Wanneer Josua in Josua 5 uitgaan om na Jerigo te kyk, die aand voor die oorlog begin, dan sien hy skielik 'n Man met volle wapenrusting aan wat voor hom staan. Die wese sê vir Josua dat hy die aanvoerder van die leër van die Here is. Dan sê hierdie wese vir Josua dat hy sy skoene moet uittrek, want hy is op heilige grond.

Wat interessant is, is dat wanneer iemand 'n engel sien, dan wil hulle hom aanbid, en die engel sê dan onmiddelik: 'moenie my aanbid nie. Ek is 'n skepsel, net soos jy' Maar met Josua en Moses is die plek waar die Engel van die Here is heilig. So dis n ie 'n gewone engel nie.

Ek dink nie die outeur van die boek Daniël het geweet nie, en ek dink ook nie Sadrag, Mesag en Abednego het geweet nie, ek glo ook nie Nebukadneser het geweet nie, maar ons as Nuwe Testamentiese gelowiges het meer openbaring, nie waar nie? Iemand vanaf God en self God moet dan die Seun van God wees. Hy was welliswaar nog nie Jesus nie, maar wel die Seun van God. Die tweede persoon van die Drie-eenheid!

Dit bring ons terug by ons vraag oor lyding. Wie gooi die manne in die vuur? Die Here? Nee, Nebukadneser doen. So wie se skuld is dit dat hulle in die vuur is? Dis Nebukadneser s'n. Dis 'n belangrike vertrekpunt.

Daar is interessant genoeg iets wat Nebukadneser tog besef, as hy sê: ' Daar is immers geen ander god wat in staat is omso te red nie.'

Daar is natuurlik 'n baie filosofiese debat oor lyding en die oorsprong daarvan, maar kom ons wees prakties. Lyding word deur die mens veroorsaak. Tog is die Here in die vuur saam die manne. Vreemd, nie waar nie? Ons sou eerder wou gehad het dat die Here hulle nog voor die oond al uitgeruk het. Soos 'n tipe Superman hulle weggeruk het uit die gevaar het. Maar die Here doen nie, hy gaan wel saam hulle die oond in. Dis die God van die Bybel.

Wat doen die Here in die tuin van Getsemane? Hy sweet. Hoekom sweet hy? Want Hy weet Hy gaan die oond van die Here se oordeel binne, en hierdie keer gaan Hy alleen wees.

Jesus, die Seun van God, God self kom gee Homself, Hy word mens, en kom dra die straf wat ons verdien vir die oorsaak van lyding. Jesus het willens en wetens in die oond van God se straf ingegaan. Die God van die Bybel trek ons nie uit die oond nie, Hy gaan self in. Daar is geen ander godsdiens in die wêreld wat praat van 'n God wat ly nie.

Sien, omdat God ly, kan ons weet dat Hy 'n god van liefde is. Om hierdie sondige stukkende wêreld lief te hê moet ware liefde wees. As ons nie God as 'n lydende God sien nie, gaan ons nie Sy liefde verstaan nie.

Iemand het eenkeer gesê, nadat hulle hul eerste kind gehad het, 'Noudat ons kinders het, gaan ons nooit meer alleen gelukkig kan wees nie.' Dit klink nie baie mooi nie, maar wat hulle bedoel het is dat hul lewe is nou so verweef, so gekoppel aan hierdie kind dat hul geluk ook nou aan die kind gekoppel is. Ons almal het nie kinders nie, maar ons almal is kinders. Dink net hoe hartseer dit vir jou ouers is as dit sleg gaan met jou.

Iemand kan sê hulle is lief vir iemand anders, maar op die einde van die dag is dit die dade wat dit bevestig, nie waar nie?

Punt is: As jy nie glo in 'n God wat in die wêreld ingekom het, en gely het nie, as jy nie glo dat Jesus Christus in die ergste oond denkbaar gegooi is vir my en jou nie, dan is daar geen bewys dat God 'n God van liefde is nie. Dis juis Jesus se lyding vir ons wat 'n bewys is van Sy liefde vir ons. As ons nie daardie dinamika verstaan nie, gaan ons nie ons eie vuuroonde kan hanteer nie.

Sien die probleem is nie lyding nie, die probleem is die oorsaak van die lyding. As jy 'n god soek wat net heeltyd rond beweeg soos 'n Superman en vliegtuie vang en mense red uit moeilike situasies uit, dan is die oorsaak nie hanteer nie. Dan hanteer mens net die gevolge.