advance is as clear and emphatic as their own refusal to claim that same finality for the Revelation with which they stand identified. 'To believe that all revelation is ended, that the portals of Divine mercy are closed, that from the daysprings of eternal holiness no sun shall rise again, that the ocean of everlasting bounty is forever stilled, and that out of the tabernacle of ancient glory the Messengers of God have ceased to be made manifest' must constitute in the eyes of every follower of the Faith a grave, an inexcusable departure from one of its most cherished and fundamental principles.	sa pahayag ng pagiging pangwakas ng alinmang pangrelihiyong pamamaraan na sinimulan ng mga Propeta ng nakaraan na maaaring isulong ay kasing linaw at liwanag tulad ng kanilang sariling pagtanggi sa gayunding pagiging pangwakas ng Rebelasyon na 'Ang maniwala na ang kanilang pinaninindigan. lahat ng Rebelasyon ay nagwakas, na ang mga pintuan ng Banal na habag ay isinara, at na mula sa mga panimulang-bukal ng walang-hanggang kabanalan ay wala ng araw ang muling sisikat, na ang karagatan ng walang-katapusang masaganang biyaya ay walang hanggang napigilan, at na mula sa tabernakulo ng napakatandang kaluwalhatian ang mga Sugo ng Diyos ay hindi na gagawaing mahayag' ay dapat mabuo sa mga mata ng bawa't sumusunod sa Pananampalataya bilang isang malubha, isang hindi mapatatawad na paglayo sa isa sa lubhang pinahahalagahan at pangunahing mga simulain nito.
A reference to some of the already quoted - á utterances of Bahá'u'lláh and 'Abdu'l Bah will surely suffice to establish, beyond the shadow of a doubt, the truth of this cardinal principle. Might not the following passage of the Hidden Words be, likewise, construed as an allegorical allusion to the progressiveness of Divine Revelation and an admission by its Author that the Message with which He has been entrusted is not the final and ultimate expression of the will and guidance of the Almighty? 'O Son of Just ice! In the night-season the beauty of the immortal Being hath repaired from the emerald height of fidelity unto the Sadratu'l -Muntahá, and wept with such a weeping that the concourse on high and the dwellers of the realms above wailed at His lamenting. Whereupon there was asked, Why the wailing and weeping? He made reply: As bidden I waited expectant upon the hill of faithfulness, yet inhaled not from them that dwell on earth the fragrance of fidelity. Then summoned to return I beheld, and lo! certain doves of holiness were sore tried within the claws of the dogs of earth. Thereupon the Maid of heaven hastened forth unveiled and resplendent from Her mystic mansion, and asked of their names, and all were told but one. And when urged, the first letter thereof was uttered, whereupon the dwellers of the celestial chambers rushed forth out of their habitation of glory. And whilst the second letter was pronounced they fell down, one and all, upon the dust. At that moment a voice was heard from	45. Ang pagtukoy sa ilan sa mga nasipi ng mga pahayag ni Bahá'u'lláh at ni 'Abdu'l -Bahá ay tiyak na makasasapat upang patunayan, nang walang bahid ng alinlangan, ang katotohanan ng pangunahing simulaing ito. Hindi ba maaaring ang sumusunod na sipi ng Mga Natatagong Salita (Hidden Words) ay nangangahulugan, gayundin, bilang isang matalinghagang pahiwatig sa pagsulong ng Banal na Rebelasyon at isang pag-amin ng May- Akda nito na ang Mensahe na ipinagkatiwala sa Kanya ay hindi ang wakas at pangkatapusang pahayag ng kalooban at patnubay ng 'O Anak ng Makapangyarihan sa Lahat? Katarungan! Sa panahon ng kinagabihan ang Kagandahan ng walang kamatayang Buhay ay lumipat mula sa luntiang taluktok ng katapatan patungo sa Sadratu'l -Muntahá, at nanangis ng isang pagtangis na ang kalipunan sa tugatog at ang mga nananahan sa mga kaharian sa kaitaasan ay nanaghoy sa Kanyang pamimighati. Sa pangyayaring iyon ay may naitanong, bakit gayon na lamang ang pananangis at pananaghoy? Siya ay tumugon: Ayon sa ipinag-utos, Ako ay naghintay nang umaasa sa ibaba ng gulod ng katapatan, gayunpaman, hindi Ko nalanghap sa kanila na nananahan sa kalupaan ang halimuyak ng katapatan. At nang tawagang bumalik, Aking nakita, at namasdan! Ilan sa mgakalapati ng kabanalan ang labis na nagdurusa sa pagkakasaklot sa mga kuko ng mga aso sa lupa. Sa pangyayaring iyon ang Dilag ng kalangitan ay dali-daling lumabas nang walang

131