Vader Jakob heeft deze put gegraven, dat is waar. Maar hij had meer dan het water uit die put. Hoor toch de oude Jakob op zijn sterfbed roemen: Op Uw zaligheid wacht ik, HEERE! Daar spreekt een beter, een edeler dorst uit dan de lichamelijke. Jakob kende een geestelijke dorst naar Levend Water. En dat moet deze vrouw ook leren kennen. Dat moeten ook wij leren kennen en benodigen in een weg, waarin onze ijdele roem ons ontnomen wordt; waarin we leren hoe ver we van de God van ons voorgeslacht zijn afgeweken. De vraag moet gaan leven: Vanwaar hebt Gij dat Levend Water ? Waar ontspringt de bron van het heil? Deze bron ligt in God. Dat hebben we gelezen uit Ezechiël. Hij beschrijft, hoe ze ontspringt in het binnenste heiligdom en uit de rechterzijde van de tempel voortkomt, als een beek die tot een rivier wordt. Ze ontspringt als een bron onder het altaar, in de plaats van Gods tegenwoordigheid, waar de verzoening door voldoening in de offers afgeschaduwd is. Het zijn de levenwekkende wateren des Geestes, wier uitwerking niet verborgen blijft. De bron van Levend Water ligt bij God. Ze ontspringt uit Goddelijk welbehagen en vloeit door de verdienste van Christus. Op grond daarvan kan de dorst naar gerechtigheid gelest worden. Als Christus nu spreekt over Levend Water, gebruikt Hij een soortgelijk beeld. Hij doelt ook op de werkzaamheid van Zijn verdiensten. Daarin ligt de vergeving der zonden en het eeuwige leven. Dorst u daar al naar? Begeert u het al en weet u al waar het alleen te verkrijgen is? De Heere mocht daartoe zegenen, wat we in onze tweede gedachte overdenken, namelijk:

## 2. De aard van dit Levend Water.

De Heere Jezus gaat de vrouw verduidelijken, wat Hij bedoelt met het Levend Water. Hij doet dit, door het te stellen tegenover het water dat uit de put komt. Jezus antwoordde, en zeide tot haar: Een ieder, die van dit water drinkt, zal wederom dorsten; maar zo wie gedronken zal hebben van het water, dat Ik hem geven zal, dien zal in eeuwigheid niet dorsten; maar het water, dat Ik hem zal geven, zal in hem worden een fontein van water, springende tot in het eeuwige leven. De Heere neemt het water in de put als een aanleiding om met de vrouw te gaan spreken over het ene nodige. Het water dat uit de put komt is heerlijk water. Het is een verkoeling voor de vermoeide reiziger in deze warme woestenij. Hij heeft er Zelf naar gedorst en vroeg na Zijn vermoeide reis aan de vrouw om wat te drinken. Toch geeft Hij nu de betrekkelijke waarde aan van dit water, door te zeggen: Een ieder, die van dit water drinkt, zal wederom dorsten. Een kind kan dat begrijpen. Als je dorst hebt en je drinkt wat water dan heb je niet voor drie weken genoeg; zelfs voor geen week, ja, voor geen dag. Je moet telkens weer drinken, maar even later heb je weer dorst. Zou je daarna niets meer krijgen, dan zou je nog sterven van dorst. Het vergankelijke lichaam wordt versterkt door een vergankelijke gave, maar beide blijven vergankelijk. En daarop legt de Heere de nadruk. Laat het een beeld zijn voor alle vergankelijke dingen waar wij naar dorsten. Ons lichaam en ons tijdelijk leven begeren zoveel dingen. Van nature is er niet meer dan een dorsten naar de wereld. Het is te vrezen dat veel mensen geen hoger dorst kennen. Jongens en meisjes, kijken jullie eens in je eigen hart, of het daar ook zo is. En ouderen, sla uzelf niet over. Niet weinig mensen dorsten naar rijkdom. Een inkomen van honderdduizend gulden per jaar lijkt hen een van de mooiste dingen die je kunt hebben. Geld in overvloed en kunnen doen en laten waar je zin in hebt, is voor velen het hoogste goed. Anderen dorsten naar roem. Als je beroemd bent en iedereen kent je en spreekt over je, dat is voor hen het meest begeerlijk. Weeranderen begeren promotie op hun werk; ze willen hogerop en staan het liefste aan de top. Weer anderen willen dat iedereen hen moet gehoorzamen; ze dorsten naar macht. Ook zijn er mensen die dit alles terzijde stellen en dorsten naar kennis, naar wetenschap. Ze willen in kennis anderen overtreffen en waarschijnlijk zit hier de eerzucht ook niet weinig tussen. Het algemeenst is in onze tijd, denk ik, de dorst van het vlees, de vleselijke lusten en begeerten. Men zoekt verzadiging in de voldoening van deze begeerten door zich uit te leven in de wereld van recreatie, amusement, sport, of nog andere dingen. Het gaat in dit alles om het genot op wat hoger of op lager niveau. En zo zijn er nog wel meer dingen aan te wijzen, die als een drijfkracht het leven richting geven. Men dorst ernaar en zoekt die dorst te lessen, die begeerten te vervullen. Maar ieder zal vroeg of laat ervaren dat de lessing van deze dorst vergankelijk is. Korte tijd smaakt men het genot van de vervulling van een begeerte, maar 't bezit van