the Peace Treaties have served to perpetuate and foster, has led to an enormous increase of national competitive armaments, involving during the last year the aggregate expenditure of no less than a thousand million pounds, which in turn has accentuated the effects of the world-wide depression, is a truth that even the most superficial observer will readily admit. That a narrow and brutal nationalism, which the post-war theory of self-determination has served to reinforce, has been chiefly responsible for the policy of high and prohibitive tariffs, so injurious to the healthy flow of international trade and to the mechanism of international finance, is a fact which few would venture to dispute.	mga industriya, at naghatid sa isang papalaking bilang ng mga walang trabaho, ay hindi naging malabo sa isang makatarungang mapagmasid. Na ang espiritu ng paghihiganti, ng paghihinala, ng pangamba at tunggalian, na nilikha ng digmaan, at yaong ang mga tadhana ng mga Pangkapayapaang Kasunduan na nagsilbi upang pamalagiin at pagyamanin, ay nagbulid sa isang napakalaking karagdagan sa pambansang pataasan ng mga sandata, na nang nakaraang taon ay nangailangan ng pinagsamang gugulin ng hindi kukulangin sa isang libong milyong pounds [salapi ng England], na sinundan ng pagbibigay-diin sa mga epekto ng panghihina sa pangangalakal (depression) sa buong daigdig, ay isang katotohanan na kahit na ang tagapagmasid na may pinakamahinang pang-unawa ay madaling matatanggap. Na ang isang may kinikilingan at malupit na nasyonalismo, na ang teoriya ng kasarinlan sa pagpapasiya, makalipas ang digmaan.ay naging sanhi upang lumakas pa, higit sa lahat ay ang may kagagawan sa patakaran ng mataas at nakahahadlang na mga taripa (buwis), lubhang nakapinsala sa mabuting pagdaloy ng pandaigdig na kalakalan at sa pamamaraan ng pandaigdig na pananalapi, ay isang katotohanan na tatangkaing salungatin ng ilan.
It would be idle, however, to contend that the war, with all the losses it involved, the passions it aroused and the grievances it left behind, has solely been responsible for the unprecedented confusion into which almost every section of the civilized world is plunged at present. Is it not a fact - and this is the central idea I desire to emphasize - that the fundamental cause of this world unrest is attributable, not so much to the consequences of what must sooner or later come to be regarded as a transitory dislocation in the affairs of a continually changing world, but rather to the failure of those into whose hands the immediate destinies of peoples and nations have been committed, to adjust their system of economic and political institutions to the imperative needs of a rapidly evolving age? Are not these intermittent crises that convulse present-day society due primarily to the lamentable inability of the world's recognized leaders to read aright the signs of the times, to rid themselves once for all of their preconceived ideas and fettering creeds, and to reshape the machinery of their respective governments according to those standards that are implicit in Bahá'u'lláh's supreme declaration of the Oneness of Mankind - the chief and distinguishing	17. Gayunpaman, magiging walang saysay na igiit pa na ang digmaan, taglay ang lahat ng kawalan na naging bunga nito, ang mga simbuyo na ginising nito, at ang mga karaingan na iniwan nito, ang tanging may kagagawan sa walang katulad na katarantahan na kinasadlakan sa kasalukuyan ng halos lahat ng bahagi ng sibilisadong daigdig. Hindi ba isang katotohanan - at ito ay ang pinaka-buod na hangad kong bigyang- diin - na ang pangunahing sanhi nitong pandaigdig na kabalisahan ay maipapalagay na bunga, hindi lubhang dahil sa mga kinalabasan noong sa malaon at madali ay ipalalagay bilang isang pansamantalang kaguluhan sa mga gawain ng isang patuloy na nagbabagong daigdig, kundi sa halip ay sa pagkabigo noong sa kanilang mga kamay ay ipinagkatiwala ang kagyat na mga kahihinatnan ng mga tao at mga bansa, at iangkop ang kanilang mga pamamaraan sa pang- ekonomiya at pampulitikang mga institusyon, sa hindi maiiwasang mga pangangailangan ng isang mabilis na sumusulong na panahon? Hindi ba ang paulit-ulit na mga krisis na ito, na lubhang yumayanig sa kasalukuyang lipunan, ay dahilan unang-una sa kalungkot-lungkot na kawalan ng kakayahan ng kinikilalang mga pinuno ng daigdig upang basahin nang wasto ang mga palatandaan ng panahon, ang

36