- 80. Gjykata gjithashtu thekson se në rrethana të tilla, përjashtimi i gjyqtarit nuk është i varur detyrimisht nga kërkesa e palëve në procedurë. Bazuar në dispozitat e LPK-së, gjyqtari nuk mund ta procedojë çështjen juridike kur ' në të njëjtën çështje ka marrë pjesë në dhënien e vendimit të gjykatës më të ulët ' . Kjo është e përcaktuar në nenin 67 të LPK-së dhe gjithashtu mbështetet nga praktika gjyqësore e GJEDNJ-së, e cila duke theksuar rëndësinë e perceptimit dhe besimit që gjykatat duhet të reflektojnë në publik në një shoqëri demokratike, në mënyrë të vazhdueshme kanë theksuar se cilido gjyqtar që beson që pjesëmarrja e tij ose saj në një çështje gjyqësore, mund të ngrenë dyshime për paanshmërinë e gjykatës, duhet të përjashtohet nga vendimmarrja.
- 81. Për më tepër, Gjykata gjithashtu rikujton se në procedurat që kanë të bëjnë me kërkesën për revizion, vendoset vetëm në bazë të shkresave në dosjen e lëndës. Andaj, për shkak të natyrës së shkruar të procedurës, as parashtruesi i kërkesës dhe as mbrojtësi i tij, nuk kanë mundur të jenë në dijeni, derisa nuk e kanë marrë vendimin e Gjykatës Supreme, se i njëjti gjyqtar që ishte pjesë e trupit gjykues në Gjykatën e Qarkut mori pjesë edhe në Kolegjin e Gjykatës Supreme që vendosi për kërkesën e tij për revizion. Prandaj, përgjegjësia për mospërjashtimin e gjyqtarit përkatës nuk mund t'i atribuohet parashtruesit të kërkesës dhe të konkludohet që ai ka hequr dorë nga e drejta që çështja e tij të vendoset nga një gjykatë e paanshme. (Shih, në këtë kontekst edhe rastet e Gjykatës: KI187/18 dhe KI11/19 me parashtrues: Muhamet Idrizi , Aktgjykimi i 26 gushtit 2019, paragrafi 67; KI06/12, parashtrues: Bajrush Gashi , cituar më lart, paragrafi 36; shih gjithashtu edhe rastin e GJEDNJ-së, Oberschlick kundër Austrisë , cituar më lart, paragrafi 51).
- 82. Gjykata rikujton se çështja nëse ka apo nuk ka numër të mjaftueshëm të gjyqtarëve për të vendosur për kërkesat për revizion, është çështje krejtësisht nën juridiksion dhe për diskutim, po qe nevoja, ndërmjet gjyqësorit dhe organeve tjera përgjegjëse. Përgjegjësia primare për administrimin e mirëfilltë të drejtësisë i takon institucioneve relevante dhe çështjet organizative nuk mund të përdoren si arsyetim për mosrespektim të Kushtetutës dhe KEDNJ-së. (Në këtë kontekst, shih rastet e Gjykatës: KI187/18 dhe KI11/19 me parashtrues Muhamet Idrizi , cituar më lart, paragrafi 68; KI06/12, parashtrues: Bajrush Gashi , cituar më lart, paragrafi 51; dhe rastin KO4/11 parashtrues: Gjykata Supreme e Kosovës, Vlerësimi kushtetutshmërisë së neneve 35, 36, 37 dhe 38 të Ligjit për shpronësimin e pronës së paluajtshme, nr. 03/L-139, Aktgjykimi i 1 marsit 2012).
- 83. Rrjedhimisht dhe në rrethanat e tilla, Gjykata konstaton se ' dyshimet legjitime ' për paanshmërinë e gjykatës e që rrjedhin si rezultat i ushtrimit të funksioneve të ndryshme të gjyqtarit I. K. brenda të njëjtit proces gjyqësor janë objektivisht të justifikueshme. Gjykata, në këtë drejtim konstaton se në nxjerrje të Aktgjykimit [Rev. nr. 285/2018] të 1 tetorit 2018 të Gjykatës Supreme, gjykata, në këtë rast Gjykata Supreme, nuk ka qenë e paanshme në kuptimin e testit objektiv dhe se rrjedhimisht, është shkelur e drejta e parashtruesit të kërkesës për gjykim të drejtë dhe të paanshëm nga një gjykatë e paanshme, siç garantohet me nenin 31 të Kushtetutës ne lidhje me nenin 6 të KEDNJ-së.

16