dëshiruar të propagandës. Për ta arritur këtë, fjalët, frazat dhe retorika u zhvilluan me kujdes për t'u tërhequr emocioneve, besimeve dhe pritjeve të njerëzve. Gënjeshtrat përsëriteshin sikur të ishin të vërteta të thjeshta. Wellington House jo vetëm që manipuloi opinionin publik britanik gjatë Luftës së Parë Botërore, por realizoi projekte edhe për njerëzit e vendeve të tjera. Më 19 Shtator të vitit 1916, Kryeministri Britanik Lloyd George konfirmoi këtë të vërtetë me fjalët e mëposhtme:

########## Publiku Publiku e di vetëm gjysmën e historisë. Ata lexojnë për fitoret; kostoja është e fshehur.

Gjatë Luftës së Parë Botërore, Byroja e Propagandës së Wellington House botoi 400 artikuj në javë, të shtypura në 17 gjuhë të ndryshme dhe prodhoi libra, broshura dhe artikuj të panumërt. Në qershor të vitit 1915, numri i materialeve të shtypura dhe të shpërndara arriti në rreth shtatë milion. Kur mbaroi lufta, byroja kishte shpërndarë 106 milion materiale. Wellington House kurrë nuk kishte ndonjë problem buxhetor pasi Nëntoka Shtetërore Britanike e mbështeti gjithmonë me fondet. Ndërsa buxheti fillestar ishte vetëm 10,000 mij paund kur zyra u krijua për herë të parë, ajo u rrit 265 me shpejtësi dhe arriti në 145,000 në vitin 1917. Kah fundi i luftës, disa deputetë britanikë filluan të kritikojnë këtë shfrytëzim të mediave. Për shembull, burrështetasi britanik Austen Chamberlain tha që shtypi humbi lirinë e tij dhe me lirinë e tij, ai gjithashtu humbi fuqinë 266 e vërtetë. Gjatë Luftës së Parë Botërore, shënjestrat kryesore të kësaj propagande të shëmtuar ishin gjermanët dhe turqit. Pas përfundimit të luftës, të dy autoritetet britanike dhe ato të Belgjikës mohuan raportet se ushtarët gjermanë kishin varur 267 priftërinjtë nga këmbanat e kishës në Holandë, ose se ata kishin goditur foshnjat me bajoneta. Burimi i kësaj propagande ishte përsëri Wellington House Wellington House nuk shpërndau vetëm botime të ngarkuara me propagandë. Ajo vepronte gjithashtu si një autoritet mbikëqyrës për mediat tjera. Për shembull, lajmet nga fushëbeteja mund të mbërrinin në publik vetëm pasi filtroheshin nga sistemi i censurës së Wellington House. Ata caktonin dy fotografë zyrtarë dhe disa piktorë për të përshkruar situatën në luftë. Puna e tyre duhej të ishte në përputhje të plotë me direktivat e Wellington House. Asnjë fotograf ose piktor tjetër nuk u lejua të siguronte materiale; Wellington House e kishte ndaluar atë veprim. Disa gazetarë dhe gazeta britanike u zgjodhën të raportonin lajmet në përputhje me udhëzimet e zyrës së propagandës. Natyrisht, këta njerëz shkruanin siç ju kërkua, duke paraqitur vetëm fotot e miratuara. Kushdo që guxonte 268 të dilte nga këto rreshta për të interpretuar dhe fotografuar luftën në ndonjë mënyrë tjetër u sanksionua. Me fjalë të tjera, media britanike e paraqiti botën në mënyrën se si e përshkroi Nëntoka Shtetërore Britanike. Sot, situata nuk është shumë e ndryshme përveç se media e ndikuar nga Nëntoka Shtetërore Britanike është zgjeruar dhe është përhapur në të gjithë botën, me më shumë gazetarë që udhëheqin propagandën e saj. Aktivitetet anti-turke të Wellington House përfaqësojnë një rrjet të gjerë të propagandës së zezë që vazhdon edhe sot. I ashtuquajturi 'gjenocidi armen' ky institucion i sajuar gjatë Luftës së Parë Botërore, u përdor veçanërisht për të provokuar opinionin publik amerikan kundër turqve dhe për të siguruar pjesëmarrjen e ShBA-ve në luftë si një aleat britanik. Këto pretendime dhe propaganda e Wellington House përdoren ende si levë kundër Turqisë. Tani, le ti shqyrtojmë arsyet pse u fabrikua një gënjeshtër si 'gjenocidi armen': Aleanca Britanike me Rusinë gjatë Luftës së Parë Botërore nuk ishte diçka që ShBA-të ishin të gatshme të pranonin. Rusia ishte armike në atë kohë dhe publiku amerikan ishte mosbesues ndaj saj. Sidoqoftë, Britania duhej të mbante mbështetjen e Rusisë ndërsa bëri që Shtetet e Bashkuara të bashkohen me luftën. Për këtë, duhej të gjente një të përbashkët që mund t'i bashkonte këta dy gjigandë së bashku. Sipas planit, një armik i ri do të falsifikohej dhe ai armik duhet të dukej sikur kishte kryer krime edhe më të mëdha se Rusia. Ky armik i përbashkët ishte Perandoria Osmane. Politikani turk Onur Öymen shpjegon situatën:

Kjo ishte një nga arsyet më të rëndësishme se pse zyra e propagandës britanike Wellington House përdori të ashtuquajturin pretendim të gjenocidit turk të armenëve si një nga pikat kryesore të propagandës. Në fakt, turqit vlerësoheshin shumë në botën islame në atë kohë. Britanikët vendosën të përdorin këtë pretendim për gjenocid për të njollosur imazhin e Perandorisë Osmane në botë dhe në botën Islame. Cili vend do të ndiqte një