soul was greatly distressed. Finally, one night he threw himself into the sea, but was rescued by some passers-by who chanced to come upon him at that moment. His act was widely commented upon and given varied interpretations by different people. Following this, one night he repaired to a mosque, and, as reported by the guardian of that place, kept vigil the whole night, and was occupied until the morning in offering, ardently and with tearful eyes, his prayers and supplications. Upon hearing him suddenly cease his devotions, the guardian went to him, and found that he had already surrendered his soul. An empty bottle was found by his side, indicating that he had poisoned himself. Briefly, the guardian, while greatly astonished, broke the news to the people. It was found out that he had left two testaments. In the first he recognized and confessed the unity of God, that His Exalted Being had neither peer nor equal, and that His Essence was exalted above all praise, all glorification and description. He also testified to the Revelation of the Prophets and the holy ones, and recognized what had been written down in the Books of God, the Lord of all men. On another page, in which he had set down a prayer, he wrote these words in conclusion: 'This servant and the loved ones of God are perplexed. On the one hand the Pen of the Most High hath forbidden all men to engage in sedition, contention or conflict, and on the other that same Pen hath sent down these most sublime words: 'Should anyone, in the presence of the Manifestation, discover an evil intention on the part of any soul, he must not oppose him, but must leave him to God.' Considering that on the one hand this binding command is clear and firmly established, and that on the other calumnies, beyond human strength to bear or endure, have been uttered, this servant hath chosen to commit this most grievous sin. I turn suppliantly unto the ocean of God's bounty and the heaven of Divine mercy, and hope that He will blot out with the pen of His	ay lubhang nababagabag. Sa wakas, isang gabi ay tumalon siya sa dagat, subalit iniligtas siya ng ilang mga dumadaan na nataong nakita siya sa oras na iyon. Ang kaniyang ginawa ay pinag-usapan ng marami at binigyan ito ng iba't ibang kahulugan ng magkakaibang tao. Pagkaraan nito, isang gabi ay tumungo siya sa moske, at sang-ayon sa bantay ng lugar na iyon, siya ay naglamay nang buong gabi, at abala hanggang umaga sa pag-aalay, nang buong alab at maluha-luhang mga mata, ng kaniyang mga dalangin at pagsamo. Nang marinig siyang biglang huminto ng kaniyang mga panalangin, pinuntahan siya ng bantay, at natuklasan na isinuko na niya ang kaniyang kaluluwa. May baseong bote ang natagpuan sa tabi niya, na nagpapahiwatig na linason niya ang kaniyang sarili. Sa madaling salita, ang bantay, bagaman nabigla, ay ibinalita ito sa mga tao. Natuklasan na may iniwan siyang dalawang habilin. Sa una kaniyang kinilala at sinaksihan ang kaisahan ng Diyos, na ang kaniyang Dakilang Sarili ay walang kapantay o halintulad, at ang kaniyang Diwa ay higit sa lahat ng papuri, sa lahat ng pagluluwalhati at paglalarawan. Sumaksi rin siya sa Rebelasayon ng mga Propeta at sa mga banal, at tinanggap ang mga naisulat sa mga Aklat ng Diyos, ang Panginoon ng lahat ng mg atao. Sa ibang pahina, kung saan ay sumulat siya ng isang dasal, sa wakas ay isinulat niya ang mga salitang ito: 'Ang tagapaglingkod na ito at ang mga minamahal ng Diyos ay nalilito. Sa isang dako ipinagbawal ng Panulat ng Pinakamataas sa lahat ng tao ang paghihimagsik, pagtatalo o pag- aaway, at sa kabila naman ang Panulat din na iyon ay isinulat itong pinakadakilang mga salita: 'Kung ang sinuman, sa harap ng kahayagan, ay matuklasan ang masamang hangarin sa bahagi ng sinumang kaluluwa, hindi niya dapat tutulan siya, bagkus ay ipabahala siya sa Diyos.' Yamang sa isang dako itong umiiral na kautusan ay malinaw at mahigpit na ipinatutupad, at sa kabilang dako ang mga paninira, na higit sa kakayahan ng taong tiisin, ay ipinagsabi, pinil ng tagapaglingkod na ito na gawin ang pinakamatinding kasalanan na ito. Bumabaling ako nang buong pagsamo sa karagatan ng biyaya ng Diyos at sa kalangitan ng habag ng Maykapal, at umaasa na Kaniyang buburahin sa pamamagitan ng panulat ng Kaniyang biyaya at masaganang pagpapala angmga kasalanan ng tagapaglingkod na ito. Bagaman ang aking mga kasalanan ay napakarami, at di-mabilang

Epistola sa Anak ng Lobo pahina 84