(onder andere noodhomoseksualiteit, byvoorbeeld in gevangenisse; ontwikkelings-homoseksualiteit, dit wil sê nuuskierigheid of eksperimentering in die leeftyd van seksuele ontwaking; mode-homoseksualiteit, dit wil se homoseksuele gedrag uit 'n modesug. By kern- of egte-homoseksualiteit is dit egter anders. Die gerigtheid op iemand van dieselfde geslag is die primêre gegewene. Hierdie gerigtheid is egter nie net 'n eenmalige ver skynsel nie, maar verkry 'n sekere duurte of patroonmatigheid waardeur die persoon se optrede gekenmerk word. Voorts is hierdie gerigtheid ook inhoudelik gevul en word deur 'n toegeneentheid teenoor en liefde - van kortere of langere duur - vir die ander persoon gekenmerk. Daar is ook 'n inherente vermoë en brandende begeerte om ook deur liggaamlike kon takte uiting aan die gekoesterde gevoelens te gee. Dit wissel van allerlei erotiese handtastelikhede, gesamentlike masturbasie, tot die geslagsdaad self. Die houding ten opsigte van die teenoorgestelde geslag kan wissel van 'n moontlikheid tot seksuele kontak en 'n mate van aangetrokkenheid aan die een kant tot algehele onverskilligheid of selfs sterk afkeer, aan die ander kant.

Wat die oorsake van hierdie afwykende seksuele gerigtheid betref, is dit duidelik dat die teorieë wat homoseksualiteit uit en uit as die gevolg van hormonale afwykings wil sien, beslis nie die verskynsel kan verklaar nie. Ook is die pogings om homoseksualiteit suiwer aan genetiese ontstaansgronde te verbind, hoogs onsuksesvol. Ook kom homoseksuele persone as groep, met betrekking tot liggaamsbou, reproduktiewe funksies en chromatiensamestelling nie so anders voor dat enige noemenswaardige ontstaansverklaring nog ooit daaruit opgebou kon word nie. Nogtans is daar talle navorsers wat meen dat hormonale en genetiese aspekte as bydraende faktore nie geïgnoreer mag word nie. Hierteenoor vind ons die oorwig van bevindinge wat daarop dui dat die ontwikkeling van homoseksualiteit en sosio-psigologiese faktore wat in die lewe van die opgroeiende kind 'n rol speel baie nou verwant is. Dit wil voorkom asof die invloed van veral die ouers van deurslaggewende belang is, onder andere 'n hiper identifikasie met die moederfiguur, gepaard met afsydigheid/afwysing deur of afwesigheid van die vaderfiguur; 'n byna patologiese vrees vir die teenoorgestelde geslag; verwerping van die kind se geslag deur die ouers, ens. Die vermoë om 'n ander lief te hê, en om normale verhoudings te kweek, hang skynbaar ten nouste daarmee saam dat die kind self op die regte wyse liefde geken het en in normale verhoudings betrokke was. Waar liefde ontbreek of skeefgetrek is, raak dit die vermoë van die individu om normaal lief te hê en raak dit die wyse waarop liefde uitgedruk word. Ook speel maatskaplik-kulturele verwarring skynbaar 'n rol, hoewel dit moeilik is om dit statisties te bewys. In die verband word veral gewys op milieus breër as die ouerhuis waarin slegs een van beide geslagte prominent funksioneer; ook op die feit dat in die moderne westerse maatskappy die manlike sowel as die vroulike rol in 'n krisis geraak het, met die daaruit voortvloeiende rolverwarring en onsekerheid.

Wat wel vasstaan, is dat ons met homoseksualiteit nie te doen het met 'n derde geslag, naas die manlike en vroulike nie; ook nie met 'n natuurlike variasie op heteroseksualiteit nie; maar eintlik met 'n simptoom van 'n dieperliggende problematiek. Homoseksualiteit en belemmering van die heteroseksuele ontwikkeling gaan skynbaar saam. Daar heers ook redelike eenstemmigheid dat die homoseksuele oriëntasie grotendeels tydens die eerste lewensjare vasgelê word, nog voor die heteroseksuele response stewig gevestig is en terwyl die individu nog oor voldoende plooibaarheid beskik.

Met betrekking tot die wysiging van die homoseksuele oriëntasie, of te wel ' genesing ' , moet beklemtoon word dat daar geen eenvoudige oplossing is nie. Van al die metodes wat al beproef is ter omvorming van die homoseksuele gerigtheid, lyk dit asof die psigoterapeutiese werkswyse die beste prognose bied, hoewel die sukses op die oomblik nog nie oorweldigend is nie. Behandeling langs hierdie weg (deur professionele terapeute) word egter buite bereik van talle persone geplaas vanweë faktore soos die finansiële aspek, die lang duur van die behandeling, die feit dat die meeste psigoterapeute hulle slegs in die groot sentra bevind en die feit dat daar in die algemeen nie 'n genoegsame aantal ten volle opgeleide terapeute beskikbaar is nie. Van belang is egter dat hoe gouer die homo- seksuele gerigtheid gediagnoseer en behandel word, of hoe later in die lewe die grondslag daarvoor gelê word, hoe beter die kanse op omvorming is.

### 3. HOMOSEKSUALITEIT IN DIE LIG VAN DIE SKRIF 3.1 Die Skrif as norm ook vir die sedelike lewe

Kerklike hulpverlening aan die homoseksuele lidmaat impliseer 'n Bybelsverantwoorde hulpverlening. Vanselfsprekend kom dus die vraag na die teologies etiese aspekte van homoseksualiteit aan die orde.

Vanselfsprekend sal ook met betrekking tot situasies en omstandighede vandag, in verband waarmee duidelike parallelle in die Skrif ontbreek, die Bybel, as Woord van God vir alle tye, wel deeglik meespreek. Daar is altyd twee uiterstes waarteen gewaak moet word. Naas die ongenuanseerde hantering van teksverse, moet ook gewaak word teen 'n oorhaastige konklusie, dat wanneer die vinger nie op 'n bepaalde woord gelê kan word nie, daar dan gemeen kan word dat die Bybel in daardie verband geen getuienis te lewer het nie. Oor die wese van God en sy doel en bestemming met die mens, oor die verhouding van mense tot mekaar en tot God, spreek die Skrif, in sy totale getuienis, wel met volle gesag. Maar dan bied dit uiteraard geen sisteem of sistematiese leer nie.

### 3.2 Relevante Skrifgetuienis

Met betrekking tot homoseksualiteit en die homoseksuele verhouding, verwag ons dus nie om in die Bybel 'n