Als de zon opging, zag Hij daarin een beeld van Zijn komen in de wereld en sprak Hij: Ik ben het Licht der wereld. Stond Hij bij de tempel, dan zei Hij: Breek deze tempel en in drie dagen zal Ik het weer oprichten. Hij zocht aanleiding om te spreken over verborgen zaken. Stond Hij bij hongerenden, die Hij verzadigd had, dan sprak Hij: Ik ben het Brood, Dat uit de hemel is nedergedaald en dat de mensen het leven geeft. Hier staat Hij bij een vrouw die water wil putten. Met haar gaat Hij nu spreken over het Levend Water, waarvoor we nu dan ook uw aandacht vragen. De tekst vind u in Johannes 4, de verzen 11 tot en met 15, waar we het Woord des Heeren lezen: De vrouw zeide tot Hem: Heere! Gij hebt niet om mede te putten, en de put is diep; vanwaar hebt Gij dan het levend water? Zijt Gij meerder dan onze vader Jakob, die ons den put gegeven heeft, en hijzelf heeft daaruit gedronken, en zijn kinderen en zijn vee? Jezus antwoordde, en zeide tot haar: Een ieder, die van dit water drinkt, zal wederom dorsten; maar zo wie gedronken zal hebben van het water, dat Ik hem geven zal, dien zal in eeuwigheid niet dorsten; maar het water, dat Ik hem zal geven, zal in hem worden een fontein van water, springende tot in het eeuwige leven. De vrouw zeide tot Hem: Heere, geef mij dat water, opdat mij niet dorste, en ik hier niet [moet] komen, om te putten.

Wij worden hier bepaald bij

## Levend Water

en letten achtereenvolgens op:

- 1. De herkomst van dit water,
- 2. De aard van dit water en
- 3. De vraag naar dit water.

De Heere Jezus spreek hier dus over het Levend Water, en we letten in de eerste plaats op de herkomst van dit Levend Water: De vrouw toont daar geen enkel gezicht op te hebben. Zij vraagt: Vanwaar hebt Gij dan het Levend Water? In de tweede plaats letten we op de aard van dit Levend Water. De Heere Jezus zegt: Zo wie gedronken zal hebben van het water, dat Ik hemgeven zal, dien zal in eeuwigheid niet dorsten , en stelt dit tegenover het water dat vergankelijk is, en dat de dorst niet voorgoed kan wegnemen. In de derde plaats letten we op de vraag naar dit Levend Water. Na dit onderwijs vraagt de vrouw: Heere, geef mij dat water, opdat mij niet dorste, en ik hier niet [moet] komen, om te putten. Letten we nu dan eerst op

## 1. De herkomst van dit Levend Water.

We hebben de laatste keer overdacht, hoe de Heere Jezus met de Samaritaanse vrouw sprak over de Gave Gods. Hij heeft gezegd: Indien gij de Gave Gods kendet, en Wie Hij is, Die tot u zegt: Geef Mij te drinken, zo zoudt gij van Hem hebben begeerd, en Hij zou u levend water gegeven hebben (Joh. 4:10) . Daarbij hebben we gezien, hoe Hij haar ontdekte aan de onbekende Gave Gods. Hij wees het althans aan, ook al begreep ze het nog niet. Hij zei: Indien gij ze kendet , en wilde als het ware zeggen: "Je kent ze weliswaar niet, maar als je ze kende, zou je ze begeren, en wie ze begeert, zal ze ontvangen. Christus betoonde Zich de Gewillige om ze aan behoeftigen te schenken. En dan zien we nu dan de reactie van deze vrouw, die haar doodstaat openbaart. Dat is eigenlijk niet te verbergen. Ja, de huichelaars kunnen veel, zegt u, en het is waar: die kunnen zeker veel. Maar als het erop aan komt, kunnen ze toch niet verbergen dat ze het leven in hun ziel missen. In hun beschouwelijk spreken kunnen ze veel napraten en o zo ver komen, maar als het om het wezen van de zaak gaat, slaan ze telkens de plank mis. Deze vrouw kan het niet verbergen, dat de natuurlijke mens niet verstaat de dingen die des Geestes Gods zijn; ze zijn hem dwaasheid. Gaat het over geestelijke zaken, dan gaat het natuurlijk verstand er toch vleselijk over redeneren. Men wil slechts geloven wat men begrijpt. Als de beleving afwezig is, dwaalt men in bevindelijke zaken telkens weer. Gods kinderen moeten als bij de hand geleid worden in die zaken, die geestelijk onderscheiden worden. Ze denken ook telkens dat het