5

Lagt er til grundvallar að ákvæði 2. og 3. mgr. greinarinnar verði efnislega óbreytt, sbr. b- og c-lið, að öðru leyti en að skerpt verði á því að ákvæði 2. málsl. 2. mgr. taki til hunda en ekki katta, en þar er kveðið á um að dýr skuli ávallt vera í taumi og í umsjá manns sem hefur fulla stjórn á þeim þegar verið er að færa dýr að og frá séreign um sameign eða sameiginlega lóð. Enn fremur er lagt til með d-lið að húsfélagi veitt heimild til að setja sér nánari reglur um hunda- og/eða kattahald með samþykki allra eigenda, enda séu reglurnar þess eðlis að þær teljist eðlilegar, málefnalegar og á jafnræði reistar. Með því að allir eigendur þurfi að sam- þykkja slíkar reglur er eigendum eftirlátið, séu þeir sammála, að setja nánari reglur um hunda- og kattahald í viðkomandi fjöleignarhúsi, svo sem um umgengni og afnot á einstökum hlutum sameignar. Í ákvæðinu felst þó ekki heimild húsfélags til að setja sér reglur sem gangi svo langt að þær útiloki hunda- og/eða kattahald í raun. Þar væri aftur á móti unnt að setja nánari reglur til að koma til móts við þarfir íbúa með hunda- eða kattaofnæmi eða fælni gagnvart slíkum dýrum til að lágmarka áhrif dýrahalds á viðkomandi. Þá er í e-lið lagt til að húsfélag geti með samþykki / hluta eigenda, bæði miðað við fjölda 2 3 og eignarhluta, lagt bann við hunda- og kattahaldi tiltekins eiganda ef dýr viðkomandi veldur öðrum íbúum verulegum ama, ónæði eða truflun og eigandi dýrsins ræður ekki bót þar á þrátt fyrir áminningar húsfélags. Á þeim grundvelli væri sem dæmi unnt að banna tilteknum eig- anda dýrahald vegna mikils og langvarandi gelts hunds sem eigandanum hefur ekki tekist að ráða bót á. Veita verður eiganda tækifæri og svigrúm til að grípa til ráðstafana, svo sem með liðsinni hundaþjálfara, til að breyta hegðun dýrsins í slíkum tilvikum. Þá verður einnig til þess að líta að dýrahald er eðlilegur hluti af heimilishaldi sem fylgt getur nokkuð ónæði, líkt og annarri umgengni fólks í fjölbýli, og verður því að meta hverju sinni hvort um sé að ræða svo verulegan ama, ónæði eða truflun að umrætt ákvæði eigi við. Ásama hátt er lagt til að húsfélag hafi heimild til að banna hunda- og/eða kattahald tiltekins eiganda brjóti hann verulega eða ítrekað gegn skyldum sínum þrátt fyrir áminningar húsfélags, svo sem með slæmri umgengni um sameign í lengri tíma eða ítrekaða lausagöngu hunds um sameign eða sameiginlega lóð, sbr. 3. mgr. 33. gr. g. Er öðrum eigendum þannig veitt tækifæri til að grípa til ráðstafana komi upp vandamál varðandi dýr og eigandi dýrsins bregst ekki við kvörtun og ræður bót þar á. Tekið er fram að ef allt um þrýtur geti gróf eða ítrekuð brot leitt til þess að húsfélagið beiti úrræðum skv. 55. gr. laganna gagnvart eiganda dýrsins, en efnislega sambærilegt ákvæði er nú að finna í 2. málsl. 4. mgr. 33. gr. g. Hundar og kettir. Loks er í f-lið lagt til að fyrirsögn greinarinnar verði

Um 3. gr. Lagðar eru til breytingar á 1. mgr. 41. gr. laganna til samræmis við 1. og 2. gr. frumvarps- ins. Vísast til athugasemda við þær greinar til nánari skýringar.

Um 4. gr. Lögð er til breyting á 3. mgr. 74. gr. laganna sem tilgreinir þau atriði sem fjallað skal um í húsreglum fjöleignarhúsa. Breytingin leiðir af 2. gr. frumvarpsins þar sem lagt er til að hús- félag geti sett nánari reglur umhunda- og/eða kattahald á húsfundi meðsamþykki allra eigenda enda séu þær eðlilegar, málefnalegar og á jafnræði reistar. Þannig er lagt til grundvallar að ekki verði lengur skylt að fjalla um hunda- og/eða kattahald í reglum sérhvers fjöleignarhúss, sbr. umfjöllun í 2. kafla.