sistematiese uiteensetting te kry nie, Wat wél van belang is, is dat ons in die Skrif fundamentele grondlyne of grond- beginsels of gesigspunte vind, met betrekking tot die mens en sy verhouding tot God en medemens, met betrekking tot seksualiteit en huwelik, wat saam met die Skrifgedeeltes wat na homoseksuele omgang verwys, onder die oë geneem moet word (anders gestel: 'n totaalvisie) :

### 3.2.1 Die mens as unieke skepsel van God

Die Skrifgetuienis beklemtoon die uniekheid van die mens in God se skepping. Die mens, as liggaam en siel, word gekwalifiseer as verwant aan twee wêrelde, die stoflike en die geestelike. Maar liggaam en siel is dan nie twee substansies wat onafhanklik van mekaar en as toevallige toe- voeging tot mekaar staan nie. Die siel verwerklik sigself deur die liggaam, sodat beide aspekte van die mens op 'n onomkeerbare wyse op mekaar betrokke is, en ons dus ook kan se dat die psigiese somaties gebonde en die somatiese psigies gebonde is. ·

In die Skrifgetuienis word die liggaam nie op gering- skattende wyse aan die mens verbind nie. Dit word aan- gedui as tempel van die Heilige Gees (1 Kor 3: 16, 17). Dit is ook vir verheerliking bestem (1 Kor 15:35). Daarom word telkens in die Nuwe Testament gewaarsku teen die los- maak van die liggaam uit die psigosomatiese eenheid (Rom 13:13; 1 Kor 6:10; 1 Kor 6:18-40; Gal 5:13; Efes 5:18). Die liggaam word juis erken as die instrument waarmee die mens sy lewe gestalte gee (Rom 12:1; 1 Kor 6:12 e.v.).

Van die mens as unieke skepsel van God word uitdruklik getuig dat hy geskape is na die beeld en gelykenis van God (Gen 1:27, 5:1, 9:6, Efes 4:24, Kol 3:10) . Dit beteken dat die mens deur God geskape is om 'n spieël van sy bestaans- en handelswyse te wees. Die ganse mens, na sy siel en liggaam, na sy vermoëns, kragte en gawes, is beeld van God. Die beeld-van-God-karakter van die mens is ook 'n analogia relationis. God, as God-in-verhouding, skep die mens, wat sy beeld moet vertoon, as mens-in-verhouding. Kragtens sy skepping deur God, is hy eerstens geroep om in verhouding tot sy Skepper te staan (HK vr 6) . Maar ook in horisontale sin is die mens nie selfgenoegsaam nie. Hy is betrokke op 'n medemens. Sy lewe saam met sy naaste is bestem om 'n weerspieëling te wees van sy lewe saam met God. Ook die mens se verhouding tot die geskape wêreld, ja ook tot homself, is deel van sy skeppingstruktuur. In sy wydste omvang is die mens geroep om in dialogiese verhouding tot God, die geskapene, sy medemens en homself, iets van die Goddelike bestaanswyse te weerspieël. Voorop staan die verhouding tot God. Daarmee word die ander verhoudings nie gerelativeer nie, maar die verhouding tot God is in al die ander verhoudings van beslissende en allesomvattende karakter.

Die mens, as geskapene na Gods beeld, word in Gen 1:27 ook gekwalifiseer as manlike en vroulike mens. Nie slegs die mens as genus word gekwalifiseer as beeld van God nie, maar ook in die twee-eenheid van man en vrou. Hoewel die beeld van God nie opgaan in die man/vrou-verhouding nie, mag daarmee nie uit die oog verloor word hoe intens laasgenoemde daardeur belig word nie. Die eerste en oorspronklike vorm van medemenslikheid is inderdaad die betrekking tussen man en vrou. Hulle is teenoor mekaar gestel en hoort juis daarom bymekaar.

### 3.2.2 Die geslagtelike·differensiasie en die betrokkenheid van die geslagte op mekaar

'n Duidelike onderskeid word in die Skrif tussen man en vrou gehandhaaf en daardie onderskeid is eerstens 'n geslagsonderskeid, sodat die menslike seksualiteit en differensiasie 'n fundamentele skeppingsmatige struktuur konstitueer. Kragtens hulle skepping na die beeld van God is man en vrou gelykwaardig. Hierdie gelykwaardigheid gaan egter gepaard met onderskeiding: in die menslike dus gelyk en in die geslagtelike ongelyk. Uit hierdie God-gewilde verskil van die geslagte, ontstaan die betrokkenheid van die geslagte op mekaar. Die een het iets en is iets wat die ander nie het en is nie - 'n geheel ander eksistensie, waarvan die onderskeid in liggaamsbou maar een uitdrukkingswyse is. Die man vind homself inkompleet, maar die opheffing van daardie alleenheid lê nie slegs in die omvang van 'n menslike metgesel opgesluit nie, maar wel in 'n vroulike metgesel. Dit is dan goed (Gen 2:18 ev). Alleen man en vrou kan derhalwe ten volle mekaar aanvul en werklik 'n eenheid vorm.

Die Bybelse getuienis wys duidelik dat die betrokkenheid van man en vrou op mekaar sigself breër uitstrek as net die aspekte van metgesel wees ( Gen 2: 18) en van mede-heerskappy voer oor die skepping ( Gen 1:28) . Dit kom ook tot uitdrukking op somaties-seksuele vlak. Dit gaan egter om meer as net die instandhouding van die mensegeslag. Ten diepste gaan dit om die aanvulling van mekaar. Hierdie geslagtelike gerigtheid en die daaruit voortvloeiende liggaamlike eenwording, is deur God gegee om op 'n hoër vlak as die bevrediging van die natuurlike drange te lê en word dan ook deur die Skrif uit die sfeer van die toevallige, die geïsoleerde gelig. Opgeneem in die ware persoonsgemeenskap dien die seksuele gemeenskap die wedersydse vervulling, verryking en bestemmingsbereiking Langs hierdie weg strek dit ook tot eer van God.

### 3.2.3 Seksualiteit en huwelik

Die positiewe waardering in die Skrif van die seksualiteit ii nooit ongekwalifiseerd nie. Die Godgewilde weg waarlangs di1 gekanaliseer moet word en die raamwerk waarbinne die eenheid van man en vrou tot stand moet kom, is die huwelik. Die huwelik is die spits, of die sentrum, van die man/ vrou-polariteit. As man en vr6u en man of vrou is die mens op die