síðan spurningum dómara og málsaðila um atriði sem því tengjast, svo sem kveðið er á um í 2. mgr. 65. gr. laganna. Með þessu móti ætti kostnaður við mat að verða miklum mun minni en ella yrði ef samin væri skrifleg matsgerð, svo sem nú er undantekningalaust áskilið, auk þess sem þessi einfaldari aðferð við framkvæmd mats ætti að flýta fyrir málsmeðferð. Til að taka af öll tvímæli er tekið fram að áður en matsmaður kæmi fyrir dóm til skýrslugjafar ætti hann rétt á að fá kostnað við matið greiddan úr hendi matsbeiðanda eins og hann ætti annars tilkall til ef honum væri ætlað að skila skriflegri matsgerð, sbr. niðurlagsákvæði 1. mgr. 63. gr. laganna. Yrði krafist yfirmats í því tilviki sem hér er gerð tillaga um leiðir af 64. gr. laganna að það skal framkvæmt á sama hátt og undirmat að því frátöldu að yfirmatsmenn skulu vera fleiri en undirmatsmenn.

Um6. gr. Þær breytingar sem hér eru lagðar til leiða af b. lið 5. gr. frumvarpsins. Hnykkt er á því að hafi matsmaður verið dómkvaddur samkvæmt því ákvæði skuli hann einungis leggja fram skrifleg svör við matsspurningum án þess að þeim fylgi neinn rökstuðningur í skriflegu formi.

Um7. gr. Hér er lagt til að við 1. mgr. 96. gr. laga um meðferð einkamála verði skeytt orðunum 'eða kröfurnar séu andstæðar lögum óháð afstöðu stefnda.' Ef málsgreininni yrði breytt í þetta horf þyrfti dómari ekki við úrlausn svonefnds útivistarmáls að horfa til krafna eða málsástæðna sem stefndi kynni að hafa haft uppi hefði hann mætt við þingfestingu máls, heldur gæti hann tekið kröfur stefnanda til greina nema þeir gallar væru á málatilbúnaði hans sem vörðuðu frávísun án kröfu eða kröfurnar væru beinlínis andstæðar lögum, svo sem ef stefnandi krefðist þess að stefndi yrði dæmdur til refsingar ef ekki væri heimild til að gera slíka kröfu í einkamáli. Með þessu móti ætti afgreiðsla útivistarmáls að taka skemmri tíma, t.d. þyrfti dómari ekki að huga að því hvort fjárkrafa stefnanda á hendur stefnda væri fyrnd. Þessi breyting ætti ekki að bitna á réttaröryggi þeirra sem stefnt er til varna í einkamáli þar sem í XXIII. kafla laganna um meðferð einkamála er að finna tiltölulega rúma heimild fyrir stefnda til að beiðast endurupptöku slíks máls ef hann telur að réttur hafi verið á sér brotinn við úrlausn þess.

Um8. gr. Samkvæmt 2. mgr. 99. gr. laga um meðferð einkamála skal stefndi leggja fram skriflega greinargerð ef hann kýs að halda uppi vörnum og fjalla þar jöfnum höndum um forms- og efnisvarnir sínar. Ef mál er flókið úrlausnar og umfangsmikið getur greinargerðin orðið ærið löng og er þetta verklag þá til þess fallið að auka vinnu dómara og draga mál á langinn. Algengt er að auk sýknu og annarra krafna sem lúta að efni málsins krefjist stefndi þess að því verði vísað frá dómi. Sé slík krafa höfð uppi getur það sparað dómara jafnt sem málsaðilum tíma og fyrirhöfn ef stefndi ætti þess kost að skila sérstakri greinargerð um hana án þess að færa jafnframt rök fyrir efnisvörnum sínum fyrr en þá síðar ef frávísunarkröfunni yrði hafnað. Af þeim sökum er gerð tillaga um að tekin verði upp í málsgreinina heimild til handa stefnda til að skila fyrst í stað greinargerð eingöngu um slíka kröfu, þó með því skilyrði að greinargerðin verði ekki lögð síðar fram en fjórum vikum frá þingfestingu málsins. Ella væri hætta á að meðferð þess drægist á langinn og sú hagkvæmni sem að er stefnt snerist þar með upp í andhverfu sína. Ef stefndi virti ekki tímamörkin yrði honum