që kanë qenë gjithmonë, racë e neveritshme. Më të mirët janë banorët e Azerbajxhanit, megjithëse janë me të 325 vërtetë të pacivilizuar. (Të gjithë popujt e përmendur më lartë janë mbi këto pretendime).

George Milne ishte jashtëzakonisht i ashpër me lëvizjen nacionaliste që Mustafa Kemal filloi në Anadoll dhe i shkroi Ministrisë Osmane të Luftës më6qershor të vitit 1919 duke kërkuar që autoritetet ta thërrasin përsëri në Stamboll:

Unë e konsideroj të padëshirueshme praninë e gjeneralit Kemal Pasha dhe stafit të tij në provinca. Është shqetësuese për opinionin publik në këtë moment që një Gjeneral së bashku me shtabin e ti të udhëtojnë në një vend të tillë andaj nuk shoh ndonjë nevojë për prezencën e tyre nga pikëpamja ushtarake. Unë kërkoj që ju të 326 urdhëroni kthimin e menjëhershëm në Konstandinopojë të Gjeneral Kemal Pashait dhe Shtabit të tij.

Mustafa Kemal ishte i indinjuar nga toni përçmues i Milneit ndaj popullit turk dhe qeverisë së Stambollit, dhe përgjigjeve të dëshpëruara të Ministrisë së Mbrojtjes. Ai i shpjegoi ndjenjat e tij me fjalët në vijim:

…yet this does not seem to wound the pride of the Minister of War, who, in all his transactions with the national organisation, is ever referring to questions of self-respect and scarcely every mentions the dignity of the Government who accepted the responsibility of safeguarding the independence of the Ottoman Empire. They will not allow that their dignity is already assailed and the independence of the State jeopardised. They do not even protest against this attack; they do not even venture to assert that they decline to make themselves the 327 instrument for this blow against our independence.

E vërteta është se deklaratat përbuzëse të cituara më lartë janë vetëm një pjesë e vogël e mendimit të këtyre individëve ndaj turqve. Zemrat e tyre ishin plot urrejtje dhe inat për popullin turk dhe nuk u përmbajtën pa e shfaqur haptazi urrejtjeje para dhe pas Luftës Turke për Pavarësi. Ata shfrytëzuan çdo mundësi për të shtypur dhe poshtëruar kombet osmane, të cilat, në mendjen e tyre të lig, ishin raca inferiore. Sot, i njëjti mentalitet jeton. Disa njerëz, të cilët gabimisht besojnë se mund të gjejnë miqësi ose një të ardhme në një aleancë me nëntokat shtetërore, do të bënin mirë të kenë parasysh këto detaje.

##### Spiunët në territorin Osman raportojnë në qeverinë e Stambollit

Spiunët që ishin shpërndarë në të gjithë territorin osman luajtën një rol të rëndësishëm në zbatimin e planit për shpërbërjen e Perandorisë Osmane. Spiunët themeluan shtete, ndanë vendet, emëruan mbretër dhe hartuan kufij. Ky rrjet i gjerë spiunësh u administrua nga Britanikët, përmes qendrës së operacionit në Stamboll që raportonte në inteligjencën ushtarake. Prandaj pushtimi i Stambollit i ofroi logjistikë shumë të nevojshme këtij rrjeti të spiunimit. Shumë spiunë u dërguan në Anadoll, të maskuar si 'zyrtarë të okupimit'. Ndërsa lëvizja kombëtare e pavarësisë fitoi vrullshëm, ky rrjet spiunazhi zhvendosi fokusin e tij në planet ushtarake turke. Në vitin 1921, Sir James Marshall-Cornwall u emërua si oficeri special i inteligjencës që i raportonte Sir Charles Harington, Komandantit të Përgjithshëm të ushtrisë aleate të okupimit me qendër në Stamboll. Marshall-Cornwall ndërtoi një ekip të vogël, por operacionale për të mbajtur shënime për Mustafa Kemal Pashan dhe lëvizjen nacionaliste. Duke folur rrjedhshëm turqisht, ai u dërgua në Stamboll edhe një herë në vitin 1941 për të bindur Ismet Inonun të bashkohej në Luftën e Dytë Botërore si një aleat britanik, por u kthye duarbosh.