йөри. Авыл егетләре Галиябануга күз өстендә каш итеп карыйлар, кызга «сандугач» дип исем кушканнар. Бәдри дә, авыл яшьләре дә, Исмәгыйль дә әле бер нәрсәне белмиләр: телләрдән төшми җырлана торган «яңа көй»не саф мәхәббәт белән илһамланган Галиябану чыгарган икән. Яшьләр отып алганнар да кызның үз исемен кушып җырлый башлаганнар. Ниһаять, Галиябануның теленә игътибар итик. Гасырлар буе нужа кууга, культурадан читтә торуга дучар ителгән авылның көндәлек сөйләшүендәге тупаслык һәм ямьсезлекне очратмассыз аның телендә. «Беркөн кайдан, күкрәгемнең кайсы җиреннән алып кына җырладым икән мин бу көйне», «Юлыгызга фәрештәләр гөл сипсен!», «Унөч яшемнән алып йөрәгемә кереп утырган Хәлилем бар чагында, аның кызыксыз байлыгына бер дә исем китми». Хәлил турында да якынча шуларны ук әйтергә мөмкин. Автор үзенең героен «урта хәлле» дип тәкъдим итсә дә, пьесадан Хәлилнең ярлы крестьян булганлыгы аңлашыла. Өченче пәрдәдә Исмәгыйль суга бара торган Галиябануны туктаткач һәм кыз аның янында калырга теләмәгәч, шәлен тартып ала да болай ди: «Бар, әнә теге чүплек башындагы әйдә сине килен итеп көтеп торалар». Аннары тагын өстәп әйтә: «Түбәсез өйгә шәлсез килен дә ярый». Әмма М. Фәйзи Хәлилне, ярлы егет дип, әтрәк әләм итеп күрсәтми: «аягында спай итек, каплавыч яка, итәкләре чигелгән күк сатин күлмәге өстеннән төймәләми генә простойрак пиджак кигән». Урта хәлле итеп күрсәтүе дә, ихтимал, өс - башының шомалыгын аклау өчендер . М. Фәйзи тагын Хәлилне «матур егет» дип тәкъдим итә. Персонажлар да егетнең эчке һәм тышкы матурлыкка ия булганлыгын раслыйлар. «Хан кызын димләсәң дә, оят китермәслек егет», -ди яучы карчык. Моны ул Бәдри белән Галимәбануга әйтә, арттыруы ихтимал. Әмма Вәдига ялгыз калгач та бу фикереннән кайтмый: «Хәлил белән икесе пар алма кебек пар китереп яратылганнар инде». Хәлилнең сүзләре, үз - үзен тотышы, гадәт - холкы да яучы карчык сүзләрен раслап тора. Авылда ул беренче гармоньчы. Шулай ук саф һәм көчле мәхәббәткә сәләтле. «Сөйгәне өчен корбан булудан яшь егет баш тартырмы» дип җырлый, соңыннан исә моны эш белән раслый. Кыскасы, Хәлил образы да -зурайту җимеше. Шулай итеп, Галиябану сыйфатларын үзенә җыйган, Галиябануга ике тамчы су кебек охшаган кыз иске татар авылында юк иде. Хәлил кебекләрне дә бик сирәк очратырга мөмкин иде. Ләкин алардагы сыйфатлар хезмәт иясе крестьян яшьләрендә бар иде. Дөрес, ул сыйфатлар йөзләгән яшьләргә сибелгән иде, шулай да бар иде. Уңганлык, җитезлек, үткенлек, намуслылык, турылык, ныклык һәм батырлык сөялле куллы авыл яшьләренә хас сыйфатлар түгел иде дип кем әйтә алыр? М. Фәйзи әнә шул сыйфатларны кабатланмас характерга ия булган ике персонажына туплап бирә. Реалистик типлаштыруның нәкъ үзе бу. Димәк, Галиябану белән Хәлил реалистик типлар, һәм бу типларда чынбарлыкның билгеле бер характерлы яклары гәүдәләнгән. Шулай итеп, без «Кызганыч» һәм «Тәкъдирнең шаяруы» пьесаларындагы романтик «типлаштыруның» «Галиябану»да реалистик рәвеш алганлыгын күрәбез. Икенче төрле әйткәндә, арттыру, зурайту, концентрацияләү алымын драматург соңгысында да куллана. Ләкин ул биредә инде геройларын җирдән аермый. Аларның «идеаль» сыйфатлары ничектер көндәлек күренешләр, гадәти сыйфатлар белән аралышып бара. Аларның һәр сүзе, һәр кыланышы ышандыра. Кыскасы, бу ике персонаж җанлы кеше булып күз алдына килеп баса. Төп геройларны гәүдәләндерүдә М. Фәйзинең иҗат алымы драма жанры таләпләре ягыннан караганда да зур әһәмияткә ия. Г. Камал драмаларының бер кимчелеген без нәкъ менә үзәк персонажларны «түбәнәйтебрәк» бирүдә күргән иде. Геройлар тамашачының симпатиясен казана алмый икән, әсәрдә нинди драматизм була алсын? М. Фәйзинең Галиябану белән Хәлиле исә бик тиз тамашачының мәхәббәтен яулап ала. Тамашачы җаны - тәне белән аларга бәхет тели. Инде килеп, бу ике сөекле кеше фаҗига кочагында