settlement of international disputes. The United States of America, its begetter, has repudiated it, and is still holding aloof, while Germany and Japan, who ranked among its most powerful supporters, have abandoned its cause and withdrawn from its membership. The decisions arrived at and the action thus far taken, others will maintain, should be regarded as no more than a magnificent gesture, rather than a conclusive evidence of international solidarity. Still others may contend that though such a verdict has been pronounced, and such pledges been given, collective action must, in the end, fail in its ultimate purpose, and that the League itself will perish and be submerged by the flood of tribulations destined to overtake the whole race. Be that as it may, the significance of the steps already taken cannot be ignored. Whatever the present status of the League or the outcome of its historic verdict, whatever the trials and reverses which, in the immediate future, it may have to face and sustain, the fact must be recognized that so important a decision marks one of the most distinctive milestones on the long and arduous road that must lead it to its goal, the stage at which the oneness of the whole body of nations will be made the ruling principle of international life.	kinakailangan sa pangmatagalang tagumpay ng mabisang pagsasaayos ng mga pandaigdig na labanan. Ang United States of America, ang lumikha nito, ay tinanggihan ito, at humiwalay pa, samantalang ang Germany at Japan, na kabilang doon sa pinaka-makapangyarihan sa mga tagapagtaguyod nito, ay iniwan ang kapakanan nito at umalis sa pagiging kaanib nito. Ang mga pasiya na ginawa at ang kilos na nagawa na hanggang ngayon, maigigiit ng iba, ay dapat ituring na hindi isang higit na dakilang paghahayag, sa halip na isang maliwanag na katibayan ng pandaigdig na pagkakaisa. Ang iba ay mangangatuwiran pa na kahiman ang gayong pasiya ay ipinahayag, at ang gayong mga pangako ay naibigay, ang magkakasamang kilos, sa katapusan, ay mabibigo sa pangwakas na layunin nito, at ang League mismo ay mawawala at malulubog sa pagdagsa ng mga pagdurusa na natatadhanang umabot sa buong sangkatauhan. Magkagayon man, ang kahalagahan ng mga hakbang na nagawa na ay hindi maaaring ipagwalang-bahala. Anuman ang kasalukuyang katayuan ng League o anuman ang maging kinalabasan ng makasaysayang hatol nito, anuman ang mga pagsubok at mga pagkabigo na, sa kagyat na hinaharap, ay maaaring harapin at pagtiisan, dapat tanggapin ang katotohanan na ang lubhang mahalagang kapasiyahan ay nagtatanda sa isa sa pinaka-natatanging tanda sa mahaba at mahirap na landas na naghahatid sa hangarin nito, ang yugto na ang kaisahan ng buong lupon ng mga bansa ay gagawain na namamayaning simulain ng pandaigdig na pamumuhay.
This historic step, however, is but a faint glimmer in the darkness that envelops an agitated humanity. It may well prove to be no more than a mere flash, a fugitive gleam, in the midst of an ever-deepening confusion. The process of disintegration must inexorably continue, and its corrosive influence must penetrate deeper and deeper into the very core of a crumbling age. Much suffering will still be required ere the contending nations, creeds, classes and races of mankind are fused in the crucible of universal affliction, and are forged by the fires of a fierce ordeal into one organic commonwealth, one vast, unified, and harmoniously functioning system. Adversities unimaginably appalling, undreamed of crises and upheavals, war, famine, and pestilence, might well combine to engrave in the soul of an unheeding generation those truths and principles which it has disdained to recognize and follow. A	82. Subali't, ang makasaysayang hakbang na ito ay isang malabong kislap lamang sa karimlan na bumabalot sa isang nababalisang sangkatauhan. Ito ay maaaring mapatunayan na isang kislap lamang, isang panandaliang sinag, sa gitna ng isang patuloy na lumulubhang katarantahan. Ang proseso ng pagwasak ay hindi mababagong magpapatuloy, at ang nakaaagnas na impluwensiya nito ay dapat na tumagos nang palalim nang palalim sa mismong kaibuturan ng isang gumuguhong panahon. Malubhang pagdurusa pa ang kinakailangan bago magsama-sama ang naglalabang mga bansa, mga doktrina, mga katayuan at mga lahi ng sangkatauhan sa sisidlan ng pandaigdig na dalamhati, at pinanday ng mga apoy ng isang matinding paghihirap upang maging isang buhay at nagkakatugunang mankommunidad (commonwealth), isang malawak na pagkakaisa, at kumikilos nang magkakatugma na

217