лейтенант Банзрагчийн Тэрбиш, ДЯ-ны мөрдөн байцаагч ахлах лейтенант Цэрэндамбын Лувсандагва, 4-р хэлтсийн ахлах төлөөлөгч лейтенант Өлзийн Сурмаажав, “А” группын төлөөлөгч бага лейтенант Доржийн Лувсанбалдан, 5-р хэлтсийн төлөөлөгч бага лейтенант Эрдэнийн Цэнд-Аюуш, 3-р хэлтсийн төлөөлөгч сержант Мөнх-Очирын Жигжид, Яамны мөрдөн байцаагч Сэнгэдоржин Шийлэг ес байв. Шагдаржав сайд, Скоков зөвлөх хоёр бидний арван хүнийг авч маршал Чойбалсантай уулзуулахаар дагуулж явлаа. /ЗГ-ын ордон одоогийн УБИС-ийн байранд байрлаж байсан юм/. 2-р давхарт маршал суудаг байлаа. Нарийн бичгийн дарга нь Шагдарсүрэн, референт нь Ширэндэв гуай байсан санагдана. Маршалын албан тасалгаанд биднийг ороход Чойбалсан гуайгаас гадна Зөвлөлтийн сайд Иванов байлаа. Элчин сайд эхлээд үг хэлэхдээ биднийг чухам ямар зорилгоор явуулж байгааг хэлээгүй. Дайны цаг Орос орон маш хүнд нөхцөлд байгааг хэлж, хоолгүй, хөнжил гудасгүй ч байх үе гарч мэднэ. Фронтод хүртэл явна. Жил юмуу, бүтэн жил хагасын хугацаатай сургууль хийнэ. Их тэсвэр хатуужилтай, өндөр сахилга баттай, хариуцлагатай, авхаалж самбаа овсгоото суралцахыг зөвлөв. Чойбалсан гуай орчуулж өгсөн. Гаднах өрөөнд нь орос хэл гаргууд мэддэг Ширэндэв гуайг оруулж орчуулга хийлгэхгүй байхыг бодоход ямаршуу нууц байдалд энэ ажил зохион явуулж байгаа нь ойлгогдож байлаа. Маршал дараа нь, “та бүхнийг Москвад очиход нөхөр Мельников хүлээж авна. Үг дуугүй үгэнд нь орж, юу хэлснийг нь гүйцэтгэх хэрэгтэй. Тагна гэвэл тагна, устга гэвэл устга, дэлбэл гэвэл дэлбэл. Зааж өгснийг нь элдэв тайлбаргүй ягштал биелүүлж сайн сурч ир” гэв. Маршал маш өндөр хатуу шаардлагатай хүн байсан юм. Дараа нь хойшоо явах хүмүүс хамтдаа гэрэл зураг татуулсан. -Чухам хэдийд та бүхэн Улаанбаатараас гарсан юм бэ? -1942 оны 6-р сарын 15-нд “Зис” маягийн бүрхүүлт жижиг автобусаар гарсан юм. Засан хүмүүжүүлэх газрын улс төрийн хэлтсийн орос сургагч биднийг Улаан-Үд хүргэж өгсөн. Алтанбулагт нэг хоноод, Улаан-Үдэд очсон. Тэнд 3 хоног поезд хүлээсэн. Нийтийн галт тэргээр явсан юмдаг. Ес хонож Москва орсон. 6-р сарын 26-нд орчим очсон санагдана. Севастопольчууд төрөлх хотоо 254 хоногийн турш хамгаалж байгаад аргагүйн эрхэнд хотоо орхин гарлаа гэж мэдээлж байсан. Байдал үнэхээр маш хүнд байлаа. Вокзал дээр биднийг буусны дараа энгийн хувцастай нэг орос залуу ирж “Та нар монголоос ирсэн үү?” гэхэд нь “Тиймээ” гэж хариулсан. Нөгөө залуу яваад өгсөн. Тэр залуу дахин үзэгдээгүй. Тэгтэл цэрэг хувцастай нэг ахлагч ирж машинд суулгаад нэг ойрмогхон газар очсон. Тэнд биднийг нэг дэд хурандаа монголоор бидэнтэй ойлголцож байлаа. Монголд хязгаарын газрын отрядад сургагч байсан гэнэ. Тэр хүн хошууч генерал Вячеслав Васильевич Греднев бөгөөд 1944 онд цэргийн нэг том анги дээр аваачсан. Цэргийн казармын байранд байрлуулж, усанд оруулж, хооллосон. Хоол нь хоёр зүсэм хар талх, селёдка гэдэг загасны усан шөл байсан. Бид хоолоо ч идэж чадаагүй орхисон. Орос цэргүүд булаацалдах шахам аваад идчихсэн юмдаг. “Өнөө шөнөдөө амарцгаа, маргааш уулзана” гэсэн. Бидний ахлагч Батаа, орлогч нь Самбууням байсан юм. Мельников вокзал дээр тосч хүлээж аваагүйд гайхав. Тэгтэл манай Цэнд-Аюуш мэдэмхийрч “Бид буруу газар ирчих шиг боллоо. Цэргийн анги байна. Шинель, бакал өмсүүлж, гурван жил морин дэл дээр цэргийн алба хаах боллоо доо” гэлээ. Маргааш нь хүн бүрийн намтрыг бичлээ. Батаа “та нар боловсролоо нуугаарай, боловсролгүй гэж бичээрэй” хэмээн сэрэмжлүүлэв. Тэгтэл нэг өндөр биетэй, тас хар сахалтай хүн, хоёр орос цэргийн хамт ирлээ. Биднээс “хөгжим тоглодог уу” гэж асуухада нь гайхан харвал нөгөө тас хар сахалтай хүн “Хуур тоглодог