Selections from the Writings of 'Abdu'l -Bahá Page 184 Mga Pinili mula sa mga Kasulatan ni 'Abdu'l -Bahá

extol the rest without exception, each one voice his gratitude to all the rest; that all should lift up their eyes to the horizon of glory, and remember that they are linked to the Holy Threshold; that they should see nothing but good in one another, hear nothing but praise of one another, and speak no word of one another save only to praise.	isa't isa, purihin ang isa't isa; nang upang kalagan ng bawat isa ang kaniyang dila at purihin ang iba nang walang pasubali, bigkasin ng bawat isa ang kaniyang pasasalamat sa lahat ng iba; nang upang ang lahat ay itaas ang kanilang mga mata sa guhit-tagpuan ng kaluwalhatian, at alalahanin na sila ay nauugnay sa Banal na Bungad; nang upang wala silang makita sa isa't isa maliban sa kabutihan, wala silang marinig maliban sa papuri sa isa't isa, at walang usalin na salita tungkol sa iba maliban sa papuri.
There are indeed certain ones who tread this way of righteousness, and God be thanked, these are strengthened and supported by heavenly power in every land. But others have not arisen as they ought to this gloried and exalted station, and this doth lay upo n the heart of 'Abdu'l-Bahá a heavy burden of grief, of inconceivable grief. For no tempest more perilous than this could ever assail the Cause of God, nor could anything else so diminish the influence of His Word.	193.6 Mayroon ngang ilang mga lumalakad sa makatarungang landas na ito, at Salamat sa Diyos, ang mga ito ay pinalalakas at tinatangkilik ng makalangit na kapangyarihan sa bawat lupain. Subalit ang mga iba ay hindi bumangon na tulad ng nararapat, at ito ay pumat aw sa puso ni 'Abdu'l -Bahá ng mabigat na pasanin ng dalamhati, ng di-mawaring dalamhati. Sapagkat walang bagyong higit na mapanganib kaysa dito ang kailanman ay maaaring sumalanta sa Kapakanan ng Diyos, ni walang anumang bagay ang maaaring magpahina sa impluwensiya ng Kaniyang Salita.
It behooveth all the beloved of God to become as one, to gather together under the protection of a single flag, to stand for a uniform body of opinion, to follow one and the same pathway, to hold fast to a single resolve. Let them forget their divergent theories and put aside their conflicting views since, God be praised, our purpose is one, our goal is one. We are the servants of one Threshold, we all draw our nourishment from the same one Source, we all are gathered in the shade of the same high Tabernacle, we all are sheltered under the one celestial Tree.	193.7 Nararapat sa lahat ng minamahal ng DIyos na magkaisa, na sama-samang magtipon sa ilalim ng pangangalaga ng iisang bandila, na tumayo para sa magkaparehong pangkat ng kuro-kuro, na sumunod sa iisa at magkaparehong landas, na kumapit nang mahigpit sa iisang pagtatalaga. Tulutang limutin nila ang kanilang magkakaibang mga teoriya at isa-isantabi ang kanilang magkasalungat na pananaw sapagkat, purihin ang Diyos , ang ating pakay ay iisa, ang ating layunin ay iisa. Tayo ay mga tagapaglingkod ng iisang Bungad, lahat tayo ay kumukuha ng sustansiya mula sa iisang Pinagmumulan, lahat tayo ay natitipon sa lilim ng iisang mataas na Tabernakulo, tayong lahat ay sumisilong sa ilalim ng iisang makalangit na Puno.
O beloved of the Lord! If any soul speak ill of an absent one, the only result will clearly be this: he will dampen the zeal of the friends and tend to make them indifferent. For backbiting is divisive, it is the leading cause among the friends of a disposition to withdraw. If any individual should speak ill of one who is absent, it is incumbent on his hearers, in a spiritual and friendly manner, to stop him, and say in effect: would this detraction serve any useful purpose? Would it please the Blessed Beauty, contribute to the lasting honor of the friends, promote the holy Faith, support the Covenant, or be of any possible benefit to any soul? No, never! On the contrary, it would make the dust to settle so thickly on the heart that the ears would hear no more, and the eyes would no longer behold the light of truth.	193.8 O mga minamahal ng Panginoon! Kung ang sinumang kaluluwa ay magsalita ng masama tungkol sa isang hindi naroroon, ang tanging bunga lamang ay maliwanag na ito: pahihinain niya ang kasigasigan ng mga kaibigan at magagawi sila sa pagiging walang malasakit. Sapagkat ang paninira ay sanhi ng di-pagkakaisa, ito ang pangunahnig sanhi sa mga kaibigan ng saloobing ilayo ang sarili. Kung ang sinumang indibidwal ay magsalita ng masama tungkol sa isang hindi naroroon, tungkulin ng kaniyang mga tagapakinig, sa isang espiritwal at mapagkaibigang paraan, na pigilan siya, at sabihin, sa kabuuran: ang pagpulang ito ay mayroon bang layuning makatuturan? Ito ba ay makalulugod sa Pinagpalang Kagandahan, makadaragdag sa namamalaging karangalan ng mga kaibigan, maitataguyod ang banal na Pananampalataya, maitatangkilik ang Kasunduan, o magkaroon ng anumang posibleng kapakinabangan sa kanino mang kaluluwa? Hindi, kahit kailanman! Sa kabaliktaran, gagawin nitong kumapit ang gabok nang napakakapal sa puso na hindi na makadirinig ang mga tainga, at hindi na makikita ng mga mata ang liwanag ng katotohanan.