moment për të filluar përsëri përgatitjet për luftë. Kur negociatat e Lozanës u ndalën për shkak të çështjes së kapitullimeve, Mustafa Kemal urdhëroi ushtrinë turke të fillonte përgatitjet për luftë. E vërteta është se Fuqitë Aleate nuk donin që edhe negociatat e Lozanës të pezulloheshin. Duke qenë pjesë e Luftës së Parë Botërore, që shkaktoi humbje kolosale, asnjë prej tyre nuk ishte i gatshëm të rifillonte luftën. Për më tepër, vendet evropiane nuk mund të përballonin të ishin "në anën e kundërt të paqes". Publiku perëndimor, i lodhur dhe i dërrmuar, donte paqe me çdo arsye, Fuqitë Aleate duhej të dorëzoheshin dhe të mos ishin këmbëngulëse ndaj kapitullimeve. Të qenit pala që ndaloi negociatat e paqes ishte e barabartë me atë që nuk donte paqe dhe ishte e qartë se një administratë e tillë do të ndëshkohej jo vetëm nga publiku i saj, por edhe nga vendet e tjera. Evropa nuk do ta merrte këtë rrezik. Për më tepër, Bashkimi Sovjetik, i cili kishte nënshkruar një traktat miqësie me Turqinë në vitin 1921, deklaroi se nëse shpërthente një luftë e re, do të luftonte përkrah Turqisë. Kjo situatë ndryshoi plotësisht ekuilibrin. Duke parë qëndrimin vendimtar të Turqisë, vendet perëndimore ndërmorën veprime për të rifilluar bisedimet dhe kështu pjesa e dytë e Konferencës së Lozanës filloi më 23 prill të vitit 1923. Lord Curzon dhe 'të famshëmit' e kaluar nuk morën pjesë kësaj radhe. Horace Rumbold, Komisioneri i Lartë në Stamboll, drejtonte delegacionin britanik dhe konferencën. Kapitullimet përfaqësonin pengesën më të madhe për përfundimin e Konferencës së Lozanës. Perëndimorët nuk donin të hiqnin dorë prej tyre, veçanërisht nën presionin e rëndë të grupeve të ndryshme ekonomike. Nga ana tjetër, Turqia ishte e vendosur në refuzimin e të gjitha llojeve të kufizimeve në pavarësinë e saj. Prandaj, asnjë marrëveshje nuk mund të arrihej dhe bisedimet vazhduan deri më 4 maj. Çështje të tjera financiare gjithashtu vazhduan të ishin burim vështirësive për tu arritur një marrëveshje. Pas diskutimeve të gjata, u vendos që të shtohet klauzola e mëposhtme në marrëveshje, në lidhje me kapitullimet:

########## Neni 28: Secila nga Palët Kontraktuese në këtë mënyrë pranon, heqjen e plotë të Kapitullimeve në Turqi në çdo 437 aspekt.

Ndërkohë, palët e tjera kërkuan që kapitullimet shëndetësore të vazhdonin në Stamboll, por pala turke e refuzoi edhe këtë kusht. Në fund, u vendos që për pesë vite, tre mjekë evropianë do të lejoheshin të punonin në punë karantine në cilësinë e konsulentëve. Kjo përfundoi edhe marrëveshjen sa i përket kapitullimeve shëndetësore. Pesë vite më vonë, këta tre mjekë të huaj u pushuan nga puna dhe industria e kujdesit shëndetësor u bë krejtësisht vendore. Atatürku Fjalimi i Madh Ne u pajtuam që një çift mjekësh të përmendi në Nutukun e tij të famshëm ( ), 'ky nuk ishte kapitullim. 438 huaj të shërbenin për pesë vite . " Me fjalë të tjera, qëndrimi i paepur i delegacionit turk e shpëtoi Republikën e re Turke nga kapitullimet, nga prangat e së kaluarës. Në këtë mënyrë, Turqia jo vetëm që arriti pavarësinë e saj të plotë, por gjithashtu shkatërroi plotësisht ëndrrat e Nëntokës Shtetërore Britanike për 'kolonizim'. Nëntoka Shtetërore Britanike nuk arriti të përsëriste skemën e saj të depërtimit tinëzar dhe ndërtimin e hegjemonisë ekonomike dhe ligjore në Turqinë e re. Kjo është arsyeja pse koncesioni i kapitullimit nga ana e delegacionit britanik në negociatat e Lozanës u pa si një humbje e madhe. The Times, Traktati i Lozanës ishte dështimi i në numrin e saj të 14 Prillit të vitit 1924, bëri komentin vijues mbi këtë zhvillim: " parë i dukshëm i diplomacisë britanike në më shumë se një shekull ." Pjesa tjetër vazhdoi me vërejtjen e mëposhtme që Në fakt, Marrëveshja e Lozanës i nxorri valixhet e Evropës sqaruan planin e egër të Nëntokës Shtetërore Britanike: " 439 jashtë Turqisë në vend që t'i nxirrte valixhet e Turqisë jashta Evropës ."

##### Plani i kapitullimeve nga Nëntoka Shtetërore Britanike

Ndërsa studiojmë kapitullimet, duhet të kemi parasysh se Nëntoka Shtetërore Britanike bën plane afatgjate të cilat shtrihen edhe në shekujt e ardhshëm. Kjo është ajo që ndodhi me kapitullimet dhe Nëntoka Shtetërore Britanike arriti të zgjasë fushën e koncesioneve fillestare të cilat i ishin dhënë Britanisë me kalimin e kohës, duke abuzuar me mirësinë dhe dobësinë e Perandorisë Osmane për të ndërtuar një strukturë të veçantë brenda Perandorisë. Në fund, gjykatat e huaja vepronin në territorin osman, të huajt blinin dhe shisnin tokat osmane; madje edhe kushtet më të mira mjekësor