13

innan þess ráðstöfunartímabils sem rétthafi valdi í umsókn og að kaup á nýrri íbúð fari fram innan 12 mánaða frá síðustu sölu þeirrar íbúðar sem veitti rétt til úttektar séreignarsparnaðar. Ákvæðið heimilar rétthafa áframhaldandi ráðstöfun viðbótariðgjalda inn á veðlán sem á nýju íbúðinni hvílir, þó aldrei lengur en það sem eftir er tíu ára tímabilsins. Í dæmaskyni er unnt að hugsa sér rétthafa sem ráðstafar uppsöfnuðum iðgjöldum næstliðinna þriggja ára til kaupa á fyrstu íbúð. Í framhaldi af því velur rétthafi að ráðstafa iðgjöldum samkvæmt heimild í b- lið eða eftir atvikum 2. málsl. 1. mgr. ákvæðisins og ráðstafar þeim á þann hátt í þrjú ár. Að þeim árum liðnum fjárfestir rétthafi í nýju íbúðarhúsnæði og á rétthafi þá fjögur ráðstöfunar- ár eftir af tíu ára tímabilinu. Að þeim tíma loknum er heimild rétthafa fullnýtt. Hafi komið rof í iðgjaldagreiðslur rétthafa kemur það tímabil til frádráttar tíu ára tímabilinu enda kveður ákvæðið á um samfellt tíu ára tímabil. Í 5. mgr. er lagt til að réttur til úttektar á séreignarsparnaði stofnist ekki ef rétthafi erfir íbúðarhúsnæði eða hluta í slíku húsnæði þrátt fyrir að hann verði þar búsettur og að fast- eignalán hvíli á fasteigninni.

Um 3. gr. Ákvæðið kveður á um heimild rétthafa, við fyrstu íbúðarkaup, til að ráðstafa viðbótar- iðgjaldi sem afborgun óverðtryggðs fasteignarveðláns áður en iðgjaldi er ráðstafað inn á höfuðstól lánsins. Ráðstöfun inn á afborgun og höfuðstól láns breytist hlutfallslega miðað við þann fjölda ára sem eftir er af tíu ára samfelldu tímabili rétthafa. Þannig er gert ráð fyrir að á fyrsta ári samfellds tíu ára tímabils komi viðbótariðgjald rétthafa fyrst til ráðstöfunar inn á afborgun láns áður en iðgjaldi er ráðstafað inn á höfuðstól. Eftir það lækkar ráðstöfun iðgjalds inn á afborgun láns á hverju ári sem nemur 10 prósentustigum af viðbótariðgjaldi og síðan koll af kolli þar til tíu ára tímabilinu er lokið. Hafi rétthafi verið að nýta sér heimild skv. a- og b-lið 1. mgr. 2. gr. frumvarpsins skal hlutfall þess sem ráðstafað er sem afborgun láns og inn á höfuðstól láns breytast miðað við þann fjölda ára sem eftir er af tíu ára sam- felldu tímabili.

Um 4. gr. Í greininni er lagt til að hámarksfjárhæð einstaklings til úttektar á séreignarsparnaði nemi samtals 5 millj. kr. á samfelldu tíu ára tímabili eða samanlagt að hámarki 500 þús. kr. fyrir hverja tólf mánuði á samfelldu tíu ára tímabili. Ef miðað er við 4% framlag rétthafa af ið- gjaldsstofni getur framlag hans að hámarki numið 333 þús. kr. á tólf mánaða tímabili og framlag launagreiðanda getur að hámarki numið 167 þús. kr. fyrir sama tímabil miðað við 2% mótframlag hans af iðgjaldsstofni eða samanlagt 5 millj. kr. á samfelldu tíu ára tímabili. Þar sem framkvæmd úrræðisins hefst á miðju ári miðast úrræðið við 250 þús. kr. að hámarki fyrir árið 2017. Úttekt getur þó aldrei numið hærri fjárhæð en nemur inneign rétthafa vegna greiddra iðgjalda á hverjum tíma, þ.e. greiðsla til handa rétthafa takmarkast við inneign rétt- hafa sem myndast hefur á hverju tímabili. Það þýðir að verði ávöxtun iðgjalda neikvæð á tímabilinu getur komið til skerðingar sem því nemur. Ef útgreiðsla séreignarsparnaðar fer fram úr því hámarki sem gildir samkvæmt ákvæðinu, þ.e. um framlag rétthafa og framlag launagreiðanda, telst það sem umfram er til skattskyldra tekna á greiðsluári. Í 2. mgr. er lagt til að framlag rétthafa megi ekki vera lægra en framlag launagreiðanda. Rétthafa er því ekki heimilt að nýta eingöngu framlag launagreiðanda til kaupa á fyrstu íbúð heldur skal framlag hans vera a.m.k. jafnt framlagi launagreiðanda, þ.e. að ef framlag launa- greiðanda er t.d. 2% af tekjum verður skattfrjálst framlag rétthafa að nema a.m.k. 2% eða ef