საკუთრების უფლების ზოგადი მიმოხილვის შემდეგ , მიზანშეწონილია განისაზღვროს , ვის აქვს საკუთრების უფლება საქართველოს მოქმედი კანონმდებლობის მიხედვით და არიან თუარა მათ შორის უცხო ქვეყნის მოქალაქეები . საქართველოში მცხოვრებ უცხოელთა და მოქალაქეობის არ მქონე პირთა სამართლებრივ მდგომარეობაზე მსჯელობისას საკონსტიტუციო სასამართლო მიუთითებს რომ : კონსტიტუციის ძირითადი პრინციპებისა და შესაბამისი ნორმების ანალიზის საფუძველზე უნდა გავარკვიოთ , რა კონსტიტუციური სტატუსი აქვთ ამ პირებს - არიან თუარა ისინი საქართველოს კონსტიტუციით აღიარებული ფუნდამენტური უფლებების სუბიექტები . აღნიშნულ შეკითხვაზე პასუხის გასაცემად საკონსტიტუციო სასამართლომ საქართველოს კონსტიტუციის მე -2 თავით გარანტირებული უფლებების სუბიექტები ინდივიდუალურ რეჟიმში განიხილა და დაასკვნა , რომ კონსტიტუცია ცალკეული უფლების სუბიექტების იდენტიფიცირებას თავად ახდენს. 'იყენებს რა შემდეგ ტერმინებს: 'ყოველი ადამიანი,' 'ადამიანი,' 'ყველა', 'პირი' ასევე 'მოქალაქე' და 'საქართველოს მოქალაქე'. ამ ტერმინოლოგიურ მრავალფეროვნებაში , ერთი ცხადია , რომ 'ყოველი ადამიანი', 'ადამიანი', 'ყველა' და 'პირი' პირთა გაცილებით ფართო წრეს გულისხმობენ , ვიდრე 'საქართველოს მოქალაქე', ეხება ყველა ადამიანს , მათი მოქალაქეობრივი კუთვნილებისგან დამოუკიდებლად , ასევე მოქალაქეობის არმქონე პირებს . ხოლო ტერმინები , 'საქართველოს მოქალაქე' და 'მოქალაქე' შემოღებულია ზუსტად პირთა წრის შემოსაფარგლად მოქალაქეობრივი კუთვნილების ნიშნით . რიგ შემთხვევებში ზუსტად მოქალაქეობა ან მისი არქონა გადამწყვეტია პირის უფლების სტატუსის განსაზღვრისთვის ( იხ . საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს პლენუმის 2010 წლის 28 ივნისის #466 გადაწყვეტილება , II. პ.5).' გამომდინარე იქედან , რომ საქართველოს კონსტიტუციის 21- ე მუხლის მე -2 პუნქტი საკუთრების ( ისევე როგორც მისი შეძენის , გასხვისების და მემკვიდრეობით მიღების ) უფლებას საყოველთაოდ აღიარებულს უწოდებს , იგი მოქალაქეობრივ კუთვნილებაზე დამოკიდებული არ არის . უცხოელთა სამართლებრივ მდგომარეობაზე საუბრისას ასევე მნიშვნელოვანია საქართველოს კონსტიტუციის 47- ე მუხლის მიდგომა . დასახელებული მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად , საქართველოში მცხოვრებ უცხოელ მოქალაქეებს და მოქალაქეობის არმქონე პირებს საქართველოს მოქალაქის თანაბარი უფლებანი და მოვალეობანი აქვთ გარდა კონსტიტუციითა და კანონით გათვალისწინებული გამონაკლისებისა . კონსტიტუციის 27- ე მუხლის თანახმად კი , სახელმწიფო უფლებამოსილია დააწესოს უცხო ქვეყნის მოქალაქეთა და მოქალაქეობის არმქონე პირთა პოლიტიკური საქმიანობის შეზღუდვა . რაც შეეხება კანონით გათვალისწინებულ გამონაკლისებს , საქართველოს კონსტიტუციის მე -6 მუხლის თანახმად , ეს უკანასკნელი შესაბამისობაში უნდა იყოს კონსტიტუციის მოთხოვნებთან . ვინაიდან კონსტიტუციის უზენაესობის პრინციპიდან გამომდინარე , კანონით გათვალისწინებელი ყველა გამონაკლისი 'ნებადართული' უნდა იყოს კონსტიტუციის მიერ . შესაბამისად , სახელმწიფოს მოქალაქეობის ნიშნით შეზღუდვის დაწესება მხოლოდ პოლიტიკური ხასიათის უფლებებსა და თავისუფლებებზე შეუძლია . გამომდინარე იქედან , რომ საქართველოს კონსტიტუციის 21- ე მუხლის პირველი პუნქტი საკუთრების უფლებას საყოველთაოდ აღიარებულს უწოდებს , ეს უკანასკნელი მოქალაქეობრივი კუთვნილებისგან დამოუკიდებლად , საქართველოს იურისდიქციაში მოქცეული ყველა პირისთვის თანაბრად ხელმისაწვდომია . შესაბამისად , შესაძლებელია იმის თქმა , რომ მოქმედი კანონმდებლობის მიხედვით , უცხო ქვეყნის მოქალაქეები შეიძლება საქართველოში საკუთრების უფლების სუბიექტები იყვნენ . საკუთრების უფლების შინაარსის და სუბიექტის განსაზღვრის შემდეგ , მიზანშეწონილია

9