Die liefde wat van die Christen gevorder word met betrekking tot sy naaste en waaroor Paulus dit in Rom 13:10 het (en Christus in onder andere Matt 22:39), is nie die eros nie, maar die agape, wat geheel en al anders is as die erotiese liefde, waar die seksuele drif, die opstuwende verlange na geluk, die selfbelang op die voorgrond is. En al is die eros nie slegs op die liggaamlike afgestem nie, maar ook op die innerlike van die ander, dan bly dit steeds toewending tot die ander in eie belang. Die Christelike liefde, die agape, daarteenoor, het tot voorbeeld God se liefde vir onverdienstelike sondaars. Dit is ook daarin gefundeer. Dis iets wat nie uit die mens opkom nie, maar in die hart van die mens uitgestort word (Rom 5:5), 'n gawe van die Heilige Gees (Gal 5:22). Dit volg ook nie as verdere stadium op die eros nie en is nie die hoogste spits of die gereinigde vorm daarvan nie. Die gebode liefde vir die naaste is ook geen voorkeur-liefde vir 'n bepaalde medemens nie. Dis 'n liefde sonder onderskeid, 'n nimmereindigende plig wat op elke Christen rus, teenoor almal wat sy naaste is.

Aan die ander kant, die liefde wat 'n homoseksuele persoon vir 'n geslagsgenoot ervaar, is eros, en hoe verhewe die ' liefde ' vir die geslagsgenoot ook al ervaar word, is dit nie te vereenselwig met die agape nie. Ons sien wel volgens Efes 5:22-33 dat die erotiese liefde deur die agape verdiep kan word en daardeur op 'n besondere vlak geplaas word, maar nogtans val die twee nie ongekwalifiseerd saam nie.

Vervolgens moet ook gelet word op die karakter van die liefde waarvan Paulus in Rom 13:10 praat. Wanneer hy die gemeente oproep om mekaar lief te hê, gee hy nie 'n blote imperatief van liefde wat alle kontoere mis en wat tot uitdrukking kom in 'n ongedifferensieerde gesindheidslewe nie. Die mens leef immers in 'n gevalle wêreld sodat hy alleen kan weet wat liefde is en hoe om dit te beoefen, in afhanklikheid van God, wat die sondaar liefhet; en ook in afhanklikheid van sy Woord, waarin die weë waarlangs die Christelike liefde gerealiseer moet word, aangedui word. Die imperatief van die liefde is ook verbonde aan die konkrete gebooie (Rom 13:9) . Dit funksioneer nie as 'n nuwe norm of ideaal wat die wet oorbodig maak nie. Juis daarom Paulus se bevestiging in vers 9 dat waar Christelike liefde is, daar niks mag gebeur wat die wet verbied nie. Sonder die wet is die liefde 'n blinde liefde, sodat die gestaltes waarin die liefde tot God en die naaste dan wel moet vloei, dus genormeer word.

Uit wat voorafgaande gestel is, mag egter nie afgelei word dat die besondere aandag wat gevra word vir die gesindheid van die liefde, nie van belang is nie. Die geloof in Christus behels immers meer as net 'n lewe van gebooie en norme naleef. Wanneer die wet sonder Christus en die Christelike liefde funksioneer, is dit niks anders as wettisisme nie. Hierteenoor staan die ware liefde tot God in Christus nie in botsing met die wet van God nie. Sodoende is die gehoorsaamheid aan die wet van God antwoord op die liefde waarmee God in Christus die mens tegemoet tree. Dit word die gestaltegewing van 'n dankbaarheidslewe en so, deur 'n lewe in Christus en deur 'n lewe ' in die liefde ' word die wet van God deur die Christen ' vervul ' . Besonder ter sake in hierdie verband, is dat die opvallende van die Bybelse mensbeeld juis daarin geleë is dat dit geen aandag vra vir die mens opsigself nie, maar alle aandag opeis vir die verhouding tot God. Die verhouding tot God is in al die ander verhoudinge van beslissende karakter. In die betoning van liefde tot die naaste moet daar steeds sekerheid wees dat aan die verhouding tot God nie te kort gedoen word nie. As die Christen dan sy naaste moet liefhê, en sy naaste is sy geslagsgenoot, sal hy hom moet liefhê volgens die liefde wat eie is aan daardie besondere verhouding, soos dit gevorder word deur God self in sy Woord. Wanneer hy daarenteen dit nie doen nie, openbaar hy 'n verkeerde perspektief op sy medemens en lewer hy bewys dat sy perspektief op God ook verkeerd is. Daar is geen ander moontlikheid as om dan te konkludeer dat homoseksualiteit en die homoseksuele verhouding nie inpas in die deur-God-bedoelde onderskeid van die geslagte, die bestemming van die geslagtelike, die wese van die huwelik en die mens as beeld van God nie. Ook toon die Skrif duidelik aan dat vir die gelowige een van twee weë oopstaan: of die gehude of die ongehude staat. Beide is in religieus-etiese opsig gelykwaardig. Die homoseksuele verbintenis kan weliswaar met die huwelik 'n ooreenkoms vertoon, maar kan vir die Christen nooit met die huwelik op gelyke voet staan nie en as alternatief vir die monogame huwelik aanvaar word nie. God het man en vrou so geskape dat hulle aan mekaar kan behoort, liggaamlik en geestelik, dat hulle mekaar volledig kan aanvul, en dat hulle vereniging 'n vrugbare een kan wees.

Met die homoseksuele verhouding is dit so totaal anders. Wat God nie wil nie en wat nie kan nie, wil die mens langs hierdie weg tot stand bring. Die homoseksuele liefde laat die mens nie net sy denke, emosies en wil nie, maar ook sy liggaamsdele, sy geslagsorgaan en selfs sy ontlastingsorgaan, teen hulle God­ gegewe bestemming gebruik. Daar is dus uiteindelik veel meer op die spel as net die voorsiening van seksuele vervulling of lewensaanvulling vir 'n persentasie mense wat seksueel afwykend is. Dit gaan in werklikheid om die gelykstelling van die geslagte; die uitwissing van die deur-God-gestelde orde. Nog meer: om die prinsipiële aanvaarding van alternatiewe huweliksvorme vir die monogamie, waardeur die uniekheid van die huwelik as God-gewilde instelling vir man en vrou in die gedrang kom.

In gehoorsaamheid aan die Skrif, kan die gemeente van Christus derhalwe nie anders nie as om hom te rig teen enige verskynsel en teen enige poging tot eenheidsbelewing wat 'n aanslag op die man/vrou-verhouding en die struktuur en wese van die monogame huwelik maak. Met hierdie afwysing, op grond van die totale Skrifgetuienis, word nie geïmpliseer dat die heteroseksuele huweliksverhouding, daarenteen, volmaak is nie. Gans die menslewe deel in die