and of the shining hem of fortitude, in such wise that this wronged people endured steadfastly whatever befell them, and committed everything unto God, and this notwithstanding that in Mázindarán and at Rasht a great many have been most hideously tormented. Among them was his honor, Ḥ ájí Ná ṣ ir, who, unquestionably, was a brilliant light that shone forth above the horizon of resignation. After he had suffered martyrdom, they plucked out his eyes and cut off his nose, and inflicted on him such indignities that strangers wept and lamented, and secretly raised funds to support his wife and children.	kuldon ng pasensiya, at sa nagniningning na laylayan ng lakas-loob, sa gayong paraan na ang pinagkasalahan ng mga taong ito ay matatag na tiniis anga numang sumapit sa kanila, at ipinabahala ang lahat sa Diyos, at ito ay sa kabila ng sa Mazindaran at sa Rasht napakarami ang lubhang malupit na pinahirapan. Kabilang sa kanila ang kagalang-galang na Haji Nasir, na walang pag-aalinlangan ay isang maningning na liwanag na sumikat sa itaas ng guhit- tagpuan ng pagtanggap sa tadhana. Matapos siyang imartir, dinukot nila ang kaniyang mga mata at pinutol ang kaniyang ilong, at pinalasap sa kaniya ang gayong mga kahihiyan na ang mga dayuhan ay umiyak at naglumbay, at lihim na lumikom ng salapi upang pagtustos sa kaniyang biyuda at mga anak.
O Shaykh! My Pen is abashed to recount what actually took place. In the land of Sád (I ṣ fahán) the fire of tyranny burned with such a hot flame that every fair-minded person groaned aloud. By thy life! The cities of knowledge and of understanding wept with such a weeping that the souls of the pious and of the God-fearing were melted. The twin shining lights, Ḥ asan and Ḥ usayn (The King of Martyrs and the Beloved of Martyrs) offered up spontaneously their lives in that city. Neither fortune, nor wealth, nor glory, could deter them! God knoweth the things which befell them and yet the people are, for the most part, unaware!	118 O Shaykh! Ang Aking Panulat ay nahihiyang ikwento kung ano ang tunay na naganap. Sa lupain ng Sad (Isfahan) ang apoy ng paniniil ay lumiliyab nang ganoon kainit na ang bawat taong walang pagkiling ay umuungol. Saksi ang Aking buhay! Ang mga lungsod ng kaalaman at pag-unawa ay umiyak ng gayong pag-iyak na natunaw ang mga kaluluwa ng mga banal at mga may-takot sa Diyos. Ang kambal na nagniningning na liwanag, si Hasan at si Husayn (ang Hari ng mga Martir at ang Minamahal nrg mga Martir) ay kusang inialay ang kanilang mga buhay sa lungsod na iyon. Ni karangyaan, ni kayamanan, ni kaluwalhatian ay hindi nakapigil sa kanila! Batid ng Diyos ang mga bagay na sumapit sa kanila at gayumpaman ang mga tao, sa karamihan, ay walang nalalaman!
Before them one named Kázim and they who were with him, and after them, his honor Ashraf, all quaffed the draught of martyrdom with the utmost fervor and longing, and hastened unto the Supreme Companion. In like manner, at the time of Sardár Azíz Khán, that godly man, Mírzá Mu ṣṭ afá, and his fellow martyrs, were arrested, and despatched unto the Supreme Friend in the All-Glorious Horizon. Briefly, in every city the evidences of a tyranny, beyond like or equal, were unmistakably clear and manifest, and yet none arose in self-defence! Call thou to mind his honor Badí, who was the bearer of the Tablet to His Majesty the Sháh, and reflect how he	119 Baga pa sila ay ang isang pinangalanang Kazim at sila na mga kasama niya, at pagkatapos nila ay ang kagalang-galang na si Ashraf, ang lahat ay uminom ng inumin ng pagkamartir nang may sukdulang alab at pagnanasa, at nagmadali patungo sa Kataas-taasang Kasama. Sa gayunding paraan, sa panahon ni Sardar 'Aziz Khan, ang maka - Diyos na taong iyon, si Mirza Mustafa, at ang kaniyang mga kapuwa martir, ay dinakip at dinispatsa patungo sa Dakilang Kaibigan sa Ganap na Maluwalhating Guhit-tagpuan. Sa madaling salita, sa bawat lungsod ang mga katibayan ng isang paniniil, na walang katulad o kapantay, ay napakalinaw at hayag, at gayumpanan ay walang bumangon upang ipagtanggol ang sarili! Iyong gunitain ang kagalang- galang na si Badi, na siya ang naghatid ng Tableta sa

Epistola sa Anak ng Lobo pahina 56