Nga ajo pikë e tutje, Nëntoka Shtetërore Britanike mbajti një marrëdhënie të njëanshme me Perandorinë Osmane, e cila funksionoi vetëm në avantazhin e Britanikëve, duke varfëruar Osmanët dhe duke i bërë Britanikët edhe më të pasur. Për t'i vënë gjërat në perspektivë, gjatë sundimit të Sulltan Sulejmanit të Madhërishëm, vetëm buxheti i provincës së Sivas ishte 20 milion monedha ari, ndërsa Franca kishte një buxhet total prej vetëm 4 milion dhe Anglia 6 milion. Pavarësisht pasurisë së saj mbresëlënëse, pas koncesioneve të dhëna britanikëve, Perandoria Osmane filloi të pësonte humbje të mëdha dhe nga shekulli i 19-të, sistemi i saj financiar kishte arritur në bllokad të madhe. Privilegjet e dhëna qytetarëve britanikë arritën kulmin me Traktatin e Balta Limanit. Në mënyrë shumë interesante, Sulltan Mahmudi i II- të nënshkroi këtë traktat në shtratin e tij të vdekjes, me nxitjen e anglofilit Mustafa Reshid Pasha, i cili ishte Ministri i Punëve të Jashtme në atë kohë. Njëzet vite më vonë, shpërtheu Lufta e Krimesë dhe megjithëse dukej se Perandoria Osmane ishte në mesin e fitimtarëve, lufta pati rezultate shkatërruese për osmanët. Kur u themelua Administrata Britanike e Borxhit Publik Osman e kontrolluar nga Nëntoka Shtetërore Britanike gjatë sundimit të Sulltan Abdul Hamidit të II-të, Perandoria ra nën kontrollin e plotë financiar të fuqive Evropiane dhe humbi pavarësinë e saj ekonomike. Një shqyrtim i thellë i arsyeve kryesore të Luftës së Krimesë do të zbulojë përfshirjen e Nëntokës Shtetërore Britanike, si nxitja e Rusëve për të filluar bombardimet, dhe më saktësisht se si ajo vendosi bazën e konfliktit. Gjatë krizës Osmano-Ruse në prag të luftës, Alexander Menshikov, kreu i delegacionit rus në Stamboll, deklaroi qartë se Mustafa Rehid Pasha parandaloi paqen sepse ishte nën presion nga Ambasadori Britanik Lord Stratford de Redcliffe. Ky skenar tingëllon çuditërisht i njohur sepse Nëntoka Shtetërore Britanike ka qenë gjithmonë e përfshirë në çdo mosmarrëveshje ruso-turke që ka ndodhur gjatë historisë. Prandaj, nuk duhet të na habisë fakti se, këshilltarët ushtarakë britanikë ishin në ushtrinë osmane gjatë Luftës së Krimesë dhe gjatë Luftës Ruso-Turke të viteve 1877-78. Në fakt, ishin këta këshilltarë që i bindën administratorët dhe komandantët osmanë të hynin në luftë. Këta këshilltarë e zhytën vendin në luftë, duke marrë angazhime të cilat vetëm dërguan përpara interesat e Nëntokës Shtetërore Britanike. Arsyeja e vetme pse britanikët mbajtën anën e Perandorisë Osmane pas Luftës së Krimesë ishte dëshira e tyre për të marrë shpagim për 'ndihmën' e tyre. Në të vërtetë, kjo është pikërisht ajo që ndodhi: Britanikët morën koncesionin e tyre më të madh pas kësaj lufte të tmerrshme. Me Ediktin e Reformës të vitit 1856, të cilën Perandoria Osmane e miratoi në fund të Luftës së Krimesë, idetë liberale perëndimore gjetën terren në Perandorinë Osmane. Natyrisht se midis këtyre ideve ishte edhe Darvinizmi. Pra, kur përfundoi Lufta e Krimesë, Nëntoka Shtetërore Britanike kishte arritur qëllimin e saj: tani ishte më e lehtë për të shfrytëzuar financiarisht dhe ideologjikisht Perandorinë Osmane. Kjo do të thoshte që Perandoria ishte një hap më pranë rrëzimit. Gjatë sundimit të Sulltan Abdul Hamidit të II-të, krizat financiare të Perandorisë Osmane arritën kulmin e tyre. Më 10 nëntor të vitit 1879, taksat e thesarit osman të mbledhura për kripë, duhan, alkohol dhe peshkim iu dorëzuan bankierëve nga Galata dhe bankave britaniko-franceze, të cilat ishin nën kontrollin e Nëntokës Shtetërore Britanike në atë kohë. Më 20 dhjetor të vitit 1881, me Dekretin e Muharremit, Abdul Hamidi i II-të hapi financat osmane për auditim ndërkombëtar, vendim i cili lejoi që për herën e parë të huajt të marrin kontrollin mbi mënyrën e trajtimit të financave osmane.

######### Si e Përdori Fenë Nëntoka Shtetërore Britanike

Kur Mbretëresha Elizabeta I e Anglisë i shkruajti letër Sulltanit të Perandorisë Osmane në lidhje me lejimet tregtare, ajo ishte e vetëdijshme se po shkëmbente letër me Kalifin e Myslimanëve. Prandaj, ajo u sigurua që të distancohej nga Evropa Katolike dhe deklaroi se ' , ' dhe adhuronte Zotin e vërtetë i Cili ndëshkon idhujtarinë pretendoi se ajo ishte kundërta e katolikëve të cilët i konsideronte si ' '. pagan Edhe pse Mbretëresha dhe të dërguarit Britanikë pretenduan në letër se ishin të afërt me myslimanët, ajo afërsi nuk ishte asgjë tjetër veçse një maskim. Në letrat e tyre personale dërguar Londrës, ambasadorët e përshkruanin Islamin si një fe të ligë dhe barbare (feja e lavdishme Islame është mbi pohime të tilla). Qëndrimi i tyre miqësor