një shtet i pavarur. Por meqenëse ky shtet i improvizuar nuk mund të mbijetojë më vete, ai do të duhej të jetonte nën 218 'mbikqyrjen britanike '. Plani dukej se po funksiononte. Me pretendimin për mbikëqyrjen e zbatimit të të drejtave të krishterëve, Britania dërgoi disa konsuj në provinca të ndryshme osmane. Zakonisht u përzgjedhën ushtarë të rangut të lartë, të maskuar si konsuj kryenin punë jashtë kufijve të detyrave të tyre dhe merreshin me detyra tjera në rajon. Për më tepër me informacion të rremë, ata provokuan, organizuan dhe armatosën qytetarët armenë, para se t'i nxitnin një pjesë të tyre që të rebeloheshin. Në fillim kishte çështje serioze të besimit dhe komunikimit midis konsujve britanikë dhe komunitetit armen për shkak të dallimeve sektare. Në mënyrë që konsujt / spiunët e përmendur të fitonin mbi armenët, armenët së pari duhej të bëheshin protestantë. Për këtë qëllim, disa misionarë amerikanë u dërguan në rajon, kryesisht në Mardin. Këto përpjekje zemëruan vendorët dhe Kishat Ortodokse Lindore. Nga ana tjetër, konsujt britanikë u ofruan mbrojtje të dy këtyre misionarëve dhe të konvertuarve të rinj protestantë. Siç dihet tashmë, kjo mbrojtje nuk u ofrua për respekt të besimit të tyre, por për shkak të qëllimeve strategjike në lidhje me rajonin. Kjo sigurisht nuk ishte hera e parë që kjo strategji zbatohej në tokat osmane. Ahmed Hamdi, oficeri i atëhershëm i rrethit Tekirdağ, bëri paralajmërimin vijues për rrezikun e afërt :

Komuniteti protestant në Tekirdağ deklaroi se ata ishin të mbrojtur britanikë. Konsulli Britanik, ndërkohë, vazhdon të përzihet në gjithçka, pretendon se protestantët janë nën mbrojtjen e vendit të tij dhe dëshiron t'i ketë ata nën kontrollin e tij. Meqenëse qëndrimi i tij po shkakton probleme dhe konfuzion në qytet, mund të thuhet se nëse nuk merret një masë paraprake, bashkësia armene do të vijë nën sundimin britanik pasi të konvertohet në protestantizëm. Meqenëse dëshira e Konsullit është ta bëjë bashkësinë armene besnike ndaj vetvetes dhe meqenëse një zhvillim i tillë do të jetë i dëmshëm për vendin tonë në çdo mënyrë, ne kemi shumë nevojë për udhëzimet urgjente të Kryeministrisë se si duhet të veprojmë në lidhje me këtë çështje. Ju lutemi na këshilloni 219 me mirësi se si të veprojmë në lidhje me komunitetin protestant. (21 gusht 1858, oficer i rrethit Tekirdağ, Ahmed Hamdi)

##### Baza e Nëntokës Shtetërore Britanike për trazirat armene: Qipro

Para Traktatit të fshehtë të Qipros të vitit 1878, i cili gjoja transferoi përkohësisht sundimin e Qipros te Britanikët, 45,000 myslimanë dhe rreth 100,000 jomyslimanë po jetonin në ishull. Armenët, grekët, hebrenjtë dhe një numër i vogël i nazarenasve përbënin popullsinë jomyslimane. Disa individë britanikë, kinse misionarë, punuan në mënyrë aktive në ishull për të ndikuar në këtë popullsi të krishterë. Kur britanikët arritën të merrnin kontrollin e ishullit, ata hapën një shkollë për armenët që të përfitonin nga ta. Ky akt shënoi hapin e parë drejt ambicies së Nëntokës Shtetërore Britanike për të përdorur Qipron si bazë për çështjen armene. Aq më tepër, lëvizjet e rezistencës Dashnak dhe Hunchak - që ishin aktive pas shumë trazirave - u organizuan në Qipro. Shoqëria për Miqtë e Armenisë dhe Komiteti i Fondacionit Armen për Refugjatët ishin me qendër në Qipro, ndërsa grupe të caktuara armene të Anadollit që u bashkuan në trazira po drejtoheshin dhe menaxhoheshin gjithnjë e më shumë nga Qiproja. Sivasliyan, i cili ishte kreu i Partisë Revolucionare Hunchak me seli në Britani dhe një avokat i vendosur në Famagusta, po nxitnin Armenët e ishullit kundër Perandorisë Osmane dhe u përpoqën t'i nxisnin të merrnin pjesë në trazirat tjera. Qiproja nuk ishte vetëm një qendër kulturore dhe shoqërore e përdorur për të nxitur grupe të caktuara armene; ishte gjithashtu një qendër e rëndësishme logjistike për të organizuar kryengritjet. Armenët osmanë dhe armenët evropianë që mbështetën trazirat po komunikonin përmes Qipros. Në mënyrë të ngjashme, armenët të cilët ishin pro trazirave që ikën jashtë ose që planifikuan të ktheheshin në Anadoll mund ta bënin këtë fshehurazi përmes Qipros. Pasi morën pjesë në trazirat në Alepo, Dijarbakir, Bitlis, Hakkari dhe Van, rebelët armenë do të hipnin në anije në Iskenderun dhe Mersin dhe do të lundronin për në Qipro. Ata ndryshuan lehtësisht identitetet, duke përfituar nga sundimi britanik dhe më pas u larguan për në Evropë ose SHBA.