Fatkeqësisht, problemi i origjinës së qelizës është ndoshta pika më e errët në të gjithë studimin e evolucionit të organizmave. (Alexander I. Oparin, Origjina e Jetës, Dover Publications, New York, 1936, 1953 dhe 2003 (ribotim), fq. 196)

Pasuesit evolucionistë të Oparinit u përpoqën të kryenin eksperimente për të zgjidhur këtë problem. Eksperimenti më i njohur u krye nga kimisti amerikan Stanley Miller në vitin 1953. Duke kombinuar ato gazra që ai pretendonte se ekzistonin në atmosferën fillestare të Tokës në një përbërje eksperimentale dhe duke shtuar energji në përzierje, Miller sintetizoi disa molekula organike (aminoacide) të pranishme në strukturën e proteinave. Vetëm pak vite kishin kaluar para se të zbulohej se ky eksperiment, i cili më pas u paraqit si një hap i rëndësishëm në emër të evolucionit, ishte i pavlefshëm, sepse atmosfera e përdorur në eksperiment ishte shumë . ("Dëshmi të reja mbi evolucionin e atmosferës dhe jetës së hershme", e ndryshme nga kushtet e vërteta të Tokës Buletini i Shoqërisë Meteorologjike Amerikane , vëll. 63, nëntor 1982, 1328-1330) Pas një heshtjeje të gjatë, . (Stanley Miller, Miller, vetë rrëfeu se mjedisi i atmosferës që ai përdorte ishte joreal Evolucioni Molekulare i Jetës: Statusi Aktual i Sintezës Prebiotike të molekulave të vogla , 1986, fq. 7) Të gjitha përpjekjet e evolucionistëve gjatë shekullit të njëzetë për të shpjeguar origjinën e jetës përfunduan gjitha përpjekjet e evolucionistëve gjatë shekullit të njëzetë për të shpjeguar origjinën e jetës përfunduan . Gjeokimisti Jeffrey Bada, nga Instituti San Diego Scripps, e pranoi këtë fakt në një artikull të botuar në në dështim dështim revistën Earth në vitin 1998:

Sot kur lëmë pas shekullin XX, ne ende përballemi me problemin më të madh të pazgjidhur që kishim kur hymë në shekullin XX: Si lindi jeta në Tokë? (Jeffrey Bada, Earth, ) shkurt 1998, fq. 40

##### Struktura komplekse e jetës: As edhe një proteinë e vetme nuk mund të hyjë në ekzistencë rastësisht

Arsyeja kryesore pse evolucionistët përfunduan në një ngërç kaq të madh në lidhje me origjinën e jetës ishte se edhe organizmat të e gjallë të cilën konsiderohen nga Darvinistët të thjeshtë kanë veçori jashtëzakonisht komplekse. Qeliza e një qenieje të gjallë është më komplekse se të gjitha produktet tona teknologjike të krijuara nga njeriu. Sot, edhe në laboratorët më të zhvilluar të botës as edhe një proteinë e vetme e një qelize, e aq më pak një qelizë e gjallë, nuk . mund të prodhohet duke sjellë së bashku materie jo të gjalla . Kushtet e kërkuara për formimin e një qelize janë shumë më komplekse për tu krijuar thjesht nga rastësia. Andaj, nuk ka nevojë të shpjegohet situata më në detaje. Evolucionistët janë në një rrugë të humbur edhe para se të arrijnë në fazën e qelizës. Kjo ndodh sepse probabiliteti që vetëm një proteinë e vetme, një bllok ndërtues thelbësor i qelizës, të krijohet rastësisht është matematikisht "0". Arsyeja kryesore për këtë është nevoja që proteinat e tjera të jenë të pranishme nëse do të formohet një proteinë, dhe kjo çrrënjos plotësisht mundësinë e formimit të rastësisë. Ky fakt në vetvete është i mjaftueshëm për të eleminuar pretendimin evolucionist të rastësisë që në fillim. Për të përmbledhur,

- 1. Proteinat nuk mund të sintetizohen pa enzima, dhe enzimat janë të gjitha proteina.
- 2. Rreth 60 proteina që marrin detyrën e një enzime duhet të jenë të pranishme që një proteinë e vetme të sintetizohet. Prandaj, proteinat janë thelbësore për ekzistencën e proteinave.
- 3. ADN-ja prodhon enzimat sintetizuese të proteinave. Proteinat nuk mund të sintetizohen pa ADN. Prandaj ADN -ja është e nevojshme edhe për formimin e proteinave.
- 4. Të gjitha organelet në qelizë kanë detyra të rëndësishme në sintezën e proteinave. Me fjalë të tjera, që proteinat të formohen, një qelizë e plotë dhe plotësisht funksionale duhet të ekzistojë me të gjitha organelet e saj.

Shkrimtari evolucionist Brian Switek pranoi se origjina e jetës mbetet e pasqaruar nga evolucionistët me fjalët në vijim: