vërtetë edhe për udhëheqësit të cilët vetëm në dukje janë më të fuqishmit e botës, pasi ata nuk kanë asnjë mundësi tjetër përveçse të luajnë sipas skenarit që ju është dhënë.

########## As Italianët nuk u kursyen nga strategjitë e thella të Nëntokës Shtetërore Britnaike

Ndërsa Lufta e Parë Botërore u ndez, Fuqitë Aleate kishin takime të fshehta për të rënë dakord mbi një plan për ndarjen e Perandorisë Osmane. Marrëveshja e parë e fshehtë, e njohur si Traktati i Londrës, u nënshkrua në vitin 1915. Sipas këtij pakti sekret midis Bllokut të Antantës (Britani, Francë, Rusi) dhe Italisë, italianëve iu premtua Antalia dhe rajonet përreth Mesdheut në këmbimtë bashkimit në luftë në krah të Fuqive Aleate. Për shkak të Revolucionit Bolshevik, ky traktat u zëvendësua nga Marrëveshja e St.-Jean-de-Maurienne e vitit 1917, e cila u nënshkrua nga vetëm Italia, Franca dhe Britania. Sipas planit të ri, italianëve do t'u jepej gjithashtu Anadolli Perëndimor duke përfshirë Izmirin, përveç vijës bregdetare të Mesdheut. Edhe një herë, skena e pasluftës nuk po zhvillohej sipas pritjeve të italianëve, por po shkonte sipas planeve origjinale të britanikëve. Bashkëpunimi Eleftherios Venizelos-Lloyd George rezultoi në okupimin e forcave greke të Izmirit më 15 maj të vitit 1919 dhe Anatolia Perëndimore mbeti nën okupimin grek deri më 9 shtator të vitit 1922, kur u detyruan të tërhiqeshin nga ushtria turke. Nëntoka Shtetërore Britanike, duke përfituar nga ëndrrat imperialiste greke, ndërtoi një ushtri në Anadoll që do të kryente punët e saja. Kjo gjithashtu në mënyrë të efektshme parandaloi që Italia të kishte fjalën e fundit në rajon. I gjithë plani i okupimit bazohej në propagandën se të krishterëve vendas u duhej mbrojtje nga të ashtuquajturat banda myslimane dhe këtij plani të lig ju dha legjitimitet ndërkombëtar. Sidoqoftë, u vërtetua qartë në raportin e mëposhtëm të Komisionit të Hetimit, në Stamboll, më 12 tetor të vitit 1919 që ato pretendime ishin gënjeshtra të plota:

Hetimi ka dhënë prova se gjendja e përgjithshme e të krishterëve në vilajetin e Ajdinit ka qenë e kënaqshme që nga armëpushimi dhe se ata nuk kanë qenë në rrezik. - Siguria në vilajetin e Ajdinit dhe në Smyrna [Izmir] në veçanti, në asnjë mënyrë nuk e justifikoi pushtimin e kalave të Smirnës duke zbatuar nenin 7 të armëpushimit. 297 Për më tepër, situata në vilajet nuk justifikonte zbarkimin e trupave aleate në Smyrna.

Edhe ky raport nuk ishte i mjaftueshëm për të ndaluar planet e Nëntokës Shtetërore Britanike Nëntoka Shtetërore Britanike përdori italianët kur kishte nevojë, me pretendimin për të qenë një aleat i besueshëm dhe me disa premtime të tjera të rreme. Por kur nuk i duhej më Italia, e la atë të vetme. Mirëpo siç dihet edhe vetë italianët kishin plane për pushtimin e tokave osmane ashtu si fuqitë e tjera aleate, dhe në këtë drejtim, Italia atëherë ishte po aq fajtore sa të tjerët. Çështja është që, edhe ndaj aleatëve të saj, Nëntoka Shtetërore Britanike ndjek gjithmonë një politikë të përqendruar në mashtrime dhe me dyftyrësi. Mustafa Kemali, udhëheqësi i Luftës Turke për Pavarësi dhe shpëtimtari i popullit turk dhe Turqisë, përfitoi nga kjo politikë dyplanëshe e britanikëve: Pas vitit 1920, qeveria italiane filloi t'i siguronte armë, logjistikë dhe inteligjencë turqve nacionalistë.

########## Pretendimi për Mbështetjen e të Drejtave të Pakicave është Metoda Tipike e Nëntokës Shtetërore Britanike për të justifikuarokupimet

Sipas Armëpushimit të Mudros të nënshkruar pas luftës, ushtritë Aleate duhet të kishin qëndruar në pozicionet e tyre aktuale dhe asnjë okupim nuk do të ndodhte nëse nuk kishte ndonjë kërcënim. Sidoqoftë, siç u shpjegua më parë, Britanikët megjithatë pushtu an Stambollin dhe Grekët zbarkuan në Izmir. I vetmi 'justifikim' për këto okupime ishte pretendimi i rremë se pakicat e krishtera ishin në rrezik. Klauzola e 7-të e Armëpushimit të Mudros u dha Fuqive Aleate të drejtën për të zënë vendet strategjike në rast të një kërcënimi të sigurisë. Duke kombinuar të drejtën e okupimit të dhënë nën klauzolën e 7-të me të ashtuquajturat kërcënime me të cilat supozohej se përballeshin pakicat, okupimi i Anadollit u bë me dinakëri në përputhje me ligjin ndërkombëtar. Sidoqoftë, situata në kryeqytet në ditët e para pas nënshkrimit të Armëpushimit ishte shumë i ndryshëm. Parlamenti osman ratifikoi unanimisht Armëpushimin. Zyra Postare Osmane shtypi pulla për Armëpushim, sikur të festonte lajme