Blunt pohoi gjithashtu se fajtori pas shtetit të prapambetur të arabëve, të cilët kishin ndërtuar civilizime të mëdha në të kaluarën, ishte Perandoria Osmane. Ai besonte se Britania ishte tani një perandori me miliona përbërës myslimanë dhe se në vend që të mbështeste një kalif të ulur në Stamboll, do të ishte më strategjike dhe logjike që Britania të investonte në një kalif arab i cili ishte nën kontrollin britanik dhe i cili mund të manipulohej lehtësisht. Ai ishte i bindur që nëse vendoseshin mbretëri të pavarura arabe dhe Kalifati transferohej në Mekë, kontrollit osman në rajon mund t'i vinte fundi. Graat, Sekretari i Jashtëm Britanik për Indinë, në letrën e tij drejtuar Kitchener, Konsullit të Përgjithshëm Britanik në Egjipt, zbuloi llojin e shtetit arab që Nëntoka Shtetërore Britanike dëshironte të shihte: Britania kurrë nuk dëshiron të shohë një Kalifat të fuqishëm Arab. Ne nuk duam një shtet të bashkuar arab. Arabët duhet të jenë të ndarë dhe të dobësuar. Nëse ata bëhen emirate nën kontrollin tonë, sa më të vegjël që të jetë e mundur, ata do të kenë më pak rezistencë ndaj Britanikëve, por përsëri do të shërbejnë si një zonë 5 mbrojtëse kundër vendeve të tjera të mëdha të Perëndimit. Një burim tjetër perëndimor zbulon statusin që Britanikët planifikuan për Arabët dhe Kalifatin gjatë Luftës së Parë Botërore: Duke iu përmbajtur politikave të tyre të vjetra të krijimit të përçarjes dhe ndarjes për të ruajtur lehtësisht kontrollin e tyre, britanikët kurrë nuk dëshironin një perandori [arabe] të bashkuar dhe të fuqishme, pavarësisht nga pasojat, sepse sundimtari i një perandorie të tillë do të dëshironte të qëndronte i pavarur. Në vend të kësaj, britanikët dëshirojnë bashkime politike të përbëra nga shtete më të vogla, të cilat do të kërkonin arbitrazhin britanik në rast mosmarrëveshjesh. Britanikët gjithashtu nuk kishin ndonjë qëllim të hiqnin dorë nga pretendimet e tyre për sovranitet mbi guvernatorët e Kuvajtit, Bahreinit, Muskatit, Hadhramautit në favor të një perandorie të madhe Arabe. Nga ana tjetër, kalifati ishte një çështje e ndjeshme për Britaninë pasi duhej të merrte parasysh ndjenjat e myslimanëve indianë. Myslimanët indianë, megjithatë, ishin më të bashkuar me 6 Turqit, sesa me Arabët. Ata donin t'i qëndronin besnikë Kalifit në Stamboll. Në fund, bota Arabe me 100 milion njerëz të ndarë në gjashtëmbëdhjetë vende të ndara ishte e mbushur me konflikte. Fituesi i vetëm ishte Nëntoka Shtetërore Britanike. Përgjatë fundit të viteve 1800 dhe fillimit të viteve 1900, politika kryesore e Nëntokës Shtetërore Britanike ka qenë copëtimi i botës arabe dhe largimi i saj nga Perandoria Osmane. Ndërsa faqet vijuese do të tregojnë më hollësisht, Nëntoka Shtetërore Britanike ka bërë përpjekje të shumta gjatë dhe pas Luftës së Parë Botërore për t'i bërë ato ambicie të vërteta. Përmes spiunëve të tyre të maskuar si 'arkeologë' si Gertrude Bell dhe Lawrence në Arabi, ata zbatuan këtë politikë dhe provokuan fiset arabe kundër Perandorisë Osmane, ndonjëherë duke ofruar stimuj në formën e parave dhe armëve. Spiuni homoseksual britanik Lawrence i cili qëndori në Arabi shpjegoi këtë fitore të rreme duke vendosur komunitetet kundër njëri-tjetrit, duke thënë se ai krijoi një 'sundim të njerëzve ngjyrë kafe' brenda Perandorisë 7 Britanike duke mbledhur arabë dhe duke i bërë ata rebelë kundër turqve. Është e qartë, qëllimi i vërtetë nuk ka qenë kurrë një pavarësi arabe ose një shtet i madh arab, sepse arabët konsideroheshin gjithmonë nga Nëntoka Shtetërore Britanike si kolonia e tyre. Për fat të keq, e njëjta gjendje shpirtërore mbizotëron ende dhe ambiciet tinëzare koloniale të Nëntokës Shtetërore Britanike në lidhje me vendet arabe janë ende duke u zhvilluar. Sidoqoftë, duhet të mbahet mend se Nëntoka Shtetërore Britanike dështoi në komplotet e saj kundër Kalifatit. Pavarësisht se çfarë bëri, ndalesa e fundit e Kalifatit mbeti në Perandorinë Osmane dhe kur Perandoria u shemb, Kalifati nuk ishte shfuqizuar. Përkundrazi, në vend që t'ia jepte pushtetin një personi të vetëm, Kalifati iu besua Republikës dhe titulli ende po pret pronarin e tij të vërtetë. Mustafa Kemal Atatürk e dinte shumë mirë që në Mehdiu ditët e fundit, (p.q.m.t) do të shfaqej dhe do të merrte detyrën si udhëheqësi shpirtëror i myslimanëve në një kohë konfliktesh të forta. Mustafa Kemal ndërtoi regjimin e Republikës dhe institucionet e saja bazuar Mehdiu në këtë njohuri. Ne e dimë nga hadithet e Profetit Muhamed (p.q.m.t) se (p.q.m.t) do të shfaqet në