Copëtimi dhe pushtimi sistematik i tokave Osmane tani dukej e vetmja mundësi e pranueshme për Nëntokën Shtetërore Britanike. Kjo ishte mënyra e vetme për të arritur qëllimin përfundimtar të sundimit botëror. Sidoqoftë, vetëm një luftë masive, e planifikuar me kujdes dhe e sajuar nga fillimi deri në fund, duke i ditur rezultatet e luftës, mund të justifikonte okupimin ushtarak dhe arritjen e këtij qëllimi. Me fjalë të tjera, Lufta e Parë Botërore ishte mjeti i fundit i Nëntokës Shtetërore Britanike kur pa se të gjitha mjetet e tjera, strategjike, ekonomike dhe politike, për të arritur qëllimin e saj shekullor, ishin shteruar. Tani le të shohim nga fillimi hapat famëkeq që dërguan deri tek kampanja ushtarake.

##### Kurthi ekonomike nga britanikët për të shpejtuar Rënien e Perandorisë Osmane: Traktati i Balta Limanit

Në shekullin e 19-të, Perandoria Osmane po përballej me peshën e rëndë të presionit ushtarak, politik dhe ekonomik të shteteve evropiane. Në vitin 1827, ndërsa kryengritja greke po rritej, flotat Britanike, Franceze dhe Ruse sulmuan dhe mundën trupat e marinës osmane në Navarino, ndërsa Rusët aneksuan Edirnen dhe u afruan kërcënueshëm pranë Stambollit gjatë luftës Ruso-Turke të vitit 1828-29. Përballë këtyre zhvillimeve, Sulltan Mahmud i II-të vendosi t'i japë fund luftës me Traktatin e Edirnes të vitit 1829. Shpallja e pavarësisë së Grekëve ndryshoi rrjedhën e ngjarjeve. Gjatë kryengritjes greke, Sulltan Mahmudi i II- të, premtoi se do t'i jepte qeverisjen e Moras së Egjiptit, Muhamed Ali Pashas nëse ai do të ndihmonte në shtypjen e kryengritjes. Sidoqoftë, kur grekët shpallën pavarësinë e tyre marrëveshja u prish. Kur Sulltan Mahmud i II-të gjithashtu refuzoi t'i jepte qeverisjen e Damaskut Muhamed Ali Pashas, pasoi i ashtuquajturi 'problemi i Egjiptit'. Francezët morën anën e Egjiptit, ndërsa Britanikët mbetën neutral. Këto zhvillime i shtynë Osmanët të nënshkruanin një pakt mos-sulmimi dhe aleance me Rusët në vitin 1833, që njihet si Traktati i Hunkar Iskelesit. Të shqetësuar se mund të ishin duke i humbur osmanët nga rusët, Nëntoka Shtetërore Britanike kërkoi ndihmën e Francës për të protestuar ndaj traktatit. Madje shkoi aq larg deri në dërgimin e një flotës britanike në Izmir. Me ndihmën e Austrisë, ajo arriti të bindë Carin Rus që të tërhiqej nga traktati dhe u premtoi Osmanëve mbështetjen e saj kundër Rusëve dhe Muhamed Ali Pashës. Me siguri, ky shërbim nuk do të vinte falas. Shërbimi i Nëntokës Shtetërore britanike u ofrua në këmbim të një 'marrëveshje të tregtisë së lirë' (Traktati i Balta Limanit) për të zgjeruar kushtet e marrëveshjes së fituar më parë. Veziri i madh anglofil Mustafa Reshid Pasha luajti një rol të rëndësishëm në bisedimet me Sulltanin, për nënshkrimin e traktatit, duke pasur parasysh se Sulltani ishte në atë kohë në shtratin e vdekjes. Ky traktat, i cili u paraqit si një arritje e madhe nga britanikët në mes të parrullave të "perëndimit", "liberalizimit" dhe "zhvillimit", në të vërtetë shpalli rënien e Perandorisë. Me këtë traktat, Britania në fakt po tërhiqte Perandorinë Osmane, e cila tashmë ishte në gjysmë të rrugës për t'u bërë koloni, në një gropë ekonomike nga e cila nuk do të kishte mundësi të dilte përsëri. Me Traktatin e Balta Limanit, shteteve perëndimore, veçanërisht Britanisë, iu dhanë shumë privilegje dhe koncesione që shkuan përtej kufijve të marrëveshjes. Kjo e bëri Perandorinë Osmane një treg të hapur për britanikët dhe evropianët e tjerë. Traktati ishte plot me klauzola të njëanshme dhe detyruese në kundërshtim me interesat e Osmanëve. Përveç kapitujve ekzistuese, subjekteve dhe anijeve të Britanisë së Madhe iu dhanë privilegje të reja, të cilat do të kishin efekt 'përgjithmonë'. Situata ishte aq e çuditshme sa që tregtarët turq paguanin 12% taksë, përderisa tregtarët britanikë paguanin vetëm 5% taksë. Nëse një tregtar britanik ose agjenti i tij do të blinte një produkt turk për eksport, ai tregtar ose agjent nuk do t'i nënshtrohej ndonjë kufizimi tregtar dhe do të mund të tregtonte falas. Capo d'Opera Henry Palmerston, Sekretari i Shtetit Britanik për Punët e Jashtme, e quajti traktatin (një kryevepër) 48 për shkak të përparësive të padëgjuara që ju ofronte britanikëve. Në ndërkohë, Nëntoka Shtetërore Britanike vazhdoi me hipokrizinë e saj klasike dhe sjellen 'miqësore' ndaj Perandorisë Osmane, duke e vlerësuar dhe duke i dhënë komplimente për zbatimin e tregtisë së lirë me vendet e tjera. Prandaj, duke marrë parasysh atë që ndodhi në të kaluarën, është thelbësore të adaptohet një qasje e kujdesshme ndaj lavdërimeve ose premtimeve të bëra nga përfaqësuesit modernë të Nëntokës Shtetërore Britanike.