Thou didst bid Thy servants and Thy loved ones to protect me, whilst I commanded them to harm Thee and to harm them that Thou didst trust! And how numerous the nights during which Thou didst graciously remember me, and didst show me Thy path, whilst I turned away from Thee and from Thy signs! By Thy glory! OThou Who art the Hope of such as have acknowledged Thy unity, and the Desire of the hearts of them that are rid of all attachment to any save Thee! I find no succorer except Thee, nor king, nor refuge, nor haven besides Thyself. Alas, alas! My turning away from Thee hath burnt up the veil of mine integrity, and my denial of Thee hath rent asunder the covering cast over mine honor. O would that I were beneath the depths of the earth, so that my evil deeds would remain unknown to Thy servants! Thou seest the sinner, O my Lord, who hath turned towards the dawning-place of Thy forgiveness and Thy bounty, and the mountain of iniquity that hath sought the heaven of Thy mercy and pardon. Alas, alas! My mighty sins have prevented me from approaching the court of Thy mercy, and my monstrous deeds have caused me to stray far from the sanctuary of Thy presence. Indeed, I am he that hath failed in duty towards Thee, and hath broken Thy Covenant and Thy Testament, and committed that which hath made the dwellers of the cities of Thy justice, and the dawning-places of Thy grace in Thy realms, to lament. I testify, O my God, that I have put away Thy commandments, and clung to the dictates of my passions, and have cast away the statutes of Thy Book, and seized the book of mine own desire. O misery, misery! As mine iniquities waxed greater and greater, Thy forbearance towards me augmented, and as the fire of my rebelliousness grew fiercer, the more did Thy forgiveness and Thy grace seek to smother up its flame. By the power of Thy might! O Thou Who art the desire of the world and the Best-Beloved of the nations! Thy long-suffering hath puffed me up, and	Iyong mga tagapaglingkod at ang Iyong mga minamahal na pangalaan ako, habang inutusan ko silang saktan Ka at saktan sila na Iyong pinagkakatiwalaan! At gaano karami ang mga gabi na buong-giliw na ginunita Mo ako, at ipinakita sa akin ang Iyong landas, habang ako ay tumalikod sa Iyo at sa Iyong mga palatandaan! Saksi ang Iyong kaluwalhatian! O Ikaw na Siyang Pag-asa ng gayong mga tumanggap sa Iyong kaisahan, at ang Minimithi ng mga puso nila na nakawalay sa lahat ng pangangapit sa anuman liban sa Iyo! Wala akong matagpuan na tagasaklolo maliban sa Iyo, ni hari, ni kanlungan, ni kublihan maliban sa Iyong sarili. Sayang, sayang! Ang aking pagtalikod sa Iyo ay tumupok sa pandong ng aking katapatan, at ang aking pagtatuwa s Iyo ay pumunit sa takip na nakapaibabaw sa aking dangal. O sana ako ay nasa kailaliman ng lupa, upang ang aking masasamang gawain ay manatiling nakalihim sa Iyong mga tgapaglingkod! Iyong nakikita ang makasalanan, O aking Panginoon, na bumaling patungo sa pook-silangan ng Iyong kapatawaran at Iyong biyaya, at ang bundok ng kasamaan na naghahangad ng kalangitan ng Iyong habag at kapatawaran. Sayang, sayang! Ang aking napakalaking mga kasalanan ay pumigil sa akin mula sa paglapit sa bulwagan ng Iyong habag, at ang aking napakasamang mga gawain ay naging sanhi ng aking pagkaligaww nang malayo mula sa santuwaryo ng Iyong kinaroroonan. Sa katunayan ako siya na nagkulang sa aking tungkulin sa Iyo, at lumabag sa Iyong Banal na Kasunduan at Iyong Testamento, at gina iyong nagpaiyak sa mga nananahan sa mga lungsod ng iyong katarungan, at sa mga pook-silangan ng Iyong biyaya sa iyong mga kaharian. Sumasaksi ako, O aking Diyos na aking isinaisantabil ang Iyong mga utos, at nangapit sa mga udyok ng simbuyo ng aking mga damdamin, at ihinagis ang mga batas ng Iyong Aklat at hinawakan ang aklat ng aking sariling pagnanasa. O pighati, pighati! Habang ang aking kasamaan ay lumaki nang lumaki, ang Iyong pagtitimpi sa akin ay lumaki rin, at habang ang apoy ng aking paghihimagsik ay lalong lumagablab, lalo ring sinikap ng Iyong kapatawaran at Iyong biyaya na subhan ang apoy nito. Saksi ang kapangyarihan ng Iyong lakas! O Ikaw na Siyang hangarin ng daigdig at ang Pinaka-Mamahal ng mga bansa! Ang Iyong mahabang pagtitimpi y nagpayabang sa akin, at ang Iyong pasensiya ay nagpatapang sa akin - Iyong

Epistola sa Anak ng Lobo pahina 4