Selections from the Writings of 'Abdu'l -Bahá Page 181 Mga Pinili mula sa mga Kasulatan ni 'Abdu'l -Bahá

surrendered to whatever fate had in store, I was happy. For a boon companion, I had great joy.	ipagkakaloob ng tadhana, ako ay maligaya. Para sa masayang kasama, ako ay may napakalaking kaligayahan.
Finally a time came when the friends turned inconsolable, and abandoned all hope. It was then the morning dawned, and flooded all with unending light. The towering clouds were scattered, the dismal shadows fled. In that instant the fetters fell away, the chains were lifted off the neck of this homeless one and hung round the neck of the foe. Those dire straits were changed to ease, and on the horizon of God's bounties the sun of hope rose up. All this was out of God's grace and His bestowals.	190.9 Sa wakas ay dumating ang panahon kung kailan ang mnga kaibigan ay hindi na maaliw, at binitawan ang lahat ng pag-asa. Sa panahong iyon ay sumapit ang bukang liwayway, at ang lahat ay bumaha sa walang katapusang liwanag. Ang nagkakapalang mga ulap ay itinaboy, ang mapanglaw na anino ay binugaw. Sa saglit na iyon ang mga tanikala ay naglaglagan, ang mga kadena ay inalis mula sa leeg nitongwalang tahanan at ipinatong sa leeg ng kaaway. Ang malupit na suliraning iyon ang naging kaginhawaan, at sa guhit-tagpuan ng mga biyaya ng Diyos ang araw ng pag-asa ay sumikat. Ang lahat ng ito ay bunga ng biyaya ng Diyos at ng Kaniyang mnga kaloob.
And yet, from one point of view, this wanderer was saddened and despondent. For what pain, in the time to come, could I seek comfort? At the news of what granted wish could I rejoice? There was no more tyranny, no more affliction, no tragical events, no tribulations. My only joy in this swiftly passing world was to tread the stony path of God and to endure hard tests and all material griefs. For otherwise, this earthly life would prove barren and vain, and better would be death. The tree of being would produce no fruit; the sown field of this existence would yield no harvest. Thus it is my hope that once again some circumstance will make my cup of anguish to brim over, and that beauteous Love, that Slayer of souls, will dazzle the beholders again. Then will this heart be blissful, this soul be blessed.	190.10 Ang gayumpaman, mula sa isang pananaw, itong gumagala ay nalungkot at tumamlay. Para sa anong pighati, sa darating na panaho, na maaari akong maghanap ng ginhawa? Sa balita ng aling ipinagkaloob na hangarin ay maaari akong magdiwang? Wala nang paniniil, wala nang pagdurusa, wala nang mga pangyayaring trahedya, wala nang mga pagsubok. Ang aking tanging kaligayahan sa mabilis na naglalahong daigdig na ito ay ang lumakad sa mabatong landas ng Diyos at tiisin ang mahihirap na mga pagsubok at ang lahat ng materyal na kalungkutan. Sapagkat kung hinid dito, itong makalupang buhay ay mapapatunayang walang bunga at walang saysay, at higit na mabuti pa ang kamatayan. Ang puno ng pagkalalang ay walang ilalabas na bunga; ang tinamnang bukirin ng pagkabuhay na ito ay hindi magbibigay ng ani. Sa gayon ako ay umaasang muli ay magkakaroon ng pagkakaton upang umapaw ang aking kopa ng pighati, at ang magandang Pag-ibig na iyon, ang Pumapatay ng mga kaluluwa na iyon, ay muling sisilawin ang mga nagmamasid. Sa gayon ang pusong ito ay magiging maligaya, ang kaluluwang ito ay magiging pinagpala.
O Divine Providence! Lift to Thy lovers' lips a cup brimful of anguish. To the yearners on Thy pathway, make sweetness but a sting, and poison honey-sweet. Set Thou our heads for ornaments on the points of spears. Make Thou our hearts the targets for pitiless arrows and darts. Raise Thou this withered soul to life on the martyr's field, make Thou his faded heart to drink the draught of tyranny, and thus grow fresh and fair once more. Make him to be drunk with the wine of Thine Eternal Covenant, make him a reveler holding high his cup. Help him to fling away his life; grant that for Thy sake, he be offered up.	190.11 O Banal na Pagpapala! Itaas sa mga labi ng Iyong mga mangingibig ang kopang umaapaw sa pighati. Sa mga nananabik sa Iyong landas, gawin ang katamisan na isang kirot lamang, at ang lason kasing tamis ng pulot. Iong ilagay ang aming nnmga ulo bilang mga palamuti sa dulo ng mga sibat. Iyong gawin ang aming mga puso na maging tampulan ng walang-awang mga pana at mga palaso. Iyong ibangon itong tuyot na kaluluwa sa pagkabuhay sa larangan ng martir, Iyong gawin ang kaniyang kupas na puso na inumin ang tagay ng paniniil at sa gayon ay manumbalik ang kasariwaan at kagandahan. Gawin siyang malango sa alak ng Iyong Walang- maliw na Kasunduan, gawin siyang isang nagdiriwang na itinataas ang kaniyang kopa. Tulungan siyang itapon ang kaniyang buhay; ipagkaloob na alang-alang sa Iyo siya ay maialay.
Thou art the Mighty, the Powerful. Thou art the Knower, the Seer, the Hearer.	190.12 Ikaw ang Makapangyarihan, ang Malakas. Ikaw ang Nakaaalam, ang Nakakikita, ang Nakadirinig.