# 5. Levend Water

Zingen : Psalm 63:1 Lezen : Ezechiël 47:1-12 Zingen : Ps. 143:6, 7, en 10 Zingen : Psalm 42:1 Zingen : Psalm 4:4

De vrouw zeide tot Hem: Heere! Gij hebt niet om mede te putten, en de put is diep; vanwaar hebt Gij dan het levend water? Zijt Gij meerder dan onze vader Jakob, die ons den put gegeven heeft, en hijzelf heeft daaruit gedronken, en zijn kinderen en zijn vee? Jezus antwoordde, en zeide tot haar: Een ieder, die van dit water drinkt, zal wederom dorsten; maar zo wie gedronken zal hebben van het water, dat Ik hem geven zal, dien zal in eeuwigheid niet dorsten; maar het water, dat Ik hem zal geven, zal in hem worden een fontein van water, springende tot in het eeuwige leven. De vrouw zeide tot Hem: Heere, geef mij dat water, opdat mij niet dorste, en ik hier niet [moet] komen, om te putten (Joh. 4:11-15).

Wij willen onze overdenking vervolgen over de geschiedenis van de Samaritaanse vrouw, die de Heere uit vrijmachtig welbehagen in Samaria heeft opgezocht om haar te leren dorsten naar het levend water om die dorst vervolgens bij haar ook te lessen. Wehebben de vorige keer gezien, hoe deze vrouw onkundig is geweest ten aanzien van geestelijke zaken. Ze was dood in zonden en misdaden, blind in 's hemels wegen; ze had niet meer kennis van de weg der zaligheid als diegene onder ons, die daar de minste kennis van heeft. Ze wist niets van wat de verborgenheid der Godzaligheid wordt genoemd. De onkunde van ieder natuurlijk mens is groot. Webeseffen het niet, zolang we zelf nog door de zonden blind zijn; we gevoelen dan onze onkunde niet als een last en verachten dan ook in onze onwedergeboren staat de wonderlijk grote gaven, die God in Christus zondaren aanbiedt. De natuurlijke mens veracht de gaven Gods, zo hebben we vorige keer overdacht. Hij kent de waarde niet van Gods gaven. Hij ziet de noodzaak niet van de vergeving van zonden, kent de zonden niet als last en zoekt er niet van verlost te worden. Het eeuwige leven kan hem niet bekoren, want hij gaat meest zozeer op in het tijdelijk leven, dat hij op het hiernamaals maar weinig het oog richt. Is dat in uw leven ook nog zo? Zijn Godsgaven u nog niet begeerlijk geworden?De natuurlijke mensheeft veel begeerten, maar ze zijn vleselijk. Het geestelijk leven, hoe aanlokkelijk het ook wordt voorgesteld, kan hem niet bekoren en het verlangen om daaraan deel te krijgen, komt op zijn best voort uit een angst voor de eeuwige rampzaligheid. Beleving wordt de onkundeals eenzondaar getrokken wordt uit de duisternis tot Godswonderbaar licht. Maar de natuurlijke mens heeft geen inzicht in wat geestelijk verstaan moet worden. Toch wordt deze onkunde soms zelfs door Gods kinderen gebruikt als een verontschuldiging, namelijk om na te laten met gezinsleden erover te spreken. Dan hoor je iemand zeggen: "Ja hoor eens, mijn vrouw heeft geen enkele kennis van geestelijke zaken", of: "Mijn man begrijpt daar toch niets van en weet niet, wat ik allemaal doorleef", of: "Mijn kinderen zijn nog onbekeerd, daar kan ik met hen niet over praten." Dan gaat men er van uit, dat het geen zin heeft met gezinsleden te spreken en laat men man of vrouw, kinderen of ouders, onwetend ten aanzien van de belangrijkste dingen van eigen leven. Maar weet, kinderen des Heeren, dat u dan handelt tegen het uitdrukkelijk bevel van de Heere en ook tegen Zijn wijze van doen. Hij wil, dat we voortdurend over Zijn dienst spreken, of we nu thuis zijn of met hen over de weg gaan, zo lezen we in Deuteronomium, bij ons ingaan en bij ons uitgaan. Zo handelde dan ook de Heere Jezus als Hij iemand ontmoette, die een vreemdeling was in geestelijke zaken en geheel en al onwetend in 's hemels wegen. Al had hij of zij nergens verstand of begrip van, dan zocht Hij toch een weg omdoor te dringen tot het hart en wilde Hij met een onkundige spreken over het ene nodige.