stanowił istotny element jego władzy. W 1348 r. włączył on na trwałe Śląsk do grupy krajów Korony czeskiej. Ponieważ Czechy w całości należały do Rzeszy, Śląsk jako część Czech był jednym z krajów Rzeszy. Wraz z założeniem w 1348 r. pierwszego północnoeuropejskiego uniwersytetu w Pradze, czeska stolica stała się centrum wczesnego humanizmu. Śląscy uczeni i studenci mieli w tym znaczny udział. Dopiero religijno-narodowy ruch husycki na początku XV w. oraz związane z nim następujące działania wojenne odsunęły Śląsk od Czech. Od południa uderzył węgierski król Maciej Korwin, podporządkował sobie cały Śląsk i Łużyce i położył podwaliny pod prawno-państwowe zjednoczenie Śląska, które przetrwało także po jego śmierci w 1490 r.. Ponad dwustuletnie panowanie Habsburgów austriackich na Śląsku latach dwustuletnie panowanie Habsburgów austriackich na Śląsku latach 1526-1740 wycisnęło na nim istotne piętno. Dla Habsburgów ważniejsza była polityczna integracja Śląska z resztą ich posiadłości, niż jedność wyznaniowa ich państwa. Dopiero wraz z niepowodzeniem ujednolicenia wyznaniowego w Niemczech problem religijny na Śląsku zaczął nabierać decydującego znaczenia. Duże miasta i większość książąt przeszła na luteranizm, natomiast biskup wrocławski, duże klasztory wiejskie w Krzeszowie, Henrykowie i Lubiążu, jak i mniejszość mieszkanców, pozostały przy wierze katolickiej. Popierani byli oni w tym przez habsburskiego władcę. Zewnętrzną przesłanką dla dalszego rozwoju był fakt, iż Kościół katolicki przypomniał sobie o swojej dawnej sile i po Soborze Trydenckim w 1563 r. starał się odzyskać utracone gminy i kraje. Niektórzy katoliccy władcy włączyli się w te usiłowania, aby w ten sposób zrealizować swoje własne polityczne zamierzenia. Główną tendencją było rozstrzyganie wszystkich społecznych i politycznych problemów z punktu widzenia wiary. Kompromisy, których jeszcze długo szukano zarówno po stronie protestanckiej, jak i katolickiej, były coraz trudniejsze. Po wojnie 30-letniej cesarz na Śląsku zwalczał wszystkie obce wpływy. Dotychczas sporna kwestia religii została w 1648 r. politycznie rozwiązana. Wszędzie tam, gdzie cesarz był bezpośrednim zwierzchnikiem, w tzw. księstwach dziedzicznych, katolicyzm stał się religią państwową. Zawarto kilka kompromisów, które uwzględniały faktyczną przynależność religijną. Zezwolono wówczas protestantom na wybudowanie słynnych kościołów pokoju w Świdnicy, Jaworze i Głogowie. W 1740 r. nowy król pruski Fryderyk II wykorzystał polityczną niemoc Austrii po 1740 r. nowy król pruski Fryderyk II wykorzystał polityczną niemoc Austrii po śmierci cesarza Karola VI i zajął przemocą Śląsk. cesarza Karola VI i zajął przemocą Śląsk. Ponieważ Maria Teresa stała się nieoczekiwanie godną jego przeciwniczką, potrzeba było aż trzech wojen śląskich, aby Prusy zapewniły sobie panowanie na Śląsku. Z historycznego Śląska pozostały przy Austrii część terytorium opawsko - karniowskiego. Śląsk stał się wzorową, energicznie zarządzaną prowincją, która przynosiła państwu pruskiemu wysokie dochody. Względny okres pokoju po roku 1763 został zakończony przez wybuch Rewolucji Francuskiej. Fryderyk Wielki nie żył już od 1786 r. kiedy stworzona przez niego armia została pobita w 1806 r., przez francuskiego cesarza Napoleona. Również Śląsk był czasowo okupowany przez Francuzów. Państwo pruskie przezwyciężyło swój kryzys dzięki celowej polityce reform ministrów Steina i Hardenberga. Dotyczyły one ustaw na temat