##### Britanikët arrijnë të nxisin disa prej Arabëve kundër Turqve

Hapi i parë në planin e Nëntokës Shtetërore Britanike ishte parandalimi i formimit të Unionit Islamik duke minimizuar Thirrjen e Perandorisë Osmane për Armë dhe duke ndarë arabët nga osmanët në mënyrë që të shtonte koloni të reja nën sundimin e saj. Arabët po jetonin në toka që ishin jo vetëm pikat më strategjike të kalimit në botë por gjithashtu toka të cilat ishin shtëpi të rezervave të pasura të naftës. Përfaqësuesit e Nëntokës Shtetërore Britanike së pari vunë kontakte me Huseinin, udhëheqësin arab hashemit dhe Sharifin e Mekës, i cili u emërua në vitin 1909 dhe ishte i njohur për qëndrimin e tij rebel dhe kërcënues ndaj Perandorisë Osmane. Nëntoka Shtetërore Britanike i premtoi atij mbështetje të plotë dhe një mbretëri të madhe pas luftës, nëse ai do ti fillonte trazirat kundër Osmanëve. Sigurisht, ky premtim nuk ishte asgjë tjetër përveç një truku tjetër i Nëntokës Shtetërore Britanike, për manovrim të përkohshme. Në të vërtetë, britanikët tashmë i kishin ndarë këto rajone me Francën me Marrëveshjen e fshehtë të Sykes-Picot të nënshkruar në Prill të vitit 1916. Deklarata e Balfour e vitit 1917 gjithashtu thoshte se do të kishte një shtet hebre në Palestinë. Asnjë nga këto plane nuk përfshinte të ashtuquajturën 'Mbretërin e Madhe Arabe' të premtuar për Sharif Huseinit. Sidoqoftë, Sharif Huseini, me ëndrrën për të qenë mbreti i një 'Mbretërie të Madhe Arabe', bëri një marrëveshje me Sir Henry McMahon, Komisionerin e Lartë Britanik në Kajro, dhe i nisi trazirat më 27 qershor të vitit 1916. Kryengritja 60 u financua me ari britanikë, që arrin shumën afër 1 milion £. Ambasadori britanik Reader Bullard në Jeddah e quajti Sharif Husseinin, sheik arab dinak, gënjeshtar, i dyshimtë, 61 kokëfortë, i kotë, mendjemadh, injorant, lakmitar dhe mizor. Ai ishte me të vërtetë një anglofil që nuk u përmbajt të tradhtonte popullin dhe vendi e tij për ëndrrat e tij personale për të fituar pozicione të rëndësishme. Ai kishte të gjitha karakteristikat tipike të hipokritëve që Nëntoka Shtetërore Britanike i ka zgjedhur midis komunitetit myslimane gjatë gjithë historisë me qëllim të shkaktimit të trazirave. Duhet të theksohet këtu se në kundërshtim me besimin e përgjithshëm, jo të gjithë arabët u bashkuan në këtë tradhti dhe revoltë. Të dhënat zyrtare britanike i referohen kësaj trazire si 'Revolta e Madhe Arabe' dhe thonë se të gjithë Arabët morën pjesë në të. Ky është një dezinformim i qëllimshëm, një propagandë që synon të ushqejë armiqësinë turko-arabe në planin afatgjatë. Sipas autorit britanik Robert Lacey, kjo revoltë nuk ishte gjë tjetër veçse një tradhëti e përbashkët 62 britanike-hashemite e organizuar kundër Perandorisë Osmane. Për çudi, Nëntoka Shtetërore Britanike nuk kishte ndonjë problem për të gjetur hipokritë dhe servilë në mesin e arabëve për t'i shërbyer interesave të Nëntokës Shtetërore Britanike. Këta hipokritë që tradhtojnë kombet dhe vendet e tyre për përfitime të vogla, në të vërtetë nuk përfitojnë asgjë, sepse Nëntoka Shtetërore Britanike asnjëherë nuk i mban premtimet e dhëna atyre të cilët janë bërë me ta. Për më tepër, këta njerëz as nuk mund ta kuptojnë se e bëjnë veten të mjerë duke sakrifikuar dinjitetin dhe nderin e tyre, dhe përfundimisht mbesin në dy anët të përçmuar. Njerëz të tillë përshkruhen si më poshtë në një ajet të Kuranit famëlartë:

... Kushdo që e merr shejtanin për mbrojtës në vend të Zotit, ai ka humbur qartë gjithçka. Ai u bën atyre premtime dhe i mbush me shpresa të rreme. Por ajo që Shejtani u premton nuk është gjë tjetër veçse mashtrim. Vendstrehim i këtyre njerëzve do të jetë ferri. Ata nuk do të gjejnë asnjë mënyrë për të shpëtuar prej tij. (Kur'an, 4:119-121)

Në librin e tij 'Fahreddin Paşa'nın Medine Müdafaası' (Mbrojtja e Medinës nga Fahredin Pasha), Feridun Kandemir shpjegon pse do të ishte e gabuar t'i atribuohet revolta e Sharif Huseinit gjithë shoqërisë arabe:

########## Gjatë gjithë luftës, arabët luftuan përkrah turqve në çdo kufi, duke filluar nga Galipoli. Në të vërtetë, edhe gjatë Luftës sonë për Pavarësisë, shumë arabë së bashku me ushtarët turq luftuan kundër grekëve në frontin e Ajdinit ku shumë arabët mbetën dëshmorë. Në Luftën e Parë Botërore, nuk kishte asnjë arab të vetëm që u rebelua