প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ কাৰ্যালয়
ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সংগ্ৰহালয় উদ্বোধন কৰি দিয়াপ্ৰধানমন্ত্ৰীৰ ভাষণ
ইয়াত উপৱিষ্ট চলচ্চিত্ৰ জগতৰ ৰথী-মহাৰথীসকল, ইমান সুন্দৰ আদৰণীৰ বাবে আপোনালোক সকলোকে বহুত বহুত ধন্যবাদ। আজি মোৰ চিনেমাজগতৰ দিগগজসকলৰ মাজত, সৃষ্টিশীল জগতৰ পুৰোধাসকলৰ মাজত উপস্থিত হোৱাৰ দুৰ্লভ সুযোগ মিলিছে। সম্ভৱতঃ মোৰ জীৱনত এই প্ৰথমবাৰ মই এনে সুযোগ লাভ কৰিছো। হয়তো কেতিয়াবা আপোনালোকৰ কোনোবাজনৰ লগত ক’ৰবাত মুখামুখী হৈছো, কিন্তু এনেদৰে সকলোকে একেলগে লগ পোৱা নাছিলো। গুজৰাটত দীৰ্ঘ সময়ৰ বাবে মুখ্যমন্ত্ৰী হৈ থকাৰ সময়তো কিন্তু কেতিয়াও এয়া সম্ভৱ হোৱা নাছিল। অৱশেষত যেনিবা আজি সেই সুযোগ পালো।
আপোনালোকৰ নিৰ্দেশনাত, আপোনালোকৰ পৰিচালনাত, আপোনালোকৰ দক্ষতাৰ বলত ভাৰতীয় চিনেমাই নিৰন্তৰ নতুন মাত্ৰা লাভ কৰি আহিছে। আৰু মই আশা কৰিম যাতে সদায়ে এই যাত্ৰা অব্যাহত থকে, বিশেষকৈ এইবছৰততো থাকিবই লাগিব। আপোনালোক আটাইকে ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ ৰাষ্ট্ৰীয় যাদুঘৰৰ বাবেও বহুত বহুত ধন্যবাদ জ্ঞাপন কৰিছো।বিগত দুটা দশক ধৰি কিবা নহয় কিবা প্ৰকাৰে এই যাদুঘৰৰ বিষয়ে আলোচনা হৈ আহিছিল। আজি ইয়াৰ উন্মোচনৰ দ্বাৰা আমাৰ চিনেমাৰ সোণোৱালী অতীতৰ স্মৃতিক সংৰক্ষিত কৰি ৰখাৰ বাবে এডোখৰ ঠাইৰ সপোনটো যেনিবা ফলিয়ালেগৈ। মই চাগৈ ভাগ্যবান, কিয়নো মোৰ পূৰ্বজসকলে এনে বহু ভাল কাম মোৰ বাবে এৰি থৈ গ’ল যে তাৰ সুযোগ এতিয়া মই ল’ব পাৰিছো। আজি যেতিয়া আপোনালোকে নতুন ভাৰতৰ নতুন চিনেমা নিৰ্মাণৰ কামত আত্ম নিয়োগ কৰি আছে, এইখিনি পৰত মোৰ আপোনালোকক এটা প্ৰশ্ন সুধিবলৈ মন গৈছে। আজি ইয়াত যিহেতু চিনেমা শিল্পৰে জড়িত ন-পুৰণি সকলো চামৰ ব্যক্তিয়েই উপস্থিত আছে, আৰু মই যিহেতু আপোনালোকৰ মাজত উপস্থিত হৈছোহি সেয়ে মোৰ প্ৰশ্নটোৰ গুৰুত্ব আজি আৰু অধিক হৈ উঠিব বুলি অনুভৱ কৰিছো।
হাও ইজ দ্য জোচ
হাও ইজ দ্য জোচ
আজিকালি আপোনালোকৰ এই জোচ-ৰ কথা দেশত বাৰুকৈয়ে চৰ্চা হয়। নতুন ভাৰত নিৰ্মাণৰ বাবে এই জোচ-য়ে কিন্তু বহুত গুৰুত্ব বহণ কৰে। বন্ধুসকল, ছবিৰ জগতখন বৰ্ণময় হয় আৰু ইয়াৰ বহু দিশো থাকে। আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় সংগ্ৰহালয়ে এই দিশসমূহৰ দৰ্শন দেশবাসী অথবা এই বিষয়ৰ প্ৰতি বিশেষ আগ্ৰহ প্ৰকাশ কৰা ব্যক্তিসকলৰ বাবে এক অৱকাশ হৈ বিশেষ ভূমিকা পালন কৰিব। ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ সংগ্ৰহালয়ত বিনোদন উদ্যোগৰ গৌৰৱময় ইতিহাস সন্দৰ্ভত বিস্তাৰিত তথ্য উপলব্ধ হোৱৰ লগতে ছবিজগতৰ প্ৰসিদ্ধ ব্যক্তিৰ জীৱনগাঁথা আৰু তেওঁলোকৰ জীৱন-সংগ্ৰামৰ কাহিনীসমূহৰ আংশিক আভাস সাধাৰণ জনতাই প্ৰত্যক্ষ কৰিব পাৰিব। মই ভাবো এই সংগ্ৰহালয়ৰ পৰা আমাৰ নৱ-প্ৰজন্মই বহুখিনি শিকাৰ সমল লাভ কৰিব। কিছু সময়ৰ আগতে ময়ো এই সংগ্ৰহালয় দৰ্শনৰ সুযোগ গ্ৰহণ কৰিলো। হওতে সংগ্ৰহালয়টোৰ প্ৰথম দুটা মহলালৈহে যোৱাৰ কথা আছিল। পিচত ভাবিলো তৃতীয়টোলৈও যাও। মনতে ভাবিছিলো আপোনালোক বহি থাকিবলগীয়া হব, আপোনালোকে অপেক্ষা কৰি থাকিব, কিন্তু কি ভাবি জানো একেবাৰে শেষৰ মহলালৈকে উঠি গৈ চাই আহিলো আৰু সেয়ে কিছু পলম হৈ গল, যাৰ বাবে আপোনালোকৰ মাজলৈ অহাত কিছু পলম হৈ গ’ল, আপোনালোকে অপেক্ষা কৰিব লগা হ’ল। আপোনালোকে অপেক্ষা কৰিব লগা হ’ল, ইয়াৰ বাবে মই ক্ষমা বিচাৰিছো। এই সংগ্ৰহালয় আমাৰ ফিল্মৰ দৰেই সমৃদ্ধ। ইয়াত ইতিহাসৰ গৌৰৱৰ লগতে ভৱিষ্যতৰ উদ্দীপনাও আছে। ইয়াত প্ৰাচীনতাৰ মানৰ লগতে আধুনিকতাৰ সন্মানো আছে। ইয়াৰ গুলচন বহলৰ অংশটোৱে আমাৰ চলচ্চিত্ৰ জগতৰ ইতিহাসৰ সাক্ষ্য বহণ কৰাৰ লগতে আনটো অংশৰ অত্যাধুনিক অট্টালিকাই আমাৰ দূৰদৰ্শিতাৰ পৰিচয় প্ৰদান কৰিছে। গুলচন বহলৰ অংশত ভাৰতীয় চিনেমাৰ আদি কালৰ গৌৰৱগাঁথা সংৰক্ষিত কৰা হৈছে আৰু মোক জানিবলৈ দিয়া মতে সংগ্ৰহালয়টোৰ এই অংশত ৩০ ঘণ্টাৰ এনে এক ফুটেজ সংৰক্ষণৰ দিহা কৰা হৈছে য’ত দ্বিতীয় মহাসমৰত আমাৰ সেনাই প্ৰদৰ্শন কৰা দুৰ্ধৰ্ষ সাহসৰ বৰ্ণনা কৰা হৈছে। মই ইয়াৰ বাবে ফিল্ম ডিভিজনক অভিনন্দন জ্ঞাপন কৰিব খুজিছো, কিয়নো তেওঁ লোকে এইখিনি ফুটেজ সেনাৰ পৰা সংগ্ৰহ কৰি ডিজিটাইজেশ্যনৰ ব্যৱস্থা কৰিলে। আৰু এই ডিজিটাইজেশ্যনৰ সুবাদত এতিয়া আমাৰ নতুন প্ৰজন্মই আমাৰ দেশৰ ২০লাখ সৈনিক আৰু বিষয়াৰ অমৰগাঁথাৰ বিষয়ে জানিব পাৰিব। এয়া তেওঁলোকৰ বাবে প্ৰেৰণাৰো উত্স হ’ব। নিচেই কম সংখ্যক লোকেহে এই কথা জানে যে, আমাৰ সেই দেশৰ সৈতে কোনো লেন-দেন নাছিল, কৰোবাৰ পতাকাৰ বাবে মৃত্যু বৰণ কৰাৰো প্ৰয়োজন নাছিল, আমাৰ আচলতে মৃত্যুক আকোৱালী লোৱাৰেই প্ৰয়োজন নাছিল। তথাপি মোৰ দেশৰ ডেৰ লাখ জোৱানে প্ৰথম আৰু দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধত প্ৰাণ বলিদান দি ছহিদ হ’বলগীয়া হৈছিল। তাৰ পিচতো কিন্তু বিগত সময়চোৱাত তেওঁলোকৰ সেই আত্ম-ত্যাগৰ কথা পাহৰাই ৰখাৰহে ব্যৱস্থা কৰা হৈছিল। এতিয়া হয়তো এই নতুন ৰূপত সেইসকল বীৰ জোৱানৰ চৰম ত্যাগৰ কথা প্ৰত্যক্ষ কৰিব পৰা যাব, আৰু ইয়াৰ জৰিয়তে নতুন প্ৰজন্মই ইয়াৰ দ্বাৰা নিশ্চয় প্ৰেৰণা লাভ কৰিব পাৰিব। আৰু মই পৃথিৱীৰ আন প্ৰান্তৰ ব্যক্তিসকলৰে কথা-বতৰা হওতে প্ৰায়েই কও বোলো, আপোনালোকে মোক শান্তিৰ কথা শিকাবলৈ নাহিব। আমি শান্তিৰ বাবে পৃথিৱীত ডেৰ লাখ জোৱানক ছহিদ কৰাইছো, আমি তেনেকুৱাই মানুহ। এয়া আমাৰ ইতিহাস, আমাৰ কাহিনীও তেনেকুৱাই, যিয়ে আমাৰ অনাগত প্ৰজন্মক প্ৰেৰণা দি থাকিব। বন্ধুসকল, বাস্তৱিকতে ফিল্ম আৰু সমাজ দুয়ো দুয়োৰে প্ৰতিফলনহে। সমাজত যি হৈ থাকে তাকে ফিল্মত দেখিবলৈ পোৱা যায় আৰু যি ফিল্মত দেখা যায়, সেইবোৰেই কিন্তু সমাজত ঘটি থাকে। বহু সময়ত আপোনালোকে চাগৈ লক্ষ্য কৰিছে যে, সমাজলৈ অহা পৰিৱৰ্তন চিনাক্ত কৰাৰ আগতেই ইয়াৰ ইংগিত ফিল্মত প্ৰদৰ্শিত হয়, আৰু মই ইয়াক দৰাচলতেই ডাঙৰ কথা বুলি উল্লেখ কৰিবলৈ ভাল পাম। কলাজগতে আহিবলগীয়া সময়ৰ কথা হৃদয়ংগম কৰিব পাৰে। আমাৰ সকলোৰে মনত আছে, স্বাধীনতাৰ পৰৱৰ্তী কালত, ৬০-৭০ দশকত, শ্ৰীমান মনোজ কুমাৰ জীৰ দেশভক্তিমূলক ছবিৰ দিন আছিল। ইয়াৰ নেপথ্যত দেশৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ সুদীৰ্ঘ ইতিহাসে বৃহত ভূমিকা পালন কৰিছিল। সেইদৰে ৭০-৮০ দশকত এংগৰী য়ংমেনৰ এণ্ট্ৰী হৈছিল। পিছে সমাজত যেতিয়া বহুত পৰিৱৰ্তন সংঘটিত হবলৈ ধৰিলে, তেতিয়া খঙৰ সলনি আশা আৰু আকাংক্ষাই পোখা মেলিবলৈ ধৰিলে। স্বাভাৱিক ভাৱেই ফিল্মতো ইয়াৰ প্ৰতিফলন ঘটা দেখিবলৈ পোৱা গল। সমাজ পৰিৱৰ্তনৰ প্ৰতিটো স্তৰত ফিল্মৰো পৰিৱৰ্তন ঘটিছে। আজিকালি আমি এক নতুন ধাৰা প্ৰত্যক্ষ কৰিবলৈ পাইছো। এটা সময় আছিল যেতিয়া ‘মেইনষ্ট্ৰীম’ চিনেমাৰ নায়কসকল সদায় ডাঙৰ চহৰ, ডাঙৰ পৰিয়াল, মুম্বাই, দিল্লীৰ দৰে মহানগৰীৰ, সুন্দৰ মুখাৱয়বৰ হোৱা দেখা গৈছিল। পিছে শেহতীয়া কিছু বছৰত এই পৰম্পৰা সলনি হোৱা পৰিলক্ষিত হৈছে। আজিৰ প্ৰেক্ষাপটত সৰু সৰু চহৰ-নগৰতো বাদেই আনকি গাঁও-গলিৰ সাধাৰণ পৰিয়ালৰ পৰা অহা বহু প্ৰতিভাধৰ যুৱক-যুৱতীয়ে নিজৰ প্ৰতিভা আৰু কলা-কুশলতাৰ জৰিয়তে সমগ্ৰ ফিল্ম ইণ্ডাষ্ট্ৰীকে ন-কৈ উজ্জীৱিত কৰি তুলিছে। আৰু মই যে কৈছো সৰু সৰু চহৰ, নগৰ, কিম্বা গাঁও-গলিৰ কথা এয়াও আকৌ পৰিৱৰ্তিত ভাৰতৰে অন্য এক ৰূপ, যাক আমি প্ৰত্যক্ষ কৰিছো, যাক আমি অনুভৱ কৰিছো।
আজিকালি ক্ৰিড়াই হওক কিম্বা ষ্টাৰ্ট আপ-য়েই হওক অথবা দশম-দ্বাদশ শ্ৰেণীৰ পৰীক্ষাৰ ফলাফলেই হওক, এই সকলোতে ডাঙৰ চহৰ-নগৰৰ নামধাৰী স্কুলৰ ল’ৰা-ছোৱালীতকৈ এই সৰু সৰু ঠাইৰ ল’ৰা-ছোৱালীৰহে নাম থকা দেখিবলৈ পোৱা যায়। অৰ্থাত দেশৰ সেই শক্তিও উজলি উঠিবলৈ লৈছে। আমি ভাৰতৰ দাৰিদ্ৰৰ বহুত ছবি চালো, ভাৰতৰ দুৰ্বলতাৰো বহু ছবি দেখিলো। আৰু মই ভাবো এয়া পৰিৱৰ্তিত সমাজ এখনৰে নিদৰ্শন যে, এতিয়াৰ ছবিত সমস্যাৰ প্ৰদৰ্শনৰ লগতে তাৰ সমাধান সূত্ৰও ছবিত প্ৰদৰ্শিত হয়। দৰাচলতে আমিবোৰ স্বভাৱগত ভাৱে এনে যে আমি দাৰিদ্ৰক ভৱিতব্য বুলি ভাবি থাকিবলৈ ভাল পাও। ফটা কাপোৰ, কিয়নো আমি সত্যনাৰায়ণৰ কাহিনী শুনিবলৈ লওতেই ইয়াৰ আৰম্ভণী কৰা হয়—‘এখন গাঁৱত এজন দুখীয়া ব্ৰাহ্মণ আছিল’ বুলিহে। অৰ্থাত দাৰিদ্ৰক পৰম সত্য মনাটোৱেই আমাৰ মনঃস্তত্ব হ’বলৈ ধৰিলে। পিছে এতিয়াৰ পৰিৱৰ্তিত ভাৰতে অন্য ধৰণে ভাবিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে। কথাবোৰ অন্যধৰণৰে চিন্তা কৰিবলৈ ধৰিছে। আৰু পৰিষ্কাৰ কথা, আজিৰ ফিল্মতো এই পৰিৱৰ্তন দেখা গৈছে। সমস্যা যদি আছে তেন্তে তাৰ সমাধানো আছে। প্ৰত্যাহ্বান যদি আছে, তেন্তে তাক মোকাবিলা কৰিব পৰা সাহসো আছে। আজিৰ ভাৰত সলনি হৈছে, আজিৰ ভাৰতে নিজৰ ভৱিষ্যত নিজে গঢ়িব বিচাৰিছে। যদি হাজাৰটা সমস্যা আছে, তেন্তে লাখটা সমাধানো আছে। আমিও সলনি হ’ব পাৰিম, এই আত্মবল স্পষ্ট ভাৱেই দেখিবলৈ পোৱা গৈছে। আৰু এই দৃঢ়তাৰ বাবেই আজিৰ সমাজে আগতে নকৰা-নভবা বিষয়কো উথ্থাপন কৰিবলৈ আগবাঢ়ি আহিব পৰা হৈছে। আমি সমস্যাক ভয় নকৰো, অথবা সেই সমস্যাক লুকুৱায়ো ৰাখিব নোখোজো। বৰং তাক সন্মুখলৈ আনি আঁতৰোৱাৰ প্ৰয়াসহে কৰি আছো। আৰু নতুন ভাৰতৰ এয়াই সেই বিশ্বাস যিয়ে এগৰাকী ভাৰতীয়ক গৰ্বিত কৰি তুলিব পাৰে।
বন্ধুসকল, আপোনালোকে আৰু এটা কথা চাগৈ মন কৰিছে। আগতে ছবি নিৰ্মিত হৈছিল আৰু ৮-১০বছৰ, ১০-১০, ১৫-১৫বছৰ একেৰাহে চলি থকিছিল। আৰু বহু প্ৰখ্যাত ছবিৰ আকৌ পৰিচয় ইয়াৰ নিৰ্মাণত প্ৰয়োজন হোৱা সময়ৰেহে হৈছিল। অৰ্থাত ইয়াক ছবিখনৰ বিশেষত্ব বুলিহে গণ্য কৰা হৈছিল। এতিয়া ছবি নিৰ্মাণ হয় আৰু কেইটামান মাহৰ ভিতৰতে সম্পূৰ্ণ কৰাৰ লক্ষ্য স্থিৰ কৰি ইয়াৰ নিৰ্মাণ কাৰ্য সম্পূৰ্ণ কৰা হয়। একে কথাই অন্যান্য আঁচনিসমূহৰ ক্ষেত্ৰতো খাটে। চাবচোন, আগতে কামবোৰ হ’বলৈ ৩০-৪০বছৰ লাগিছিল। এই সংগ্ৰলয়ৰ কথাটোকে চাওকচোন, প্ৰকল্পটোৰ বাবে ২০টা বছৰ লাগিল। পিছে এতিয়া চৰকাৰৰ আঁচনিবোৰ নিৰ্দ্ধাৰিত সময়ত কৰাৰ প্ৰয়াস কৰা হৈছে। হয়তো আপোনালোকে এই কথা লক্ষ্য কৰিব পৰিছে। আমাৰ যুৱ-প্ৰজন্মক দেখি আপোনালোকেও নিজকে শুধৰোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰাৰ কথা যদি মই কও তেন্তে হয়তো ভুল কোৱা নহ’ব। দৰাচলতে আপোনালোক দুখোজ আগত আছে আৰু আপোনালোকৰ এই শক্তি ৰাষ্ট্ৰ নিৰ্মাণত বাৰুকৈয়ে কামত আহিব। বন্ধুসকল, বিনোদন উদ্যোগৰ বিষয়ে ক’বলৈ গ’লে এই উদ্যোগে মানৱীয় ভাৱনা, সংবেদনা, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া, হাস্য-ব্যংগ, কাৰুণ্য আদি সকলো দিশৰ বিশ্লেষণ দাঙি ধৰি গোটেই পৃথিৱীখনকে সংযুক্ত কৰে। লাগিলে দেশ যিয়েই নহওক কিয়, মানৱীয় ভাৱনাৰ স্বৰূপতো সেই একেটাই হয় আৰু আমাৰ ভাৰতীয় মনোৰঞ্জন-উদ্যোগে সেই মৰ্ম বাৰুকৈয়ে উপলব্ধি কৰি আহিছে।
মই এবাৰ বিদেশলৈ গৈ থাকোতে মোৰ কাষত বহি যোৱা যাত্ৰীজনে কথাৰ মাজতে হঠাত্ এটা নুসুধিবলগীয়া ধৰণৰ প্ৰশ্ন সুধিলে। বোলে—‘মই ভাৰতলৈ প্ৰায়েই আহি থাকো, মাজে মাজে ভাৰতীয় ছবিও চাও। পিচে আপোনালোকৰ ইয়াৰ কলাকাৰে বাৰু গছক সাৱটি কান্দে কিয়! মন্দিৰলৈ গৈয়ো দেখোন কান্দে, চিঞৰ-বাখৰ কৰে, ইয়াৰনো কাৰণ কি?’ অৰ্থাত, তেওঁৰ বাবে এয়া আচৰিত হ’বলগীয়া কথা। তেওঁ ভাবিছে এয়া আকৌ কেনেধৰণৰ পৰম্পৰা যে, মানুহ এজন ততক্ষণাত সহজ হৈ পৰিব পাৰে! তেওঁৰ বাবে এয়া আচৰিত হ’বলগীয়া কথা হ’লেও আমাৰ ফিল্মে কিন্তু এই চিত্ৰকল্পৰ জৰিয়তে সাধাৰণ মানুহৰ আবেগ-অনুভূতিক তেনেই সহজে প্ৰবাহিত কৰাৰ দক্ষতা প্ৰদৰ্শন কৰিছে। মই ভাবো এয়া কম কথা নহয়। আৰু এয়া তেতিয়াহে সম্ভৱ হয় যেতিয়া কলা, কলাকাৰ আৰু সাহিত্যকাৰ মাটিৰ সৈতে সংপৃক্ত হৈ থাকে, তেতিয়াহে ইয়াৰ বীজ অংকুৰিত হয় আৰু তেতিয়াই এনেধৰণৰ কথা-বতৰাবোৰ সম্ভৱ হয়। সেয়া লাগিলে খুহুতীয়া কথাৰে স্ফূৰ্তি-তামাচা কৰাই হওক কিম্বা বন্ধুত্ব স্থাপন কৰাই হওক, আমি সকলোতে নিজৰ অনন্যতাৰ চাপ পেলোৱাৰ প্ৰয়াস কৰোৱেই। মই ছবিজগতে প্ৰতিপালন কৰি অহা এই কাৰ্যৰ বাবে আপোনালোকক বহুত বহুত শুভকামনা জ্ঞাপন কৰিছো। মই মন কৰিছো, আজিৰ যুৱ-প্ৰজন্ম যদি ‘বেটমেন’ৰ প্ৰশংসক, তেন্তে একে সময়তে কিন্তু আমাৰ ‘বাহুৱলী’ৰো প্ৰশংসক হয়। আমাৰ কলাকৰৰো কিন্তু এতিয়া বিশ্বজোৰা আবেদন আছে।
বন্ধুসকল, আমাৰ ছফ্ট পাৱাৰৰ শক্তিৰ ক্ষেত্ৰত মই ভাবো আমাৰ ছবি জগতৰ বহুত ডাঙৰ ভূমিকা আছে। ক’বলৈ গ’লে পৃথিৱীত আমাক আমাৰ চিনেমাইহে প্ৰতিনিধিত্ব প্ৰদান কৰিছে। ভাৰতীয় চিনেমা ভাৰতীয়ৰ আইনা। পৃথিৱীখনকো ই আকৰ্ষিত কৰি আহিছে। আমাৰ চিনেমাই বক্স অফিচতো হূলস্থুল লগাইয়েই, তাৰ লগতে বিশ্বত ভাৰতৰ মান বঢ়োৱাত, ভাৰতৰ স্বকীয়তা প্ৰদৰ্শন কৰোৱাতো বহুত ডাঙৰ ভূমিকা পালন কৰে। আমি সকলোৱেই জানো যে, আমাৰ ৰাজ কাপুৰ চাহাবৰ ছবিসমূহে দেশৰ লগতে পৃধিৱীৰ অন্য প্ৰান্ততো খলকনি তুলিবলৈ সক্ষম হৈছিল। দেশে-বিদেশে ঘূৰি থাকোতে মই এই কথাও প্ৰত্যক্ষ কৰিছো বহু দেশৰ বহু ব্যক্তি, আনকি বহু ৰাষ্ট্ৰপতিয়েও আমাৰ হিন্দীছবিৰ গীত সুন্দৰকৈ গায় দিব পাৰে। মই অলপতে ইজৰাইললৈ যাওতে ইজৰাইলৰ প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ ঘৰত নিশাৰ সাজ খোৱাৰ বাবে আমন্ত্ৰণ কৰিছিল। আমাৰ মাজত এনেয়েও এক বিশেষ সৌহাৰ্দ্য আছিলেই। তাতে নিশা ভাতৰ পাটত আমাৰ সৈতে আন কোনো নথকাত আমাৰ কথা বতৰা অলপ ঘৰুৱা ধৰণৰ হৈছিল। ইমান দূৰ যোৱাৰ ভাগৰ আছিল যদিও সেইনিশা আমি দুই-আঢ়ৈ বজালৈকে কথাৰ মহলা মাৰিছিলো। এনেদৰে কথা পাতি থাকোতেই এপাকত ইজৰাইলৰ প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে মোক ‘ইচক দানা’ শীৰ্ষক হিন্দী হিন্দী গীতটো সম্পূৰ্ণকৈ গাই শুনাইছিল। এতিয়া চাওক, ইজৰাইলৰ প্ৰধান মন্ত্ৰীয়ে হিন্দী ভাষা নাজানে, গীতটোৰ অৰ্থও তেওঁৰ জনাৰ কথা নাই। ‘ইচক দানা’ মানেনো কি ময়ো নাজানো, পিছে চাওকচোন, এয়া জানো হিন্দী চিনেমা উদ্যোগৰে শক্তি নহয়!
কিছুদিন পূৰ্বে দক্ষিণ কোৰিয়ালৈ যাওতেও এনে এটা ঘটনাই ঘটিছিল। দেশখনৰ ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে ভোজমেল পাতিছিল। অনুষ্ঠানত ল’ৰা-ছোৱালীসকলৰ এক নাছৰ কাৰ্যক্ৰম অনুষ্ঠিত হৈছিল। তাত স্কুলীয়া ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে ‘হাথী মেৰা চাথী’ শীৰ্ষক হিন্দী গীতটো অংগী-ভংগী দি পৰিৱেশন কৰিছিল। অনুষ্ঠানৰ শেষত মই ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক সুধিছিলো তেওঁলোকে গোৱা গীতটোৰ কথাবোৰ কি তেওঁলোকে বাৰু বুজি পাইছেনে! দুই এজনে হাতী মানে কি ক’লে যদিও বাকী প্ৰায়খিনিয়েই একো নুবুজা বুলিয়েই কৈছিল। মই তেওঁলোকক প্ৰশংসা কৰিছিলো তেওঁলোকৰ সুন্দৰ পৰিৱেশনাৰ বাবে। ইমান কম সময়তে কষ্ট কৰি ইমানখিনি কৰাৰ বাবে ধন্যবাদো জনাইছিলো। পিচে চাওকচোন আমাৰ চিনেমা উদ্যোগৰ প্ৰভাৱ কিমান। পিচত মোৰ মন গ’ল, আৰু এইবাৰ মই সেই গীতটো কোৰিয়ান ভাষাত অনুবাদ কৰাই তেওঁলোকৰ লৰা-ছোৱালীবোৰৰ স্কুললৈ পঠোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰোলো। চাওকচোন আপোনালোকৰ ছবি উদ্যোগৰ সামৰ্থ্য কিমান! এতিয়াতো টেলিভিশ্বনৰ হিন্দী চিৰিয়েলসমূহেও নিজৰ এক বিশেষ পৰিচিতি লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে। ‘চাচ ভী কভী বহু থী- আমি ভাবো এইখন চিৰিয়েল কেৱল ভাৰততে চলিছে, এয়া সত্য নহয়। মই পৃথিৱীৰ যিখন দেশলৈকে গৈছো, বিশেষকৈ আফগানিস্থানত হয়তো এনে কোনো পৰিয়াল নোলাব যিয়ে এইখন ধাৰাবাহিক উপভোগ কৰা নাই। অৰ্থাত আমাৰ ওচৰ-চুবুৰীয়া দেশবোৰেও ভাৰতৰ সাধাৰণ জনতাৰ জীৱন-শৈলী প্ৰত্যক্ষ কৰে, সেই সন্দৰ্ভত চৰ্চা কৰে, মুকলিকৈয়ে আলোচনা কৰে। মই এবাৰ ভিয়েটনামৰ প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ সৈতে কথা বতৰা পাতি থাকোতে সুধিলো বোলো আপুনি যে অকলে আহিল, শ্ৰীমতীকোতো নিমন্ত্ৰণ জনাইছিলো, লৈ নাহিলে কিয়! এতিয়া চাওক, তেওঁতো সম্পূৰ্ণ ভাৱেই কমিউনিষ্ট মানুহ, তেওঁৰ দেশ কমিনিষ্ট, তেওঁ নেতা কমিউনিষ্টৰ। আমাৰ ইয়াৰ বহুতৰ হয়তো গাতো লাগিব পাৰে! তেওঁ ক’লে বোলে- ‘মোৰ ঘৰত এটা সমস্যা আছে।’ মই বোলো কি! তাতে তেওঁৰ বয়সো অলপ বেছি। তেওঁ বোলে-‘আমাৰ দেশৰ ভাষাত ৰামায়ণ ধাৰাবাহিকখন ডাব কৰা হৈছে। মোৰ পত্নীয়ে আকৌ সেইখন চাই খুউব ভাল পায়। ক’বলৈ গ’লে সেইখন চোৱাৰ পৰা বঞ্চিত হ’ব বুলি ভাবিয়ে তেওঁ ভাৰত ভ্ৰমণ নকৰাৰে সিদ্ধান্ত ল’লে।’ আপোনালোকে কল্পনা কৰকচোন, আমাৰ প্ৰভাৱ কিমান গভীৰভাবে পৰিছেগৈ। আমি যদি এই প্ৰভাৱৰ গভীৰতা উপলব্ধি কৰিব নোৱাৰো তেন্তে মই ভাবো, ইয়াৰ বাবে দায়ী আমিয়েই হ’ম, আন কোনো নহয়।
বন্ধুসকল, চিনেমাৰ আৰু এটা মৌন ক্ষমতা হ’ল ই মানুহক একো এটা শব্দ উচ্চাৰণ নকৰাকৈয়ে, একো একাষাৰ নোকোৱাকৈয়ে এক নতুন চিন্তা, এক নতুন চেতনাৰ উন্মেষ ঘটোৱাৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰভাৱশালী অনুঘটকৰ ভূমিকা পালন কৰিব পাৰে। এনেকুৱা বহু ছবি আছে যিবোৰ ছবি চাই ওলাই অহাৰ পৰত দৰ্শক ৰাইজে মনৰ মাজত নৱ চেতনাৰ বীজ লৈ ওভতে, এক ধৰণৰ চিন্তা-শ্ৰোত কঢ়িয়াই লৈ আহে। এতিয়া চাওকচোন, আজিকালি ‘টইলেট’-ৰ দৰে বিষয়বস্তু, মহিলা সবলীকৰণ, ক্ৰীড়া, ল’ৰা-ছোৱালীৰ সমস্যাৰে জড়িত বিভিন্ন কথা-বতৰা, বেমাৰৰ ভয়াৱহতাৰ বিপৰীতে জন সজাগতা সৃষ্টিৰ প্ৰসংগ, কিম্বা আমাৰ সৈনিকৰ শৌৰ্যৰ কথাৰ দৰে কাহিনীৰে নিৰ্মিত ইখনৰ পিছত সিখন সুন্দৰ ছবিয়ে আপোনালোকৰ মাধ্যমৰে দেশক উদ্বুদ্ধ কৰিছে, এক আন্দোলনৰ সৃষ্টি কৰিবলৈ সমৰ্থ হৈছে। বন্ধুসকল, আপোনালোকৰ ছবি নিৰ্মাণ প্ৰক্ৰিয়াত যিদৰে দেশৰ বিবিধতাক, দেশৰ বৰ্ণময়তাক সন্মানিত কৰাৰ প্ৰয়াস কৰা হয় সিয়ে বাস্তৱিকতেই ‘এক ভাৰত শ্ৰেষ্ঠ ভাৰত’-ৰ মূল ভাবধাৰাক শক্তিশালী ৰূপত প্ৰতিস্থা কৰে। আৰু মই এই ক্ষেত্ৰত আৰু অধিক কৰাৰ বাবে আপোনালোকে প্ৰচেষ্টা হাতত লোৱা উচিত বুলি বাৰুকৈয়ে অনুভৱ কৰো।
আমাৰ হিন্দী ছবিত নেপালী ভাষা আৰু নেপালী কলাকাৰৰতো সদ্ব্যৱহাৰ সকলোৱে কৰি আহিছেই, সেইদৰে যদি আমাৰ দেশৰ অন্য ৰাজ্যসমূহৰ ভাষা আৰু কলাকুশলী, অভিনেতা-অভিনেত্ৰীৰো সমাহাৰ ঘটোৱাত গুৰুত্ব দিয়া হয়, তেতিয়া কিমান ভাল হ’ব ভাৱকচোন। সকলোৱে আপোনত্ব অনুভৱ কৰিব পাৰিব। আমাৰ দেশত এশমান ভাষা আছে, সোতৰশ মান দোৱান আছে, আমি যে কিমান চহকী ভাবিলেই ভাল লাগে। আমি এইবোৰৰ সমাহাৰ ঘটাই আমাৰ দেশৰ একতাৰ বান্ধোন শক্তিশালী কৰাত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিব লাগিব। চিনেমাৰ মাজত জনসংযোগৰ বল আছে। দেশৰ বহু পৰ্যটন ক্ষেত্ৰৰ বিষয়ে আমাক প্ৰথমে চিনেমায়েই জানিবলৈ দিছে। ক্ষন্তেক সময়ৰ আগতে এই বিষয়ে ৰাজ্যবৰ্দ্ধন জীয়ে উল্লেখ কৰিছে। আমি এনেবোৰ কথাত গুৰুত্ব দিয়াৰ লগতে এইক্ষেত্ৰত অধিক কৰাৰ বাবে সদা সচেষ্ট হৈ ৰ’ব লাগিব। এনেকৈয়ে বহু ঠায়ে এক বিশেষ পৰিচিতি লাভ কৰিব। কাৰবাৰ হয়তো জন্মৰ আগতেই কোনোবা এখন ছবিৰ দৃশ্যগ্ৰহণ হৈছিল তেওঁৰ জন্মস্থানত। পৰৱৰ্তী সময়ত সেইগৰাকী ব্যক্তিয়ে গৌৰৱ কৰিব পাৰিব, এৰা এই ঠাইত অমুক ছবিখনৰ দৃশ্যগ্ৰহণ হৈছিল, অমুক অমুক বিখ্যাত তাৰকা শিল্পী আহিছিল এইডোখৰ ঠাইলৈ- বুলি।
ভাৰতৰ বৰ্ণময়তাৰ ছবি কিমান সুন্দৰকৈ যে দেশৰ জনতাৰ সন্মুখলৈ আনিব পাৰে আমাৰ চিনেমাই, আৰু মইতো ভাবো পৰ্যটনৰ বিকাশৰ ক্ষেত্ৰত আমাৰ ছবি উদ্যোগে বহুত ডাঙৰ ভূমিকা পালন কৰিব পাৰে। শেহতীয়া ভাবে হিন্দুস্থানৰ পৰ্যটন বিকাশৰ হাৰ খুবেই ভাল যদিও ক’বই লাগিব, এতিয়াও কিন্তু বহুতৰ ক্ষেত্ৰত ভাৰত সন্দৰ্ভত জ্ঞান তাজমহলতে শেষ বুলি ক’লেও অত্যুক্তি কৰা নহ’ব। আৰু সামগ্ৰিকভাবে আমাৰ দেশৰ একোৱেই নাই বুলি ভাবি থকা আমাৰ যি স্বভাৱ তাৰ পৰিৱৰ্তন সাধন কৰি দৰাচলতে আমাৰ দেশত পৃথিৱীক দেখুৱাব পৰা বহু সমলৰ সম্ভাৰ আছে বুলি ভবাৰ মানসিকতা গঢ়াৰ বাবে আপোনালোকে বহুত ডাঙৰ ভূমিকা পালন কৰিব পাৰে। মই ভাবো আমাৰ চিনেমা উদ্যোগে পৰ্যটন উদ্যোগৰ শ্ৰীবৃদ্ধি কৰিব পাৰে। পৰ্যটন উদ্যোগ এনে এটা উদ্যোগ যিয়ে অধিকৰ পৰা অধিক কৰ্ম সংস্থাপনৰ দিহা কৰিব পাৰে। অৱশ্যে, দেশৰ কোনো কোনো প্ৰান্তলৈ যাওতে প্ৰায়েই অনুমতি লোৱাৰ ক্ষেত্ৰত অসুবিধাৰ সন্মুখীন হ’বলগীয়া হয় বুলি জানিব পাৰিছো। কথাটো চিন্তনীয়, সেয়ে এইক্ষেত্ৰত কি কৰিব পাৰি ভাবি চাবলৈ আমাৰ বিষয়াসকলক কোৱাত তেওঁলোকে শেতীয়াভাবে ইয়াৰ এটা সমাধান সূত্ৰ উলিযাইছে আৰু মই আজি ক’বলৈ পায় সুখী হৈছো যে এনে অনুমতিৰ বাবে ইতিমধ্যে ‘ছিংগল উইণ্ডো’ ব্যৱস্থা আৰম্ভ কৰাৰ লগতে ইয়াৰ বাবে এটা পোৰ্টেল যুগুতাই থকা হৈছে। এই পোৰ্টেলত আপোনালোকে যাৱতীয় তথ্য দিব লাগিব আৰু এনএফডিচি-ৰ সংশ্লিষ্ট বিষয়াই নিৰ্দ্ধাৰিত সময়ত এই প্ৰক্ৰিয়া সম্পূৰ্ণ কৰি আপোনালোকক সহায় কৰিব। মই ভাবো চৰকাৰৰ এই প্ৰয়াসে আপোনালোকে সন্মুখীন হৈ অহা এটা দীৰ্ঘদিনীয়া সমস্যাৰ সমাধান কৰিব। অৰ্থাত ‘ইজ অব ডুয়িং বিজনেছ’ৰ লগে লগে ‘ইজ অব ডুয়িং ফিল্মিং’-ৰো সুবিধা আপোনালোকে লাভ কৰিব পাৰিব। ইয়াৰ বাবে আমাৰ চৰকাৰে সম্পূৰ্ণ প্ৰয়াস কৰাৰ লগতে ময়ো ব্যক্তিগতভাবে কথাটোত নজৰ ৰাখিম বুলি কথা দিলো।
বন্ধুসকল, ভাৰতীয় চিনেমাক আৰু অধিক শক্তিশালী কৰাৰ বাবে চৰকাৰে আপোনালোকক সকলো প্ৰকাৰৰ সহযোগিতা আগবঢ়াবলৈ সদা প্ৰস্তুত। অলপ সময়ৰ আগতে এদল সতীৰ্থই জিএছটি-ক লৈ চিন্তা প্ৰকট কৰিছিল। বোলে আমিবোৰে ইমান কষ্ট কৰো, কিন্তু যদি আমি কৰা কাম চাবলৈ চিনেমা হললৈ দৰ্শকেই নাযায় তেন্তে কেনেকৈ হ’ব! শিল্পী কলাকুশলীয়ে যি মুহূৰ্তত ভাল কাম কৰিছে, সেই সময়ত কিন্তু আন একাংশই আকৌ বক্স অফিচলৈ নজৰ দি থাকে, এওঁলোকে ছবিৰ বাবে ধনৰ বিনিয়োগ কৰে। কিন্তু বাকী যিসকলে সৃষ্টিশীলতাক বিশেষ গুৰুত্ব দি কাম কৰিব খোজে, যিসকলে মন আৰু মগজুৰে এই শিল্পৰ সৈতে নিজকে জড়িত কৰি ৰাখিছে, তেওঁলোকে ধন টকা-পইচাতকৈ মানুহৰ আদৰকহে অধিক গুৰুত্ব দিব খোজে। এই কথা মই যেতিয়া জানিব পাৰিলো তেতিয়া কথাটো মই জিএছটি কাউন্সিলক অৱগত কৰিলো। কাৰণ বহুতে ভাবাৰ দৰে সকলো কাম মই কৰিব নোৱাৰো। যি কি নহওক মোৰ কথা যেনিবা জিএছটি কাউন্সিলে মানি ল’লে আৰু এই চিন্তাৰ অৱসান ঘটাই ১০০টকাৰ ওপৰৰ টিকটত লগোৱা জিএছটিৰ পৰিমাণ ২৮শতাংশৰ পৰা হ্ৰাস কৰি ১৮শতাংশ ধাৰ্য কৰাৰ সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰিলে।
বন্ধুসকল, আৰু এটা কথা মোৰ সন্মুখত দাঙি ধৰা হৈছে। সেয়া হৈছে ‘পাইৰেচী’। এই ‘পাইৰেচী’ক লৈ আপোলনালোকৰ চিন্তা হোৱাটো নিতান্তই স্বাভাৱিক. ‘পাইৰেচী’য়ে আপোনালোকৰ পৰিশ্ৰম আৰু সামৰ্থ্যকে অপমান কৰে, আৰু সেয়ে এই পাইৰেচীক ৰুধিবৰ বাবে চৰকাৰে চিনেমাটোগ্ৰাফ অধিনিয়ম,১৯৫২ৰ সংশোধন কৰাৰ বাবে পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰাৰ বিশেষ প্ৰস্তুতি চলাইছে। এই সংশোধনীৰ জৰিয়তে ‘কেম কাৰ্ডিং’-ৰ দৰে কাণ্ডক কেৱল শাস্তিযোগ্য অপৰাধ হিচাপে ঘোষণা কৰাই নহয়, বৰং, ইয়াৰ বাবে কঠোৰ শাস্তিৰো ব্যৱস্থা কৰা হ’ব। বন্ধুসকল, বিগত চাৰে চাৰিটা বছৰত আমাৰ চৰকাৰে ১৪০০তকৈয়ো আধিক আইন বাতিল কৰাৰ ব্যৱস্থা কৰিছে। ২০১৩-১৪ৰ নিৰ্বাচনত আমি এই ঘোষণাকে কৰি ৰাইজৰ পৰা ভোট বিচাৰিছিলো যে ‘আপোনালোকে ইমান দিনে আইন তৈয়াৰ কৰা চৰকাৰহে দেখিছিল, পিছে এইবাৰ যদি আপোনালোকে আমাক চৰকাৰ গঠনৰ সুযোগ দিয়ে তেন্তে আমি আইন বাতিল কৰিহে দেখুৱাম’। আমি কৈছিলো যদি আমাৰ চৰকাৰ হয় তেন্তে আমি প্ৰতিদিনে অন্ততঃ এখনকৈ আইন বাতিল কৰিম। আমি আমাৰ কথা ৰাখি বিগত সময়চোৱাত ১৪০০ আইন বাতিলৰ ব্যৱস্থা কৰিছো যাতে আমাৰ প্ৰশাসনীয় ব্যৱস্থাৱলী সৰল কৰিব পৰা যায়। সৰ্ব সাধাৰণ ৰাইজে সাধাৰণ একোটা কামৰ বাবেই চৰকাৰ সৈতে কিয়নো অনাহকতে সংঘাতৰ স্থিতি গ্ৰহণ কৰিবলগীয়া হয় কথাটো মই ঠিক বুজিব পৰা নাছিলো। সময়ৰ পৰিৱৰ্তনৰ লগে লগে বহু কথাই সলনি হৈছে। এনে পৰস্থিতিত একালৰ কিছুমান আইনে এতিয়া প্ৰাসংগিকতা হেৰুৱাই পেলাইছে। এনেবোৰ আইনে বহু সময়ত জঞ্জলৰহে সৃষ্টি কৰে। সেয়ে এনে জঞ্জালৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাবলৈকে এনেবোৰ আইন বাতিলৰ দিহা কৰা হ’ল।
শেহতীয়া ভাবে চৰকাৰে গ্ৰহণ কৰা আৰু এটা সিদ্ধান্তৰ বিষয়ে মই আপোনালোকক জনাব খুজিছো। এই বিষয়ে ৰাজ্যবৰ্দ্ধন জীয়ে উল্লেখ কৰিছেই। ‘এনিমেশ্বন’ আৰু ‘ভিচুৱেল এফেক্ট’ৰ ক্ষেত্ৰত আমাৰ যুৱ প্ৰতিভাৰ আদৰ পৃথিৱীজোৰা। চাওক পৃথিৱীত ‘মেক ইন ইণ্ডিয়া’ৰ যেনেদৰে বিশেষ মহত্ব আছে ঠিক সেইদৰেই ‘ডিজাইন ইন ইণ্ডিয়া’ৰো এক বিশেষ মহত্ব আছে। আমাৰ সৃষ্টিশীল প্ৰতিভাই পৃথিৱীক বুহুত কিবা কিবি দিব পাৰে। কিন্তু তাৰ বাবে, তেওঁলোকৰ প্ৰতিভাক বিকশিত কৰাৰ বাবে চৰকাৰে ‘নেশ্যনেল চেণ্টাৰ ফৰ এক্সেলেন্স ফৰ এনিমেশ্বন, ভিচুয়েল এফেক্টছ, গেমিং এণ্ড কমিকছ’ শীৰ্ষক এটা প্ৰতিষ্ঠান স্থাপন কৰাৰ বাবে চৰকাৰে পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰিছে। এই দিশত আৰু অধিক কি কৰিব পাৰি সেই বিষয়ে বিচাৰ-বিবেচনা কৰি আগবঢ়াৰ বাবে সহযোগিতা আগবঢ়াবলৈ মই আপোনালোককো আহ্বান জনাইছো। আপোনালোকৰ ক্ষেত্ৰখন বাস্তৱিকতেই সৃষ্টিশীলতাৰে ভৰপূৰ, পৃথিৱীৰ ভিতৰতে ই অন্যতম বৃহত্তম ক্ষেত্ৰ। এইখন জগতৰ শক্তি অতুলনীয়। পিচে মানৱ সম্পদ উন্নয়নৰ ক্ষেত্ৰত নিশ্চয় আৰু অধিক কৰণীয় আছে। মই ভাবো আজি আমাৰ দেশত যোগাযোগ আৰু বিনোদনৰ ক্ষেত্ৰত আৰু অধিক কৰাৰ প্ৰয়োজনীয়তা আছে। ইয়াৰ বাবে পৃথককৈ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰয়োজন বুলিয়ে মই উপলব্ধি কৰো। যদি ছবিজগতৰে জড়িত কোনো বিশেষজ্ঞ ব্যক্তিয়ে এই বিষয়ে পৰিকল্পনা যুগুতাই আগবাঢ়ি আহে তেন্তে এই ক্ষেত্ৰত আগবঢ়াত সুবিধা হয়। এখন সম্পূৰ্ণ বিশ্ববিদ্যালয়, য’ত প্ৰযুক্তিৰ পৰা সৃষ্টিশীলতালৈ, বিত্তীয় প্ৰৱন্ধনৰ পৰা পৰিচালনালৈ সকলো বিষয়কে সামৰি লোৱাৰ পৰিকল্পনা কৰা হয়। এনে প্ৰস্তাৱ লৈ কোনোবা আগবাঢ়ি আহিলে তেনে পৰিকল্পনা বাস্তৱায়নত সুবিধা হ’ব। সকলো কাম চৰকাৰে কৰিব বুলি ভবাতকৈ, চৰকাৰৰ সহযোগিতাৰে পৰিকল্পনা বাস্তৱ কৰাৰ প্ৰয়াস কৰিব পাৰিলেহে ভাল। আৰু চৰকাৰে কি কৰে জানে নহয়! পিচত প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ পৰা বাৰ্তা আহিব বোলে মোৰ বিষয়ে ছবি নিৰ্মাণ কৰক! নাই ভাই, মই সেইবোৰ কৰিব নোৱাৰো। দেশৰ সাধাৰণ মানুহৰ বাবে কামত আহিব পৰা কাম কৰাৰ বাতাবৰণ সৃষ্টিতহে আমি গুৰুত্ব দিব লাগে। আৰু আপোনালোকে যদি এনে কোনো প্ৰস্তাৱ আগবঢ়ায় তেন্তে তালৈ চৰকাৰে পূৰ্ণ সমৰ্থন আৰু সহযোগিতা আগবঢ়াব।
বন্ধুসকল, আপোনালোকৰ এনে বিষয় সন্দৰ্ভত আলোচনা কৰি থাকোতে এঠাইত একাংশ বন্ধুৱে কিছু পৰামৰ্শ আগবঢ়াইছিল। তেওঁলোকৰ সেই পৰামৰ্শ মোৰ ভালো লাগিছিল। আৰু মই ভাবো, আমি কিন্তু নিজাববীয়াকৈয়ে সিদ্ধান্ত লৈ মুম্বাইয়া-পৃথিৱীখনৰ পৰা নিজকে উলিয়াই আনিব পাৰিব লাগিব। বন্ধুসকল, এয়া কিন্তু খুবেই জৰুৰী। মোৰ ওচৰলৈ আৰু এটা পৰামৰ্শ আহিছিল সেয়া হৈছে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় শীৰ্ষ-সন্মিলন অনুষ্ঠিত কৰা সম্পৰ্কীয়। ডাভোচত যেনেকৈ বিশ্ব অৰ্থনৈতিক শীৰ্ষ সন্মিলন অনুষ্ঠিত হয় তেনেকৈ আমি বাৰু আমাৰ দেশত প্ৰতি দুবছৰৰ মূৰে মূৰে ছবি-উদ্যোগ সন্দৰ্ভত এনে শীৰ্ষ-সন্মিলন অনুষ্ঠিত কৰাৰ কথা ভাবিব নোৱাৰোনে! আপোনালোকে অনুষ্ঠিত কৰি অহা সমাৰোহবোৰ সাধাৰণতে সৃষ্টিশীলতা সম্পৰ্কীয়, পিছে ছবিৰ বাণিজ্যিক দিশটোক মুখ্য আধাৰ কৰি ‘গ্লোবেল ফিল্ম ছামিট’ অনুষ্ঠিত কৰাৰ ব্যৱস্থা কৰা হওক, সন্মিলনত প্ৰযুক্তি সন্দৰ্ভত বেলেগে বেলেগে আলোচনাচক্ৰ আদি অনুষ্ঠিত কৰা হওক, এইখন ক্ষেত্ৰত বিত্তৰ বিনিয়োগৰ বাবে আৰু কিবা নতুন পদ্ধতি প্ৰয়োগ কৰিব পাৰিনেকি সেই বিষয়ে আলোচনাৰ ব্যৱস্থা কৰা হওক। অৰ্থাত আমাৰ চৰ্চাৰ পৰিসৰ কেৱল অভিনয় আৰু শিল্পী-কলাকুশলীৰ মাজতে সীমাবদ্ধ নাথাকি এই উদ্যোগৰে জড়িত হৈ থকা লক্ষ লক্ষ লোকৰ জীৱন-জীৱিকাকো সামৰিব পৰা এক বিস্তৃত পৰিসৰৰ সন্মিলনৰ দ্বাৰা আমাৰ প্ৰচাৰ-প্ৰসাৰ হওক, বিশ্বজোৰা প্ৰসিদ্ধি যাতে আজুৰি আনিব পৰো তেনে এক প্ৰয়াসৰ কথা আমি বাৰু ভাবিব নোৱাৰোনে? মই বোলো কথাটো বেয়া নহয়। আমি নিশ্চয় এই কাম কৰিব পাৰো। প্ৰথমে আমি আমাৰ দেশৰ ৰাজ্যসমূহৰ ছবি উদ্যোগসমূহক সন্মিলিত কৰি এই সন্মিলনৰ আৰম্ভ কৰি পিচলৈ ইয়াৰ পৰিসৰ বঢ়াই বিশ্ব সন্মিলনৰ ৰূপদান কৰিলে ভাল হ’ব বুলি মন্তব্য কৰিছিলো। একেবাৰে ডাভোচৰ পৰ্যায়ৰ সন্মিলন। পৃথিৱীবাসীৰ সন্মুখত থিয় হৈ আমাৰ মানুহে কথা ক’ব, আলোচনা কৰিব, দিহা-পৰামৰ্শ আগবঢ়াব, বিশ্বইয়ো বুজিব লাগিব আমাৰ এই ৫০-৬০-১০০বছৰীয়া পৰিক্ৰমা এনেয়ে যোৱা নাই। এয়া কৰিব পাৰিলে বহুত ডাঙৰ কাম কৰা হ’ব।
বন্ধুসকল, ছবিজগতৰ কথা ওলালেই মনলৈ আহে গ্লেমাৰৰ কথা, চকু চাট মৰা চমকৰ কথা, মায়াময়তাৰ কথা। পিচে, মই ভাবো ছবিজগত মানেই কিন্তু কেৱল গ্লেমাৰ আৰু মায়াময়তাই নহয়, বৰং ইয়াৰ বিপৰীতে এখন বিশাল পৃথিৱীহে থাকে ইয়াৰ নেপথ্যত। য’ত আশা আছে, আকাংক্ষা আছে, অপেক্ষা আছে, হা-হুতাশা, বেথা-বেদনা আছে, আৰু অনেক কিবা কিবি আছে। আজি সংগ্ৰহালয়টো চাই থাকোতে অনুভৱ কৰিছিলো, আগৰ মানুহখিনিয়ে যে কিমান কষ্ট স্বীকাৰ কৰি ছবি নিৰ্মাণ কৰিবলগীয়া হৈছিল। আমিবোৰে এইবোৰ কথাৰ উমান ভালকৈ পোৱাই নাছিলো। এনেকৈয়ো যে কাম কৰিছিল আমাৰ অগ্ৰজ সকলে ভাবিলেই আচৰিত লাগে। কিমান যে কষ্ট কৰিবলগীয়া হৈছিল। সকলোৱে কেৱল কলাকাৰকহে দেখে, কিন্তু নেপথ্যৰ কলাকুশলীখিনিৰ কথা, তেওঁলোকৰো আশে-পাশে কাম কৰা মানুহখিনিৰ কথা নেপথ্যতে থাকি যায়। বাকীবোৰৰ কথাবোৰ নেদেখাকৈয়ে থাকি যায়। মই ভাবো এয়া সময়ৰে আহ্বান আৰু আমাৰ দেশত যে সকলো কথা ঘুৰি-পকি ৰাজনৈতিক নেতাৰ কাষলৈকে আহি যায়, এই কথাই কিন্তু আমাৰ দেশৰ বহুত লোকচান কৰিছে। এটা সীমালৈকে এয়া মানি ল’ব পাৰি, পিচে ৰাস্তাটো বান্ধিলেও তেওঁৰ নামতে হ’ব, খেলপথাৰখন পাতিলেও তেওঁৰ নামতে হ’ব, ঘৰ এটা সাজিলেও তেওঁৰ নামতে হ’ব লাগিব এনে কথা হ’ব পাৰেনে! পিচে এনেকৈয়ে চলি আহিছিল ইমানদিনে।
পৰ্দাত দেখা মানুহজনৰ ধুনীয়া চেহেৰাটোৱে আমাক সন্মোহিত কৰে। কিন্তু সেইগৰাকী শিল্পীয়ে সেই সুন্দৰ চেহেৰাটো অক্ষুন্ন ৰাখিবলৈ কিমান যে কি কৰিবলগীয়া হয়, সেই কথাৰ ভূ সাধাৰণ দৰ্শকে নাজানে। অভিনেতা-অভিনেত্ৰীয়ে ঘণ্টাৰ পিচত ঘণ্টা কেমেৰাৰ সন্মুখত অভিনয় কৰিব লাগে। কেতিয়াবা বৰফৰ মাজত, কেতিয়াবা ৰ’দ-বৰষুণত। গাত অসুখ লৈয়ো কাম কৰিবলগীয়া হয়। হাঁহিবলগীয়া হয়, কান্দিবলগীয়া হয়। অন্যন্য কলাকুশলীখিনিৰতো কথাই নাই। মই ভাবো ছবি নিৰ্মাণৰ নেপথ্যৰ এই কাহিনীবোৰ, জীৱন-সংগ্ৰামৰ এই অকথিত কথাবোৰ আপোনালোকে সতীৰ্থসকলক অৱগত কৰা উচিত। এতিয়া ছচিয়েল মিডিয়াৰ যুগ, এনেবোৰ কথা ইয়াত ‘চেয়াৰ’ কৰক। অন্যথা আমাৰ নৱ-প্ৰজন্মই এনেবোৰ কথাৰ উমান নোপোৱাকৈয়ে ৰৈ যাব। আচলতে এনেবোৰ কাহিনীয়ে নতুন প্ৰজন্মক বাৰুকৈয়ে অনুপ্ৰাণিত কৰিব। আপোনালোকে নিজকে কম বুলি নাভাবিব। দৰাচলতে আপোনালোকে এক বৃহত সমাজক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। আপোনালোকৰ জীৱন বহু লোকৰ প্ৰেৰণাৰ উতস হ’ব পাৰে। সেয়ে মই ভাবো জীৱন গঢ়াৰ লগতে চৰিত্ৰ গঠনৰ ক্ষেত্ৰতো নৱ-প্ৰজন্মক অনুপ্ৰাণিত কৰাৰ বাবে আপোনালোকৰ জীৱনৰ অনুভৱ, অভিজ্ঞতাৰ কথা যুৱক-যুৱতীসকলৰ আগত অৱশ্যেই অৱগত কৰা উচিত।
সেইদৰে এই সংগ্ৰহালয়ত বেলেগ বেলেগ সময়-কালৰ চিনেমা সংক্ৰান্তীয় তথ্যৰ সমল সংগ্ৰহত গুৰুত্ব দিয়া উচিত বুলি মই ভাবো। ইয়াৰ জৰিয়তে দৰ্শনাৰ্থীসকলে ভৰতীয় চিনেমাৰ বিভিন্ন সময়-কালৰ বুৰঞ্জীৰ বিষয়ে সম্যক জ্ঞান আহৰণ কৰিব পাৰিব। পৃথিৱী জুৰি বিজ্ঞানক আধাৰ কৰি ছবি নিৰ্মাণৰ এক প্ৰয়াস অব্যাহত আছে। এই ক্ষেত্ৰত ভাৰতে আৰু অধিক কৰাৰ প্ৰয়োজনীয়তা আছে। ইয়াৰ দ্বাৰা আমাৰ যুৱ-প্ৰজন্ম, শিশু আৰু চেমনীয়াসকলে বাৰুকৈয়ে প্ৰেৰণা লাভ কৰিব। তেওঁলোকৰ মাজত বিজ্ঞান-মনস্কতা বিকশিত কৰাৰ ক্ষেত্ৰত এনে ছবিয়ে বিশিষ্ট ভূমিকা পালন কৰিব পাৰে। আপোনালোকে ‘বায়োপিক’ নিৰ্মাণ কৰে, ভিন্ন বিষয়ত সাধাৰণ ৰাইজক উদ্বুদ্ধ কৰাৰ প্ৰয়াস কৰে। পিচে মই ভাবো বিজ্ঞান, উদ্ভাৱন, পৰ্যাৱৰণ আদি প্ৰসংগত আমাৰ বহু কৰণীয় আছে।
বন্ধুসকল, বুৰঞ্জী সচেতন সমাজৰ ৰূপত আমি কিন্তু কিছু পিচ পৰি আছো। ১৮৫৭ৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ পাতনিত আমাৰ আদিবাসীসকলে যেনেদৰে যুঁজ কৰিছিল, ইংৰাজ শাসনৰ বিৰুদ্ধে সংগ্ৰামৰ নেতৃত্ব বহণ কৰিছিল, এইবোৰ কাহিনী অঞ্চলে অঞ্চলে চৰ্চিত হৈ আহিছে। একেলগে ১০০-১০০, ২০০-২০০ লোকক ফাঁচীকাঠত ওলমোৱা হৈছিল, সেইবোৰ তথ্য আজিও মজুত আছে। পিচে দেশৰ বাবে ত্যাগ কৰা, আত্ম বলিদান দিয়া এইসকল মহানুভৱৰ কথা আমি কিমানে জানো! জালিয়ানৱালাবাগৰ দৰে এলানি ঘটনাৰ বাহিৰে আনবোৰ ঘটনাৰ কথা বহুতৰ অগোচৰেই থাকি গৈছে। আমাৰ চৰকাৰে আদিবাসীসকলৰ এনেবোৰ ঘটনাৰ সমল সংগ্ৰহ কৰি ৰাজ্যই ৰাজ্যই সংগ্ৰহালয় নিৰ্মাণৰ বাবে এক অভিযান আৰম্ভ কৰিছে।
সেইদৰে মই আৰু এটা কথাৰ প্ৰতি আপোনালোকৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিব খুজিছো। সেয়া হৈছে আমাৰ থিয়েটাৰৰ বিষয়ে। সেই থিয়েটাৰ, যাৰ সৈতে আপোনালোকৰ বিশেষ সম্পৰ্ক আছে। আপোনালোক বহুতৰেই চাগৈ আৰম্ভণী এই থিয়েটাৰৰ পৰাই হৈছিল। ভাৰতত এই থিয়েটাৰৰ শক্তিশালী পৰম্পৰা আছে। ‘শকুন্তলা’ৰ পৰা আৰম্ভ কৰি আজি পৰ্যন্ত আমাৰ শাস্ত্ৰত এই থিয়েটাৰে বিশেষ স্থান অধিকাৰ কৰি আহিছে। এই বিষয়ে পৃথিৱীক অৱগত কৰাৰ বাবে আমাৰ হাতত বহুখিনি সমল আছে। মই ভাবো এই থিয়েটাৰ আৰু ছৱিজগতক পৃথকে পৃথকে ৰখাৰ প্ৰয়াস কৰা উচিত নহ’ব। বৰং কলাৰ এই দুই মহত্বপূৰ্ণ অংগক একত্ৰিত কৰি প্ৰচাৰ-প্ৰসাৰৰ ব্যৱস্থা কৰাৰ লগতে ইয়াৰ ইতিহাস সংৰক্ষণৰ বাবেও একত্ৰিত প্ৰয়াসত মনোনিৱেশ কৰাতহে গুৰুত্ব দিয়া উচিত। ইয়ে কলাজগতৰ উপকাৰ সাধন কৰাৰ উপৰি ভৱিষ্যত প্ৰজন্মকো বাৰুকৈয়ে উপকৃত কৰিব। আমাৰ দেশত ভিন্ন প্ৰান্তত কলাৰ ভিন্নতা প্ৰত্যক্ষ কৰাৰ লগতে বেলেগ বেলেগ ভাষাত ইয়াৰ বেলেগ বেলেগ ৰূপ দেখা যায়। মই ভাবো থিয়েটাৰ আৰু চিনেমাক পৃথকৈ আলোচনা কৰা উচিত নহয়। নতুন প্ৰযুক্তিৰ সহযোগত আপোনালোকে যদি থিয়েটাৰৰ ক্ষেত্ৰতো বিশেষ কিবা কৰা প্ৰয়াস কৰে তেন্তে থিয়েটাৰৰ কল্যাণ সাধন হোৱাৰ লগতে নতুন প্ৰতিভাৰ বাবেও বহু সম্ভাৱনাৰ সৃষ্টি হ’ব।
বন্ধুসকল, গণতান্ত্ৰিক দেশ এখনত যদি কোনো চৰকাৰে সকলো কাম নিজেই কৰিব পাৰো বুলি ভাবে তেন্তে সেই চৰকাৰে নিজকে মুৰ্খ সজোৱাৰ লগতে আপোনালোকৰ প্ৰতিও অন্যায় কৰা দৰেহে হ’ব। চৰকাৰ এখনে সকলোৰে বিকাশৰ বাবে কাম কৰাৰ ক্ষেত্ৰত সকলোৰে সহযোগিতাও লোৱা উচিত। জনমত গঠন কৰা, দেশৰ প্ৰতি নাগৰিকৰ কৰ্তব্য স্মৰণ কৰোৱা, দেশক সজাগ কৰাৰ ক্ষেত্ৰত ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগে আগবঢ়োৱা অৱদান নিতান্তই প্ৰশংসা যোগ্য। মই এই সহযোগিতাক অন্তঃকৰণৰে প্ৰণিপাত জনাইছো।
দেশৰ প্ৰতি যিসকলৰ অৱদান অপৰিসীম সেইসকল ব্যক্তিৰ মাজত মই আজি নিজকে আৱিস্কাৰ কৰিবলৈ পাই প্ৰকৃতাৰ্থতে ধন্য মানিছো। আপোনালোকক পৰামৰ্শ আগবঢ়োৱাৰ মোৰ ধৃষ্টতা নাই। তাতে পৰামৰ্শ দিয়াটোওতো এক প্ৰকাৰ স্বাধীনতাৰে পৰিপন্থী কথা, নহয় জানো! তথাপি, বহুত কিবা-কিবি কৈ দিলো যদি ক্ষমা কৰি দিব। যি কি নহওক, আমি সকলোৱে মিলি দেশৰ বাবে আৰু দেশৰ জৰিয়তে সমগ্ৰ পৃথিৱীৰ বাবে কিবা কৰাৰ বাবে নিজকে সাজু কৰি তোলো আহক। আপোনালোকৰ ক্ষেত্ৰখনক মই কেতিয়াও সামান্য বুলি নাভাবো। বৰং ই ভাৰতৰ অসামান্য সম্পত্তিহে! বিগত ১০০টা বছৰত আপোনালোকে কৰা তপস্যাৰ সু পৰিণাম হৈছে এই ক্ষেত্ৰ। আপোনালোকৰ ওপৰত সমগ্ৰ পৃথিৱীৰে অধিকাৰ আছে। আনহাতে সমগ্ৰ পৃথিৱীতে আপোনালোকৰ ক্ষেত্ৰখনক পৰিচয় কৰাই দিয়াৰ বাবে আমাৰো কৰণীয় আছে। আপোনালোকে পৃথিৱীখনক উদ্বুদ্ধ কৰিব, আপোনালোকে সকলোকে অনুপ্ৰাণিত কৰি ভাৰতৰ পাতাকাখন উচ্চ শিখৰত উত্তোলন বাবে আপুহোৰুষাৰ্থ কৰিবলৈ আগবাঢ়ি যাব।
এই আশাৰে বহুত বহুত ধন্যবাদ।