#### Qasja e Nëntokës Shtetërore Britanike në Sulltanat dhe planet për të ardhmen e Perandorisë Osmane

Gjatë Luftës së Parë Botërore, Kryeministri britanik Lloyd George pohoi se të gjitha tokat që flasin arabisht duhet të merren nga Perandoria Osmane dhe të vendosen nën mandatin e aleatëve dhe se Turqit duhet të kenë pjesë të caktuara 328 të Anadollit, por jo territor në Europë. Ai u shpreh se turqve nuk duhet t'u jepet asnjë pjesë në ngushtica ose në det. Ky është plani i Nëntokës Shtetërore Britanike për të ardhmen e Perandorisë Osmane dhe ishte ndërtuar shekuj më parë. Ajo që donte të theksonte ishte mbajtja e turqve në një territor të vogël përreth Ankarasë, Konjës dhe Anatolisë Qendrore. Ky plan u shpreh qartë në Lozanë nga Lord Curzon, Sekretari Britanik i Shtetit për Punët e Jashtme. Në fakt, edhe ai plan ishte thjesht një ndalesë e përkohshme në rrugën drejt qëllimit të tyre përfundimtar. Nëntoka Shtetërore Britanike planifikoi të shtypte Kombin Turk derisa të gjithë turqit të dëboheshin në Azinë Qendrore. Kjo është politika e fshehtë e Nëntokës Shtetërore Britanike. Sot, qarqet që kërkojnë t'i japin Anatolinë Juglindore organizatës terroriste PKK, që dëshirojnë një qeveri federale në rajonin e Detit të Zi pasi të ndahet si Perëndim dhe Lindje, që dëshirojnë të ndajnë rajonin Mesdhe dhe Antalia si zona federale dhe hartat e shtypura që përshkruajnë Stambollin si një territor ndërkombëtar dhe Izmirin dhe afërsinë e tij si një shtet i pavarur, derivojnë nga kjo strukturë nëntokësore. Raporti i Komitetit për Turqinë Aziatike, nën kryesimin e Sir Maurice de Bunsen, i lëshuar më 30 qershor të vitit 1915, e bëri planin e copëtimit të Nëntokës Shtetërore Britanike mjaft të qartë. Raporti rekomandoi që territori osman të ndahet në pesë rajone kryesore / provinca autonome: Siri, Palestinë, Armeni, Anadoll / Turqi dhe Irak. Raporti gjithashtu tha se vendet strategjike përgjatë vijës që shtrihen nga Mesdheu në Gjirin Persik duhet të vendosen direkt ose indirekt nën kontrollin e Britanisë. Mënyra e vetme për ta bërë këtë ishte okupimi i plotë i Palestinës dhe Irakut. Në këtë mënyrë, supozuan ata, britanikët do të ishin në gjendje të kapnin të gjithë të mirat ekonomik, natyrisht të ardhurat e naftës ishin më të rëndësishmet, në Turqinë Aziatike (përfshirë Mosul) në epokën e pasluftës. Komisioneri i Lartë Britanik Admiral Ueb shkroi si në vijim në një letër që i dërgoi një mikut të tij më 19 janar të vitit 1919:

Megjithëse nuk i kemi okupuar vendet e tyre tërësisht, ne ende emërojmë dhe shkarkojmë guvernatorët e tyre. Ne administrojmë policinë e tyre, kontrollojmë mediat, hyjmë në birucat e tyre dhe lirojmë të burgosurit grekë dhe armenë pa i pyetur se çfarë krimesh kanë bërë. Ne i mbajmë hekurudhat e tyre nën kontrollin tonë dhe marrim gjithçka që duam. Politika jonë mbështetet në tehun e mprehtë të bajonetës… Për sa kohë që kemi kalifin 329 e tyre nën kontrollin tonë, ne kemi kontroll shtesë mbi botën islame.

Këto fjalë u shqiptuan në një kohë kur Nëntoka Shtetërore Britanike mendoi se se kishte kontrollin e plotë mbi Perandorinë Osmane. Kjo arrogancë dhe iluzion i madhështisë ishte arsyeja pse Nëntoka Shtetërore Britanike nënvlerësoi lëvizjen për Renin pavarësi të Anadollit. Britanikët, në fillim, nuk besuan në rezistencën kombëtare. , një e përditshme e kohës që njihej me pikëpamjet e saj që kundërshtonin lëvizjen e pavarësisë së Atatürkut, e shpjegoi atë si në vijim:

Mustafa Kemal Pasha po përpiqet të ndërtojë një lëvizje kombëtare në Anadoll. Çfarë ëndrre fëminore! Si mundet Anatolia e varfër, e përmbysur, e humbur tashmë në luftë, t'i dalë ballë gjithë botës? Çfarë ka mbetur 330 në Anadoll, çfarë ka atje që ata të mund t'i rezistojnë?

Traktati i Sèvres, i nënshkruar pas Armëpushimit të Mudros, ishte faza përfundimtare e planit. Ishte një nga shembujt më të habitshëm të imperializmit të Nëntokës Shtetërore Britnaike. Burrështetasit, të cilët ishin gjoja më të civilizuarit, më modernët dhe liberalët e kohës, po bënin me vrull plane në tryezat e konferencave për të ndërtuar rendin