http://supreme.justia.com/cases/federal/us/331/367/case.html). სასამართლო პროცესზე ინფორმაციის გავრცელებას ამ ინფორმაციის საჯარო სფეროში (public domain) განთავსება უწოდა აშშ - ს უზენაესი სასამართლოს მოსამართლე ვაითმა ( კოქსის სამაუწყებლო კომპანია კონის წინააღმდეგ ). რასაც სადავო ნორმა კრძალავს არის ის , რომ გარდაცვლილის ახლობელს უსპობს შესაძლებლობას , ხელმისაწვდომობა ჰქონდეს სასამართლოზე , როგორც ინფორმაციის გავრცელების საჯარო ფორუმზე . რა საზოგადოებრივი სარგებელიც შეიძლება ამ საკითხზე საქმის სასამართლო განხილვას ჰქონდეს არის ის , რომ სასამართლო პროცესი არის საშუალება , რომლითაც როგორც დარბაზში დამსწრე საზოგადოების , ისე მედიის მეშვეობით მის გარეთ მყოფი აუდიტორიისათვის ცნობილი ხდება სიმართლის ორი განსხვავებული ვერსია . ამით საზოგადოება მრავალმხრივ ინფორმირებული ხდება და საკითხის გარშემო დამატებითი დისკუსიისთვის ხდება ბიძგის მიცემა . ამის შემდეგ , სასამართლოს შემაჯამებელი გადაწყვეტილებით იმავე საზოგადოებას აქვს ასევე შესაძლებლობა , მოისმინოს თუერთიისტორიის ორი ვერსიიდან რომელია სწორი . რა თქმა უნდა , სასამართლოსათვის მიმართვამდე გარდაცვლილის ღირსების დასაცავად ყველაზე ადეკვატურ საშუალებას შესაძლოა წარმოადგენდეს , არასწორი განცხადების საპასუხო განცხადების გავრცელება იმავე საშუალებით , რითაც თავდაპირველი განცხადება გავრცელდა . თუკი მედია საშუალება თანახმაა პირველადი განცხადების თანაზომადი ფორმით გამოაქვეყნოს საპასუხო განცხადება , ადამიანის პატივისა და ღირსების შემლახველი განცხადებით გამოწვეული ზიანი თუაღმოფხვრილი არა , გარკვეულწილად , შემსუბუქებული და დაბალანსებული მაინც არის . კონსტიტუცია არ უნდა იძლეოდეს გარდაცვლილი ადამიანის პატივისა და ღირსების დაცვას ამაზე უფრო შორსმიმავალი საშუალებით . მაგრამ რა ხდება მაშინ , როცა მედისაშუალება უარს ამბობს საპასუხო განცხადების გავრცელებაზე ან სხვა დაწესებულება გარდაცვლილი ადამიანის შესახებ გავრცელებული ინფორმაციის შესწორებაზე ? სადავო ნორმა გამორიცხავს გარდაცვლილ პირთან მიმართებაში სამოქალაქო კოდექსის მე -18 მუხლის მე -3 ნაწილის გამოყენების შესაძლებლობას : პირს სადავო ნორმის ძალით ესპობა შესაძლებლობა , სასამართლოს ძალით დააკისროს მედია საშუალებას შეპასუხების გამოქვეყნების ვალდებულებას ან ორგანიზაციას არასწორი მონაცემების შემცველი საბუთის გამოცვლა . ბალანსი გარდაცვლილი პირის პირად ცხოვრებასა და გამოხატვის თავისუფლებას შორის დაირღვეოდა , კანონმდებლს გარდაცვლილი პირების ახლობლებისათვის ზიანის ფულადი ანაზღაურების მინიჭება , მათ შორის , ყველაზე ძნელად გადასალახავი ბარიერის დაწესებითაც , რომ მიეღწია . ისეთ დიდ ,, მსუსხავ ეფექტს' არაფერი არ ახდენს გამოხატვის თავისუფლებაზე , როგორც ეს ფულად სანქციებს შეუძლიათ გააკეთონ . ფულადი კომპენსაციის გადახდის საშიშროებით მედიამ შესაძლოა თავი შეიკავოს გარდაცვლილი ადამიანის თაობაზე საზოგადოებრივი ინტერესის მქონე საკითხზე სიმართლის თქმისგანაც კი , იმის შიშით , რომ ვერ შეძლებს სინამდვილესთან მისი შესაბამისობის დადასტურებას . სასამართლო დავა , რაც შეეხება გავრცელებული არასწორი ცნობების უარყოფას და მის ჩანაცვლებას სინამდვილესთან შესაბამისი ცნობებით , არათუ არაპროპორციულ ტვირთს არ აკისრებს გამოხატვის თავისუფლებას , არამედ ზუსტადაც ემსახურება ამ ფუნდამენტური უფლების მიზანს - საზოგადოების ინფორმირებას . სასამართლო დავა არის ინსპირირება საზოგადოებისათვის მრავალფეროვანი , ყველა მხარის პოზიციის ამსახველი ინფორმაციის მისიაღებად . სასამართლო დავა თუის არის გარდაცვლილი პირის შესახებ სიმართლის ძიების

14