Selections from the Writings of 'Abdu'l -Bahá Page 7 Mga Pinili mula sa mga Kasulatan ni 'Abdu'l -Bahá

into the ocean of Thy mercy, guide Thou this lost caravan to the shelter of Thy singleness; to the wellspring of guidance lead Thou the ones who have wandered far astray, and grant to those who have missed the path a haven within the precincts of Thy might. Lift Thou to these parched lips the bounteous and soft-flowing waters of heaven, raise up these dead to everlasting life. Grant Thou to the blind eyes that will see. Make Thou the deaf to hear, the dumb to speak. Set Thou the dispirited ablaze, make Thou the heedless mindful, warn Thou the proud, awaken those who sleep.	makisig na kilos? Ikaw na malakas, na makapangyarihan sa lahat, tulungan kami, kilingan kami; laing man kami, muli kaming buhayin ng mga ulan mula sa iyong mga ulap ng biyaya; hamak man kami, tanglawan kami ng maningning na mga sinag ng Araw-Bituin ng iyong kaisahan. Ihagis itong uhaw na mga isda sa karagatan ng iyong habag gabayan itong naliligaw na mga manlalakay sa silungan ng iyong kaisahanl sa bukal ng patnubay ay iyong gabayan ang mga naligaw nang malayo sa paggala, at ipagkaloob sa mga maligaw sa landas ang kanlungan sa loob ng mga bakuran ng iyong lakas. Iyong itaas sa mga tuyot na labi na ito ang masagana at mahinay na dumadaloy na mga tubig ng langit, ibangon itong mga patay sa walang-hanggang buhay. Iyong ipagkaloob sa buhay ang mga mata na nakakakita. Iyong gawin ang bingi na makarinig, ang pipi na maksalita, iyong pagliyabin ang nalulumbay, iyong gawin maunurin ang pbaya, iyong balaan ang mapagmataas, gisingin yaong nahihimbing.
Thou art the Mighty, Thou art the Bestower, Thou art the Loving. Verily Thou art the Beneficent, the Most Exalted.	2.11 Ikaw ang malakas, ikaw ang tagapagkaloob, ikaw ang mapagmahal. Tunay na ikaw ang mapaghandog-biyaya, ang pinaka Dakila.
O ye loved ones of God, ye helpers of this evanescent Servant! When the Sun of Reality shed its endless bounties from the Dawning-Point of all desires, and this world of being was lit with that sacred light from pole to pole, with such intensity did it cast down its rays that it blotted out the Stygian dark forever, whereupon this earth of dust became the envy of the spheres of heaven, and this lowly place took on the state and panoply of the supernal realm. The gentle breeze of holiness blew over it, scattering abroad sweet savors; the spring winds of heaven passed by it, and over it, from the Source of all bestowals, were wafted fruitful airs that carried boundless grace. Then the bright dawn rose, and there came tidings of great joy. The divine springtime was here, pitching its tents in this contingent world, so that all creation leapt and danced. The withered earth brought forth immortal blooms, the dead dust woke to everlasting life. Then came forth flowers of mystic learning, and, bespeaking the knowledge of God, fresh greenery from the ground. The contingent world displayed God's bounteous gifts, the visible world reflecting the glories of realms that were hidden from sight. God's summons was proclaimed, the table of the Eternal Covenant was readied, the cup of the Testament was passed from hand to hand, the universal invitation was sent forth. Then some among the people were set afire with the wine of heaven, and some were left without a share of this greatest of bestowals. The sight and insight of some were illumined by the light of grace, and there were some who, hearing the anthems of unity, leapt for joy.	2.12 O kayong mga minamahal ng diyos, kayong mga katulong nitong naglalahong tagapaglingkod nang isinag ng araw ng realidad ang walang hanggang mga biyaya nito mula sa Pook-Liwayway ng lahat hangarin, at itong daigdig ng nilalang ay natanglawan ng banal na liwanag na iyon mula sa isang polo hanggang sa kabilang polo, gayon na lamang ang katindihan ng pagsulat ng mga sinag nito na napauri ang karimlan ng impiyerno magpakailanman, at sa gayon itong daigdig ng langit, at pinagkainggitan ng mga daigdig ng langit, at itong hamak na lugar ay umangkin ng kalagayan at karangyaan ng kaharian sa kaitaasan. Ang malamyos na simoy ng kabanalan ay humihip dito, pinalaganap sa ibayo ang matatamis na samyo; ang mga hangin ng tagsibl mula sa langit ay dumaan dito, at sa ibabaw nito, mula pinagmumulan ng lahat ng kaloob ay sumisimoy ang mabungang mga hangin na nagdala ng walang hanggang biyaya. Kapagdaka'y ang maliwanag na bukang liwayway ay sumikat, at dumating ang mga balta ng matinding galak. Ang banal na tagsibol ay sumasapit na, itinayo ang mga tolda nito dito san aka-asa ng daigdig, sa gayon ang buong sangnilikha ay lumundag at sumayaw. Ang nanguluntoy na lupa ay nagsibol ng walang kupas na mga bulaklak, ang patay na alabok ay nagising sa walang hanggang buhay. Pagkatapos ay lumitaw ang mga bulaklak ng mistikong pagkatuto at bilang paghahanda sa kaalaman ng Diyos, ang sariwang kaluntian mula sa lupa. Ipinakita ng nakaasa na daigdig ang masaganang mga biyaya ng Diyos, sinasalamin ng nakikitang daigdig ang mga kaluwanhatian ng mga kaharian na natatago sa paningin. Ipinatalastas ang panawagan ng Diyos, ang hapag ng walang- hanggang Banal na kasunduan ay inihanda, ang kopa ng Testamento ay ipinasa mula sa isang kamay tungo sa isa pang kamay, ang pangkalahatang paanyaya ay inilabas sa gayon ng ilan sa mga tao ay nag-apoy sa alak ng langit, at ang ilan ay