Kapitullimet u shndërruan në një plagë gjakderdhëse për osmanët dhe natyrisht shumë administratorë osmanë ndërmorën nisma për të ndaluar gjakderdhjen. Debati i parë në Kabinetin Osman mbi heqjen e kapitullimeve u zhvillua më 2 shtator të vitit 1914, i cili rezultoi në vendimin për të hartuar një memorandum për të hequr dorë nga këto koncesione. 427 Si rezultat, një komision i udhëhequr nga Nazir Pirizade Ibrahim Beu u krijua në Ministrinë e Drejtësisë. Komisioni hartoi komunikimin zyrtar që do t'i dërgohej Vezirit të Madh më 4 shtator dhe e dërgoi atë menjëherë në ditën tjetër. Qeveria, gjatë takimit të Këshillit të Ministrave më 5 shtator, vendosi të shfuqizojë të gjitha kapitullimet, ekonomike dhe gjyqësore. Më 8 shtator, qeveria u mblodh, lexoi komunikimin zyrtar dhe vendosi që teksti i miratuar t'u dërgohej ambasadorëve në kryeqytet më 9 shtator. Sulltani miratoi heqjen e kapitullimeve më 8 shtator. Teksti theksonte si në vijim:

Me marrëveshjen e anëtarëve të Parlamentit, koncesionet e ndryshme financiare, administrative, ekonomike dhe gjyqësore dhe të gjitha privilegjet, të dhëna më parë për të huajt që banonin në Perandorinë Osmane, të njohur si 'kapitullimet', shfuqizohen. Kjo rezolutë, me urdhër të Sulltanit, do të hyjë në fuqi më 18 shtator të vitit 428 1330 [1 tetor vitit 1914 në kalendarin gregorian].

####### Kapitullimet duhet të shfuqizohen për tu arritur pavarësia e plotë

Vendimi i administratës osmane për të hequr në mënyrë të njëanshme kapitullimet ishte racional, megjithëse i vonuar. Pothuajse dy muaj para vendimit, lufta botërore kishte shpërthyer në Evropë dhe mund të ishte përhapur në territorin osman në çdo moment. Shtetet që u ishin dhënë kapitullime më parë ishin shumë të zënë për të kundërshtuar vendimin. Në të vërtetë, deklarata për të eleminuar kapitullimet u prit me gëzim nga shumica dërrmuese e Perandorisë Osmane. Perandoria më në fund po e hiqte qafe këtë barrë të rëndë mbi supet e saj. Edhe pse ambasadorët evropianë ngritën kundërshtime për shfuqizimin e kapitullimeve, Perandoria Osmane nuk u tërhoq. Sigurisht, disa rregullore të reja u bënë në përputhje me kërkesat e ambasadorëve, por ato nuk ishin si kapitullimet. Ky ishte një moment historik i rëndësishëm për Perandorinë Osmane pasi filloi të çlirohej nga zinxhirët e saj. Sidoqoftë, atmosfera e gëzueshme nuk zgjati shumë. Perandoria duhej të hynte në Luftën e Parë Botërore, më pas u mund dhe më 30 tetor të vitit 1918, përsëri duhej të duronte imponimin e shteteve të tjera. Natyrisht, fitimtarët menjëherë i kthyen kapitullimet. Gjatë viteve të Luftës Turke për Pavarësi, Mustafa Kemal e mori çështjen e kapitullimeve shumë seriozisht dhe tregoi qëndrimin e tij të qartë në favor të pavarësisë së plotë gjatë takimeve të kongresit. Gjatë seancave të Paktit Kombëtar në Parlamentin Osman (22-28 janar të vitit 1920) kapitullimet ishin përsëri në rendin e ditës. Neni 6 i vendimeve të marra aty ishte shkurtimisht si në vijim:

… Sigurimi i lirisë dhe pavarësisë së plotë për të përfunduar zhvillimin tonë kombëtar dhe ekonomik, si çdo vend tjetër, është thelbësore për të ardhmen tonë. Për këtë arsye, çdo faktor që pengon zhvillimin tonë politik, 429 gjyqësor, tregtar ose financiar duhet të eliminohet ...

Për këtë arsye, Mustafa Kemal udhëzoi në mënyrë të prerë delegacionin i cili zhvilloi bisedimet në Lozanë se nuk mund të ketë kompromis për kapitullimet. Sigurisht, vendet evropiane po përgatiteshin për të rikthyer kapitullimet në Lozanë. Kjo është arsyeja pse Republika e re Turke ishte e përgatitur mirë për t'u marrë me këtë çështje pa asnjë kompromis. Edhe një herë Britania, i vetmi vend që nuk e njohu pavarësinë e Republikës së re Turke, doli pengesa më e madhe.