remained unaware of Our Cause, for in those days she had been estranged from Us. She lived in one quarter, and this Wronged One in another. As a token, however, of Our loving-kindness, our affection and mercy, We, a few days prior to Our departure, visited her and her mother, that haply she might quaff from the living waters of faith, and attain unto that which would draw her nigh unto God, in this day. God well knoweth and beareth Me witness, and she herself testifieth, that I had no thought whatsoever except this. Finally, she - God be praised - attained unto this through His grace, and was adorned with the adornment of love. After We were exiled and had departed from 'Iráq to Constantinople, however, news of her ceased to reach Us. Subsequent to Our separation in the Land of Tá ( Ṭ ihrán), We ceased to meet Mírzá Ri ḍ á- Qulí, Our brother, and no special news reached Us concerning her. In the early days we all lived in one house, which later on was sold at auction, for a negligible sum, and the two brothers, Farmán-Farmá and Hisámu's -Saltanih, purchased it and divided it between themselves. After this occurred, We separated from Our brother. He established his residence close to the entrance of Masjid-i-Sháh, whilst We lived near the Gate of Shimírán. Thereafter, however, that sister displayed toward Us, for no reason whatever, a hostile attitude. This Wronged One held His peace under all conditions. However, Our late brother Mírzá Mu ḥ ammad- Ḥasan's daughter- upon him be the glory of God and His peace and His mercy - who had been betrothed to the Most Great Branch ('Abdu'l-Bahá) was taken by the sister of this Wronged One from Núr to her own house, and from there sent unto another place. Some of Our companions and friends in various places complained against this, as it was a very grievous act, and was disapproved by all the loved ones of God. How strange that Our sister should have taken her to her own house, and then arranged for her to be sent elsewhere! In	mangyari ang mga bagay na ito ay hindi niya nakaharap si Mirza Yahya, at wala siyang nalalaman ukol sa Aming Kapakanan, sapagkat sa mga pananhong iyon malayo ang kalooban niya sa Amin. Siya ay nakatira sa isang dako, at itong Pinagkasalaan ay nasa ibang dako naman. Bilang tanda, gayumpaman, ng Aming mapagmahal na kabutihang-loob, ng Aming pagmamahal at habag, ilang araw bago Kami umalis, ay dinalaw namin siya at ang Kaniyang ina, nang sakaling makainom siya mula sa nabubuhay na mga tubig ng pananalig at matamo yaong maglalapit sa kaniya sa Diyos sa araw na ito. Batid ng Diyos at sa Akin sumasaksi, at siya rin mismo ay sumasaksi, na Ako ay walang ibang iniisip maliban dito. Sa wakas, siya - purihin ang Diyos - ay natamo ito sa pamamagitan ng kaniyang pagpapala, at pinalamutian ng palamuti ng pag-ibig. Matapos Kaming idisteryo at humayo mula sa iraq patungong Constantinople, gayumpaman, ang balita tungkol sa kaniya ay hindi na umabot sa Amin. Pagkatapos ng Aming paghihiwalay sa Lupain ng Ta (Tihran), hindi na kami nagkita ng Aming kapatid na si Mirza Rida-Quli, at walang tanging balita ang umabot sa Amin tungkol sa kaniya (ang Aming kapatid na babae). Noong unang mga panahon kaming lahat ay nakatira sa iisang bahay, na sa dakong huli ay ibinenta sa subasta para sa napakaliit na halaga, at ang dalawang magkapatid na Farmán- Farmá at Hisámu's - Saltanih, ay binili ito at pinaghatian nila. Matapos itong maganap, naghiwalay na kami sa Aming kapatid na lalake. Tumra siya malapit sa bungad ng Masjid-i- Shah, samantalang kami ay tumira malapit sa Pintuan ng Shimiran. Pagkatapos nito, gayumpaman, itong kapatid na babae, nang walang anumang dahilan, ay nagpakita ng galit sa Amin. Ang Pinagkasalaang ito ay nanatiling mahinahon sa lahat ng kalagayan. Subalit ang anak na babae ng Aming yumaong kapatid na lalake, si Mirza Muhammad Hasan - nawa'y mapasa kaniya ang luwalhati ng Diyos at ang Kaniyang kapayapaan at ang Kaniyang habag - na pinagkasundung ikakasal sa Pinakadakilang Sanga ('Abdu'l -Bahá) ay dinala nitong kapatid na babae ng Pinagkasalaang ito mula sa Nur patungo sa kaniyang tahanan, at mula doon ay pinadala sa iba pang lugar. Ang ilan sa Aming m ga kasamahan at mga kaibigan sa iba't ibang mga lugar ay umangal laban dito, yamang ito ay isang napakasamang gawain, at hindi ito nagustuhan ng lahat ng mga minamahal ng Diyos.

Epistola sa Anak ng Lobo pahina 130