Behold me, then, Omy God, fallen prostrate upon the dust before Thee, confessing my powerlessness and Thine omnipotence, my poverty and Thy wealth, mine evanescence and Thine eternity, mine utter abasement and Thine infinite glory. I recognize that there is none other God but Thee, that Thou hast no peer nor partner, none to equal or rival Thee. In Thine unapproachable loftiness Thou hast, from eternity, been exalted above the praise of any one but Thee, and shalt continue for ever, in Thy transcendent singleness and glory, to be sanctified from the glorification of any one except Thine own Self.	58.5 Masdan ako, kung gayon, O aking Diyos na nakapatirapa sa alabok sa Iyong harapan, pinatutunayan ang aking kawalan ng lakas at ang Iyong lubos na kapangyarihan, ang aking karukhaan at ang Iyong kayamanan, ang aking paglalaho at ang Iyong pamamalagi, ang aking ganap na pagka-aba at ang Iyong walang hanggang kaluwalhatian. Aking kinikilala na walang ibang Diyos liban sa Iyo, na Ikaw ay walang kapantay o katuwang, na walang makapapantay o makasasabay sa Iyo. Sa Iyong di- malapitang kataasan, mula pa sa kawalang-hanggan, Ikaw ay higit na dakila kaysa sa papuri ng sinuman liban sa Iyo, at magpapatuloy magpakailanman sa Iyong nangingibabaw na kaisahan at kaluwalhatian, na pababanalin mula sa pagluluwalhati ng sinuman liban sa Iyong Sarili.
I swear by Thy might, O my Beloved! To make mention of any created thing beseemeth not Thy most exalted Self, and to bestow any praise upon any one of Thy creatures would be wholly unworthy of Thy great glory. Nay, such a mention would be but blasphemy uttered within the court of Thy holiness, and such praise would amount to no less than a transgression in the face of the evidences of Thy Divine sovereignty. For the mere mention of any one of Thy creatures would in itself imply an assertion of their existence before the court of Thy singleness and unity. Such an assertion would be naught but open blasphemy, an act of impiety, the essence of profanity and a wanton crime.	58.6 Sumusumpa ako sa Iyong lakas, O aking Minamahal! Ang bumanggit sa anumang nilikhang bagay ay hindi nararapat sa Iyong pinakadakilang Sarili, at ang magkaloob ng anumang papuri sa alinman sa Iyong mga nilalang ay lubos na di-angkop sa Iyong dakilang kaluwalhatian. Hindi lamang iyon, ang gayong pagbanggit ay pawang paglalapastangang sinambit sa loob ng korte ng Iyong kabanalan, at ang gayong papuri ay katumbas lamang ng paglalabag sa harap ng mga katibayan ng Iyong Banal na paghahari. Sapagkat ang mismong pagbanggit pa lamang sa alinman sa Iyong mga nilalang ay nagpapahiwatig na ipinangangalandakan ang kanilang pag-iral sa harap ng korte ng Iyong kaisahan at pagkakaisa. Ang gayong pangangalandakan ay walang iba kundi hayag na paglapastangan sa Diyos, isang kilos ng kawalan ng kabutihan, ang pinakadiwa ng pagmumura at isang malaswang krimen.
Wherefore, I bear witness with my soul, my spirit, my entire being, that should They Who are the Daysprings of Thy most holy unity and the Manifestations of Thy transcendent oneness be able to soar so long as Thine own sovereignty endureth and Thine all-compelling authority can last, they will fail in the end to attain unto even the precincts of the court wherein Thou didst reveal the effulgence of but one of Thy most mighty Names. Glorified, glorified be, therefore, Thy wondrous majesty. Glorified,	58.7 Samakatwid ay sumasaksi ako sa pamamagitan ng aking kaluluwa, ng aking espiritu, ng aking buong pagkatao, na kung magagawa nila na Silang mga Pook-Silangan ng Iyong pinakabanal na pagkakaisa at ang mga Kahayagan ng Iyong nangingibabaw na kaisahan ang pumailanglang habang tumatagal ang Iyong sariling paghahari at ang Iyong awtoridad na nakapipilit sa lahat, sa wakas ay mabibigo silang marating ang kahit kapaligiran lamang ng korte kung saan Iyong ibinunyag ang karingalan ng isa lamang sa Iyong pinakamakapangyarihang mga Pangalan.

Mga Dalangin at mga Pagninilay ni Bahá'u'lláh pahina 72