମଧ୍ୟ ସ୍ଥିର କରନ୍ତୁ, କିମ୍ବା ପରିବାର ଯାଇ ନିଜେ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନିଅନ୍ତୁ । ଏକ କ୍ଷେତ୍ର ସ୍ଥିର କରନ୍ତୁ, ଏହି କ୍ଷେତ୍ର ଯାହା କୌଣସି ଟେକ୍ନୋଲୋଜି ଜୋନ ନୁହେଁ ଅର୍ଥାତ ଟେକ୍ନୋଲୋଜି ସେଠାରେ ପ୍ରବେଶ କରିବ ନାହିଁ । ଯଦି ଆପଣ ସେଠାକୁ ଆସିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି ତେବେ ମୋବାଇଲକୁ ଘରର ସେହି କୋଣରେ ରଖନ୍ତୁ ଏବଂ ଆସନ୍ତୁ ଏବଂ ସେଠାରେ ଆରାମରେ ବସି କଥାବାର୍ତ୍ତା କରନ୍ତୁ । କୌଣସି ଟେକ୍ନୋଲୋଜି ଜୋନ ନାହିଁ, ଘର ଭିତରେ ଏକ କୋଣ ମଧ୍ୟ ତିଆରି କର, ଯେମିତି ଠାକୁର ଘର ପରି ହୋଇଥିବ, ଭଗବାନଙ୍କ ମନ୍ଦିର ଏକ ପୃଥକ କୋଣରେ ଅଛି, ଏହାକୁ ସେପରି କର । ଆରେ ଭାଇ ଏହି କୋଣକୁ ଆସିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ଚାଲ ମୋବାଇଲ ବାହାରେ ରଖିଆସ । ଏଠାରେ ଏହିପରି ବସନ୍ତୁ । ବର୍ତ୍ତମାନ ଦେଖନ୍ତୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ଆପଣଙ୍କ ଜୀବନ ଜିଇଁବାର ଆନନ୍ଦ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଯିବ । ଯଦି ସୁଖ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ତେବେ ତୁମେ ଏହାର ଦାସତ୍ୱରୁ ବାହାରକୁ ଆସିବ । ବହୁତ ବହୁତ ଧନ୍ୟବାଦ ।
ଉପସ୍ଥାପିକା- ଧନ୍ୟବାଦ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ମହୋଦୟ, ଏପରି ସହଜ ଢଙ୍ଗରେ ଚାଲେଞ୍ଜିଂ ପରିସ୍ଥିତିର ମୁକାବିଲା ପାଇଁ ଡିଜିଟାଲ ଉପବାସର ହାଲୁକା ହୃଦୟ ମନ୍ତ୍ର ଆପଣ ବାଣ୍ଟିଥିବାରୁ ଧନ୍ୟବାଦ ।
ଉପସ୍ଥାପିକା- ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଜୀ, ହିମାଳୟ ପର୍ବତମାଳାରେ ସ୍ଥିତ ପ୍ରାକୃତିକ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ୟୁନିଅନ ଟେରିଟୋରିଜ ଜମ୍ମୁରୁ ନିଦା ଆମ ସହିତ ଆଭାସୀ ମାଧ୍ୟମରେ ଯୋଡ଼ି ହୋଇଛନ୍ତି ଏବଂ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିବାକୁ ଚାହୁଁଚନ୍ତି । ନିଦା, ଆପଣ ପଶ୍ନ ପଚାର ।
ନିଦା- ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ସାର, ନମସ୍କାର! ମୁଁ ଜମ୍ମୁର ସରକାରୀ ମଡେଲ ଉଚ୍ଚ ମାଧ୍ୟମିକ ବିଦ୍ୟାଳୟ ସୁଞ୍ଜୱାନରୁ ଦଶମ ଶ୍ରେଣୀର ଛାତ୍ର । ସାର, ମୋର ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି- ଯେତେବେଳେ ଆମେ କଠିନ ପରିଶ୍ରମ କରୁ କିନ୍ତୁ ସେହି ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ଫଳାଫଳ ପାଇନଥାଉ । ତେବେ ଆମେ କିପରି ସେହି ଚାପକୁ ଏକ ସକାରାତ୍ମକ ଦିଗରେ ରଖିପାରିବା? ମାନନୀୟ ସାର, ଆପଣ କେବେ ଏଭଳି ପରିସ୍ଥିତି ଦେଇ ଗତି କରିଛନ୍ତି କି? ଧନ୍ୟବାଦ ।
ଉପସ୍ଥାପିକା- ଧନ୍ୟବାଦ ନିଦା, ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଜୀ, ଭଗବାନଙ୍କ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପଦେଶର ଭୂମି ଖେଳ, ଜଗତରେ ଖ୍ୟାତିପ୍ରାପ୍ତ ନୀରଜ ଚୋପ୍ରାଙ୍କ ଭଳି ବିଖ୍ୟାତ ଖେଳାଳିମାନଙ୍କ ପ୍ରଦେଶ ହରିଆଣାର ପଲୱଲରୁ ପ୍ରଶାନ୍ତ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି । ପ୍ରଶାନ୍ତ, ଦୟାକରି ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରନ୍ତୁ ।
ପ୍ରଶାନ୍ତ- ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଜୀ, ନମସ୍କାର! ମୋର ନାମ ପ୍ରଶାନ୍ତ । ମୁଁ ଶହୀଦ ନାୟକ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ସିଂହ ରାଜକୀୟ ମଡେଲ ସଂସ୍କୃତି ବରିଷ୍ଠ ମାଧ୍ୟମିକ ବିଦ୍ୟାଳୟ ହଥୀନ ଜିଲ୍ଲା ପଲୱଲ ହରିଆଣାର ଦ୍ୱାଦଶ ଶ୍ରେଣୀର ବିଜ୍ଞାନ ବିଭାଗର ଛାତ୍ର । ମୋର ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି- ଚାପ ପରୀକ୍ଷା ଫଳାଫଳକୁ କିପରି ପ୍ରଭାବିତ କରିଥାଏ । ମୁଁ ଏଥିରେ ଆପଣଙ୍କର ମାର୍ଗଦର୍ଶନ ଚାହୁଁଛି । ଧନ୍ୟବାଦ ମହାଶୟ ।
ଉପସ୍ଥାପିକା- ଧନ୍ୟବାଦ ପ୍ରଶାନ୍ତ, ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନନ୍ତ୍ରୀ ଜୀ, ନିଦା ଏବଂ ପ୍ରଶାନ୍ତଙ୍କ ଭଳି ଦେଶରୁ କୋଟି କୋଟି ଛାତ୍ର ଆପଣଙ୍କୁ ପରୀକ୍ଷା ଫଳାଫଳ ଉପରେ ଆପଣଙ୍କର ମାର୍ଗଦର୍ଶନ ଚାହୁଁଛନ୍ତି । ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଜୀ ।
ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ- ଦେଖନ୍ତୁ ପରୀକ୍ଷାର ଯେଉଁ ଫଳାଫଳ ଆସିଥାଏ, ତାହା ପରେ କେଉଁ ଚାପ ଆସିଥାଏ, ତାହାର ପ୍ରମୁଖ କାରଣ ଗୋଟିଏ ହେଉଛି ଆମେ ପରୀକ୍ଷା ଦେଇ ଯେତେବେଳେ ଘରକୁ ଆସିଥାଉ, ଘରେ ଲୋକଙ୍କୁ ଏମିତି ପାଠ ପଢ଼ାଉ ଯେ ଯେମିତି ମୋର ପରୀକ୍ଷା ବହୁତ ଭଲ ହୋଇଛି । ମୋର ବିଲକୁଲ ୯ଠ ତ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ହେବ ଏବଂ ବହୁତ ଭଲ କରିକି ଆସିଛି, ଲୋକମାନଙ୍କ ମନ ତା’ ଉପରେ ବହୁତ ଭଲ ଆସିଥାଏ । ପରିବାର ମାନି ନେଇଥାନ୍ତି ଯେ ତୁମେ ଯାହା କହିଛ ତାହା ସତ ଏବଂ ତୁମେ ଭଲ ରେଜଲ୍ଟ ଆଣିବ, ଏଭଳି ମାନି ନେଇଥାନ୍ତି, ସେ ନିଜର ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କୁ କହିବା ଆରମ୍ଭ କରି ଦେଇଥାନ୍ତି । କେବଳ ଏତିକି ନୁହେଁ, ଏଥର ମଧ୍ୟ ବହୁତ ଭଲ କରିଛି । ସେ ଏଥର ବହୁତ ପରିଶ୍ରମ କରୁଥିଲା । ସେ କେବେ ଖେଳିବାକୁ ଯାଉ ନ ଥିଲେ, ସେ କେବଳ ପ୍ରଥମ ସେକେଣ୍ଡରେ ପଛରେ ରହିବେ ନାହିଁ ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ଫଳାଫଳ ୪ଠ/୪୫ ମାର୍କ ପାଇବ । ତା’ପରେ ଝଡ଼ ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ ଏବଂ ସେଥିପାଇଁ ପ୍ରଥମ କଥା ହେଉଛି ଯେ ଆମେ ସତ୍ୟର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବାର ଅଭ୍ୟାସ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ । କେତେଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆମେ ମିଛର ସମର୍ଥନରେ ବଞ୍ଚôପାରିବା, ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ ଯେ ହଁ ମୁଁ ଆଜି ଯାଇଥିଲି, କିନ୍ତୁ ମୋର ପରୀକ୍ଷାକୁ ଠିକ୍ ଭାବରେ ଦେଇ ନ ଥିଲି, ମୁଁ ଚେଷ୍ଟା କଲି କିନ୍ତୁ ଏହା ଭଲ ହୋଇ ନଥିଲା । ଯଦି ତୁମେ ଏହା ଆଗରୁ କହିଥାଅ ଏବଂ ଧରାଯାଉ ତୁମର ୫ ମାର୍କ ଅଧିକ ଅଛି, ତେବେ ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଦେଖିଥିବ ଯେ ଘରେ କୌଣସି ଟେନସନ ହେବ ନାହିଁ, ସେମାନେ କହିବେ, ଆରେ, ତୁମେ କହିଥିଲ ଯେ ଏହା ବହୁତ ଖରାପ, ତୁମେ ତ ଭଲ ମାର୍କ ନେଇ ଆସିଛ । ଷ୍ଟାଣ୍ଡାର୍ଡ ହେଉଛି ମାନଦଣ୍ଡ, ଯାହା ସେଟ ହେବା ଅପେକ୍ଷା ଭଲ ଦେଖାଯାଏ, ତେଣୁ ଆପଣଙ୍କୁ । ଚାପର ଦ୍ୱିତୀୟ କାରଣ ହେଉଛି ଆପଣଙ୍କ ସାଙ୍ଗମାନେ ଆପଣଙ୍କ ମନରେ ଭରି ରହିଥାନ୍ତି । ଯଦି ସେ ଏହା କରନ୍ତି ମୁଁ ତାହା କରିବି, ଯଦି ସେ ଏହା କରନ୍ତି ମୁଁ ସେମିତି କରିବି । ଶ୍ରେଣୀରେ ବହୁ ପ୍ରତିଜ୍ଞାକାରୀ ପିଲା ଅଛନ୍ତି, ଆମେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରୁଛୁ, ୧୯-୨ଠ ବିସ୍ ପାର୍ଥକ୍ୟ ଅଛି । ଦିନରାତି ଆମେ ସେହି ପ୍ରତିଯୋଗିତାର ପ୍ରବାହରେ ବାସ କରୁ, ଏହା ମଧ୍ୟ ଚାପର ଏକ କାରଣ ହୋଇଥାଏ । ଆମେ ନିଜ ପାଇଁ ବଞ୍ଚôବା, ନିଜ ଭିତରେ ରହିବା, ନିଜ ପ୍ରିୟଜନଙ୍କ ଠାରୁ ଶିଖିବା ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ଠାରୁ ଶିଖିବା ଉଚିତ । କିନ୍ତୁ ଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ ଶକ୍ତି ଉପରେ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେବା ଉଚିତ, ଯଦି ଆମେ ଏହା କରିବା ତେବେ ଚାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବାର ସମ୍ଭାବନା ବଢ଼ିଥାଏ । ଦ୍ୱିତୀୟତଃ ଜୀବନ ପ୍ରତି ଆମର ଚିନ୍ତାଧାରା କ’ଣ, ଯେଉଁଦିନ ଆମେ ବିଶ୍ୱାସ କରୁ ଯେ ଏହି ପରୀକ୍ଷା ଚାଲିଗଲା, ଏହାର ଅର୍ଥ ଜୀବନ ଚାଲିଗଲା, ତା’ପରେ ଟେନସନ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଯିବ । ଜୀବନ କୌଣସି ଗୋଟିଏ ଷ୍ଟେସନରେ ବନ୍ଦ ହୁଏ ନାହିଁ । ଯଦି ଗୋଟିଏ ଷ୍ଟେସନ ମିସ ହୁଏ, ଅନ୍ୟ ଏକ ଟ୍ରେନ ଆସି ଅନ୍ୟ ଏକ ବଡ଼ ଷ୍ଟେସନକୁ ନେଇଯିବ, ବ୍ୟସ୍ତ ହୁଅନ୍ତୁ ନାହିଁ । ପରୀକ୍ଷା ଜୀବନର ଶେଷ ନୁହେଁ, ଠିକ୍ ଅଛି, ଆମର ନିଜସ୍ୱ ମାନଦଣ୍ଡ ରହିବା ଉଚିତ, ଆମେ ନିଜକୁ କଡ଼ାକଡ଼ି କରିବା, ନିଜକୁ ସଜାଇବାରେ ଲାଗିବା, ଏହା ଆମର ପ୍ରୟାସ ହେବା ଉଚିତ । କିନ୍ତୁ ଏହି ଟେନସନରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ ଆମ ମନରେ ଏକ ସଂକଳ୍ପ ନେବା ଉଚିତ, ଯାହା ବି ଆସୁ, ମୁଁ ଜାଣେ ଜୀବନ କିପରି ବଞ୍ଚôବି । ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତା’ ସହିତ ମୁକାବିଲା କରିବି । ଏବଂ ଯଦି ଆପଣ ଏହି ସଂକଳ୍ପ ନିଅନ୍ତି, ତେବେ ଏହା ସହଜ ହୋଇଯାଏ । ଏବଂ ତେଣୁ ମୁଁ ଭାବୁଛି ଏହି ପ୍ରକାରର ଫଳାଫଳର ଚାପ ବେଳେବେଳେ ସେତେ ଧ୍ୟାନରେ ରଖାଯାଏ ନାହିଁ । ଧନ୍ୟବାଦ!
ଉପସ୍ଥାପିକା- ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଜୀ, ଆପଣଙ୍କ ଅଭିଜ୍ଞତା ଶୁଣିବା ପରେ ଆମେ ଏକ ନୂତନ ଚେତନା ପାଇଛୁ । ଧନ୍ୟବାଦ । ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଜୀ, ଆର୍ ଅକ୍ଷରା ସିରୀ ତେଲେଙ୍ଗାନାର ରଙ୍ଗାରେଡି ଜିଲ୍ଲାରେ ରୁହନ୍ତି । ସେ ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଷୟ ଉପରେ ପଚାରୁଛନ୍ତି ଏବଂ ନିର୍ଦେଶ ପାଇଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି । ଅକ୍ଷରା, ଦୟାକରି ତୁମର ପ୍ରଶ୍ନ ରଖ ।
ଅକ୍ଷରା- ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଜୀ, ନମସ୍କାର! ମୋର ନାମ ହେଉଛି ଆର୍ ଅକ୍ଷରା ସିରୀ । ମୁଁ ଜବାହାର ନବୋଦୟ ବିଦ୍ୟାଳୟ ରଙ୍ଗାରେଡି ହାଇଦ୍ରାବାଦର ନବମ ଶ୍ରେଣୀର ଛାତ୍ର । ମାନନୀୟ, ମୋର ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି- ଅଧିକ ଭାଷା ଶିଖିବା ପାଇଁ ଆମେ କ’ଣ କରିବା? ମୁଁ ଏଥିରେ ଆପଣଙ୍କର ମାର୍ଗଦର୍ଶନ ଚାହୁଁଛି । ଧନ୍ୟବାଦ ମହାଶୟ ।
ପ୍ରସ୍ତୁତକର୍ତ୍ତା- ଧନ୍ୟବାଦ ଅକ୍ଷରା । ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଜୀ, ଏହିପରି ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ ଭାରତର ହୃଦୟ ସହର ଭୋପାଳର ରିତୀକା ଘୋଡ଼କେଙ୍କ ଠାରୁ ଆସିଛି । ସେ ଆମ ସହିତ ସଭାଗୃହରେ ବସିଛନ୍ତି । ରିତୀକା ଦୟାକରି ତୁମର ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାର ।
ରିତୀକା ଗୋଡ- ଆଦରଣୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଜୀ, ନମସ୍କାର! ମୋ ନାମ ରିତୀକା ଘୋଡକେ । ମୁଁ ଭୋପାଳ ମଧ୍ୟପ୍ରଦେଶ ଦ୍ୱାଦଶ ଶ୍ରେଣୀର ଛାତ୍ର । ସରକାରୀ ସୁଭାଷ ଉକ୍ରୃଷ୍ଟ ମାଧ୍ୟମିକ ବିଦ୍ୟାଳୟ ସ୍କୁଲ ଫର ଏକ୍ସିଲେନ୍ସିର ଛାତ୍ର ଅଟେ । ସାର, ମୋର ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି ଯେ ଆମେ କିପରି ଅଧିକରୁ ଅଧିକ ଭାଷା ଶିଖିପାରିବା ଏବଂ ଏହା କାହିଁକି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ? ଧନ୍ୟବାଦ ।
ଉପସ୍ଥାପିକା- ଧନ୍ୟବାଦ ରିତୀକା । ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଜୀ, ଦୟାକରି ଅକ୍ଷରା ଏବଂ ରିତୀକାଙ୍କୁ ବହୁଭାଷୀ କୌଶଳ ହାସଲ କରିବାକୁ ମାର୍ଗଦର୍ଶନ କରନ୍ତୁ, ଯାହାକି ସମୟର ଆବଶ୍ୟକା ରହିଛି । ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଜୀ ।
ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ- ଆପଣ ବହୁତ ଭଲ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିଛନ୍ତି । ଆଜି ମୁଁ ପ୍ରାରମ୍ଭରେ କହୁଥିଲି ଯେ ସବୁ ଜିନିଷ ଛାଡ଼ି ଟିକିଏ ଧ୍ୟାନ ଦିଅନ୍ତୁ, କିନ୍ତୁ ଏହା ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ ଯେ ଯେଉଁଥିପାଇଁ ମୁଁ କହୁଛି ଆପଣ ଟିକିଏ ଏକ୍ସଟ୍ରୱଟ  ହୋଇଯାଆନ୍ତୁ, ଅଳ୍ପ ବହୁତ ଏକ୍ସଟ୍ରୱଟ ହେବା ବହୁତ ଜରୁରୀ ହୋଇଥାଏ । ଏବଂ ମୁଁ ଏଥିପାଇଁ କହୁଛି । ଭାରତ ବିବିଧତାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେଶ ଅଟେ, ଆମେ ଗର୍ବର ସହିତ କହିପାରିବୁ ଯେ ଆମ ପାଖରେ ଅନେକ ଭାଷା ଅଛି, ହଜାର ହଜାର ଉପଭାଷା ଅଛି । ଏହା ହେଉଛି ଆମର ସମୃଦ୍ଧତା, ଆମର ସମୃଦ୍ଧତା । ଆମର ଏହି ସମୃଦ୍ଧତା ପାଇଁ ଆମେ ଗର୍ବିତ ହେବା ଉଚିତ । ବେଳେବେଳେ ଆପଣ ନିଶ୍ଚୟ ଦେଖିଥିବେ ଜଣେ ବିଦେଶୀ ଆମ ସହିତ ସାକ୍ଷାତ କରନ୍ତି ଏବଂ ସେ ଜାଣନ୍ତି ଯେ ଆପଣ ଭାରତୀୟ ଅଟନ୍ତି, ଆପଣ ନିଶ୍ଚୟ ଦେଖିଥିବେ ଯେ ଯଦିଓ ସେ ଭାରତ ସହିତ ଟିକେ ପରିଚିତ, ସେ ଆପଣଙ୍କୁ ଅଭିନନ୍ଦନ କରିବେ, ନମସ୍କାର କରିବେ, ସାମାନ୍ୟ ହୋଇପାରେ, ଉଚ୍ଚାରଣରେ ଟିକିଏ ପାର୍ଥକ୍ୟ ରହିବ, କହିବାରେ ଟିକେ ଏପଟସେପଟ ହେବ । ଯେମିତି ସେ କହିବ, ଆପଣଙ୍କ କାନ ସଚେତ ହୋଇଯିବ, ତାକୁ ପ୍ରଥମ ରାଉଣ୍ଡରେ ଆପଣାପଣ ଅନୁଭବ ହୋଇଥାଏ । ଆଚ୍ଛା, ଏହି ବିଦେଶୀଜଣକ ନମସ୍କାରର ଅର୍ଥ ହେଉଛି, ଏହା ଯୋଗାଯୋଗର ମହାନ ଶକ୍ତିର ଏକ ଉଦାହରଣ । ତୁମେ ଏତେବଡ଼ ଦେଶରେ ରହୁଛ, ତୁମେ କେବେ ଭାବିଛ କି ଏକ ହବି ଭାବରେ, ଯେପରି ଆମେ ବେଳେବେଳେ ଭାବିଥାଉ ଯେ ମୁଁ ତବଲା ଶିଖିବା ଉଚିତ । ବେଳେବେଳେ ମୁଁ ଭାବୁଛି ଯେ ମୁଁ ବଂଶୀ ଶିଖିବା ଉଚିତ । ମୁଁ ସୀତାର ଶିଖିବା ଉଚିତ, ମୁଁ ପିଆନ ଶିଖିବି, ମୁଁ ଏହା କରେ କି? ମୋ ମନରେ ନା’ ନାହିଁ? ଏହା ମଧ୍ୟ ଆମର ଅତିରିକ୍ତ ପଦ୍ଧତି ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ବିକଶିତ କି ନୁହେଁ ? ଯଦି ଏହାହୁଏ, ତେବେ ପଡ଼ୋଶୀ ରାଜ୍ୟର ଗୋଟିଏ କିମ୍ବା ଦୁଇଟି ଭାଷାକୁ ଯତ୍ନର ସହ ଶିଖିବାର ଅର୍ଥ କ’ଣ? ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଜରୁରୀ । ଏବଂ ଏହା କେବଳ ନୁହେଁ ଯେ ଆମେ ଭାଷା ଶିଖିବା, ଆମେ କିଛି କଥିତ ବାକ୍ୟ ଶିଖିବା । ଆମେ ସେଠାରେ ଥିବା ଅଭିଜ୍ଞତାର ମୂଳ ବିଷୟକୁ ଶିଖିବା । ଯେତେବେଳେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭାଷାର ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ସେଠାରେ ଏକ ନିରନ୍ତର ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି, ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ, ହଜାର ବର୍ଷର ଏକ ସ୍ରୋତ ଅଛି, ସେଠାରେ ଏକ ଅଭିଜ୍ଞତାର ସ୍ରୋତ ଅଛି, ଉତଥାନ ପତନର ସ୍ରୋତ ଅଛି, ଅସୁବିଧାର ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇ ସେଠାରେ ଏକ ଝରଣା ଅଛି ଏବଂ ତା’ପରେ ଏକ ଭାଷା ଅଭିବ୍ୟକ୍ତିର ରୂପ ନେଇଥାଏ, ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଏକ ଭାଷା ଜାଣୁ, ସେତେବେଳେ ସେହି ହଜାରେ ବର୍ଷ ପୁରୁଣା ଦୁନିଆରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ପାଇଁ ଦ୍ୱାର ଖୋଲିବ ଏବଂ ସେଥିପାଇଁ ଭୋଜି ନ କରି ଆମେ ଭାଷା ଶିଖବା ଉଚିତ । ମୁଁ କେତେବେଳେ ମଧ୍ୟ, ମୋତେ ବହୁତ ଦୁଃଖ ଲାଗିଥାଏ, ବହୁତ ଦୁଃଖ ହୋଇଥାଏ ଯେ ଆମ ଦେଶରେ କୌଣସି ସ୍ଥାନରେ କୌଣସି ଏକ ଭଲ ସ୍ମାରକ ହେଉ, ପଥରରେ ନିର୍ମିତ ଏକ ସୁନ୍ଦର ସ୍ମାରକ ଥିବ ଏବଂ କେହିଜଣେ ଆମକୁ କହିବେ ଯେ ଏହା ଦୁଇ ହଜାର ବର୍ଷ ପୁରୁଣା । ତା’ହେଲେ ଆମେ ଗର୍ବ ଅନୁଭବ କରୁନାହୁଁ, ଏତେ ସୁନ୍ଦର କଥା ଦୁଇ ହଜାର ବର୍ଷ ପୂର୍ବରୁ ଥିଲା । ହୋଇଥାଏ କି ନାହିଁ, ତାହାର ମଧ୍ୟ ଗର୍ବ ହେବ । ପୁଣି ଏହି ବିଚାର ଆସିନଥାଏ ଯେ ଏହା କେଉଁ କୋଣରେ ଅଛି । ଆରେ ଭାଇ, ଏହି ବ୍ୟବସ୍ଥା ଦୁଇ ହଜାର ବର୍ଷ ପୂର୍ବର । ଏହା କେତେ ଭଲ ଭାବରେ ତିଆରି ହୋଇଛି, ଏହା ଦ୍ୱାରା ଆମର ପୂର୍ବଜମାନେ କେତେ ଜ୍ଞାନ ପାଇଥିବେ । ତୁମେ ମୋତେ ଦୁନିଆର ସର୍ବପୁରାତନ ଭାଷା, ସର୍ବପୁରାତନ ଭାଷା କୁହ, କେବଳ ଭାରତ ନୁହେଁ, ଯେଉଁ ଦେଶରେ ବିଶ୍ୱର ସର୍ବପୁରାତନ ଭାଷା ଅଛି ସେହି ଦେଶ ଗର୍ବିତ କି ନୁହେଁ? ଆମେ ଛାତି ଚଉଡ଼ା କରି ଦୁନିଆକୁ କହିବା କି କହିବା ନାହିଁ ଯେ ବିଶ୍ୱର ସବୁଠାରୁ ପୁରାତନ ଭାଷା ଆମ ପାଖରେ ଅଛି । କହିବା ନା କହିବା ନାହିଁ? ଆପଣଙ୍କୁ ଜଣାଥିବ ଯେ ଆମର ତାମିଲ ଭାଷା ଏହି ଦୁନିଆର ସବୁଠାରୁ ପୁରାତନ ଭାଷା ଅଟେ । ବିଶ୍ୱରେ ଏତେ ବଡ଼ ଅମାନତ କୌଣସି ଦେଶ ପାଖରେ ଅଛି? ଏତେ ବଡ଼ ଗୌରବ ଏହି ଦେଶ ନିକଟରେ ଅଛି ଯେ ଆମେ ଛାତି ଚଉଡ଼ା କରି ଦୁନିଆରେ କହି ନ ଥାଉ । ମୁଁ ଗତଥର ଯେତେବେଳେ ୟୁଏନଓରେ ମୋର ଭାଷଣ ଥିଲା, ସେତେବେଳେ ମୁଁ ଜାଣିଶୁଣି କିଛି ତାମିଲ କଥା କହିଥିଲି । କାରଣ ମୁଁ ଦୁନିଆକୁ ଜଣାଇବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲି, ମୋତେ ଗର୍ବ ହେଉଥିଲା ଯେ ତାମିଲ ଭାଷା ଦୁନିଆର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାଷା, ଦୁନିଆର ସବୁଠାରୁ ପୁରାତନ ଭାଷା, ଏହା ମୋର ଦେଶର ଅଟେ, ଆମେ ଗର୍ବ କରିବା ଦରକାର । ବର୍ତ୍ତମାନ ଦେଖନ୍ତୁ, ବଡ଼ ଆରାମରେ ଉତ୍ତର ଭାରତର ବ୍ୟକ୍ତି ଦୋସା ଖାଉଛି ନା ଖାଉନାହିଁ? ଖାଉଛି କି ଖାଉନାହିଁ? ସମ୍ବର ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦର ସହିତ ଖାଉଛି କି ଖାଉନାହିଁ? ସେତେବେଳେ ତାକୁ ଉତ୍ତର ଦକ୍ଷିଣ କିଛି ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆସି ନଥାଏ । ଦକ୍ଷିଣକୁ ଯାଆନ୍ତୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ସେଠାରେ ପରଟା ଓ ତର୍କାରୀ ମଧ୍ୟ ମିଳି ଯାଇଥାଏ, ପୁରୀ ଓ ତର୍କାରୀ ମଧ୍ୟ ମିଳି ଯାଇଥାଏ ଏବଂ ବଡେ ଚାଓ ଲୋକ ଖାଇଥାନ୍ତି, ଗର୍ବ କରିଥାଆନ୍ତି କି ନାହିଁ? କୌଣସି ଚାପ ଆସି ନ ଥାଏ, କୌଣସି ବାଧା ଆସି ନଥାଏ । ଯେତିକି ସହଜରେ ବାକି ଜୀବନ ଆସିଥାଏ, ସେତିକି ସହଜରେ ଆହୁରି ମୁଁ ଚାହିଁବି ଯେ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଦରକାର ଯେ ନିଜ ମାତୃଭାଷାକୁ ଉପରାନ୍ତ ଭାରତର କୌଣସି ଭାଷା କିଛି ବାକ୍ୟ ଆସିବା ଦରକାର, ଆପଣ ଦେଖନ୍ତୁ ଆପଣଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଆସିବ । ଯେତେବେଳେ ଏମିତି ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଭେଟିବେ ଏବଂ ଦୁଇଟି ବାକ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଯଦି ଆପଣ ତାଙ୍କ ଭାଷାରେ କହିବେ ଏକଦମ ଆପଣାପଣ ଆସିଯିବ ଏବଂ ଏଥିପାଇଁ ଭାଷାକୁ ବୋଝ ଭାବରେ ନେବେ ନାହିଁ । ଏବଂ ମୋର ମନେ ଅଛି, ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ବହୁତ ବର୍ଷ ପୂର୍ବର କଥା କହୁଛି, ସାମାଜିକ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଥିଲି, ସେତେବେଳେ ମୁଁ ଗୋଟିଏ ଝିଅକୁ ଏବଂ ମୁଁ ଦେଖିଥିଲି ଯେ ପିଲାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭାଷାକୁ ଶିଖିବାର ଏକ ବଡ଼ ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତି ଥାଏ, ଗ୍ରହଣ କରିନେଇଥାଏ ବହୁତ ଶୀଘ୍ର । ସେତେବେଳେ ମୁଁ କେବେ ଆମର ଏଠିକାର କୌଲିକ ମିଲକେ ଏକ ଶ୍ରମିକ ଶ୍ରେଣୀର ପରିବାର ଥିଲା, ଅହମ୍ମଦାବାଦରେ । ତେଣୁ ମୁଁ ଖାଦ୍ୟ ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଉଥିଲି, ସେଠାରେ ଜଣେ ଝିଅ ଥିଲେ । ସେ ଅନେକ ଭାଷା କହୁଥିଲେ, କାହଁକି ଏହା ଏକ ଶ୍ରମିକ କଲୋନୀ ଥିଲା, କସମୋପଲିଟାନ ଥିଲା । ତାଙ୍କ ମାଆ କେରଳରେ ଥିଲେ, ପିତା ବଙ୍ଗଳାର ଥିଲେ, ପୂରା କସମୋପଲିଟାନ ହେବା କାରଣରୁ ହିନ୍ଦୀ ଚାଲୁଥିଲା, ବଙ୍ଗଳାରେ ଏକ ପରିବାର ମରାଠୀ ଥିଲା ଏବଂ ସ୍କୁଲ ଯେଉଁ ଥିଲା ତାହା ଗୁଜରାଟୀ ଥିଲା । ମୁଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଉଥିଲି, ସେ ସାତ ଆଠ ବର୍ଷର ଝିଅ ବଙ୍ଗାଳୀ, ମରାଠୀ, ମାଲାୟଲମ, ହିନ୍ଦୀ ଏତେ ଶୀଘ୍ର ବଢ଼ିଆ କହୁଥିଲା ଏବଂ ଘରେ ପାଞ୍ଚ ଜଣ ବସିଥିଲେ ୟାକୁ ହିଁ କଥା କହିବାକୁ ଥିଲା । ସେତେବେଳେ ବଙ୍ଗାଳୀରେ କହୁଥିଲା, ପୁଣି ମାଲାୟଲମରେ କହୁଥିଲା, ତା’ପରେ ଗୁଜରାଟୀରେ କହୁଥିଲା । ଆଠ ଦଶ ବର୍ଷର ଝିଅ ଥିଲା । ଅର୍ଥାତ ତାହାର ପ୍ରତିଭା ଫୁଟୁଥିଲା ଏବଂ ଏଥିପାଇଁ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରିବି ଯେ ଆମର ଐତିହ୍ୟ ପାଇଁ ଆମେ ଗର୍ବିତ ହେବା ଉଚିତ ଏବଂ ମୁଁ ଏହି ସମୟରେ ଲାଲକିଲ୍ଲାରୁ ମଧ୍ୟ କହିଥିଲି ଯେ ପଞ୍ଚ ପ୍ରାଣର କଥା, ନିଜର ଐତିହ୍ୟ ଉପରେ ଆମର ଗର୍ବ କରିବା ଉଚିତ ଏବଂ ଆମର ଗର୍ବିତ ହେବା ଉଚିତ । ଆମର ପୂର୍ବପୁରୁଷମାନେ ଏମିତି ଭାଷା ଆମକୁ ଦେଇଛନ୍ତି, ଏହା ପ୍ରତ୍ୟେକ ହିନ୍ଦୁସ୍ତାନୀଙ୍କ ପର୍ବ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭାଷା ଉପରେ ଗର୍ବ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ । ବହୁତ ବହୁତ ଧନ୍ୟବାଦ!
ଉପସ୍ଥାପିକା- ବହୁଭାଷୀକତା ଉପରେ ଆପଣଙ୍କ ମାର୍ଗଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଧନ୍ୟବାଦ ।
ଉପସ୍ଥାପିକା- ମାନ୍ୟବର ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ମହୋଦୟ, ଐତିହାସିକ ଖ୍ୟାତିସମ୍ପନ୍ନ ସହର କଟକରୁ ସୂନନ୍ୟା ତ୍ରିପାଠି, ଯିଏ ଜଣେ ଶିକ୍ଷକ । ସେ ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ଆପଣଙ୍କ ନିର୍ଦେଶ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କରିଛନ୍ତି । ମ୍ୟାମ, ଦୟାକରି ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରନ୍ତୁ ।
ସୂନନ୍ୟା ତ୍ରିପାଠି- ନମସ୍କାର! ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଶ୍ରୀ ନରେନ୍ଦ୍ର ମୋଦୀ ଜୀ । ମୁଁ ନୂନନ୍ୟା ତ୍ରିପାଠି କୃଷ୍ଣମୂର୍ତ୍ତି ୱଲ୍ଡ ସ୍କୁଲ କଟକ ଓଡ଼ିଶାରୁ ଆସିଛି । ମୋର ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି- ଆଗ୍ରହର ସହିତ ଅଧ୍ୟୟନ ପାଇଁ ଶ୍ରେଣୀରେ ଛାତ୍ରମାନଙ୍କୁ କିପରି ଆକର୍ଷିତ କରାଯିବ ଏବଂ ଜୀବନର ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ ମୂଲ୍ୟ କିପରି ଶିକ୍ଷା ଦିଆଯାଏ ଏବଂ ଶ୍ରେଣୀରେ ଅନୁଶାସନ ସହିତ ଅଧ୍ୟୟନକୁ କିପରି ଆକର୍ଷଣୀୟ କରାଯାଇପାରିବ, ଧନ୍ୟବାଦ ।
ଉପସ୍ଥାପିକା- ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ମହୋଦୟ, ସୂନ୍ୟନା ତ୍ରିପାଠି ଛାତ୍ରମାନଙ୍କୁ ଏକାଡେମିକ ପ୍ରତି ଆଗ୍ରହ ଦେଖାଇବା ପାଇଁ ଏବଂ ଉତ୍ସାହିତ କରିବା ପାଇଁ ଆପଣଙ୍କ ମାର୍ଗଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି । ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ମହୋଦୟ ।
ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ- ତେବେ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଶିକ୍ଷକଙ୍କର ଥିଲା? ଠିକ୍ ଥିଲା ନା? ଦେଖନ୍ତୁ ଆଜିକାଲି ଅନୁଭବ ହେଉଛି ଯେ ଶିକ୍ଷକ ନିଜ ଭିତରେ ହଜିଯାଇଥାନ୍ତି । ବର୍ତ୍ତମାନ ମୁଁ ଅଧା ବାକ୍ୟ କହିଲି ଏବଂ ତୁମେ ଏହାକୁ ଧରିନେଲ । ତାଙ୍କୁ ୨୦ ମିନିଟରୁ ୩୦ ମିନିଟ୍ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗୋଟିଏ ସ୍ଥିର ସିଲାବସ୍ କହିବାକୁ ପଡ଼ିବ, ସେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ କହିବାକୁ ଅଛି, ପୁରା ଟାଣ ହୋଇ କହିଥାନ୍ତି, ଏବଂ ପୁଣି ଏଥିରେ କେହି ହଲୁଥିବେ ଏପଟ ସେପଟ ହେଉଥିବେ ତାହା ଦେଖୁଥିବେ ଆପଣମାନେ । ମୁଁ ମୋର ନିଜ ପିଲାଦିନର ଅଭିଜ୍ଞତା ବିଷୟରେ କହୁଛି । ଆଜିକାଲିର ଶିକ୍ଷକମାନେ ଭଲ, ଏହା ମୋ ସମୟରେ ନ ଥିଲା, ଏଥିପାଇଁ ମୋର ଶିକ୍ଷକମାନଙ୍କୁ ସମାଲୋଚନା କରିବାର କୌଣସି ଅଧିକାର ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ କେତେବେଳେ ମୁଁ ଦେଖିଛି ଯେ ଶିକ୍ଷକମାନେ ପ୍ରସ୍ତୁତି ପରେ ଆସନ୍ତି ଏବଂ ଯଦି ସେ ଭୁଲିଯାଆନ୍ତି; ତେବେ ସେ ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ ଯେ ପିଲାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଧରିନିଅନ୍ତୁ, ସେହି ପିଲାମାନଙ୍କୁ ଲୁଚାଇ ଥାଆନ୍ତି । ସେତେବେଳେ କ’ଣ କରନ୍ତି ନା ଗୋଟିଏ ଆଖି ଏପଟେ, ଏଇ ଠିଆ ହୁଅ, କାହିଁକି ଏପରି ବସିଛ, କାହିଁକି ଏମିତି କରୁଛ, କାହିଁକି ଲୁଚାଉଛ । ଅର୍ଥାତ ଏଥିରେ ପୂରା ୫-୭ ମିନିଟ ସେଥିରେ ଲଗାଇଦେବେ । ଏତିକିରେ ଯଦି ବିଷୟ ମନେ ପଡ଼ିଗଲା ତେବେ ଗାଡ଼ି ଫେରିକି ଆସିବ, ନ ହେଲେ ଜାଣ- କୌଣସି ହସି ପଡ଼ିଲା ତେବେ ତାଙ୍କୁ ଧରିବେ, କାହିଁକି ହସୁଛୁ ତୁ । ଆଚ୍ଛା ଆଜି ମଧ୍ୟ ଏମିତି ହେଉଛି କି । ନା-ନା ଏମିତି ହେଉ ନ ଥିବ, ବର୍ତ୍ତମାନ ଶିକ୍ଷକମାନେ ବହୁତ ଭଲ । ବର୍ତ୍ତମାନ ଶିକ୍ଷକମାନେ ମଧ୍ୟ ସିଲାବସ ମୋବାଇଲକୁ ଦେଖି ଶିକ୍ଷଦାନ କରୁଛନ୍ତି, ନୁହେଁ କି? ଏବଂ କେତେବେଳେ ଆଙ୍ଗୁଠି ଏପଟ-ସେପଟରେ ଦିଶିଯିବ ତେବେ ହାତରୁ ଚାଲି ଯାଇଥାଏ । ସେ ନିଜେ ଖୋଜିବାରେ ଲାଗିପଡ଼ିଥାନ୍ତି । ତେବେ ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଟେକ୍ନୋଲୋଜିକୁ ଶିଖିନାହାନ୍ତି । ସେ ୨-୪ଟି ଜିନିଷ ଶିଖିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଯଦି ତାଙ୍କ ଆଙ୍ଗୁଠି ଏଠି-ସେଠି ଅଟକିଯାଏ, ତେବେ ଏହା ଡିଲିଟ ହୋଇଯାଏ କିମ୍ବା ଖସିଯାଏ, ହାତରେ ପହଞ୍ଚô ନାଇ ଏବଂ ବହୁତ ବିବ୍ରତ ହୁଏ । ଶୀତ ଦିନରେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଝାଳ ବାହାରି ପଡ଼ିଥାଏ, ତାଙ୍କୁ ଲାଗିଥାଏ ଏହି ପିଲାମାନେ । ବର୍ତ୍ତମାନ ସେହି କାରଣ ଯାହାର ନିଜର ଅଭାବ ହୋଇଥାଏ, ତା’ର ଏକ ସ୍ୱଭାବ ରହିଥାଏ, ଅନ୍ୟ ଉପରେ ନିଜର ଅଧିକାର ଜାହିର କରିବା ଯାହାକି ନିଜର ଅଭାବଟା ବାହାରକୁ ନ’ଆସୁ । ମୁଁ ବୁଝୁଛି । ଆମର ଶିକ୍ଷକ ମିତ୍ର ବିଦ୍ୟାର୍ଥୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଯେତେ ଆପଣାଇବେ । ବିଦ୍ୟାର୍ଥୀ ଆପଣଙ୍କ ଜ୍ଞାନକୁ ପରଖିବାକୁ ଚାହିଁବ ନାହିଁ ଆଜ୍ଞା, ଏହା ଆମର ଭ୍ରମ ଯେ ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ମନରେ ହୋଇଥାଏ ଯେ ବିଦ୍ୟାର୍ଥୀ ଆପଣଙ୍କୁ ଯଦି କୌଣସି ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିବ ତେବେ ତାହା ଆପଣଙ୍କର ପରୀକ୍ଷା ସେ ନେଉଛି, ତାହା ନୁହେଁ । ଯଦି ବିଦ୍ୟାର୍ଥୀ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିଥାଏ ତେବେ ଆପଣ ଏହା ମାନନ୍ତୁ ଯେ, ତା’ ଭିତରେ ଜିଜ୍ଞାସା ଅଛି । ଆପଣ ତାହାର ସଂଦେଶକୁ ପ୍ରମୋଟ କରନ୍ତୁ । ତା’ର ଜିଜ୍ଞାସା କେବଳ ତା’ ଜୀବନର ବହୁତ ବଡ଼ ଅମାନତ । କୌଣସି ଜିଜ୍ଞାସୁଙ୍କୁ ଚୁପ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ତାକୁ ରୋକନ୍ତୁ ନାହିଁ, ତାକୁ ଶୁଣନ୍ତୁ, ଆରାମରେ ଶୁଣନ୍ତୁ । ଯଦି ଉତ୍ତର ଆସୁନାହିଁ ତେବେ ତାକୁ କୁହନ୍ତୁ ଦେଖ ପୁଅ ତମେ ବହୁତ ଭଲ କଥା କହୁଛ ଏବଂ ମୁଁ ବହୁତ ଶୀଘ୍ରରେ ଉତ୍ତର ଦେବି ତେବେ ଅନ୍ୟାୟ ହେବ । ଏହା କର, ଆମେ ଆସନ୍ତାକାଲି ବସିବା, ତୁମେ ମୋ ଚାମ୍ବରକୁ ଆସ, ଆମେ କଥା ହେବା ଏବଂ ମୁଁ ତୁମକୁ ବୁଝିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବି, ଯେଉଁଠାରୁ ଏହି ଧାରଣା ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଲା ଏବଂ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଚେଷ୍ଟା କରିବି ମଝିରେ ମଝିରେ ମୁଁ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଇ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବି । ମୁଁ କେବଳ ଗୁଗଲକୁ ଯିବି, ଏପଟ-ସେପଟ ଯିବି, ପଚାରି ନେବି ଏବଂ ପୁଣି ମୁଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇକି ଆସିବି, ପୁଣି ତା’ ପରଦିନ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିବି । ଭାଇ ଭଲ, ଭାଇ ତୁମେ ଏହି ଧାରଣା କେଉଁଠାରୁ ପାଇଲ, ତୁମେ କିପରି ଏତେ ଭଲ ଧାରଣା ପାଇଲ? ଏହି ବୟସରେ ଏତେ ଉତ୍ତମ ବିଚାର କେଉଁଠୁ ପାଇଲ, ଏତେ ଉତ୍ତମ ବିଚାର ଏହି ବୟସରେ ତୁମକୁ କେମିତି ଆସିଲା? ତାଙ୍କୁ ପଚାରିବା ବେଳେ ପୁଣି ସେ କହିବେ ଦେଖ ଏମିତି ନୁହେଁ ଯେ ରିୟଲିଟି ଅଟେ ତାହା ତୁରନ୍ତ ସ୍ୱୀକାର କରିଥିବ । ଆଜି ମଧ୍ୟ ଶିକ୍ଷକଙ୍କ କଥାକୁ ପିଲାମାନେ ବହୁତ ମୂଲ୍ୟବାନ ଭାବିଥାନ୍ତି । ଯଦି ଥରେ ଅଧେ ଭୁଲ୍ କହିଦେଇଥିବେ ତେବେ ତାଙ୍କ ଜୀବନରେ ତାହା ପଞ୍ଜୀକୃତ ହୋଇ ଯାଇଥାଏ ଏବଂ ଏଥିପାଇଁ ଗୋଟିଏ କଥା କହିବା ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରଥମେ ସମୟ ନେବା ଖରାପ ନୁହେଁ । ଆମେ ପରେ କହିଲେ ମଧ୍ୟ ଚଳିବ । ଦ୍ୱିତୀୟଟି ହେଉଛି ଅନୁଶାସନର ପ୍ରଶ୍ନ । କ୍ଲାସରେ ବେଳେବେଳେ ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ କ’ଣ ଲାଗିଥାଏ, ନିଜର ପ୍ରଭାବ ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଯେଉଁ ସବୁଠାରୁ ଦୁର୍ବଳ ଛାତ୍ର ଥାଆନ୍ତି ତାକୁ ପଚାରିବେ କୁହ ବୁଝିପାରିଲ କି ନାହିଁ । ବୁଝିଛ ଅ... କ... ଅ... କରିବାରେ ଲାଗିଥାଏ; ତୁ-ତୁ, ମେଁ-ମେଁ ଚାଲିବ ପୁଣି ଗାଳିଦେବେ । ମୁଁ ଏତେ ପରିଶ୍ରମ କରୁଛି, ପଢ଼ଉଛି ତୁମେ କିଛି ବୁଝିପାରୁନାହଁ । ଯଦି ମୁଁ ଜଣେ ଶିକ୍ଷକ ଥାଆନ୍ତି ତେବେ ମୁଁ ସେହି ଭଲଛାତ୍ରମାନଙ୍କୁ କହିଥାନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ବହୁତ ଭଲ, ତାଙ୍କୁ କହିଥାନ୍ତି ଆଛା କୁହ ଭାଇ ତୁମେ କିଭଳି ବୁଝିଲ ଏହାକି, ସେ ଭଲ ଭାବରେ ବୁଝାଇବ । ଯିଏ ନ’ବୁଝି ପାରୁଛନ୍ତି ସେ ଛାତ୍ରର ଭାଷା ଭଲ ଭାବରେ ବୁଝିବ, ତାଙ୍କୁ ଜଣା ପଡ଼ିବନି ଏବଂ ଯିଏ ଭଲ ଛାତ୍ର ଅଟେ, ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଉଛି । ତେଣୁ ଭଲ ହେବାକୁ ପ୍ରତିଯୋଗିତା ଆରମ୍ଭ ହେବ, ସ୍ୱାଭାବିକ ପ୍ରତିଯୋଗିତା ଆରମ୍ଭ ହେବ ।
ଦ୍ୱିତୀୟଟି ଯାହା ଏହି ପ୍ରକାରରେ ଅନୁଶାସନରେ ନାହିଁ, ଏକାଗ୍ରତାରେ ହୁଏନାହିଁ, ଶ୍ରେଣୀରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ନା କିଛି କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ମଧ୍ୟ କରିଥାଏ । ଶିକ୍ଷକ ଯଦି ତାହାକୁ ପୃଥକ ଭାବରେ ଡାକ୍ତନ୍ତି, ତାକୁ ଅଲଗା ଡାକନ୍ତି ଏବଂ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରନ୍ତି, ପ୍ରେମର ସହିତ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରନ୍ତି, ଦେଖନ୍ତୁ ଗତକାଲି ଏହା ଏକ ଚମକ୍ରାର ବିଷୟ ଥିଲା, ବର୍ତ୍ତମାନ ଆପଣ ଖେଳୁଥିଲେ ଏବେ ଚାଲ ଆଜି ଖେଳିବା, ମୋ ଆଗରେ ଖେଳିବା, ଆପଣ ମଧ୍ୟ ଉପଭୋଗ କରିବେ । ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଖେଳୁଥିବାର ଦେଖିବା । ଆଚ୍ଛା ତୁମେ କୁହ! ଏହି ଖେଳିବାର କାମ ପରେ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଯଦି ଆପଣ ଧ୍ୟାନ ଦେଇଥାନ୍ତେ, ତେବେ ଏହା ଲାଭଦାୟକ ହୋଇଥାନ୍ତା କି ନାହିଁ । ଯଦି ଆମେ ତାଙ୍କ ସହ ଯୋଗାଯୋଗ କରୁଥିଲୁ, ସେ ଏକ ସ୍ନେହର ଭାବନା ଅନୁଭବ କରିଥିବେ, ସେ କଦାପି ଅନୈତିକ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପରେ ଲିପ୍ତ ରହିବେ ନାହିଁ । ଯଦି ଆପଣ ତାଙ୍କର ଇଗୋକୁ ଆଘାତ କରିବେ ତେବେ ତାଙ୍କ ମନରେ ବିସ୍ଫୋରଣ ସୃଷ୍ଟି ହେବ । କିଛି ଲୋକ ଚତୁରତାର ମଧ୍ୟ ବ୍ୟବହାର କରିଥାନ୍ତି । ବେଳେବେଳେ ଚତୁରତା ମଧ୍ୟ କାମ କରିଥାଏ, ସବୁଠାରୁ ଦୁଷ୍କର୍ମକାରୀ ବାଳକକୁ ମଧ୍ୟ ମନିଟର କରାଯାଇଥାଏ । କରିଥାଏ ନା’ । ସେ ମନିଟର ହୋଇଯାଇଥାଏ, ତାକୁ ମଧ୍ୟ ଲାଗିଥାଏ ଯେ ମୋତେ ଭଲ ସ୍ନେହ କରୁଛନ୍ତି, ଠିକସେ ବ୍ୟବହାର କରୁଛନ୍ତି । ତା’ପରେ ପୁଣି ନିଜକୁ ନିଜେ ଟିକିଏ ଠିକ କରିଥାଏ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଠିକ୍ ରଖିବା ପାଇଁ ନିଜକୁ ନିଜେ ଆଡଜଷ୍ଟ କରିଥାଏ । ନିଜର ମନ୍ଦ ବୁଦ୍ଧିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥାଏ । ଶିକ୍ଷକଙ୍କର ପ୍ରିୟ ହେବା ପାଇଁ ପ୍ରୟାସ କରିଥାଏ ଏବଂ ଶେଷରେ ପରିଣାମ ଏହା ଆସିଥାଏ, ତା’ର ଜୀବନ ବଦଳି ଯାଇଥାଏ ଏବଂ ସେହି ମାଧ୍ୟମରେ ଶ୍ରେଣୀ ଗୃହର ପରିସର ମଧ୍ୟ ସୁଧୁରି ଯାଇଥାଏ । ତେବେ ଅନେକ ଉପାୟ ହୋଇପାରେ । କିନ୍ତୁ ମୁଁ ସହମତ ଯେ ଆମେ ଏକ ବାଟ ସହିତ ଅନୁଶାସନର ପଥ ବାଛିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ । ଆମେ ସମ୍ପୃକ୍ତ ପଥ ବାଛିବା ଉଚିତ । ଯଦି ତୁମେ ତୁମର ପଥ ବାଛିଛ, ତେବେ କେବଳ ତୁମେ ଉପକୃତ ହେବ । ବହୁତ ବହୁତ ଧନ୍ୟବାଦ ।
ଉପସ୍ଥାପିକା- ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଜୀ, ଏତେ ସରଳତା ଏବଂ ନମ୍ରତାର ସହିତ ଜୀବନର ମୂଲ୍ୟବୋଧକୁ ଆପଣ ପ୍ରେରଣା ଦେଇଥିବାରୁ ଆପଣଙ୍କୁ ଅନେକ ଅନେକ ଧନ୍ୟବାଦ । ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଜୀ, ‘ପରୀକ୍ଷା ପେ ଚର୍ଚ୍ଚା-୨୦୨୩’ର ଶେଷ ପ୍ରଶ୍ନ ପାଇଁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରୁଛି, ଦିଲ୍ଲୀର ଶ୍ରୀମତୀ ସୁମନ ମିଶ୍ର, ଯିଏ ଜଣେ ଅଭିଭାବକ, ସେ ସଭାଗୃହରେ ଉପସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି ଏବଂ ଆପଣଙ୍କ ଠାରୁ କୌତୂହଳର ସମାଧାନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି । ମ୍ୟାମ, ଦୟାକରି ଆପଣଙ୍କର ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରନ୍ତୁ ।
ସୁମନ ମିଶ୍ରା- ଶୁଭ ସକାଳ, ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ, ମୁଁ ସୁମନ ମିଶ୍ରା । ସାର, ମୁଁ ଏହି ସମାଜରେ ଛାତ୍ରମାନେ କିପରି ଆଚରଣ କରିବା ଉଚିତ ସେ ସମ୍ପର୍କରେ ଆପଣଙ୍କର ପରାମର୍ଶ ଲୋଡୁଛି । ଧନ୍ୟବାଦ ସାର୍ ।
ଉପସ୍ଥାପିକା- ଧନ୍ୟବାଦ ମ୍ୟାମ । ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଜୀ ।
ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ- ଛାତ୍ରମାନେ ସମାଜରେ କିପରି ଆଚରଣ କରିବେ ଏହା ଆପଣଙ୍କୁ ପଚାରିବାକୁ ଥିଲା ନା । ମୁଁ ବୁଝୁଛି ଯେ ଏହାକୁ ଟିକିଏ ଭିନ୍ନ ପରିସର ମଧ୍ୟରେ ରଖିବା ଉଚିତ । କେଉଁ ସମାଜ ବିଷୟରେ ଆମେ ଆଲୋଚନା କରୁଛୁ, କେଉଁଟି ଆମର ବୃତ୍ତ । ଯାହାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆମେ ବସୁ ଉଠୁ, ବେଳେବେଳେ ଭଲ ଏବଂ ଖରାପ ଜିନିଷରେ ସମୟ ଅତିବାହିତ କରିଥାଉ, ଟେଲିଫୋନରେ ଘଣ୍ଟା ଘଣ୍ଟା ବିତାଇଥାଉ । ଯଦି ଆମେ ସେହି ସୀମିତ ଭର୍ଚୁଆଲ ବିଷୟରେ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରୁ, ତେବେ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ଯେମିତି କହିବେ, ସେମିତି ଆପଣ କହିପାରିବେ । କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟ ଏହା ଯେ ତାହାକୁ ଗୋଟିଏ ଘରର ବୃତ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ବନ୍ଦ ରଖିବା ନାହିଁ, ତାହାକୁ ସମାଜରେ ଯେତେ ବ୍ୟାପକ ଭାବରେ ତା’ର ବିସ୍ତାର ହେବ, ହେବାକୁ ଦେବା ଉଚିତ । ମୁଁ ବି କହିଥିଲି, ହୁଏତ ‘ପରୀକ୍ଷା ପେ ଚର୍ଚ୍ଚା’ରେ ହିଁ କହିଥିଲି, କେଉଁଠି ଆହୁରି କହିଥିଲି ଯାହାକି ମୋର ମନେ ନାହିଁ । ମୁଁ କହିଥିଲି ଯେ ଦଶମ, ଦ୍ୱାଦଶର ପରୀକ୍ଷା ପରେ କେବେ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଥମେ ନିଜ ରାଜ୍ୟରେ ସେମାନଙ୍କୁ କୁହ ଯେ ଏହି ପଇସା ତୁମକୁ ଏତିକି ଦେଉଛି ଏବଂ ପାଞ୍ଚ ଦିନ ପାଇଁ ତୁମେ ଏତିକି ସ୍ଥାନ ଭ୍ରମଣ କରି ଫେରି ଆସ । ଏବଂ ସେଠିକାର ଫଟୋ, ସେଠିକାର ବର୍ଣ୍ଣନା ସବୁ ଲେଖିକି ଆଣିବ । ସେମାନଙ୍କୁ ପଠାଅ ସାହସର ସହିତ । ଆପଣ ଦେଖନ୍ତୁ ସେହି ପିଲା ବହୁତ କିଛି ଶିଖିକରି ଆସିବ । ଜୀବନକୁ ଜାଣିବ ଏବଂ ତା’ ମଧ୍ୟରେ ବିଶ୍ୱାସ ବଢ଼ିବ, ପୁଣି ସେ ଆପଣଙ୍କୁ କେବେ ବିରକ୍ତି ହେବ ନାହିଁ ଏବଂ ଦ୍ୱାଦଶ ଶ୍ରେଣୀର ଦେଖ, ଏହା କେତେ ଟଙ୍କା, ମୋତେ ବିନା ସଂରକ୍ଷଣରେ ଟ୍ରେନରେ ଯିବାକୁ ପଡ଼ିବ । ସେଠାରେ କେବଳ ବହୁତ ଜିନିଷ ରହିବ, ଆପଣଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ ଦିଆଯାଇଛି । ବହୁତ ଜିନିଷ ଦେଖିବା ପରେ ଆସନ୍ତୁ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବୁଝାନ୍ତୁ। ତୁମେ ପ୍ରକୃତରେ ତୁମ ପିଲାମାନଙ୍କର ପରୀକ୍ଷା ଜାରି ରଖିବା ଉଚିତ । ସେମାନେ ସମାଜର ବିଭିନ୍ନ ବିଭାଗକୁ ଯିବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ ହେବା ଉଚିତ । ତାଙ୍କୁ ଯଦି ବେଳେବେଳେ ପଚାରାଯିବା ଉଚିତ ଯେ ଭାଇ, ତୁମ ସ୍କୁଲର ଏହି ପିଲା ଏଥର କବାଡ଼ିରେ ଭଲ ଖେଳିଲା, ତେଣୁ ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଭେଟିଲ କି? ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଅ ଏବଂ ଏକାଠି ହୁଅ । ବିଜ୍ଞାନ ମେଳାରେ ପିଲାଟି ଭଲ କାମ କଲା, ତୁମେ ଯାଇ ଭେଟି ଆସିଲ କି? ଓଃ ଆସ, ଆସନ୍ତୁ ଏକାଠି ହେବ । ସେମାନଙ୍କୁ ବିସ୍ତାର କରିବାକୁ ତାଙ୍କୁ ତୁମେ ସୁଯୋଗ ଦେବା ଉଚିତ । ସେ ଏହା କରିବା ଉଚିତ, ସେ ତାହା କରିବା ଉଚିତ, ସେ ଏହା କରିବା ଉଚିତ, ସେ ତାହା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ଦୟାକରି ତାଙ୍କୁ ଏପରି ବନ୍ଧନରେ ବାନ୍ଧନ୍ତୁ ନାହିଁ । ଆପଣ ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ, କେହି ଯଦି ଜଣେ ଆପଣଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଇଛନ୍ତି ଯେ ପତଙ୍ଗୋ କେ ପତଙ୍ଗେ କୁହନ୍ତି ନା? ପତଙ୍ଗର ୟୁନିଫର୍ମ ପିନ୍ଧାଇବେ ତେବେ କ’ଣ ହେବ? କୌଣସି ଲଜିକ୍ ଅଛି କି? ଆମେ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ବିସ୍ତାର ଦେବା ଉଚିତ । ତାଙ୍କୁ ନୂଆ ନୂଆ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ନିଆଯିବା ଉଚିତ, ପରିଚିତ ହେବା ଉଚିତ । ବେଳେବେଳେ ଆମେ ମଧ୍ୟ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ନେବା ଉଚିତ । ଛୁଟି ଦିନରେ ସେ ନିଜର ମାମୁ ଘରକୁ ଯାଉଥିଲେ, ସେ ଏପରି-ଏପରି ସ୍ଥାନକୁ କାହିଁକି ଗଲେ? ଏହାର ନିଜସ୍ୱ ଏକ ଆନନ୍ଦ ଅଛି, ଏହାର ନିଜସ୍ୱ ରୀତିନୀତି ଅଛି, ଏକ ଜୀବନର ରଚନା ହୋଇଥାଏ । ଆମେ ସେମାନଙ୍କର ପରିସରକୁ ଅଧିକ ବିସ୍ତାର କରୁ । ହଁ, ଆମେ ସାବଧାନ ହେବା ଉଚିତ, ମନେ ରଖିବା ଉଚିତ ଯେ ତାଙ୍କର ଅଭ୍ୟାସ ଖରାପ ନୁହେଁ । ସେ କୋଠରୀରେ ହଜି ଯାଇନାହାନ୍ତି, ଉଦାସୀନ ମଧ୍ୟ ରୁହନ୍ତି ନାହିଁ କି? ଏହା ପୂର୍ବରୁ ସେ ଯେତେବେଳେ ଖାଦ୍ୟ ପାଇଁ ବସିଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ସେ ବହୁତ ଥଟ୍ଟା କରୁଥିଲେ । ଆଜିକାଲି ସେ ହସିବା ଏବଂ ଥଟ୍ଟା କରିବା ବନ୍ଦ କରି ଦେଇଛନ୍ତି, ଅସୁବିଧା କ’ଣ? ଶୀଘ୍ର ପିତାମାତାଙ୍କର ଏକ ସ୍ପାର୍କ ରହିବା ଉଚିତ । ଏହା ସେତେବେଳେ ହୋଇଥାଏ ଯେତେବେଳେ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କ ଅମାନତ ଭାବରେ ଈଶ୍ୱର ଅମାନତ ଦେଇଛନ୍ତି। ଏହି ଭାବ ଯଦି ହୋଇଥାଏ ତେବେ ପରିଣାମ ଭଲ ଆସିଥାଏ, ଏହି ଭାବ ଯଦି ହୋଇଥାଏ, ଏ ମୋର ପୁଅ, ମୁଁ ଯାହା କହିବି ସେ ସେଇଟା କରିବ । ମୁଁ ଏମିତି ଥିଲି, ଏଥିପାଇଁ ତୋତେ ଏମିତି ହେବାକୁ ପଡ଼ିବ । ମୋ ଜୀବନରେ ଏମିତି ଥିଲା, ଏଥିପାଇଁ ତୋ ଜୀବନରେ ମଧ୍ୟ ଏମିତି ହେବ । ସେତେବେଳେ ପୁଣି କଥା ବିଗିଡ଼ି ଯାଇଥାଏ ଏବଂ ଏଥିପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକତା ଏହା ଯେ ଖୋଲାପଣର ସହିତ ଆମକୁ ସମାଜର ବିସ୍ତାର ଆଡ଼କୁ ତାହାକୁ ନେଇଯିବାକୁ ପ୍ରୟାସ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ । ତାକୁ ଜୀବନର ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଜିନିଷରେ ଯୋଡ଼ି ହେବାକୁ ପ୍ରେରଣା ଦେବା ଉଚିତ । ତେବେ ମୁଁ କହିବି ମାନିନିଅନ୍ତୁ, ଆପଣଙ୍କ ଏଠାରେ ସାପ, ଚୁଚୁନ୍ଦ୍ରାବାଲା ଲୋକମାନେ କେବେ ଆସନ୍ତି । ପିଲାମାନଙ୍କୁ କୁହନ୍ତୁ ଭାଇ, ତୁମେ ଯାଅ, ତାଙ୍କ ସହିତ କଥା ହୁଅ, ସେ କେଉଁଠିକାର ବାସିନ୍ଦା ଅଛନ୍ତି । କେଉଁଠୁ ବାହାରିଛନ୍ତି, ଏହି ଧନ୍ଦାରେ କେମିତି ଆସିଲେ? କାହିଁକି ଶିଖିଲେ, ଚାଲ ମୋତେ ବୁଝାଅ ସେ ତାହାକୁ ପଚାରି ଆସନ୍ତୁ। ତାଙ୍କର ସମ୍ବେଦନ ଜାଗ୍ରତ ହେବ, ସେ କାହିଁକି ଏହି କାମ କରୁଛନ୍ତି । ଜାଣିବା, ଶିଖିବା ସହଜ ହୋଇଯିବ । ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଦରକାର ଯେ ଆପଣଙ୍କ ପିଲାମାନଙ୍କର ବିସ୍ତାର ଅଧିକ ହେବ । ସେ ବନ୍ଧନରେ ବାନ୍ଧି ହୋଇ ନଯାଆନ୍ତୁ । ସେମାନଙ୍କୁ ଖୋଲା ଆକାଶ ଦିଅନ୍ତୁ, ସେମାନଙ୍କୁ ଆପଣ ଖୋଲା ଆକାଶ ଦିଅନ୍ତୁ, ସେମାନଙ୍କୁ ସୁଯୋଗ ଦିଅନ୍ତୁ, ସେ ସମାଜରେ ଶକ୍ତି ଭାବରେ ଉଭାହେବେ । ବହୁତ ଧନ୍ୟବାଦ ।
ଉପସ୍ଥାପିକା- ଅନେକ ପରୀକ୍ଷା ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କ ସହିତ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ମାମଲାରେ ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରେରଣାଦାୟକ ଅନ୍ତଦୃଷ୍ଟି ଏବଂ ପରୀକ୍ଷାକୁ ଚିନ୍ତାର କାରଣ ନୁହେଁ ବରଂ ଉତ୍ସବ ଉପଭୋଗ ପାଳିବା ଏବଂ ଆନନ୍ଦ ନେବାର ଋତୁ କରିବା ପାଇଁ ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ମହୋଦୟଙ୍କୁ ଧନ୍ୟବାଦ । ଏହା ଆମକୁ ଏକ ଚମକ୍ରାର ଘଟଣାର ପରାକାଷ୍ଠାକୁ ଆଣିଥାଏ, ଯାହା ପ୍ରେରଣା ଏବଂ ପ୍ରୋତ୍ସାହିତ ପ୍ରତୀକ ଥିଲା । ସ୍ମୃତିର ଏକ ରାଗ ଯାହା ସବୁବେଳେ ଆମର ହୃଦୟରେ ଗୁଞ୍ଜରିତ ହେବ । ଆମେ ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଜୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତିରେ ଏହି ହଲର ଶୋଭା ବଢ଼ାଇଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଭାବନାରେ ପ୍ରଭାବିତ କରିଥିବା ଯୋଗୁ ଆପଣଙ୍କୁ ଗଭୀର ଧନ୍ୟବାଦ ଏବଂ କୃତଜ୍ଞତା ଜଣାଉଛୁ ।
ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଜୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ‘ପରୀକ୍ଷା ପେ ଚର୍ଚ୍ଚା’ ଉପରେ ହୋଇଥିବା ଆଲୋଚନା ଆମ ଭଳି କୋଟି କୋଟି ପିଲାମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କରିଛି, ଉତ୍ସାହ ଏବଂ ସଫଳତା ପାଇଁ ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତିକୁ ବଦଳାଇ ଦେଇଛି । ଧନ୍ୟବାଦ ମାନନୀୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଜୀ, କୋଟି କୋଟି ଧନ୍ୟବାଦ ।
ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ- ଆପଣ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ବହୁତ ବହୁତ ଧନ୍ୟବାଦ ଏବଂ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଚାହିଁବି ଯେ ଆମର ବିଦ୍ୟାର୍ଥୀ, ଆମର ଅଭିଭାବକ, ଆମର ଶିକ୍ଷକମାନେ ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନରେ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନିଅନ୍ତୁ ଯେ ପରୀକ୍ଷାର ଭାର ବଢୁଛି, ଏକ ପରିବେଶ ସୃଷ୍ଟି ହେଉଛି, ତାକୁ ଆମେ ଯେତେ ଅଧିକ ଭାବରେ ହ୍ରାସ କରିପାରିବା, କରିବା ଉଚିତ । ଜୀବନ ଏହାର ଏକ ସହଜ ଅଂଶ ହେବା ଉଚିତ । ଜୀବନର ଏକ ସୁଗମ କ୍ରମ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯିବା ଉଚିତ । ଯଦି ସେମାନେ ତାହା କରନ୍ତି, ପରୀକ୍ଷା ନିଜେ ଏକ ଉତ୍ସବରେ ପରିଣତ ହେବ । ପ୍ରତ୍ୟକ ପରୀକ୍ଷକଙ୍କ ଜୀବନ ଉତ୍ସାହରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ ଏବଂ ଏହି ଉତ୍ସାହ ଉତ୍କର୍ଷର ଗ୍ୟାରେଣ୍ଟି ହୋଇଥାଏ । ସେହି ଉତ୍କର୍ଷର ଗ୍ୟାରେଣ୍ଟି ଉତ୍ସାହରେ ଅଛି । ସେହି ଉତ୍ସାହକୁ ନେଇ ଆପଣ ଚାଲନ୍ତୁ, ଏହା ମୋର ଆପଣଙ୍କୁ ଶୁଭକାମନା । ବହୁତ ବହୁତ ଧନ୍ୟବାଦ ।
NS/MB
(Visitor Counter : 100