ĝi ankaŭ forhakitaj kruroj. Ĉe unu esplorata besto ni amputis ĉiujn kvar gambojn kaj la voston; post tridek tagoj ĝi estis ree tuta. Se rompiĝis femura aŭ ŝultra osto de la salamandro, tiam forfalas la tuta memebro kaj rekreskas nova. Sammaniere ankaŭ rekreskas elpikita okulo aŭ eltranĉita lango; estas interese, ke Salamandro, kies langon mi amputis, forgesis paroli kaj devis ree lerni la lingvon. Se oni amputas kapon de Salamandro aŭ distranĉas ĝian trunkon inter la kolo kaj la pelva osto, la besto pereas. Kontraste al tio oni povas elmeti ĝian stomakon, parton da intestoj, du trionojn de hepato kaj aliajn organojn, sen ke ĝiaj korpfunkcioj estus detruitaj, tiel ke oni povas diri, ke Salamandro, dumvive preskaŭ senigita de internaĵoj, ankoraŭ havas kapablecon de plua vivado. Nenoiu alia besto posedas tian rezistivon kontraŭ vundigo, kiel la Salamandro. Ĉi - rilate ĝi povus esti eminenta, ja preskaŭ nedetruebla militbesto; bedaŭrinde estas tio malhelpata kaŭze de ĝia pacamo kaj natura sendefendeco.

- - - - -

Krom ĉi tiuj eksperimentoj esploris mia asistanto Dr. Walter Hinkel la valoron de Salamandroj rilate la ekspluateblaj materialoj. Li konstatis precipe, ke la korpo de la Salamandroj entenas eksterordinare altan procenton da jodo kaj fosforo; ne estas ekskludite, ke ĉi tiuj gravaj elementoj povus el ili en kazo de neceso esti ekspluataj industrie. La haŭto de la Salamandroj - en si mem miskvalita - povas esti muelata kaj kunpremata sub alta premo; la ĉi tiel ricevita artefarita ledo estas malpeza, sufiĉe fortika kaj povas servi kiel surogato de bovledoj. La graso de Salamandroj estas nemanĝebla pro abomena gusto, sed ĝi taŭgas kiel teknika lubrikaĵo, ĉar ĝi frostiĝas nur ĉe tre malaltaj temperaturoj. Same ankaŭ la viando de la Salamandroj estis opiniata nemanĝebla, ja eĉ venena; se ĝi estas manĝata kruda, ĝi kaŭzas akrajn dolorojn, vomadon kaj sensajn halucinojn. Dro Hinkel konstatis post multaj eksperimentoj, kiujn li entreprenis sur si mem, ke ĉi tiuj danĝeraj efikoj malaperas, se oni infuzas distranĉitan viandon per bolanta akvo (same kiel ĉe kelkaj specoj de amanitoj) kaj post sufiĉega ellavo maceras dum dudek kvar horoj en malforta solvaĵo de hipermangano. Poste ĝi povas kuirata aŭ stufata kaj ĝi gustas kiel malbona bovaĵo. Ni formanĝis tiamaniere Salamandron, kiun ni nomis Hans. Estis klera kaj inteligenta besto kun speciala talento por scienca laboro; ĝi laboris en la sekcio de Dro Hinkel kiel la manipulanto kaj oni povis al li konfidi eĉ sufiĉe subtilajn ĥemiajn analizojn. Ni plezure konversaciadis kun li dum longaj vesperoj, amuziĝante per lia nesatigebla sciencemo. Ni devis nian Hans bedaŭrinde forbuĉi, ĉar li blindiĝis post miaj eksperimentoj pri trepanacio. Lia viando estis malhela kaj fungeca, sed ĝi postlasis neniujn malagrablajn efikojn. Estas certe, ke en kazo de militbezono la salamandra viando povas servi kiel bonvena kaj malkara surogato de bova viando.

Finfine estas tute natura afero, ke la Salamandroj ĉesis esti sensacio, apenaŭ estis da ili sur la mondo centoj da milionoj; la popol- intereso, kiun ili elvokis, dum ili ankoraŭ iomete estis novaĵo, finsonoris ankoraŭ kelkan tempon en la filmgroteskoj (Sally and Andy, du bravaj Salamandroj) kaj sur kabaretaj scenejoj, kie kantistoj kaj subretoj, distingiĝintaj per speciale malbona voĉo, aktoris en nerezistebla komika rolo de kvakantaj kaj per kaduka gramatiko sin esprimantaj Salamandroj. Apenaŭ la Salamandroj estiĝis amasa kaj ĉiutaga fenomeno, 9) ŝanĝiĝis - ni povas tiel diri - ilia problemaro. Estas vero, ke la granda Salamandra sensacio baldaŭ elvaporiĝis por fari lokon al io alia kaj certagrade pli solida, nome al la Salamandra Demando. La pioniro de la Salamandra Demando estis - kiel jam pli oftfoje en la historio de la homa progreso - kompreneble virino. Estis mme Louise Zimmermann, la direktorino de la Knabina eduk-pensiono en Lausanne, kiu kun neordinara energio kaj nelacigebla entuziasmo Donu al la Salamandroj regulan lernej- propagandis en la tuta mondo sian noblan devizon: