dhe Manastirin (Bitolen moderne) në fillim të shekullit të 20-të. I njëjti provokim përmes 'pakicave' ishte edhe një herë aktiv, të njëjtët spiunë provokues britanikë ishin edhe një herë në skenë dhe kombet që kishin ekzistuar në harmoni për 600 vjet nën sundimin Osman u paraqitën si kombe që kundërshtuan Perandorinë Osmane. Me anë të spiunëve dhe mercenarëve të tyre, ata krijuan trazira civile dhe kriza në këto rajone. Gjatë kësaj kohe, afër 5 milion myslimanë në Ballkan u vranë, ndërsa 5 milion të tjerë u detyruan të largoheshin për në Anadoll. Nëntoka Shtetërore Britanike kreu masakër të madhe aty. Greqia, Bullgaria, Serbia, Mali i Zi dhe Rumania, të cilat shpallën pavarësinë me ndihmën e Nëntokës Shtetërore Britanike u kthyen në kukulla. Pavarësisht se kanë jetuar në paqe për shekuj në Perandorinë Osmane, këto kombe, në emër të Nëntokës Shtetërore Britanike, sulmuan Perandorinë Osmane në Luftërat Ballkanike. Në mënyrë të ngjashme, Greqia pushtoi Anadollin para Luftës për Pavarësi. Trazirat që patën efektin më vdekjeprurës në Perandori ishin trazirat arabe. Nxitur direkt nga spiuni britanik Lawrence, këto trazira arritën qëllimin e tyre për shkak të mbështetjes së servilëve anglofilë. Trazirat armene, një faktor tjetër që kontribuoi në rënien e Perandorisë, do të shqyrtohen në detaje në vijim në pjesën tjetër të librit. Politika e Nëntokës Shtetërore Britanike bazohet në vënien e kombeve kundër njëri-tjetrit. Brenda njëqind vjetësh, kombet ballkanike luftuan Perandorinë Osmane, armenët luftuan turqit, kurdët luftuan armenët, arabët luftuan njëri- tjetrin dhe turqit, kaukazianët luftuan njëri-tjetrin dhe armenët. Njësitë britanike të cilat sulmuan Perandorinë Osmane përbëheshin nga kombe të kolonizuara. Gjatë këtij procesi, Nëntoka Shtetërore Britanike kurrë nuk mori pjesë drejtpërdrejt, përkundrazi përdori spiunët e saj, mjetet e propagandës dhe mediat si dhe nxiti njerëzit e varfër. Ndërsa Darvinizmi dhe korrupsioni moral po shkatërronin vlerat morale të shoqërisë osmane, borxhet po dëmtonin ekonominë e Perandorisë dhe hipokritët po punonin për shkatërrimin e vetëdijes patriotike. Kjo humbje shkaktoi një dëm katastrofik jo vetëm për Perandorinë Osmane, por edhe për kombet e përmendura më lartë. Nga kjo pikë e tutje, këto rajone u zunë në grackën e Nëntokës Shtetërore Britanike dhe u kthyen në marioneta duke bërë që trazirat civile të vazhdojnë ende.

######### Kryengritja Greke dhe Lord Bajroni

Gjatë kryengritjes greke, ushtria osmane luftoi jo vetëm trupat greke, por edhe Nëntokën Shtetërore Britnaike. Çuditërisht, poeti homoseksual britanik Lord Bajron luftoi përkrah grekëve, pothuajse më me entuziazëm se vetë ata. Ai madje ngriti një njësi mercenare të quajtur 'Brigada e Bajronit' dhe vdiq duke e drejtuar atë. Ai gjithashtu e bindi Ali Pashën e Janinës, me të cilin kishte një marrëdhënie homoseksuale, të fillonte një kryengritje kundër Perandorisë Osmane, duke e detyruar ushtrinë Osmane të luftonte në dy fronte në të njëjtën kohë. Ushtria osmane ishte gati të shtypte kryengritjen greke, por nën udhëheqjen e Nëntokës Shtetërore Britanike, marina britanike, franceze dhe ruse sulmuan flotën osmane në Navarino dhe fundosën më shumë se 70 anije të flotave osmane dhe egjiptiane. (Roli i Nëntokës Shtetërore Britanike në sulmin e Navarinos do të shpjegohet më tej në faqet vijuese.) Sidoqoftë, edhe shkatërrimi i flotave osmane dhe egjiptiane nuk ishte i mjaftueshëm për të siguruar një fitore greke. Shteti Grek nuk mund të krijohej deri pas Luftës Ruso-Turke (1828-29). Të gjitha këto zhvillime ndodhën përmes manipulimit të kujdesshëm të Nëntokës Shtetërore Britanike. Në fund, grekët fituan pavarësinë me ndihmën e Nëntokës Shtetërore Britanike. Komandanti grek Kolokotronis shkruajti në kujtimet e tij se si ata martirizuan 32,000 turq në qytetin e Tripolitsa. Historiani britanik Walter Alison Phillip theksoi më poshtë lidhur me masakrën:

Për tre ditë, banorët e mjerë [turq] iu nënshtruan epshit dhe mizorisë së një turme të egër. As gjinia dhe as mosha nuk u morën në konsideratë. Gratë dhe fëmijët u torturuan para se të vriteshin. Kaq e madhe ishte masakra, sa vetë [udhëheqësi i guerilës greke] Kolokotronis thotë se, nga porta deri në kala, thundrat e kalit të tij nuk e preknin kurrë tokën. Rruga e tij e triumfit ishte e mbështjellë me kufoma. Në fund të dy ditëve, të