Linisin ang iyong puso sa masamang hangarin at, hubad sa inggit, pumasok sa maka-Diyos na korte ng kabanalan.

O Aking mga Kaibigan! Lumakad kayo sa mga gawi ng butihing kagalakan ng Kaibigan, at alamin na ang Kaniyang kagalakan ay nasa kagalakan ng Kaniyang mga nilikha. Ang ibig sabihin, walang táong dapat pumasok sa bahay ng kaniyang kaibigan liban sa pahintulot ng naturang kaibigan, ni kuhanin ang kaniyang kayamanan ni hindi unahin ang sariling kalooban kaysa kalooban ng kaniyang kaibigan, at sa anumang kaparaanan ay hindi dapat na magsamantala sa kaniya. Bulay-bulayin ito, ikaw na may panloob na paningin.

O Kasama ng Aking Trono! Huwag makinig sa masama, at huwag tumingin sa masama, huwag gawing aba ang iyong sarili, ni magbuntong-hininga o humagulhol. Huwag magsalita ng masama, nang hindi mo marinig na iyon ay sabihin sa iyo, at huwag palakihin ang mga kamalian ng iba, nang ang iyong sariling mga kamalian ay hindi lumitaw na malaki; at huwag hangarin ang pagkaaba ng sinuman, nang ang sarili mong kaabaan ay hindi mabunyag. Anupa ' t pamuhayan ang mga araw ng iyong buhay, na kaunti pa kaysa isang panandaliang saglit, lakip ang iyong isipang walang bahid, ang iyong pusong walang dungis, ang iyong kaisipang wagas, at ang iyong kalikasang binanal, nang sa gayon, malaya at nasisiyahan, iyong maiwaksi ang may-kamatayang kalagayang ito, at makapasok sa kahanga-hangang paraiso at manatili sa walang-hanggang kaharian magpakailanman.

Nakapanghihinayang! Nakapanghihinayang! O mga Mangingibig ng Makamundong Nasa! Kagaya ng bilis ng kidlat ay nadaanan ninyo ang Minamahal, at iniukol ang inyong mga puso sa hakang makasalanan. Iniluhod ninyo ang tuhod sa paanan ng inyong walang-kabuluhang mga guniguni, at tinawag itong katotohanan. Itinuon ninyo ang inyong mga mata sa tinik, at pinangalanang ito ay isang bulaklak. Wala kayong ihiningang isa mang dalisay na hininga, ni ang simoy ng pagkakawalay ay pumihit mula sa mga parang ng inyong mga puso. Iwinaksi ninyo sa mga hangin ang masintahing mga payo ng Minamahal at pinawi ninyong labis ang mga iyon sa sulatan ng inyong mga puso, at kagaya ng m ga hayop sa bukid, kayo' y kumikilos at inilagay ang inyong mga katauhan sa loob ng mga pastulan ng nasa at simbuyo ng damdamin.

O mga Kapatid sa Landas! Sa anong dahilan at pinabayaan ninyo ang pagbanggit ng Mina mahal, at kayo' y lumayo sa Kaniyang banal na harapan? Ang diwa ng kagandahan ay nasa loob ng walang-kaparis na pabilyon, nakapatong sa trono ng luwalhati, samantalang kayo' y nag-aabala ng inyong mga sarili sa mga walang-kabuluhang pagtatalo. Ang matatamis na lasa ng kabanalan ay humihinga at ang hininga ng kagandahang-loob ay pinasimoy, gayumpaman, kayong lahat ay malubha ang naging karamdaman at pinagkaitan niyon. Sa aba ninyo at nilang lumalakad sa inyong mga gawi at sumusunod sa inyong mga bakas!

O mga Anak ng Nasa! Iwaksi ang damit ng kapalaluan, at hubdan ang inyong mga sarili ng kasuutan ng pagmamataas.

Sa ikatlo ng pinakabanal na mga talatang isinulat at itinala sa Tabletang Rubi ng panulat ng di- nakikita ito' y ipinahayag: O mga Kapatid! Pahabain ang inyong pasensiya sa isa ' t isa at huwag iukol ang inyong mga pagmamahal sa mga bagay na nasa ibaba. Huwag ipagmalaki ang inyong mga sarili sa inyong luwalhati, at huwag ikahiya ang