inter ĉiuj ĉi elituloj penas nerimarkeble tragliti stranga malgranda estaĵo; ĝi estas vualita de la kapo ĝis la tero en ia longa nigra pelerino aŭ domeno, sur la okuloj havas grandegajn nigrajn vitrojn kaj rapide, malcerte paŝetas al la plenŝtopita vestiblo. "Hé, vous," ekkriis unu policisto, "qu' est- ce que vous chcerchez ici?" Sed jam alpaŝas al la timigita veninto universitataj altranguloj kaj cher docteur tien, cher docteur ĉi tien. Do tio ĉi estas tiu Dro Charles Mercier, la erudita Salamandro, kiu estas hodiaŭ prelegonta antaŭ la elito de la Lazura Marbordo! Rapide enen, por ankoraŭ uzurpi unu sidlokon en la solene emociigita aŭditorio!

Sur la podio eksidas Monsiur le Maire, Monsiuer Paul Mallory, la granda poeto, Mme Maria Dimineanu kiel delegitino por la internacia kunlaborado, la rektoro de la Instituto por la Mediteraneaj Studoj kaj aliaj oficialaj personoj; flanke de la podio estas pupitro por la efektive preleganto kaj post ĝi - nu jes, ĝi estas lada kuvo. Ordinara lada kuvo, kiaj kutime troviĝas en la banĉambroj. Kaj du funkciuloj venigas sur la podion la timemean estaĵon, vualitanen la longa kapuĉo. Aŭdiĝas iom embarasa aplaŭdo. Dro Charles Mercier senkuraĝe riverencas kaj malcerte ĉirkaŭrigardas, kie li eksidu. "Voila, Monsiuer," flustras unu funkciulo kaj montras la ladan bankuvon. "Ĝi estas por vi." Dro Mercier evidente terure hontas, li ne scias, kiel li rifuzu ĉi tiun atentemon; li penas plejeble nerimarkate okupi sian lokon en la bankuvo, sed li implikas sin en la longan pelerinon kaj kun laŭta plaŭdo falas en la kuvon. La akvo abunde priŝprucis la sinjorojn sur la podio, kiuj kompreneble mienas, kvazaŭ nenio estus okazinta; en la aŭditorio iu histerie ekridaĉis, sed la sinjoroj el la unuaj vicoj riproĉe turnas la kapojn kaj siblas: ĉit! En tiu momento ekstaras jam Monsieur le Maire et Député kaj komencas paroli. Sinjorinoj kaj sinjoroj, li diras, mi havas la honoron bonvenigi sur la teritorio de la bela urbo Nice doktoron Charles Mercier, la eminentan reprezentanton de la scienca vivo ĉe niaj proksimaj najbaroj, la enloĝantoj de la marprofundaĵoj. (Dro Mercier elmergiĝas ĝis duonkorpo el la akvo kaj profunde riverencas). Estas la unuan fojon en la historio de la civilizacio, ke la Maro kaj la Tero prezentas unu al la alia la manojn por intelekta kunlaborado. Ĝis nun estis starigita netrairebla bazo antaŭ la psika vivo: estis la mond- oceano. Ni povis ĝin transpaŝi, ni povis sur ĝi krozi per niaj ŝipoj en ĉiuj direktoj, sed sub ĝian nivelon, gesinjoroj, la civilizacio ne povis penetri. La malgranda peceto da kontinento, sur kiu vivas la homaro, estis ĝis hodiaŭ ĉirkaŭita per maro virga kaj sovaĝa; ĝi estis majesta kadro, sed ĝi estis ankaŭ deĉiama divida linio. Sur unu flanko la progresanta civilizacio, sur la alia tamen la eterna kaj neŝanĝebla Naturo. Tiu ĉi baro, miaj karaj aŭskultantoj, nun falas. (Aplaŭdo). Ni, la filoj de ĉi tiu granda epoko, havas la nekompareblan feliĉon esti atestantoj de tio, kiel kreskas nia spirita patrujo, kiel ĝi transpaŝas siajn proprajn bordojn, descendas en la marondojn, konkeras la akvajn profundaĵojn kaj aneksas al la malnova kulturtero oceanon modernan kaj civilizitan. Kia konsterna spektaklo! (Brave!) Sinjorinoj kaj sinjoroj, nur per nasko de la oceankulturo, kies eminentan reprezantanton ni hodiaŭ havas honoron bonvenigi inter ni, nia terglobo fariĝis planedo efektive kaj tute civilizita (Entuziasma aplaŭdo! Dro Mercier stariĝas en la bankuvo kaj riverencas). Kara doktoro kaj granda sciencisto - turnis sin poste Monsieur le Maire et Député al Doktoro Mercier, kiu apogis sin sur la rando de la bankuvo, kortuŝite kaj peze skuante siajn brankojn - vi povos transdoni al viaj samgentanoj kaj amikoj sur la marfundo niajn gratulojn, nian admiron kaj nian plej varman simpation. Diru al ili, ke en vi - niaj enmaraj najbaroj - ni salutas la avangardon de la progreso kaj kulturo, la avangardon, kiu paŝ -post- paŝe koloniigos la senfinajn marteritoriojn kaj sur la fundo de la Oceano konstruos novan kulturmondon. Mi jam vidas kreski en la marprofundaĵoj novajn Atenojn kaj novajn Romojn; mi vidas tie ankaŭ flori novan Parizon kun submaraj Luvroj kaj Sorbonoj, kun submaraj Triumf-Arkoj kaj Tomboj de Nekonataj Soldatoj, kun Teatroj kaj belvardoj; kaj permesu, ke mi eldiru eĉ mian