përfunduar me sukses Luftërat Napoleonike në Evropë (1800-1815), Britanikët kishin fituar toka të reja në Lindje. Tani, sigurimi i rrugës kryesore për në Indi - xhevahiri në kurorë - ishte përparësia kryesore në agjendën imperialiste britanike. Kur francezët përfunduan Kanalin e Suezit në vitin 1869, rruga për në Indi u bë edhe më e shkurtër por siguria e saj u bë një çështje edhe më e ndjeshme. Britania kishte filluar të ndërtonte sfera të ndikimit përgjatë detit të Kuq dhe brigjeve arabe megjithë kundërshtimin osman. Për më tepër, duke premtuar të furnizonte me armë Perandorinë Osmane nëse Rusia do të merrte kontrollin e Anadollit Lindor, Britania fitoi kontrollin e Qipros në vitin 1878, i cili ishte një ishull shumë i rëndësishëm strategjik njëjtë si ngushtica e Gjibraltarit ose Malta. Metoda të ngjashme u përdorën nga e njëjta struktruë nëntokësore për të fituar kontrollin e zonave në Lindjen e Largët. Të gjitha këto zhvillime e kthyen Britaninë në një perandori masive me koloni në të gjithë botën, ku jetonin miliona myslimanë, duke e bërë kontrollin e kësaj popullësie një pikë kritike për Britaninë. Sidoqoftë, kishte një problem: ata myslimanë, për shkak të identitetit të tyre islam, ishin besnikë ndaj Kalifit Osman, i cili ishte udhëheqësi shpirtëror dhe politik i myslimanëve të botës. Ai kishte fuqinë të bashkonte miliona myslimanë së bashku në një aleancë të fortë me vetëm një fjalë. Për këtë arsye, kërcënimi më i madh për Nëntokën Shtetërore Britanike në përpjekjen e tij për të fituar kontrollin mbi tokat myslimane ishte Perandoria Osmane dhe Kalifi. Nëntoka Shtetërore Britanike nxit Arabët kundër Kalifit Myslimanët në të gjithë botën e respektuan thellësisht Sulltanin e Perandorisë Osmane, i cili ishte kalifi i tyre. Në fillim, Nëntoka Shtetërore Britanike u përpoq ta përdorte këtë besnikëri në avantazhin e saj. Për shembull, në një konflikt me Mbretërinë e Mysores në Indinë e Jugut, Britania i kërkoi Sulltanit Osman, Selimit të III-të 1 që t'i shkruante një letër Sulltanit të Mbretërisë së Mysores për ta këshilluar atë që të mosluftonte meBritanikët. Selimi i III-të pa hezitim e shkroi këtë letër në vitin 1798. Kur në vitin 1857 shpërthyen trazira në Indi kundër okupimit Britanik, Britania përsëri kërkoi ndihmën e Sulltanit. Në të njëjtën kohë, ky ndikim mbresëlënës i Kalifatit po shqetësonte Nëntokën Shtetërore Britanike. Po sikur rrethanat të ndryshonin, dhe ndikimi fetar dhe politik i Kalifatit të bëhej një kërcënim për Britaninë? Për këtë arsye, ata dolën me një politikë kalifati me shumë shtresa, e cila do të përfshinte minimin gradual të autoritetit të Kalifatit në mesin e popullatës myslimane që jetonte nën sundimin britanik. George Percy Badger, një këshilltar i Sekretarit të Jashtëm Britanik, përgatiti një raport në janar të vitit 1873 mbi Kalifin Osman. Ai pretendoi se meqenëse Profeti Muhamed (p.q.m.t) ishte një Arab, kalifi duhej të ishte një institucion arab. Sidoqoftë, sulltanët osmanë u shikuan dhe u nderuan veçanërisht nga myslimanët aziatikë si kalif të vërtetë. Duke përdorur kartën e 'etnisë' si një mashtrim, Nëntoka Shtetërore Britanike u përpoq që të mblidhte myslimanët arabë kundër Perandorisë Osmane. Sipas planeve të tyre të thella, kjo taktikë do të parandalonte arabët të njihnin sulltanët osmanë si kalifët e tyre dhe kështu do të zvogëlonte ndikimin e kalifëve 2 osmanë në botën islame. Pesë muaj pasi u shkrua ky raport, Ministria e Jashtme udhëzoi të gjithë konsujt britanikë në Azi të hetonin 3 zhvillimet fetare dhe politike në botën islame. Me fjalë të tjera, Britania filloi përpjekjet e saj për të kthyer gjashtëdhjetë milion myslimanë që jetojnë nën sundimin britanik kundër Osmanëve dhe kundë Kalifit. Wilfrid Scawen Blunt, një diplomat i Zyrës së Jashtme Britanike, ishte i njohur si ekspert për arabët dhe Lindjen e Mesme. Si një nga mbështetësit e shquar të lëvizjes arabe të pavarësisë gjatë vizitave të tij në rajon, Blunt shpiku planet për të shkëputur arabët nga Perandoria Osmane. Në librin e tij E Ardhmja e Islamit, ai bëri akuza serioze kundër Kalifatit Osman: …Se Shtëpia e Othmanit ka qenë dhe është mallkimi i Islamit dhe se fundi i saj është afër. …Ata e dinë se për sa kohë që ekziston një Kalif Osman, qoftë emri i tij të jetë Abd el Aziz apo Abd el Hamid, progresi moral është i pamundur, se nuk mund të hapet përsëri Rregulli i Abd el Hamidit i cili nuk është as më i drejtë dhe as më shumë në përputhje me ligjin e myslimanëve sesa atë të paraardhësve të tij. Prandaj, një kthim në Medinë ose 4 Mekë është e ardhmja e mundshme e Kalifatit.