e Çölemerik (Hakkari) u quajt 'toka që nuk i përkisnin ende askujt'. Guvernatori Halil Rıfat Beu, i cili shkoi për të hetuar 409 zonën, u portretizua si një person që shkelte rajonin. Në të vërtetë, Turqia ka deklaruar në disa raste se britanikët kishin armatosur fiset nestoriane që organizuan sulme 410 kundër Turqisë. Nëntoka Shtetërore Britanike po planifikonte të ndërtonte rajone autonome kurde dhe nestoriane brenda vilajetit të Mosulit, të cilat sipas planit të saj më vonë do t'i bashkoheshin shtetit arab që do të themelohej nën mandatin britanik. Kjo do t'i jepte Britanisë zonën tampon që do të mbronte rezervat e saj të naftës në Lindjen e Mesme dhe do t'i mundësonte asaj të shtyjë rajonet kurde dhe nestoriane në veri për të zgjeruar sferën e saj të ndikimit. Cafer Tayyar (Eğilmez) Pa shës, Komandantit të Korpusit të 7-të, iu dha detyra të udhëhiqte operacionin ushtarak 412 413 për të shtypur trazirat nestoriane dhe fushata filloi më 11 shtator të vitit 1924. fiset kurde gjithashtu mbështetën 414 fushatën ushtarake kundër nestorianëve. Në mëngjesin e 14 shtatorit, një njësi kalorësish turq që kaloi kufirin midis Hakkarit dhe Mosulit u bombardua për tre orë rresht nga tre avionë britanikë që u ngritën nga Zakho. Të detyruar të tërhiqen, njësitë turke u zhvendosën drejt 415 veriut. Ndonëse, kur britanikët filluan të shkelnin tokën turke duke përdorur nestorianët, Turqia i dërgoi një shënim 416 diplomatik Lidhjes së Kombeve më 17 shtator të vitit 1924, duke e informuar atë për shkeljen e Traktatit të Lozanë. Fushata arriti në përfundim kur njësitë turke arritën në vijën e lumit Hezil Suyu më 11 tetor të vitit 1924 dhe i përzunë rebelët në veri të Irakut.

######### Trazirat e Sheikh Saidit

Turqia me siguri nuk ishte e kënaqur me rezolutën e Lidhjes së Kombeve të datës 16 dhjetor të vitit 1925 që i la Mosulin Irakut. Në të vërtetë, sipas inteligjencës britanike, Mustafa Kemal po bëhej gati për një raund tjetër luftimesh. Ndërsa përgatitjet ishin duke u zhvilluar për një fushatë ushtarake për kontrollin e Mosulit, shpërtheu kryengritja e Sheikh Saidit në Anadollin Juglindor. Kjo trazirë, që pa pjesëmarrjen e disa fiseve kurde dhe zaza, ishte mjaft e dyshimtë sa i përket shkaqeve dhe kohës së saj. E vërteta është se trazirat filluan pa ndonjë arsye të vërtetë, përveç asaj që ishte planifikuar vite më parë nga Nëntoka Shtetërore Britanike. Ishte një plan rezervë që do të përdorej nëse Turqia vendos të veprojë - ushtarakisht ose ndryshe - në lidhje me Mosulin. Kjo trazirë e rreme do të theksojë gjithashtu 'ndarjen imagjinare turko-kurde', një tjetër prodhim i Nëntokës Shtetërore Britanike. Historiani francez Jacques Benoist-Méchin bëri vërejtjet në vijim në lidhje me mbështetjen e Nëntokës Shtetërore Britanike ndaj këtyre trazirave:

Trazirat e Shejh Saidit ishin një sfidë ndaj strukturës unitare të shtetit të ri dhe zbatueshmërisë së ligjeve në të gjithë vendin ... Duke shpresuar se mund të parandalonte forcimin e regjimit Kemalist, Britania po provokonte një trazirë kurde që do të krijonte trazira. Po mbante plagën e hapur për Turqinë, duke siguruar ushqim dhe 417 municion për protestuesit.

Britania po monitoronte nga afër kryengritjen e Shejh Saidit. Ky incident ndodhi në pikën më kritike të mosmarrëveshjes së Mosulit, nën mbikëqyrjen e Nëntokës Shtetërore Britanike dhe ashtu siç ishte planifikuar nga Nëntoka Shtetërore Britanike, i dha Britanisë një përkrahje të rëndësishëm. Kjo trazirë e falsifikuar i dha publikut turqit dhe kurdët nuk ishin në gjendje të jetonin në mënyrë paqësore së bashku në tokat ndërkombëtar mesazhin se ' 419 turke '. Në ditët e para të trazirave, Komisariati Francez në Bagdad i dërgoi Parisit një raport prej 40 faqesh. Raporti përmendi interesat konfliktuale franceze-britanike në Lindjen e Mesme, si dhe marrëdhëniet kurdo-britanike. Ai gjithashtu përfshiu deklaratat e mëposhtme për Shejh Saidin:

Që nga viti 1918, Shejh Said ka punuar për Komitetin Kurd të Stambollit, i cili kërkon të ndërtojë një shtet kurd nën mandatin britanik. Në vitin 1918, Abdullah Beu, udhëheqësi i Komitetit të Turqisë për Pavarësinë Kurde e 420 prezantoi Shejh Saidin me majorin Noel, i cili ishte një veglat kryesore të politikës kurde të Britanisë …