Perandoria Osmane po tregohej e pamëshirshme ndaj nënshtetasve të saj të krishterë dhe se armenët, grekët, asirianët dhe arabët e krishterë në tokat osmane ishin nën kërcënim. Ata i ndërtuan këto pretendime mbi pretendimet e rreme se të krishterët ishin pronarët e vërtetë të Anadollit dhe se turqit e kishin marrë atë territor me forcë. Për shembull, një Azia e Vogël, Siria, Armenia anëtar i Parlamentit Viscount James Bryce tha gjatë një fjalimi në Dhomën e Lordëve, " dhe Arabia - kanë qenë shtëpitë e qytetërimeve të lashta; disa prej tyre gëzonin nën qeveritë të cilat ata drejtojnë një mijë ose pesëmbëdhjetë qind vjet më parë një jetë dhe prosperitet të vërtetë kombëtar dhe kishin një ndjenjë të vendit dhe misionit të tyre në botë të cilin ata e kanë humbur nën tiraninë turke për gjashtë shekujt e fundit " Meshumë lehtësi, ai pohoi se Britania duhet të ndihmonte ato civilizime antike në mënyrë që ata të mund të rifitonin lirinë e tyre. Nëntoka Shtetërore Britanike pretendoi se sapo Stambolli të pushtohej, të ashtuquajturat politika 'të padrejta' do të merrnin fund. Gazetat britanike vazhdonin të pretendonin se Stambolli nuk ishte kryeqyteti kombëtar i turqve dhe se një shumicë e popullsisë ishte jomyslimane. Sidoqoftë, sipas regjistrimit të vitit 1919, 67% e banorëve të Stambollit ishin myslimanë. Numri kishte qenë më i lartë, por shumica e myslimanëve tashmë ishin vrarë në luftërat Ballkanike dhe gjatë Luftës së Parë Botërore. Përkundër thashethemeve që Nëntoka Shtetërore Britanike kërkonte të përhapte, politikat e pakicave të Perandorisë Osmane ishin mbresëlënëse liberale dhe bujare. Perandoria Osmane kishte mbrojtur të drejtat e pakicave për 600 vite dhe pakicat jetuan si pjesë e rëndësishme e kombit Osman. Në fakt, anëtarët e komuniteteve pakicë nuk kishin asnjë problem të ngjiteshin në shkallët mëtë larta shoqërore për të arritur pozicione administrative. Shumica ishin të angazhuar në art dhe tregti dhe kishin jetuar jetë relativisht të pasur në pjesët më të bukura të Stambollit dhe tokave osmane në përgjithësi, për më tepër ata gëzonin mbështetje të fuqishme nga qeveria osmane. Edhe pas shpërbërjes së Perandorisë, ata vazhduan praninë e tyre në Turqi dhe ofruan mbështetjen e tyre për shtetin e ri Turk. Thashethemet që u përhapën në lidhje me pakicat nuk ishin asgjë tjetër veçse propagandë. Edhe disa nga spiunët britanikë që erdhën në Stamboll gjatë atyre viteve për të mbledhur informacione, më vonë pranuan se të jetesa e pakicave turke ishte e admirueshme. Sidoqoftë, Nëntoka Shtetërore Britanike vazhdoi të përhapte propagandën e saj të zezë duke përdorur pakicat pasi ishte e bindur se pretendimet e rreme të 'grupeve të përndjekura' do të ishin një levë efektive për ndikim. Ata kishin të drejtë. Politikat okupuese të Nëntokës Shtetërore Britanike gjetën mbështetje te disa përfaqësues të pakicave. Patriarku Grek i Stambollit deklaroi në një letër dërguar Konferencës së Paqes në Paris se Çështja e Lindjes (plani për të copëtuar Perandorinë Osmane) nuk do të zgjidhej kurrë derisa Stambolli ti kthehej Grekëve. Në mënyrë të ngjashme, nënshtetasit e krishterë të Perandorisë Osmane si Koptët në Egjipt, Maronitët në Liban dhe Asirianët e Krishterë në Siri, e konsideruan okupimin e Stambollit si një hap drejt pavarësisë së tyre dhe mbështetën planin djallëzor. Vetëm hebrenjtë midis nënshtetasve osmanë, në veçanti krye Rabini Nahum Effendi, qëndruan me turqit kundër pushtuesve lakmitarë evropianë.

##### Taktikat britanike për të justifikuar okupimin

Nëntoka Shtetërore Britanike përdori metoda të ndryshme për të pushtuar Stambollin dhe praktika të ngjashme mund të vërehen edhe sot në të gjithë botën. Demaskimi i këtyre taktikave është thelbësor për të kuptuar rrezikun me të cilin po përballet bota. Plani i largimit të turqve nga Anadolia, ende aktiv edhe pas 100 vjetësh, arriti kulmin me pushtimin e Stambollit. Për të arritur këtë qëllim, Nëntoka Shtetërore Britanike mashtroi publikun dhe aleatët e saj. Miliona dollarë janë përdorur në këtë skemë, nga disa aktorë Nëntokës Shtetërore Britanike. Le të shohim se si.

########## Nëntoka Shtetërore Britanike fillimisht pretendoi se nuk e kishte synim Anadollin

Kryeministri britanik Lloyd George, gjatë fjalimit së tij në Parlament më 5 janar të vitit 1918, siguroi anëtarët e parlamentit se nuk do të kishte luftë për Stambollin, Anadollin ose Thrakinë. Nëkëto toka, popullsia turke ishte shumica. E vërteta është se Lloyd George po përpiqej vetëm të shkaktonte një devijim duke u përpjekur të bindte popullin e tij dhe Perandorinë Osmane se nuk i kishte për synim këto territore.