present generation, we can not fail to be struck by the evidences of moral decadence which, in their individual lives no less than in their collective capacity, men and women around us exhibit.	ating paningin, gaanuman kabilis ang ating pagsusuri sa mga ginagawa at mga sinasabi ng kasalukuyang salinlahi, hindi tayo mabibigong madama ang mga katunayan ng pagbaba ng moralidad, sa kanilang indibiduwal na mga buhay na hindi kukulangin sa kanilang sama-samang kakayahan, na ipinakikita ng kalalakihan at kababaihan sa paligid natin.
There can be no doubt that the decline of religion as a social force, of which the deterioration of religious institutions is but an external phenomenon, is chiefly responsible for so grave, so conspicuous an evil. 'Religion,' writes Bahá'u'lláh, 'is the g reatest of all means for the establishment of order in the world and for the peaceful contentment of all that dwell therein. The weakening of the pillars of religion hath strengthened the hands of the ignorant and made them bold and arrogant. Verily I say, whatsoever hath lowered the lofty station of religion hath increased the waywardness of the wicked, and the result cannot be but anarchy.' 'Religion,' He, in another Tablet, has stated, 'is a radiant light and an impregnable stronghold for the protection and welfare of the peoples of the world, for the fear of God impelleth man to hold fast to that which is good, and shun all evil. Should the lamp of religion be obscured, chaos and confusion will ensue, and the lights of fairness, of justice, of tranquillity and peace cease to shine.' 'Know thou,' He, in yet another connection, has written, 'that they who are truly wise have likened the world unto the human temple. As the body of man needeth a garment to clothe it, so the body of mankind must needs be adorned with the mantle of justice and wisdom. Its robe is the Revelation vouchsafed unto it by God.'	66. Hindi maaaring magkaroon ng alinlangan na ang panghihina ng relihiyon bilang isang panlipunang lakas, na ang panghihina ng mga institusyon ng relihiyon ay ang panlabas na palatandaan, ang may kagagawan higit sa lahat sa 'Ang napakalubha, ganap na hayag na kasamaan. relihiyon,' 'ay ang isinusulat ni Bahá'u'lláh, pinaka-dakila sa lahat ng mga paraan para sa pagtatatag ng kaayusan sa daigdig at para sa mapayapang kasiyahan ng lahat ng mga nananahan doon. Ang panghihina ng mga haligi ng relihiyon ay pinalakas ang mga kamay ng mangmang at ginawa silang pangahas at palalo. Tunay na Aking sinasabi, anuman ang nagpababa sa mataas na katayuan ng relihiyon ay pinatindi ang kasuwalian ng masasama, at ang bunga ay walang iba kundi anarkiya lamang.' 'Ang relihiyon,' ipinahayag Niya, sa isa pang 'ay isang maningning na liwanag at isang Tableta, hindi maigugupong muog para sa pangangalaga at kagalingan ng mga tao ng daigdig, sapagka't ang takot sa Diyos ang nagtutulak sa tao upang mahigpit na mangapit doon sa mabuti, at layuan ang lahat ng masama. Kung ang lampara ng relihiyon ay maging malabo, kaguluhan at kalituhan ang mangyayari, at ang mga liwanag ng kabutihan, ng katarungan, ng katiwasayan, at kapayapaan ay hihintong magningning.' 'Iyong alamin,' Siya, kaugnay ng 'na sila na tunay na madunong ay isa pa, ay isinulat, inihalintulad ang daigdig sa katawan ng tao. Tulad ng ang katawan ng tao ay nangangailangan ng damit upang mabihisan ito, gayundin ang katawan ng sangkatauhan ay dapat mapalamutian ng manta ng katarungan at kadunungan. Ang balabal nito ay ang Rebelasyon na minarapat ng Diyos para dito.'
No wonder, therefore, that when, as a result of human perversity, the light of religion is quenched in men's hearts, and the divinely appointed Robe, designed to adorn the human temple, is deliberately discarded, a deplorable decline in the fortunes of humanity immediately sets in, bringing in its wake all the evils which a wayward soul is capable of revealing. The perversion of human nature, the degradation of human conduct, the corruption and	67. Hindi nakapagtataka, kung gayon, na kapag ang liwanag ng relihiyon ay pinatay sa mga puso ng tao, bunga ng kasamaan ng tao, at ang banal na piniling Kapa, binalangkas upang palamutian ang katawan ng tao, ay sinasadyang itapon, isang kalungkot-lungkot na paghina sa mga kapalaran ng sangkatauhan ang kaagad ay kumikilos, dinadala sa pagdaan nito ang lahat ng kasamaan ng isang suwail na kaluluwang may kakayahang ibunyag. Ang

208