pinaka-makapangyarihang paraan sa pagpapagaling ng buong daigdig ay ang pagkakaisa ng lahat ng mga tao nito sa isang pangkalahatang Kapakanan, isang pangkalahatang Pananampalataya. Hindi ito kailanman talagang matutupad maliban sa pamamagitan ng kapangyarihan ng isang mahusay, isang makapangyarihan sa lahat at binigyang- inspirasyon na Manggagamot. Ito, sa katunayan, ang katotohanan, at lahat ng iba pa ay pawang kamalian lamang.'
In a further passage Bahá'u'lláh adds these words: We see you adding every year unto your ' expenditures and laying the burden thereof on the people whom ye rule; this verily is naught but grievous injustice. Fear the sighs and tears of this Wronged One, and burden not your peoples beyond that which they can endure.… Be reconciled among yourselves, that ye may need armaments no more save in a measure to safeguard your territories and dominions. Be united, O concourse of the sovereigns of the world, for thereby will the tempest of discord be stilled amongst you and your peoples find rest. Should any one among you take up arms against another, rise ye all against him, for this is naught but manifest justice. '	27. Sa isa pang sipi idinaragdag ni Bahá'u'lláh 'Nakikita Namin na inyong ang mga salitang ito: pinalalaki taon-taon ang inyong mga gugulin at ibinibigay ang bigat niyon sa mga tao na inyong nasasakupan; ito sa katotohanan ay walang iba kundi malubhang kawalang-katarungan. Matakot sa mga hinagpis at mga luha Niya na Pinagka-salahang ito, at huwag pahirapan ang inyong mga tao nang lampas sa kanilang mababata . . . Magkasundo sa mga sarili ninyo, upang hindi na kayo mangailangan pa ng mga sandata maliban doon sa antas na mapangangalagaan ang inyong mga nasasakupan at mga lupain. Magkaisa, O kalipunan ng pinaka- makapangyarihang mga pinuno ng daigdig, upang sa gayon ang bagyo ng di-pagkakasundo ay mapayapa sa gitna ninyo at nang ang inyong mga tao ay makatagpo ng katahimikan. Kung may isa sa inyo ang maghahanda para sa isang digmaan laban sa iba, magbangon kayong lahat laban sa kanya, sapagka't ito ay walang iba kundi isang maliwanag na katarungan lamang.'
What else could these weighty words signify if they did not point to the inevitable curtailment of unfettered national sovereignty as an indispensable preliminary to the formation of the future Commonwealth of all the nations of the world? Some form of a world super-state must needs be evolved, in whose favor all the nations of the world will have willingly ceded every claim to make war, certain rights to impose taxation and all rights to maintain armaments, except for purposes of maintaining internal order within their respective dominions. Such a state will have to include within its orbit an international executive adequate to enforce supreme and unchallengeable authority on every recalcitrant member of the commonwealth; a world parliament whose members shall be elected by the people in their respective countries and whose election shall be confirmed by their respective governments; and a supreme tribunal whose	28. Ano pa ang maaaring maging kahulugan ng mahalagang mga salitang ito, kung hindi tinukoy ng mga iyon ang hindi maiiwasang pagbabawas ng di- mapigilang pambansang kapangyarihan, bilang isang kailangang-kailangang panimula sa pagbubuo ng hinaharap na Commonwealth ng lahat ng mga bansa ng daigdig? Ang anyo ng isang ganap na pandaigdig na Makapangyarihang Pamahalaan (Super-State) ay dapat balangkasin, na sa panig nito, lahat ng mga bansa ng daigdig ay nakahandang isuko ang lahat ng karapatan na lumikha ng digmaan, ilang karapatan sa pagpapataw ng buwis, at lahat ng karapatan upang magkaroon ng mga kagamitang-pandigma, maliban sa mga layuning mapanatili ang panloob na kaayusan sa loob ng kani-kanilang mga lupain. Nararapat isama sa loob ng saklaw ng kapangyarihan ng gayong pamahalaan ang isang Pandaigdig na Tagapagpaganap (International Executive), na may kakayahang ipatupad ang kataas-taasan at hindi

42