10

uppi um gildi ökuskírteina sem slíkra skilríkja. Þá gefur Þjóðskrá Íslands út Íslykil sem eru í raun rafrænt auðkenni. Gefin hafa verið út um 200 þúsund Íslyklar en með þeim geta einstaklingar auðkennt sig inn á flesta opinbera vefi. Í d. lið er kveðið á um að Þjóðskrá Íslands sé ábyrgðaraðili þróunar og reksturs miðlægrar upplýsinga- og þjónustuveitu ríkisins, Ísland.is. Um Ísland.is vísast til umfjöllunar í almennum athugasemdum við greinargerð. Í e. lið kemur fram að stofnunin gefi út kjörskrárstofn og sinnir verkefnum sem stofnuninni eru falin við framkvæmd kosninga. Í f. lið kemur fram að stofnunin geti samkvæmt ákvörðun ráðherra annast rekstur og varðveislu annarra opinberra skráa. Í g.-j. lið er kveðið á um hlutverk sem hver og ein ríkisstofnun hefur gagnvart ráðuneytinu að undanskyldu h. lið sem fjallar um rannsóknir, greiningu og þróun á starfssviði sínu. Ákvæðin þarfnast ekki frekari skýringa. Í 3. mgr. 3. gr. er þess getið að Þjóðskrá Íslands hafi heimild til að safna saman, vinna úr og birta tölfræðiupplýsingar á sviði lögbundinna verkefna hennar. Þess má geta að markmið er að ákvæði um miðlum upplýsinga t.d. úr þjóðskrá verði að finna í sérlögum um þjóðskrá. Í 4. mgr. 3. gr. er lagt til að ráðherra geti sett á stofn fagráð með fulltrúum stofnunarinnar, hagsmunaaðilum og annarra aðila í þeim tilgangi að vera vettvangur samráðs og upplýsingaskipta á fagsviðum stofnunarinnar. Sambærilegt ákvæði er að finna í 2. mgr. 3. gr. laga um Samgöngustofu, stjórnsýslustofnun samgöngumála nr. 113/2012. Nauðsynlegt er að ráðherra geti skipað fagráð eins og þörf krefur hverju sinni eða skipulagt samráð um ýmis sérmál og tæknileg úrlausnarefni. Í 5. mgr. 3. gr. er sú skylda áréttuð að Þjóðskrá Íslands skuli fylgja lögum um persónuvernd og meðferð persónuupplýsinga sem gilda hverju sinni. Evrópusambandið hefur undanfarið blásið til sóknar til varnar persónurétti fólks og mun löggjöf á Íslandi taka breytingum á næstunni þar sem persónuvernd verður gerð hærra undir höfði. Brýnt er að stofnun eins og Þjóðskrá Íslands starfi í fullu samræmi við löggjöf um persónuvernd og meðferð slíkra upplýsinga og því talið nauðsynlegt að þessi skylda sé áréttuð.

Um 4. gr. Í 1. mgr. 4. gr. er lagt til að Þjóðskrá Íslands verði gert kleift, með samningi, að fela öðrum stjórnvöldum, skoðunarstofum eða öðrum aðilum einstaka þætti verkefna sem stofnuninni er falið samkvæmt lögum. Áskilið er að um einstaka þætti verkefna sé að ræða. Ljóst er að almennt er það hlutverk opinberra stofnana að sinna þeim verkefnum sem þeim er falið samkvæmt lögum. Þó er hugsanlegt að annar opinber aðili, eða einkaaðili, sé betur til þess fallinn að vinna einstaka þætti verkefnis. Þannig kann það að vera hagstæðara fyrir hinn opinbera aðila að semja við aðra um að vinna einstaka hluta verkefnis heldur en að vinna verkið sjálft eða t.d. tækniþekking sé ekki fyrir hendi innan stofnunarinnar og ódýrara sé að semja um verkið heldur en að byggja upp sérhæfða tækniþekkingu sem kannski nýtist ekki til lengri tíma litið. Í 2. mgr. er lagt til að stofnuninni verði veitt heimild til að bjóða fram sérþekkingu sína á alþjóðamarkaði og afla tekna með útflutningi á sérfræðiþekkingu sem stofnunin býr yfir. Heimildir sem þessar má finna t.d. 2. mgr. 16. gr. laga um Samgöngustofu, stjórnsýslustofnun samgöngumála nr. 30/2012. Hjá stofnun eins og Þjóðskrá Íslands safnast saman verðmæt sérfræðiþekking innan stofnunar og það kann að vera æskilegt að geta miðlað þekkingunni. Þá getur þessi heimild aflað stofnunin sértekna í formi þjónustugjalda sem renna til stofnunarinnar.