Këto trazira të mbështetura nga Nëntoka Shtetërore Britanike sollën komunitetet osmane, të cilat kishin bashkëjetuar në paqe për shekuj, në konflikt me njëra-tjetrën. Për çudi, rrethanat politike që pasuan ju shërbyen vetëm interesave të Nëntokës Shtetërore Britanike. Edhe një herë për hir të saj, miliona myslimanë, të krishterë, hebrenj, turq, bullgarë, armenë, grekë, boshnjakë, arabë, çerkezë dhe civilë shqiptarë - gra, fëmijë apo të moshuar - u therën pa dallim. Viktima nga radha bullgare gjatë kryengritjes ishte 1,400 persona sipas raporteve zyrtare Osmane. Rreth 1.000 qytetarë myslimanë osmanë u therën gjatë së njëjtës kohë. Sidoqoftë, media evropiane ishte e shpejtë për të fryrë numrat e të vdekurve, duke përmendur se janë deri në 200,000 viktima. Sidoqoftë, sot edhe autoritetet bullgare derklarojnë se janë 30,000 viktima. Nga ana tjetër, raportet e përgatitura nga autoritetet neutrale të Belgjikës, e zbritën numrin në 4,500 persona. Eshtë e tepërt të thuhet, mirëpo persona të pafajshëm humbën jetën dhe kjo është shumë më e rëndësishme se çdo debat mbi numrat. Pika kyqe është se Nëntoka Shtetërore Britanike edhe një herë shkaktoi humbjen e civilëve të pafajshëm. Duke thënë këtë, hendeku befasues në numër është një tjetër shenjë e përfshirjes së Nëntokës Shtetërore Britanike. Është një fakt i njohur se Nëntoka Shtetërore Britanike zakonisht i rrit numrat kur dëshiron të krijojë një trazirë. Një nga arsyet kryesore prapa kryengritjes Bullgare ishte dëshira për të vendosur bazat për grushtin e shtetit të vitit 1876 që shënoi fillimin e fundit për Perandorinë Osmane. Vetëm një muaj e gjysmë pas kryengritjes Bullgare, një grup pro-britanik udhëhoqi një grusht shteti, martirizoi Sulltan Abdülaziz Khanin, e shpalli Muratin e V-të, njeri të çmendur dhe solli Abdul Hamidin e II-të në fron me forcë. Të gjitha këto zhvillime ndodhën në përputhje me planet e Nëntokës Shtetërore Britanike. Më pas, Nëntoka Shtetërore Britanike bëri presion mbi Abdul Hamidin e II-të dhe e bindi atë të veprojë në përputhje me kërkesat e tyre. Në mënyrë mjaft interesante, vërejtjet antiturke të Kryeministrit Britanik Gladstone u ndalën papritmas pasi Abdul Hamidi i II-të u ngjit në fron. Kryengritja e Prillit ka qenë faktori kryesor prapa incidenteve që arritën kulmin me grushtin e shtetit. Nga 20 prilli i vitit 1876, kur filloi kryengritja, deri më 31 gusht, kur Abdul Hamidi i II-të u bë Sulltan, Nëntoka Shtetërore Britanike bëri një fushatë të egër kundër turqve. Në mënyrë misterioze, shumë qarqe që akuzuan turqit për kryerjen e masakrave inegzistente në atë kohë heshtën çuditërisht përpara masakrave të Nëntokës Shtetërore Britanike në Afrikë (Zulus), Australi (Aborigjenëve), SH.B.A. (Indianëve) dhe Lindjen e largët (Indianëve dhe Kinezëve), megjithë provat e qarta.

######### Kryengritja e Jemenit

Konfrontimi i parë serioz ushtarak midis Britanisë dhe Perandorisë Osmane ndodhi kur Nëntoka Shtetërore Britanike korruptoi disa sheikë lakmitarë në mënyrë që të fitonte një vend në qytetin Aden të Jemenit, një provincë e rëndësishme dhe e vlefshme e Perandorisë Osmane. Duke kërkuar të forconte më tej praninë e saj, Nëntoka Shtetërore Britanike filloi të kërkonte për një forte së të besueshme në Jemenin verilindor. Historiani Süleyman Kocabaş përshkruan hapat e fshehtë që çuan në pushtimin e Jemenit:

Pasi Britania hyri në Aden, ajo vazhdoi të përparonte në drejtimin verilindor dhe ndërmori të gjitha metodat e imagjinueshme për të arritur qëllimin e saj për të kapur tokat pjellore. Ata kishin veshur rroba arabe, flisnin 160 arabisht, si dhe mashtruan arabë me premtime për pavarësi; të gjitha për hir të interesave të ishullit të tyre.

Kjo ishte arsyeja prapa kryengritjeve famëkeqe të Jemenit që ndodhën ndërsa ishte nën sundimin osman. Perandoria dërgoi trupa dhe madje ushtri të vogla për të shtypur trazirat, por pavarësisht përpjekjeve masive, ajo humbi Jemenin. Edhe një herë, disa sheikë, të cilët shikonin interesin e tyre personal mbi interesin e vendit të tyre, preferuan të ishin shërbëtor të Nëntokës Shtetërore Britanike. Tradhtia e tyre e tmerrshme shkaktoi vrasjen e mijëra njerëzve.

######### Zhvillimet në Afrikën e Veriut

Në shekullin e 16-të, Perandoria Osmane - një fuqi e pandalshme detare - pushtoi Afrikën e Veriut. Perandoria arriti në brigjet e Italisë në veri, kontrolloi të gjithë Mesdheun Lindor dhe mori Egjiptin dhe Marokun në jug. Mefjalë të tjera, Mesdheu u bë një liqen turk. Ushtritë koloniale të Francës, Spanjës, Britanisë dhe Holandës u desh të kalonin Oqeanin Atlantik për të arritur Afrikën e Jugut dhe Perëndimit.