Ekregis digna familia silento, tiom kara al la patro Povondra; nur la gazeto susuras kaj al ĝi respondas la rapide tratrenata fadeno. "Ĉu oni jam havas lin?" demandas sinjorino Povondrová. "Kiun?" "La murdinton, kiu mortigis tiun virinon." "Mi zorgos pri via murdinto," murmuras sinjoro Povondra kun certa naŭzo. "Jen mi ĝuste legas, ke la rilatoj inter Japanio kaj Ĉinio estas streĉitaj. Tio estas grava afero. Tie ĝi ĉiam estas grava afero." "Kiun?" "La murdinton. Se iu mortigas virinon, oni lin nur malofte kaptas." "La japanoj vidas malvolonte, ke Ĉinio reguligas la Flavan Riveron. Jen estas la politiko. Dum la Flava Rivero faras malordojn, estadas en Ĉinio ĉiumomente inundo kaj malsato, kaj tio la ĉinojn malplifortigas, ĉu vi scias? Pruntu al mi la tondilon, panjo, mi eltranĉos ĝin." "Kial?" "Nu, jen mi legas, ke sur la Flava Rivero laboras du milionoj da Salamandroj." "Estas multe, ĉu?" "Tion mi pensas! Sed certe ilin pagas Ameriko, mia karulineto. Tial la Mikado volus tien nestigi siajn proprajn Salamandrojn. - Jen ni vidu!" "Kion vi havas?" "Ĉi tie skribas Petit Parisien, ke Francio ne povas tion plu toleri. Kaj ĝi pravas. Mi ankaŭ tion ne tolerus plu." "Kion vi ne tolerus plu?" "Ke Italio fortikigu la insulon Lampeduzon. Tio estas terure grava strategia pozicio, sciu! La italoj povus desur Lampeduzo pridanĝeri Tunizion. Jen skribas Petit Parisin, ke la italoj volas el tiu Lampeduzo elkonstrui marfortikaĵon de unua rango. Onidire laboras tie sesdek mil armitaj Salamandroj - Tio estas konsiderinda. Sesdek mil, tio estas tri divizioj, panjo. Mi diras, en Mediteraneo, tie certe iam io tumultiĝos. Donu, mi eltranĉos tion." Dume Cejlono malaperis sub la diligenta mano de sinjorino Povondrová kaj reduktiĝis proksimume ĝis la dimensio de la insulo Rhodos. "Kaj jen Anglio," rezonis la patro Povondra, "tiu ankaŭ havos malfacilaĵojn. En la Malsupera Ĉambro oni parolis, ke Granda Britanio onidire malfruiĝas post la ceteraj ŝtatoj en ĉi tiuj akvaj konstruadoj. La aliaj koloniaj potencoj onidire vetkonstruas novajn marbordojn kaj kontinentojn, dume la brita registaro en sia konservativa malfidemo al la Salamandroj - Tio estas vero, panjo. La angloj estas terure konservativaj. Mi konis unu lakeon el la brita ambasadorejo, kaj tiu por ia ajn prezo sur la mondo ne estus enbuŝiginta nian ĉeĥan premkolbason. Oni tion ĉe ili ne manĝas - li asertis - kaj tial li ankaŭ ne manĝos tion. Nemirinde, ke aliaj ŝtatoj ilin poste superas." Sinjoro Povondra serioze balancis la kapon. "Kaj Francio plivastigas siajn marbordojn ĉe Calais. Nun alarmas la gazetoj en Anglio, ke Francio pafos trans la Kanalon, se nun la Kanalo estos malpli larĝa. Jen estas la sekvoj. Ili povis mem plivastigi siajn bordojn ĉe Dover kaj pafi en Francion." "Sed kial ili pafu?" demandis sinjorino Povondrová. "Tion vi ne komprenas. Tio estas strategiaj motivoj. Mi ne mirus, se tie iam io ektumultus. Tio estas komprenenda, nun, pro tiuj Salamandroj, estas la mondsituacio tute alia, panjo, tute alia." "Ĉu vi pensas, ke povus esti milito?" zorgumis sinjorino Povondrová. "Sciu, mi pensas pri nia Franĉjo, ke li ne devu tien." "Ĉu milito?" opiniis la patro Povondra. "Devos esti mondmilito, por ke la ŝtatoj povu dividi inter si la marojn. Sed ni restos neŭtralaj. Iu ja devas resti neŭtrala, por liveri la