most ardent of moralists may strive to inculcate, can provide, in the last resort, adequate foundations upon which the future of a distracted world can be built. No appeal for mutual tolerance which the worldly- wise might raise, however compelling and insistent, can calm its passions or help restore its vigor. Nor would any general scheme of mere organized international coöperation, in whatever sphere of human activity, however ingenious in conception, or extensive in scope, succeed in removing the root cause of the evil that has so rudely upset the equilibrium of present-day society. Not even, I venture to assert, would the very act of devising the machinery required for the political and economic unification of the world - a principle that has been increasingly advocated in recent times - provide in itself the antidote against the poison that is steadily undermining the vigor of organized peoples and nations. What else, might we not confidently affirm, but the unreserved acceptance of the Divine Program enunciated, with such simplicity and force as far back as sixty years ago, by Bahá'u'lláh, embodying in its essentials God's divinely appointed scheme for the unification of mankind in this age, coupled with an indomitable conviction in the unfailing efficacy of each and all of its provisions, is eventually capable of withstanding the forces of internal disintegration which, if unchecked, must needs continue to eat into the vitals of a despairing society. It is towards this goal - the goal of a new World Order, Divine in origin, all-embracing in scope, equitable in principle, challenging in its features - that a harassed humanity must strive.	kapakanan nito. Walang panukala na sa pagtaya ng pinakamataas na kahusayan ng pamumuno ang maaaring magawa pa; walang doktrina na inaasahang maisusulong ng pinakabantog na mga tagapagtaguyod ng pang-ekonomiyang teoriya; walang simulain na pagsisikapang maikintal ng pinaka-maalab na mga moralista, ang makapagbibigay, bilang huling hakbang, ng sapat na mga saligan kung saan maaaring itatag ang kinabukasan ng isang naguguluhang daigdig. Walang panawagan para sa pagpaparaya sa isa't -isa na maaaring gawain ng marurunong sa daigdig ang maisusulong, gaanuman ang pamimilit at paggigiit, ang makapagpapahinahon sa mga simbuyo nito o makatutulong sa pananauli ng sigla nito. Ni alinman sa pangkalahatang panukala para sa isang nabuong pandaigdig na pagtutulungan, sa anumang larangan ng gawain ng tao, gaanuman kahusay ang pagkabalangkas, o kalawak ang saklaw nito, ang magtata-gumpay na matanggal ang pinaka-ugat na dahilan ng kasamaan na lubhang marahas na ginulo ang panimbang ng pangkasalukuyang lipunan. Malakas ang loob kong sinasabi na, kahit na ang pinaka-gawa ng pagbabago ng pamamaraan na kinakailangan sa pampulitika at pang-ekonomiyang pagkakaisa ng daigdig - isang simulain na lalo pang tumitindi ang pagtataguyod sa kasalukuyan - ang makapagbibigay sa sarili nito ng panlaban sa lason na unti-unting nagpapahina sa sigla ng nagkaisang mga tao at mga bansa. Masasabi namin nang nakatitiyak, ano pa kundi ang walang alinlangang pagtanggap sa Banal na Panukala na ipinahayag ni Bahá'u'lláh nang may gayong kaliwanagan at lakas, animnapung taon na ang nakakaraan, inilalangkap sa mga pangunahing pangangailangan nito ang banal na itinadhanang panukala ng Diyos para sa pagkakaisa ng sangkatauhan sa panahong ito, kasama ang isang hindi mapasusukong paniniwala sa walang kabiguang bisa ng bawa't isa at lahat ng mga itinadhana nito, ang sa katapusan ay magagawang labanan ang mga lakas ng panloob na pagkawasak na, kung hindi masusugpo, ay magagawang patuloy na lamunin ang mahahalagang bagay sa isang lipunan na nawawalan na ng pag-asa. Tungo sa layuning ito - ang layunin ng isang bagong Pandaigdig na Kaayusan, Banal ang pinagmulan, nakasasakop sa lahat ang saklaw, makatarungan sa simulain, mapanghamon sa mga nilalaman nito - na nararapat magpunyagi ang isang naguguluhang sangkatauhan.

34