de zaak is 't eind van 't vermaak, en nieuwe begeerten vervangen de oude. Men verlangt steeds meer en er komt geen eind aan het begeren. Ze baren eigenlijk niet veel meer dan onrust, door de zonden die ermee gepaard gaan en de dood die erop volgt. Daarbij gaan ze dikwijls vergezeld met ergernis. Denk aan Haman, die bijna aan de top was. Maar wat was die Jood Mordechai een doorn in zijn oog. Achab had veel gezag in zijn rijk en Izebel hielp hem in zijn goddeloze begeerten. Maar die wijngaard van Naboth miste hij nog. En zo zijn er zoveel voorbeelden te geven; wellicht in uw eigen leven. De mens vindt geen blijvend genoegen in de lessing van zijn tijdelijke dorst. De rijken zijn bevreesd voor de beroving van hun goederen, of ze voelen zich niet veilig vanwege het gevaar van gijzeling, wat in onze dagen aan de orde van de dag is. Niemand wordt echt gelukkig, ook niet als al zijn vergankelijke begeerten vervulling vinden. Daartegenover stelt nu de Heere Jezus Zijn blijvende goed. Wat eerst een afschaduwing was, wordt nu een tegenstelling. Eerst was het water dat verkwikking brengt een beeld van het Levend Water, maar nu gaat het om de tegenstelling tussen vergankelijk en onvergankelijk: Maar zo wie gedronken zal hebben van het water, dat Ik hem geven zal, dien zal in eeuwigheid niet dorsten; maar het water, dat Ik hem zal geven, zal in hem worden een fontein van water, springende tot in het eeuwige leven. Hij spreekt niet over stilstaand water, maar over Levend Water, water, waarin leven is, dat bruist als een fontein, die nooit opdroogt; wie ervan drinkt zal in der eeuwigheid niet dorsten. Misschien dat dit toch vragen oproept. Gods kinderen hebben geestelijke dorst gekregen; ook hebben ze de lessing van hun dorst wel ervaren. Maar hebben ze nu nooit meer dorst? Zing je Psalm 42:1 alleen in de begintijd van je bekering? Gelijk een hert schreeuwt naar de waterstromen, alzo schreeuwt mijn ziel tot U, o God; mijn ziel dorst naar God, naar de levende God. Is dat iets voor de begintijd en ken je later die dorst niet meer? Dat schijnt hier te staan van dat Levend Water. De Heere Jezus zegt: Maar zo wie gedronken zal hebben van het water, dat Ik hem geven zal, dien zal in eeuwigheid niet dorsten. Toch moeten we dat niet in die zin lezen. Zo heeft de Heere Jezus dat niet bedoeld. Hij heeft bedoeld, dat degenen die dit Levend Water ontvangen, het nooit meer geheel zullen behoeven te missen. Het zal nooit meer helemaal weggaan, ook al ervaart men er wel eens meer of minder van. Hij stelt de gave, die Hij geeft niet tegenover de begeerte, in de zin van: je zult er nooit meer naar verlangen, maar Hij stelt het tegenover het absolute gemis en wil ermee zeggen, dat men het nooit meer helemaal zal missen. De zee kent eb en vloed. Zo kent het geestelijk leven ook tijden van overvloed en tijden waarin het begeren weer wordt gewekt. Er is onderscheid in de bevinding van Gods kinderen, maar dat neemt niet weg, dat wie de Heilige Geest ontvangen heeft, in der eeuwigheid niet zal dorsten: de Heilige Geest gaat daar nooit meer weg. De Persoon en Zijn werk zullen blijven tot in het eeuwige leven. Het Levend Water ziet met name op de gave van de Heilige Geest. Andere teksten verduidelijken dat. In Johannes 7 lezen we, dat de Heere Jezus op de grote dag van het Loofhuttenfeest spreekt in ditzelfde beeld, als Hij zegt: Zo iemand dorst heeft, die kome tot Mij en drinke; die in Mij gelooft, gelijkerwijs de Schrift zegt, stromen des levenden waters zullen uit zijn buik vloeien (v. 37, 38). Daar tekent Johannes bij aan: En dit zeide Hij van den Geest, Denwelke ontvangen zouden, die in Hem geloven. Zo spreekt de Heere Jezus ook hier over de Heilige Geest, Die ontvangen zullen degenen die in Hem geloven en die dus wedergeboren zijn tot een levende hoop. Wie gedronken zal hebben van het water, dat Ik hem geven zal, dien zal in eeuwigheid niet dorsten. Het verlangen blijft wel bij Gods kinderen; het wordt zelfs verlevendigd. In die zin zullen ze zolang ze hier op aarde zijn, dorsten naar God, naar de levende God. Toch zal het nooit worden tot een algeheel gemis, want de Heilige Geest blijft altijd, waar Hij eens kwam. Hij zal de dorst steeds weer opwekken. Een missend begeren is een blijk van Zijn werkzaamheid in de ziel en Hij wekt dit opdat de gelovige Christus weer zal benodigen omuit Zijn volheid te ontvangen genade voor genade. DeHeereJezus zegt ervan dat het Levend Water in hem zal worden tot een fontein van water, springende tot in het eeuwige leven. Van een fontein zou je zeggen, dat het water er als vanzelf uit opborrelt. Zo is het in het leven van Gods kinderen dan ook. De Heilige Geest is hun gegeven, levenwekkend en onderhoudend. Er is een beginsel van leven, dat niet sterven kan, geloofsleven, dat de Heere nooit meer wegneemt. Leven dat blijft, kan eigenlijk niet stilstaand zijn; het is als een fontein, waar steeds iets uit voortkomt. Daardoor zijn Gods kinderen begerig, en ook werkzaam door hun begeerten; het geloof is door de liefde werkende. Daardoor zijn