bekend te maken bij het Nederlandse publiek. En al besefte ik heel wel, dat ik zulke eminente dichters en puntige schrijvers als Johan Brouwer, Gerard Diels, Albert Helman, Jef Last, Slauerhoff, Hendrik de Vries, Dolf Verspoor, Werumeus Buning, die zoveel en zulk goed werk hebben geleverd om onze Spaanse letterkunde in Nederland bekendheid te geven, nooit zou kunnen betalen met gelijke munt, toch mocht ik – zo hield ik mezelf voor – als Spanjaard en minnaar der Spaanse letteren, geen dag langer nalaten om het mijne bij te dragen tot inlossing van een schuld, die even beschamend als kostbaar was. En ik toog aan het werk. Het staat uiteraard niet aan mij, een oordeel uit te spreken over mijn werk, dat, alles samengenomen, bestaat uit een honderdtal uit het Nederlands vertaalde gedichten en een vijftigtal causerieën over onderwerpen uit de Nederlandse cultuur, uitgezonden door Radio Nederland Wereldomroep. Ik heb dan ook zo’n gevoel, dat het eerder de liefde tot het werk dan het werk op zichzelf moet zijn, waarom mij deze prijs is ten deel gevallen. In elk geval wil ik deze gelegenheid aangrijpen om een beroep te doen op rijker begaafden dan ik, dat ze mijn goede bedoeling mogen overnemen om de zo-even door mij genoemde Nederlandse dichters en schrijvers wel met gelijke munt te kunnen betalen. Om evenwel het mogelijke verwijt te ontgaan, dat mijn verklaring van het werk door de liefde daarvoor, te gemakkelijk of te weinig zeggend zou zijn, wil ik hier in het kort een uiteenzetting geven van mijn beweegredenen en mijn werkwijze. Dadelijk in het begin al kreeg ik de indruk – en de ervaring heeft die steeds nadrukkelijker bevestigd, – dat de moderne Nederlandse cultuur geen kostbaarder exportartikel bezit dan haar poëzie. Dat is de reden, waarom ik mij er in de eerste plaats op heb toegelegd om Nederlandse poëzie in het Spaans te vertalen. Noch het essay, noch het verhaal, noch de novelle of roman – een genre, waarvan men in Nederland toch unieke voorbeelden vindt, – en de Nederlandse dramatiek nog minder, bereiken de hoogte en eigen-aard van de Nederlandse poëzie, die zich kan meten met elke eersterangs poëzie van onverschillig welk land. Dit wil zeggen, dat voor mij in Nederland de poëzie thans aan de top van alle kunsten staat. Maar er is nog meer, namelijk de onvermóéde resultaten die ik verkreeg, toen ik eenmaal de eerste Nederlandse gedichten had vertaald in mijn Spaans. Toen werd het mij duidelijk, hoe wonderwel onze taal vrijwel altijd aansloot op de innerlijke-taal van de moderne Nederlandse poëzie en zelfs – wat nog verwonderlijker is – op haar formele structuur in het algemeen. (Ik ben er overigens van overtuigd, dat het Spaanse proza, bijvoorbeeld, veel meer verschilt van het Nederlandse, dan dat bij de poëzie het geval is.) Wat de toon en de kleur betreft, geldt dit niet meer. De Spaanse poëzie heeft van nature een ruimer, opener toon en een helderder kleur. En met de woorden: ‘van nature’ beoog ik niet alleen het etnische karakter en het temperament van de beide volken, maar doel ik ook op de fonemen der beide talen. Het Spaans is een taal, waarin de klinkers het overwicht hebben, en in het Nederlands ligt dat bij de consonanten. De Spaanse klinkers zijn bovendien veel ronder en voller dan de Nederlandse. Alleen de a volstaat al om het Spaans meer helderheid te geven. Toch belet dit alles niet, dat het Spaans eigenschappen bezit, waardoor het onmiddellijk aansluit op het Nederlands, tenminste op het dichterlijk gebied. Om te beginnen is er