9 EUSKAL ERAKUNDEK BABESTU DUTE INTERNATIONAL PEACE BUREAU-REN KANPAINA, MILITARIZAZIOAREN ORDEZ GASTU SOZIALETAN INBERTITZEA ESKATZEN DUENA, ETA OSASUN-KRISIAREN KUDEAKETA MILITARISTA SALATU DUTE.

AA-KEM-MOC Nafarroa, Bake-Ekintza Antimilitarista, Centre Delàs (Euskal Delegazioa), Emakumeok Gerraren Aurka, Gerrarik Ez Eibar, Gerra Hemen Hasten da/La Guerra Empieza Aquí, Gernika Gogoratuz, Kakitzat koordinakunde Antimilitarista eta KEM-MOC Bilboko Talde Antimilitaristak idatzi hau adostu dugu :

2014tik urtero antolatzen da gastu militarrari buruzko kanpaina globala (GCOMS, ingelesezko siglengatik), eta aurten, koronabirusarekin lotutako larrialdi-testuinguruan, International Peace Bureau erakundeak, bakearen aldeko erakunde zaharrenak eta Nobel Saria jaso zuenak, gastu militarra nabarmen murrizteko eskaera aurkeztuko du Nazio Batuen hurrengo Batzar Nagusian, eta diru kopuru horiek bideratu daitezela osasun publiko zein gizarte eta ingurumen beharrei erantzuna emateko. Idatzi hau sinatu duten euskal erakundeek gure babesa adierazi nahi diogu kanpainari.

Munduko gastu militarra 1,8 bilioi dolarrekoa da urtean, Gerra Hotzaren amaieran baino % 50 handiagoa. Kopuru horren %10arekin, munduko gosea amai ziteken eta biztanleriaren oinarrizko beharrak ase.. Ez dugu inoiz ahaztu behar munduan 100.000 pertsona inguru hiltzen direla egunero baliabide faltagatik, hau da, urtean milioika personen heriotza dakar.

Klima-aldaketaren aurkako borrokak herrialde guztietako ahalegin eta baliabide ekonomiko handiak bildu beharko lituzkeen garaiotan, gastu militarraren kopuru handi horren ehuneko txiki bat nahikoa izango litzateke ingurumenaren gainbeherari eraginkortasunez aurre egin ahal izateko. Estatu espainiarraren kasuan, kalkulu kontserbadoreenen arabera, gastu militarra 20.000 milioi euro dira urtean, hau da, 54 milioi euro egunean. Adibide bezela, 54 milioi horiekin tamaina ertaineko hamar bat osasun-zentro eraiki daitezkela kalkulatzen da. Idazki hau sinatzen dugun euskal erakundeok salatzen dugu alarma egoera ezarri zenetik militarizazio soziala areagotu egin dela: hori agerian geratzen da bai prentsaurrekoetako agintari militarren partaidetzan, bai gure kaleetan ikusi dugun soldaduen presentzian; gerra-hizkerarekin ikuspegi sekuritarioa legitimatzen saiatu dira, non armadaren existentzia ezinbestekoa izango litzatekeen; bestalde, nabarmen geratu denez, unitate militarrek egindako desinfekzio-ekintza puntualek eta ez- estrukturalek beste zerbitzuetako langileek egin zitzazketen hobeto ornituta baleude: osasun-arlokoek, garbiketakoek eta babes zibilekok adibidez. Langile hauek baliabide nahikoak izan beharko lituzkete, gastu militarrak baldintzatu gabeko aurrekontuak, baina hamarkadatan gastu militarra gizarte-premien aurretik lehenetsi da. Argi dago, halaber, azken asteotan gure kaleetan bizitako alarde militarrek ez dietela erantzuten espazio publikoen benetako kudeaketari, eta armadaren presentzia normalizatzea besterik ez dutela bilatzen.

Testuinguru horretan, euskal erakunde antimilitaristok inoiz baino beharrezkoagoa ikusten dugu desmilitarizazio sozialeko prozesuak babestea: bere garaian intsumisioa garatu zen Derrigorrezko Zerbitzu Militarrarekin amaitzeko, eta, gaur egun, beste dinamiken bidez, armagintza ekoizpena desagertarazi,errefuxiatuei sustengua eman edo gastu militarrari zerga-eragozpena sustatu. Lehen