De euforyske stimming wie der yniens wer, we kamen mei in man oan de praat en dy like tige gaadlik. En... hy moest nei Wenen ta, dit wie te moai foar wurden. En dat wie it ek... Der like nimmen yn de auto te sitten, wylst der fjouwer (...)bern yn de auto leinen te sliepen. Dit wie de foarboade fan in drege dei, sis dat mar gerust. In skoftke letter kaam der in wyte 'Amerikaan' oanriden, de waarmte kaam us yn de mjitte doe't der in man en syn 'bedwelmde' frou utstapten. Bliid dat we no ris us kunde fan de Ingelske taal sjen litte koenen stapten wy der op ôf. Nei't se us ferhaal oanheart hienen stienen se net echt te springen fan bliidens, mar se wiisden us ek net fuort ôf. Lang om let mochten we mei en stapten we foar langer dan us goed wie yn harren wrâld. Dizze bestie ut in dampende auto mei ferskrikkelike muzyk en in kachel dy't maksimaal stie te baarnen. Dat die de motor fan de auto ek en dêr is op sich neat mis mei, as er dan mar de goede kant ut giet......Wat wie no it gefal? De man dy't as militair yn Dutslân wurksum wie, koe net sûnder syn navigaasje, mar dizze wie er ferjitten en dus ferpleatsten we us san 150 km nei it noarden yn stee fan it suden.....Wat ha we hjir fan leart? Fertrou noait in Amerikaanske Dutser / in Dutske Amerikaan, Whatever. Anyway, nei ferrin fan tiid waard de twifel toch utsprutsen en fregen wy us lûdop ôf as we de goed kant wol ut gongen. 'Well guys let's have a look.....oh no! It wie by Nurnburg dat we einliks ôfskied nimme koenen fan dit prachtige, libbenswille utstrieljende stel. No kaam it der op oan, in protte tiid ferlern en dizze moast ynhelle wurde. Mei nije moed gongen we op syk nei DE lift. Dit foel net mei, want doe't we 4 oeren letter op it horloazje seachen, wienen we net in milimeter opsjitten. En doe kaam der samar in frachtwein mei Nederlânsk kenteken oanroljen, der op ôf! Teade hie de bêste man samar te pakken en soe yn syn bêste ABN in petear mei him oan gean. Dit wurke net, want it wie in Gryk dy't foar in bedriuw ut Nederlân wurke en dus moasten we wer oergean yn it Ingelsk. Nei in koarte ûnderhanneling koenen we mei en setten we rjochting Munchen en Salzburg. Dit wie al in eintsje om, mar dat like us better as stean bliuwe, want 'stilstand is achteruit gang'. Nei fjouwer oeren 80 km per oere, liken we wer op paad. Wedoarden yntusken net mear te fernimmen at de earsten al oan wienen. Wat stie der in folk by dit stasjon, allegeare healwizen op paad nei de snie. It wie krek as doart nimmen yn de drokte syn ferantwurlikens te nimmen. Se tinke allegeare dat oaren dat wol foar harren dogge. Wehiene derneist ek wat fersjoen op de ideale route, de minsken gongen foar 99% op nei Insbruck en lit dat no krek it paad wêze wêr at wy net hinne moasten. De man dy't ús wol wer in stik meinimme woe, wie as geniaal as júst mar trije kwarter. Wy goaiden al ús sjarmes yn de striid, dat binne der noch al wat, wat hy moest ús eins foarby de ôfslach Insbruck bringe, sa dat we wer op wei wienen nei Salzburg. Dat gong net samar, hy fûn it sawiesa mar brutaal dat wy him doarden te freechjen at der om ride woe, wy hiene al lang gjin prinsipes mear in dit stadia fan de reis... Mar klear, hy woe wat werom, wy woene ús ear hâlde. Sjoerd syn sjaal like him wol wat, mei ek wol, sa'n SDS ding is mar in fodsje yn myn eagen. Lokkich foar Sjoerd wie der noch mear ta syn geunst, we ha