parandalimin e luftës, Osmanët ishin nën presion për ti dhënë pavarësinë Serbisë dhe Malit të Zi, si dhe autonomi për Bosnje Hercegovinën. Britania e dinte mirë se Osmanët nuk do të pranonin kurrë kushte të tilla dhe se ata do të shpallnin luftë menjëherë. Në të vërtetë, kur u zbuluan kërkesat e marrëveshjes, ishte përsëri Britania që e nxiti Midhat Pashan të rezistonte, duke premtuar se në rast lufte, ai mund t'i besonte Britanisë. Më në fund, ajo që dëshironte Elliot (me fjalë të tjera, Nëntoka Shtetërore Britanike) u bë e vërtetë, dhe Perandoria Osmane dhe Rusia shpallën luftë kundër njëra-tjetrës. Kjo luftë i shkaktoi Perandorisë Osmane një nga humbjet më të mëdha territoriale. Edhe një herë, këto taktika të njohura ishin vetëm një lojë dhe marrëveshja e "paqes" u nënshkrua me ndërmjetësimin e britanikëve. Një nga taktikat më famshme të Nëntokës Shtetërore Britanike është përfshirja me të dyja palët, duke i shtyrë ato që të luftojnë dhe pastaj të ndërmjetësojë një marrëveshje paqësore midis tyre. Në mënyrë të ngjashme, Traktati i Karlowitz i vitit 1699, që solli humbjet e para territoriale të Perandorisë Osmane në Perëndim, u nënshkrua nën presionin e Ambasadorit Britanik William Paget. Traktati i Passarowitz, i nënshkruar pas Luftërave Osmane-Venedikase dhe Austro-Turke të 1715-1718 dhe i cili gjithashtu pa humbje të mëdha të territorit Osman, u nënshkrua gjithashtu me ambasadorët britanikë si ndërmjetës. Të gjitha këto traktate ishin në fakt rezultat i politikave të Nëntokës Shtetërore Britanike. Kjo nuk duhet të na habisë - ka qenë gjithmonë Nëntoka Shtetërore Britanike ajo që vendosi fshehtas bazën e konflikteve dhe provokoi për luftëra. Fituesi i vërtetë pas këtyre traktateve ka qenë gjithmonë Nëntoka Shtetërore Britanike. Nga ana tjetër, Perandoria Osmane, erdhi një hap më afër shkatërrimit sa herë që u detyrua të nënshkruante një traktat me nxitjen e Nëntokës Shtetërore Britanike

######### Austen Henry Layard

Henry Layard, i cili pasoi Henry Elliotin si Ambasador Britanik në Perandorinë Osmane, ishte një tjetër spiun që punoi i maskuar si ambasador. Pasi ishte emëruar si anëtar i Këshillit Privat nga qeveria Gladstone, Layard konsiderohet personi që siguroi kontrollin Britanik mbi Qipron përmes Konventës së Qipros të vitit 1878. Edhe pse ai dukej të ishte pro-turk, politika e tij kryesore ishte të bënte rusët dhe osmanët të luftonin dhe dobësojnë njëri-tjetrin, duke përfunduar kështu në duart e Nëntokës Shtetërore Britanike. Abdul Hamidi II-të duke i dhënë lehtësira të caktuara Nëntokës Shtetërore Britanike, e bënte më të lehtë për Britaninë për të marrë kontrollin e Qipros, gjë që bëri punën e spiunit Layard shumë më të lehtë. Layard informoi Robert Gascoyne-Cecilin, Sekretarin e Shtetit Britanik të atëhershëm të Punëve të Jashtme se, sipas traditës islame, që një sundimtar të hiqej nga pozicioni i Kalifit dhe të rrëzohej nga froni, ai duhej të ishte i sëmurë psiqik. Një skemë e bazuar në këtë informacion solli shfarosjen e Sulltan Muradit të V- të, për t'u pasuar nga Abdul Hamidi i II- të, i cili duhej t'i nënshtrohej presionit t ë Nëntokës Shtetërore Britanike. Ky ishte një shembull i zymtë se si Nëntoka Shtetërore Britanike mund të ndryshonte edhe Sulltanët Osmanë duke përdorur spiunët e saj.

##### 7. Sykofantët e Nëntokës Shtetërore Britanike

Gjatë gjithë historisë së saj, Nëntoka Shtetërore Britanike i ka parë hipokritët si mjetin më efektiv në përpjekjen e saj të pafundme për të fituar kontroll mbi rajone të ndryshme, për të nxitur trazira, për të organizuar grusht shtete, për të përmbysur qeveritë dhe përhapur ideologji të degjeneruara. Pasi e identifikon një vend si shënjestër, Nëntoka Shtetërore Britanike në mënyrë aktive kërkon individ lakmitarë me komplese për ti kthyer në sykofantë. Këta njerëz, për shkak të kompleksit të tyre të inferioritetit, zakonisht janë të gatshëm të përvetësojnë një karakter anglofil. Shumicën e kohës, premtimet për pozicione të parëndësishme, para ose shpërblime të tjera të cilat harrohen më vonë, janë të mjaftueshme për t'i bindur këta njerëz të bëjnë gjithçka. Këta njerëz janë hipokritë, të cilët shesin vendet e tyre, braktisin fenë e tyre dhe janë të aftë të kryejnë punë të cilat kanë pasoja kolosale vetëm për përfitime personale. Në procesin e marrjes së kontrollit të Indisë dhe provokimit të arabëve kundër administratës osmane, këto marioneta u treguan shumë të dobishme për Nëntokën Shtetërore Britanike. Jo më kot, ato luajtën një rol të rëndësishëm në rënien e Perandorisë Osmane. Sidoqoftë, kërcënimi nga hipokritët tradhtarë nuk përfundoi me rënien e Perandorisë. Përkundrazi, hipokritë të tillë janë ende të pranishëm edhe sot dhe vazhdojnë të përzgjidhen nga Nëntoka Shtetërore