komandën e tij Muhamed Aliut të Egjiptit, i cili më parë ishte rebeluar kundër Perandorisë Osmane. Për këtë arsye, ai ka hyrë në histori si 'Tradhtari Ahmet Fevzi Pasha'. Ndërsa anijet e marinës ishin ankoruar në Aleksandri, Yavir Pasha, ose Baldwin Walker, pohoi se nëse vendoste për një rrethim në Egjipt me të gjithë flotën osmane, ai mund të merrte përsëri anijet. Synimet e tij të vërteta ishin që t'i bënte anijet osmane të luftonin me njëra-tjetrën për t'i dobësuar ato gjatë këtyre përplasjeve. Sidoqoftë, kriza mori fund kur Muhamed Ali i Egjiptit pranoi të kthente anijet me vullnetin e tij. Duhet theksuar se Yavir Pasha kishte punuar për vite me radhë si këshilltar i tradhtarit Ahmet Fevzi Pasha.

######### Henry Felix Woods ose Woods Pasha

Henry Felix Woods britanik, i njohur gjithashtu si Woods Pasha, shërbeu për më shumë se 40 vite në marinën osmane, shumicën e kohës nën sundimin e Abdul Hamidit të II-të. Woods ishte arsyeja kryesore pse marina osmane u kalb plotësisht gjatë sundimit të Abdul Hamidit të II-të në Bririn e Artë, pavarësisht nga fakti që ajo ishte rindërtuar kohët e fundit nën urdhrat e Sulltan Abdülaziz. Sipas politikës së Forcave Detare Britanike, një oficer britanik nuk mund të zinte një pozicion për më shumë se dy vite në një vend të huaj, por Woods kaloi 42 vjet në flotën osmane. Inxhinierët, kapitenët dhe teknikët e tjerë që Woods Pasha i transferoi për shuma të mëdha, me qëllim u përmbajtën nga aftësimi i trupave turke dhe siguruan që kontrolli i vërtetë të ishte gjithmonë tek britanikët. Siç e përshkroi Woods në kujtimet e tij, mekanikët turq, megjithëse kishin punuar për vite me radhë, nuk mund të bëheshin mekanikë të zgjuar, sepse mekanikët britanikë bllokuan rrugën e tyre për ngritje profesionale. Veçanërisht, mekanikët britanikë gëzonin 173 privilegje të veçanta në lidhje me detyrat e tyre. Woods Pasha ishte gjithashtu negociator midis figurave kryesore në kryeqytet dhe Sulltan Abdul Hamidit të II-të. Ai u përkujdes në mënyrë të veçantë për të prezantuar gazetarët britanikë te Sulltani dhe fshehurazi ju siguroi qasjen 174 inteligjencës britanikëve në lidhje me Sulltanin dhe administratën.

######### Beteja e Navarinos

Beteja e Navarinos njihet si një nga përplasjet detare më të pamëshirshme në histori. E udhëhequr nga Nëntoka Shtetërore Britanike, marinat britanike, franceze dhe ruse filluan një sulm të plotë ndaj flotës turke të ankoruar në Navarino, të vendosur në jug të Greqisë. Muhamed Ali Pasha i Egjiptit gjithashtu dërgoi një flotë nga Egjipti për të ndihmuar osmanët, të cilët në atë kohë po përpiqeshin të shtypnin trazirat greke që u nxitën gjithashtu nga Nëntoka Shtetërore Britanike. Nuk kishte një deklaratë zyrtare të luftës; përkundrazi forcat detare aleate të Britanisë, Francës dhe Rusisë papritmas filluan të qëllonin në anijet turke. Të kapur në befasi, 70 anije u përmbytën dhe më shumë se 3,000 marinarë u vranë. Brenda tre orësh, Gjiri i Navarinos u bë një banjë gjaku. Një element shumë i rëndësishëm në betejë ishte prania e marinarëve britanikë dhe francezë në flotën turke. Një ditë para bastisjes, marinarët francezë në flotën e Muhamed Aliut të Egjiptit, duke luftuar për osmanët, dhe marinarët britanikë në flotën osmane ndërruan anën. Jo vetëm që i braktisën postet e tyre, por gjithashtu i privuan osmanët nga pasijet e tyre, sepse gjatë asaj kohe, kjo detyrë e rëndësishme u jepej vetëm njerëzve të Nëntokës Shtetërore Britanike.

######### Nentoka Shtetërore Britanike dhe Kalifati

Në fillim të shekullit të 17-të, shumë shtete evropiane vendosën të ndiqnin gjurmët e Portugalisë dhe Spanjës dhe filluan të vepronin për ti realizuar dëshirat e tyre imperialiste. Britania u tregua më ambiciozja. Lexuesit do të kujtojnë se si Britania tashmë kishte ngritur Kompaninë e Indisë Linore në vitet 1600 si hapi i parë drejt imperializmit Britanik. Kompania së pari drejtoi vëmendjen e saj në nënkontinentin Indian dhe krijoi poste të shumta tregtare në të gjithë rajonin. Pasi u zgjerua me shpejtësi, ajo filloi të ndërtonte koloni para se të merrte përfundimisht kontrollin e territoreve. Nga shekulli i 19-të, Spanja dhe Portugalia kishin filluar të humbnin kolonitë e tyre dhe hynë në epokat e tyre të rënies. Kjo do të thoshte që vendet e Amerikës së Jugut, dikur koloni të Spanjës dhe Portugalisë, ishin tani të pavarura, por gjithashtu të disponueshme për aspiratat britanike si tregje të hapura. Në ndërkohë, pasi kishin