Komitetit për Bashkimi dhe Progres. Në kryengritjen e tij, ai gëzoi mbështetje nga Qipriot Kamil Pasha dhe 151 spiunët britanikë.

######### Miqtë e Anglisë gjatë okupimit të Stambollit

Shoqëria e Miqve të Anglisë përfaqësoi zenitin e qëndrimit pro-britanik që disa burrështetas osmanë adaptuan. Kjo organizatë u themelua ndërsa Stambolli dhe Anadolli ishin nën okupim dhe ndihmuan përpjekjet britanike kundër lëvizjes së pavarësisë. Libri do të shqyrtojë më vonë aktivitetet e veçanta të kësaj shoqërie. Sidoqoftë, tani për tani, le të shohim politikanët të cilët ishin anëtarë të këtij grupi dhe rolet që ata luajtën në arenën politike të 'Stambollit të okupuar'. Tewfik Pasha, i cili pasoi bashkëthemeluesin tjetër, Damad Ferid Pashan, si vezir i madh, ishte gjithashtu një anglofil. Në fjalën e tij të parë në detyrë, ai e bëri të qartë se qëllimi i tij ishte 'rindërtimi i miqësisë sonë të vjetër me Britaninë'. Më 22 nëntor të vitit 1919, kur ai ishte në Londër si Ambasador Osman, ai shpjegoi planin e tij për të ndërtuar një kombi turk, nga Sulltani te populli i aleancë Osmano-Britanike për çështjet e mbrojtjes dhe vazhdoi duke thënë se, " beson Britanisë së Madhe dhe nuk do të jetë në gjendje t'ia tregoj atë besim një kombi tjetër .' Ndërsa po shqiptonte këto fjalë, Britania po hartonte Traktatin e Sevres në Konferencën e Paqes në Paris dhe po bënte plane për të ndarë tokat osmane. Madhëria e Tewfik Pasha madje një herë i tha Lord Curzonit, Sekretarit Britanik të Shtetit për Punët e Jashtme, " Tij Perandorake [Sulltani] ishte thellësisht i bindur se e vetmja shpresë për vendin e tij dhe fronin e tij qëndronte në një ringjallje të marrëdhënieve të vjetra midis Turqisë dhe Britania e Madhe, për të cilën ai ishte gati të pajtohej në çdo 152 mënyrë që ju besoni se është mënyra më e mirë ..." Oferta e paqes e Tewfik Pashait ishte si më poshtë:

Britania dhe Perandoria Osmane do të nënshkruajnë një traktat, sipas të cilit, osmanët do t'ia lënë mbrojtjen e lirë tëë ngushticave Britanisë, për të qenë në favor të të gjitha kombeve. Për këtë qëllim, Britania mund të përdorë ushtarët e saj ose forcat turke të sigurisë. Qeveria turke do të vërë nën dispozicionin e britanikëve xhandarin turk. Për më tepër, ai do të transferojë menaxhimin e zonës së kërkuar mbrojtjen e lirë të ngushticave, në Britani. Një aleancë e tillë do të shpërndajë për të mirë çdo mendim të përhapur në Indi dhe në rajone të tjera se Britania është armiqësore ndaj kalifatit dhe se dëshiron të shkatërrojë Turqinë. Marrëveshja do të jetë provë e fortë se e kundërta është e vërtetë dhe do t'i tregojë të gjithë botës islame se Britania është mbrojtëse dhe aleate e 153 kalifatit.

Ahmed Izzet Pasha, i cili formoi qeverinë e parë në Stamboll pas Armëpushimit të Mudros, nuk mundi të siguronte mbështetjen e nevojshme për Forcat Nacionaliste dhe, pavarësisht premtimeve të tij të mëparshme për qeverinë e Ankarasë, ai vazhdoi të shërbente në qeverinë e Stambollit. Gjatë takimit të tij me John Godolphin Bennett, një nga oficerët e forcave okupuese Britanike në Stamboll, ai tha se nëse ishte i bindur se Britania kishte qëllime miqësore ndaj Turqisë, ai mund ta bindte Mustafa Kemalin të takohej me komandantin britanik dhe do të bënte gjithçka që ishte në fuqinë e tij për të gjetur një pikë të përbashkët në lidhje me evakuimin e Anadollit nga grekët dhe se ai do të përpiqej të bindte Mustafa Kemalin për këtë miqësi. Është e qartë se pushtimi i Anadollit nga grekët ishte plan i Nëntokës Shtetërore Britanike dhe anëtarët e saj mund ta kishin ndaluar atë plan nëse kishin pasur dëshir. Ky fakt do të shqyrtohet më hollësisht në kapitujt në lidhje me Traktatin e Sevres dhe Traktatin e Lozanës.

####### Shërbyesit besnik të Imprealizmit Britanik në skenën politike osmane

Gjatë viteve pak para rënies së Perandorisë Osmane, qeveria e Stambollit përbëhej kryesisht nga politikanë që mendonin se shpëtimi qëndronte në një aleancë me Britaninë. Këta njerëz besuan se e ardhmja e tyre varej nga mëshira e imperializmit britanik. Për shembull: