britanikët dhe francezët filluan trazira në tridhjetë e tre rajone të ndryshme, gjatë të cilave mijëra turq, kurdë dhe asirianë humbën jetën. Këto trazira e kthyen perandorinë në një vend me plot trazira. Sapo humbi Ballkanin në vitin 1912, Perandoria Osmane gjatë atyre ditëve po përballej me probleme të shumta në fronte të ndryshme: masakrat dhe dëbimet masive ishin duke u zhvilluar në Bullgari dhe Kaukaz dhe vetëm në vitin 1914, më shumë se një milion turq u detyruan të largoheshin nga Jerevani dhe Tiflisi. Vetëm 702,000 do të ktheheshin më pas. Më 24 Prill 1915, Porta e Lartë urdhëroi arrestimin e 253 drejtuesve të bandave armene që ishin përgjegjës për trazirat në rajon si dhe 180 prej tyre u dërguan në burgje të ndryshme. Administrata Osmane vendosi që popullata armene të zhvendoset në zona të ndryshme të largëta që nuk ishin të lidhura me konflikte. Shumë gra, fëmijë dhe të moshuar që jetonin në zona të konfliktit kishin probleme në marrjen e ushqimit, ujit të pastër ose ndihmës mjekësore për shkak të trazirave, ndërsa shumë të tjera humbën jetën në sulmet e bandave. Për këtë arsye, armenët që jetonin afër zonave të konfliktit u zhvendosën në Siri, një territor jugor osman. Vendimi i Këshillit Osman të Ministrave i datës 30 maj të vitit 1915 është një dëshmi e qasjes së drejtë të administratës Osmane drejt kësaj çështjeje. Vendimi prezantoi disa masa për të ndihmuar qytetarët e zhvendosur, duke përfshirë mbrojtjen e kujdesshme të jetës dhe pronës të tyre, alokimet nga fondi i refugjatëve për nevojat e tyre, dhënien e pronës dhe tokave në varësi të rrethanave, ndërtimi i shtëpive nga qeveria, furnizimi me ndihma humanitare përfshirë ushqimin, pajisjet, furnizimet mjekësore, kontrollet e përditshme mjekësore, transportin me tren për gratë, fëmijët dhe individët e sëmurë etj. Për më tepër, u deklarua se çdo përpjekje për të sulmuar armenët civil do të dënohej në mënyrën më të ashpër në gjykatën ushtarake. Çështja armene u prodhua si një propagandë e Nëntokës Shtetërore Britanike, e cila ishte në luftë me Perandorinë Osmane në atë kohë. Sot, për arsye të ngjashme politike, gënjeshtra po mbahet ende gjallë. Një propagandë dhe gënjeshtër e tillë e përhapur me anë të mediave dhe agjentëve sekretë do të trajtohet më hollësisht në kapitullin tjetër. Armenët janë vëllezërit, motrat dhe miqtë tanë; ata janë qytetarë tanë. Nëntoka Shtetërore Britanike e luajti një lojë shumë të pistë gjatë kohës së luftës dhe vuri vëllaun kundër vëllaut. Asnjëherë nuk ishim të kënaqur mefaktin që njerëzit armenë duhej të linin këto toka edhe nëse ishte një kusht i status quo-së. Në këtë pikë, është edhe e rëndësishme dhe e dëshirueshme që nipërit e mbesat e vëllezërve dhe motrave tona që u desh të largoheshin gjatë atyre ditëve, të kthehen përsëri në Turqi për të jetuar edhe një herë të lumtur me njerëzit e tyre. Ne dëshirojmë të shohim ditët kur hapet kufiri Turko-Armen dhe vëllezërit dhe motrat tona të humbura prej kohësh të kthehen për të rifilluar jetën e tyre në Turqi në tokat e tyre, që të vazhdojnë të shfaqin përsosmërinë e tyre në art dhe tregti si dikur. Kur kjo të ndodhë, jo vetëm që do të ribashkohemi, por planete ndyra të vazhdueshme të Nëntokës Shtetërore Britanike do të prishen.

'Rregullorja e 10 qershorit 1915 mbi zhvendosjen e armenëve dhe detaje të tjera të rëndësishme' si pjesë e ligjit për zhvendosjen, jetesën dhe rivendosjen, e miratuar më 27 maj të vitit 1915

Kjo rregullore sqaron çështjet në lidhje me akomodimin dhe furnizimet e armenëve që u zhvendosën në rajone të tjera për shkak të luftës dhe rrethanave të tjera të jashtëzakonshme politike. Neni 1: Zyrtarët vendor do të jenë të ngarkuar me transportin e atyre që konsiderohen të nevojshëm për t'u zhvendosur. Neni 2: Armenët e zhvendosur do të jenë të lirë të marrin me vete të gjitha sendet e luajtshme dhe bagëtinë e tyre.