E mbetur pa alternativa, Porta e Lartë u detyrua të bënte një aleancë me gjermanët dhe u bashkua në luftën në anën e tyre, pikërisht siç kishte planifikuar Nëntoka Shtetërore Britanike. Sapo Perandoria Osmane u bë pjesë e luftimeve, Nëntoka Shtetërore Britanik filloi projektin e saj për copëtimin e Perandorisë. Dy ditë para se Britania t'i shpallte zyrtarisht luftë Perandorisë Osmane, më 3 nëntor të vitit 1914, ajo njoftoi se aneksoi Kuvajtin. Më 5 nëntor, ajo njoftoi se pushtoi Qipron dhe më 18 dhe 19 dhjetor, njoftoi se aneksoi Egjiptin. Këto lëvizje jo vetëm që forcuan kontrollin e saj mbi Egjiptin dhe Mesdheun, por gjithashtu i mundësuan asaj të kontrollojë rrugët detare në Lindjen e Mesme. Në ndërkohë, si pjesë e planit të saj për të shkatërruar Perandorinë Osmane nga brenda, ajo filloi të provokojë indianë, arabë dhe pakica të tjera kundër osmanëve. Në këtë mënyrë, ajo shpresonte, që shpërbërja e Perandorisë do të ishte më e shpejtë, më e lehtë dhe me më pak viktima nga radhët e saj. Anëtarët e Nëntokës Shtetërore Britanike, filluan dredhitë e tyre duke nxitur ndjenjat nacionaliste midis pakicave osmane. Qëllimi kryesor i propagandës ishte parandalimi i indianëve myslimanë dhe arabëve që të bashkoheshin në luftë në anën e Perandorisë Osmane kur Kalifi shpalli 'Thirrjen për Armë'. Ajo gjithashtu dëshironte të ndalonte formimin e një ushtrie të mundshme islamike. Agjentët famëkeq të nëntokës shtetërore, si kapiteni T. E. Lawrence dhe Gertrude Bell, u përdorën në shumë raste për të nxitur arabët kundër Perandorisë Osmane. Në përputhje me rrethanat, Nëntoka Shtetërore Britanike nënshkroi marrëveshje me Shejh Sayyidin e Sabias në Jemen më 30 Prill të vitit 1915, me Sheikun Saudit Abdul Aziz bin Saud më 26 Dhjetor dhe me Sheikun e Katarit më 3 Nëntor të vitit 1916. Si rezultat i Nëntokës Shtetërore Britanike, 'Thirrja për Armë' e Perandorisë Osmane e datës 23 nëntor të vitit 1914, u la në masë të madhe pa përgjigje. Argumentet britanike që synonin të minonin 'Thirrjen për Armë' reflektonin një strategji shumë dinake dhe përçarëse. Një memorandum i dërguar nga një anije britanik e cila zbarkoi në det të Jedas më 4 qershor të vitit 1915, përfshinte akuzat e mëposhtme perfide: - 'Thirrja për Armë' e Perandorisë Osmane ishte e pavlefshme, sepse ajo po bashkëpunonte me një vend të krishterë (Gjermaninë), - Gjermania, duke përfituar nga pozicioni i vështirë i Portës, mashtroi qeverinë turke me premtime dhe para dhe i shtyu ata në një luftë të gabuar, - Gjermanët i shtynë Osmanët të shpallnin luftë kundër Britanisë, për të provokuar miliona myslimanë që jetonin nën regjimin Britanik vetëm sepse ajo ishte armik i Gjermanisë, - Nëse myslimanët do të pranonin thirrjen për luftën, ata do të bëheshin kurban të interesve të Gjermanisë, - Myslimanët të cilët jetonin në Britani, Francë dhe Rusli ishin kundër politikave të gabuara turke. Aga Khan, një nga udhëheqësit fetarë të Indisë në atë kohë i cili ishte gjithashtu një anglofil i njohur, veproi si avokat për interesat e Nëntokës Shtetërore Britanike dhe bëri akuzat e mëposhtme ndaj Perandorisë Osmane:

Turqia e cila tashmë është treguar si vegël në duar të Gjermanëve, jo vetëm që ka shkatërruar veten por ka 59 humbur edhe pozicionin e saj si Besimtare Myslimane dhe e keqja padyshim se do të kapërdij atë.

Përmes argumenteve të tilla provokuese, shumë arabë dhe myslimane tjerë që ishin nën kupolën e Perandorisë Osmane u kthyen kundër Osmanëve dhe nuk ju përgjigjen thirrjes së Sulltanit për armë. Ky zhvillim i mundësoi Nëntokës Shtetërore Britanike që të manipulonte më lehtë këto pakica dhe t'i bënte ata të protestonin dhe të shpallnin pavarësinë. Tani, si pjesë e ndarë e Perandorisë, këto territore që dikur i takonin Perandorisë Osmane nuk mund ta mbronin veten nga rënia nën kontrollin e Nëntokës Shtetërore Britanike.