filluan të përhapnin lajmin e rremë se Armenët ishin të shtypur nga Osmanët për shkak të identitetit të tyre të krishterë. Megjithëse qeveria Osmane aplikoi në gjykatat lokale për të parandaluar lajme të tilla, fushata e shpifjes vazhdoi nën pretendimin e lirisë së shprehjes. Këto ishin veprime të qëllimshme që synonin të ndërtonin opinion publik negativ kundër Perandorisë Osmane në një përpjekje për të rritur presionin mbi Qeverinë. Disa politikanë britanikë, veçanërisht Gladstone, bënë fjalime populliste në Dhomën e Komunave kundër Osmanëve dhe pretenduan pa ndonjë provë se 'të krishterët po përndiqeshin'. The Times Gjithashtu, filloi të përhapte gënjeshtra se të krishterët janë duke u vrarë, kishat dhe ndërtesat e tjera të krishtere janë duke u plaçkitur dhe gjërat po përkeqësohen nga dita në ditë. Diplomati osman Salih Münir Pasha, në raportin e tij dërguar Zyrës së Administratës së Madhërisë së Tij në Pallatin Yıldız, përshkroi propagandën si më poshtë :

Kur zhvillimet aktuale shqyrtohen me kujdes, bëhet e qartë se Britania po punon shumë për të arritur qëllime të caktuara që do të dëmtojnë Perandorinë Osmane. Veprimet e partisë së Gladstone dhe botimi i gazetave të lidhura me grupin Salisbury janë krijuar qëllimisht për t'i bërë synimet e tyre të liga të pranueshme në sytë e 228 publikut. (Londër, 4 shtator 1889, Salih Münir)

Nëntoka Shtetërore Britanike gjithashtu përdori trazirat në Sasun të filluara nga disa armenë në vitin 1894 për të forcuar propagandën e saj të zezë. Papritmas, mediat evropiane u mbushën me artikuj që përhapnin gënjeshtrën e masakrës armene të kryer nga turqit. Tubimet antiosmane dhe anti-myslimane filluan të shpërthejnë në qytete të ndryshme evropiane, si rezultat i këtij lajmi të njëanshëm dhe të pasaktë. Publiku evropian po familjarizohej me të ashtuquajturën ide të 'shpëtimit të armenëve nga turqit'. Sidoqoftë, faktet e vërteta u mbajtën larg nga syri i publikut: Nëntoka Shtetërore Britanike po planifikonte të rrëzonte Perandorinë Osmane dhe të ndante Anadollin dhe Lindjen e Mesme në pjesë më të vogla që shpresonte se do të ishin më të lehta për t'u kontrolluar. Të gjitha këto përpjekje ishin shërbim të kësaj kauze. Makina britanike e propagandës sigurohej që të përfitonte nga çdo incident. Incidentet e vogla u përhapën shumë dhe çdo çështje u kthye në lajm me ekzagjerime dhe interpretime të pasakta. Gazetat britanike si Times, Standard, Daily Telegraph dhe Daily Chronicle ishin plot me komente dhe artikuj të njëanshëm kundër Perandorisë Osmane dhe Turqve. Nga ana tjetër, Gladstone, me fjalimet e tij të zjarrta por boshe, vazhdoi të nxiste politikanët britanikë dhe publikun kundër Osmanëve. Raportet e Gerald H. Fitzmaurice, i cili punonte si përkthyes në ambasadën britanike të asaj kohe, pretendohej se bazoheshin në vëzhgimet e tij gjatë udhëtimit të tij nëpër Anadoll dhe u përdorën si municion imagjinar për luftën e propagandës së zezë. Raportet e tij, - shumica e të cilave ishin fiktive - të botuara në emër të diplomacisë britanike, po ndikonin edhe në disa ambasadorë të tjerë të huaj. Tani Nëntoka Shtetërore Britanike po fitonte mbështetjen e jo vetëm publikut të vet, por edhe vendeve të tjera evropiane, duke i futur në lojë për zbatimin e planit të saj. Një shekull më vonë, metoda të ngjashme të provave të rreme do të shfaqeshin përsëri në okupimin e Irakut, si një mënyrë tjetër për të formuar opinionin publik në favor të mobilizimit të forcave ushtarake ndërkombëtare. Kapitulli në lidhje me "aftësitë propagandistike të Nëntokës Shtetërore Britanike dhe rrjetin e saj global-mediatik" do të shqyrtojë më tej sesi Nëntoka Shtetërore Britanike e ktheu çështjen artificiale armene në propagandë mediatike.

##### Trazirat e shekullit 19 dhe afrimi i luftës

Trazirat armene në Perandorinë Osmane u organizuan nga tre grupe rebele: Partia Armenakan e themeluar nga Mekertich Portukalian në vitin 1885, Federata Revolucionare Armene (Partia Dashnak) dhe Partia Socialdemokrate Hunçake (e njohur edhe si Partia Hunchak) e themeluar nga Avetis Nazarbekian. Partitë Dashnak dhe Hunchak ishin grupe të majta, dhe Hunçakët veçanërisht i bazuan parimet e tyre në Manifestin Komunist të Karl Marksit. Përderisa partitë Armenakan dhe Dashnak ishin të vendosura në Perandorinë Osmane, Hunchak ishte me seli në Londër. Me një mentalitet revolucionar gjakftohtë, Partia Dashnak nxiti trazirat armene. Ajo ishte gjithashtu përgjegjëse për trazirat e Sasun dhe Van, sulmin ndaj Bankës Osmane në Stamboll si dhe masakrat e shumta në Anadollin Lindor. Ata