Marami sa madaling araw na nilisan Ko ang mga larangan ng Di-kinaroroonan patungo sa iyong tinitirahan, at natagpuan Ko ikaw sa iyong higaan ng kapanatagan, nag-aabala sa mga iba kaysa sa Akin. Sa pagkakagayon, kasimbi lis ng siklab ng espiritu, Ako' y bumalik sa mga laragan ng makalangit na luwalhati at hindi Ko ihininga iyon sa Aking mga tahanan sa kaitaasan sa mga karamihan ng mga banal.

O Anak ng Kagandahang-loob! Mula sa mga tira ng kawalang-anuman, sa pamamagitan n g luad ng Aking kautusan, ika' y ginawa Kong lumitaw, at itinalaga para sa iyong pagsasanay ang bawat atomong nasa kalikasan at ang diwa ng lahat ng nilikhang mga bagay. Anupa ' t bago ka pa lumabas sa sinapupunan ng iyong ina, itinadhana Ko para sa iyo ang dalawang bukal ng kumikislap na gatas, mga matang magtatanod sa iyo, at mga pusong iibig sa iyo. Sakbibi ng Aking masintahing kagandahang-loob, sa lilim ng Aking habag, ika' y inalagaan Ko, at binantayan ka sa pamamagitan ng diwa ng Aking biyaya at paglingap. At ang layunin Ko sa lahat ng ito ay ang matamo mo ang Aking walang-kamatayang kaharian at maging marapat ka sa Aking di- nakikitang mga kaloob. Datapwat ika' y nananatiling nagpapabaya at nang ganap nang lumaki, iyong pinabayaan ang lahat ng Aking mga kagandahang-loob at ang iyong sarili ay naging abala sa walang-kabuluhang mga hinagap, sa gayong paraan na naging malilimutin kang lubusan, at tinalikur an ang mga pasukan ng Kaibigan, ika' y nananatili sa loob ng mga korte ng Aking kaaway.

O Tinakdaang Alipin ng Daigdig! Sa maraming madaling-araw na ang simoy ng Aking masintahing kagandahang-loob ay dumaloy sa iyo at natagpuan kang natutulog nang mahimbing sa himlayan ng kapabayaan. Itinangis kung gayon ang iyong kalagayan, iyon ay nagbalik sa kaniyang pinanggalingan.

O Anak ng Kalupaan! Kung nais mong Ako' y sumaiyo, huwag humanap ng iba pa sa Akin; at kung nais mong mamasdan ang Aking kagandahan, ipikit ang iyong mga mata sa daigdig at sa lahat ng nangaroroon; sapagkat ang Aking kagustuhan at ang kagustuhan ng iba pa sa Akin, kagaya rin ng apoy at tubig, ay hindi maaaring manahan nang magkasama sa isang puso.

O Kinaibigang Di-kilala! Ang kandila ng iyong puso ay pinagniningas ng kamay ng Aking kapangyarihan, huwag mong patayin iyon sa pamamagitan ng kasalungat na mga hangarin ng sarili at ng simbuyo ng damdamin. Ang makagagamot sa lahat ng iyong mga sakit ay ang paggunita sa Akin, huwag kalimutan ito. Gawin mong kayamanan ang Aking pag-ibig at pangalagaan ito tulad ng iyong paningin at buhay.

O Aking Kapatid! Makinig sa kalugud-lugod na mga salita ng Aking pinukyutang dila, at inumin ang daloy ng mahiwagang kabanalan mula sa Aking mga labìng nagdudulot ng katamisan. Ihasik ang mga binhi ng Aking banal na dunong sa wagas na lupa ng iyong puso, at diligin ang mga iyon ng tubig ng katiyakan, upang ang mga hasinto ng Aking kaalaman at dunong ay sumibol nang sariwa at lunti sa sagradong lungsod ng iyong puso.

O mga Nananahan sa Aking Paraiso! Sa tulong ng mga kamay ng masintahing kagandahang-loob ay itinanim Ko sa banal na halamanan ng paraiso ang batang puno ng iyong pag-ibig at pakikipagkaibigan, at dinilig iyon ng butihing ambon ng Aking mahabaging biyaya; ngayon na ang oras ng pamumunga niyon ay dumating,