Selections from the Writings of 'Abdu'l -Bahá Page 185 Mga Pinili mula sa mga Kasulatan ni 'Abdu'l -Bahá

If, however, a person setteth about speaking well of another, opening his lips to praise another, he will touch an answering chord in his hearers and they will be stirred up by the breathings of God. Their hearts and souls will rejoice to know that, God be thanked, here is a soul in the Faith who is a focus of human perfections, a very embodiment of the bounties of the Lord, one whose tongue is eloquent, and whose face shineth, in whatever gathering he may be, one who hath victory upon his brow, and who is a being sustained by the sweet savors of God.	193.9 Subalit, kapag gagawi ng tao ang magsalita ng mabuti tungkol sa iba, binubuksan ang kaniyang mg alabi upang purihin ang mgaiba, matitimo niya ang tumutugon na damdamin sa kaniyang mga tagapakinig at sila ay mapupukaw ng mga hininga ng Diyos. Ang kanilang mga puso at mga kaluluwa ay magdiriwang sa pagkabatid na, Salamat sa Diyos, narito ang isang kaluluwa sa Pananampalataya na isang tampulan ng mga kaganapan ng tao, ang misomong katawang- lupa ng mga biyaya ng Panginoon, isang mahusay ang dila, at ang mukha ay nagniningning, sa anumang pagtitipon na naroroon siya, ang isang tumataglay ng tagumpay sa kaniyang noo, at isang nilalang na tinutustusan ng matatamis na mga halimuyak ng Diyos.
Now which is the better way? I swear this by the beauty of the Lord: whensoever I hear good of the friends, my heart filleth up with joy; but whensoever I find even a hint that they are on bad terms one with another, I am overwhelmed by grief. Such is the condition of 'Abdu'l-Bahá. Then judge from this where your duty lieth.	193.10 Ngayon, alin ang higit na mabuting paraan? Isinusumpa ko ito sa kagandahan ng Panginoon: sa tuwing naririnig ko ang mabuti tungkol sa mga kaibigan, ang aknig puso ay napupuspos ng ligaya; subalit sa tuwing natatagpuan ko ang kahit bahid man lamang na hindi maganda ang kanilang samahan, ako ay nagagapi ng kalungkutan. Ganoon ang kalagayan ni 'Abdu'l -Bahá. Bung gayon ay magpasiya mula dito kung nasaan ang inyong tungkulin.
God be praised, wherever we turn, the Ancient Beauty hath opened wide the gates of grace, and hath in unmistakable words announced glad tidings of victory through the Lord's sustaining help. Through love hath He carried off the hearts of the believers, and He hath entrusted their triumph to the armies of the Concourse on high.	193.11 Purihin ang Diyos, saanman tayo bumaling, binuksan nang malawak ng Napakatandang Kagandahan ang mga pinto ng biyaya, at sa di-mapagkakamaliang mga salita ay ipinahayag ang mnagandang balita ng tagumpay sa pamamagitan ng tumutustos na tulong ng Panginoon. Itinangay Niya ang mga puso ng mga mananampalataya, at ipinagkatiwala Niya ang kanilang tagumpay sa mga hukbo ng Kalipunan sa kaitaasan.
Now amidst all the peoples of the world must the beloved arise, with a heart even as the daystar, a strong inward urge, a shining brow, a musk-scented breath, a tongue speaking ever of God, an exposition crystal-clear, a high resolve, a power born of heaven, a spiritual character, a confirmation nothing short of the divine. Let them one and all become as a splendor on the horizon of heaven, and in the skies of the world a dazzling star. Let them be fruitful trees in the celestial bowers, sweet-scented blooms in the divine gardens; let them be verses of perfection on the page of the universe, words of oneness in the Book of Life. This is the first age, and the early beginnings of the dispensation of the Most Great Light, wherefore, within this century, virtues must be acquired, goodly qualities must be perfected within this span of time. In these very days the Abhá Paradise must pitch its pavilions on the plains of the world. The lights of reality must now be revealed, and the secrets of God's bestowals must n ow be made known, and now must the olden grace shine forth and this world change into the pleasure-ground of heaven, the garden of God. And out of pure hearts, and through heavenly bounties, all the perfections,	193.12 Ngayon, sa kalagitnaan ng lahat ngn mga tao ng daigdig ay kailangang magsibangon ang mga minamahal, taglay ang pusong tulad ng bituing nakikita bago sumikat ang araw, ng isang malakas na pag-udyok mula sa sarili, ng nagniningning na noo, ng napakabangong hininga, ng isang laging isinasaysay ang Diyos, ng paliwanag na napakalinaw, ng mtaas na pagtitika, ng isang kapangyarihang kaloob ng langit, ng espiritwal na ugali, ng pagpapatibay na walang iba kundi banal. Tulutang ang bawat isa at ang lahat ay magiging tulad ng karingalan sa guhit-tagpuan ng langit, at sa mga himpapawid ng daigdig ay isang maningning na bituin. Tulutang sila ay maging mabungang mga punongkahoy sa makalangit na hardin, mababangong mga bulaklak sa banal namga halamanan; tulutang sila ay maging mga bersikulo ng kaganapan sa pahina ng sanlibutan, mga salita ng kaisahan sa Aklat ng Buhay. Ito ay ang unang panaho, at ang maagang simula pa lamang ng dispensasyon ng Pinakadakilang Liwanag, samakatwid, sa loob ng siglong ito kailangang matamo ang mga kabutihan, ang mabubuting mga katangian ay kailangang maging ganap sa loob ng panahong ito. Sa mismong mga araw na ito ay kailangang itayo ng Paraiso ng Abha ang mga tolda nito sa mga kaparangan ng daigdig. Ang mga ilaw ng realidad ay kailangan nang ilantad, at ang mga lihim ng mga ka loob ng Diyos ay kailangan nang ibunyag, at ngayon ang sinaunang