të mira. Vetëm dhjetë ditë pas deklaratave optimiste të Ministrit Osman të Punëve Detare Rauf Beut, më 13 nëntor të vitit 1918, flota armike me 55 njësi kaloi nëpër ngushticën e Dardaneleve dhe u ankorua në Dolmabahce. Kjo flotë e madhe përbëhej nga 22 anije luftarake britanike, 17 italiane, 12 franceze dhe 4 greke. Ky pushtim përfaqësonte kulmin e planeve shekullore të Nëntokës Shtetërore Britanike për të shpërbërë Perandorinë Osmane dhe për të larguar Turqit nga Evropa. Kryeqyteti u pushtua, ushtria u shpërbë dhe anijet tregtare, kantieret e anijeve, portet, hekurudhat dhe kanalet e komunikimit u vunë në dispozicion për përdorimin e vetëm të forcave të okupimit. I gjithë ky plan u krye me një pretendim ligjor dhe u mbështet nga forca ushtarake. Për më tepër, propaganda e zezë u përdor në mënyrë të plotë për të ndaluar çdo mbështetje të mundshme publike për administratën Osmane. Ndjenjat anti-osmane që u përhapën në Evropë dhe në Shtetet e Bashkuara për vite me radhë përmes gazetave, romaneve dhe pjesëve teatrale kishin për qëllim ta bënin më të lehtë këtë okupim. Qindra libra, pamflete dhe broshura të shtypura me karikatura që përshkruajnë turqit si njerëz të egër i shërbenin qëllimit të ndërtimit të një imazhi turko- mysliman që supozohej se masakronte të krishterët. Makineria e propagandës filloi të bindte opinionin botëror, më së shumti publikun amerikan dhe britanik, se Perandoria Osmane duhej të binte për hir të krishterimit, lirisë dhe të drejtave të njeriut. Çdo zë i kundërt që mund të ishte ngritur për të drejtat e osmanëve dhe për drejtësinë u hesht paraprakisht. Nëntoka Shtetërore Britanike u sigurua që të mos kishte rrugëdalje tjetër. Edhe pse ky plan i mbrapshtë dështoi për shkak të Luftës për Pavarësi, ai është në planet e Nëntokës Shtetërore Britanike. Aktualisht, tokat anadollake janë të rrethuara në çdo drejtim dhe fryma e solidaritetit dhe atdhedashurisë është fuqia e vetme që mund t'i rezistojë këtij komploti.

Nëse Zoti ju ndihmon askush nuk ju mund dot. Nëse ai ju lë të pandihmë kush do të mund të ndihmojë përveç Tij? Andaj besimtarët duhet të mbështeten tek Zoti. (Kur'an, 3:160)

######### Një gazetar në bashkëpunim me Nëntokën Shtetërore Britanike: Walter Lippmann

Sipas shumë burimeve, Katërmbëdhjetë Pikat e Wilsonit, të cilat supozohej të ishin baza e traktateve që do të nënshkruheshin pas Luftës së Parë Botërore, u përgatitën nga qeveria britanike me kontributin e Walter Lippmann, një i diplomuar në Harvard i cili punoi si këshilltar i Presidentit të SHBA-ve, Wilson. Këto parime supozohej të përdoreshin për negociatat e paqes. Sidoqoftë, më vonë u bë e qartë si në Versajë dhe Sèvres se dokumenti nuk kishte qasje paqësore. Gazetari Lippmann, i cili hartoi Katërmbëdhjetë Pikat, më vonë u bë një vendimmarrës në CFR(Këshilli për Marrëdhëniet me Jashtë), organizatë si motër Amerikane e Chatham House, e cila njihet si një institut nën ndikimin e Nëntokës Shtetërore Britanike. Ai punoi si këshilltar jo-zyrtar i tetë presidentëve të SHBA. Me librin që shkroi në vitin 1946, ai ishte i pari që prezantoi konceptin e 'Luftës së gazetari më me ndikim të shekullit të 20-t 'babai Ftohtë'. Sot, shumë njerëz e quajnë Lippmannin si ' ë', ose themelues i gazetarisë moderne '. Presidentët, kryeministrat, ministrat mund të ndryshojnë; por anëtarët nëntokës shtetërore, të ngulitur thellë, i rezistojnë ndryshimeve.