besim se suksesi i tyre do të ishte i shpejtë dhe i lehtë në Galipoli. Sidoqoftë, ushtria turke, me trimërinë e 250,000 dëshmorëve të saj, nuk i hapi dyert e Galipolit. Nxënës të shkollës ushtarake nga Stambolli dolën vullnetarë të bashkohen në luftë, duke pranuar me dëshirë sakrificën. Në të vërtetë, në vitet 1915 dhe 1916, Shkolla e Mesme Galatasaray nuk kishte asnjë të diplomuar, sepse studentët ishte vrarë në fushëbetejë. Nëvitin 1917, kishte vetëm 5 studentë të diplomuar. 50 studentë të Shkollës së Mesme të Stambollit ishin vrarë në vetëm një betejë, e cila u zhvillua më 19 maj të vitit 1915. Shkolla e Mesme Vefa dhe Shkolla Mësimore Çapa për Djem gjithashtu nuk kishin asnjë të diplomuar gjatë po atyre viteve. Shkolla e Mesme Balıkesir dhe Shkolla Mësimore Balıkesir për Djem kishin vetëm 2 të diplomuar nga 1914 deri në 1918. Studentët në shumë shkolla në Traki, pasi më parë kishin humbur baballarët e tyre në luftërat Ballkanike, nuk hezituan të dilnin vullnetarë për të luftuar në Betejën e Galipolit dhe të bëhen edhe vetë dëshmorë. Edhe shkollat nga qytete të largëta si Sivas, Trabzon, Konya, Erzurum dhe Kastamonu humbën të diplomuarit e tyre 1916-1917 si martirë të nderuar dhe fisnikë të Galipolit. Efektet e humbjes së këtij brezi të arsimuar do të ndjeheshin rëndë si gjatë Luftës Turke për Pavarësi ashtu edhe gjatë viteve të para të Republikës. Megjithatë, ishte trimëria dhe gjaku i atyre të rinjve të pafajshëm martirë turq jo më të vjetër se 18 vjeç që prishën planet e mbrapshta të Nëntokës Shtetërore Britanike. Sot, situata nuk është shumë e ndryshme. Edhe një herë, për shkak të PKK-së terroriste, kemi shumë dëshmorë që kishin qenë ushtarë, oficerë, polici dhe mësues. Zoti e bekoi vendin tonë me shumë dëshmorë; Anadolli është atdheu ynë sepse toka e saj është e lagur me gjakun e dëshmorëve tanë të nderuar. Armëpushimi i Mudros që u nënshkrua pas Luftës së Parë Botërore i dha fund luftës për Perandorinë Osmane. Ky Armëpushim gjithashtu i mundësoi Nëntokës Shtetërore Britanike të vinte në lëvizje planin e saj të copëtimit. Duke Aleatët të kenë të drejtë të pushtojnë çdo pikë strategjike në rast të ndonjë situate që përdorur si shtirje klauzolën ' paraqet kërcënim për sigurinë e Aleatëve ', ata filluan zbatimin e planit të tyre të copëtimit, të cilin Britanikët e quajtën zgjidhja e çështja e Lindjes si ' '. Synimi më i rëndësishëm në planet e tyre ishte pushtimi i Stambollit. Nuk është për t'u habitur, vetëm Stambolli midis kryeqyteteve të Fuqive Qendrore të mundura u pushtua pas Luftës së Parë Botërore. Dhe 293 ishte ideja e vetë Lordit Curzon.

##### Okupimi i Stambollit do të nënkuptonte arritjen e objektivave të shumta të Nëntokës Shtetërore Britanike

Trimëria turke gjatë Betejës së Galipolit e poshtëroi plotësisht Nëntokën Shtetërore Britanike në arenën ndërkombëtare. Ata ishin të bindur se nëse do të okuponin kryeqytetin e botës islame, do të kishin marrë hakun e tyre. E vërteta është që të gjithë politikanët e përfshirë në planifikimin, deklarimin dhe zbatimin e fushatës së Galipolit, ishin duke ndjekur urdhrat e Nëntokës Shtetërore Britanike dhe natyrisht, pas disfatës, ata ranë nga pozita e tyre. Ata shpresonin se pushtimi do t'u siguronte ndikimin dhe fuqinë e humbur. Ky kishte qenë qëllimi i tyre kryesor. Stambolli nuk ishte vetëm kryeqyteti i Perandorisë Osmane, por edhe kryeqyteti i botës islame. Ishte qyteti ku jetonte Kalifi i Myslimanëve. Për Nëntokën Shtetërore Britanike, një kryeqytet i pushtuar do të ishte një arritje e madhe e britanikëve, veçanërisht përsa i përket ndikimit tek myslimanët që jetonin nën sundimin britanik, veçanërisht në Indi. Ata shpresonin që pushtimi do të frenonte çdo ndjenjë të mundshme anti-britanike ose lëvizje të pavarësisë, si dhe do të parandalonte myslimanët nga bashkimi nën një flamur të vetëm dhe se rregulli britanik do të respektohej në mënyrë absolute. Vendimi për të pushtuar Stambollin përfshinte kontrollin e dy ngushticave, Bosforit dhe Dardaneleve. Marina detare britanike e ankoruar në ngushticën e Bosforit mbikëqyri daljet nga Marmara dhe ngushtica e Dardaneleve u mbajt gjithashtu nën kontrollin e britanikëve. Mefjalë të tjera, britanikët kishin kontrollin e hyrjes dhe daljes në Detin Marmara dhe rrjedhimisht në Detin e Zi. Kështu, ata mund të mbanin nën kontroll anijet luftarake ruse dhe të vendosnin taksa mbi tregtinë ruse. Pra kishin avantazh ndaj Rusisë Bolshevike të sapo krijuar. Shën Petersburg, ose Leningrad siç dihej gjatë kohës sovjetike, ishte porti i vetëm rus afër Evropës. Ishte i ngrirë për 6 muaj të vitit dhe i mungonte infrastruktura gjeografike ose strategjike e kërkuar nga marina ruse. Rusët gjithmonë dëshironin të kishin akses në ujërat më të ngrohtë. Megjithëse Deti i Zi ishte nën kontrollin rus, çdo shtet që kontrollonte ngushticat lehtë mund ta tejkalonte atë kontroll.