ta shohin mençurinë e pafund të Zotit dhe se planet e Zotit do të shfuqizojnë të gjitha planet e tjera. Për këtë arsye, dexhallit sistemi i është i destinuar të dështojë çdo herë. Gënjeshtra gjithmonë është mundur nga e vërteta dhe kështu do të jetë gjithmonë.

Ai e zbret shiun nga qielli, prandaj rrjedhin lumenjtë me masë dhe rrjedha bart mbeturinat mbi sipërfaqen e ujit. Edhe llumi, kur e shkrijnë njerëzit në zjarr që të bëjnë stoli ose vegla, është mbeturinë, si ajo. Kështu, Allahu jep shembullin e së vërtetës dhe të së pavërtetës: Mbeturinat hidhen, ndërsa ajo që u shërben njerëzve mbetet në tokë. Kështu, Allahu i shpjegon shembujt. (Kur'an, 13:17)

#### Lufta e Madhe po Ndërron

Para Luftës së Parë Botërore, Nëntoka Shtetërore Britanike rriti presionin dhe kërcënimet ndaj Perandorisë Osmane dhe në një mënyrë tinxare, nxiti qëllimisht tension. Kryeministri britanik Lord Salisbury, i njohur për urrejtjen e tij ndaj turqve, dëgjohej shpesh duke u thënë njerëzve në rrethin e tij të ngushtë se si duhej të ndaheshin tokat turke. Ai në shumë raste përpiqej të fyente Perandorinë Osmane me deklarata fyese duke e quajtur Perandorinë "shumë të kalbur për të mbijetuar" dhe ishte vetë ai që sugjeroi se tokat e Perandorisë duhet të ndaheshin nga shtetet e mëdha, veçanërisht Britania. Letra e tij drejtuar Vezirit të Madh Osman Said Pashas më 28 qershor të vitit 1895, ishte plot me kërcënime:

########## Çdo Çdo ditë rritet mendimi se shteti osman nuk do të qëndroj. Ndjenjat e përgjithshme [në Britani] po rriten deri në bindje se Perandoria Osmane nuk do të vazhdojë të 57 ekzistojë.

Me fillimin e shekullit të 20-të, Nëntoka Shtetërore Britanike rivlerësoi aleancat dhe armiqtë e saj sipas planeve që bëri për epokën e pasluftës. Rusia nuk ishte më rival, por Gjermania po. Po shmangte me kujdes një qëndrim miqësor ndaj Perandorisë Osmane dhe ndoqi një politikë pasive. Prandaj, Eduard i VII-të i Britanisë dhe Nikolasi i II-të i Rusisë u takuan në Gjirin e Revalit më 8-9 qershor të vitit 1908 dhe nënshkruan një marrëveshje. Këto zhvillime ishin shenja të qarta se Nëntoka Shtetërore Britanike po fitonte terren e në veçanti me kërcënimin e Salisburyit në letrën e tij që shkurante se 'Ajo që kontribuon në ekzistencën e Perandorisë Osmane, është fakti që Britania nuk është aleate me 58 ' Rusinë. Nëse formohet një aleancë e tillë, Perandoria Osmane do të zhduket Të gjitha këto strategji të para luftës të Nëntokës Shtetërore Britanike u krijuan për të përcaktuar se kush do të ishte në anën e saj dhe kush do të ishte kundër saj gjatë luftës. E vetmja gjë që mbeti ishte shkrimi i skenarit për ngjarjet që do të fillonin luftën.

##### Politika e Nëntokës Shtetërore Britanike për të shpërfillur Perandorinë Osmane

Nëntoka Shtetërore Britanike ngriti me dinakëri bazën për Luftën e Madhe, duke krijuar arsye të vogla, por irrituese midis vendeve evropiane dhe perandorive. Në fund, situata u shndërrua në një bombë të kurdisur. Më në fund, përmes një atentati të ndyrë nga një vrasës, Nëntoka Shtetërore Britanike filloi Luftën e Parë Botërore. Perandoria Osmane gjithmonë besonte se Fuqitë Aleate do të fitonin nëse lufta do të fillonte. Prandaj, ajo bëri përpjekje të shumta për t'u pajtuar me Britaninë, Francën dhe Rusinë dhe për të lidhur aleancë me ta. Qeveria Osmane e asaj kohe bëri kontakte dhe përpjekje të shumta përmes triumviratit të Enverit, Talatit dhe Kemal Pashas. Sidoqoftë, Britania nuk do të pajtohej kurrë me një aleancë të tillë, pasi një nga qëllimet kryesore të luftës ishte marrja e territoreve Osmane. Natyrisht, këto përpjekje rezolutan në dështim. Britania nuk pranoi asnjëherë aleancë me Osmanët sa herë që ata ofronin pakte bashkëpunimi apo mos-sulmimi.