huwelik aangelê en daarvoor bestem, alhoewel hulle tydelik daar buite mag staan of selfs nooit daarin mag opgaan nie. Dat huwelik en seksualiteit in noue verband met mekaar staan, word met nadruk bevestig deur die feit dat die Skrif die eenheid wat in die seksuele gemeenskap teweeggebring word, nie net sien as 'n subjektiewe belewenis, wat slegs werklikheid is tydens die coïtus self nie, maar ook as 'n objektiewe feit met bindende implikasies. Onontwykbaar is die getuienis van Deut, 22: 13-21; Deut 22:28, 29; 2 Sam 13:11·14; Matt 19:4-6; Mark 10:1-12; 1 Kor 7:9 in die verband. Die huwelik, volgens die getuienis van die Skrif, moet enersyds gekarakteriseer word as 'n heilige ver bond (Spr 2:17; Ma! 2:14-16) tussen man en vrou, waarvan die uitstaande kenmerk die verbreekbaarheid daarvan is (Matt 19:6). Andersyds is dit meer as 'n persoonlike, privaat aangeleentheid. Dit is ook 'n regsinstituut. Volgens die getuienis van die Skrif is dit steeds gesluit met die medewete en medewerking van die familie, binne die verbondsgemeenskap, waardeur dit 'n bepaalde, duursame regsposisie verkry. Van toevallige individualisme is in die Skrif geen sprake nie,

### 3.2.4 Seksualiteit en huwelik onder die gesigspunt van die sonde en God se genade

Die werklikheid en die gevolge van die sonde tref die mens nie alleen in sy psigo-somatiese struktuur nie, maar ook in al die verhoudings waarin hy as beelddraer van God gestel is: sy naaste, sy wêreld, en sy verhouding tot sy Skepper en ook tot homself.

Onvermydelik word ook die man/vrou-verhouding, die seksualiteit en die huwelik aangetas. Die sonde laat die volmaakte man/vrou-betrokkenheid nie ongeskonde nie, sodat ook betrokkenheid op die eie geslag, wat in teenstelling is met die God-gewilde man/vrou-betrokkenheid, as moontlikheid en werklikheid na vore tree. Deur die sonde dwing die seksuele ook voortdurend weg uit die raamwerk van die liefdes- verhouding, om in blote sinlike lusgenot sigself te uit. Deur die sonde ken ook die huweliksliefde sy tragiek.

Teenoor die sonde, staan die genade van God wat in Jesus Christus en sy versoenende optrede kulmineer. Christus verlos die mens van sy sonde en herstel die mens na God se oorspronklike bedoeling. Genade tree die mensebestaan helend binne. Sodoende kom die menselewe, in al sy verhoudinge en dimensies, te staan in die lig van die vergifnis van God in Christus, ook die God-gewilde verhouding van man en vrou in die huwelik. Laasgenoemde bly 'n werklikheid in die menselewe, ja soseer so, dat die monogame huweliks- verhouding ook die beeld mag wees van die verbonds- verhouding tussen God en sy volk (Hos 2:1; Jer 2:2; Jes 54:4; Efes 5:21-33). Binne hierdie besondere raamwerk kry die monogame man/vrou-huweliksverhouding 'n heel unieke beklemtoning.

Ook na die sondeval is seksualiteit en geslagsgemeenskap as sodanig dus goed en geheilig, en behoort dit nie tot 'n laer orde nie. Die baan waarin dit moet vloei, word egter duidelik in die Skrif uitgestippel: die huweliksverhouding.

### 3.2.5 Ongeoorloofde geslagsgemeenskap

Buite-egtelike geslagsgemeenskap staan altyd onder strenge veroordeling (Eks 20:14; Deut 22:22-29; Lev 18:20; 20: 1 0; Gen 39:9; Eks 22: 16). Ook die hoer en omgang met haar staan steeds onder die skaduwee van die sonde (onder andere Gen 34:31; Spr 6:20 en 23:38). Naas die profane vorm van prostitusie, wys die Ou Testament ook die kultiese prostitusie as sonde, en daarom as ongeoorloof af (onder andere 1 Kon 15:12; 22:4-7; Hos 4:14).

As sonde, en daarom ongeoorloof, het gegeld ook omgang met diere (Lev 18:23; 20:15; Eks 22:19) en ook omgang met persone van dieselfde geslag (waarop in 3.2.7 breedvoerig ingegaan word). In alle opsigte, dus ook met betrekking tot die seksuele, word die innerlike en uiterlike as onlosmaaklik verbonde geteken, waaruit ook volg dat die geloof in Christus en die deelhê aan die koninkryk van God, aan die een kant, en ontug en onnatuurlike geslagsgemeenskap, aan die ander kant, onverenigbaar is (1 Kor 6:9; Efes 5:5). Die wil van God vir die mens is hagiasmos en dit geld die hele mens (1 Tess 4:3; Efes 5:3-5; Rom 12:1). Die Christen wat nie met hierdie fundamentele saak erns maak nie, verwerp nie 'n mens nie, maar vir God self (1 Tess 4:8).

### 3.2.6 Die ongehude staat

Alhoewel die huwelik geteken word as die vanselfsprekende weg vir die gelowige man en vrou, word daar nêrens van die huwelik as 'n verpligting gepraat nie.

Tesame met die bevestiging van die huwelik as Goddelike instelling, toon die Nuwe Testament ook 'n ander dimensie, wat nog sterker as in die Ou Testament na vore kom - die bevestiging van die eschaton, waarna die huwelik self ook heenwys. Die huwelik as 'n bepaalde vorm van samesyn behoort tot die orde van dinge wat verbygaan (Matt 22:30; Luk 20:34-36). Die geslagtelike val weg. Deur die aanbreek van die eskatologiese Ryk met die koms van Christus, word die huwelik as aardse werklikheid op sy plek geplaas in die geheel van die koninkryk van God. Omin die huwelik te tree is geen absolute noodsaaklikheid nie. Omstandighede wat die aangaan van 'n huwelik in die weg staan, sluit in omstandighede van aangebore aard of vanweë die toedoen van mensehande. Dit kan ook gebeur dat 'n mens ' terwille van die koninkryk van die hemel ' 'n vrywillige keuse maak teen die huwelik en die seksuele uitdrukking, vanweë religieuse oorweging, en nie as doel op sigself of vanweë asketiese motiewe nie (vgl Matt 19:11,12; 1 Kor 7:32). In die lig van die eskatologiese ryk kom die ongehude nie in 'n tweede rang naas die gehude te staan nie, maar opgeneem in die