"Kiel, kie kaj kial?" mi insistis, "vi ellernis la ĉeĥan lingvon?" "Hazardo alportis en miajn manojn ĉi tiun libron," respondis la Salamandro kaj prezentis al mi libron, kiun li estis tenanta en la mano; estis la lernolibro Česky pro Mloky - , kaj ĝiaj folioj portis signojn de ofta kaj diligenta uzado. "Ĝi venis ĉi Ĉeĥe por Salamandroj tien kun sendaĵo de libroj de didaktika enhavo. Mi rajtis elekti Geometrion por superaj klasoj de la liceoj, Historion de milit- taktiko, Gvidlibron tra Dolomitoj aŭ La principojn de bimetalismo. Mi tamen elektis ĉi tiun libron, kiu fariĝis al mi kompaniano la plej kara. Mi scias ĝin jam tutan parkere, sed mi ĉiam retrovas en ĝi novajn forntojn de amuzo kaj instruo." Mia edzino kaj mi esprimis nian neŝajnigitan ĝojon kaj miron pri lia korekta, ja eĉ preskaŭ komprenebla prononco. "Bedaŭrinde estas ĉi tie neniu, kun kiu mi parolus ĉeĥe," diris nia nova amiko modeste, kaj mi eĉ ne scias certe, ĉu la instrumentalo de la substantivo estas kůň - la ĉevalo aŭ ." koni koňmi " !" mi diris. Koňmi "Ho ne! ," ekvoĉis mia edzino vigle. Koni "Ĉu vi estus tiel afabla kaj dirus al mi," demandis nia kara konversacianto fervore, "kio estas nova en la Centotura Patrino Praha?" "Ho, tiu kreskas, amiko!" respondis mi ĝojigite per lia intereso, kaj mi per kelkaj vortoj skizis al li la florantan progreson de nia ora metropolo. "Kiel ĝojigaj sciigoj!" diris la Salamandro kun nekaŝata kontento. "Ĉu ankoraŭ pendas sur la Ponto- Turo la forhakitaj kapoj de la ekzekutitaj ĉeĥaj nobeloj?" "Jam longe ne," diris mi al li, iomete (mi devas konfesi) surprizita per lia demando. "Ĝi vere estas domaĝo," opiniis la simpatia Salamandro. "Estis rara historia memorindaĵo. Dio bedaŭru, ke tiom da rimarkindaj historiaĵoj pereis dum la tridekjara milito! Se mi ne eraras, estis tiam la ĉeĥa tero detruita je dezerto, malsekigata per sango kaj larmoj. Kia feliĉo, ke tiam ne pereis ankaŭ la . En tiu ĉi libro tekstas, ke ĝi estas jam negativa genitivo elmortonta. Mi tion tre bedaŭrus, sinjoro." "Vin do ravis eĉ nia historio," vokis mi ĝojplene. "Certe, sinjoro," reciprokis la Salamandro. "Precipe la Katastrofo sur la Blanka Monto kaj la Tricentjara Sklaveco. Mi legis pri ili tre multe en ĉi tiu libro. Vi certe estas tre fieraj pri via Tricentjara Sklaveco. Estis ĝi granda epoko, sinjoro." "Jes, malfacila epoko," jesis mi. "Epoko de subpremado kaj suferoj." "Kaj ĉu vi ĝemis?" demandis nia amiko kun avida intereso. "Jes, ni ĝemis, neeldireble suferante sub la jugo de la krudaj tiranoj." "Tio min ĝojigas," elspiris la Salamandro. "En mia libro estas ĝi ĝuste tiel skribita. Mi tre plezure aŭdas, ke tio estas vero. Estas bonega libro, sinjoro, pli bona ol la Geometrio por la superaj klasoj de la liceoj. Mi volus iam ekstari sur la memorinda loko, kie estis ekzekutitaj la ĉeĥaj nobeloj, same kiel sur aliaj gloraj lokoj de la kruda maljusteco. "Venu al mi vizite," mi kore al li proponis. "Mi dankas pro la afabla invito," riverencis la Salamandro. "Bedaŭrinde mi ne estas tiugrade libera koncerne miajn paŝojn ..." "Ni vin aĉetus," mi vokis. "Mi volas diri, ke ni eble per nacia monkolekto povus havigi rimedojn, kiuj ebligus al vi ..." "Plej varmajn dankojn," murmuris nia amiko kun evidenta kortuŝo. "Tamen mi aŭdis, ke la akvo de Vltava ne estas bona. Mi ja en la riverakvo suferadas de malagrabla disenterio." Poste li iomete ekmeditis kaj aldonis. "Ankaŭ tre malfacile mi forlasus mian karan ĝardeneton." "Ho," vokis mia edzino, "ankaŭ mi estas entuziasma ĝardenistino! Kiel dankema al vi mi estus, se vi montrus al mi la idojn de la ĉi -tiea floro!"