#### Okupimi i Stambollit, Parlamenti i fundit Osman dhe pakti Nacional

Pushtimi i Izmirit shpejtoi fushatën për pavarësinë e Anadollit dhe i dha asaj më shumë mbështetje. Kongresi i Erzurumit në Korrik-Gusht të vitit 1919 dhe Kongresi i Sivas në Shtatorit të vitit 1919 ishin platformat e para ku u shfaqën për herë të parë grupet përfaqësuese për Kombin Turk. Pothuajse në çdo qytet të Anadollit, po formoheshin grupe rezistence, të cilat më vonë u bashkuan nën një organizatë të vetme të quajtur Bashkimi për Mbrojtjen e të Drejtave të Anadollit dhe Rumelisë. Ndërkohë, fushata e pavarësisë fitoi një emër të ri: Kuva-yi Milliye (Forcat Kombëtare). Në Dhjetor të vitit 1919, u mbajtën zgjedhjet për Dhomën e Deputetëve të Parlamentit Osman, në përputhje me Protokollin e Amasya më 22 Tetorit të vitit 1919. Njerëzit që mbështesnin idetë e Forcave Kombëtare u zgjodhën si Anëtarë të Parlamentit ndërsa Mustafa Kemal u zgjodh deputet për zonën e Erzurumit. Më 12 janar të vitit 1920, Parlamenti i sapozgjedhur u mblodh në Stamboll, kjo do të ishte mbledhja e fundit e Parlamentit Osman. Pas okupimit të Stambollit më 16 Mars, Parlamenti shpalli Misak-i Milli (Paktin Kombëtar), i cili u pranua më parë në Kongreset e Erzurumit dhe Sivas. Zgjedhjet në Parlamentin Osman dhe shpallja pasuese e Paktit Kombëtar treguan qartë se sa thellë Nëntoka Shtetërore Britanike e nënvlerësoi Kombin Turk. Qasja evropiane arrogante dhe mentaliteti i sëmurë për të parë turqit si qytetarë të klasit të dytë kanë qenë gjithmonë pika më e dobët e planit 100-vjeçar të Nëntokëss Shtetërore Britanike. Nëntoka Shtetërore mendoi gabimisht se Kombi Turk do të dorëzohej dhe do të shfaqte karakter të dobët. Do të duhej një humbje e rëndë dhe largim përfundimtar nga Anadolli që përfaqësuesit e Nëntokës Shtetërore të kuptonin gabimin e tyre. Britanikët ishin të ngazëllyer me zgjedhjet që do të mbaheshin për Parlamentin Osman; ata ishin të sigurt se Parlamenti i ri do të ishte një linjë me Sulltanin. Mirëpo, pas zgjedhjeve, figurat pro-Paktit Kombëtar ishin ata të cilët hynë në Parlament. Përfaqësuesit e Nëntokës Shtetërore pastaj insistuan që Parlamenti të mblidhej në Stamboll, gjë që ata shpresonin se do të rriste ndikimin e Sulltanit në Parlament dhe do të merreshin vetëm vendime që i përshtateshin interesave të Nëntokës Shtetërore. Por, përsëri ishin gabim. Dashamirët e lirisë në Parlamentin e ri krijuan një grup dhe Shpëtimi i Atdheut e quajtën veten Felâh- ı Vatan ( ). Pakti Kombëtar u hartua në Ankara dhe u dërgua në Stamboll për njoftim. Të gjitha këto zhvillime ishin të shqetësuese për Aleatët pushtues. Parlamenti miratoi rezolutën përfundimtare, e cila ishte njitimi për miratimin e Paktit Kombëtar dhe pastaj Parlamenti u shpërbë. Pushtimi i Stambollit shkaktoi trazira të shumta në të gjithë vendin dhe si hakmarrje ndaj kësaj ngjarje, oficerët e Fuqive Aleate në Anadoll u arrestuan. Pas okupimit, komunikimi me Stambollin kaloi nëntokë. Lidhjet hekurudhore midis Anadollit dhe Stambol lit u ndërprenë rreth Geyve dhe Ulukışla dhe dërgimi i parave ose aseteve të vlefshme në Stamboll u ndalua. Ndërsa okupimi i Stambollit ushqeu ndjenjën mbarëkombëtare të unitetit dhe solidaritetit, servilët e Nëntokës Shtetërore Britanike po i prisnin forcat britanike me padurim. Për këtë arsye këta individë do të kujtohen gjithmonë me turp. Sirkeci Shore, Galata Bridge dhe Galata Pier, Tophane, Salıpazarı dhe Dolmabahçe Shores ishin të mbushura me servilë të Nëntokës Shtetërore Britanike. Disa nga ndërtesat në vijën bregdetare kishin varur flamuj britanikë, francezë dhe grekë. Ushtarët e forcave të okupimit po priteshin me duartrokitje nga marionetat e tyre. Patrick Balfour, i njohur si Lord Kinross, shkroi për këta turq anglofilë që ishin rreth ditëve të okupimit:

########## Disa madje u shtirën sikur nuk ishin turq, hodhën feze-t e tyre dhe u përpoqën të bashkëpunonin me forcat 298 aleate të cilët ishin zhvendosur në qytet.