Në përputhje me planin, një flotë e madhe detare e aleatëve e përbërë nga 16 anije luftarake e udhëhequr nga Admirali John de Robeck më 18 Mars u përpoq të kalonte ngushticën e Dardaneleve. Mirëpo, minat e vendosura më parë nga ushtari turk Nusreti shkaktuan dëme serioze në luftëanijet aleate. Së bashku me bombardimet e vazhdueshme osmane që rrallë humbisnin cakun, ëndrrat britanike për të kaluar Galipolin morën fund. Humbja më 18 mars të vitit 1915, shkaktoi tronditje të madhe në Britani. Megjithëse trupat britanike, franceze dhe anzake arritën të fitonin terren pas zbarkimit, rezistenca e paepur dhe sulmi i vazhdueshëm i forcave osmane i pengoi ata të merrnin gadishullin e Galipolit. Ata jo vetëm që nuk arritën të kalonin përmes mbrojtjes turke, por gjithashtu pësuan humbje të mëdha. Si rezultat i këtij zhgënjimi të madh si në betejat detare ashtu edhe në ato tokësore, Fuqitë Aleate vendosën të mbyllnin frontin e Galipolit. Gjeneral Majori Britanik Charles Monro dërgoi një raport në Londër pas inspektimeve të tij në terren dhe rekomandoi evakuimin e Galipolit. Si pasojë, forcat Britanike, Franceze dhe Anzake evakuuan Gadishullin e Galipolit në dhjetor të vitit 1915. Më 7 dhjetor u mor vendimi për të mbyllur frontin, më 10 dhjetor filloi evakuimi dhe deri më 27 dhjetor të vitit 1915, nuk kishte mbetur asnjë nga trupat aleate në Galipoli .

Humbjet e tmerrshme dhe masakra e Galipolit, e filluar nga britanikët përshkruhet si më poshtë në burimet e tyre:

Në nëntë muaj kasaphane të përgjakshme, rreth 58,000 ushtarë aleatë - përfshirë 29,000 ushtarë Britanikë dhe Irlandezë dhe 11,000 Australianë dhe ushtarë nga Zelanda e Re - humbën jetën gjatë operacionit me yll të keq për të marrë gadishullin e Galipolit; nga ana tjetër 87,000 trupa turke osmane vdiqën duke mbrojtur atdheun 81 e tyre dhe të paktën 300,000 të tjerë nga të dy palët u plagosën rëndë.

####### Individi i vërtetë përgjegjës për humbjen në Gallipoli: Winston Churchill

Si një nga mbështetësit më pasionant të imperializmit britanik, Winston Churchill besonte se rusët do të përparonin në Stamboll dhe do të merrnin kontrollin e ngushticave osmane sa më shpejt që të kishin mundësinë. Prandaj, ai donte të vepronte i pari, duke besuar se do të hynte në histori nëse do të merrte Stambollin. Sidoqoftë, Churchill nënvlerësoi forcën shpirtërore të turqve dhe mendoi se sa më shpejt që anijet e frikshme britanike mearmë moderne të hynin në ngushticën e Bosforit të Stambollit, turqit do të dorëzoheshin. Ky ishte një gabim i madh dhe Churchillit iu desh ta paguante atë me një humbje tronditëse, fillimisht në det e më pas edhe në tokë. the Guardian Jon Henley nga vuri në dukje irracionalitetin e veprimeve të Churchillit në pjesën e tij "Duke kujtuar Galipolin: Duke nderuar guximtaret në kasaphanen e përgjakshme" dhe e quajti Churchill konceptuesin 'ambicioz' të 82 fushatës së Galipolit e cila ishte 'planifikuar keq dh e ekzekutuar në mënyrë të tmerrshme'. Edhe nëse ai kishte të drejtë për ambiciet e kota të Churchillit, Henley duhet ta ketë ditur se Fushata e Galipolit rezultoi në disfatë për Britanikët, jo sepse u ekzekutua tmerrësisht, por për shkak të besimit dhe vendosmërisë së Mustafa Kemal Ataturkut dhe pasionit të popullit turk, që buron nga besimi i tyre i patundur në Zot. Pas fiaskos së pësuar, Churchill dha dorëheqje si personi kryesor përgjegjës për humbjen e betejës në Galipoli (dhjetor 1915). Kur Lloyd George mori detyrën e Kryeministrit në vitin 1917, Churchill u emërua si Ministër i Municioneve dhe vazhdoi karrierën e tij politike pavarësisht ndërprerjeve të vogla. Është interesante që, edhe pas disfatës së Galipolit, Churchill gjeti rrugën për tu kthyer në skenën politike. Kjo ishte e mundur sepse ai ishte shumë besnik - siç e thanë britanikët - 'bulldog britanik'. Në fakt, gjatë Luftës së Dytë Botërore, i nxitur nga Nëntoka Shtetërore Britanike, Churchill ishte përsëri në skenë. Pasi marina dhe ushtria britanike pësuan një disfatë të rëndë në Galipoli, shumë hetime kriminale filluan kundër Churchill. Ndërsa para disfatës, ai ishte i sigurt në aftësitë e tij dhe bëri deklarata arrogante duke thënë se së shpejti do të ulej në qendër të myslimanëve, në Stamboll, me uniformën e tij të marinës, por ai ndryshoi plotësisht tonin pas