ამიტომ სახელმწიფოს უპირველეს ვალდებულებას წარმოადგენს არ შექმნას ისეთი საკანონმდებლო სისტემა , რომელიც თავისი არსით იქნება დისკრიმინაციული და შესაბამისად არათანასწორ პირობებში ჩააყენებს არსებითად თანასწორ პირებს . მოცემულ შემთხვევაში სადავო ნორმით სახელმწიფომ დაარღვია სწორედ ეს ნეგატიური ვალდებულება და შექმნა დისკრიმინაციული მოპყრობის საფუძველი იმ ნოტარიუსებთან მიმართებაში , რომლებსაც უსრულდებათ 65/70 წელი და შესაბამისად ამ საფუძვლით ხდება მათი თანამდებობიდან გათავისუფლება . გასათვალისწინებელია , რომ თანასწორუფლებიანობის ფუნდამენტური დებულება იმთავითვე ვრცელდება კონსტიტუციის 25- ე მუხლის შინაარსზე . მოქალაქეებს უფლება აქვთ , ყოველგვარი დისკრიმინაციის გარეშე დაიკავონ ნებისმიერი სახელმწიფო თანამდებობა საქართველოს საჯარო სისტემაში ( საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 1997 წლის 4 ნოემბრის #2/33/1 განჩინება საქმეზე ნინო იოსელიანი სამცხე - ჯავახეთის მხარეში საქართველოს პრეზიდენტის სახელმწიფო რწმუნებულის და საქართველოს განათლების სამინისტროს წინააღმდეგ ;) საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს მიერ ჩამოყალიბებული პრაქტიკის თანახმად , იმისათვის , რომ დადგინდეს დიფერენცირებული მოპყრობა , აუცილებელია სახეზე იყვნენ შესადარებელი კატეგორიები / პირები , რომელთა მიმართაც ხდება განსხვავებული მოპრობა , ამასთან სახეზე უნდა იყოს დისკრიმინაციის რაიმე ნიშანი . აღნიშნულის გათვალისწინებით კი სასამართლო ე . წ . მკაცრი შეფასების ან რაციონალური დიფერენციაციის ტესტის გამოყენებით აფასებს კონკრეტული სადავო ნორმის კონსტიტუციურობას . ( საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2010 წლის 27 დეკემბრის #1/1/493 გადაწყვეტილება საქმეზე მოქალაქეთა პოლიტიკური გაერთიანებები: 'ახალი მემარჯვენეები' და 'საქართველოს კონსერვატიული პარტია' საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ , II. პ .5-6;) 2) შესადარებელი კატეგორიები და დისკრიმინაციის ნიშანი მოცემულ შემთხვევაში სახეზეა არსებითად თანასწორი პირების მიმართ უთანასწორო მოპყრობა . კერძოდ არათანასწორ მდგომარეობაში არიან ერთმანეთის მიმართ ერთი მხრივ ის ნოტარიუსები , რომელთა გათავისუფლება ხდება 65/70 წელს ასაკს მიღწევის გამო , ხოლო მეორე მხრივ ის ნოტარიუსები , რომლებსაც ჯერ არ შესრულებიათ 65/70 წელი და ამდენად შეუძლიათ საქმიანობის განხორციელება . საქართველოს კონსტიტუციის მე -11 მუხლით დაცულია კანონის წინაშე თანასწორობის უფლება და შესაბამისად დისკრიმინაციული მოპყრობის აკრძალვა ნებისმიერი ნიშნით , მიუხედავად იმისა , მითითებულია თუ არა ეს ნიშანი კონსტიტუციის მე -11 მუხლში ( საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2008 წლის 31 მარტის #2/1-392 გადაწყვეტილება საქმეზე საქართველოს მოქალაქე შოთა ბერიძე და სხვები საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ II. პ .1-2;). შესაბამისად , მოცემულ შემთხვევაში ასაკის გამო დისკრიმინაცია ასევე დაუშვებელია საქართველოს კონსტიტუციით . ამგვარად , ამ შემთხვევაში სახეზე გვაქვს ასაკის ნიშნით განსხვავებული მოპყრობა , რომელიც არ წარმოადგენს ე . წ . კლასიკური დისკრიმინაციის ნიშანს ( იგი არაა მითითებული საქართველოს კონსტიტუციის მე -11 მუხლის ჩამონათვალში ), თუმცა მოცემულ შემთხვევაში დიფერენცირებული მოპყრობა მაღალი ხარისხისაა , ვინაიდან ასაკის გამო არსებითად თანასწორი პირები - ნოტარიუსები , საგრძნობლად სცილდებიან თანაბარი შესაძლებლობებისადმი ხელმისაწვდომობას ( სადავო ნორმა 'მკვეთრად აცილებს შესადარებელ ჯგუფებს საზოგადოებრივ ურთიერთობაში მონაწილეობის თანაბარი შესაძლებლობებისაგან') და ექცევიან აბსოლუტურად განსხვავებულ პირობებში ( საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2014 წლის 12 სექტემბრის №2/3/540 გადაწყვეტილება რუსეთის მოქალაქეები - ოგანეს დარბინიანი , რუდოლფ დარბინიანი , სუსანნა ჟამკოციანი და სომხეთის მოქალაქეები - მილენა ბარსეღიანი და ლენა ბარსეღიანი საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ II. პ .53) . ერთ შემთხვევაში 65/70 წელს ასაკს მიუღწეველი პირი ყოველგვარი დაბრკოლების გარეშე ასრულებს