Sipas Marrëveshjes Sykes-Picot, Mesdheu Lindor, vija bregdetare e Sirisë dhe Libanit modern, Adana, Antepi, Urfau, Dijarbakiri dhe Mosuli, do t'i jepeshin Francës. Britania do të merrte portet Haifa dhe Aqqa në Mesdheun Lindor së bashku me Bagdadin, Baran dhe Mesopotaminë e Jugut. Një administratë ndërkombëtare do të ngrihej në Palestinë sepse ishte vend i shenjtë. Një pjesë e madhe e Irakut dhe Sirisë moderne do t'i dorëzohej gjithashtu Britanisë dhe Francës. Sidoqoftë, kjo skemë e ndarjes së tokave me Francën nuk ju përshtat mirë Britanisë, për shkak të aspiratës së saj për t'u bërë fuqia e vetme në rajon. Lënia e Mosulit në Francë dhe humbja e Palestinës nuk ishte në përputhje me interesat e Nëntokës Shtetërore Britanike. Që nga fillimi i viteve 1900, britanikët kishin dërguar ekipe teknike në Mosul dhe ishin shumë të vetëdijshëm për rezervat e pasura të naftës në rajon. Për më tepër, ata ishin të bindur se nëse Britanikët do të merrnin Mosulin, rajoni mund të ishte një sferë e rëndësishme streategjike kundër një Bashkimi Islamik të mundshëm. Nëntoka Shtetërore Britanike gjithashtu e konsideroi të rëndësishme marrjen e Palestinës nën kontrollin e saj për të siguruar rrugën për në Indi. Pasi kishin okupuar tashmë Gadishullin Arabik në vitin1915, megjithatë, qëllimi më i rëndësishëm i Britanisë në atë kohë ishte ndërtimi i një shteti arab të varur nga Britania në tokat e Irakut dhe Palestinës duke mbështetur Sharif Huseinin e Mekës, të cilit ata e kishin ngarkuar me detyrën për të nisur revolta brenda osmanëve. Kishte tashmë një marrëveshje të fshehtë midis Sharif Hussein dhe Komisionerit të Lartë Britanik në Egjipt, McMahon. Çuditërisht, britanikët po flisnin fshehurazi me rivalin e Huseinit, i njohur si Suud di i cili ishte udhëheqësi i Vehabistëve. Ndërsa Nëntoka Shtetërore Britanike po ndiqte axhendën e saj me plane të shumta rezervë, Franca pa që po lihej ngadalë jashtë lojës. Kjo është arsyeja pse ajo i bëri presion Britanisë të pranonte Marrëveshjen Sykes-Picot: në mënyrë që tokat të ndaheshin në mënyrë të barabartë. Sidoqoftë, në të kaluarën, kur Britania mori Qipron dhe Egjiptin, nuk kishte nevojë për lejen e Francës dhe francezët as nuk menduan të kërkonin hise në ato territore. Madje edhe pse francezët hapën Kanalin e Suezit në vitin 1869, britanikët morën kanalin nën kontrollin e tyre kur morën Egjiptin në vitin 1882 dhe përgjigjja franceze nuk ishte asgjë tjetër veç paknaqësi e heshtur. Gjërat ndryshuan kur britanikët u mundën rëndë në Galipoli dhe Kut Al Amara. Britania tani po përballej me një Francë më të guximshme, një Francë e cila po protestonte, reagonte dhe po bënte presion. Britania nuk donte ta sfidonte Francën në Sykes-Picot, pasi nuk do të ishte e levërdishme ti kishin edhe francezët armik, veçanërisht pas humbjes së së konsiderueshme të prestigjit dhe fuqisë. Për këtë arsye, Britania e përkdheli Francën, ndonëse përkohësisht. Kështu u hartua Marrëveshja Sykes-Picot mbi bazën e një parimi të ndarjes së barabartë. Një ndarje më e orientuar nga Britania për ish-tokat Osmane mund të shtyhej për më vonë. Megjithëse Sykes-Picot nuk u zbatua asnjëherë zyrtarisht, pasi ishte një marrëveshje e fshehtë që disi u ekspozua, ajo ende u përdor gjerësisht si bazë në procesin e copëtimit të tokave Osmane. Pjesa e marrëveshjes së fshehtë që përfshinte territoret e Anadollit nuk mund të zbatohej kurrë sepse Mustafa Kemali kishte filluar Luftën për Pavarësinë e Anadollit. Edhe sot, Nëntoka Shtetërore Britanike dëshiron të kompensojë atë që humbi gjatë atyre ditëve duke përdorur grupin terrorist komunist PKK dhe komplote të ndryshme duke kërkuar të arrijë qëllimin e saj shekullorë. Me Marrëveshjen Sykes-Picot, Nëntoka Shtetërore Britanike po hudhte poshtë premtimet e kaluara për rebelin Sharif Hussein. Në planin e ri të ndarjes, asnjë tokë nuk iu dha Sharif Huseinit. Huseini, pra, është një shembull i rëndësishëm sesi Nëntoka Shtetërore Britanike mashtron hipokritët që rekruton në botën islamike me premtime dinake dhe boshe. Nuk u desh shumë që britanikët të kompensojnë atë që kishin humbur me Marrëveshjen Sykes-Picot. Më 15 nëntor të vitit 1918, Britanikët pushtuan Mosulin duke përdorur si arsye artikullin e 7-të të Armëpushimit të Mudros. I ashtuquajturi justifikim i tij përfshinte justifikimet e zakonshme si 'garantimi i sigurisë së të krishterëve në rajon' dhe se 'robërit britanikë u keqtrajtuan'. Gjatë Konferencës së San Remos në Itali më 24-25 Prill të vitit 1920, Britanikët arritën të bindnin Francezët me 'taktikën e tyre të zakonshme' dhe morën tokat Franceze në Mosul dhe Palestinë në këmbim të Sirisë.