Selections from the Writings of 'Abdu'l -Bahá Page 231 Mga Pinili mula sa mga Kasulatan ni 'Abdu'l -Bahá

and progress are fruits of the lights of virtue, cooperation and concord.	unlad. Ang gayong pagkawasak at mga guho ay bunga ng digmaan, pagalingan at pag-aaway , samantalang ang lahat ng pag-unlad at pagsulong ay bunga ng mga liwanag ng kabutihan, pagtutulungan at pagkakasundo.
If one were to travel through the deserts of Central Asia he would observe how many cities, once great and prosperous like Paris and London, are now demolished and razed to the ground. From the Caspian Sea to the River Oxus there stretch wild and desolate plains, deserts, wildernesses and valleys. For two days and two nights the Russian railway traverseth the ruined cities and uninhabited villages of that wasteland. Formerly that plain bore the fruit of the finest civilizations of the past. Tokens of development and refinement were apparent all around, arts and sciences were well protected and promoted, professions and industries flourished, commerce and agriculture had reached a high stage of efficiency, and the foundations of government and statesmanship were laid on a strong and solid basis. Today that vast stretch of land hath become mostly the shelter and asylum of Turkoman tribes, and an arena for the ferocious display of wild beasts. The ancient cities of that plain, such as Gurgán, Nissá, Abívard and Shahristán, famous throughout the world for their arts, sciences, culture, industry, and well known for their wealth, greatness, prosperity and distinction, have given way to a wilderness wherein no voice is heard save the roaring of wild beasts and where bloodthirsty wolves roam at will. This destruction and desolation was brought about by war and strife, dissension and discord between the Persians and the Turks, who differed in their religion and customs. So rigid was the spirit of religious prejudice that the faithless leaders sanctioned the shedding of innocent blood, the ruin of property and the desecration of family honor. This is to cite only one illustration.	225.16 Kung ang isang tao ay maglalakbay sa mga disyerto ng Kalagitnaang Asya kaniyang mapagmamasdan kung gaano karaming mga lungsod, na dati-rati ay bantog at masagana tulad ng Paris at London, sa ngayon ay gumuho na at pinabagsak sa lupa. Mula sa Karagatang Caspian hanggang sa Ilog Oxus ay nakalatag ang ilang at mapanglaw na mga kapatagan, mga disyerto, mga kagubatan at mga lambak. Dalawang araw at dalawang gabing binabagtas ng tren ng Ruso ang gumuhong mga lungsod at hindi na tinitirahang mga baryo ng kapanglawang iyon. Dati-rati ang kapatangang iyon ay tumataglay ng bunga ng pinakamahusay na mga kabihasnan ng nakaraan. Ang mga platandaan ng pag-ulnad at kapinuhan ay hayag sa lahat ng dako, ang mga sining at mga agham ay mahusay na pinangangalagaan at itinataguyod, ang mga propesyon at mga industriya ay yumayabong, ang komersiyo at agrikultura ay umabot na sa mataas na antas ng kahusayan, at ang mga pundasyon ng pamahalaan at ng mahusay na pamamalakad sa bansa ay naitatag sa isang malakas at matibay na saligan. Sa ngayon ang malawak na lupaing iyon ay naging halos kanlungan at kublihan na lamang ng mga tribong Turkuman, at isang larangan para sa malupit na tanghalan ng mababangis na hayop. Ang sinaunang mga lungsod ng kapatagang iyon, tulad ng Gurgán, Nissa, Abivard, at Shahristan, na tanyag sa buong daigdig dahil sa kanilang mga sining, mga agham, kultura, industriya at kilala dahil sa kanilang kayamanan, kadakilaan, kasaganaan at katangian, ay nagbago upang maging kagubatan kung saan walang tinig ang maririnig maliban sa sigaw ng mababangis na hayop at kung saan ang mga lobong uhaw sa dugo ay gumagala saan man nila naisin. Itong pagkawasak at kapanglawan ay ibinunga ng digmaan at pagalingan, pagtatalo at di-pagkakasundo sa pagitan ng mga Persiyano at mga Turko, na magkakaiba ang kanilang relihiyon at mga kaugalian, Ganoon na lang katigas ang diwa ng mali at walang katayang paghusga ukol sa relihiyon na ang taksil na mga pinuno ay iniutos ang pagkitil sa walang-sala, ang pagwakas ng ari-arian at ang paglapastangan sa dangal ng pamilya. Ito ay bilang isang halimbawa lamang.
Consequently, when thou traversest the regions of the world, thou shalt conclude that all progress is the result of association and cooperation, while ruin is the outcome of animosity and hatred. Notwithstanding this, the world of humanity doth not take warning, nor doth it awake from the slumber of heedlessness. Man is still causing differences, quarrels and strife in order to marshal the cohorts of war and, with his legions, rush into the field of bloodshed and slaughter.	225.17 Samakatwid, kapag ikaw ay maglalakbay sa mga rehiyon ng daigdig, iyong ipapasiya na ang lahat ng pag- unlad ay bunga ng pagsasamahan at pagtutulungan, samantalang ang pagkawasak ay bunga ng poot at pagkamuhi. Sa kabila nito, ang sangkatauhan ay hindi nag-iingat, ni hindi rin ito gumigising mula sa pagkahimbing ng kapabayaan. Ang tao ay nagsisimula pa rin ng pagtatalo, pag-aaway at pagalingan upang tipunin ang mga hukbo ng digmaan, at kasama ang kaniyang mga hukbo ay sumusugod sa larangan ng pagpapadanak ng dugo at pamamatay.
Then again, consider the phenomenon of composition and decomposition, of existence and	225.18 At muli, isipin ang pagkakaganap ng pagbubuo at pagkagunaw, ng pag-iral at ng hindi pag-iral. Ang bawat