- Destino do aproveitamento: Aproveitamento hidroeléctrico (uso industrial para produción de enerxía eléctrica) - Caudal de auga solicitado: 47.000 l/s - Corrente de onde se derivarán as augas: río Tambre - Termos municipais onde radican as obras: Brión, Negreira, Lousame e Rois (A Coruña)

### Asociadas a estes aproveitamentos hidroeléctricos prevense as respectivas plantas de produción de hidróxeno (H2).

Pero cales van a ser os requerimentos de auga para as plantas de produción de hidróxeno? De que cauces e/ou masas de auga se vai a sacar a auga empregada para a produción de hidróxeno nestas plantas?

Unha tonelada de hidróxeno en realidade necesita 18 toneladas de auga. Tendo en conta as perdas, a proporción é máis próxima ás 20 toneladas de auga por cada tonelada de hidróxeno.

### A electrólise necesita ata 20 toneladas de auga, incluidas as perdas, para producir 1 tonelada de hidróxeno.

Proporcionar o tipo de auga adecuada para a hidrólisis custa diñeiro e o custo da purificación da auga non é o único gasto relacionado coa auga na tecnoloxía que busca fabricar hidróxeno a partir de fontes ' renovables ' . Ademais de ser pura, a auga que se introduce nun electrolizador ten que ser transportada a el. Outro punto é que o transporte de toneladas e toneladas de auga ao sitio dun electrolizador significa máis gastos para a loxística.

Para reducir estes gastos, as empresas elixen lugares onde a auga é abundante, por exemplo un río ou o mar, ou, alternativamente, preto dunha instalación de tratamento de auga. Isto pon un límite á elección de lugares adecuados para electrolizadores a gran escala. Pero como un electrolizador, para ser "ecolóxico", necesita ser alimentado por enerxía renovable, tamén tería que estar preto dun parque solar ou eólico. Estes, como se sabe, non poden ser construídos en calquera lugar; os parques solares son máis rendibles en lugares con moito sol, e os parques eólicos funcionan mellor en lugares onde hai suficiente vento.

Así Galicia e os seus ríos preséntanse como lugares cobizados polas empresas para a elección deste territorio como lugar de sacrificio (recursos como o vento, a agua…), para os seus plans empresariais, que non son outros que maximizar os beneficios exportando a enerxía desde a periferia ata os países ricos do centro e norte de Europa. Así neste proceso de colonización enerxética acaban acaparando os recursos eólicos e a auga a prezos de saldo. Pero cal é o custe ambiental e social de todos estes procesos de mercantilización?

Augas de Galicia, a través das concesións referidas anteriormente, parece que está disposta a que esas plantas de hidróxeno acaparen a auga dos nosos ríos e dos nosos lagos. Nunha época de estrés hídrico e de seca global, e na que moitas aldeas e cidades de Galicia estiveron expostas á limitacións de auga para o consumo humano, semella que as grandes enerxéticas van a ter vía libre para empregar un recurso público como é a auga do lago das Pontes, a auga do lago das Encrobas e a auga do Río Tambre. A isto hai que engadir as perdas de auga que se producen nas balsas superiores das centrais hidroeléctricas de bombeo por efecto da evaporación e a redución drástica do nivel de auga destas masas para o enchido das balsas superiores, con un impacto ambiental severo e non avaliado tampouco por Augas de Galicia.

Non fai falta dicir que estes lugares non están, por regra xeral, preto de vías fluviais e importantes masas de auga.

Non todos os custos asociados á produción de hidróxeno a partir de fontes de enerxía ' renovable ' son os custos desas fontes de enerxía renovable. A auga é o ben que o proceso necesita, e é un pouco estraño que tanto a Xunta de Galicia e en particular Augas de Galicia, non estén a falar do custo ambiental e social que vai a ter a inxente cantidade de auga que consumen as plantas de hidróxeno verde.

### Cal é o prezo ambiental e social que teremos que pagar?