të jepnin ryshfet Halil Pashas. Ata ishin krejt të vetëdijshëm se nëse rrethimi vazhdonte më gjatë, ushtria britanike, tashmë e rraskapitur dhe e molisur, do të shkatërrohej plotësisht. Townshend tentoi t'i jepte Halil Pashas një çek prej një milion paund duke përfshirë edhe armët e tyre vetëm që ai dhe ushtria e tij të mund të ecnin të lirë. Halil Pasha u përgjigj se armët britanike nuk do t'u bënin dobi dhe hodhi poshtë ofertën e ryshfetit prej një milion paund duke e konsideruar 'shaka'. Kur turqit kapën një anije ushqimore dhe municioni të cilën ushtria britanike dërgoi për të furnizuar trupat e tyre të rrethuar, britanikët nuk kishin zgjidhje tjetër veçse të dorëzoheshin. Nëse anija do të kishte arritur destinacionin e synuar, rrethimi mund të kishte vazhduar për dy muaj të tjerë. Ushtarët turq e riemërtuan anijen e ndihmës në 'Kendi Gelen' (fjalë për fjalë do të thotë 'ajo që vjen vetë'). Anija 104 kishte tre mitraloza dhe u bashkua me flotën osmane të transportit. Pasi Townshend u dorëzua, Enver Pasha me mirësjellje e priti atë dhe u sigurua që ai të jetonte në një villë në ishullin piktoresk Heybeli derisa të mbaronte lufta. The Telegraph Në një artikull në faqen e internetit të gazetës më 2 dhjetor të vitit 2015, Patrick Sawer publikoi pjesë nga ditari i togerit Henry Curtis Gallup, i cili ishte në Kut Al Amara gjatë asaj kohe dhe më vonë u mor si rob lufte nga turqit. Sawer shpjegon në fillim se britanikët kishin synim të pushtonin Irakun, si dhe tokat e tjera osmane dhe përmblodhi politikën dinake dhe dyftyrësin e Nëntokës Shtetërore Britanike dhe rezultatet e kësaj mendësie:

Ajo që kishte filluar si mision për të mbrojtur naftën dhe për të çliruar Irakun nga Turqit përfundoi në pafytyrësi, 105? me qindra ushtarë Britanikë dhe Indianë të cilët gjetën vdekjen si robër.

Siç e bën të qartë kjo deklaratë, Nëntoka Shtetërore Britanike nuk përmbahet kurrë nga mashtrimi i masave të pafajshme dhe fillimi i luftërave botërore me anë të mashtrimeve dhe hileve. Vetëm në atë periudhë të historisë, 9 milion njerëz vdiqën, 30 milion u zhdukën ose mbetën me aftësi të kufizuara, për shkak të veprimeve të Nëntokës Shtetërore Britanike. Edhe sot Nëntoka Shtetërore Britanike ruan të njëjtin mentalitet. 'Ideatori' i cili sulmon sot dhe vret miliona myslimanë në veçanti në Lindjen e Mesme duke hedhur bomba mbi ta, që krijon miliona të veja, jetimë, refugjatë me pretekstin e ' ' dhe ' ', duke sjellë demokracinë dhe paqen për ta, është Nëntoka rojtarit mbrojtës çliruesit të vendeve Shtetërore Britanike . Artikulli vazhdon të shtjellojë humbjen në Kut Al Amara të Britanikëve duke u bazuar në ditarin e togerit Henry Curtis Gallup:

[Kut Al Amara] ishte një nga disfatat më të rënda të Ushtrisë Britanike gjatë Luftës së Parë Botërore, me ushtarët e tyre të uritur të detyruara të hanë kuajt e tyre dhe me mijëra të tjerë të vrarë gjatë një përpjekje 106 shpëtimi.

Pjesët nga ditarit zbulojnë një prej metodave më të liga të Nëntokës Shtetërore Britanike: duke i bërë myslimanët të vrasin njëri-tjetrin:

Ditari i Gallup paraqet detaje se si për arsye të ofensivës së vazhdueshme turke dhe kushteve të pavaforshme, përfundimisht u shkatërruan forcat britanike. Në dhjetor të vitit 1915 furnizimet meushqim ishin jashtëzakonisht të ulta dhe mbetja pa ushqim po afrohej - duke i detyruar ushtarët të fillonin të hanin kuajt e tyre. Përpjekjet për të liruar trupat e rrethuara përfunduan në katastrofë, me dy divizione indiane të dërguara nga britanikët 107 dhe të ndaluar nga armiku [turqit], ku u shkaktuan më shumë se 23,000 humbje nga radha indiane.

Ndonëse duke ju referuar si 'humbja e trupave indianë' të britanikëve, në fakt ata njerëz ishin të gjithë myslimanë indianë. Me fjalë të tjera, britanikët nuk kishin rrezikuar ushtarët e tyre, por në vend të kësaj përdorën myslimanë të pavetëdijshme nga kolonitë britanike, të cilat i bënë ushtarë nën kërcënimin e armëve. Kjo strategji mizore dhe perfide e Nëntokës Shtetërore Britanike ishte arsyeja pse dhjetëra mijëra myslimanëve indiane u detyruan që të sulmonin vëllezërit e tyre turq myslimanë në Kut Al Amara ku edhe humbën jetën. Mënë fund, duke pranuar humbjen, Britanikët iu dorëzuan ushtrisë Osmane, pas një rrethimi 6-mujor, më 29 Prill. Kjo fitore historike, e mirëpritur me gëzim në të gjitha frontet osmane, siguroi një ngritje të madhe të moralit për turqit përderisa shkaktoi tronditje të madhe në Evropë. Gazetat britanike do të pasqyronin fitoren turke në faqet e tyre të para duke e quajtur incidentin 'poshtërimi më i madh për britanikët pas Galipolit...'