gjithashtu themeluan shoqërinë famëkeqe të Kryqit të Zi për të vrarë çdo armen që nuk i mbështeste trazirat e tyre. Simbolika e përzgjedhjes së emrit tregonte veprimtarinë e tyre, anëtarët e bandës vranë armenë paqedashës dhe më pas ju vizatuan kryqe në ballin e tyre. Për më tepër, ishte Partia Dashnak që organizoi katër brigadat e Armenëve Osmanë që luftuan për Ushtrinë Ruse gjatë Luftës së Parë Botërore. Pasi Ushtria e Kuqe mori kontrollin e Armenisë Sovjetike, me urdhër të Stalinit, dhjetëra mijëra Armenë Dashnakistë u vranë nga skuadrat e pushkatimit ose u internuan. Siç e kanë parë lexuesit shumë herë gjatë gjithë librit, Nëntoka Shtetërore Britanike solli vdekjen kudo që shkeli andaj dhe armenët nuk ishin ndryshe nga të tjerët. Kryengritja e parë armene që filloi nga kryengritja e Nëntokës Shtetërore Britanike ishte kryengritja e Zeitun e vitit 1879. Përzgjedhja e Zeitunit si vend ishte veçanërisht e rëndësishme pasi ishte një zonë malore e njohur për bandat e saj. Është e rëndësishme të theksohet se bandat e përmendura ishin banda kriminale të cilët nuk përfaqësonin armenët paqësorë që jetonin në tokat Osmane. Thomas Davidson Christie, një misionar amerikan, shkroi në letrën e tij në janar të vitit 1879 se shumica e armenëve që jetonin në zonën e Zeitunit ishin gangsterë:

Zeituni ka një popullsi prej 8-10 mijë banorë. Njerëzit në Zeitun janë të njohur për brutalitetin dhe egërsinë e tyre… si dhe ata i urrejnë Turqit. Dymbëdhjetë vite më parë (1867), kur Z. Montgomery shkoi për herë të parë në Zeitun, prifti i Zeitunit nxiti njerëzit e tij dhe misionari Montgomery së bashku me shokët e tij u rrëzuan nga kuajt, u rrahën dhe u vranë me gurë. Ishte edhe një njeri tjetër në Zeitun i cili u rrah për shkak se u kthye në Protestantizëm. Banditët nga Zeituni nuk treguan sjellje të mirë as nën sundimin turk. Në fund ata u dorëzuan, por deri në atë kohë ka pasur raste kur ata i detyruan ushtarët turq të tërhiqeshin. Sidoqoftë, ato trazira nuk ishin për liri. Ata nuk e donin lirinë e ligjshme. Drejtuesit e tyre ishin udhëheqës të bandave të pacivilizuara. Ata plaçkitën pronat turke dhe të krishtera. Ata luftonin edhe në mes tyre dhe këto luftime ishin gjithmonë të 229 përgjakshme.

Është e qartë se këta banditë rebelë nuk përfaqësonin armenët e devotshëm dhe besnikë, të cilët jetuan paqësisht nën sundimin osman për shekuj me radhë dhe ishin të lumtur dhe të angazhuar në artë dhe tregti. Në anën tjetër, këta kriminelë të armatosur u siguruan mercenarëve të gjitha gjërat të cilat Nëntoka Shtetërore Britanike kishte nevojë të përdorte kundër Perandorisë Osmane. Zeituni dëshmoi dy trazira të mëdha, një gjatë luftës Ruso-Turke (1877-78), dhe një menjëherë pas luftës në vitin 1879. Papa i Kishës Armene të Izmirit pohoi se një kishë armene do të ngrihej në Zeitun bazuar në rezolutat e Kongresit të Berlinit dhe që bri tanikët do t'u dërgonin para dhe armë për të arritur këtë qëllim. Kjo retorikë luajti një rol në trazirat e dyta. Sait Pasha 'anglezi', i cili ishte Ministri i Marinës në atë kohë, shkroi në kujtimet e tij se Patrick Henderson, Konsulli Britanik në Alepo, kishte qenë orkestrues i këtyre trazirave. Gjatë trazirave të Zeitunit, bandat e armatosura shënjestruan fshatrat myslimane dhe lajmet për masakra vinin rregullisht nga rajoni. Rreth 600 myslimanë vendorë, të cilët kishin dëgjuar mjaft për këto sulme, u nisën për t'u përballur me rebelët në një përpjekje për të mbrojtur myslimanët në Zeitun. Duke parë që po përgatitej një luftë civile, Porta e Lartë dërgoi trupa në rajon për të shtypur trazirat. Për të kuptuar më mirë se çfarë ka ndodhur, le të analizojmë se çfarë i shkruajti udhëheqësi i banditëve Babek, Konsullit Britanik në Alepo, Hendersonit. Mazha Pasha, Guvernatori i Marashit e kishte marrë letrën e cila ishte një provë e vlefshme për situatën e përmendur.

########## Konsullit Britanik në Alepo, Shkëlqësia e tij, Konsulli, i cili erdhi në Zeitun për eksplorim,

Ne jemi gati të fërkojmë fytyrat tona për këmbët tuaja dhe t'i puthim këmbët tuaja... Vetëm Zoti në Qiell dhe ne në Tokë e dimë për takimin që kemi pasur me ju. Ne kemi ende kohë që të përfitjomë nga minutat e takimeve që ju kemi siguruar në dhomën e Patriarkut Serkis. Ne jemi akoma duke pritur. Ne bëmë gjithçka që ju urdhëruat. Ju gjithashtu e dini që ne kurrë nuk iu bindëm urdhërimeve tuaja. Ju na thatë: 'Pasi të largohem, le të vijnë anëtarët e bandës dhe të ulen këtu lirshëm dhe të mos vuajnë në male. Nëse ndonjë zyrtar qeveritar vjen dhe guxon t'i kapë, duhet të rezistoni dhe të më tregoni në mënyrë që të informoj të tjerët për rezistencën tuaj. 'Por