Librat dhe artikujt e Ahmed Midhat Efendiut, një tjetër evolucionisti, u përdorën gjithashtu gjerësisht si tekste në universitete. Revista Dağarcık (Reporteri) e botuar nga Ahmed Midhat Efendi në 1871 propagandoi shumë idenë e gabuar të evolucionit ndërsa dhjetëra mijëra kopje të saj ishin shpërndarë gjerësisht në të gjithë Perandorinë. Ai pretendoi se 'njerëzit kishin cilësi nga natyra të cilat i bëjnë të dhunshëm pasi njerëzit janë gjithashtu një lloj kafshe' ky pohim ishte bërë ngase ai mbrojti dhunën e Darvinizmit me fjalët si më poshtë: Hakmarrja është një lloj drejtësie, është një drejtësi e dhunshme. E keqja bëhet rrallë për kënaqësi, por përkundrazi ndiqet nga lakmia, reputacioni dhe interesat. Atëherë, nga e dimë që sjellja e keqe, një pjesë e 117 natyrës sonë, do të na dëmtojë? Nëse therra dhemb, kjo është për shkak se është krijuar në atë mënyrë.

Në mënyrë të ngjashme, 'Shoqëria Osmane e Shkencës' e themeluar nga Munif Pasha, i cili ishte Ministri i Arsimit gjatë sundimit të Abdul Hamidit të II-të, synoi përhapjen e materializmit dhe evolucionit përmes revistave shkencore. Revista e tyre e parë, Mecmua-i Fünûn (Revista Shkencore) ishte e mbushur me propagandë evolucioniste. Sulltan Abdulaziz më parë kishte shkarkuar Munif Pashan për shkak të përhapjes së teorisë të evolucionit, por kur Abdul Hamidi i II-të u ngjit në fron, Munif Pasha u bë përsëri Ministri i Arsimit. Injektimi darvinist dhe materialist funksionoi, me rezultatet që u bënë të dukshme shpejt ndërsa inteligjenca osmane filloi të mblidhej rreth të ashtuquajturës Lëvizjes së Letërsisë së Re dhe botimit të revistes Servet-i Fünûn (Pasuria e Diturisë), e cila veproi si qendër e materializmit dhe pozitivizmit. Abdulhak Hamid Tarhan dhe Recaizade Mahmud Ekrem, poetët dhe autorët kryesorë të lëvizjes, krijuan pikëpamjet e shtrembëruara vijuese që pa dyshim do të dëmtonin vlerat morale të shoqërisë:

########## Qytetërimi islam kishte arritur fundin e jetës së tij. Një civilizim i ri u ngrit në Perëndim, me mendime, sociale dhe teknika të reja. Ky civilizim, herët a vonë, do të shkatërrojë Perandorinë Osmane.

Sami Frashëri (autor nën emrin Şemseddin Sami Efendi), dhe Ahmed Cevdet, kryeredaktorët e të përditshmeve Sabah (Mëngjesi) dhe Ikdam (Përpjekja), ishin gjithashtu evolucionistët kryesorë gjatë mbretërimit të Abdul Hamidit të Njeriu II-të. Libri (Qenie Njerëzore) i Sami Frashërit që ai shkroi në vitin 1878, Tekâmül Kanunları (Ligjet e Zhvillimit) të Ethem Necdet dhe Tarih-i Tedenniyat- ı Osmaniye i Celal Nuri: Historia e Rënies së Perandorisë Osmane: Dialektika e Historisë) janë vetëm disa nga librat darvinistë të botuar gjatë mbretërimit të Abdul Hamidit të II-të. Së bashku me librin Tercüman-i Hakikat (Interpretuesi i së Vërtetës) dhe shkrimtarin kryesor të saj Ahmed Midhat Efendiun, tre gazetat kryesore të kohës ishin nën ndikimin evolucionist. Për më tepër, Ceride-i Havadis (Revista e Lajmeve), një gazetë tjetër e famshme e kohës dhe shkrimtari kryesor i saj Beşir Fuad gjithashtu kishin pikëpamje evolucionare. Këta njerëz zakonisht konsiderohen njerëzit e parë që përhapën ateizëm në Perandorinë Osmane. Ceride-i Havadis (Gazeta e Lajmeve) u botua nga gazetari britanik William Nosworthy Churchill si gazeta e parë gjysmë zyrtare e Perandorisë Osmane. Megjithëse nga jashtë u shfaq si revistë e shkencës dhe letërsisë dhe kështu mblodhi shkrimtarët e kohës nën kupolën e saj, qëllimi i tij i vërtetë ishte formësimi i opinionit publik në favor të interesave politike dhe ekonomike të britanikëve. Kjo pikë bëhet edhe më interesante duke pasur parasysh faktin se David Urquhart, i cili kishte shërbyer si sekretar i ambasadës britanike në Stamboll midis viteve 1835 dhe 1837, i raportoi familjes mbretërore se ai gjeti se Perandoria Osmane, kishte burime të pasura natyrore dhe treg të dobishëm për interesat britanike. Ceride-i Havadis Me , William Nosworthy Churchill u përpoq me insitim ta bënte publikun osman të pranonte atë që ishte në favor të interesave britanike. Në të vërtetë, dy vjet më vonë, Perandoria Osmane filloi të plotësonte nevojat e lëndës së parë të industrisë britanike dhe shitjet e produkteve britanike u rritën në dëm të industrisë osmane. Shkencëtari qipriot turk Niyazi Berkes flet se si situata i hutoi Britanikët dhe se si ata talleshin me zyrtarët Osmanë për 118 të naivitetin e tyre. (Zyrtarët shtetëror të asaj kohe janë pohime e tilla) İçtihad (Opinioni), Piyano Mecmuası Për më tepër, shumë botime të tjera gjatë epokës së Abdul Hamidit të II-të si (Revista e pianos), Envar- ı Zeka (Drita e Inteligjencës), Yirminci Asırda Zeka Mecmuası (Revista e Inteligjencës në Shekullin XX), Güneş (Dielli), Havran, Mecmua - ı Ulüm (Gazeta e Diturisë), Saadet (Lumturia), Afak (Horizonti) dhe Felsefe (Filozofia) , kontribuan në përhapjen e gënjeshtrës së evolucionit në Perandori. Si pasojë, shoqëria osmane pësoi një rënie të shpejtë morale.