ardhmen nga grupet terroriste. Edhe pse kurdët e Turqisë dhe Mosulit në mënyrë të përsëritur deklaruan se ishin "turq" dhe"besnikë ndaj Turqisë", dhe megjithëse anëtarët kurdë të Parlamentit turk theksuan qartë se nuk kishte mosmarrëveshje ose probleme midis turqve dhe kurdëve, britanikët vazhduan me propagandën e tyre të pamëshirshme duke aloduar të kundërtën. Ashtu si fillimi i tij artificial, 'problemi kurd' është akoma artificial sot, kur shikojmë shkaqet e tij. Duhet të theksohet se ata njerëz që pohojnë sot se ekziston një ndarje e tillë janë në të vërtetë ose agjentë ose servilë që i shërbejnë Nëntokës Shtetërore Britanike. Njerëz të tillë me atë gjendje shpirtërore kanë qenë pjesë e strukturave të thella shtetërore gjatë historisë së Turqisë; ata kanë ndjekur një politikë shtypëse ndaj kurdëve dhe madje kanë krijuar një ndarje në Turqi. Sot dihet mirë që njerëz të tillë krijuan polarizim dhe urrejtje artificiale për pakicat. Një analizë e kujdesshme e situatës aktuale do të zbulojë sesi kët njerëz janë mbështetur nga Nëntoka Shtetërore Britanike. Çuditërisht, edhe pse grupi terrorist stalinist PKK refuzon të gjitha identitetet kombëtare, ai përdor nacionalizmin kurd si një mjet propagandistik për qëllimin e tij përfundimtar të ndërtimit të një shteti anarkist-komunist në Anadollin Juglindor dhe imponimin e një sistemi komunist për vëllezërit tanë kurdë. Kjo propagandë është një metodë e përdorur shpesh nga Nëntoka Shtetërore Britanike për ti manipulua masat. Në të vërtetë, ishte pikërisht Nëntoka Shtetërore Britanike ajo që i dha këtë ide PKK -së në radhë të parë. Prandaj, nuk është për t'u habitur që PKK mbahet nën mbrojtje ekstreme nga Nëntoka Shtetërore Britanike. U përmend më parë se si u përdor Mosuli për të fabrikuar çështjen kurde që nuk ekzistonte më parë dhe se si ai plan u shtri në shekullin e ardhshëm. Një ekzaminim i kujdesshëm i problemit aktual të PKK zbulon se Mosuli kishte qenë me të vërtetë pika fillestare e kartës kurde që ende po luhet nga Nëntoka Shtetërore Britanike. Në kohën e negociatave të Lozanës, kurdët ishin familja jonë, populli ynë, pjesë e pandashme e jona; dhe akoma janë. Qëllimisht, në Anadollin Juglindor, ndaj vëllezërit dhe motrat tona kurde është realizuar plani dinak i Nëntokës Shtetërore Britanike. Për vite meradhë, këta njerëz të mëdhenj i rezistuan provokimeve, dhe as tani, pavarësisht kurtheve të poshtra të Nëntokës Shtetërore Britanike dhe të PKK-së, askush nuk do të na ndajë kurrë nga vëllezërit dhe motrat tona kurde, pavarësisht përpjekjeve të tyre.

#### Kapitullimet në traktatin e Lozanës

Fjala 'kapitullim' zakonisht i referohet një vendi i cili jep koncesione dhe privilegje për qytetarët dhe konsullatat e një vendi tjetër në tokat e saj, të cilat mund të jenë përfitime financiare, tregtare, ligjore, administrative, etj. Kur Perandoria Osmane filloi t'i jepte këto koncesione shteteve evropiane dhe qytetarëve të tyre në shekullin e 16 - të, rrethanat dhe qëllimet ishin të ndryshme. Pasi që perandoria ishte në rritje; besohej se privilegje të tilla, të dhëna në përputhje me rrethanat e kohës, do të kontribuonin në rritjen e ekonomisë. Mirëpo perandoria nuk arriti ti parashihte pasojat e kësaj lëvizje të rrezikshme në të ardhmen. Kapitullimet u dhanë së pari venedikasve gjatë sundimit të Sulltan Mehmedit Pushtuesit, pastaj francezëve gjatë sundimit të Sulltan Sulejmanit të Madhërishëm, të ndjekur nga shtetet e tjera, në veçantin nga Britania. Në fillim, kapitullimet ishin të kufizuara në jetëgjatësinë e Sulltanëve që i dhanë ato, por me një marrëveshje të nënshkruar me Francën në vitin 1740, u bënë të përhershme. Pas kësaj date, kapitullimet e dhëna fuqive të mëdha, më së shumti Britanisë, krijuan çështje të rënda në ekonominë osmane, industrinë dhe sistemin e drejtësisë. Me kalimin e kohës, privilegjet tregtare dhe ligjore u rritën dhe shkaktuan probleme të mëdha në shekullin XIX. Ndërsa në fillim, privilegjet ishin të njëanshme dhe i shërbenin interesave të Perandorisë Osmane, ato më vonë u shndërruan plotësisht në një sistem ku disa të drejta të Perandorisë Osmane iu besoheshin shteteve të huaja përmes marrëveshjeve dypalëshe. Nëntoka Shtetërore Britanike i udhëhoqi vendet e tjera në menaxhimin dhe kontrollin e këtyre privilegjeve, herë shprehimisht dhe herë pas dyerve të mbyllura.