impossible to over-exaggerate its significance or to overrate the influence it has exerted and which it must increasingly exert as its great system unfolds itself amidst the welter of a collapsing civilization.	pangrelihiyong kasaysayan ng daigdig. Magiging ganap na hindi maaaring lubhang palakihin ang kahulugan nito o labis na pahalagahan ang impluwensiya na ginamit at yaong nararapat na higit na pagpunyagian habang ang dakilang pamamaraan nito ay inilalahad ang sarili mismo sa gitna ng kaguluhan ng isang gumuguhong sibilisasyon.
To whoever may read these pages a word of warning seems, however, advisable before I proceed further with the development of my argument. Let no one meditating, in the light of the afore-quoted passages, on the nature of the Revelation of Bahá'u'lláh, mist ake its character or misconstrue the intent of its Author. The divinity attributed to so great a Being and the complete incarnation of the names and attributes of God in so exalted a Person should, under no circumstances, be misconceived or misinterpreted. The human temple that has been made the vehicle of so overpowering a Revelation must, if we be faithful to the tenets of our Faith, ever remain entirely distinguished from that 'innermost Spirit of Spirits' and 'eternal Essence of Essences'- that invisible yet rational God Who, however much we extol the divinity of His Manifestations on earth, can in no wise incarnate His infinite, His unknowable, His incorruptible and all-embracing Reality in the concrete and limited frame of a mortal being. Indeed, the God Who could so incarnate His own reality would, in the light of the teachings of Bahá'u'lláh, cease immediately to be God. So crude and fantastic a theory of Divine incarnation is as removed from, and incompatible with, the essentials of Bahá'í belief as a re the no less inadmissible pantheistic and anthropomorphic conceptions of God - both of which the utterances of Bahá'u'lláh emphatically repudiate and the fallacy of which they expose.	37. Datapuwa't, sa sinumang makababasa sa mga pahinang ito, isang salita ng paalaala ang waring nararapat bago ako magpatuloy pang isulong ang aking pangangatuwiran. Huwag hayaan ang sinumang nagmumuni-muni, nang isinasaisip ang naunang mga sipi, tungkol sa likas na katangian ng Rebelasyon ni Bah á' u ' lláh, ay magkamali sa kata- ngian nito o bigyan ng maling pagpapakahulugan ang layunin ng May-Akda nito. Ang pagka-Diyos na ipinapalagay na taglay ng isang lubhang dakilang Katauhan at ang sukdulang paglalarawan ng mga pangalan at mga katangian ng Diyos sa isang lubhang marangal na Tao, sa anumang kalagayan, ay hindi dapat magkaroon ng maling pagpapalagay o magbigay ng maling pagpapakahulugan. Ang katawan ng tao na ginawang daluyan ng lubhang nakagagaping Rebelasyon, kung tayo ay magiging tapat sa mga turo ng ating Pananampalataya, ay dapat na manatili magpakailanmang lubos na namumukod doon sa ' kaibuturan ng Espiritu ng mga Espiritu ' at ' walang hanggang Diwa ng mga Diwa '- yaong hindi nakikita nguni ' t makatuwirang Diyos Na, gaanuman natin ipagbunyi ang pagka- Diyos ng Kanyang mga Kahayagan sa lupa, ay hindi kailanman maisasa-katawang tao ang Kanyang walang-hanggan, ang Kanyang hindi mababatid, ang Kanyang hindi masisira at sumasaklaw sa lahat na Katotohanan sa nadarama at natatakdaang katawan ng isang mortal na tao. Sa katunayan, ang Diyos Na magagawang magkatawang-tao ang Kanyang sariling katotohanan, ayon sa mga turo ni Bah á' u ' lláh, ay hihinto kaagad na maging Diyos. Lubhang kahiya-kahiya at hindi kapani-paniwala ang teoriya ng Banal na pagkakatawang-tao at lubhang malayo, at salungat sa mga pangunahing paniniwala ng Bah á'í na tulad rin ng hindi tinatanggap na mga konsepto sa Diyos sa pagiging panteismo [pagsamba sa kalikasan bilang Diyos] at antropomorphic [pagkakatawang-tao ng Diyos mismo] - ay kapwa mariin na itinatatuwa ng mga salita ni Bah á' u ' lláh at ang maling pagkaunawa ay kanilang inilalantad. '

126