remilo baton, kiu ĵetis ilin returne, blekantaj de doloro kaj timo. Ni puŝis ilin per la stangoj alcentre, kunpremitaj, kunŝtopitaj, grimpantaj unu sur la alia en kelkaj tavoloj; dek viroj ilin ferme premis en la baraĵo de l' remiloj, kaj dek puŝis kaj batis per remiloj tiujn, kiuj penis subgrimpi aŭ trakuri. Estis unu bulo de nigra, baraktanta, konfuze kvakanta karno, kiun draŝadis obtuzaj batoj. Poste malfermiĝis breĉo inter du remiloj; tie traglitis Salamandro kaj estis senkonsciigita per klabobato en la nukon; lin sekvis la dua, tria, ĝis kuŝis tie ĉirkaŭ dudek. "Fermi", ordonis la oficiro, kaj la fendo inter la remiloj refermiĝis. Bully Beach kaj la mestizo Dingo kaptis ambaŭmane po kruron de senkonscia Salamandro kaj trenis ĝin sur la sablo al la boatoj kvazaŭ malvivajn sakojn. Iam - tiam enkroĉiĝis la trenata korpo inter ŝtonoj; tiam la maristo ektiris per impeta kaj kolera ŝirego kaj la kruro forfalis. "Ne gravas," grumblis la maljuna Mike, kiu staris apud mi. "Homido, ĝi rekreskos al ĝoi denove." Kiam ili ĵetis la senkonsciajn Salamandrojn en la boatojn, ordonis la oficiro seke: "Preparu pliajn!" Kaj ree pluvis klabobatoj sur nukojn de la Salamandroj. Tiu oficiro - Bellamy estis lia nomo - estis klera kaj silentema homo, eminenta ŝakludanto: sed ĉi tio estis ĉaso, aŭ, prefere negoco, do kiajn ceremoniojn! Ĉi - maniere ni ĉas - akiris pli ol ducent senkonsciajn Salamandrojn; ĉirkaŭ sepdek restis tie kuŝi; ĉi tiuj estis versimile mortaj kaj ne valoris la transporton. Sur la ŝipo oni ĵetis la kaptitajn Salamandrojn en la basenojn. Nia ŝipo estis malnova tank-ships por transportado de nafto; la malbone purigitaj basenoj fiodoris de petrolo kaj la akvo en ili havis oleecan kaj iriskoloran supraĵon; nur la kovrilo estis forigita, por ke povu tien penetri aero; kiam oni tien ĵetis Salamandrojn, ĝi aspektis dense kaj abomene, kiel ia vermiĉel -supo; ie- tie vidiĝis malforta kaj plorinda ekmovo, sed oni lasis tion unu tagon trankvila, por ke la Salamandroj povu rekonsciiĝi. La sekvan tagon venis kvar viroj kun longaj stangoj kaj puŝis per ili en tiun "supon" (en la faklingvo ĝi vere havas la nomon soup!); ili kirlis la densajn korpojn kaj observis, kiuj estas senmovaj aŭ de kiuj forfalas la karno; ĉi tiujn ili surpikis sur longajn hokojn kaj eltiris el la tino. "Ĉu la supo estas pura?" demandis poste la kapitano. "Jes, sinjoro." "Alŝovu akvon en ĝin!" "Jes, sinjoro." Tiu ĉi purigado de la supo devis esti ripetata ĉiutage; ĉiufoje oni elĵetis en la maron ses ĝis dek pecojn de "difektita varo". kiel oni diras; mian ŝipon fidele sekvis kavalkado da grandaj kaj eminente satmanĝintaj ŝarkoj. Ĉe la basenoj regis terura fiodoro; malgraŭ la perioda ŝanĝado estis la akvo en la tinoj flava, saturita de ekskrementoj kaj distrempitaj biskvitoj; en ĝi malvigle plaŭdmoviĝis aŭ apatie kuŝis nigraj, peze spiregantaj korpoj. "Ĉi tie regas bonaj kondiĉoj," asertis la maljuna Mike. "Mi vidis ŝipon, kiu tion transportis en ladbareloj de benzolo; tie mortaĉis ĉio." Post ses tagoj ni alprenis novan varon sur la insulo Nanomea.

- - - -

Tiel do aspektas la Salamandro- merkato, vere merkato neleĝa, pli precize: moderna piratismo, kiu elfloris preskaŭ dum unu nokto. Oni asertas, ke preskaŭ unu kvarono de ĉiuj vendataj kaj aĉetataj Salamandroj estas ĉasata tiumaniere. Ekzistas Salamandro -kovejoj, kiuj al la Salamandra sindikato ne valoras la penon teni tie daŭrajn kulturejojn; sur negrandaj Pacifikaj insuloj la Salamandroj tiom multiĝis, ke ili fariĝis vera ĝenaĵo, la indiĝenoj ne amas ilin kaj asertas, ke ili traboras per siaj truoj kaj koridoroj tutajn insulojn; tial la Koloniaj Oficoj kaj ankaŭ la Salamandra Sindikato fermetas la okulojn super ĉi tiu rabista atakado de Salamandro- vivejoj. Oni kalkulas, ke ekzistas ĉirkaŭ kvar cent pirataj ŝipoj, kiuj okupiĝas nur per rabado de la Salamandroj. Krom malgrandaj entreprenistoj praktikas ĉi tiun modernan piratmetion tutaj ŝipkompanioj, el kiuj la plej granda estas la Pacific Trade Comp. kun la sidejo en Dublin; ĝia prezidanto estas la estimata sinjoro Charles B. Hariman. Antaŭ unu jaro regis cirk onstancoj iom pli malbonaj; tiam iu ĉina bandito Teng kun tri ŝipoj atakis rekte la kulturejojn de la Sindikato kaj ne hezitis eĉ elmurdi ilian personaron, se ili provis kontraŭstari; en la pasinta novembro dispafadis ĉi tiun Ten kaj lian malgrandan eskadron la