######### Tunisia

Në vitet 1850, Tunizia po drejtohej nga 'Bejtë' e emëruar nga Osmanët. Sidoqoftë, ajo më vonë nisi një lëvizje të ashtuquajtur 'modernizimi', e cila ishte në të vërtetë një politikë imperialiste e Nëntokës Shtetërore Britanike e maskuar, dhe e krijuar për të paralizuar vendet ekonomikisht, shoqërisht dhe kulturor. Si rezultat, Tunizia i pagoi shuma të mëdha Britanisë për shpenzimet e saj të mbrojtjes dhe pjesa tjetër e 'pagesës' i erdhi më pas, siç bëhet gjithmonë sa herë që përfshihet Nëntoka Shtetërore Britanike. Të gjymtuar ekonomikisht, vendi u bë më i varur nga Britania, huazoi më shumë para dhe falimentoi në mënyrë të pashmangshme. Për shkak të normave të interesit astronomik, qeveria tuniziane, e cila kishte marrë hua vetëm 30 milion franga, iu desh ta kthente atë pas një kohe të shkurtër me interes në shumën prej 70 milion franga. Në fakt, populli turk është shumë i njohur me këtë kurth ekonomik. Ishte ndër arsyet e rënies së Perandorisë, ky kurth është gjithmonë projekt i Nëntokës Shtetërore Britanike. Një metodë e ngjashme ishte duke u përdorur për Egjiptin pothuajse njëkohësisht, ashtu si në Indi në të kaluarën. Pasi mori huanë e saj të parë në vitin 1863, qeverisë tuniziane iu desh të vendoste taksa të reja vitin e ardhshëm. Njerëzit, të cilët ishin tashmë shumë të varfër, nuk mund ta duronin presionin dhe u rebeluan në vitin 1864. Megjithëse funksionoi një përgatitje qeveritare, borxhet e reja sollën taksa të reja, të cilat shkaktuan trazira të reja. Ky cikël vicioz vazhdoi derisa Tunizia u bë një protektorat francez. Tunizia, tashmë me prodhimtari të dobët bujqësore, u detyrua të eksportojë shumicën e prodhimeve të saj për të paguar borxhet e saj, gjë që shkaktoi urinë dhe koleran. Si rezultat vdiqën 10,000 tunizianë. Kur shteti falimentoi, u krijua një institucion i ngjashëm me Administratën Osmane të Borxhit dhe ekonomia tuniziane iu besua Britanikëve dhe Francezëve. Në fund të fundit, Tunizia iu la Francës në këmbim të Qipros, të okupuar pa një përpjekje ushtarake. Kjo nuk ishte as marrëveshja e parë dhe as e fundit në të cilën Nëntoka Shtetërore Britanike po ndante tokat osmane. Vetëm 18 vite pasi u ble borxhi i parë i jashtëm, Franca, me 36,000 trupat e saj, pushtoi Tunizinë në vitin 1881. Kur Beu i Tunizisë Muhamedi i III-të as-Sadiq e kuptoi se ai nuk do të ishte në gjendje të luftonte, nënshkroi një traktat që i cili e ktheu Tunizinë në një protektorat francez. Nga ajo datë deri në vitin 1956, kur ata fituan pavarësinë e tyre nën udhëheqjen e Habib Bourguibas, Tunizia ishte përfshirë në konflikte të vazhdueshme, luftëra civile dhe terror. Pushtimi nga nazistët u pasua nga fitorja e Aleatëve. Francezët aplikuan masa të rrepta për të shtypur nacionalizmin tunizian dhe gjatë kësaj kohe, dhjetëra mijëra myslimanë u vranë nga francezët. Në ato vite, Britania kishte fjalën e fundit në shpërndarjen e pushtetit në botë. Asnjë vend nuk mund të pushtonte një vend nëse nuk lejohet nga Britania. Siç u shpjegua më parë, Franca ishte në gjendje të okuponte rajone vetëm në përputhje me planet e Nëntokës Shtetërore Britanike. Kjo lejoi Britaninë që të kontrollonte tokat e mëdha përmes aleatëve të saj dhe të mbante nën kontroll një fuqi të rëndësishme si Franca. Algjeria ishte një vend tjetër që vuante nga presione të ngjashme të Nëntokës Shtetërore Britanike.

######### Algjeria

Për 300 vjet, Algjeria ishte qendra kryesore e pushtetit Osman në Magreb. Guvernatorët e emëruar nga Sulltani e drejtuan provincën derisa Franca e pushtoi atë në vitin 1827, duke përdorur një përplasje të vogël me Konsullin Francez si një justifikim. Kur një takim midis guvernatorit të Algjerisë Hussein Dey dhe Konsullit Francez u tensionua, Dey e goditi Konsullin Francez tre herë me grushta. Franca menjëherë e bëri këtë incident një justifikim për pushtim, pas së cilës Husein Dey u internua. Tani kur u bë koloni franceze, sistemi arsimor i vendit u ndryshua, administratorëve vendas iu hoqën fuqitë dhe rendi shoqëror erdhi në një pikë thyerjeje. Tokat e pasura të myslimanëve u morën atyre dhe iu dorëzuan kolonialistëve francezë. Algjeria u bë qendra administrative e kolonive franceze në Afrikë. Gjatë gjithë viteve, myslimanët e Afrikës Veriore dëshmuan fytyrën e tmerrshme të imperializmit evropian ndërsa myslimanët u persekutuan athe. Sundimi francez nuk solli asgjë përveç vdekjes së myslimanëve të Algjerisë. 175,000 algjerianë luftuan për Francën gjatë Luftës