pushtimit Grek dhe së fundmi Luftës Turke për Pavarësisë. Në raportin e tij për Carnegie Endowment, Michael Mann shkruan se masakra etnike e asaj kohe ishte aq tronditëse, saqë asgjë me madhësi të ngjashme nuk kishte ndodhur kurrë 232 më parë në Evropë. Historiani Maria Todorova në mënyrë të ngjashme thekson se më shumë se një milion myslimanë 233 u larguan nga Ballkani gjatë tre dekadat e fundit të shekullit të 19-të dhe u zhvendosën në Turqi. Shumë nga të vrarët nuk dihen as sot. Plani i Nëntokës Shtetërore Britanike për ti përzënë turqit nga Evropa për në Azi solli një egërsi tronditëse. Disa armenë të mashtruar nga Nëntoka Shtetërore Britanike u bënë pjesë e rëndësishme në planin për të dëbuar turqit. Historiani Justin McCarthy thekson se numri i të vdekurëve gjatë asaje kohe ishte 260,000 myslimanë, ndërsa Kemal Karpat raporton se numri i dëshmorëve arriti në 300,000. Disa armenë të mbështetur nga Nëntoka Shtetërore Britanike u bënë mbështetësit më të mëdhenj të ushtrisë ruse në Kaukaz. Nëntoka Shtetërore Britanike e konsideroi shpërbërjen e Perandorisë Osmane më të dobishme për interesin e saj dhe për këtë arsye 'doli nga rruga e Rusëve' përpara se ti ndërsyente Turqit kundër Rusëve dhe Turqit kundë Armenëve. Në fund të këtyre luftërave dhe masakrave të tmerrshme, Nëntoka Shtetërore Britanike ishte e vetmja që doli fitimtare. Ndërsa anijet luftarake britanike dhe franceze filluan sulmin e tyre në Galipoli në vitin 1915, ushtria ruse kishte filluar pushtimin e Anadollit Lindor. Duke bashkëpunuar me ushtrinë ruse, disa grupe armene u inkurajuan nga Nëntoka Shtetërore Britanike për të sulmuar ushtarët osmanë. Si rezultat, ushtrisë osmane iu desh të luftonte jo vetëm me ushtritë e rregullta, por edhe me rebelët armenë. Kur 80,000 ushtarë të Ushtrisë së 3- të u vranë në Sarıkamış Erzurum në dimrin e vitit 1915, mbrojtja turke u dobësua, duke mundësuar që Ushtria Ruse dhe rebelët armenë të përparonin. Partitë Dashnak, Armenakan dhe Hunchak, të cilat po vepronin nën kontrollin e drejtpërdrejtë të Nëntokës Shtetërore Britanike, New York Times organizonin vazhdimit trazira. Sipas raportit të të 14 nëntorit të vitit 1922, numri i armenëve që luftuan në anën e aleatëve arriti pothuajse 200,000. Udhëzimi vijues i udhëheqësisë së Dashnak për ndjekësit e tyre hedh dritë mbi politikën që disa armenë rebelë e ndoqën gjatë luftës:

Sapo rusët të kenë kaluar kufijtë dhe ushtritë osmane të kenë filluar tërheqjen, ju duhet të nisi revolucionin kudo. Ushtritë osmane kështu do të vendosen midis dy zjarreve: nëse ushtritë osmane përparojnë kundër rusëve, 234 ushtarët armenë duhet të bashkohen me rusët...

Kryengritja armene në shkurt të vitit 1915 rezultoi në vrasjen e pothuajse të gjithë popullsisë myslimane të qytetit të Muşit. Sipas të dhënave të Ushtrisë Turke, numri i dëshmorëve arriti në 20,000. Pas kësaj dhe shumë trazirave të tjera, Perandoria Osmane thirri Patriarkun Armen, anëtarët e parlamentit Armen dhe figurat kryesore të komunitetit Armen dhe u kërkoi atyre të bënin përpjekjet e nevojshme për t'i dhënë fund trazirave. Sidoqoftë, në vend që të ndaleshin, gjërat u përkeqësuan. Sidomos në Mars të vitit 1915, masakrat Mahmudiye, Saray dhe Perakal në Van, si dhe trazirat në Zeitun dhe Bitlis, e bënë situatën në rajon jashtëzakonisht të paqëndrueshme. Sidoqoftë, ajo që ndodhi në Van ishte kashta e fundit. Në prill, rreth 30,000 armenë u rebeluan në rajon dhe kur ushtarët osmanë nuk arritën të shtypnin rebelimin, rebelët i dorëzuan çelësin e qytetit gjeneralit rus Yudenich në maj. Infermierja Käthe Ehrhold përshkruan incidentet e Pranverës të vitit 1915, gjatë së cilës ajo po punonte në jetimoren e drejtuar nga At Johannes Spörri dhe gruaja e tij Irene Spörri:

20 mijë njerëz atëherë jetonin në Van. Ndërsa rusia u afrua (20 prill 1915), armenët morën armët që fshihnin dhe filluan të luftonin. Një luftë e madhe civile, një luftë e vëllezërve, shpërtheu në qytet. Luftimet në rrugë zhvilloheshin për ditë me radhë. Kur rusët iu afruan qytetit, turqit vendosën të evakuojnë qytetin; të dy palët civilë dhe ushtarak u desh të largoheshin nga qyteti brenda një nate. Vetëm gratë, të moshuarit dhe të sëmurët kishin mbetur. Ditën tjetër, kur bandat armene dhe rusët pushtuan qytetin, armenët masakruan gratë, të moshuarit dhe turqit e sëmurë, të cilët nuk ishin në gjendje të shpëtonin. Si të krishterë të devotshëm, atyre u duhej ta falënderonin së pari Zotin që u dha atyre atë fitore. Por ata nuk e bënë këtë; Unë i konsideroj vrasjet që ata i kryen në ditën e parë të pavarësisë si një mëkat të madh. Armenët morën pronat e mbetura të turqve dhe filluan t'i përdorin ato sikur të ishin prona të tyre. Tani, në vend të fshatarëve armenë, gratë turke nga fshatrat fqinje filluan të vijnë në jetimoren time. Ne i morëm grate e