'n Minder bekende gedeelte van die geskiedenis is Joshua 5:13-15. Tog is dit net voor die inname van Jerigo, so dit baie belangrik om te weet wat hier gebeur, sodat ons die inname van Jerigo kan verstaan. Sonder Josua 5:13- 15 lyk die inname van Jerigo soos 'n blote imperialistiese gebeurtenis. So, kom ons kyk eers w at gebeur hier, die agtergrond, en dan uiteraard die belangrikste vraag: wat leer dit ons van Jesus?

## Agtergrond...

Lees mens die geskiedenis van Josua, dan is hierdie verskyning aan Josua die hoogtepunt van sy lewensverhaal. Die inname van Jerigo is die ontknoping van alles, maar hier aan die einde van Josua 5 kom die lyne bymekaar. Trouens, dis ook die geval met Jakob en Job. Die Here se verskyning aan hulle is die hoogtepunte van hulle lewensgeskiedenis!

Vers 13 sê: 'En terwyl Josua by Jérigo was, slaan hy sy oë op en kyk, en daar staan 'n man teenoor hommet 'n ontblote swaard in sy hand...'

Wat doen Josua naby Jerigo? Die volk het die Jordaan oorgesteek. Die geskiedenis is dat hulle lank terug slawe was vir 400 jaar in Egipte, Moses het hulle deur die Rooisee gelei, deur die woestyn en tot by Kanaän. Sien, dit was nie die eerste keer wat Josua by Jerigo was nie. Jerigo was 'n groot en sterk stad. Groot en dik mure, menslik gesproke stap jy nie sommer net daarin nie.

Gaan mens van Joshua 5 af, 40 jaar terug, dan kom mens by Numeri 13 en 14 uit, en toe was Israel ook baie naby aan Kanaän, en Moses het 12 verkenners uitgestuur, een van elke stam. Twee van hierdie verkenners was Kaleb van die Juda stam, en Josua uit die stam Efraim. Hulle en die ander tien het gaan kyk, en hulle moes Jerigo gesien het. Toe hulle terug kom was hulle verslag soos volg: ' Ons het gekom in die land waarheen u ons gestuur het; en waarlik, dit loop oor van melk en heuning, en dít is sy vrugte. Maar die volk wat in die land woon, is sterk, en die stede is versterk en baie groot...'

Kaleb en Josua het toe gesê dat hulle die land moet inneem. Die res van die verkenners was egter nie so oortuig nie. ' Ons is soos sprinkane teen daardie mense ', het hulle gesê.

Hier het demokrasie nou nie mooi gewerk nie, want die volk het die meerderheid van die verkenners geglo en teenoor Moses gekla dat hulle eerder wil teruggaan Egipte toe. Josua en Kaleb het toe hulle klere geskeur en vir die volk gesê: 'Moenie teen die Here rebelleer deur bang te wees nie, want die Here is by ons!' (Num 14:9, eie vertaling).

Die volk was baie ongelukkig, en wou vir Josua en Kaleb met klippe doodgooi. Die magtige teenwoordigheid, die glorie van die Here het toe sigbaar geword by die tent van ontmoeting. Die Here sê dat die volk al die wonderwerke gesien het, en nogsteeds het hulle nie die moed om die land in te neem nie. Hierdie is dus nie 'n gewone bang wees nie, dit was eintlik 'n rebellie teen God , en daarom laat die Here hulle omdraai.

Josua en Kaleb kry dan die belofte dat hulle die beloofde land sal ingaan, maar die res van die Israeliete nie. Toe die res van die volk dit hoor, was hulle hartseer, en hulle sê: 'Ons was verkeerd ons wil nou optrek na die plek toe wat die Here beloof het.'

Moses het egter vir hulle gesê: 'Julle sal nie nou die land verower nie, dis nou te laat, die Here gaan nie nou saam julle gaan nie.' Daai klompie het egter gegaan, en die Amalekiete en Kanaäniete het hulle verslaan.