katarantahan nito, at iwasan ang kahapis-hapis na kapahamakan na nagbabantang lumamon dito.
Ominous indeed is the voice of Bahá'u'lláh that rings through these prophetic words: 'O ye peoples of the world! Know, verily, that an unforeseen calamity followeth you, and grievous retribution awaiteth you. Think not that which ye have committed hath bee n effaced in My sight.' And again: 'We have a fixed time for you, O people. If ye fail, at the appointed hour, to turn towards God, He, verily, will lay violent hold on you, and will cause grievous afflictions to assail you from every direction. How severe, indeed, is the chastisement with which your Lord will then chastise you!'	104. Tunay na nagbababala ng masama ang tinig ni Bahá'u'lláh na umaalingawngaw sa 'O kayong mga tao mapanghulang mga salitang ito: ng daigdig! Alamin na, sa katunayan, isang hindi inaasahang kapahamakan ang sumusunod sa inyo, at malubhang kaparusahan ang naghihintay sa inyo. Huwag isipin na ang mga ginawa ninyo ay napawi na sa Aking paningin.' 'Kami ay may At muli: itinakdang panahon para sa inyo, O mga tao. Kung kayo ay mabibigong bumaling sa Diyos, sa itinakdang oras, Siya, sa katunayan, ay marahas na susunggaban kayo at gagawaing daluhungin kayo ng malulubhang dalamhati mula sa lahat ng panig. Gaano katindi, sa katunayan, ang kaparusahan na ipapataw sa inyo sa gayon ng inyong Panginoon!'
Must humanity, tormented as she now is, be afflicted with still severer tribulations ere their purifying influence can prepare her to enter the heavenly Kingdom destined to be established upon earth? Must the inauguration of so vast, so unique, so illumined an era in human history be ushered in by so great a catastrophe in human affairs as to recall, nay surpass, the appalling collapse of Roman civilization in the first centuries of the Christian Era? Must a series of profound convulsions stir and rock the human race ere Bahá'u'lláh can be enthroned in the hearts and consciences of the masses, ere His undisputed ascendancy is universally recognized, and the noble edifice of His World Order is reared and established?	105 105 Nararapat bang ang sangkatauhan, na nagdurusa na ngayon, ay magdanas pa ng higit na marahas na pagdurusa bago maihanda ng kanilang nakapagpapadalisay na impluwensiya upang siya ay makapasok sa makalangit na Kaharian na natatadhanang itatag sa kalupaan? Nararapat bang ang pagpapasinaya sa lubhang malaki, lubhang namumukod-tangi, lubhang nagliliwanag na panahon sa kasaysayan ng tao ay ihahatid sa pamamagitan ng isang napakalubhang kapahamakan sa mga gawain ng tao na magpapagunita, hindi lamang iyon, kundi, malalampasan pa, ang nakapangingilabot na pagbagsak ng sibilisasyon ng Rome sa unang siglo ng Panahong Kristiano? Nararapat bang ang isang sunod-sunod na malubha at laganap na kaguluhan ang pupukaw at yayanig sa sangkatauhan bago mailuklok sa trono si Bahá'u'lláh sa mga puso at budhi ng mga masa, bago ang Kanyang hindi mapag-aalinlangang pangingibabaw ay tanggapin ng lahat, at ang maharlikang gusali ng Kanyang Pandaigdig na Kaayusan ay naalagaan at naitatag?
The long ages of infancy and childhood, through which the human race had to pass, have receded into the background. Humanity is now experiencing the commotions invariably associated with the most turbulent stage of its evolution, the stage of adolescence, when the impetuosity of youth and its vehemence reach their climax, and must gradually be superseded by the calmness, the wisdom, and the maturity that characterize the stage of manhood. Then will the human race reach that stature of	106. Ang mahabang mga panahon ng pagka- sanggol at kamusmusan, na kailangang lampasan ng sangkatauhan, ay umurong na sa likuran. Nararanasan ngayon ng sangkatauhan ang mga kaguluhan na hindi nagbabagong kaugnay sa pinaka- magulong yugto ng ebolusyon nito, ang panahon ng pagbibinata, na ang kapusukan ng kabataan at ang karubduban nito ay umaabot na sa kanilang rurok, at nararapat na dahan-dahang mapalitan ng kahinahunan, ng kadunungan, at ang kahustuhang

229