bewoënheid en liefde moet omsien na die homoseksuele lidmaat in sy midde, diep bewus daarvan dat hy geweldig onder sy probleem ly en dat verwerping, moeilike aanpassing en eensaamheid tot 'n groot mate sy deel is. Die homoseksuele mens se normale verhouding met ander mense (manlik sowel as vroulik) is ver· steur. As gevolg daarvan vind hy moeilik inskakeling in die gewone gemeenskapspatrone. So 'n persoon staan geïsoleerd teenoor die heteroseksuele gemeenskap en voel bedreig. Hy ervaar ook gevoelens van vrees - dat in die onbegrypende wêreld rondom hom, sy probleem vir hom benadeling en afwysing mag bring. In menige geval sal vereis word dat die vryheid, in psigologiese sin, by so 'n persoon eers vergroot moet word, voordat hy in staat kan wees om in groter vryheid erns te maak met die Evangelie, met Gods gebooie en beloftes.

Kerklike hulpverlening aan die homoseksuele lidmaat is dan ook ten diepste 'n funksie van die gemeente as liggaam van Christus. Die objek is immers die mens-in-gemeenskap. Waar een losraak uit daardie gemeenskap, is dit die roeping van medegelowiges om op so 'n persoon ag te gee. 'n Gelowige in Christus, sonder werklike broers en susters, is in die Nuwe Testamentiese skildering van die kerk ondenkbaar.

Die hart van die Christelike gemeenskap is die ontmoeting met mekaar en met God, in die erediens, rondom die Woord en sakramente. Maar hierdie gemeenskap moet ook tot sy reg kom as gespreksgemeenskap, waardeur die enkeling op konkrete wyse ontmoet en opgeneem word. Die ware gemeente van Christus word immers gekenmerk, nie alleen deur gemeenskap met Hom nie, maar ook deur gemeenskap met mekaar - 'n gemeenskap wat 'n geloofsgemeenskap is, sowel as 'n gemeenskap van hoop, maar nie minder nie, ook 'n liefdesgemeenskap, waar verstrooides tuis sal voel en waar liefde en lojaliteit teenoor Christus uitmond in dade van liefde en lojaliteit teenoor mekaar.

Uit die oogpunt van ombuiging van die homoseksuele gerigtheid, is dit noodsaaklik dat die homoseksueel nie verstrengel sal raak in 'n homoseksuele groep of klub waar die homo­ seksuele lewenswyse geïdealiseer en uitgebou word nie. Om bevry te word van sy gefikseerde betrokkenheid op sy eie geslag, moet hy juis uit daardie geslote, abnormale milieu uit­ kom. Ook vanuit 'n geloofsoogpunt is kontak met die homo­ seksuele milieu af te wys, want juis daar word die homo­ seksuele lewenswyse geïdealiseer en aangewakker en van daar uit word afbrekende aksies geloods teen die man/ vrou­ verhouding, die onderskeid tussen en bestemming van die geslagte.

Die geloof in God en die gemeenskap met Hom is dus nie die enigste gemeenskapsrealiteit in die lewe van 'n gelowige nie en hef nie die behoefte aan warme aanvaarding deur en gemeenskap met ander op nie. Opheffing van eensaamheid, deur die geloof in Christus, moet steeds gebou en gedra word deur ware gemeenskap tussen mense wat leef uit die gemeenskap met God. Onontwykbaar ook is die Skrifgetuienis dat die­ gene wat vanweë geloofsoorwegings nie in 'n huwelik opgaan nie, nie in isolasie hoef te bly staan nie, maar in die geloofsgemeenskap met mede-gelowiges 'n sinvolle plek en bestemming behoort te vind. Daarom word die gemeente van Christus nie slegs gestel voor die vraag wat die gesag van die Bybel is met betrekking tot die homoseksualiteit nie maar eweseer voor die vraag of hulle hierdie opdrag sal aanvaar - om die liefde en die reddende krag van God sigbaar te maak teenoor medemense wat hulle nodig het. Die behoefte aan versterking en aktivering van die onderlinge gemeenskap en liefde, as 'n integrale deel van die kerklike sorg vir die homoseksuele lid­ maat, is Bybels dus onontwykbaar.

In die plek van die afkeer, verwerping en minagting wat so 'n persoon in die breëre samelewing ondervind, moet in die Christelike gemeente begrip vir sy omstandighede en sy stryd gekweek word. Ja, ook barmhartigheid, as dit sou blyk dat hierdie mede-broeder/suster in die Here in swakheid, die Christelike norm met betrekking tot seksualiteit nie gehandhaaf het nie. Van wesenlike belang is ook die erns waarmee die gemeentelede self omgaan met Gods Woord. Die gemeente verwag van die homoseksuele medegelowige om erns met Gods gebod te maak. Die ontbreek by die gemeente van dieselfde erns met betrekking tot God se gebooie in hulle daaglikse lewe, is daarenteen die maklikste weg om die kerklike sorg aan die homo­ seksuele lidmaat kragteloos te maak.

Die kerklike hulpverlening aan die homoseksuele lidmaat sal ook nooit losgesien kan word van die breë sosiale en kulturele milieu waarvan hy deel is nie.

Dit hoort tot die taak van die kerk van Christus om as gehoor­ same burgers van sy koninkryk die wêreld in te gaan en die sonde teë te werk en alles te probeer terugbring na die deur­ God-bepaalde doel en bestemming daarvan. Hulp aan mense met homoseksuele probleme is dus ook nie los te sien van 'n noodsaaklike wysiging in denke by 'n groot deel van die gemeenskap, wat vandag afwykend vir normaal uitgee en stryd deur aanpassing vervang nie. Die kerk van Christus sal moet bly verkondig dat die volle seksuele uitlewing aan die huwelik gekoppel moet wees.

Onontwykbaar is ook die roeping om te bly bou aan die huwelikslewe en die gesinsgeluk in die gemeente en om alles wat 'n gesonde huwelik en gesinslewe bedreig, teë te gaan.

### 4.4 Skuld, verantwoordelikheid en vergifnis