Rauf Beu (Orbay), i cili u quajt ndryshe si "Heroi i Hamidiyes" dhe që më vonë do të bëhej Kryeministri i 3-të i Republikës Turke, kujtoi incidentin me fjalët e mëposhtme:

Kësti donim t'i kryenim gjërat shpejt, kështu që vendosëm Kësti donim t'i kryenim gjërat shpejt, kështu që vendosëm përfundimtar, shtatëqind mijë lira ishin paguar. të kalonim disa teste për anijet dhe ramë dakord me fabrikën që anijet të na dorëzoheshin më 2 gusht 1914. Sidoqoftë, gjysmë ore para ceremonisë së ngritjes së flamurit, e cila ishte një ditë pasi ne paguam paratë, . Megjithëse ne protestuam duke u thirrur në procedurat e dakorduara, britanikët kërkuan 'Sulltan Osmanin' 78 askush nuk u trazua...

Luftanija 'Sulltan Osman' u bë menjëherë pjesë e marinës britanike dhe u quajt 'Agincourt'. Luftëanija 'Reşadiye' u riemërua si 'Erin' por ditën e provës së saj më 22 gusht, u pa që pajisjet e saj të qitjes nuk funksiononin mirë. Meqenëse nuk mund të riparohej plotësisht dhe askush nuk do ta blinte atë pas këtij zhvillimi, ajo u shkatërrua në vitin 1922. Rauf Orbay shpjegon:

Në fillimin e Luftës Botërore, ishte çështja e kthimit të arit tonë në vlerë prej 12 milion £, të cilën ne e paguam për luftëanijet tona të emëruar si Sulltan Osman, Sulltan Reshad dhe Fatih. Ato u ndërtuan para se të hynim në luftë, por britanikët nuk na i dorëzuan edhe pse ne i kishim paguar plotësisht ato. Ky ishte qartazi borxh i 79 britanikëve...

Ky ishte vërtet borxhi i britanikëve, por sipas nenit 58 të Traktatit të Lozanës, pala turke çuditërisht hoqi dorë nga kjo e drejtë, ndoshta nën presionin e Nëntokës Shtetërore Britanike. Artikulli 58 i traktatit shkruan si më poshtë:

Turqia, nga njëra anë, dhe Fuqitë e tjera Kontraktuese (përveç Greqisë) nga ana tjetër, heqin dorë reciprokisht nga të gjitha pretendimet monetare për humbjet dhe dëmin e pësuar përkatësisht nga Turqitë dhe Fuqitë e përmendura dhe nga shtetasit e tyre (përfshirë personat juridikë) midis 1 gushtit të vitit 1914 dhe hyrjes në fuqi 80 të këtij Traktati, si rezultat i akteve të luftës ose masave të sekuestrimit, asgjësimit ose konfiskimit.

Në fakt, ky artikull nuk vlente për konfiskimin nga britanikët. Akti i vjedhjes u krye nën vëzhgimin e plotë të botës dhe ndodhi para se Osmanët të hynin në luftë. Nuk ishte asgjë më shumë se një aktivitet i zakonshëm tregtar midis dy vendeve dhe për këtë arsye nuk ishte një humbje e lidhur me luftën. Për këtë arsye, ky nen i Traktatit të Lozanës në të vërtetë nuk e mbulonte sekuestrimin e përmendur. Përkundër këtij fakti, Nëntoka Shtetërore Britanike ishte në gjendje ta bënte këtë rrëmbim të dukej sikur ishte një humbje lufte. Në fund, pala turke hoqi dorë nga paratë e paguara plotësisht për luftëanijet, të cilat ishin konfiskuar në mënyrë të paligjshme dhe të pajustifikueshme nga qeveria britanike. Personi që ishte përgjegjës për operacionin e mashtrimit nuk ishte askush tjetër përveç Winston Churchillit; një nga anëtarët më të zellshëm dhe besnikë të Nëntokës Shtetërore Britanike.

##### Humbja më e madhe e Nëntokës Shtetërore Britanike: 'Fushata Gallipoli'

Siç u shpjegua më parë, Lufta e Parë Botërore ishte një projekt i hartuar me kujdes i Nëntokës Shtetërore Britanike dhe shkoi siç ishte planifikuar. Edhe para se të kishte ndonjë shkëndi lufte, Britania tashmë kishte përfunduar përgatitjet e saj. Ajo tregtonte anijet e saj me avull për ata që punonin me naftë, porositi 18 anije të reja dhe vendosi flotat e saj të nëndetëseve dhe avionëve. Edhe në fillim të vitit 1911, ajo filloi stërvitjet në mënyrë të plotë dhe e bëri flotën e saj të gatshme për luftë. Ajo siguroi mbështetjen franceze përmes mjeteve diplomatike. Në kohën kur shpërtheu Lufta e Parë Botërore, marina britanike - e rinovuar plotësisht - ishte më se e gatshme. Planifikuesi i këtyre përgatitjeve ishte Winston Churchill, Lordi i Parë i Admiralitetit Britanik. Një Turkofob dhe Islamofob i famshëm, Churchill ishte një anëtar besnik i Nëntokës Shtetërore Britanik dhe ishte projektuesi kryesor i fushatës së Galipolit. Para se Perandoria Osmane të bashkohej me luftën, Churchill i kishte paraqitur një projekt Kryeministrit të atëhershëm Britanik Herbert Asquith në shtator të vitit 1914 duke deklaruar se marina britanike duhet të kalonte ngushticën e Dardaneleve dhe të pushtonte Stambollin. Churchill ishte i bindur se posa të merrej Stambolli, Perandoria Osmane do të binte.