diskutohej kudo. Kur u caktua në Rodos ndërsa ishte guvernator i Izmirit, ai kërkoi strehim në Konsullatën Britanike. Vetëm pasi Sulltani i dha një siguri personale, ai u kthye në Stamboll. Kur ishte guvernator i Izmirit, Kamil Pasha punoi me britanikët për të krijuar një rajon autonom në Izmir, ashtu si në Egjipt. Shumë historianë besojnë se Abdul Hamidi i II-të e mbështeti fshehurazi në këtë përpjekje. Mandati i tij i fundit si Vezir i Madh përfundoi kur iu desh të jepte dorëheqjen nën kërcënimin e armëve nga Enver Pasha. Ai më pas kërkoi ndihmë për azil tek miku i tij i ngushtë Lord Kitchener, Konsulli i Përgjithshëm Britanik i ngarkuar me çështjen e Egjiptit në atë kohë.

######### Damad Ferid Pasha

Damad Ferid Pasha u ngrit në pozitë shumë shpejt dhe siguroi një post në Ambasadën Osmane në Londër, megjithë pozitën e tij relativisht të parëndësishme në Ministrinë e Jashtme. Si një nga nënshkruesit e Traktatit të Sevres në emër të Perandorisë Osmane, ai urdhëroi shkatërrimin e 90,000 kontejnerëve të municionit të mbajtur në depot ushtarake osmane në Stamboll, në përputhje me udhëzimet e britanikëve. Ai më pas dërgoi një ushtri banditësh të përbërë nga njerëz si Ahmet Anzavur në Anadoll për të luftuar Forcat Nacionaliste të qeverisë së Ankarasë. Një nga bashkëthemeluesit e Shoqatës së Miqve të Anglisë, ai i dha Dürrizade Abdullah Efendiut një fetva për 147 ekzekutimin e Mustafa Kemal dhe shokëve të tij më 11 Prill të vitit 1920. Sipas vezirit të fundit të madh Tewfik Pashas, Ferid Pasha ishte më besnik ndaj botës perëndimore sesa vetë perëndimorët. Një artikull në të përditshmen Tevhid-i Efkâr e përshkroi atë si më poshtë:

Pasi u kthye nga Londra, ai u bë perëndimor dhe pati qasje armiqësor ndaj Islamit. Ai gjithmonë në fjalimet, leksionet dhe shkrimet e tij citonte proverba greke dhe latine, të bazuara në bestytni dhe mitologji. (...) Për ta përmbledhur, ai u kthye plotësisht në një perëndimor, por mbeti një njeri kozmopolitan, pa asnjë ndjenjë 148 patriotizmi.

######### Mahmud Raif Efendi

Ai ishte diplomati i parë që shërbeu si shef i misionit në Ambasadën Osmane në Londër. Për shkak të anglofilisë së tij, ai fitoi pseudonimin 'Mahmuti Anglez'. Ai nxiti Rebelimin e Kabakçi Mustafas në vitin 1808, ku ai gjeti vdekjen si rrjedhojë. Ky rebelim shkaktoi rrëzimin dhe vrasjen pasuese të Sulltan Selimin të III-të, pas së cilës Stambolli u bë një qytet i kontrolluar nga banditë për gati një vjet e gjysmë. Gjatë kësaj kohe, trazirat e Vehabistëve shpërthyen në Arabi, por Osmanët nuk arritën të shtypnin ato për shkak të problemeve të tyre të brendshme. Efektet e këtij rebelimi ndihen edhe në ditët e sotshme. Libri i Raif Efendiut për udhëtimin e tij në Britani tregon qartë admirimin e tij të thellë për atë vend.

######### Osmanët e Rinj apo Osmanët e Ri

Kundërshtarët e Sulltan Abdülazizit u organizuan si Osmanë të Rinj, nën udhëheqjen e Midhat Pashës, i cili ishte pas grushtit të shtetit të vitit 1876. Ali Suavi, i cili bëri përpjekje për një tjetër grusht shteti disa vite më vonë, e bëri këtë përpjekje me gruan e tij, e cila ishte gjithashtu një spiune britanik. Ky grup ishte fillimi i Turqëve të Rinj dhe Komitetit për Bashkim dhe Përparim. Osmanët e rinj besonin se Perandoria Osmane mund të shpëtohej vetëm me ndihmën e Britanikëve.

######### Turqit e Rinj, Ismail Kemal Bey dhe Damad Mahmud Celaleddin Pasha

Si vazhdim i Osmanëve të Rinj, ky grup më vonë u kthye në Komitetin e Bashkimit dhe Përparimit. Shumica e turqëve të rijn u mbështetën nga Nëntoka Shtetërore Britanike. Kur në vitin 1899, Ismail Kemal Beu, Damad Mahmud Celaleddin Pasha dhe djemtë e tyre u larguan në Evropë, lëvizja e turqëve të rijn filloi të merrte një qëndrim pro-britanik.