Die gemeente het die evangelie geglo. Maar Korinte was vasgevang in die worsteling om die evangelie van Jesus prakties uit te leef. Die verskillende faksies, beskouinge oor seksualiteit, die verhouding tussen die evangelie en die afgodediens, was van die probleme waarop die lig van die evangelie moes skyn.

###### 'n Brief aan die gemeente in Korinte

Paulus skryf die brief wat ons as 1 Korintiërs ken in die lente van die jaar 54 of 55 n.C. aan die gemeente. Hy verduidelik wat die betekenis van Jesus se sterwe en opstanding vir die lewe van 'n gemeente is. Jesus het vir ons gesterf en vir ons uit die dood opgestaan. Hoe lyk Christene se lewens in die lig van Jesus se werk? Wat maak ons met al die seëninge wat ons op grond van Jesus se werk ontvang? Die liefde staan sentraal in die funksionering van gelowiges se lewens en die uitleef van die gawes wat Christus aan ons gee.

###### 'n Aangrypende inleiding

Mens sou kon verstaan as Paulus die brief met 'n heftige uittrapsessie begin het. Dalk sou ons dit so gedoen het. Die gemeente moes kortgevat word, wil mens sê. Hulle het opgesnork en moes reggesien word. Volgens die gebruik van destyds begin die brief met 'n openingsgroet (1:1-3) en 'n danksegging (1:4- 9). Hieraan gee Paulus besondere inhoud. Hy herinner die gemeente aan sy gesag en bevestig hulle identiteit en roeping. Korinte moet onthou wie hulle in Christus is. Dit sal hulle help om Jesus Christus getrou te dien. 'n Paar fasette van die inleidingswoord is belangrik. Dit is eerstens opvallend hoe 'n belangrike rol roeping in die groetwoord speel. Die gemeente van Korinte is geroep om aan Jesus Christus te behoort (1:2). Die genade wat in die Korintiërs se lewe as gemeente werk, is die genade van God wat hulle roep om te behoort en te dien. Te midde van al die gevegte, partyskappe, botsings, etiese kwessies e.s.m. moet die Korintiërs onthou hulle behoort aan God. Hulle is deur God geroep. God rig hulle lewe. Hulle roeping is soos 'n magneetveld wat die gemeente rig op dit wat werklik saak maak: om God te dien. Die gemeente is geroep om te wees wat God hulle alreeds in Jesus Christus gemaak het. Tweedens is die gemeente geroepe geheiligdes - klétois hagiois - 1:2. God het hulle afgesonder vir Christus, geheilig vir Christus. Die vorm van die werkwoord "heilig" of "afgesonder" (perfektum) dui daarop dat die gemeente heilig gemaak is, en daarom nou heilig moet of kan wees. Hulle is die gemeente van God (1:2) wat aan God behoort as sy eie, spesiale mense, toegewy aan Hom. Omdat hulle geroep en heilig gemaak is, kan hulle nou vir God lewe en heilig wees. Derdens beklemtoon Paulus die ryke gawes wat die gemeente van God ontvang het. Hulle is ryklik geseën, dit ontbreek hulle nie aan 'n enkele gawe nie, en Christus sal hulle help om vas te bly staan tot die einde toe (1:4-9). Vierdens staan Christus in die inleiding sentraal. In ses verse verwys Paulus vyf keer na Jesus Christus. Christus is die Korintiërs se lewe. In die gesprek oor hoe Christene wat uit die heidendom tot geloof kom moet lewe, staan Christus sentraal. Alles wat hulle is, het hulle van Christus en deur Christus ontvang. Hulle moet leef deur te word wat hulle reeds in Christus is.

10