MeTraktatin e Balta Limanit, barrierat tarifore kundër tregjeve të huaja u hoqën dhe të gjitha regjistrimet në tregtinë e brendshme u fshinë. Ky zhvillim i dha një goditje serioze industrisë së re turke, e cila ende nuk ishte e gatshme për konkurrencën e huaj. Industritë që varen nga prodhimi vendas si pambuku, mëndafshi, leshi, përpunimi i lëkurës, minierat dhe bujqësia u prekën seriozisht dhe nuk kishin tjetër rrugë përveçse falimentimit. Pas një kohe, këto produkte nuk u përpunuan më dhe ju shitën të huajve si lëndë e parë me çmim shumë të ulët. Shumë produkte të industrisë lokale, të cilat para vitit 1838 plotësonin me lehtësi kërkesën e brendshme dhe madje eksportoheshin jashtë, tani mund të merreshin vetëm përmes importit nga viti 1850. Nga ana tjetër, rënia e të ardhurave nga taksat të cilat fitoheshin nga tregtia e jashtme, për shkak të privilegjeve të të dhëna perëndimorëve, të shoqëruara me deficitin shtetëror, i vunë një barrë të rëndë Perandorisë Osmane, duke e çuar në një krizë të madhe ekonomike. Tashmë duke u përballur me kostot nga Lufta me Krimenë në vitin 1854, Perandoria Osmane për herë të parë në historinë e saj iu drejtua vendeve të huaja për të kërkuar hua në përpjekje për të ngritur ekonominë e saj në këmbë. Britania me entuziazëm e mbështeti këtë masë. Si rezultat, osmanët huazuan një borxh total prej 3 milion paund nga Palmer në Londër si dhe nga Goldschmidt në Paris më 24 gusht të vitit 1854. Kredia u sigurua si përgjigjje kundër taksave egjiptiane. Kjo lëvizje shënoi fillimin e marrjes së huave në mënyrë të pandërprerë, e cila nuk mund të paguhej edhe shumë kohë pasi Perandoria Osmane u rrëzua. Vetëm në njëzet vite pas huasë së parë në vitin 1854, Perandoria shpalli një dështim total dhe falimentoi. Në prag të Luftës së Parë Botërore, Perandoria Osmane kishte marrë hua 243 milion Lira Osmane, që e bëri shumën totale të borxhit 409 milion Lira Osmane. Pamundësia për të paguar huatë lejoi kreditorët të fitonin kontrollin e burimeve më të mëdha të të ardhurave të Perandorisë. Administrata e Borxhit Publik Osman (Düyun-u Umumiye) u krijua gjatë sundimit të Sulltan Abdul Hamidit të II-të. Edhe pse emri sugjeron që ai ishte një institut osman, ai kishte një administratë krejtësisht të huaj që përbëhej nga shtatë individë të cilët përfaqësonin kreditorët: britanikë, holandezë, francezë, gjermanë dhe italianë në mes të tjerëve. Ky komision që monitoronte borxhin e jashtëm të Perandorisë Osmane mori të ardhurat e tëra nga duhani, kripa, mëndafshi dhe peshku, të cilat përbënin më shumë se një të tretën e buxhetit të shtetit. Një arsye tjetër për zgjedhjen e këtyre artikujve të veçantë ishte se këto taksa ishin më të lehtat për tu mbledhur, pa përmendur arsyen se këto produkte ishin gjithashtu shumë të vlefshme. Zyrtarët nga Administrata e Borxhit Publik Osman nën kontrollin Britanik shkonin dhe mernin prodhimet e fermerëve dhe mblidhnin taksa me ndihmën e forcave të xhandarmërisë. Raste të panumërta të trajtimit mizor nga duart e oficerëve të Administratës së Borxhit Publik Osman për të arritur qëllimet e tyre mund të gjenden në arkivat e historisë. Republika e Turqisë e cila lindi nga hiri i Perandorisë Osmane mori përsipër këto borxhe masive që përshkruajnë fundin e Perandorisë. Sidoqoftë, vetëm pas një shekulli republika e re ishte në gjendje t'i shlyente plotësisht. Duhet të theksohet se në vitin 1838 kur u nënshkrua Traktati i Balta Liman me Britanikët, Perandoria Osmane nuk kishte borxhe ndaj vendeve tjera. Sidoqoftë, planet e liga të Nëntokës Shtetërore Britanike i bënë osmanët jo vetëm borxhlinj kronik por gjithashtu ia kthyen aleatët e saj të mëparshëm në kundershtarë, me theks të veçantë Rusinë. Borxhi i parë i jashtëm që Perandoria Osmane mori nga Britania me anë të mashtrimeve të Nëntokës Shtetërore Britanike shënojn fillimin e fundit të Perandorisë. Traktati i tregtisë së lirë isi imponuar në Perandorinë Osmane, dhe kriza pasuese dhe falimentimi, tregojnë qartë për planet e mbrapshta, të ndërlidhura dhe afatgjate të Nëntokës Shtetërore Britanike kur dëshiron t'i sjellë vendet në prag të kolapsit.

####### Si Nëntoka Shtetërore Britanike organizoi komplotin që dërgoi në luftë

Sipas shumë historianëve, data e vërtetë e rënies së Perandorisë Osmane ishte 20 dhjetori i vitit 1881, data kur u themelua Administrata Osmane e Borxhit Publik. Çuditërisht, edhe pse mund të kishte ndërmarrë, Nëntoka Shtetërore Britanike nuk ndërmori asnjë veprim ushtarak kundër Perandorisë Osmane për 37 vjet, derisa shpërtheu Lufta e Parë Botërore. Arsyeja e vetme për të mos bërë këtë gjë ishte ngurrimi i saj për të ndarë tokat osmane me fuqitë e tjera të kohës si Franca, Gjermania dhe Rusia, të cilat gjithashtu kishin interes për ato toka.