Jeanine sette it wat dik oan, mar likegoed hie se der wol wille fan. Se hie it rokje no opstrûpt om 'e billen en seach teatraal omheech. De linkerhân, ticht by Jos syn rjochterearm, beweegde heech tusken har skonken. Jos slokte doe't er it seach. Beet! tocht Jeanine. No wat minder subtyl rekke se mei de earmtakke Jos syn earm. Dy bleau stokstiif sitten en slokte nochris. Jeanine hime en bûgde har wat nei links, dat Jos de lucht dy't se útblaasde op it gesicht fielde. Se rûkte swiet. Jos stoarre mei de mûle yn it kier nei syn buorfrou. De bewegingen fan har linkerhân waarden no yn itselde ritme begelaat troch wiete klapkes. De waarme kaugumlucht waard him yn in ritme dat eksakt de helte trager wie yn 'e noas blaasd. Se seach him rjocht oan en hoewol't it tsjuster wie, seach er it grutte wyt fan har eagen dúdlik foar him. Doe wiksele se fan hân en lei se de waarme wiete linkerhân op syn earm. Hy slokte wer. Har hân omklamme syn earm eefkes en glied doe omleech nei syn koarte broek. Har azem wie waarmer, har gesicht tichterby. Doe skokte se en kaam se oerein. Se strûsde derút. Ut de koarte broeksbokse fan Jos makke in streamke it read flewiel stadich wiet. Hy wie te feralterearre om yn de tsien minuten dêrnei de film te folgjen. Doe wie it skoft en slûpte er mei in kaam en ûnder ferwûndere blikken nei it húske dêr't in rige wachters foar stie. It nije spultsje foldie Jeanine poerbêst. Faker as dat der nijsgjirrige films te sjen wienen gong se nei har favorite bioskoop en traktearre se harsels op puberale skrik en manlike ûnmacht. Dat hie jierren sa trochgean kinnen as se net de flater makke hie om har stikje op te fieren njonken Willem, in swalker dy't mei in weitôge kaartsje waarmte fûn hie by in Nederlânske dramaproduksje. Jeanine hie ferlet en wie minder kritysk op har mantsjeboartersguod as oars. Willem wie oars helendal net sa kritysk en ek neat net bleu. Al foar't er it wiet hearde, hied er him yn de fierders hast lege seal nei rjochts draaid en syn buorfrou in helpende hân tastutsen. Dy hie dêr gjin beswier tsjin en noch foar it skoft lei Willem boppe op Jeanine om it putsje dien te meitsjen. Dat hie net moatten. Net sa heel folle letter krige Jeanine pine by it pisjen en doe't se dermei nei dokter gong, waard dy gewaar dat se mear as ien krupsje skipe hie en dat ien dêrfan noait wer oergean soe. Mei't Jeanine yn it generaal aardich krekt op 'e rubberkes wie, wie se der samar út oan wa't se har nije oanwinst te witen hie. Se stinde wakker op wraak om, mar Willem wie troch syn krupsjes al by syn skepper foar't se ta in beslút komme koe. Dêrnei gong Jeanine manlju út de wei. Se wienen dom, stom, primityf en net iens gaadlik as boartersguod omdat je der siik fan waarden. En as je wraak op se nimme woenen omdat se in deadlike sykte op je oerdroegen, dan pykten se út foardat je je plannen útfiere koenen. Op de homofile grienteman nei wienen se allegear fariaasjes op itselde smoarge tema, wat ynhold dat se fierder net doogden om te libjen, dat se hie gewoan it rjocht om wraak te nimmen op alles wat in kul yn 'e broek droech.

Jeanine har krupsje giet net allinnich fan krús nei krús, mar ek fan bloeddrip nei bloeddrip. Mannichien dy't sûnder erch yn sa'n nuddel delplofte, hat dêrom wikenlang yn 'e lytse loege sitten, want sa'n bloedtest is in moai skoft ûnderweis. It bangst wie sa'nt as er it briefke fûn dat se njonken de nuddel tusken it read flewiel stoppe hie mei de tekst: 'Ik ziek, dan jij ook!' Der kaam oars mar selden echt wat fan, want de firussen hâlde it bûten it minsklik lichem noait sa lang út, mar der moatte by de tiid lâns doch in pear manlju wat skipe ha. En miskien ek wol froulju en bern, want dy komme fansels ek yn 'e bioskoop.

(Cullin Feddema, 'Read flewiel', út: J Corporaal e.o. (2007, red.), Reade earkes , Ljouwert: St. Farsk.)