invading what has hitherto been regarded as the impregnable strongholds of Christian and Muslim orthodoxy - these stand out as the gravest symptoms that bode ill for the future stability of the structure of modern civilization. Little wonder if one of Europe 's preëminent thinkers, honored for his wisdom and restraint, should have been forced to make so bold an assertion: 'The world is passing through the gravest crisis in the history of civilization.' 'We stand,' writes another, 'before either a world catastr ophe, or perhaps before the dawn of a greater era of truth and wisdom.' 'It is in such times,' he adds, 'that religions have perished and are born.'	panustos sa naghihikahos nang mga bansa; ang ganap na pagkawasak kung saan ang pandaigdig na mga merkado ng pananalapi ang ngayon ay lalong naghihirap; ang pagsalakay ng kawalang-kaugnayan sa relihiyon na lumulusob doon sa itinuturing, hanggang ngayon, na hindi malulupig na mga muog ng konserbatibong Kristiano at Muslim - ang mga ito ay lumilitaw na pinaka-malubhang mga palatandaan na nagbabadya ng hindi mabuti, sa hinaharap na katatagan ng balangkas ng makabagong sibilisasyon. Hindi nakapagtataka na isa sa mga bantog na pantas sa Europe, iginagalang dahilan sa kanyang kadunungan at kahinahunan, ay napilitang gumawa ng matapang na pahayag: 'Ang daigdig ay dumadanas ng pinaka-malubhang krisis sa kasaysayan ng sibilisasyon.' 'Tayo ay nakatayo,' isinulat ng is a pa, 'sa harap ng alinman sa isang pandaigdig na malaking sakuna, o siguro ay sa harap ng bukang- liwayway ng isang higit na dakilang panahon ng katotohanan at kadunungan.' 'Ito ay nasa gayong panahon,' dagdag niya, 'na ang mga relihiyon ay namamatay at mu ling isinisilang.'
Might we not already discern, as we scan the political horizon, the alignment of those forces that are dividing afresh the continent of Europe into camps of potential combatants, determined upon a contest that may mark, unlike the last war, the end of an epoch, a vast epoch, in the history of human evolution? Are we, the privileged custodians of a priceless Faith, called upon to witness a cataclysmical change, politically as fundamental and spiritually as beneficent as that which precipitated the fall of the Roman Empire in the West? Might it not happen - every vigilant adherent of the Faith of Bahá'u'lláh might well pause to reflect- that out of this world eruption there may stream forces of such spiritual energy as shall recall, nay eclipse, the splendor of those signs and wonders that accompanied the establishment of the Faith of Jesus Christ? Might there not emerge out of the agony of a shaken world a religious revival of such scope and power as to even transcend the potency of those world-directing forces with which the Religions of the Past have, at fixed intervals and according to an inscrutable Wisdom, revived the fortunes of declining ages and peoples? Might not the bankruptcy of this present, this highly-vaunted materialistic civilization, in itself clear away the choking weeds that now hinder the unfoldment and future efflorescence of God's struggling Faith?	11. Hindi ba natin nahihiwatigan na, habang masusi nating minamasdan ang pampulitikang guhit- tagpuan, ang pagkakahanay noong mga lakas na muling naghahati sa kontinente ng Europe sa mga pangkat na maaaring maging magkakalaban, matigas ang pasiya sa isang paghahamok na maaaring magtanda, hindi tulad ng nakaraang digmaan, sa katapusan ng isang panahon, isang hindi matayang panahon, sa kasaysayan ng ebolusyon ng tao? Hindi ba tayo, ang binigyan ng tanging karapatan na maging tagapangalaga ng isang walang-kasing halagang Pananampalataya, ay tinawagan upang saksihan ang isang lubhang marahas na pagbabago, kasing halaga sa pulitika at kasing buti tulad noong nagpadali sa pagbagsak ng Imperyo ng Roma sa Kanluran? Hindi ba maaaring mangyari -ang bawa't mapagbantay na sumusunod sa Pananampalataya ni Bahá'u'lláh ay makabubuting huminto sandali upang magnilay-nilay - na mula sa pandaigdig na pagsabog na ito, ay maaaring dumaloy ang mga lakas na may gayong espirituwal na kapangyarihan na magugunita, hindi lamang iyon kundi, paglalahuin, ang karingalan noong mga palatandaan at mga kababalaghan na kaugnay sa pagtatatag ng Pananampalataya ni Hesukristo? Hindi ba maaaring lumitaw mula sa paghihirap ng isang nayanig na daigdig, ang isang pangrelihiyong pagbabagong-buhay na may gayong saklaw at kapangyarihan, na maaari pang madaig ang

32