It lift-aventoer fan Sjoerd en Teade 2009 Nijjiersmoarn, slieplúzen noch yn'e eagen, alkoholwalm noch út de snút wei. Op paad nei Tulln, in plakje flakby Wenen. In winsk fan Sjoerd dy út kwam, de bergen yn! Nei it traditionele bakje en hjir en dêr in dikke tut, gongen we op in paad. Doe't we rjochting kruspunt rûnen, stoppe der yn Wommels al in auto foar us, dat dit gjin ôfpraat wurk wie, blykt wol ut it feit dat we, om fjirder te kommen, de auto earst oantriuwe moastten. Doe't dat slagge, koenen we noflik sitte oan't foarby Hearrefean, sa koe Sjoerd ek noch even nei Abe sjen om de nediche moed te garjen. Tiid foar in bakje! Wylst we mei dit swarte goud yn de hân de omjouwing oan it ferkennen wienen, seachen we oan de oare kant fan it parkearplak in PC Hoofttrekker stean, de sjoffeur stie syn behoefte te dwaan, dat hy koe net samar fuort ride. Der op ôf! Dat dit in goede set wie, blykt ut it feit dat de man us wol meinimme woe en ek nochris oant Zevenaar ta (efter Arnhem, oan de grins mei Dutslân)! Dizze gepensioneerde direkteur fan ferskate bedriuwen hie syn skiep aardich op it droege en wie yn syn deistich libben yn meardere kommisariaten wurksum. It kaam der op del dat er noch like folle as mear dwaande wie mei syn wurk. Wylst hy us hjir fanalles en noch wat oer fertelde, hie er de foet goed op it gaspedaal en sa kaam it dat we om likernoch 15.00 al op de grensoergong rjochting 'Die Heimat' stienen. Dat like net sa min, it mistte us net dat we hast wol foarop ride moasten, wy kinne ús pappenheimers. In steltsje mei de lange latten op it dak, seach ús wol sitten, wy har ek wol. Spytich dat se net nei Eastenryk op wintersport gongen, mar by Winterberg ôfheaken. Moaie praatsjes, se ferklearren ús oars wol foar gek dat we oan sa'n reis mei dienen. Lit se mar rabje, tochten wy. It gong dus aardich foar de wyn, der wienen ek wol oare ferhalen. Der stoppe in NL-auto, mei twa mannen út Rotterdam. De bestjoerder prate as hie der skuorpapier yn'e hals sitten, it die bliken dat syn nacht wol dreech west wie. Syn eagen liken faker ticht te sitten, dan dat der op de dyk lette. Syn ferhaal wie net sa moai, hy soe lekker frij ha mar dat rûn oars. Syn kollega hie 's nachts fan tichtby besjoen hoe in striker ûntplofte, it riseltaat liket my dúdlik. Hy koe dus net wurkje, derom moasten dizze twa mannen mei in ûntigelike kater op paad nei in Tanker earne yn Dútslân. Teade synfoarstel om sels mar efter it stjoer te stappen waar't mei iepen earmen oannommen. Sa hienen we op dat stuit de reis letterlik yn eigen hannen. Yn ús tinzen wienen we al lang en breed yn Tulln. Tsja, dan komt der op iens de man mei de hammer, we stienen by in stasjon foar Frankfurt. Mei noch twa steltsjes... minder leuk, it sjitte net op. Nei in skoft iisbearjen ha we in lytse lift oannommen nei in plak oan de oare kant fan Frankfurt, wer op de goeie wei neffens de sjoffeur. Op de kaart wie dat ek sa, mar nei dat we der twa minúten stienen, die de man it ljocht út. De tank wie slúten, nada, njente GESCHLOSSEN... Ja, der stean je dan, op de hoop dat de Dútser noch steeds in skuldgefoel he tsjinoer de NL-ers. No nee, nein yn kein gefal. Op net te besrkiuwen wiize ha we it folgjende tankplak berikt, dit like stikken better. De eigener wie tige entosiast, hy woe alle minsken wol freegje. Sju, der hâlde wy wol fan, lekker passyf yn it berne boartersplakje ús del jaan, wylst in oar it wurk docht. Mar dat die er net sa goed, in pear oeren letter, moarns in oer as fiif wienen we wer wekker. Bliid dat it boartersplakje flierferwarming hie.