Net soos ten opsigte van Rom 1:26 is daar geen rede waarom die homoseksuele verkeer wat hier ter sprake is nie, slegs op die heidense kultusdiens van toepassing sou wees nie. Die konteks waarin dit aan die orde gestel word, dui eerder daarop dat Paulus dit hier het oor die algemene seksuele verwildering in die Griekse wêreld van destyds.

### 3.2.7.6 1 Tim 1:10

Paulus gee 'n hele lys van sondes waarteen die wet gerig is en wat sonder twyfel onder die oordeel van God staan. Teenoor die dinge wat die dwaalleraars noem, wys hy op die werklike sondes waarteen die wet van God hom wel rig en waarteen ook die gemeente op die hoede moet bly. Onmiskenbaar is ' ontugtiges ' en ' mense wat homoseksualiteit beoefen ' te sien as kwalifisering van die sewende gebod, en word daarmee seksuele sondes in alle vorme aangedui, natuurlike sowel as onnatuurlike. Ook hier, net soos in Rom 1 en 1 Kor 6:10, vind ons geen selfstandige behandeling van homoseksuele verkeer nie, selfs 'n verbygaande verwysing daarna, tesame met ander sondes en ter illustrasie van die hoofbetoog. Die verwysing is ook hier in malam partem.

### 3.2.7.7 Ander moontlike Skrifgetuienis van belang:

1 Samuel 18:1; 19:1; 2 Samuel 1:26 Teen die moontlikheid om die verwysing na die diepe vriend- skap tussen Dawid en Jonathan te sien as 'n sprekende voor· beeld, in Israel, van 'n aanvaarde homoseksuele verhouding, geld die feit dat die indruk nêrens gewek word dat dit meer is as net vriendskap van besondere diepte op 'n nie-erotiese vlak nie. Ook is die gebruik van ahab nie van besondere belang nie, aangesien die wortel ahab in die Hebreeus verskillende vorme van verliefdheid en liefde aandui - nie alleen in die seksuele sin van die woord nie, maar ook die liefde tussen vader en seun, tusen bloedverwante, en (in Lev 19:18) ook naasteliefde.

### 3.3 BEOORDELING VAN HOMOSEKSUELE OMGANGEN DIE HOMOSEKSUELE VERHOUDING IN DIE LIG VAN DIE SKRIFGETUIENIS

3.3.1 In die Bybel vind ons geen hantering van die moderne onderskeidinge wat ten opsigte van homoseksualiteit gemaak word nie, te wete kernhomoseksualiteit en pseudohomosek· sualiteit. Die Skrifgetuienis handel slegs oor persona wat homoseksuele omgang bedryf of daarop afstuur, sonder enige kwalifikasie of daardie optrede vanuit 'n homoseksuele struktuur voortvloei of nie. Dit het derhalwe geen sin om te konkludeer dat dit wat die Bybel wel aanbied, glad nie van toepassing kan wees op kernhomoseksualiteit, soos ons dit vandag verstaan nie en om dan, met 'n beroep op Rom 13:10, te konkludeer tot die goeie reg van 'n duursame homoseksuele verhouding in opregtheid en trou nie.

Omaan die Skrifgetuienis waarin dit oor homoseksuele handelinge gaan reg te laat geskied, moet die res van die Skrif mee­ spreek. Dit moet saam met die Bybelse getuienis met betrekking tot die mens, sy wese en bestemming as skepsel van God, sy verhouding tot :God, medemens en die geskapene, aan die orde gestel word.

Wat dan opval is dat oral waar homoseksuele handelinge in die Skrif, direk of indirek, vermeld word, dit afwysende beoordeling tref. Nooit word daarvan gespreek, soos van heteroseksualiteit, ook in neutrale sin of in bonam partem nie. Aan die ander kant word homoseksuele omgang ook nie uit· gesonder as 'n uniek-veragtelike sonde nie. Wanneer dit ter sprake is, word dit saam met ander sondes vermeld, waaroor die oordeel ewe swaar is.

Die pogings om aan te toon dat die homoseksuele handeling waarvan in die Skrif ter sprake is, alles in die raamwerk van die heidense tempeldiens ingepas kan word, is nie geslaagd nie.

'n Suiwere onderskeiding tussen die religieus-etiese, die religieus-kultiese en die religieus-burgerlike is in elk geval nie so 'n eenvoudige saak nie. Hoewel etiese en kultiese bepalinge in die Ou Testament nie algeheel in mekaar ingevleg is nie, lê hulle ook nie so langs mekaar dat hulle geheel en al van mekaar geskei kan word nie. Kulties-rituele en sedelike gebooie gesamentlik is uitdrukking van God se wil.

Daarom moes nie net die funksionele optrede van die priesters suiwer wees nie, maar moes ook hulle lewenswandel die stempel dra van hulle versoeningsamp. Maar so ook vir die gewone Israeliet. Die andersoortige karakter van ou lsrael het nie net die terrein van die kultiese betrek nie, maar die hele lewe, ook die van familielewe. Daarby kan tog ook nie aanvaar word dat dit wat binne die kultus verbode was, buite die kultus goedgekeur was ten opsigte van verbiedinge wat 'n duidelike etiese karakter ook dra nie (byvoorbeeld kinder­offers). Die wyse waarop die Skrif getuig oor seksualiteit, huwelik en ongeoorloofde seksuele verkeer oor die algemeen, laat geen ander gevolgtrekking toe as dat nie alleen die ruwe vorm van homoseksualiteit nie, maar alle vorme daarvan veroordeel staan.

3.3.2 Die legitimiteit van beroep op die Bybelse tema van die liefde wat die naaste geen kwaad aandoen nie (Rom 13:10), om daarmee vir die homoseksuele verbintenis 'n plek in die gemeente te vind, moet ernstig bevraagteken word.