la germana propono, ke oni enbruligu al ĉiu Salamandro la stampon de la ŝtato, kies subulo li estas; plia germana propono, ke al ĉiu ĉemara ŝtato estu koncesiita nur certa kontingento da Salamandroj laŭ destinita nombra proporcio; la itala propono, ke al la ŝtatoj kun superkvanto da Salamandroj oni disponigu novajn bordojn por koloniigado aŭ parcelojn sur la marfundoj; la japana propono, ke la internacian mandaton super la Salamandroj (jam laŭnature nigraj) tenu la japana nacio kiel reprezentanto de la koloraj rasoj 27). La plejmulto da ĉi tiuj proponoj estis prokrastitaj ĝis la venonta konferenco de la Marpotencoj, kiu tamen pro diversaj kialoj ne plu okazis. "Per ĉi tiu internacia akto," skribis en Le Temps M. Jules Sauerstoff, "estas sekurigita la estonteco de la Salamandroj kaj la paca evoluo de la homaro ĝis longaj jardekoj. Ni gratulas al la Londona Konferenco pro la sukcesplena fino de ĝiaj malfacilaj interkonsultoj; ni gratulas ankaŭ al la Salamandroj pro tio, ke per la farita statuto ili ĝuas la protektadon de la Haaga Tribunalo; nun ili povas trankvile kaj esperplene sin dediĉi al sia laboro kaj al sia submara progreso. Ni akcentu, ke la senpolitikigo de la Salamandra Problemo, kiu estas unu el la plej gravaj garantioj de la mondpaco; precipe la senarmigo de la Salamandroj malpligrandigas la probablecon de submaraj konfliktoj inter unuopaj ŝtatoj. Estas fakto ke - eĉ se daŭras la tiom multnombraj prilimaj kaj pripotencaj malkonkordoj preskaŭ sur ĉiuj kontinentoj - al la mondpaco ne minacas ia aktuala danĝero, almenaŭ flanke de la maro. Sed ankaŭ sur la seka tero ŝajnas la paco pli sekurigita ol iam ajn pli frue; la ĉemaraj ŝtatoj estas plene okupitaj per la konstruado de novaj bordoj kaj povas plivastigi siajn teritoriojn en la mondmaron, anstataŭ ŝovi la limojn sur la seka tero. Ne plu necesos batali per fero kaj gaso pri ĉiu spano da tero; sufiĉas la simplaj pioĉoj kaj ŝoveliloj de la Salamandroj, por ke ĉiu ŝtato povu konstrui al si tiom da teritorio, kiom ĝi bezonas; kaj ĉi tiun pacan Salamandran laboron por la trankvilo kaj prospereco de ĉiuj nacioj garantias ĝuste la Londona Konvencio. Ankoraŭ neniam estis la mondo tiel proksime al la daŭra paco kaj al la senbatala, sed glora ekfloro kiel ĝuste nun. Anstataŭ la Salamandra Problemo, pri kiu oni jam tiom multe parolis kaj skribis, oni nun verŝajne prave parolos pri la Ora Salamandra Epoko."

- 27) Ĉi tiu propono verŝajne rilatis al la grandskala politika propagando, kies grandegan dokumenton ni havas en la manoj dank' al la kolektemo de S-ro Povondra. La dokumento diras laŭvorte la jenon:

ad str. 248

- 3. Sinjoro Povondra ree legas gazeton

Ĉe nenio oni pli bone vidas la pasadon de l' tempo ol ĉe la infanoj. Kie estas la malgranda Franĉjo, kiun ni forlasis (ho antaŭ nelonge!) super la alfluoj de Danubo sur la maldekstra bordo? "Kie ree estas tiu Franĉjo?" grumblas sinjoro Povondra malfermante sian vesperan ĵurnalon. "Vi ja scias, kiel alifoje," diras sinjorino Povondrová kliniĝante super krudaĵo. "Do li postkuras knabinon," diras riproĉe la patro Povondra. "Malbenita bubo! Li havas apenaŭ tridek parojn, kaj li unu solan vesperon ne sidas hejme!" "Nur kiom da ŝtrumpoj li kurdetruas," ekĝemas sinjorino Povondrová, surmetante ree unu malesperindan ŝtrumpon sur lignan formilon. "Kion mi faru pri tio," ŝi rezonas super la ampleksa truo sur la kalkano, laŭforme simila al la insulo Cejlono. "Ĝi meritas, ke mi elĵetu ĝin," ŝi opinias kritikeme, sed malgraŭ tio ŝi post iom longa strategia rezonado kuraĝe enpikas la kudrilon en la sudan bordon de Cejlono.