middelaarsgesprekke met die Here. Eers vir veertig dae en nagte en na die tragiese episode van die goue kalf, vir 'n ewe lang tydperk totdat sy gesig geblink het. Vir veertig jaar daarna sou hy sy middelaarsfunksie vervul, as mens wat deur die Here daartoe verheerlik is. Van sy verhouding tot sy volksgenote getuig die Skrif: "Moses was 'n uiters sagmoedige man; meer as enigiemand anders op die aarde" (Num 12:3). En van sy verhouding tot die Here word gesê: "Die Here het direk met Moses gepraat soos 'n man met sy vriend" (Eks 33:11) en "Daar het nie weer 'n profeet in Israel opgestaan wat soos Moses was nie. Hy het die Here persoonlik geken" (Deut 34:10). Tog was sy verheerliking nie volkome nie, want sy middelaarskap het gebreke gehad. By die Meribawaters was die middelaar ongehoorsaam aan die opdrag van die Here, ten spyte van die sigbaarwording van die magtige verskyning van die Here. Hy is as gevolg daarvan verhinder om die voleinding van die eksodus van die volk tot in die beloofde land deur te voer en mee te maak (Num 20:1-13). Daarmee is ook die ontoereikendheid van die Ou-Testamentiese bedeling van die genadeverbond om volkome verlossing aan die wêreld te bied, gedemonstreer. Die Here van die belofte en die verbond sou dit nie daarby laat nie. 'n Middelaar, groter as Moses, wat in staat is om volkome verlossing vir die Godsvolk te bewerk, verskyn in die persoon van Jesus van Nasaret (Heb 3:1-6). Soos Moses word sy lewe as kindjie bedreig en gespaar. Hy is reeds op twaalfjarige ouderdom bewus van sy roeping soos Moses dit by die brandende braambos geword het. Soos Moses is Hy 'n persoon wat direk en voortdurend in die gebed met God praat, nie slegs soos met 'n vriend nie, maar met sy Vader. Hy verrig wondere en tekens en leer die volk net soos Moses gedoen het. Baie van sy volgelinge verlaat Hom omdat sy woorde vir hulle te erg is (Joh 6:60, 66), net soos die volk meer as een maal hulle rug op Moses gedraai het. Wie is dan nou hierdie Jesus van Nasaret wat so baie soos Moses is en tog klaarblyklik veel groter? As Jesus hierdie vraag vir sy dissipels vra, antwoord Petrus: "U is die Christus, die Seun van die lewende God" (Matt 16:16). Dit is hierdie belydenis, waarvan hy die volle reikwydte nie besef het nie, wat op die berg van verheerliking glorieryk bevestig is - maar met ander konsekwensies as wat hy verwag het. Die berg van verheerliking, tradisioneel Tabor in Galilea, word die Sinai van die Nuwe Testament. Jesus bestyg dit, saam met drie dissipels as getuies, om te gaan bid (Luk 9:28). Terwyl Hy met sy Vader praat, raak hulle aan die slaap ('n voorsmaak van Getsemane?). Dan stuur die Vader albei profete wat by Horeb, die berg van God met die Here gepraat het (Eks 3:1; 1 Kon 19:8), in hemelse glans na Jesus toe. En wat gebeur met Jesus? In hulle teenwoordigheid ondergaan sy persoon en sy klere 'n stralende verheerliking. Sy ware wese kom tot openbaring. Die uitdrukking van sy Goddelike natuur, waarvan Hy Homself met sy menswording ontledig het (Fil 2:7), word vir 'n kort tydperk herstel. Hy staan voor Moses en Elia as die Here van die verbond, met wie hulle so persoonlik op Sinai (een van die spitse van die Horeb-gebergte) gepraat het. En nou praat hulle weer met Hom. Waaroor? Oor dit wat Hy kom doen het, wat hulle bediening nie kon vermag nie, naamlik om vir die volk van God die finale en volkome uittog (eksodus) uit die slawerny van die sonde te bewerk. Hierdie verheerliking is 'n profesie van die eindbestemming van die uittog (Fil 2:9-11), sowel as van die heerlikheid van die bediening van die Middelaar (2 Kor 3:9). Petrus se belydenis word volkome onderskryf - die Drie-enige Verbondsgod voorsien deur die menswording van die Seun in die persoon van Jesus van Nasaret, die Middelaar-messias, van wie Moses en Elia tipes was. Deur sy bediening word hulle bedienings vervul, verheerlik en bevestig. Want sy bediening is die volkome offer van Homself. Dit sal ook sy grootste verheerliking en dié van sy Vader wees ... Daaroor gesels hulle met Hom.

5