явтал Дамбийжанцангийн зүгээс хоёр хүн тосон ирж, “Та нар ямар хэргээр, хаа хүрч яваа улс вэ?” гэхэд “Бид богд ламд бараалхах гэж явна” гэв. Биднийг Дамбийжанцангийн горломын гадна очиход гурван хүн тосон ирж, учрыг асуухад мөн л “Ламтанд бараалхах гэж яваа” гэж хэлээд явах гэтэл “Та нар багшийн горломын дотор уналгатай бүү ор, явган яв” гэж хэлэв. Бид Богд хааны ордны дэргэд морьтой очиж ордог хүмүүс, харин танай энд яагаад болдоггүй юм” гэж тэмээгээ ташуурдан, Дамбийжаагийн хаалганы дэргэд хүрч буугаад, хүлээж байхдаа дөрвөн цэрэгтээ сэм “Биднийг орсон хойно буу дуугарвал нэг нь хаалганы дэргэд үлд. Гурав нь бидний хойноос шууд ор. Айж, эмээж бусдад мэдэгдүүзэй” гэж захиж байтал дотроос нэг хүн гарч ирээд, “Орно уу” гэв. Бид орж цай идээ өгсөнийг амсч байтал хүрэн жинстэй, ёслолын хувцастай хүн ирж Дугаржавтай мэндлээд, Нанзадыг ер тоосонгүй. Дараа нь нэг хүн ирж “Багшид бараалхах боллоо” гэхэд бид гарч байшинд ороход Дамбийжанцан олбогт түшлэгт морилон сууж байв. Бас олон түшмэл хамт морилон сууж байхын дээр энд тэнд гар буу харагдана. Бие биедээ одоо алж болохгүйг нүдээрээ дохио өгч, урт хадаг гарган Дугаржав түрүүлж мөргөв. Дараа нь сууж Дугаржав, Дамбийжанцан хоёр ярилцлаа. Нанзад тулганд гал түлж, Дамбийжаагийн аль талаас хэд буудахыг ажиглан бодож суув. Дамбийжав, Нанзадыг ер тоосон шинжгүй. Бидэнд зориулж хоёр гэр бариад, “Гэрт сууна уу” гэсэнд бид очлоо. Гэрийн дотор хурган хөнжил, хоргой жинтүү зэргийг бэлтгэн, тун хээнцэр байдалтай. Ямар аргаар Дамбийжанцанг алахыг нууцаар хэлэлцэв. Тэр шөнө нэг хүнийг байдлыг тагнуулахаар гадуур явуулсанд шөнө дунд ирээд “Энэ хавийн энгийн ардууд Дамбийжаагаас салах болсон биш үү. Урьд урьдын харгис хүмүүсээс эрс ширүүн догшин байдалтай” гэж ярьцгааж байна. Дамбийжаа, бидэнд есөн цагаан алт өгч маргааш буцаана гэж ярьцгааж байна” гэв. Үүнийг сонсоод хоёр атан тэмээг хадагтай маргааш өглөө ламд есөн цагаан хүргэхээр ярилцаж тогтов. Өглөө нь хүргүүлсэнд Дамбийжаа “баярлав” гэж хүлээж аваад, тамгалж уяжээ. Дараа нь Дамбийжаа манайханд заларч ирэв. Түрүүчийн морины хүзүүнд булга уясан, дээгүүр нь дээлийн торгоор бүтээсэн есөн цагаан мал авчирсан байв. Тэр булга, торгыг Нанзад гарч аваад, малыг цааш хадгалуулахаар явуулж, булга, торгыг Дугаржавт өгөв. Бас хонины мах, сиян данхтай архи, Дугаржавт 50 лангийн ембүү, Нанзадад 10 лангийн дуутуур мөнгө, бусдад х эд хэдэн янчаан, тус бүрт хадаг, аягатай архи барьж өгөв. Тэгээд Дамбийжанцан “Дуулах хүн байвал зүүн зүгийн дуу дуулна уу?” гэв. Халх голын хошуунаас явсан цэрэг Дашзэгвэ “Эр бор харцага”-ыг дуулав. Да лам, “Танай зүүн зүгийн дуу ийм сайхан” гэж сэтгэл нь ихэд хөдлөн архи их уув. “Дугар, Нанзад та хоёр манай гэрт очихдоо хүнээр бүү хэлүүл. Шууд ор” гэж тарж явахын өмнө Дамбийжанцан хэлэв. Маргааш өдөр нь Дугаржав Нанзад хоёр нэг нэг аяга архи уугаад, хүнгүй бол Дамбийжанцанг буудна гэж хэлэлцэн тэднийд очиход гэрийн үүдэнд буутай цэрэг байв. Биднийг хаана орохыг лавалахад ламд бараалхах гэж явааг хэлэхэд цааш хэлүүлж зөвшөөрөл авав. Ороход Да лам нэлээд согтуу хэвтэнэ. Тал бүрт нь янз янзын буу байв. Бас хоёр эхнэр нь тус бүр гар буутай, өөр хоёр хүн байгаа тул энэ удаа буудахаа болив. Дамбийжаа Дугаржавыг “Дээш суу” гэж суулгаад, янз бүрийн буу үзүүлж, дайн байлдааны тухай их ярьж байв. Нанзад тулганд гал түлж үг чагнан сууна. Дамбийжаа: “Надад газрын зураг байхгүй, бас маузер бууны гэр байхгүй” гэхэд “Газрын зураг бидэнд бий. Ламд барья. Маузер бууны гэр хийж чадна, булигаар авч лам манайд морилон очно уу” гэхэд “Тэгье” гэв. Нанзад “Ламыг морилон очихоос өмнө гэрээ засч байя” гээд түрүүлж гарав. Дамбийжаа ирэх учрыг цэргүүддээ хэлж, гэрээ цэвэрлээд “Дашзэгвэ чи тун муу байдалтай бай. Чамд