bandila ng Pinaka-Dakilang Kapayapaan ay hindi pa naitataas.
'The heights,' Bahá'u'lláh Himself testifies, 'which, through the most gracious favor of God, mortal man can attain in this Day are as yet unrevealed to his sight. The world of being hath never had, nor doth it yet possess, the capacity for such a revelation. The day, however, is approaching when the potentialities of so great a favor will, by virtue of His behest, be manifested unto men.'	18. mga kataasan,' 18. mga kataasan,' pinatutunayan ni ' sa pamamagitan ng pinaka - Bahá'u'lláh Mismo, mapagpalang kabutihang-loob ng Diyos, na matatamo ng mortal na tao sa Araw na ito ay hindi pa naisisiwalat sa kanyang paningin. Ang daigdig ng tao ay hindi kailanman, ni nagkakaroon na, ng kakayahan para sa isang gayong rebelasyon. Datapuwa't, nalalapit na ang araw, na ang mga natatagong lakas ng isang lubhang dakilang kabutihang-loob, dahilan sa Kanyang utos, ay mahahayag sa tao.'
For the revelation of so great a favor a period of intense turmoil and wide-spread suffering would seem to be indispensable. Resplendent as has been the Age that has witnessed the inception of the Mission with which Bahá'u'lláh has been entrusted, the interval which must elapse ere that Age yields its choicest fruit must, it is becoming increasingly apparent, be overshadowed by such moral and social gloom as can alone prepare an unrepentant humanity for the prize she is destined to inherit.	19. Para sa rebelasyon na napakalaki ang kagandahang-loob, isang panahon ng matinding kaguluhan at laganap na paghihirap ay waring hindi maaaring mawala. Naging napakaningning man ang Panahon na sumaksi sa simula ng Misyon na ipinagkaloob kay Bahá'u'lláh, ang pagitan na dapat maganap bago ibigay ng Panahong iyon ang pinaka- piling bunga nito, nagiging higit na maliwanag ito, ay dapat na maliliman ng gayong moral at panlipunang karimlan na siyang makapaghahanda lamang sa isang hindi nagsisising sangkatauhan para sa gantimpala na natatadhanang manahin niya.
Into such a period we are now steadily and irresistibly moving. Amidst the shadows which are increasingly gathering about us we can faintly discern the glimmerings of Bahá'u'lláh's unearthly sovereignty appearing fitfully on the horizon of history. To us, the 'generation of the half - light,' living at a time which may be designated as the period of the incubation of the World Commonwealth envisaged by Bahá'u'lláh, has been assigned a task whose high privilege we can never sufficiently appreciate, and the arduousness of which we can as yet but dimly recognize. We may well believe, we who are called upon to experience the operation of the dark forces destined to unloose a flood of agonizing afflictions, that the darkest hour that must precede the dawn of the Golden Age of our Faith has not yet struck. Deep as is the gloom that already encircles the world, the afflictive ordeals which that world is to suffer are still in preparation, nor can their blackness be as yet imagined. We stand on the threshold of an age whose convulsions proclaim alike the death-pangs of the old order and the birth-pangs of the new. Through the generating influence of the Faith	20. Tayo ngayon ay patuloy at hindi mapipigilang patungo na sa gayong panahon. Sa gitna ng mga kadiliman na lalong nagtitipon sa paligid natin, bahagya nating maaaninaw yaong mga aandap-andap na hindi makalupang kapangyarihan ni Bahá'u'lláh na lumilitaw nang manaka-naka sa guhit-tagpuan ng kasaysayan. Para sa atin, ang 'salinlahi ng kalahating - liwanag,' na nabubuhay sa isang panahon na maaaring tawagin bilang ang panahon ng pagbubuo ng Pandaigdig na Mankommunidad na inihula ni Bahá'u'lláh, ay binigyan ng isang tungkulin na ang dakilang tanging karapatan ay hindi natin kailanman sapat na mapahahalagahan, at yaong ang kahirapan ay malabo pang matanggap natin. Makabubuting paniwalaan natin, tayo na tinawagan upang maranasan ang pagkilos ng madidilim na lakas na natatadhanang magpa-kawala ng isang pagdagsa ng napaka-sakit na mga kasawiang-palad, na ang pinaka-madilim na oras na dapat mauna sa bukang-liwayway ng Ginintuang Panahon ng ating Pananampalataya ay hindi pa dumarating. Matindi man ang karimlan na nakapalibot na sa daigdig, ang nagpapahirap na mga kahila-hilakbot na mga karanasan na dadanasin ng

184