Arma më efektive për t'iu kundërvënë këtij komploti është 'dashuria'. Nëse ne i duam dhe u qëndrojmë pranë vëllezërve tanë armenë më shumë se kurrë, nëse sigurohemi që ata të ndihen si në shtëpinë e tyre në Turqi dhe të ndërtojmë marrëdhënie të ngushta me shtetin armen, ky komplot i lig i Nëntokës Shtetërore Britanike do të prishet njëherë e përgjithmonë. Një pikë tjetër e rëndësishme është rreziku i ngatërrimit të misionarëve të përmendur këtu me klerikët e vërtetë të ngarkuar me përhapjen e krishterimit. Të krishterët e vërtetë janë njerëz me zemër të mirë dhe të sinqertë, plot dashuri. Ata kurrë nuk do ta lejojnë veten të përdoren në një propagandë kaq të ndyrë, që ka për qëllim të mbjellë farërat e urrejtjes. Misionarët në fjalë ishin spiunë të së vërtetës të lidhur drejtpërdrejt me Wellington House. Ata hynë në tokat osmane me maskën e misionarëve dhe kryen veprimtari spiunazhi dhe provokimi. Deklaratat në raportet e përgatitura nga këta të ashtuquajtur misionarë vërtetojnë qartë këtë fakt:

Në të gjitha shkrimet e misionarëve, ... Turqit e urrenin arsimimin dhe gjithmonë përndjeknin të shkolluarit. Asnjë i krishterë nuk kishte qenë kurrë pjesë e qeverisë osmane. Turqit kishin nevojë për të krishterë sepse turqit ishin gjenetikisht të paaftë për të qenë "mjekë, dentistë, rrobaqepës, marangozë, çdo profesion apo tregti që kërkon aftësinë më të vogël". Dhe misionarët shkruan se, tani që Turqit kishin vrarë Armenët, Perëndimorët do të duhej të qeverisnin Perandorinë Osmane, sepse Turqit e kishin çliruar veten nga i vetmi popull me tru, 273 Armenët dhe Turqit nuk mund të drejtonin vetë vendi.

Këta misionarë dërguan një duzinë raportesh me përmbajtje të ngjashme si të Toynbee, të cilat më pas u dërguan në ShBA përmes Uellington House. Duhet të theksohet se raportet përmbajnë udhëzimin, "Në asnjë rrethanë mos zbuloni 274 . burimin "

####### Mbështetësit Turq të Wellington House

Çuditërisht, retorika e urryer anti-turke e zhvilluar gjatë Luftës së Parë Botërore gjeti mbështetje në mes të disa gazetarëve osmanë të njohur për natyrën e tyre anglofile. Këta njerëz pranuan t'i shërbenin NëntokësShtetërore Britanike dhe të tradhtonin vendin e tyre në këmbim të fitimeve të vogla, të cilat ndonjëherë nuk ishin asgjë tjetër veçse të ishin të lidhur me Nëntokën Shtetërore Britanike. Njerëz të tillë kanë ekzistuar gjithmonë gjatë historisë së kësaj strukture dhe ato ekzistojnë edhe sot. Për shembull, një gazetar turk Refi Cevat Ulunay nga Alemdar shkroi fjalinë tronditëse më Ne jemi duke pritur për Britanikët. Turqit nuk mund të udhëheqin vetë 21 Prill të vitit 1919: " ". Dhe më 14 korrik të vitit 1919 ai bëri vërejtjen vijuese:

Është e domosdoshme që Turqia të mbështesë veten tek një vend i huaj. Dhe ky vend nuk mund të jetë askush tjetër përveç Britanisë. Nuk ka asnjë rrezik për botën islame nëse dorëzon çelësat e Islamit në duart e 275 britanikëve.

Disa të Kaltërt Disa të Kaltërt vjet pas botimit të dhe librave të tjerë anti-turq nga Wellington House, disa organizata mediatike që mbështetën Armëpushimin e Mudros filluan të bërtisnin në unison se dorëzimi i vendit në duart e britanikëve është gjëja e duhur për tu bërë. Gjatë viteve të okupimit të Stambollit, ata vazhduan të lavdëronin Britanikët. Sot, disa grupe mediatike dhe gazetarë me një mendim të ngjashëm dhe që veprojnë nën krahët e Nëntokës Shtetërore Britanike e vazhdojnë këtë mision. Provokimi i të ashtuquajturëve misionarë dhe disa armenëve të dhunshëm e rebelë u bazua në pretendimet e pabazuara se armenët dhe të krishterët u persekutuan nga Perandoria Osmane dhe se ata trajtoheshin si qytetarë të klasit të dytë. Sidoqoftë, është një fakt i njohur historik që popullata jomyslimane e Perandorisë Osmane gëzonte tërësisht të njëjtat të drejta si myslimanët, veçanërisht pas Ediktit të Reformave. Nga fundi i shekullit të 19-të, jomyslimanëve iu dha e drejta e votës, u përfaqësuar në Parlament dhe mbajtën poste të rëndësishme administrative. Për shembull, gjatë mandatit të Ali Pashës si Vezir i Madh, Ministri i Punëve Publike ishte një Armen meemrin Krikor Agaton dhe Ohannes Gümüşyan ishte gjithashtu një Armen i cili u caktua në të njëjtën zyrë. Shumë armenë shërbyen si ministra të ngarkuar me tregtinë, pylltarinë dhe minierat. Pas shpalljes së kushtetutës në vitin 1876, Parlamenti Osman kishte 46 deputetë jomyslimanë dhe 9 prej tyre armenë. Në parlamentin e ngritur pas shpalljes së kushtetutës së dytë, 11 deputetë armenë