ideon plej sekretan: mi esperas, ke kontraŭ nia kara Nice elkreskos en la bluaj ondoj de Mediteraneo nova glorplena Nice, Nice, kiu per siaj pompaj submaraj avenuoj, parkoj kaj via promenejoj borderos nian lazuran marbordon. Ni volas vin ekkoni kaj ni volas, ke vi konu nin; mi havas miaflanke konvinkon, ke la pli intimaj sciencaj kaj societaj interrilatoj, kiujn ni hodiaŭ sub la tiom favoraj aŭspicioj kontaktigas, kondukos niajn naciojn al ĉiam pli intensa kultura kaj politika kunlaborado en la intereso de la mondpaco, prospero kaj progreso. (Longedaŭra aplaŭdo). Nun ekstaras Dro Charles Mercier kaj provas per kelkaj vortoj danki al la urbestro kaj deputito de Nice; sed li unue estas tro kortuŝita, due li uzas iom strangan prononcon; el lia parolado mi kaptis nur kelkajn pene elpuŝitajn vortojn; se mi ne eraras, ĝi estis "tre honorita", "kultur-rilatoj", kaj "Viktoro Hugo". Poste li - evidente tremigita - ree sin kaŝis en la bankuvo. La vorton prenas Paŭl Mallory; tio, kion li eldiras, ne estas prelego, sed himna poemo, traradiita de profunda filozofio. Mi dankas al la Fato, li diras, ke mi ĝisvivis la plenumiĝon kaj realiĝon de unu el la plej belaj fabeloj de l' tuta homaro. Estas realiĝo kaj plenumiĝo: anstataŭ la mita submergita Atlantido mi konsterne vidas novan Atlantidon, kiu elmergiĝas el la profundaĵoj. Kara kolego Mercier, vi kiu estas poeto de la spac -geometrio, kaj novaj eruditaj amikoj, vi estas la unuaj ambasadoroj de ĉi tiu nova mondo, kiu leviĝas el la oceano, ne la ŝaŭmnaska Afrodito, sed Pallas Anadyomene. Tamen multe pli mirinda kaj nekomparebla pli mistera estas, ke al ĉi tiu ...

(La fino mankas ).

ad str. 239

Do ni vidas la Salamandrojn en forta kaj senhalta prosperado. Ilia nombro estas jam taksata ĝis sep miliardoj, kvankam dum kresko de la civilizado ilia naskemo apike malsuprenfalas (je dudek ĝis tridek salamandridoj ĉe ĉiu bestino pojare). Ili jam estas koloniigintaj pli ol sesdek procentojn de ĉiuj marbordoj sur la mondo; la arktaj bordoj estas ankoraŭ nepriloĝataj, sed la Kanadaj Salamandroj jam komencas koloniigi la marbordon de Gronlando, kie ili eĉ premas la Eskimojn en la internon de la insulo kaj transprenas la fiŝkaptadon kaj la komercon je fiŝoleo en proprajn manojn. Man -en-mane kun ilia materia akcelo marŝas ankaŭ ilia progreso civiliza; ili eniras en la vicon de nacioj kun deviga frekventado de lernejoj kaj povas fieri pri plurcentoj da milionojope aperantaj submaraj gazetoj, pri modele establitaj sciencaj institutoj kaj tiel plu. Memkompreneble, tiu ĉi kultura disvolviĝo ne ĉie okazis glate kaj sen interna kontraŭstaro; ni ja scias tre malmulte pri la internaj aferoj de la Salamandroj, sed laŭ kelkaj simptomoj (ekzemple laŭ tio, ke oni trovis Salamandrojn kun formorditaj nazoj kaj kapoj) ŝajnas, ke sufiĉe longan tempon regis sub la marnivelo daŭrema kaj pasia priidea konflikto inter la Paleosalamandroj kaj la Neosalamandroj. La Neosalamandroj verŝajne akceptados la progreson senkondiĉe kaj senlime kaj proklamis, ke sub la akvo oni devas atingi la tutan kaj kompletan kontinentan kulturon ne esceptante eĉ la futbalon, flirton, faŝismon kaj seksajn perversojn; kontraste al tio la Paleosalamandroj, kiel ŝajnas, konservative teniĝis ĉe la natura salamandrismo kaj ne volis rezigni pri malnovaj bonaj bestaj kutimoj kaj instinktoj; ili sendube kondamnis la febran novaĵ - avidadon kaj ĝin konsideris simptomo de dekadenco kaj perfido je la hereditaj Salamandraj idealoj; ili certege ankaŭ indignis kontraŭ fremdaj influoj, al kiuj blinde submetiĝas la hodiaŭa delogita junularo, kaj demandas, ĉu ĉi tia simiado laŭ la homoj decas al fieraj kaj memkonsciaj Salamandroj. 25) Ni povas imagi, ke oni propagandis la devizojn ekzemple: Returne la Mioceno! For ĉion, kio estas nin homigonta! Al batalo por la integra Salamand rismo! Kaj tiel plu. Sendube ekzistis ĉiuj premisoj por vigla generacia konflikto de opinioj kaj por profundaj spiritaj revolucioj en la evoluo de la Salamandroj; ni bedaŭras, ke ni