Bazat e kufijve modernë në rajon u përcaktuan nga Marrëveshja Sykes-Picot. Sidoqoftë, pas vitit 1919, kufijt u rishikuan me marrëveshje të ndryshme (të tilla si ato të bëra në Paris dhe San Remo). Figura kryesore në përcaktimin e kufijve ishte edhe një herë Nëntoka Shtetërore Britanike ku më pas rajoni u nda në pjesë të vogla në përputhje me planet e ardhshme të sistemit djallëzor. Kjo është mënyra se si Nëntoka Shtetërore Britanike copëtoi komunitetet myslimane që kishin jetuar për shekuj me radhë në ato toka në paqe. Procesi që filloi me Sykes-Picot dhe u përshpejtua pas Deklaratës së Balfourit prezantoi kufijtë artificialë që injoronin plotësisht ndjeshmëritë politike dhe kulturore në rajon. Si rezultat, u krijuan shtete nën mandat si Iraku, Siria, Jordania, Kuvajti dhe Mbretëria e Hejazit. Nëntoka Shtetërore Britanike gjithmonë e kishte parasysh se bota islamike do të ishte një fuqi e jashtëzakonshme, e cila të gëzonte një ndikim të pakonkurueshëm dhe do të bëhej një forcë e pandalshme nëse bashkohej në një trup. Prandaj, gjatë gjithë historisë së saj, Nëntoka Shtetërore Britanike e konsideroi një bashkim të tillë si kërcënimin më të madh për ekzistencën e saj. Ajo përdori nacionalizmin, përçarjet sektare dhe tribalizmin për kryengritje dhe krijoi me kujdes një atmosferë të paqëndrueshme konfliktesh, përplasjesh, luftërash dhe dhimbjesh që vazhdojnë edhe sot. Me kalimin e kohës vendet e rajonit, pothuajse gjysmë koloni, u bënë skena të shtypjes, persekutimit dhe varfërisë së vazhdueshme nën sundimin e diktatorëve të kontrolluar nga Britanikët. Sidoqoftë, Nëntoka Shtetërore Britanike dhe bashkëpunëtorët e saj vazhduan të shfrytëzojnë pasurinë dhe burimet e ndryshme natyrore të atyre vendeve. Për ta përmbledhur, rruga për në Projektin e Lindjes së Mesme të Madhe që u përmend për herë të parë në fillim të shekullit 21 si një plan për të ndarë botën Islame në copa edhe më të vogla para se ta shkatërronin përfudimisht, që nënkuptonte dorëzimin e saj tek Nëntoka Shtetërore Britanike, filloi me Marrëveshjen Sykes-Picot.

##### Fituesi i Vetëm i Luftës: Britania

Lufta e Parë Botërore përfundoi kryesisht në mënyrën e planifikuar nga Nëntoka Shtetërore Britanike dhe Britania ishte e vetmja palë që fitoi më shumë. Në fund të luftës, Britania kishte një fuqi të jashtëzakonshme ekonomike, për të mos përmendur faktin se tani ishte vendi më i fuqishëm Evropian. Perandoria Osmane dhe Perandoria Gjermane, të cilat Britania i kishte parë si rivalët kryesorë të saj, ishin shpërbërë. Perandoritë e tjera të mëdha, si Austro-Hungaria dhe Rusia, gjithashtu kishin rënë, tashmë ishin zëvendësuara nga shtete të dobëta, kombëtare. Politikat, planet dhe strategjitë dinake të Nëntokës Shtetërore Britanike që përfshinin dekada për të siguruar që rusët dhe gjermanët të mos marrin kurrë asgjë nga ish-tokat osmane ishin të suksesshme. Në fund, Nëntoka Shtetërore Britnaike arriti të merrte kontrollin e pikave më strategjike të ish-tokave osmane. Në të njëjtën kohë, Nëntoka Shtetërore Britnaike zëvendësoi sistemin e vjetër kolonial me 'sistemin e mandatve dhe protektorate', të cilat ishin versione më të lira dhe më praktike të kolonializmit. Kjo gjithashtu lejoi shfaqjen e 'kolonializmit sekret', një sistem i formuar në përputhje me rrethanat e shekullit të 20-të, por një sistem që vazhdon edhe sot. Në fillim të shekullit të 20-të, Britania nuk dëshironte më të varej nga qymyri për industrinë, ushtrinë ose flotën e saj dhe nisi të përqendrohej në naftë. Sidoqoftë, që ky transformim për të qenë i mundur, asaj iu desh të arrijë kontrollin e naftës në Lindjen e Mesme. Lufta e përgjakshme botërore e ndihmoi atë të arrijë këtë qëllim. Pas Luftës së Parë Botërore, Britania formoi politikën e Lindjes së Mesme, tani nën kontrollin e saj, për të qenë në përputhje me interesat e saj koloniale. Ajo u sigurua që dizajni i ri i tokave në mënyrë efektive të parandalonte myslimanët nga bashkimi dhe formimi i një Unioni Islamik. Nëntoka Shtetërore Britanike u përpoq të ndajë botën myslimane përmes kufijve artificialë në mënyrë që të mund t'i vinte lehtësisht kundër njëri-tjetrit nëse paraqitej nevoja, përmes dallimeve në etni, sekte dhe fise. Ajo ndërtoi një mjedis të përshtatshëm në mënyrë që të mund të nxisë lehtësisht përplasje dhe konflikte, të cilat i mundësuan asaj të vendosë bazat për një "kontroll absolut dhe të plotë të Lindjes së Mesme", me fjalë të tjera, atë që e quante "Projekti i Lindjes së Mesme të Madhe".