Bybelse gegewens ook al mag wees, dit binne die verstaansraamwerk van die hedendaagse kennis oor homoseksualiteit verreken moet word. Die homoseksualiteit wat in die Bybel afgewys word, sou tyd- en kultuurgebonde wees en nie op persone met 'n homoseksuele oriëntasie van toepassing wees nie. Die feit dat feitlik alle Christelike etici tot en met die etiek van Karl Barth hulle afkeur oor homoseksualiteit gelig het, laat die vraag ontstaan of die moderne konteks nie die bepalende faktor geword het in die veranderde siening van vele etici met betrekking tot die saak nie. Soms word geargumenteer dat aangesien ware liefde die kern van die evangelie is, die homoseksueel die reg het om sy liefde te beleef soos wat hy doen. Alle ander Bybelse gebooie sou spesifieke konkretiserings van die liefdesgebod in 'n bepaalde historiese situasie wees. Inderdaad vind die nuwe gehoorsaamheid wat by die gelowige te vinde is, sy mees sentrale en fundamentele uitdrukking in die liefde. Die probleem is dat wanneer die liefde ongedefinieerd is, daar nie 'n maatstaf is waaraan mense se motiewe getoets kan word nie. Gegewe die effek van die sonde in die wêreld, is dit vir die mens nie moontlik om presies te weet watter dade liefde manifesteer nie. Op grond waarvan kan geoordeel word dat homoseksuele verbintenisse in liefde en trou aanvaarbaar behoort te wees, terwyl insidentele homoseksuele dade verkeerd is? Die liefdesgebod hef nie die ander gebooie op nie. Skrifgesag is bepaald 'n belangrike aspek in die debat met betrekking tot homoseksualiteit. Wanneer die sentrale liefdesgebod as die skopus van die Skrif beskou word, vervaag die onderskeid tussen die Christelike geloof en die humanisme. Die Skrif het 'n skopus, maar dit beteken nie dat net die skopus gesagvol is nie. In beide die Ou en Nuwe Testament word homoseksuele dade veroordeel. Omte beweer dat die Bybelse spreke oor homoseksualiteit nie gesagvol is nie omdat die Bybelskrywers nie soveel as ons vandag van die verskynsel van homoseksualiteit geweet het nie, is doodgewoon 'n verwerping van die gesag van die Skrif. 4. BEOORDELING Hartverskeurende verhale word vertel van toegewyde Christene wat anders wou wees, maar na baie gebede, worsteling, kliniese beradings en skokterapie moes aanvaar dat hulle oriëntasie onomkeerbaar is. Navorsing oor homoseksualiteit in die menswetenskappe wil dat homoseksualiteit normaal is (In 1973 het die American Psychiatric Association homoseksualiteit van hulle lys van abnormaliteite verwyder). Dit sou nie 'n afwykende vorm van seksualiteit wees nie, slegs 'n alternatiewe vorm daarvan soos wat sommige mense linkshandig is teenoor die meerderheid regshandiges. Kinsey maak in die verband die bewering dat elke individu hom/haar iewers op 'n kontinuum tussen die uiterste pole van homoseksualiteit en heteroseksualiteit bevind. Homoseksualiteit is 'n ingewikkelde saak. Uit die menswetenskappe is dit duidelik dat genetiese, psigiese, fisieke, biologiese, hormonale en sosiale faktore 'n invloed op die seksuele oriëntering van die mens het. Die ingewikkelde wisselwerking van hierdie faktore kan nie oorvereenvoudig blootgelê word nie. Die moderne wetenskap kan ons help om 'n verskynsel beter te verstaan en help om God se norme toe te pas. Die wetenskap kan egter nie etiese norme vestig of dit wat deur God gegee is, verander nie. In die lig van die Skrif skyn dit asof homoseksualiteit nie 'n alternatief van heteroseksualiteit soos wat linkshandigheid 'n alternatief van regshandigheid is nie. Homoseksualiteit sou eerder met nimfomanie vergelyk kan word. Sielkundiges erken dat daar sukses in die behandeling van homoseksuele persone is, wanneer die homoseksuele persoon wil verander. Dit blyk dus dat, hoewe! bogenoemde faktore 'n belangrike rol speel, die wil van die individu nie afgemaak kan word as 'n onbelangrike faktor nie. Vanuit die Skrif leer ons dat die mens (ná die sondeval) van nature geneig is om teen die wil van God te kies. - 'n beskouing wat oënskynlik deur die nuutste navorsing ondersteun word. Die wil van die mens is egter nie die enigste wat deur die sondeva! aangetas is nie. Die skepping is deur die sondeval verwring (Cf Gen 3:17-18). In die verband is dit dus sinvol om daarop te wys dat sonde na 'n toestand sowel as 'n daad verwys. Die breë invloed wat die sonde op hierdie wêreld gehad het, sluit sowel siekte as verkeerde dade in. Die Skrif verbied homoseksuele verkeer as teen die natuur. In die lig daarvan is dit duidelik dat homoseksualiteit deel uitmaak van die abnormale, deur die sonde gebroke werklikheid. Die greep wat die sonde in hierdie wêreld op ons as mense het, mag nie ontken word nie. Ons mag nooit vrede maak met ons sondige dade of ons sondige natuur nie, selfs al sou ons strewe na sondeloosheid nooit op sondeloosheid uitloop nie (non posse non peccare). Homoseksuele dade is in hierdie opsig nie anders as enige ander vorm van sonde nie. Daarom mag die homoseksuele persoon nooit vrede maak met sy gedrag nie. Daarom mag ook die kerk nooit teenoor die homoseksuele persoon (hetsy hy dit beoefen of nie) diskrimineer asof sy sonde op 'n ander vlak as ons eie sondes is nie. Paulus stel dit pertinent in Rom 2:1 dat almal sonder verontskuldiging is. Die kerk mag die homoseksuele se dade ook nooit goedpraat omdat hy in die verlede 'n onderskeid tussen homoseksuele praktyke en ander sondes getrek het nie. Die kerk moet getrou aan die Skrif bly. Die kerk moet egter wel besef dat homoseksualiteit meer is as net 'n sonde wat in die wil gebore is. Genetiese, psigiese, hormonale, biologiese en sosiale faktore hang daarmee saam en daarom sal dit soveel te meer van die kerk vra om homoseksuele persone in liefde te hanteer. Daarby worstel die homoseksuele persoon met die probleem dat die sielkunde hulle gedrag as aanvaarbaar voorhou. Die kerk sal ook nie mag huiwer om heteroseksuele lidmate aan te spreek indien daar teen homoseksualiteit gediskrimineer word op 'n ander manier as teen enige ander vorm van sonde nie.

[Bespreking van die voorafgaande Beskrywingspunt B.12.6 volg hieronder]

13