Selections from the Writings of 'Abdu'l -Bahá Page 213 Mga Pinili mula sa mga Kasulatan ni 'Abdu'l -Bahá

of God illumine the horizon of your hearts. Ye are the waves of the deep sea of knowledge, ye are the massed armies on the plains of certitude, ye are the stars in the skies of God's compassion, ye are the stones that put the people of perdition to flight, ye are clouds of divine pity over the gardens of life, ye are the abundant grace of God's oneness that is shed upon the essences of all created things.	hininga ng Diyos ay sumimoy sa inyo, harinawang ang Luwalhati ng Diyos ay tanglawan ang guhit-tagpuan ng inyong mga puso. Kayo ang mga alon ng malalim na karagatan ng kaalaman, kayo ang mga natation na mga hukbo sa mga kapatagan ng katiyakan, kayo ang mga bituin sa mga kalangitan ng malasakit ng Diyos, kayo ang mga batong nagpatakbo sa mga tao ng kapahamakan, kayo ang mga alapaap ng banal na habag sa itaas ng mga hardin ng buhay, kayo ang masaganang biyaya ng kaisahan ng Diyos na pinasinag sa pinakadiwa ng lahat ng nilikhang bagay.
On the outspread tablet of this world, ye are the verses of His singleness; and atop lofty palace towers, ye are the banners of the Lord. In His bowers are ye the blossoms and sweet-smelling herbs, in the rose garden of the spirit the nightingales that utter plaintive cries. Ye are the birds that soar upward into the firmament of knowledge, the royal falcons on the wrist of God.	210.2 Sa nakalatag na tableta ng daigdig na ito, kayo ang mga berso ng Kaniyang kaisahan; at sa tugatog ng patatayog na mga tore ng mga palasyo, kayo ang mga bandila ng Panginoon. Sa Kaniyang mga halamanan kayo ang mga bulaklak at ang mga damong matatamis ang samyo, sa hardin ng rosas ng espiritu [kayo] ang mga ruwisenyor na umaawit ng malungkot na mga tinig. Kayo ang mga ibong pumapailanlang tungo sa kalangitan ng kaalaman, ang mga maharlikang lawin sa kamay ng Diyos.
Why then are ye quenched, why silent, why leaden and dull? Ye must shine forth like the lightning, and raise up a clamoring like unto the great sea. Like a candle must ye shed your light, and even as the soft breezes of God must ye blow across the world. Even as sweet breaths from heavenly bowers, as musk- laden winds from the gardens of the Lord, must ye perfume the air for the people of knowledge, and even as the splendors shed by the true Sun, must ye illumine the hearts of humankind. For ye are the life- laden winds, ye are the jessamine-scents from the gardens of the saved. Bring then life to the dead, and awaken those who slumber. In the darkness of the world be ye radiant flames; in the sands of perdition, be ye wellsprings of the water of life, be ye guidance from the Lord God. Now is the time to serve, now is the time to be on fire. Know ye the value of this chance, this favorable juncture that is limitless grace, ere it slip from your hands.	210.3 Kung gayon, bakit kayo sinubhan, bakit tahimimk, bakit kayo mabigat at patal? Dapat kayong suminag tulad ng kidlat, at itaas ang pag-iingay tulad ng napakalaking karagatan. Tulad ng kandila dapat ninyong ipakita anginyong liwanag, at tulad ng mga mahihinay na hangin ng Diyos dapat kayong humihip sa buong daigdig. Tulad ng matatamis na hininga mula sa makalangit na mga halamanan, tulad ng mga hanging tumataglay ng pabango mula sa mga hardin ng Panginoon, dapat ninyong pabanguhin ang hangin para sa mga tao ng kaalaman, at tulad ng mga karingalang pinasisinag ng tunay na Araw, dapat ninyong tanglawan ang mga puso ng sangkatauhan. Sapagkat kayo ang mga hanging nagdadala ng buhay, kayo ang mga halimuyak ng hasmin mula sa mga hardin ng mga ligtas. Muling buhayin kung gayon ang mga patay, at gisingin yaong mga natutulog. Sa karimlan ng daigdig maging bukal kayo ng tubig ng buhay, kayo ay maging patnubay mula sa Panginoong Diyos. Ngayon ang oras para maglingkod, ngayon ang panahon upang mag-apoy. Alamin ninyo ang kahalagahan ng pagkakataong ito, itong mabuting yugto na walang hanggang biyaya, bago pa ito mawala sa inyong mga kamay.
Soon will our handful of days, our vanishing life, be gone, and we shall pass, empty-handed, into the hollow that is dug for those who speak no more; wherefore must we bind our hearts to the manifest Beauty, and cling to the lifeline that faileth never. We must gird ourselves for service, kindle love's flame, and burn away in its heat. We must loose our tongues till we set the wide world's heart afire, and with bright rays of guidance blot out the armies of the night, and then, for His sake, on the field of sacrifice, fling down our lives.	210.4 Di-magtatagal ang ating sandakot na mga araw, ang ating naglalahong buhay, ay lilipas na, at tayo ay lilipat, nang walang tangan sa kamay, sa loob ng hukay na ginagawa para sa doon sa mga hindi na nakapagsasalita; samakatwid ay kailangan nating ikabit ang ating mga puso sa hayag na Kagandahan, at kumapit sa kuldong pansagip na hindi napapatid. Kailangan nating ihanda ang ating mga saril para sa paglilingnkod, paningasin ang apoy ng pag-ibig, at gawing matupok sa init nito. Kailangan nating kalagayan ang ating mga dila hanggang mapa-apoy natin ang puso ng malawak na daigdig, at sa pamamagitan ng maningning na mga sinag ng pamamatnubay ay wakasan ang mga hukbo ng karimlan, at