####### Iraku pas rrethimit të Kutit

Përkundër të gjitha pengesave dhe humbjeve të mëparshme, ushtria osmane ishte ende e suksesshme në shumë raste në frontin e Irakut, i cili ishte shumë i rëndësishëm për Perandorinë Osmane. Më 22 nëntor të vitit 1915, britanikët u mundën rëndë në Kut Al Amara. Kjo disfatë e papritur i la të tronditur. Fitorja në Kut Al Amara për nga rëndësia është arritje që duhet të mbahet mend njëjtë sa fitorja në Galipol. Forcat britanike nuk mund ta pranonin këtë humbje dhe bënë një përpjekje të veçantë pas asaj pike për të mos i lënë Irakun Perandorisë Osmane. Për të arritur qëlli met e tyre, ata përdorën maksimën 'përça dhe sundo'. Pas shkatërrimit të Kut Al Amara, Nëntoka Shtetërore Britanike rriti numrin e spiunëve në rajon, të cilët ishin ekspertë për rajonin e Irakut, duke folur rrjedhshëm gjuhën arabe dhe atë kurde. Britanikët gjithashtu përfituan nga njerëzit me origjinë nga Lindja e Mesme, të cilët jetonin në Britani dhe kishin bindjen se janë borxhli ndaj Britanisë. Edhe në tetor të vitit 1918, kur Lufta e Parë Botërore arriti në përfundim, ushtarët britanikë vazhduan të përparonin drejt Mosulit. Fronti i Irakut u bë vendi ku Ushtria e 6 -të Osmane pësoi humbje të thella.

####### Iraku pas luftës

Në kohën e nënshkrimit të Armëpushimit të Mudros më 30 tetor të vitit 1918, duke shënuar fundin e Luftës së Parë Botërore për Perandorinë Osmane, pozicionet e forcave osmane dhe britanike në Irak ishin si më poshtë: Britanikët kishin përparuar deri në puset e naftës Al-Hazar, Al-Kayyarah, Altun Kupri, As-Salahiyah dhe linjën Kirkuk. Forcat osmane ishin dominuese mbi Raqqa, Deir Ez-Zor, Al-Mayadin, Sinjar, Tal Afar, Hamam al-Alil, 350 Sulaymaniyah dhe Halabja. Turqit shpresonin me optimizëm që vendet të cilat ishin nën kontrollin turk në datën e nënshkrimit të armëpushimit të konsideroheshin "Linja të Armëpushimit". Edhe pse sipas kushteve të armëpushimit, forcat në rajon duhet të qëndrojnë të vendosura në pozicionet e tyre aktuale, forcat britanike nuk e respektuan marrëveshjen. Duke vazhduar përparimin, britanikët hynë në Hamam al-Alil më 1 nëntor dhe pasi deklaruan se do të pushtonin Mosulin, u kërkuan forcave turke të tërhiqeshin në 5 km në veri të qytetit të Mosulit. Ali İhsan Pasha e lajmroi këtë kërkesë të britanikëve tek veziri i madh dhe si rezultat i një sërë shkëmbimesh të telegrameve , veziri i madh urdhëroi Ali İhsan Pasha n të evakuonte qytetin më 15 nëntor. Duke u pajtuar me urdhërin, 351 Ali Pasha ua la Mosulin britanikëve më 10 Nëntor dhe u tërhoq në Nusaybin, ku krijoi selinë e tij. Si rezultat, Britanikët pushtuan Mosulin pas Luftës së Parë Botërore, në kundërshtim mearmëpushimin dhe rregullat ndërkombëtare të luftës. Ky okupim, nuk i siguroi britanikëve dominimin në rajon. Fiset dhe njerëzit në rajon nuk i donin britanikët. Vendasit nga Kirkukuti dhe Sulejmania refuzuan t'i paguajnë taksat. Shumica e popullsisë autoktone u bashkua me turqit. Popullësia në Mosul mbështetën lëvizjen turke për pavarësi që u bë edhe më e fortë me hapjen e Parlamentit të ri në Ankara. Edhe arabët në rajon e forcuan bashkëpunimin me Mustafa Kemal Pashën kundër britanikëve. Bazuar në dokumentet britanike, Mim Kemal Öke shpjegon se arabët dhe kurdët në Mosul p referuan t'i besonin Anadollit dhe jo 352 britanikëve. Kishte shumë arsye pas këtij vendimi, Ismet Pasha i shpjegoi këto arsye në vijim:

1- 1- Banorët e të Mosulit kërkonin me ngulm që të aneksoheshin nga Turqia; sepse ata e dinin se vetëm në atë mënyrë ata mund të ishin pjesë e një vendi të pavarur dhe jo të ishin një popull i kolonizuar. Për më tepër, ata njerëz e kanë konsideruar veten turq që nga viti 1055 dhe osmanë që nga viti 1514. vilajet 2- Gjeografikisht dhe politikisht, ky ishte pjesë e Anadollit. Nëntoka Shtetërore Britanike mendoi se duhej të arrinte në Anadoll për të përfituar nga tregtia mesdhetare dhe e pa Mosulin si një çelës që do ti hapte këto dyer. 3- Në aspektin juridik, meqë Mosuli është ende pjesë e Perandorisë Osmane, çdo marrëveshje ose traktat që nënshkruan Britania për Mosulin janë të pavlefshme.