Ambasadës Britanike gjithashtu tha se askush nuk do të ishte në gjendje të priste kyçet e duarve në atë mënyrë, pasi që 132 kishte parë vetë trupin e Sulltanit. Rrëfimi i Nazime Sulltanit, vajzës së Sulltan Abdülazizit, nuk lë vend për të dyshuar se çfarë ka ndodhur:

########## Çdo pretendim se babai im ka bërë vetëvrasje është mashtrim. Unë e pashë me sytë e mi teksa ata vranë babain 133 tim.

Askush nuk i besoi gënjeshtrës për vetëvrasje, sepse një nga dorasit rrëfeu pas një kohe:

Fahri Beu shkoi nga prapa dhe mbajti krahët e tij [Sulltan Abdülazizit]. Haxhi Mehmeti dhe Algjeriani me emrin Mustafa u ulën në gjunjë dhe ia preva venat në krahun e majtë sa më thellë të mundesha me një thikë 134 xhepi. Unë madje i shpova krahun e djathtë në disa vende me thikë …

Kur filloi një hetim pas sulmit të përgjakshëm, anglofili Midhat Pasha kërkoi strehim në Konsullatën Britanike, duke parashikuar se si mund të zhvilloheshin ngjarjet kundër tij. Historianët raportojnë se para grushtit të shtetit, Midhat Pasha merrte lavdata vazhdimisht nga media evropiane, veçanërisht nga gazetat britanike. Në të vërtetë, gjatë mandatit të tij të parë si vezir i madh para grushtit të shtetit, i cili zgjati tetëdhjetë ditë, Midhat Pasha lejoi Egjiptin dhe Tunizinë të merrnin hua në mënyrë të pavarur, gjë që bëri që Egjipti të vinte nën sundimin Britanik - dhe Tunizinë nën sundimin Francez. Pas grusht shtetit, ai u emërua përsëri vezir i madh dhe mblodhi 'Konferencën e Konstandinopojës' (Konferenca e Kantierit), së bashku me pjesëmarrjen e zyrtarëve britanikë. Kjo konferencë ishte një moment historik sepse Midhat Pasha, i përgatitur nga Nëntoka Shtetërore Britanike, vendosi të fus Perandorinë Osmane në luftë me Rusët dhe kjo situate luajti një rol të madh në kolapsin e Perandorisë Osmane.

####### Humbjet Territoriale pas puçit të vitit 1876

Sundimi i Sulltan Abdul Hamidit të II-të, i cili u soll në pushtet nën ndikimin e Nëntokës Shtetërore Britanike pas grushtit të shtetit të vitit 1876, pa humbjet më të mëdha territoriale në historinë e Perandorisë Osmane. Një total prej 135 1,592,896 km katrorë u dorëzuan në vetëm tridhjetë e tre vite sa zgjati regjimi i Abdul Hamidit të II-të. Perandoria 136 gjithashtu humbi 5 milion të popullsisë së saj nga 24 milion sa i kishte në total. Tunizia, Egjipti, Somalia, Serbia, Mali i Zi , Bullgaria, Kars, Ardahan, Batum, Thesalia, Qipro ishin vetëm disa nga tokat e dorëzuara gjatë kësaj kohe. Më poshtë është rendi kronologjik i humbjeve të 1.6 milion km katrorë të territorit osman gjatë kësaj kohe:

1878 - Mali i Zi dhe Serbia shpallën pavarësinë pas Traktatit të Berlinit. 1878 - Bullgaria u bë një principatë autonome pas Luftës Ruso-Turke të viteve 1877-78, dhe u vu kryesisht nën kontrollin gjerman dhe Austro-Hungarez. Bosnje-Hercegovinës iu dha pavarësia në punët e saj të brendshme. Territoret e Serbisë, Malit të Zi dhe Ru manisë u zgjeruan. Kars, Ardahan, Batum dhe Doğubeyazit iu dhanë Rusisë. Thesalia iu dha Greqisë. 1878 - Bosnja dhe Hercegovina dhe Yenipazar u pushtuan nga Austria. 1878 - Abdul Hamidi i II-të i dha Qipron Britanisë, në këmbim të mbrojtjes së supozuar nga Britania kundër Rusisë. Trupat britanike zbarkuan në Qipro më 12 korrik të vitit 1878 dhe ngritën flamurin britanik në vend të flamurit osman. 1881 - Franca pushtoi Tunizinë. Më 8 qershor të vitit 1883, Tunizia u bë një protektorat francez pas Konventës së La Marsas. 1882 - Britania pushtoi Egjiptin. 1884 - Somalia u vu nën kontrollin britanik. 1885 - Provincat Osmane të Jeddah dhe Habesh u pushtuan nga Italia.