Armët e blera nga grupe të caktuara armene në Evropë u dërguan gjithashtu kryengritësve armenë përmes Qipros. I gjithë operacioni ishte organizuar, kontrolluar dhe udhëhequr nga Nëntoka Shtetërore Britanike. Qipro nuk ishte vetëm afër Anadollit; ishte gjithashtu një kërcënim për qytete të ndryshme osmane në Sirinë moderne dhe kufijtë e Libanit, për shkak të pranisë së disa rebelëve armenë, të cilët përdorën këtë ishullin për strehim. Sidoqoftë, Osmanëve u mungonte infrastruktura e nevojshme për të parandaluar këtë qarkullim apo edhe për të monitoruar zhvillimet. Le të vëmë re edhe një herë që njerëzit e përmendur këtu ishin kryengritës armenë që po vepronin nën kontrollin e Nëntokës Shtetërore Britanike. Është e vërtetë që disa nga qytetarët tanë armenë u ndikuan nga Nëntoka Shtetërore Britanike dhe zgjodhën një rrugë të gabuar. Sidoqoftë, shumica e qytetarëve tanë armenë në atë kohë i qëndruan besnikë vendit të tyre, Perandorisë Osmane, dhe nuk pranuan të binin në gënjeshtrat e Nëntokës Shtetërore Britanik. Këta njerëz të denjë vazhduan të jetojnë në Turqi në paqe dhe siguri pas themelimit të Republikës së Turqisë dhe janë akoma një pjesë e vlefshme e vendit tonë.

##### Trazirat rajonale para Luftës së Parë Botërore

Mbrojtja e interesave të Nëntokës Shtetërore Britanike në Anadollin Lindor varet nga një strategji e mobilizimit të disa grupeve nga komuniteti armene kundër osmanëve. Ky është një fakt i konfirmuar sot tashmë nga shumë historianë perëndimorë dhe armenë. Fillimisht, përpjekjet e Nëntokës Shtetërore Britanike dështuan sepse armenët nuk kishin asnjë ankesë për administratën osmane, pasi ata kishin jetuar për shekuj në paqe. Prandaj, shumë organizata të krijuara për të provokuar kriza dështuan dhe u zhdukën me kohë. Ato u bënë aktive dhe korrën sukses në vende të tjera jashta Perandorisë Osmane. Louise Nalbandian, një udhëheqës modern i propagandës për çështjen armene, përshkroi qëllimin e grupeve të tilla Nevojiteshin agjitacion dhe terror për të 'ngritur shpirtin e popullit (armen)' ... Njerëzit duhej rebele me fjalët vijuese: " gjithashtu të nxiteshin kundër armiqve të tyre dhe duhej të 'përfitonin' nga veprimet hakmarrëse të po këtyre armiqve 220 .... Partia synonte sulmet terroriste ndaj qeverisë osmane..." Me fjalë të tjera, një grup armenësh që Nëntoka Shtetërore Britanike nxiti për fillimin e trazirave në Anadoll zgjodhën 'terrorin' si metodën e tyre. Në të vërtetë, pas krijimit të grupeve të tilla rebele, trazirat shpërthyen në të gjithë Anadollin dhe si pasojë shumë njerëz të pafajshëm vendas - turq, kurdë, asirianë dhe armenë - humbën jetën ndërsa Anadolli humbi paqen shekullore. Armenët ishin një popull i lirë që kryesisht merreshin me arte dhe tregti nën sundimin osman. Ata gëzonin liri të plotë fetare, kishin kishat e tyre, adhuronin ashtu siç dëshironin dhe kishin manastiret e tyre ku trajnonin klerikët e tyre. Ata ishin të liruar nga shërbimi ushtarak. Me fjalë të tjera, Perandoria Osmane u kishte siguruar atyre për shekuj me radhë paqe dhe siguri të paparë. Sidoqoftë, ndërsa Perandoria Osmane hyri në periudhën e saj të rënies, një rol u nda gjithashtu për ta nga Nëntoka Shtetërore Britanike. Disa grupe nga komuniteti armenë supozohej të rebeloheshin kundër Perandorisë Osmane. Nëntoka Shtetërore Britanike e dinte mirë se populli armenë nuk kishte ndërmend të rebelohej dhe kështu duhej të gjente një mënyrë për t'i provokuar ata. George H. Hepworth, një gazetar Amerikan që udhëtoi në Anadollin Lindor, kujton në ditarin e tij atë që i thanë armenët:

Ah, ne ishim një popull i lumtur dikur. Ne ... kishim fitime të mëdha nga biznesi, ishim të kënaqur dhe të begatuar. Por Traktati i Berlinit! Dhe ndërhyrja e Anglisë! Nëse Evropa na lenë të qetë, ne ende mund të kemi 221 një të ardhme …

Ndërsa Perandoria filloi të humbte forcën, atmosfera paqësore filloi të prishej dhe la në vend të saj një mjedis armiqësie dhe trazirash të ushqyera nga Nëntoka Shtetërore Britanike. Armenët, të cilët nuk janë prekur kurrë nga lëvizjet rebele dhe nacionaliste deri në atë moment, u provokuan nga Nëntoka Shtetërore Britanike, e cila futi në lojë besimin dhe etnitetin e tyre. Në mënyrë që të provokonte bashkësinë e krishterë armene kundër myslimanëve, Nëntoka Shtetërore Britanike filloi të përhapte propagandën se armenët po shtypeshin dhe se trazirat e tyre do të ishin ngritja e të ashtuquajturit 'popull i dërrmuar'. Përplasjet dhe gjakderdhjet do të vinin natyrshëm si pjesë e këtij plani tinëzar.