Nëntoka Shtetërore që nxiti, provokoi dhe filloi luftëra, nganjëherë veproi si ndërmjetësues në negociatat e paqes. Sigurisht, i vetmi fitues i atyre negociatave për paqe ishte gjithmonë Nëntoka Shtetërore Britanike. Njerëz të pafajshëm humbën jetën, qytetet u shkatërruan dhe si rezultat i komploteve të Nëntokës Shtetërore Britanike, dy perandoritë e mëdha, Perandoria Osmane dhe Perandoria Ruse, u humbën në faqet e historisë. Në shekullin e 20-të, Turqia përsëri u ndihmua nga fqinji i saj verior Rusia. Për shembull, ishin rusët ata që zbuluan ekzistencën e Marrëveshjes Sykes-Picot. Si dhe gjatë luftës turke për pavarësisë, Turqia gëzoi mbështetje ushtarake dhe financiare nga rusët. Në të vërtetë, si një gjest vlerësimi, statujat e dy gjeneralëve rusë, gjeneralit Mikhail Frunze dhe marshalit Kliment Voroshilov, u ngritën në Sheshin Taksim, në zemrën e Stambollit, së bashku me të tjerët të cilët kontribuan në luftën për pavarësisë. Rusët edhe një herë ndihmuan përpjekjet industriale turke gjatë viteve të para të Republikës dhe kontribuan në rimëkëmbjen e Anadollit të shkatërruar nga lufta. Sidoqoftë, Republika e re Turke, përsëri u bë viktimë e komploteve të nëntokës shtetërore, sepse sa herë që Turqit filluan të përqendroheshin në miqësinë me Rusinë, trazirat civile dhe puçet ushtarake do të vinin më pas. Është e qartë, Nëntokës Shtetërore Britanike nuk i pëlqente miqësia midis ruso-turke. Në shekullin 21, nën udhëheqjen e Presidentit Putin dhe Presidentit Erdogan, të dy vendet filluan një epokë jozyrtare të bashkëpunimit në fushat e politikës, ekonomisë dhe tregtisë. Mega projektet u njoftuan njëri pas tjetrit ndërsa rusët dhe turqit gëzonin frytet e kësaj miqësie të frytshme. Madje edhe incidenti famkeq i rrëzimin të avionit në dhjetor të vitit 2015 nuk ishte në gjendje të eklipsonte miqësinë e dy vendeve. Si në çdo rast tjetër, shpejt u bë e qartë se servilët e përdorur nga Nëntoka Shtetërore Britanike ishin pas incidentit. Të dy kombet korrën në masë të madhe frytet e kësaj miqësie pasi u siguruan që vendet të vazhdonin aleancën dhe të mos ishin të tunduar nga provokimet e jashtme gjatë asaj kohe. Drejtuesit e të dy vendeve, duke ushtruar gjykim të shëndoshë, forcuan aleancën e tyre dhe prishën komplotet e Nëntokës Shtetërore Britanike. Tani, përparësia jonë më e madhe është se jemi të vetëdijshëm se komplotuesi është Nëntoka Shtetërore Britanike. Njohja e identitetit të të ashtuquajturit 'ideator' do të bëjë plotësisht joefektiv çdo komplot të planifikuar kundër dy vendeve. Duhet të mbahet mend se perandoritë që ndërtuan civilizime të mëdha nuk do të zhduken kurrë plotësisht. Në të vërtetë, sot të dy vendet gëzojnë ndikim dhe fuqi të konsiderueshme në rajonet e tyre. Në fakt, me një popullsi myslimane prej 20 milion, Rusia sot mban një komunitet mysliman i cili është më i madh se shumë vende islame. Duke marrë parasysh potencialin aktual të energjisë, është e qartë se vetëm aleanca ruso-turke mund të sjellë paqe të vërtetë në zonat e konfliktit në rajon. Prandaj, nuk duhet të jetë për t'u habitur që disa qarqe që ushqehen me luftëra po synojnë të shkatrrojnë këtë aleancë. Megjithatë, 230 milion njerëz nga Rusia dhe Turqia kanë fuqinë e nevojshme për të forcuar këtë aleancë dhe për të çuar më tej qëllimin e tyre të përbashkëta.

##### 6. Spiunët Britanikë në Perandorinë Osmane

Ambasadorët, konsujt dhe diplomatët britanikë meritojnë një konsideratë të veçantë në çdo studim në lidhje me aktivitetet e Nëntokës Shtetërore Britanike në Perandorinë Osmane. Këta zyrtarë, të cilët supozohej se ishin në tokat osmane për të shërbyer si diplomatë, më shpesh punonin si spiunë. Në të vërtetë, ata e ndihmuan jashtëzakonisht shumë Nëntokën Shtetërore Britanike që të arrijë qëllimet e saja. Disa prej tyre krijuan miqësi me burokratët turq, disa u përpoqën të lëkundnin politikën turke. Disa prej tyre nxitën dhe ofruan mbështetje logjistike për trazirat midis pakicave që jetonin paqësisht deri atëherë në tokat Osmane. Kur aktet e miqësisë ose premtimet e ndihmës ekonomike nuk funksionuan, ata nuk hezituan të përdorin kërcënime ose shantazhe. Nëntoka Shtetërore Britanike përdori edhe spiunë profesionistë. Këta njerëz mund të maskoheshin si arkeologë ose turistë dhe të punonin për të nxitur ndjenjat antiosmane midis pakicave që jetonin nën sundimin osman. Një shembull famëkeq është arkeologja / agjentja britanike Gertrude Bell, e cila planifikoi dhe vuri në veprim trazirat në Irak, Siri dhe Jordan. Bell, me aktivitetin e saj të spiunazhit, i bëri përshtypje Nëntokës Shtetërore Britanike aq shumë sa që më vonë asaj ju referua si 'vajza e shkretëtirës' ose 'mbretëresha e pa kurorëzuar e shkretëtirës'. Duke folur rrjedhshëm arabisht, persisht dhe turqisht, Bell u miqësua me njerëzit vendor dhe tregtarë në Jeruzalemin, Sirinë dhe Irakun e drejtuar nga