24

Eftir að útgreiðsla séreignarsparnaðar er hafin getur rétthafi afturkallað beiðni um útgreiðslu. Rétthafi kemur slíkri beiðni á framfæri við vörsluaðila og skal vörsluaðili í framhaldi af slíkri beiðni hætta þeim útgreiðslum sem eftir eru til rétthafa. Beiðni um afturköllun hefur ekki afturvirk áhrif á þær útgreiðslur sem átt hafa sér stað fyrir beiðni um afturköllun. Í 5. mgr. ákvæðisins er lagt til ákvæði um að skuldheimtumönnum sé óheimilt að krefjast þess að skuldarar taki út séreignarsparnað sinn samkvæmt ákvæðinu. Vísað er til 2. mgr. 8. gr. laganna í því sambandi en þar er kveðið á um í 2. málsl. að séreignarsparnaður sé ekki aðfararhæfur. Markmiðið með þessu ákvæði er þannig að vernda þennan rétt sem aðilar hafa gegn aðför í lögunum. Í 6. mgr. og 7. mgr. er lagt til að Skatturinn hafi eftirlit með útgreiðslu iðgjalda samkvæmt ákvæðinu og að ráðherra geti með reglugerð kveðið nánar á um framkvæmd og fyrirkomulag þessarar tímabundnu heimildar til útgreiðslu séreignarsparnaðar. Að lokum er lagt til að útgreiðslur séreignarsparnaðar samkvæmt ákvæðinu skuli ekki koma til skerðingar á barnabótum eða vaxtabótum enda heimildinni ætlað að koma til móts við þá sem eiga í tímabundnum fjárhagserfiðleikum. Í ljósi þess er lagt til að þessar greiðslur komi ekki til skerðingar á barnabótum og vaxtabótum því annars er hætt við að sá ávinningur sem einstaklingar hafa af útgreiðslu séreignarsparnaðarins verði talsvert minni en til stóð. Með sömu sjónarmið að leiðarljósi er einnig lagt til að útgreiðslur séreignarsparnaðar hafi ekki áhrif á bætur samkvæmt lögum um almannatryggingar og lögum um félagslega aðstoð auk þess sem þær hafi ekki áhrif á greiðslur húsnæðisbóta samkvæmt lögum um húsnæðisbætur, greiðslur atvinnuleysisbóta skv. 36. gr. laga um atvinnuleysistryggingar og greiðslur til for- eldra langveikra eða alvarlega fatlaðra barna, sbr. 22. gr. laga nr. 22/2006.

Um 8. gr. Í ákvæðinu er lagt til að það tímabil sem vörsluaðilum er heimilt að fresta útgreiðslum séreignarsparnaðar, að uppfylltum ákveðnum skilyrðum, verði fært til samræmis við 7. gr. frumvarpsins. Ákvæði þetta á sér fyrirmynd í 27. gr. laga umverðbréfasjóði, fjárfestingarsjóði og fagfjárfestasjóði, nr. 128/2011.

Um 9. gr. Gert er ráð fyrir því að í frumvarpi þessu verði ákvæði til bráðabirgða III í lögum um sérstakan skatt á fjármálafyrirtæki, nr. 155/2010, fellt brott og þeirri þrepalækkun flýtt sem lögfest var með lögum nr. 131/2019, sem breyttu lögum nr. 155/2010 þannig að strax á árinu 2021 verði gjaldhlutfallið fært niður í 0,145% sem að óbreyttu hefði ekki orðið fyrr en á árinu 2024.

Um 10. gr. Með ákvæðinu er lagt til að við rekstur sveitarfélags þurfi sveitarstjórn ekki að fullnægja þeim tveimur skilyrðum sem kveðið er á um í 2. mgr. 64. gr. sveitarstjórnarlaga við rekstur sveitarfélags árin 2020, 2021 og 2022. Annars vegar er um að ræða skilyrði að samanlögð heildarútgjöld til rekstrar A- og B-hluta í reikningsskilum skv. 60. gr. séu á hverju þriggja ára tímabili ekki hærri en sem nemur samanlögðum reglulegum tekjum eða það sem nefnt hefur verið jafnvægisreglan. Hins vegar er um að ræða það skilyrði að heildarskuldbindingar A- og B-hluta í reikningsskilum skv. 60. gr. séu ekki hærri en nemur 150% af reglulegum tekjum eða það sem nefnt hefur verið skuldareglan. Bæði skilyrðin eru hluti af þeirri meginreglu sveitarstjórnarréttar sem fram kemur í 1. mgr. 64. gr. og kveður á að um sveitarstjórn ber að