Për më tepër, nuk kishte asnjë sugjerim të okupimit të Stambollit në Armëpushimin e Mudros që shënoi fundin e Luftës së Parë Botërore për Perandorinë Osmane. Përkundrazi, Admirali Calthorpe, i cili nënshkroi Armëpushimin në emër të Fuqive Aleate, dha sigurinë e tij verbale se Britanikët nuk kishin ndërmend të pushtonin Stambollin dhe të ndërprisnin administratën Osmane ose të merrnin kontrollin e forcave ushtarake Osmane. Delegacioni osman që u kthye në Stamboll pas armëpushimit solli me vete letrën personale të Calthorpe. Në këtë letër, Calthorpe siguroi që ushtarët francezë dhe britanikë do të vendoseshin vetëm në ngushtica dhe një njësi e vogël nga ushtria turke do të lejohej të qëndronte atje si shenjë e sovranitetit osman. Mirëpo, vetëm trembëdhjetë ditë pas Armëpushimit, trupat britanike dhe franceze hynë në Stamboll. Calthorpe, i cili kishte premtuar personalisht se Stambolli nuk do të pushtohej, u emërua si komisar i lartë britanik dhe gjëja e parë që bëri ishte arrestimi i dyqind njerëzve nga qeveria e Tevfik Pashait dhe internimi i tridhjetë prej tyre në Maltë. Të gjithë ata që u arrestuan ishin administratorë turq dhe myslimanë. Me këtë lëvizje, Calthorpe dha një mesazh të qartë se Stambolli ishte nën okupim dhe se kushdo që refuzonte të bashkëpunonte me forcat okupuese do të dënohej në mënyrën më të ashpër. Ai më vonë i dërgoi një mesazh Zyrës së Jashtme, duke i siguruar që arrestimet ishin "shumë të 294 kënaqshme" duke dërguar mesazh të qartë për kryengritësitë të mundshme në Stamboll. Shumë oficerë, të cilët më parë ishin në listën e zezë gjatë luftës, gjithashtu u internuan. Kur britanikët vunë këmbën në Stamboll, ata filluan kërkim të individëve jo vetëm në Stamboll, por të gjithë Turqinë. Kërkesa e tyre e parë ishte kapja dhe ndëshkimi i nëntë komandantëve turq: Ali Ihsan Pasha (Komandant i Ushtrisë së Gjashtë), Fahrettin Pasha (Komandant i Korpusit të Kalorësisë V), Nuri Pasha (Komandant i Ushtrisë Islame të Kaukazit), Mürsel Beu (Komandant i Divizionit të 5-të Kaukazian), Yakub Shevki Pasha (Komandant i Ushtrisë së Nëntë), Nihat Pasha (Shef i Shtabit të Ushtrisë së Dytë në Pozanti), Galip Pasha (Komandant i divizionit të 40të Jemenit) dhe Tewfik Pasha (Komandant i Korpusit të Shtatë në Jemen). Ishte e qartë se këta komandantë turq u zgjodhën posaçërisht për performancën e tyre të jashtëzakonshme kundër Britanikëve, duke qenë se ata mbrojtën stoikisht vendin e tyre. Mirëpo Nëntoka Shtetërore Britanike dështoi në gjykimin e saj për patriotizmin turk pasi besonte se shënjestrimi i komandantëve do të funksiononte. Siç do ta bënin të qartë ditët në vijim, kapja dhe internimi i 100-150 njerëzve të një kombi thellësisht patriot, të cilët kishin jetuar gjithmonë të pavarur, nuk do të i lëkundnin këtë popull në luftën e tyre për pavarësi. Yakub Shevki Pasha, i cili refuzoi të shpërbëjë Ushtrinë e Nëntë, shpërfilli urdhrin britanik për të dorëzuar armët dhe municionet dhe në vend të kësaj zhvendosi rezervat e tij të ushqimit në Perëndim. Natyrisht, ai ishte në krye të listës britanike 'për t'u internuar në Maltë'. Ashtu si ai, të gjithë anëtarët e Parlamentit të Karsit do të internohen në Maltë. Halil Pasha dhe Mehmed Djemal Pasha nga Ushtria Kaukaziane dhe shumë oficerë turq si Ali Rifat dhe Mürsel Beu, të cilët ishin komandantë të divizioneve ushatarake, u futën në listën e zezë nga Britanikët në muajt e parë të Armëpushimit. Ndërkohë, planet për kapjen, provimin dhe internimin e këtyre komandantëve ishin duke u zhvilluar në shtabin e pushtimit. Shumë intelektualë dhe diplomatë pro-britanikë i konsideruan premtimet e dhëna para okupimit si garanci. Sidoqoftë, pas Armëpushimit, Kryeministri Britanik Lloyd George pretendoi se deklaratat e tij të mëparshme nuk ishin një garanci për Turqit, por kishin për qëllim të siguronin publikun e tij dhe veçanërisht Myslimanët Indianë të cilët nuk dëshironin të luftonin me myslimanët e tjerë. Ai shpresonte që kjo qasje të justifikonte okupimin. Është e rëndësishme të mbani mend një gjë: Nëntoka Shtetërore Britanike bënë deklarata të rreme për të pretenduar se janë aleatë, të bëjnë premtime ose të nënshkruajnë letra zyrtare. Sidoqoftë, të gjitha këto premtime nuk kanë absolutisht asnjë efekt mbi përfaqësuesit e Nëntokës Shtetërore Britanike dhe vendosmërinë e tyre për të kryer planet e tyre origjinale. Ata kurrë nuk do të pushojnë së provuari të realizojnë planet e tyre djallëzore të ideuara shekuj më parë pas dyerve të mbyllura. Prandaj, rënia në gracë në premtimet e tyre mund të jetë katastrofike për të ardhmen.

########## Nëntoka Shtetërore Britanike i siguroi aleatët e saj se Anadolli do të ishte për një mandat i SHBA-ve

Pas Luftës së Parë Botërore, hartat u ridizajnuan në Konferencën e Paqes në Paris të vitit 1919. Përfaqësues nga 32 vende morën pjesë në konferencë. Filloi më 18 Janar të vitit 1919 dhe u mbajtën në total 1646 seanca. Natyrisht, kjo pjesëmarrje e madhe ishte vetëm për të vazhduar shfaqjen. Vendimet e vërteta në konferencë u morën nga të