reckoned as one century. The Muḥammadan Dispensation must have, therefore, lasted no less than one thousand years, which is precisely the period that has elapsed from the setting of the Star of the Imamate to the advent of the Dispensation proclaimed by the Báb. The second Dispensation referred to in this prophecy is the one inaugurated by the Báb Himself, which began in the year 1260 A.H. and was brought to a close in the year 1280 A.H. As to the third Dispensation - the Revelation proclaimed by Bahá'u'lláh- inasmuch as the Sun of Truth when attaining that station shineth in the plenitude of its meridian splendor its duration hath been fixed for a period of one whole month, which is the maximum time taken by the sun to pass through a sign of the Zodiac. From this thou canst imagine the magnitude of the Bahá'í cycle- a cycle that must extend over a period of at least five hundred thousand years.'	ang Araw ng Katotohanan ay tumigil ng sampung araw. Bawa't araw ay katumbas ng isang siglo. Kung gayon, ang Dispensasyon ni Muhammad ay tumagal nang hindi kukulangin sa isang libong taon, ang hustong panahon makalipas ang paglubog ng Bituin ng Imamate, hanggang nang sumapit ang Dispensasyon na ipinahayag ng Báb. Ang pangalawang Dispensasyon na tinukoy sa hula na ito ay yaong pinasinayaan ng Báb Mismo, na nagsimula sa taong 1260 A.H. at nagwakas sa taong 1280 A.H. Tungkol sa ikatlong Dispensasyon - ang Rebe lasyon na ipinahayag ni Bahá'u'lláh - yayamang kapag narating ng Araw ng Katotohanan ang katayuang iyon na nagniningning nang may tagal na isang buong buwan, ang pinaka-matagal na panahon upang ang araw ay makalampas sa isang tanda ng Zodiac. Mula dito iyong maiisip ang kalakihan ng panahong Báhá'í - isang panahon na tatagal nang hindi kukulangin sa kahit limang- daang libong taon.'
From the text of this explicit and authoritative interpretation of so ancient a prophecy it is evident how necessary it is for every faithful follower of the Faith to accept the divine origin and uphold the independent status of the Muḥammadan Dispensation. The validity of the Imamate is, moreover, implicitly recognized in these same passages - that divinely-appointed institution of whose most distinguished member the Báb Himself was a lineal descendant, and which continued for a period of no less than two hundred and sixty years to be the chosen recipient of the guidance of the Almighty and the repository of one of the two most precious legacies of Islám.	14. Mula sa teksto nitong malinaw at kapani- paniwalang paliwanag sa isang lubhang napakatandang hula, malinaw kung gaano kakailanganin ng bawa't matapat na sumusunod sa Pananampalataya na tanggapin ang banal na pinagmulan at ipagtanggol ang nagsasariling katayuan ng Dispensasyon ni Muhammad. Ang katotohanan ng institusyon ng Imám, bukod doon, ay lubos na kinikilala sa mga sipi ring ito - na ang banal na hinirang na institusyong iyon na ang Báb Mismo ang pinaka-bantog na kaanib ay isang tuwirang inapo, at nagpatuloy sa loob ng hindi kukulangin sa dalawang-daan at animnapung taon na maging hinirang na tagatanggap ng patnubay ng Makapangyarihan sa Lahat at ang repositoryo ng isa sa dalawang pinaka-mahalagang pamana ng Islám.
This same prophecy, we must furthermore recognize, attests the independent character of the Bábí Dispensation and corroborates indirectly the truth that in accordance with the principle of progressive revelation every Manifestation of God must needs vouchsafe to the peoples of His day a measure of divine guidance ampler than any which a preceding and less receptive age could have received or appreciated. For this reason, and not for any superior merit which the Bahá'í Faith may be said to inherently possess, does this prophecy bear witness to the unrivaled power and glory with which the Dispensation of Bahá'u'lláh has been invested - a Dispensation the potentialities of	15. Ang hula ring ito, nararapat nating tanggapin bukod doon, ay nagpapatunay sa may kasarinlang katangian ng Dispensasyong Bábí, at nagpapatotoo, nang hindi tuwiran, sa katotohanan na sang-ayon sa simulain ng umuunlad na rebelasyon, ang bawa't Kahayagan ng D iyos ay kinakailangang magkaloob sa mga tao, sa Kanyang araw, ng isang bahagi ng banal na patnubay na higit na masagana kaysa sa anumang pinahalagahan ng nauna at hindi gaanong handang tumanggap na panahon. Sa kadahilanang ito, at hindi sa anumang nakahihigit na kagalingan na masasabing likas na taglay ng Pananampalatayang Báhá'í, na ang hulang ito ay sumasaksi sa walang katulad na kapangyarihan at

112