Bangladeshi. Townshend shpjegon se si ushtarët myslimanë në mesin e trupave të tij nuk dëshironin të luftonin me turqit gjatë 'Betejës së Kurnait'. Në librin e tij, ai shkruan se në betejat e tjera trupat myslimane në batalionet 1 indiane vepruan në një mënyrë të ngjashme. Burimet historike zbulojnë arsyen se pse myslimanët indianë ngurronin të luftonin myslimanët turq të cilët i konsideronin ushtarë të Kalifatit. Pasi u hap fronti i Irakut, myslimanët indianë, përfshirë indianët shia, refuzuan të luftonin me turqit. Deri më tani, tre regjimente indiane refuzuan të merrnin pjesë në luftën pranë Ctesiphonit 2 dhe në vend të kësaj zgjodhën të rebeloheshin masovikisht kundër Britanikëve. Sidoqoftë, revolta më e madhe indiane kundër britanikëve ndodhi në Singapor. Duke refuzuar të luftonin në krah me britanikët kundër myslimanëve osmanë, myslimanët indianë filluan një trazirë më 15 shkurt të vitit 1915, në Regjimentin e 5-të të Këmbësorisë së Lehtë që përbëhej nga myslimanë pashtunë, moghulë dhe rajput. Ushtarët myslimanë nuk dëshironin të shkonin në Evropë nën flamurin britanik dhe të detyroheshin të luftonin kundër ushtarëve osmanë. Sidoqoftë, trazirat u treguan joefektive, pasi oficeri që kishte marrë përsipër detyrën nuk ishte me përvojë. Si rezultat, administrata koloniale britanike në Singapor goditi kryengritësit me mbështetjen e aleatëve të tyre francezë dhe japonezë në rajon. Ungrit një 'gjykatë ushtarake' e cila dha verdiktin e saj me një shpejtësi tronditëse. Në fund, gjysma e regjimentit mysliman, i cili përfshinte 850 trupa dhe më shumë se 200 oficerë, u ekzekutua me pushkatim ose me varje. Pjesa tjetër u dënua me ndalim penal ose u dërgua në Kamerun dhe Afrikën Lindore Gjermane për të luftuar gjermanët. Në vitin 1917, këto njësi u detyruan të luftonin me Osmanët në Aden së bashku me Guides State Malays, të cilët ishin të njohur për qëndrimin e tyre pro-turk. Vetëm ky incident i zymtë është i mjaftueshëm për të treguar se si Nëntoka Shtetërore Britanike nuk përmbahet nga përdorimi i forcës për t'i bërë myslimanët të luftojnë me njëri-tjetrin. Ushtarët indianë që nuk 3 dëshironin të luftonin myslimanët preferuan vdekjen përpara tradhtisë së tillë. Në këtë pikë, është e rëndësishme të theksohet se shumë detaje historike janë mbuluar me kujdes nga Nëntoka Shtetërore Britanike. Dihet qartë që gjatë Luftës së Parë Botërore, shumë myslimanë që ishin nën Kalifat refuzuan të luftonin me Turqit dhe në vend të kësaj pranuan vdekjen. Sidoqoftë, dokumentet në dispozicion sot të cilat u referohen atyre ditëve zakonisht janë të limituara në burime britanike. Prandaj, trazirat kundër britanikëve që ndodhën gjatë atyre ditëve u fshehën me kujdes në një përpjekje për të fshirë kujtesën e aleancës dhe vëllazërisë myslimane.

- 1. "İngiliz General'in Kut Anıları" (British General's Memories of Kut), Al -Jazeera, http://appsaljazeera.com/interactive/kutul- amare/tr/ingilizin-anilari.html

2. İsmet Üzen, "Türklerin Kut'ül Amare Kuşatması Sırasında İngiliz Ordusunda Bulunan Hintli Askerlerin Tutumu (December Akademik 1915 - April 1916)" (The Behavior of Indian Soldiers within the British Army during the Turks' Kut Al Amara Siege), Bakış Magazine , Vol. 2, No. 3, 2008, p. 81 3. Emre Gül, "Hintli Askerler Singapur'da Osmanlı İçin İsyan Etmişti" (Indian Soldiers Revolted in Singapore in favor of the Dünya Bulletin Ottoman), , July 25, 2014

##### Hapi i parë në dizajnimin e Lindjes së Mesme: Marrëveshja e Sykes-Picot

Shtatëmbëdhjetë ditë pas poshtërimit të Britanisë në Kut Al Amara, ndërsa Lufta e Parë Botërore po vazhdonte papushim, u nënshkrua fshehurazi marrëveshja Sykes-Picot në mes të Britanisë, Francës dhe Rusisë, më 16 maj të vitit 1916, për të përcaktuar se si territoret e Lindjes së Mesme të Perandorisë Osmane duhet të ndahet midis Britanisë dhe Francës. Marrëveshja u ekspozua ndaj publikut kur Rusia u tërhoq nga Lufta e Parë Botërore dhe marrëveshja në fjalë, si rezultat i Revolucionit Rus të vitit 1917. Me fjalë të tjera, me fillimin e revolucionit komunist për të cilin Nëntoka Shtetërore Britanike kishte punuar vite me radhë përmes provokimeve, spiunimit dhe inxhinierisë sociale, Rusia, një nga fuqitë më të mëdha e cila synonte tokat osmane, u la jashtë.