anders is, dan dat de Heere hen wil leren. Gods Geest moet hen in alle waarheid leiden. Wat zal de natuurlijke mens, die alle leiding mist, toch verstaan van de weg ten leven? Het komt wel openbaar, dat wij de Springader des levenden waters hebben verlaten, om ons bakken uit te houwen, gebroken bakken, die geen water houden (Jer. 2:13). Deze vrouw etaleert, als zovelen nog, haar blindheid, haar dwaasheid, als zij na het kostelijk onderwijs van Christus komt met de opmerking: Heere! Gij hebt niet om mede te putten, en de put diep; vanwaar hebt Gij dan het levend water? Ze wil zeggen: U kunt veel zeggen, maar Ubelooft veel meer dan Ukunt geven. Ze spreekt Hem wel aan met enige achting. Wat dat betreft, schijnt er toch iets over deze vrouw te komen, wat niet van haarzelf is. Het woord van die Man, Die met haar spreekt, legt toch op de een of andere wijze beslag; het dwingt achting af, want we horen opeens, dat ze de vreemdeling aanspreekt met `Heere'. Hoewel die aanspreektitel in die dagen veel gebruikt werd, was het toch altijd een aanspraak aan een meerdere. Je sprak alleen iemand die boven je stond, hiermee aan. Het is weliswaar geen erkenning van Zijn Godheid en zelfs nog niet een erkenning van Zijn bijzondere roeping als profeet, zoals ze Hem even later zal leren kennen, toch spreekt er achting uit voor die Man, Die met haar spreekt in haar aanspraak `Heere'. Maar vervolgens toont ze hoe verduisterd haar verstand is, als ze zegt: Gij hebt niet om mede te putten, en de put is diep. De diepte was 28 meter, zo verhalen ons de mensen die het onderzocht hebben. Zo diep is ze in de rotsgrond uitgehouwen. Daar zit dan de bron, die voortdurend water opwelt. Maar Gij hebt niet om mede te putten, en de put is diep, zegt ze, niet begrijpend. Ze begrijpt niet waar het over gaat, maar toch openbaart ze haar onwetendheid openhartig, alsof ze aanvoelt dat deze Man, Die zo wonderlijk spreekt over de Gave Gods en over Levend Water haar toch meer vertellen kan. Ze weet niet wat Hij wezenlijk aan de orde wil stellen. Zo vergaat het ieder natuurlijk mens die gelijkenissen hoort. De gelijkenis zelf, dus het verhaal, begrijpt men wel, maar de zaak waarover het gaat, verstaat men niet, al is men nog zo wijs. Denk aan die wijze man, Nicodemus, die in de nacht tot de Heere Jezus kwam om onderwijs. Hij was een leraar in Israël en Christus gaat hem onderwijzen: Voorwaar, voorwaar zeg Ik u: tenzij dat een mens wederom geboren wordt, hij kan het koninkrijk Gods niet zien. Wedergeboren worden? "Weer in de buik van je moeder ingaan, hoe kan dat toch?" zegt die leraar in Israël. De Heere Jezus gebruikt een beeld en het beeld begrijpt Nicodemus, maar van de betekende zaak van het beeld verstaat hij niets; daar weet hij geen weg mee. Bij deze vrouw is het net eender. Het beeld van water en drinken begrijpt ze wel, maar niet wat de Heere Jezus bedoelt. En zo is het met ieder natuurlijk mens. Al verstaan ze bepaalde woorden, ze begrijpen de begrippen niet en weten dus niet waarom het wezenlijk gaat. Bij de vrouw komen er daardoor woorden uit haar mond, die wat ironisch, wat spottend klinken: Gij hebt niet om mee te putten en de put is diep. Vanwaar hebt Gij dan het levend water? Met andere woorden: Ubelooft wel grote dingen, maar Ubent niet bij machte ze te geven. Dat is de taal van het ongeloof; dat gelooft niet, dat Christus geeft, wat Hij belooft. Laat de vertwijfelde zielen, die bestreden worden ten aanzien van de vervulling van Gods beloften in hun leven, toch weten dat de duivel u dat wijs wil maken. Christus belooft inderdaad grote dingen. Groter zaken dan die Hij belooft te geven, zijn er niet: vergeving van zonden en eeuwig leven, het kindschap van God. Maar weet toch, dat Hij ook bij machte is het te geven! Het is niet zo, dat Hij het in de prediking voor laat stellen en dat je nu verder zelf maar moet zien hoe je eraan komt. Nee, Hijzelf wijst ook de weg om er deel aan te krijgen, en Hij leidt ook op die weg, en maakt de zondaar die grote zaken Zelf deelachtig. Over die weg gaat het nu juist in deze geschiedenis. De zaken zijn haar al voorgesteld; nu gaat de Heere daarmee verder; een volgende keer hopen we te overdenken hoe zij er deel aan moet krijgen. Hij Die hier voor haar staat, is Zelf de Springader van Levend Water. Had ze dat toch geweten, dan zou ze niet gevraagd hebben: Vanwaar hebt Gij dan het levend water? Hij is de Bron, de Fontein, Die geopend is tegen de zonde en tegen de onreinheid. Maar zij is er blind voor. Ze weet niet, dat ze bij Hem terecht moet komen om deel te krijgen aan het eeuwige leven. Vandaar die grote vraag: Vanwaar?