Gjenerali Mayewski, Konsulli i Përgjithshëm i Rusisë në Van dhe Bitlis, kujton kryengritjen dhe provokimin e paturpshëm nga Nëntoka Shtetërore Britanike:

Evropa duhej të shihte që të krishterët e Turqisë - kësaj here armenët - po shtypeshin dhe tiranizoheshin nga turqit. Kjo është ajo që ndodhi me Serbinë dhe Bullgarinë më parë dhe plani ishte që të përdoren armenët në të njëjtën mënyrë… Propaganda ishte e tillë: 'Vetëm me gjak, armenët mund të jenë të lirë. Derdh gjak, Evropa do të të mbrojë ty '. Ata ishin të bindur se duhej të derdhej gjak. Ata ishin pozitivë që sapo të derdhej gjaku armen, Evropa do të nxitonte për të mbrojtur armenët. Nëse nuk do të kishte qenë kështu, nuk do të kishte pasur kaq shumë dhunë. Nëse dëshira për autonomi nuk do të ishte e fortë, a do të flijoheshin mijëra jetë me urdhër 222 të Londrës?

Politika përçarëse e Nëntokës Shtetërore Britanike u bë më e qartë dhe më e dukshme me kalimin e kohës. Kryeministri britanik Gladstone, i cili mori detyrën në vitin 1880, deklaroi se "t'i shërbesh armenëve do të thotë t'i shërbesh civilizimit" dhe la të kuptohej për politikën e Nëntokës Shtetërore Britanike kur ai deklaroi se armenëve duhet t'u jepej pavarësia që Lindja të përparonte dhe të arrinte ndriçimin. Nuk duhet të na habis fakti se qeveria Gladstone mblodhi armenët së bashku, i ndihmoi ata të organizoheshin dhe i nxiti duke premtuar mbështetje britanike për shtetin 223 e tyre të ri. Sidoqoftë, shqetësimi i tyre nuk ishte as mbrojtja e armenëve dhe as sjellja e "ndriçimit" në Lindje. Qëllimi i vërtetë ishte ndarja e Lindjes së Mesme në pjesë më të vogla, duke shpresuar se atëherë do të ishte më e lehtë për t'u kontrolluar. Historiani Süleyman Kocabaş e përshkroi këtë fakt të njohur me fjalët vijuese :

########## Dhuna armene shpërtheu në Anadollin Lindor. Sipas dëshmive të dëshmitarëve të huaj, rebelët armenë po komunikonin fshehurazi me konsujt britanikë në rajon. Gjenerali Mayewski, i cili ishte Konsull i Rusisë në Van, shkroi për këtë fakt. Gazetari amerikan George H. Hepworth, i cili udhëtoi në Anadollin Lindor në vitin 1896, që shënoi kulmin e trazirave armene, gjithashtu përmendet në lidhjet e tij britanike-armene. Ai shkruan se arsyeja kryesore prapa konfrontimeve të përgjakshme midis myslimanëve dhe armenëve në rajon kishin qenë rebelët armenë që erdhën nga vendet e tjera dhe thotë: "Në ndërkohë, revolucionarët po bëjnë çfarë të munden për të bërë të krijuar kriza të reja. Ata arsyetojnë se nëse ata mund të nxisin turqit të vrasin më shumë armenë, Evropa do të detyrohet të ndërhyjë, dhe atëherë mbretëria armene do të rivendoset… Anglia i ka lavdëruar ata, i ka nxitur ata të bëjnë përpjekje të reja. Ata përvidhen nën hijen e natës, nxisin fshatarë, duke deklaruar se 224 nëse njerëzit përfshihen në një revoltë të hapur, Fuqitë do të jenë aty për të ju ndihmuar."

Në të vërtetë, rebelët armenë organizuan një tubim të madh në vitin 1896 në Liverpool, ku Gladstone mbajti një 225 fjalim tjetër të zjarrtë duke i nxitur Armenët për kryengritje. Anglia Sipas William L. Langer, i cili ishte ish-kryetar i departamentit të historisë në Universitetin e Harvardit," është më përgjegjëse për vrasjet [në Turqi] që janë afruar shfarosjes së Armenëve sesa të gjitha kombet e tjera të bëra 226 bashk ". Trazirat armene të menaxhuara dhe mbikëqyrura nga konsujt britanikë në Anadoll arritën kulmin e tyre në korrik dhe gusht të vitit 1895. Trazirat armene që shpërthyen në vitin 1895 ishin si më poshtë: 29 shtator në Divriği, 2 tetor në Trabzon, 6 tetor në Egin, 7 tetor në Develi, 9 tetor në Akhisar, 21 tetor në Erzincan, 25 tetor në Gümüşhane, 25 tetor në Bitlis, 26 tetor në Bayburt, 27 tetor në Maraş, 29 tetor në Urfa, 30 tetor në Erzurum, 2 nëntor në Dijarbakir, 2 nëntor në Siverek, 4 nëntor në Malatya, 7 nëntor në Harput, 9 nëntor në Arapgir, 15 nëntor në Sivas, 15 nëntor në Merzifon, 16 nëntor në Antep, 18 nëntor në Maraş, 22 nëntor në Muş, 3 dhjetor në Kayseri dhe 3 dhjetor në Yozgat.