Thy patience hath emboldened me. Thou beholdest, O my God, the tears that my shame hath caused to flow, and the sighs which my heedlessness hath led me to utter. I swear by the greatness of Thy majesty! I can find for myself no habitation save beneath the shadow of the court of Thy bounty, nor any refuge except under the canopy of Thy mercy. Thou seest me in the midst of a sea of despair and of hopelessness, after Thou didst cause me to hear Thy words 'Despair not.' By Thy power! My sore injustice hath severed the cord of my hope, and my rebellion hath darkened my face before the throne of Thy justice. Thou beholdest, Omy God, him who is as one dead fallen at the door of Thy favor, ashamed to seek from the hand of Thy loving-kindness the living waters of Thy pardon. Thou hast given me a tongue wherewith to remember and praise Thee, and yet it uttereth that which hath caused the souls of such of Thy chosen ones as are nigh unto Thee to melt, and the hearts of the sincere amongst the dwellers of the habitations of holiness to be consumed. Thou hast given me eyes to witness Thy signs, and to behold Thy verses, and to contemplate the revelations of Thine handiwork, but I have rejected Thy will, and have committed what hath caused the faithful among Thy creatures and the detached amidst Thy servants to groan. Thou hast given me ears that I may incline them unto Thy praise and Thy celebration, and unto that which Thou didst send down from the heaven of Thy bounty and the firmament of Thy will. And yet, alas, alas, I have forsaken Thy Cause, and have commanded Thy servants to blaspheme against Thy trusted ones and Thy loved ones, and have acted, before the throne of Thy justice, in such wise that those that have recognized Thy unity and are wholly devoted to Thee among the dwellers of Thy realm mourned with a sore lamentation. I know not, Omy God, which among my evildoings to mention before the billowing	nakikita, O aking Diyos, ang mga luha na pinaagos ng aking hiya, at ang mga bunton-hininga na ibinungan ng aking kapabayaan. Isinusumpa ko sa kadakilaan ng Iyong karingalan! Wala akong matagpuan na tahanan para sa aking sarili maliban sa ilalim ng lihim ng korte ng Iyong biyaya, ni anumang kanlungan maliban sa ilalim ng silungan ng Iyong habag. Ipong nakikita ako sa kalagitnaan ng karagatan ng kabiguan at kawalan pag - asa, matapos Mong gawin na marinig ko ang Iyong mga salitang: 'Huwag mawalan ng pag- asa.' Saksi ang Iyong kapangyarihan! Ang aking matinding kawalan ng katarungan ay pumutol sa kuldon ng aking pag-asa, at ang aking paghihimagsik ay nagpadiim sa aking mukha sa harap ng trono ng Iyong katarungan. Iyong nakikita, O aking Diyos, siya na tulad ng isang patay na nakaratay sa harap ng pintuan ng Iyong biyaya, nahihiyang hingiin mula sa kamay ng Iyong mapagmahal na kabutihan ang nabubuhay na mga tubig ng Iyong kapatawaran. Iyong pinagkalooban ako ng dila upang gamitin sa paggunita at pagpuri sa Iyo, at gayumpaman ay inusal nito yaong naging sanhi ng pagkatunay ng mga kaluluwa ng gayon sa Iyong mga pnili na malapit sa Iyon, at ng pagkatupok ng mga puso ng mga matatapat sa mga nananahan sa mga tahanan ng kabanalan. Iyong pinagkalooban ako ng mga mata upang saksihan ang Iyong mga palatandaan, at upang makita ang Iyong mga berso, at upang nilay- nilayin ang mga paghahayag ng Iyong likhng-kamay, subalit ay itinatuwa ko angIyong kalooban, at ginawa yaong naging sanhi ng pag-ungol ng matatpat sa Iyong mga nilikha at ng mga nakawalay sa Iyong mga tagapaglingkod. Iyong pinagkalooban ako ng mga tainga upang maibaling ko ang mga ito sa Iyong papuri at sa Iyong pagdwang, at sa yaong ipinapanaog Mo mula sa kalangitan ng Iyongbiyaya at sa langit ng Iyong kalooban. At gayumpaman, sayang, sayang, aking nilisan ang Iyong Kapakanan, at inutusan ang Iyong mga tagapaglingkod na lapastanganin ang Iyong mga pinagkatiwalaan at ang Iyong mga minamahal, at kumilos, sa harap ng trono ng Iyong katarungan, sa gayong paraan na yaong mga kumilala sa Iyong kaisahan at ganap na nakatalaga sa Iyo mula sa mga nananahan sa Iyong kaharian ay namighati nang may matinding dalamhati. Hindi ko nalalaman, O aking Diyos, kung alin a aking masasamang gawain ang babanggitin sa harap ng dumadaluyong na karagatan ng Iyong pagpapala, ni kung alin sa aking

Epistola sa Anak ng Lobo pahina 5