Selections from the Writings of 'Abdu'l -Bahá Page 229 Mga Pinili mula sa mga Kasulatan ni 'Abdu'l -Bahá

capable of hearkening to the call of God. Then at last the call of the Kingdom was raised, the spiritual virtues and perfections were revealed, the Sun of Reality dawned, and the teachings of the Most Great Peace, of the oneness of the world of humanity and of the universality of men, were promoted. We hope that the effulgence of these rays shall become more and more intense, and the ideal virtues more resplendent, so that the goal of this universal human process will be attained and the love of God will appear in the utmost grace and beauty and bedazzle all hearts.	ng mga kaganapang espiritwal at mga huwarang makalangit at nakatamo ng kakayahang making sa panawagan ng Diyos. Sa wakas sa panahong iyon ang panawagan ng Diyos. Sa wakas sa panahong iyon ang panawagan ng kaharian ay itinaas, ang mga kabutihan at mga kaganapang espiritwal ay naisiwalat, ang Araw ng Realidad ay sumikat, at ang mga katuruan ng Pinakadakilang Kapayapaan, ng kaisahan ng sangkatauhan at ng pagiging pantay-pantay ng mga tao, at itinaguyod. Umaasa Kaming ang kaningningan ng mga sinag na ito ay magiging higit at higit pang matindi, at ang huwarang mga kabutihan ay maging higit na maningning, nang sa gayon itong layunin ng pangkalahatang pag-unlad ng tao ay matamo at ang pag-ibig sa Diyos ay lilitaw sa sukdulang kabinihan at kagandahan at masisilaw ang lahat ng mga puso.
O ye beloved of God! Know ye, verily, that the happiness of mankind lieth in the unity and the harmony of the human race, and that spiritual and material developments are conditioned upon love and amity among all men. Consider ye the living creatures, namely those which move upon the earth and those which fly, those which graze and those which devour. Among the beasts of prey each kind liveth apart from other species of its genus, observing complete antagonism and hostility; and whenever they meet they immediately fight and draw blood, gnashing their teeth and baring their claws. This is the way in which ferocious beasts and bloodthirsty wolves behave, carnivorous animals that live by themselves and fight for their lives. But the docile, good-natured and gentle animals, whether they belong to the flying or grazing species, associate with one another in complete affinity, united in their flocks, and living their lives with enjoyment, happiness and contentment. Such are the birds that are satisfied with and grateful for a few grains; they live in complete gladness, and break into rich and melodious song while soaring over meadows, plains, hills and mountains. Similarly those animals which graze, like the sheep, the antelope and the gazelle, consort in the greatest amity, intimacy and unity while living in their plains and prairies in a condition of complete contentment. But dogs, wolves, tigers, hyenas and those other beasts of prey, are alienated from each other as they hunt and roam about alone. The creatures of the fields and birds of the air do not even shun or molest one another when they come upon their mutual grazing and resting grounds but accept each other with friendliness, unlike the devouring beasts who immediately tear each other apart when one intrud es upon the other's cave or lair; yea, even if one merely passeth by the abode of another the latter at once rusheth out to attack and if possible kill the former.	225.10 O kayong mga minamahal ng Diyos! Inyong alamin, sa katotohanan, na ang kaligayahan ng sangkatauhan ay matatagpuan sa pagkakaisa at pagkakasundo ng lahi ng tao, at na ang espiritwal at materyal na mga pag-unlad ay nababatay sa pag-ibig at pagkakaibigan sa pagitan ng lahat ng tao. Isipin ninyo ang mga nilikhang nabubuhay, yaon ay ang mga kumikilos sa lupa at ang mga lumilipad, yaong mga nanghihingain ng damo at yaong mga kumakain ng ibang hayop. Sa mga hayop na kumakain ng ibang hayop ang bawat uri ay namumuhay nang hiwalay sa iba pang lahi na kauri nito, umiiral ang lubos na galit at poot; at sa tuwing sila ay nagtatagpo agad silang nag-aaway hanggang duguan, nagkakagatan at nagkakalmutan. Ganito ang ugali ng mababangis na hayop at mga asong-gubat na uhaw sa dugo, mga hayop na kumakain ng laman na mamumuhay nang mag- isa at, nakikipaglaban para mabuhay sila. Subalit ang mga mahinahon, mababait at masuyong mga hayop, mapauri man sila sa mga lumilipad o nanghihingain ng daom, ay nakikipag- ugnayan sa isa't isa sa ganap na npagkakasundo, nagkakaisa sa kanilang mga kawan, at namumuhay nang may kaluguran, kaligayahan, at kasiyahan. Ganoon ang mga ibong nasiniyahan na at nagpapasalamat sa ilang mga butyl; sila ay nabubuhay sa ganap na kaligayahan, at bigla n a lang umaawit nang napakagandang mga himig habang sila ay pumapailanlang sa itaas ng mga kaparangan, mga kapatagan, mga bulubundukin, at mga kabundukan. Kahalintulad nito, yaong mga hayop na nanghihingain ng damo, tulad ng tupa, ng mga antelope, at ng mga u sa, ay nakikisalamuha sa isa't isa sa sukdulang pagkakasundo, pagkakalapit at pagkakaisa habang naninirahan sa kanilang mga kapatagan at mga kaparangan sa kalagayan ng ganap na kasiyahan. Subalit ang mga aso, mga lobo, mga tigre, mga hyena, at ang iba pang mababangis na hayop ay malalayo sa isa't isa habang sila ay naghahanap ng daragitin at gumagalang nag-iisa. Ang mga hayop sa kapayangan at ang mga ibong nasa kalangitan ay hindi umiiwas o nang-aaway sa isa't isa kapag sila ay nagpapang -abot sa pareho nilang kaparangang pinagkakainan at pinagpapahingahan bagkus ay tinatanggap ang isa't isa nang malugod , hindi tulad ng mababangis na hayop sa agad nagsasakmalan kapag ang isa ay nagawi sa yungib o lungga ng isa pa; oo, kahit nga mapadaan