verwantschap in de versvoet, maar niet structo sensu. Het zit namelijk zo: de Nederlander, die poëzie schrijft, gaat rechtstreeks op zijn doel af en klampt zich aan zijn onderwerp vast, zonder er omheen te fladderen, maar als een pijl, zoals de meeuw neerschiet op de glinsterende vis. En is dít nu niet toevallig juist karakteristiek voor het dichterlijke taalgebruik? De poëzie is een binnenpad van de taal. En dit Nederlandse binnenpad der poëzie is nagenoeg even lang als het Spaanse. Een ander trefpunt is de fonetiek, zoals bijvoorbeeld het gemeenschappelijke en veelvuldige gebruik van de gee. En ten slotte ontmoeten de poëzie van Spanje en die van Nederland elkander tegenwoordig inniger dan ooit in beider streven naar intensivering van wat Ortega y Gasset, waar hij het heeft over Azorín, noemt: ‘los primores de lo vulgar’ (de schoonheid van het alledaagse). En in het algemeen in beider realistische inslag, als weerslag op de neoromantiek, een reactie die zich even duidelijk aftekent bij uw ‘experimentelen’ als bij de jonge Spaanse dichters. Maar dieper wil ik op deze vergelijking niet ingaan. Na de scherpzinnige uiteenzettingen van de heer Dolf Verspoor en vóór de voordracht die u nog wacht, zou het onbehoorlijk zijn, nog meer van uw aandacht te vergen. Hoe heb ik mijn werk aangepakt? Niet zo bijster systematisch, dat moet ik toegeven. In mijn bloemlezing komen bijvoorbeeld onvergefelijke omissies voor, zoals die van Boutens, Bloem en Van den Bergh (het lijkt er haast op, of ik een afkeer heb van de B!). Eerlijk gezegd, heb ik mijn tuiltje een beetje op goed geluk bijeengeplukt, zo onder de wandeling. Een vers dat me beviel, vertaalde ik eerst letterlijk, dan ging ik te rade bij mijn Nederlandse vrienden, om elke verkeerde interpretatie te vermijden, en daarna pas begon mijn eigenlijke werk. Ik ga uit van het principe, dat alles te vertalen is. Misschien is dat wel louter een bijkomstig gevolg van mijn geloof in de eenheid en algemeenheid van het mensdom. Het kan iets gemakkelijker of iets moeilijker gaan, het kan iets beter of iets minder goed gelukken, maar alles is van de ene taal over te brengen in de andere. Zelfs het gedicht. Sommige vertalers willen alleen de inhoud, de gedachtegang, overbrengen, zonder zich te bekommeren om de muzikale vorm of om de innerlijke muziek, om het ritme en nog minder om het rijm, wanneer dat aanwezig is. Dat dit gemakkelijker is, spreekt vanzelf. En in de huidige tijd, waarin iedereen zo gehaast is, is het ondoenlijk telkens weer een hele week te besteden aan het speuren naar de meest geslaagde weergave van een versregel, zoals het mij wel eens is gebeurd. Maar alleen door dat wel te doen, is het, naar mijn vaste overtuiging mogelijk het ideaal van iedere vertaler te bereiken, namelijk dat zijn tekst niet als een vertaling in het oog springt, maar dat zijn vertaling leest als een oorspronkelijk gedicht met de kwaliteiten van het origineel. Kortom: ik was erop uit, in het Spaans weer te geven, wat de Nederlandse dichters zouden hebben geschreven, wanneer hun taal de mijne was geweest. Dat is gewaagd spel, ik weet het. Maar dat is dan ook de reden, waarom ik nooit helemaal tevreden ben over mijn werk. En toch is het voor iedereen het beste; allereerst voor mezelf, omdat ik zodoende voortdurend alert ben, maar ook voor de dichters, omdat ik tracht hun naar mijn beste kunnen van dienst te zijn, en ten slotte voor de lezers, die volop gelegenheid krijgen zich te vergapen aan zulk trapezewerk van taal naar taal.