e shtetit, Sulltan Abdul Hamidi i II-të tërhoqi Marinën Osmane nga përdorimi. Ai urdhëroi që anijet të ankorohen në Bririn e Artë dhe i la atje të kalben. Lordi i Parë Britanik i Admiralitetit, Earl i Dytë i Selborne, i cili kishte inspektuar gjendjen e flotës Osmane gjatë 137 atyre ditëve raportoi se 'Nuk kishte asnjë Marinës!'. Nëndetësja Osmane, e para në histori që hapi zjarr ndërsa ishte e zhytur, u la të kalbet në Bririn e Artë. Perandoria Osmane, dikur udhëheqëse e nëndetëseve në botë, tani po përballej me mundësinë e hyrjes në Luftën e Parë Botërore pa asnjë të vetme. Një Perandori që kishte shkruar historinë shkatërroi flotën e saj me nxitjen e Nëntokës Shtetërore Britanike dhe hyri në dekadën e tmerrshme të luftërave të vazhdueshme që filluan me Luftërat Ballkanike të 1912 dhe përfunduan me Luftën Turke të Pavarësisë në 1922, pa ushtri ose marinë. The appalling state of the navy became clear only when the Greco-Turkish war broke out in 1897. At the onset of the war, the officers planned a passage of the navy from the Golden Horn to Dardanelles as a tour de force. However, Mesudiye as soon as the movement started, three out of the eight boilers of the ironclad exploded, and the engine room Hamidiye of was flooded. The ships were supposed to meet off the shore of Yeşilköy, but a mere light drizzle was Hamidiye Hizber enough to cause them to get lost. went to Lapseki instead of Dardanelles, while the ironclad got lost. 138 Two days later, she was found beached on the island of İmralı. Tashmë pa një flotë të marinës në fillim të Luftës së Parë Botërore, Perandoria Osmane edhe një herë ra në lojërat e Nëntokës Shtetërore Britnaike dhe nuk i mori asnjëherë anijet Sulltan Osman dhe Reshadiye nga Britania, megjithëse i kishte paguar plotësisht ato. Është e qartë se Nëntoka Shtetërore Britanike kishte komplotuar kohë më parë në detaje se si Perandoria Osmane duhej shkatërruar që në Luftën e Parë Botërore.

######### Riafrimi i Turqisë me Rusinë dhe Puçet Ushtarake

Pas fillimit të normalizimit të marrëdhënieve midis Turqisë dhe Rusisë dhe përpjekjes pasuese të grushtit të shtetit në 15 korrik të vitit 2016, qeveritë turke dhe ruse rritën përpjekjet e tyre për të forcuar aleancën midis dy vendeve. Të dy vendet filluan të punojnë në strategjitë e përbashkëta në lidhje me çështjet rajonale, veçanërisht ato përreth rajonit të Detit të Zi dhe Sirisë. Kjo aleancë, bazuar në faktin se vetëm kombet indogjene mund të gjejnë zgjidhje për problemet rajonale, ishte një hap i vlefshëm përpara dhe kishte një potencial real për të sjellë paqen e dëshiruar nga e gjithë bota. Kjo sigurisht nuk është hera e parë që të dy kombet bashkëpunuan: në vitin 1833, Traktati i Hynkar Keskelesit solli siguri të madhe ushtarake për të dy kombet. Sulltani Osman Mahmudi i II-të dhe Perandori Nicholasi i I-rë i Rusisë kuptuan se një traktat i tillë mund të bllokonte komplotet e palëve të treta, veçanërisht të Britanisë. Sipas traktatit, nëse njëra palë do të kërkonte ndihmë ushtarake, tjetra do ta ofronte atë ndihmë me të gjitha burimet e saj. Për më tepër, sipas klauzolës së klasifikuar të traktatit, në rast të një lufte të zhvilluar kundër Rusisë nga një vend perëndimor, Perandoria Osmane do të mbyllte Dardanelet për të gjitha anijet ushtarake përveç Marinës Ruse. Megjithëse sekrete, shtetet evropiane morën detajet nga dosjet e klasifikuara me ndihmën e John Ponsonby, ambasadorit britanik në Stamboll. Kërcënimet evropiane për luftë dhe presioni i vazhdueshëm politik rezultuan që traktati të anulohej nga Konventa për Ngushticat e Londrës e vitit 1841. Një shembull tjetër i afrimit historik ruso-osman ndodhi gjatë sundimit të Sulltan Abdülaziz. Djali i Mahmudit të II-të, Abdülaziz e konsideroi Rusinë aleat të ngushtë dhe një vend mik andaj edhe filloi një proces aleance. Ambasadori rus në Stamboll, Nikolai Pavlovich Ignatyev, luajti një rol të rëndësishëm në këtë proces. Sidoqoftë, edhe një herë, një grup oficerësh pro-britanikë komplotuan një grusht shteti dhe rrëzuan nga froni Sulltanin Abdülaziz. Për çudi, politikat e Sulltanit të ri, Abdul Hamidit të II-të, si dhe Midhat Pashas dhe Said Pashas 'anglez', shkaktuan një luftë tjetër midis Perandorisë Osmane dhe Rusisë, e cila përfundoi me vdekjen e 250,000 njerëzve. Komplote dhe skema të ngjashme vazhduan përgjatë shekujve 18 dhe 19 dhe krijuan gjithsej gjashtë luftëra. Gjatë këtyre luftërave, vendet evropiane, të udhëhequra nga britanikët, herë morën anën e osmanëve dhe herë të rusëve. Duke penguar gjithmonë që të dy vendet të ishin aleatë.