In Hebreërs 11 is daar paar gebeurtenisse waarna verwys word.

Die een groot gebeurtenis waarna verwys word was toe Moses geweier het om die seun van die dogter van die Farao genoem te word, maar besluit het om homself te identifiseer met die volk van God. Wanneer het Moses dit gedoen?

Wel, ons ken die geskiedenis van Moses redelik. Hy was 'n Joodse seuntjie wat deur die Egiptiese prinses aangeneem is. Hy bly van toe af in die Egiptiese Paleis, en kry daar koninklike opleiding. Hy het toegang gehad tot die Faro, 'n wonderlike loopbaan het vir hom voorgelê, maar helaas...

Josef, jare voor Moses, was ook 'n Jood en 'n belangrike man in Egipte. Hy was net onder Farao. Tussen Josef en Moses het tye egter verander, en Farao's het gekom en gegaan. Die Farao nou het bekommerd begin raak want die Israeliete het meer en meer geword. Farao besluit toe om hulle te onderdruk, en het hulle slawe gemaak. Moses besef toe hy moet 'n keuse maak, hy kan nie soos Josef 'n Israeliet en 'n belangrike Egiptenaar wees nie, hy sal moes besluit by wie hy hom wil skaar.

Op 'n dag sien hy toe 'n Egiptiese slawemeester wat 'n Israelitiese slaaf slaan, en uit woede maak Moses die Egiptenaar dood, en begrawe gou sy liggaam in die sand. Van toe af is die skrif op die muur.

Dis egter nie al keuse wat Moses gemaak het nie..., ons teks sê dat 'Moses het hy Egipte verlaat sonder dat hy vir die woede van die koning bang was...' Sien, net nadat Moses die Egiptenaar vermoor het, dit was die volgende dag, sien Moses twee Israeliete wat onder mekaar baklei. Moses konfronteer hulle toe en vra vir hulle wat is hulle storie, hoekom baklei hulle onder mekaar? Die een Israeliet vra toe vir Moses: 'Wie het jou aangestel as baas en regter oor ons?' vra die ander. 'Wil jy my miskien ook doodslaan, soos jy die Egiptenaar doodgeslaan het?' (Eks 2:14)

Moses besef toe dat sy moord nie meer 'n geheim is nie. Sy eie mense is ook nie juis nou vír hom nie, hulle sien hom as 'n selfaangestelde leier. Hy is nie heeltemal 'n Egiptenaar nie, en nou verwerp sy eie mense hom ook...

Dis eintlik wat Moses se keuse so besonders maak. Ons weet genoeg van die Egiptenare en van die geskiedenis van destyds dat as die kleinseun van die Farao 'n gewone arbeider in woede doodgemaak het in 'n woedebui, en dan na die Farao toe gaan en sê: 'Oupa Farao, ek is jammer, ek sal nie weer nie' , dan sal Farao sê: 'Ja, toemaar, dis ook nie die einde van die wêreld nie, hy was maar net 'n arbeider.' Moses sou kon teruggaan paleis toe, maar dan kan hy nie meer 'n Israeliet wees nie. Dan moet hy voluit Egiptenaar word.

Bly hy 'n Israeliet, dan gaan Farao voel sy goedhartigheid vir Moses word in sy gesig terug gegooi, en in daardie tyd was Farao die magtigste man in die wêreld. Hy sou dit nie goed gevat het nie.

Dus, Moses besluit om eerder dan uit Egipte te vlug. Dit het uiteraard sy loopbaan vernietig. Maar hy het dit gedoen, want, sê Hebreërs 11, hy het vasgehou soos iemand wat die onsienlike God sien.

Moses is toe 'n skaapwagter in die wildernis vir jare en jare, deel van klein groepe mense wat nomadies op hul eie is. Moses verjaar en verjaar, en is later verby sy 40's, verby sy 50's, sy 60's, ja, ook verby sy 70's. Hy word 80. Dis nou al jare gelede dat hy in die paleis was. Maar toe, op 'n dag verskyn God aan hom in 'n brandende bos, en sê: 'Moses, ek het werk vir jou - eerstens moet jy na die magtige Farao toe gaan, en vir hom gaan sê dat jy sy hele goedkoop werksmag gaan wegvat. Daarna moet jy daardie mense, wat geen ekonomiese middele of kennis het nie, wat gebroke is deur jare se slawerny, uitlei Kanaän toe. En o ja, in die proses gaan