* Mustafa Resid Pasha, i cili ishte Ministër i Punëve të Jashtme, pohoi se ai po fliste jo vetëm për vete, por edhe për kolegët e tij në qeveri, Sulltanin dhe shumicën e njerëzve, dhe i tha Komisionerit të Lartë Britanik Webb, se 154 dëshira e përgjithshme e tërë popullësis ishte të shkonin drejt një sundimi britanik. * Ali Kemal, Ministri i Punëve të Brendshme, i tha Admiralit Britanik Calthorpe se ai besonte se shpëtimi qëndronte në sundimin Britanik, pavarësisht se si rrjedhi situata. * Ahmed Reşid (Rey), i cili shërbeu për pak kohë si Ministër i Punëve të Brendshme, si dhe anëtar i Komitetit të Paqes, uroi për pranimin e udhëheqjes britanike në emër të Damad Ferid Pashsa dhe tha se politika e qeverisë aktuale ishte bazuar në besimin e qeverisë turke në mbështetjen britanike.

Ali Kemal, i cili shërbeu si Ministër i Arsimit dhe Ministër i Punëve të Brendshme në qeverinë Damad Ferid Pashas, ishte stërgjyshi i Boris Johnson, Sekretari i Shtetit i tanishëm i Mbretërisë së Bashkuar për Punët e Jashtme. Ali Kemal ishte duke u paguar nga Abdul Hamidi i II-të për të spiunuar Turqit e Rijn. Qartësisht, nuk ishte e mjaftueshme për ta ndaluar atë nga komplotimi i Incidentit të 31 Marsit, i cili çoi në rënjen e Abdul Hamidit të II-të. Ali Kemal argumentoi se Turqia duhej të kishte pranuar një mandat britanik. Si një armik i betuar i Ataturkut, ai gjithashtu punoi në mënyrë aktive për të ndaluar Forcat Nacionaliste. Disa nga vërejtjet që ai shqiptoi për Ataturkun dhe Forcat Nacionaliste ishin si më poshtë:

Shtrëngimi i duarve me Mustafa Kemainl është i barabartë me bashkëpunimin me banditët. Ata vazhdojnë të luftojnë me një ushtri të improvizuar [duke iu referuar forcave Nacionaliste]. Këta të çmendur vazhdojnë të thonë se duan pavarësi. Mos harroni atë proverbin e vjetër arabe: 'Çfarë dëshiron fituesi, çfarë merr fituesi'. Kjo është e tëra. [Duke ju referuar ushtrisë turke që udhëhiqte luftën për pavarësi] Ata janë bllokuar në çdo mënyrë, ata kanë shpirt të dopët, shumica e tyre janë zbathur, u mungon armatimi, kanë vetëm disa kamionë, por të gjithë jashtë përdorimit. Ata nuk kanë as karburant dhe as pjesë të makinave. Ata kanë vetëm dema për transport. [Njerëz si] Mustafa Kemal kurrë nuk bëjnë asgjë të dobishme. Fatmirësisht, ato janë të rralla. Ata duhet të priten si 155 gjymtyrë të sëmura. (Mustafa Kemal Atatürk dhe shokët e tij të guximshëm janë mbi pohime të tilla)

Ali Kemal ishte gjithashtu themelues i Shoqërisë së Miqve të Anglisë. Mustafa Kemal Atatürk, në fjalimin e ti të famshëm në Nutuk (Fjalimi i Madh), shkruajti si më posht në lidhje me Shoqërinë e Miqve të Anglisë që kishte Presidentin e tyre Shaykh al-Islam Mustafa Sabri Efendiun, i cili ishte kundër lëvizjes nacionaliste:

Një nga më të rëndësishmet prej tyre, 'Shoqëria e Miqve të Anglisë' është e vlefshme për t'u përmendur posaçërisht. Nga emri i saj nuk nënkupton që anëtarët e saj ishin domosdoshmërisht miq të Anglisë. Sipas mendimit tim, themeluesit e kësaj shoqërie ishin njerëz që mendonin, para çdo gjëje tjetër, për sigurinë e tyre dhe interesat e tyre personale, dhe të cilët u përpoqën t'i siguronin të dyja këto duke nxitur Qeverinë e Lloyd George t'u siguronte mbrojtje angleze. Pyes veten nëse këta persona të mashtruar me të vërtetë imagjinuan për një moment që Qeveria Angleze njëmend kishte për qëllim ruajtjen e integritetit të shtetit osman? Në krye të kësaj Shoqërie ishin Vahdettin, i cili mbante titullin Sulltan dhe Kalif Osman, Damat Ferit Pasha, Ali Kemal, Ministër i Brendshëm, Adil Beu, Mehmet Ali Beu dhe Sait Molla. Aventurierë të caktuar anglezë, për shembull një klerik me emrin Frew, gjithashtu i përkisnin kësaj Shoqërie. Për të gjykuar nga përkushtimi 156 dhe energjia që shfaqte ky i fundit, ai ishte praktikisht kryetari i saj.

Është e qartë se Atatürku ishte i vetëdijshëm për spiunët dhe anglofilët e Nëntokës Shtetërore Britnaike brenda Perandorisë Osmane dhe menjëherë njohu qëllimin e tyre të vërtetë, i cili ishte copëtimi i Perandorisë. Duke kuptuar përmasat e rrezikut, Atatürk filloi të ndërtonte planet e tij për të mbrojtur dhe shpëtuar vendin së bashku me patriotë të vërtetë të cilët nisën luftën për pavarësi.