Who can doubt that such a consummation - the coming of age of the human race - must signalize, in its turn, the inauguration of a world civilization such as no mortal eye hath ever beheld or human mind conceived? Who is it that can imagine the lofty standard which such a civilization, as it unfolds itself, is destined to attain? Who can measure the heights to which human intelligence, liberated from its shackles, will soar? Who can visualize the realms which the human spirit, vitaliz ed by the outpouring light of Bahá'u'lláh, shining in the plenitude of its glory, will discover?	115. Sino ang makapag-aalinlangan na ang gayong kaganapan - ang pagsapit sa hustong gulang ng sangkatauhan - ay dapat maghudyat, sa pagkakataon nito, sa simula ng isang pandaigdig na sibilisasyon na hindi pa kailanman namasdan ng mortal na tao o inakala ng isipan ng tao? Sino yaong makapaglalarawan sa huwaran na natatadhanang matamo ng gayong sibilisasyon, habang ibinubukadkad ang sarili nito? Sino ang makatataya sa mga kataasan na papailanglangin ng katalinuhan ng tao na nakalaya mula sa mga kadena nito? Sino ang makapaglalarawan sa isipan ng mga kaharian na matutuklasan sa mga kaharian ng espiritu ng tao na binigyang-lakas ng bumubuhos na liwanag ni Bahá'u'lláh, nagniningning sa kaganapan ng kaluwalhatian nito?
What more fitting conclusion to this theme than these words of Bahá'u'lláh, written in anticipation of the golden age of His Faith - the age in which the face of the earth, from pole to pole, will mirror the ineffable splendors of the Abhá Paradise? 'This is the Day whereon naught can be seen except the splendors of the Light that shineth from the face of thy Lord, the Gracious, the Most Bountiful. Verily, We have caused every soul to expire by virtue of Our irresistible and all-subduing sovereignty. We have then called into being a new creation, as a token of Our grace unto men. I am, verily, the All- Bountiful, the Ancient of Days. This is the Day whereon the unseen world crieth out: 'Great is thy blessedness, O earth, for thou hast been made the foot-stool of thy God, and been chosen as the seat of His mighty throne!' The realm of glory exclaimeth: 'Would that my life could be sacrificed for thee, for He Who is the Beloved of the All- Merciful hath established His sovereignty upon thee, through the power of His name that hath been promised unto all things, whether of the past or of the future.''	116. Ano pa ang higit na karapat-dapat na pagwawakas sa tema na ito kaysa ang mga salitang ito ni Bahá'u'lláh, isinulat sa pag -asam sa ginintuang panahon ng Kanyang Pananampalataya - ang panahon na kung kailan ang balat ng kalupaan, mula sa isang polo hanggang sa kabilang polo, ay mailalarawan ang di-mailarawang mga 'Ito ang Araw kaluwalhatian ng Paraiso ng Abhá? na walang makikita maliban sa mga kaluwalhatian ng Liwanag na nagniningning mula sa mukha ng iyong Panginoon, ang Magiliw, ang Pinaka- Masagana. Sa katunayan, Aming binigyang-wakas ang bawa't kaluluwa sa pamamagitan ng Aming hindi mapaglabanan at hindi mapasusukong kataas- taasang kapangyarihan. Pagkatapos ay binuhay Namin ang isang bagong nilalang, bilang isang palatandaan ng Aming pagpapala sa tao. Ako, sa katunayan, ang Mapagbigay sa Lahat, ang Pinaka- Matanda sa mga Araw. Ito ang Araw na ang di nakikitang daigdig ay inihihiyaw: 'Dakila ang iyong pagpapala, O kalupaan, sapagka't ikaw ay ginawa Naming tuntungan ng iyong Diyos, at pinili bilang lukl ukan ng Kanyang makapangyarihan trono!' Ang kaharian ng kaluwalhatian ay ibinulalas: 'Harinawang ang aking buhay ay maipagpakasakit para sa iyo, sapagka't Siya Na Pinaka -Mamahal ng Mahabagin sa Lahat ay naitatag ang Kanyang kapangyarihan sa iyo, sa pamamagitan ng kapangyarihan ng Kanyang pangalan na ipinangako sa lahat ng bagay, kahiman sa nakaraan o sa hinaharap.''
Shoghi.	SHOGHI.

235