Selections from the Writings of 'Abdu'l -Bahá Page 5 Mga Pinili mula sa mga Kasulatan ni 'Abdu'l -Bahá

cometh from the gardens of Thy mercy - till I sever myself from all else but Thee, and lay hold of the hem of Thy garment of grandeur, and consign to oblivion all that is not Thee, and be companioned by the sweet breathings that waft during these Thy days, and attain unto faithfulness at Thy Threshold of Holiness, and arise to serve Thy Cause, and to be humble before Thy loved ones, and, in the presence of Thy favored ones, to be nothingness itself.	pamamagitan ng mahinay na simoy na nagmumula sa mga hardin ng Iyong habag - hanggang iwalay ko ang aking sarili mula sa lahat maliban sa Iyo, at hawakan ang laylayan ng Iyong damit ng karingalan, at ibaon sa limot ang lahat na hindi Iyo, at maging kasama ang matatamis na hining na humihihip sa Iyong mga araw na ito, at makamtan ang katapatan sa Iyong Bungad ng Kabanalan, at magbangon upang maglingkod sa Iyong Kapaknan, at maging mapagkumbaba sa harap ng Iyong mga minamahal, at sa piling ng Iyong mga pinagpapala ay maging waring kawalan mismo.
Verily art Thou the Helper, the Sustainer, the Exalted, the Most Generous.	2.5 Tunay na Ikaw ang Tagapagtulong, ang Tagapagtustos, ang Dakila, ang Pinaka Bukas-palad.
O God, my God! I beg of Thee by the dawning of the light of Thy Beauty that hath illumined all the earth, and by the glance of Thy divine compassion's eye that considereth all things, and by the surging sea of Thy bestowals in which all things are immersed, and by Thy streaming clouds of bounty raining down gifts upon the essences of all created things, and by the splendors of Thy mercy that existed before ever the world was - to help Thy chosen ones to be faithful, and assist Thy loved ones to serve at Thine exalted Threshold, and cause them to gain the victory through the battalions of Thy might that overpowereth all things, and reinforce them with a great fighting host from out of the Concourse on high.	2.6 O Diyos, aking Diyos! Isinasamo ko sa Iyo sa pamamagitan ng liwanag ng Iyong Kagandahan na tumanglaw sa buong daigdig at sa pamamagitan ng liwanag ng Iyong Kagandahan na tumanglaw sa buong daigdig, at sa pamamagitan ng sulyap ng Iyong mata ng banal na malasakit na nakakikita ng lahat ng bagay, at sa pamamagitan ng dumadaluyong na dagat ng Iyong mga kaloob, na kung saan ay nakalubog ang lahat ng bagay, at sa pamamagitan ng Iyong bumubuhos na mga ulap ng biyaya na nag-uulan ng mga kaloob sa pinakadiwa ng lahat ng nilikhang bagay, at sa pamamagitan ng mga karingalan ng Iyong habag na umiiral na bago pa sa daigdig - na tulungan ang Iyong mga pinili na maging matapat, at tulungan ang Iyong mga minamahal na maglingkod sa Iyong dakilang Bungad, at gawin silang magwagi sa pamamagitan ng mga batalyon ng Iyong kapangyarihan na nakalulupig sa lahat ng bagay, at palakasin sila sa pamamagitan ng isang malaking hukbo sa Kalipunan sa kaitaasan.
O my Lord! They are weak souls standing at Thy door; they are paupers in Thy courtyard, desperate for Thy grace, in dire need of Thy succor, turning their faces toward the kingdom of Thy oneness, yearning for the bounties of Thy bestowals. O my Lord! Flood Thou their minds with Thy holy light; cleanse Thou their hearts with the grace of Thine assistance; gladden their bosoms with the fragrance of the joys that waft from Thy Company above; make bright their eyes by beholding the signs and tokens of Thy might; cause them to be the ensigns of purity, the banners of sanctity waving high above all creatures on the summits of the earth; make Thou their words to move hearts which are even as solid rock. May they arise to serve Thee and dedicate themselves to the Kingdom of Thy divinity, and set their faces toward the realm of Thy Self-Subsistence, and spread far and wide Thy signs, and be illumined by Thy streaming lights, and unfold Thy hidden mysteries. May they guide Thy servants unto gentle waters and to the fountain of Thy mercy that welleth and leapeth in the midmost heart of the Heaven of Thy oneness. May they hoist the sail of detachment	2.7 O aking Panginoon! Sila ay mahihinang mga kaululwa na nakatayo sa harap ng Iyong pintuan; sila ay mga pulubi sa Iyong bakuran, walang-pag-asa maliban sa Iyong pagpapala, lubhang nangangailangan ng Iyong tulong, ibinabaling ang kanilang mga mukha tungo sa kaharian ng Iyong kaisahan, nananabik sa mga biyaya ng Iyong mga kaloob. O aking Panginoo! Iyong puspusin ang kanilang mga kaisipan ng Iyong banal na liwanag; Iyong linisin ang kanilang mga puso sa pamamagitan ng biyaya ng Iyong tulong; paligayahin ang kanilang mga dibdib sa pamamagitan ng halimuyak ng mga kaligayahan na sumisimoy mula sa Iyong kalipunan sa itaas; paningningin ang kanilang mga mata sa pagsulyap sa mga tanda at mga sagisag ng Iyong kapangyarihan; gawin silang maging mga watawat ng kadalisayan, mga bandila ng kabanalan na wumawagayway sa itaas ng lahat ng mga nilikha sa mga tugatog ng daigdig; Iyong gawin ang kanilang mga salita na umantig sa mga puso na kasing tigas ng bato. Tulutang bumangon sila upang maglingkod sa Iyo at italaga ang kanilang mga sarili sa Kaharian ng Iyong kabanalan, at ibaling ang kanilang mga mukha tungo sa kaharian ng Iyong pagiging Sariling- Ganap, at ipalaganap sa malayo't malawak ang Iyong mga palatandaan, at matanglawan ng Iyong dumadaloy na liwanag, at iladlad angIyong natatagong mga hiwaga. Tulutang