stolen money and fled to 'Akká. A highly accomplished, learned and distinguished man visited, in his declining years, the Holy Land, seeking peace and retirement, and about him they have written such things as have caused them who are devoted to God and are nigh unto Him to sigh.	(ConstantinopleL upang dumalaw sa lupaing ito, agad silang nagpapadala ng telegrama at sinasabing nagnakaw siya ng p era at tumakas patungong 'Akká. Ang isang napakadalubhasa, madunong at kapita- pitagang lalaki ay dumalaw, kung kailan matandang- matanda na siya, sa Banal na Lupain, na hangad ang kapayapaan at katahimikan, at tungkol sa kaniya ay isinulat nila ang gayong mga bagay na naging sanhi ng pagbuntong-hininga nila na mga nakatalaga sa Diyos at malapit na Kaniya.
His Excellency, the late Mírzá Ḥ usayn Khán, Mush íru'd -Dawlih, - may God forgive him - hath known this Wronged One, and he, no doubt, must have given to the Authorities a circumstantial account of the arrival of this Wronged One at the Sublime Porte, and of the things which He said and did. On the day of Our arrival the Government Official, whose duty it was to receive and entertain official visitors, met Us and escorted Us to the place he had been bidden to take Us. In truth, the Government showed these wronged ones the utmost kindness and consideration. The following day Prince Sh uja'u'd -Dawlih, accompanied by Mírzá Safá, acting as the representatives of the late Mush íru'd -Dawlih, the Minister (accredited to the Imperial Court) came to visit Us. Others, among whom were several Ministers of the Imperial Government, and including the late Kamál Páshá, likewise called on Us. Wholly reliant on God, and without any reference to any need He might have had, or to any other matter, this Wronged One sojourned for a period of four months in that city. His actions were known and evident unto all, and none can deny them except such as hate Him, and speak not the truth. He that hath recognized God, recognizeth none other but Him. We have never liked, nor like We, to make mention of such things.	112 Ang kaniyang Kamahalan, ang nasirang Mírzá Husayn, Khán, ang Mush uru'd - Dawlih -nawa'y patawarin siya ng Diyos- ay nakilala ang Pinagkasalahang ito, at tiyak na siya ay nagbigay sa mga Awtoridad ng isang salaysay ng mga pangyayari kaugnay ng pagdating nitong Pinagkasalahang ito sa Dakilang Bungad (Sublime Porte), at tungkol sa mga bagay na Kaniyang sinabi at ginawa. Sa araw ng Aming pagdating ang opisyal ng Pamahalaan na may tungkuling tanggapin at esitmahin ang opisyal na mga panauhin, ay sinalubong Kami at sinamahan Kami sa lugar na iniutos sa kaniyang dalhin Kami. Sa katotohanan, ipinakita ng Pamahalaan sa mga pinagkasalahan na ito ang sukdulang kabutihan at malasakit. Kinabukasan si Prinsipe Sh uja'u'd -Dawlih, kasama si Mírzá Safá, bilang mga kinatawan ng nasirang Mush riru'd - Dawlih, ang Ministro (na nakaluklok sa Korte Imperyo) ay dumalaw sa Amin. Ang mga iba pa, kabilang ang ilang mga Ministro ng Pamahalaang Imperyo, at kabilang ang nasirang Kamál Pashá, gayundin ay dumalaw sa Amin. Ganap na umaasa sa Diyos, at nang walang tinutukoy sa anumang pangangailangan Niya, o ng anupamang ibang bagay, ang Pinagkasahang ito ay tumigil sa lungsod na iyon ng apat na buwan. Ang Kaniyang mga kilos ay batid at alam ng lahat, at walang makatatanggi doon maliban lamang sa mga kinamumuhian Siya, at hindi nagsasabi ng katotohanan. Siyan a kumikilala sa Diyos, ay kumikilala ng walang iba maliban sa Kaniya. Kailanman ay hindi Namin ninais, ni hindi Namin ninanais, ang pagbanggit ng gayong mga bagay.
Whenever high dignitaries of Persia came to that city (Constantinople) they would exert themselves to the utmost soliciting at every door such allowances and gifts as they	113 Sa tuwing ang matataas na mga opisyal ng Persia ay dumarating sa lungsod na iyon (Constantinople), lubos silang magsusumikap sa paghingi sa bawat pinto ng gayong mga sustento at

Epistola sa Anak ng Lobo pahina 53