Për këtë arsye, Nëntoka Shtetërore Britanike zgjodhi të priste një kohë më të përshtatshme, kur mund të hiqte qafe konkurrentët e saj dhe të fillonte një proces të pushtimi të tokave osmane, të cilat do të ishin ekskluzivisht nën kontrollin e saj. Data e caktuar ishte Lufta e Parë Botërore. Në fillimet e para të Luftës së Madhe, Nëntoka Shtetërore Britanike arriti të fuste Gjermanët në Fuqitë Qendrore dhe financoi Revolucionin Bolshevik për të mbajtur Rusët larg nga rruga e saj. Nuk ishte rastësi që Lordi Britanik Alfred Milner ishte një nga financuesit më të mëdhenj të Revolucionit Bolshevik. Siç do të kujtojnë lexuesit nga kapitulli i mëparshëm, Milner ishte kreu dhe organizatori i grupit 'Tryeza e Rrumbullakët', 49 një nga fuqitë nëntokësore të Nëntokës Shtetërore Britanike. Lord Rothschild gjithashtu mbështeti këtë grup. Siç u përmend më parë, para Luftës së Parë Botërore, pothuajse çdo vend në botë e konsideronte Perandorinë Osmane si një shtet të dështuar. Megjithatë, Nëntoka Shetërore Britanike e konsideroi më të dobishme për interesat e saj ruajtjen e integritetit territorial të Perandorisë Osmane deri në në goditjen përfundimtare. Për këtë strukturë nëntokësore, varësia e vazhdueshme e Perandorisë nga Britania, si dhe një prishje e ngadaltë dhe graduale, ishte më e dobishme sepse territoret osmane ishin thelbësore për interesat strategjikë dhe ekonomikë të Britanisë. Nga ana tjetër, zbulimi i rezervave të pasura të naftës në Mesopotami dhe Iran deri në fund të shekullit të 19-të po ngjallte urinë e Britanisë edhe më shumë, e cila për më tepër kishte një makineri të përparuar. Kur Rusët pushtuan Ballkanin dhe zbritën në mënyrë të rrezikshme në Yeşilköy, duke dërguar në Traktatin pasues të Berlinit më 13 korrik të vitit 1878, politika britanike për ruajten e integritetit territorial të Perandorisë papritmas ndryshoi. Nga ai moment, Britania hoqi maskën e aleatit dhe mikut të Perandorisë dhe filloi fushatën e saj ushtarake, duke mos dashur të humbasë asnjë pjesë të tokave Osmane. Kjo fushatë filloi duke pushtuar ishullin e Qipros më 25 maj të vitit 1878, me pretendimin për ta përdorur atë si një bazë kundër rusëve dhe për të ndihmuar osmanët, në proces vendosi trupat e saj në ishull dhe mori kontrollin e tij. Sulltan Abdul Hamidi i II-të, nën presionin e Nëntokës Shtetërore Britanike, pa hezitim, dorëzoi Qipron para Britanikëve, të cilët e kishin përdorur këtë justifikimin për të ndihmuar Perandorinë Osmane kundër Rusëve.

####### Dhurata e Abdul Hamidit të II-të për Britaninë: Qipro

Një oficer britanik, kapiteni J. M. Kinneir shkruajti për rëndësinë e Qipros për Britaninë pasi bëri një vizitë në ishull në vitin 1814:

Zotërimi i Qipros do t'i jepte Anglisë një ndikim mbizotërues në Mesdhe dhe do të sillte në dispozicion të saj fatin e ardhshme të Levantit. Egjipti dhe Siria së shpejti do të bëheshin degë të saj, dhe ajo do të fitonte një pozitë mbizotëruese në lidhje me Azinë e Vogël, me të cilën Porta në çdo kohë mund të mbahej nën kontroll, dhe hyrjet e Rusisë, në këtë pjesë, do të parandaloheshin. Kjo do të rrisë tregtinë e saj në një shkallë të konsiderueshme; do ti sillte asaj fitimin nga shpërndarja e verërave të pasura, mëndafshit dhe prodhimeve të tjera të këtij ishulli të shkëlqyeshëm; pa harruar fitimet nga orizi dhe sheqeri i Egjiptit si dhe pambuku, opiumi 50 dhe duhani i Anadollit.

Ish kryeministri britanik Benjamin Disraeli shprehu mendime të ngjashme dhe theksoi se Qipro ishte "Çelësi i Azisë 51 Perëndimore" dhe vazhdoi duke thënë se çdo shtet që dëshironte të kontrollonte Lindjen e Mesme duhet të kontrollonte Qipron. Nëntoka Shtetërore Britanike gjithmonë ka synuar Qipron, ishullin me pozicion të rëndësishëm strategjik, dhe ka pritur epokën e rënies së Perandorisë Osmane për të ndërmarrë këto veprime. Ishte i sigurt se Abdul Hamidi i II-të, një sulltan që e mbahej nën presion, do të dorëzohej në kërkesat e tyre. Pra, kur erdhi koha e duhur, ajo vuri në veprim planet e veta mashtruese. Më 10 maj të vitit 1878, Lord Salisbury, Sekretari Britanik i Shtetit për Punët e Jashtme, udhëzoi Ambasadorin Austen Henry Layard që në Stamboll të fillojë procesin për Qipron. Layard, në përgjigje, u takua me Vezirin e Madh Mehmed Rushdi Pashan më 23 maj dhe e siguroi atë se Britania do të injoronte Traktatin e San Stefanos dhe një traktat i ri do të përgatitej në favor të interesave turke, ku britanikët do të parandalonin çdo përpjekje të re ruse për të pushtuar ndonjë vend përveç Karsit, Ardahanas dhe Batumit. Sidoqoftë, kishte një hile: Britanikët donin të ishin në krye të 52 administrimit të Qipros. Ambasadori Layard u takua me Abdul Hamidin e II-të më 25 maj dhe pretendoi se Traktati i San Stefano ishte kundër interesave të Perandorisë Osmane, dhe se Britania donte të ndihmonte Portën por duhej të