skylt að skila greinargerð í einu lagi, svo sem verið hefur, og bæri dómara þá að gæta þess að heildarfrestur hans til að skila greinagerð yrði ekki lengri en ella hefði orðið. Eðli máls samkvæmt væri dómara skylt að veita stefnda sérstakan frest til að leggja fram greinargerð um efnisvarnir ef hann hefði áður lagt fram greinargerð um frávísunarkröfuna eina og svo færi að málinu yrði ekki vísað frá dómi, svo sem tekið er fram í niðurlagi ákvæðisins.

Um9. gr. Í 3. mgr. 112. gr. laga um meðferð einkamála er svo fyrir mælt að sé leyst úr atriðum sem varða rekstur máls með úrskurði, svo sem ef málsaðila greinir á um þau og ágreiningsefnið sætir kæru til æðra dóms, sbr. 1. og 2. mgr. sömu greinar, skuli dómari jafnan færa rök fyrir niðurstöðu sinni. Það að dómari þurfi að leysa úr sérhverjum slíkum ágreiningi með rökstuddum úrskurði getur haft það í för með sér að fresta þurfi meðferð máls í stað þess að unnt sé að kveða úrskurðinn upp þegar í stað, svo sem gert er ráð fyrir í 2. mgr. 112. gr. Í því skyni að hraða málsmeðferð er lagt til að dómari fái heimild til að kveða upp úrskurð með því að skrá úrskurðarorð í þingbók án þess að skriflegur rökstuðningur fylgi, heldur nægi þess í stað að hann færi munnlega rök fyrir niðurstöðu sinni í þinghaldi. Þessari heimild yrði þó ekki beitt ef úrskurður fæli í sér lokaniðurstöðu máls, svo sem ef máli væri vísað frá dómi. Ef úrskurður dómara yrði síðar kærður til æðra dóms væri hins vegar óhjákvæmilegt að dómari gengi frá úrlausn sinni í skriflegu úrskurðarformi eins og nú er kveðið á um í 3. mgr. 112. gr., sbr. einnig 13. gr. frumvarpsins.

Um10. gr. Í 1. mgr. 113. gr. laga um meðferð einkamála er kveðið á um heimild dómara til að ljúka máli með áritun á stefnu í stað þess að kveða upp formlegan dóm eða úrskurð í því, að tilteknum skilyrðum uppfylltum. Hér er lagt til að þessi heimild dómara til að ljúka máli á svo einfaldan hátt verði rýmkuð á tvo vegu. Í fyrsta lagi að heimilt verði með áritun á stefnu að fallast á staðfestingu lögveðréttar til tryggingar aðfarhæfum kröfum sem þar eru hafðar uppi og í öðru lagi að máli megi vísa frá með slíkri áritun, að því tilskildu að þeir gallar séu á málatilbúnaði stefnanda að þeir myndu án nokkurs vafa leiða til frávísunar málsins af sjálfsdáðum. Í síðarnefnda tilvikinu er gerð tillaga um að stefnandi geti innan tveggja vikna frá því að málinu var vísað frá dómi með einfaldri áritun dómara krafist að formlegur úrskurður gangi um frávísunina. Að auki hafa nokkrar breytingar verið gerðar á orðalagi málsgreinarinnar sem þarfnast ekki sérstakra skýringa.

Um11. gr. Í því skyni að stuðla að því að dómar verði stuttir og glöggir eins og boðið er í 3. mgr. 114. gr. laga um meðferð einkamála er lagt til að tekið verði fram í e. lið ákvæðisins að aðeins skuli gerð grein fyrir þeim málsástæðum og lagarökum aðila sem þörf krefur hverju sinni til úrlausnar máli. Samkvæmt því ætti t.d. að geta þeirrar málsástæðu stefnda að krafa stefnanda væri fyrnd ef á kröfuna yrði fallist. Í því tilviki væri hins vegar óþarft að geta annarra röksemda af hálfu stefnda fyrir sýknu ef þær hefðu enga þýðingu fyrir úrlausn málsins vegna þess að málið væri dæmt á þeim grundvelli að krafan væri fyrnd.

Um12. gr. Hér er um að ræða sömu breytingu og lögð er til í a. lið 1. gr. frumvarpsins.