bo'lib, ulardan xalq orasida keng tarqalgani lapar edi. Bundan tashqari bir necha musiqa asarlari 149 tsiklidan tashkil topgan maqomlar mavjud ediki, ularni maxsus sozandalar ijro qilardi . O'zbek musiqa asboblari bir necha xil bo'lib, ularning ayrimlari faqat ko'chalarda, odamlar ko'p to'plangan sayllarda, to'ylarda chalinar edi. Bularga karnay, surnay, nay, nog'ora kabi asboblar kirar edi. Odatda, bu musiqa asboblari ham maxsus ansamblni tashkil qilardi. O'troq tub joyli aholi orasida orasida maxsus hozirgi zamon teatr truppasi yo'q edi. Teatr vazifasini qo'g'irchoqbozlar va dorbozlar bajarar edi. Musiqa bir ovozli bo'lib, notasiz o'rganilar va yoddan 150 ijro qilinar edi . O'zbek musiqa asboblarining tarixiy ildizlari juda qadimiy. Arxeologik topilmalarga ko'ra, eng qadimgi musiqa asbobining kelib chiqishi bronza davriga borib taqaladi. U asbob suyakdan ishlangan nay bo'lib, Samarqand viloyatining Mo'minobod qishlog'ida o'rganilgan bronza davri 151 qabristonidan topilgan . Arfa deb nomlangan cholg'u asbobi esa kushonlar davrining Ayritom 152 (Termiz shahri yaqinida) va Tuproqqal'a (Qadimgi Xorazm) yodgorliklaridan topilgan . Amir Temur va temuriylar davri ma'naviy madaniyatining yana bir tarmog'i tasviriy san'at bo'lib, san'atning bu turi ham juda qadimiy tarixiy ildizga ega. Arxeologik tadqiqotlarga ko'ra, dastlabki tasviriy san'at namunasi kushonlar davrining Fayoztepa (Termiz shahri yaqinida) 153 ibodatxonasidan topilgan . Bu san'at turi realistik tasvirda ilk o'rta asrlarda hozirgi O'zbekiston hududlarida (Bolaliktepa, Varaxsha, Afrosiyob) keng rivojlanib, jahon tasviriy san'at xazinasidan 154 joy oldi . Ammo, Amir Temur va temuriylar davrida realistik tasviriy san'at islom dini tartib qoidalari tufayli rivojlanmadi. Shuning uchun bu davr tasviriy san'ati asosan naqqoshlik va o'ymakorlik yo'nalishlarida jadal rivojlandi, tasviriy san'at esa miniatyura rasmsozchiligi bilan cheklanib qoldi. Bu davrning noyob miniatyura san'ati, ayniqsa, Nizomiy G'anjaviy va Alisher Navoiy 'Hamza'lariga hamda hind miniatyura maktabi tomonidan 'Bobirnoma'ga XVI asrda Akbarshoh saroyida chizilgan rasmlarda o'z aksini topgan. Ajdodlarimiz temuriylar davrida va unga qadar ham o'ziga xos me'morchilik san'atini yaratgan. Jahon me'moriy xazinasidan salmoqli o'rin olgan Samarqand, Shahrisabz, Buxoro, Xiva arxitektura obidalari hozirgacha hammaga manzur bo'lib kelmoqda. O'zbek xalqi san'atining bu durdonalari uning o'troq dehqonchilik va hunarmandchilik faoliyatining mevalaridir. XIII- XIV asrlarda mo'g'ullar istilosi natijasida obod shaharlar Gurganj, Samarqand, Buxoro, Termiz vayronaga aylandi. Faqat, Amir Temur davriga kelib Turkiston me'morchilik san'ati yangi sifat, yangicha nafosat bilan o'z jamolini ko'rsata boshladi. Sohibqiron sa'yi -harakati bilan misli ko'rilmagan ulkan me'moriy inshootlar qad ko'tardi. XIV asrning oxiri -XV asr boshlarida me'morchilik o'zining serqirra, hashamatliligi, muxandislik ilmining yuksakligi, serhasham 155 bezatilishi bilan ajralib turadi . Kesh-Shahrisabz Amir Temur inoyati bilan qisqa muddatda o'zgarib, shaharda Oqsaroy, Chorsu, Dor us -siyodat va Dor ut-Tilovat ansambllari va boshqa mahobatli binolar barpo etildi. Ko'hna Keshni ziyorat qilgan ispan elchisi Klavixo shaharni o'rab turgan qal'a devori, atrofidagi chuqur handaq va osma ko'priklarni, me'moriy majmualarni tasvirlab, ularning maftunkor bezaklari oldida lol qolgan. Hozirgi kunda muhtashamlikda beqiyos ulkan Oksaroydan taxt peshtoqning vayrona ikki ruknigina saqlangan xolos. Oqsaroyning ichki