18

Jafnframt er átt við að rekstrarörðuleikarnir hafi ekki þegar verið til staðar þegar hinar sérstöku aðstæður komu til. Varanlegir, en ekki tímabundnir, rekstrarörðuleikar teljast vera til staðar ef eigið fé, samkvæmt viðurkenndum reikningsskilaaðferðum, var í árslok 2019 neikvætt um fjárhæð sem var hærri en helmingur innborgaðs hlutafjár. Enda þótt samþykktur ársreikningur 2019 liggi ekki fyrir þegar óskað er greiðslufrests ætti launagreiðanda jafnan að vera ljós staðan á rekstrinum frá einum tíma til annars og hvort hann glímir við varanlega rekstrar- örðugleika. Fram kemur það skilyrði að ekki sé um að ræða vanskil á sköttum, gjöldum og skattsektum ársins 2019 eða eldri ára í upphafi árs og að skattframtali og lögboðnum fylgigögnum hafi verið skilað til skattyfirvalda. Þannig er dregin sú lína að úrræðið nái aðeins til þeirra launagreiðenda sem fyrir lok árs 2019 hafa staðið skil á gjöldum og skattframtölum til skattyfirvalda. Miðað skal við skuldastöðu eins og hún var í lok ársins, þ.e. 31. desember 2019, en horfa ber eftir atvikum fram hjá vanskilafjárhæðum sem telja má óverulegar að virtri veltu launagreiðanda. Launagreiðendur sem telja sig uppfylla skilyrði um greiðslufrestun óska hennar við eða fyrir skil staðgreiðsluskilagreinar fyrir viðkomandi mánuð en við það fellur greiðsla ekki í gjalddaga og eindaga fyrr en 15. janúar 2021. Komi í ljós að greiðslu hefur verið frestað án þess að skilyrði frestunar hafi verið uppfyllt skal til viðbótar greiðslu ákvarða álag og dráttar- vexti eftir almennum reglum um vanskil á skatti í staðgreiðslu, en frekari viðurlögum skal launagreiðandinn ekki sæta vegna vanskila þessara. Með ákvæðunum er lengdur sá tími sem má líða þar til vanskilaviðurlögum er beitt á fjárhæð allt að þriggja greiðslna afdregins skatts í staðgreiðslu og tryggingagjalds sem óskað er eftir fresti á og eru á gjalddaga 1. apríl 2020 til og með 1. desember 2020. Lagt er til að Skatturinn geti að ósk launagreiðenda veitt aukinn frest og heimild til dreif- ingar réttlega frestaðra greiðslna. Skilyrði aukins frests og greiðsludreifingar er að launagreið- andi hafi orðið fyrir miklu tekjufalli á öllu árinu 2020. Að jafnaði telst tekjufall vera mikið ef tekjur af reglulegri starfsemi ársins 2020 nema helmingi eða minna af sams konar tekjum ársins 2019. Heimild Skattsins er ekki bundin við helmingslækkun tekna af reglulegri starf- semi milli ára. Hann getur metið aðra þætti eftir því sem við á, svo sem breytingar á rekstri, áhrif tekjusamdráttar á útgjöld og óreglulegar tekjur. Sé staðgreiðsla opinberra gjalda ekki greidd á réttum tíma ber að greiða álag skv. 28. gr. laga um staðgreiðslu opinberra gjalda, nr. 45/1987. Frumvarpið felur í sér að álagi skv. 28. gr. laganna verði ekki beitt vegna þeirra staðgreiðsluskila sem frestað er réttilega, nema til þess komi að greiðsla verði ekki innt af hendi innan aukins frests en þá reiknast álag eingöngu frá frestuðum eindaga og gjalddaga (en ekki upphaflegum). Jafnframt felur frumvarpið í sér að vangreitt tryggingagjald sem frestað er í samræmi við skilyrði laganna beri ekki dráttarvexti fyrr en frá og með 15. janúar 2021. Gert er ráð fyrir, verði frumvarpið að lögum, að skil á skilagreinum vegna staðgreiðslu og tryggingagjalds verði að öllu leyti óbreytt og því verði gerð grein fyrir allri staðgreiðslunni og stofni hennar á skilagreinum þrátt fyrir að allt að þremur greiðslum verði frestað eins og lagt er til í frumvarpinu.

Um 3. gr. Lagt er til að við bætist ákvæði til bráðabirgða LXII sem heimilar ráðherra að kveða á um niðurfellingu eða takmörkun á skyldu til fyrirframgreiðslu tekjuskatts á árinu 2020 fram að álagningu opinberra gjalda það ár vegna tekna ársins 2019. Nýti ráðherra heimildina mun