ashtuquajturit 'Katër të Mëdhenjët': Kryeministri Britanik Lloyd George, Presidenti i SHBA-ve Woodrow Wilson, Kryeministri Francez Georges Clemenceau dhe Kryeministri Italian Vittorio Emanuele Orlando. Pesë traktatet që i dhanë fund luftës u hartuan në Konferencën e Paqes në Paris: Traktati i Versajës që u nënshkrua me Gjermaninë të njëjtin vit, Traktati i Saint-Germain-en-Laye me Republikën e Gjermano-Austriake, Traktatet e Neuilly- sur-Seine me Bullgarinë dhe Trianon me Hungarinë dhe Traktati i Sevres me Perandorinë Osmane u nënshkruan të gjitha gjatë kësaj konference. Para se të kalojmë në shqyrtimin e planeve për të shkatërruar Perandorinë Osmane, ne duhet të prekim shkurtimisht Traktatin e Versajës. Para Versajës, publiku gjerman ishte siguruar që parimet e njohura si Katërmbëdhjetë Pikat e Wilsonit do të ishin bazat e traktatit. Mirëpo, sapo erdhi koha për nënshkrime, u shfaq një plan i rëndë kolonizimi që ishte një fyerje për gjermanët në çdo mënyrë. Kushtet e vështira e detyruan ekonominë gjermane të punonte për Fuqitë Aleate për vite me radhë. Shumë historianë pajtohen se kushtet e ashpra të këtij traktati çuan në ngritjen e regjimit nazist dhe nxitjen e ndjenjave hakmarrëse tek publiku gjerman. Britania dhe Franca bënë një marrëveshje gjatë Konferencës së Paqes në Paris për të ndarë tokat osmane në Arabi, Traki, Mesdhe dhe Egje midis tyre. Ata donin ta bënin Turqinë një vend të vogël aziatik të bllokuar brenda Anadollit. Sipas planit të tyre, Turqia e vogël e bllokuar në këtë pjesë të tokës do të vihej nën mandatin e SHBA-ve. Me fjalë të tjera, plani i Nëntokës Shtetërore Britanike për Konferencën e Paqes në Paris ishte vendosja e vendeve që ata i konsideronin të paaftë për të qeverisur vetë nën mandatin e vendeve të zhvilluara. Lindja e Mesme u shpërnda sipas këtij plani. Britania paraqiti një propozim në Konferencë më 21 maj të vitit 1919 dhe sugjeroi që Mesopotamia, Siria dhe Palestina të viheshin nën mandatin Francez dhe Britanik, dhe Perandoria Osmane nën mandatin e SHBA-ve. Le të kuptojmë për të vërtetën e këtij plani nga telegrami i Halide Edip Ad ıvar dërguar Mustafa Kemal Pasha s më 10 gusht të vitit 1919:

########## Situata në Kostandinopojë në lidhje me politikën e jashtme është kjo:

Megjithëse Franca, Italia dhe Anglia i kanë ofruar një mandat mbi Turqinë Senatit Amerikan, ata po përpiqen me të gjitha mjetet e mundshme t'i parandalojnë ata që ta pranojnë atë.

########## Nuk ka dyshim se secila prej këtyre Fuqive dëshiron të marrë pjesën e tyre kur vendi ndahet.

Franca, pasi ka mbetur e zhgënjyer në Siri, dëshiron ta kompensojë veten në Turqi. Italia, duke qenë haptasi imperialiste, deklaron qartë se ajo ka hyrë në luftë me qëllimin e vetëm për të marrë një pjesë të plaçkës në Anadoll.

########## Pjesa e luajtur nga Anglia është mjaft më e komplikuar.

Duke parë nga e ardhmja, Anglia nuk ka dëshirë që Turqia të mbetet e bashkuar, të modernizohet ose të gëzojë pavarësi të vërtetë. Një shtet Turko-Mohamedan, i fuqishëm dhe i pajisur me të gjitha kërkesat dhe idetë moderne, dhe veçanërisht me një Kalif në krye të tij, do të ishte një shembull jashtëzakonisht i keq për subjektet Mohamedane të Anglisë. Nëse ajo do të mund të merrte pushtetin mbi Turqinë pa ndërhyrë fare, ajo do ta copëtojë atë pa asnjë ndërhyrje 295 dhe do të përpiqet brenda disa vitesh ta shndërrojë atë në një koloni besnike.

Është e qartë, planet e Nëntokës Shtetërore Britanike kanë qenë gjithnjë të liga dhe të ndërlikuar. Mbështetja e një mandati të SHBA-ve ishte vetëm një akt nga plani shekullor. Dëshira e vërtetë e Nëntokës Shtetërore Britanike, për një kohë të gjatë, kishte qenë një shtet turk plotësisht i shpërbërë, i dobësuar dhe i shkatërruar. Për të analizuar saktë planet e Nëntokës Shtetërore Britanike, është e rëndësishme të shikojmë disa hapa përpara. ai ishte i pari, i fundit dhe gjatë gjithë Ne nuk duhet të harrojmë se megjithëse ishte e destinuar për Churchill, deklarata " 296 kohës një anglez i madh, më i interesuar për të ruajtur pozicionin e Anglisë në Evropë sesa për ruajtjen e paqes " në të vërtetë vlen për çdo anëtar të Nëntokës Shtetërore sepse për Nëntokën Shtetërore Britanike nuk ka aleatë ose miq. Të gjithë janë mjete për të arritur synimin e caktuar. Ekzistenca e tyre u shërben planeve të Nëntokës Shtetër. Kjo është e