Ní raibh an jaunt ar fáil fós. Bhí gleadhradh damhsa ann agus Tom Neile de ghuth phóitiúil ag gabháil 'An Triúr Mac' sa doras dúnta, ainneoin go raibh sé ag plúchadh аn сheoil: 'Is iomaí forrá -á-nach breá-á-á lúfar láidir A théanns thar sá-á-á-á-á- ile a's nach bhfilleann choí -í- chin.' 'Déan go réidh leat féin,' arsa an mháthair le Tom. Ach thabharfadh sí cuid mhaith ar an ala sin da mbeadh fonn aici mar a bhí ag Tom, leis an ualach a bhí ar a croí a chur amach de ina shile cheoil. Bhí na gearrchailí cruinnithe timpeall ar an iníon arís, ag fáil caidéise dá feisteas, ainneoin go bhfaca siad é go minic le seachtain. Ní raibh gair ag an máthair í a thaobhachtáil acu. Dar léi, ba bheag acu ding a chur sa nádúr, nárbh éagóraí de mhórán ná é an ding a bhí an tseiscinn mhór fhuar a chur ann. Ag ceiliúr faoi Mheiriceá a bhí na mná óga. Ag ceiliúr faoin saol a bheadh acu abail a chéile ar fad i South Boston go gairid, mar ba dhual do chine arbh é trunc Mheiriceá a n-aingeal coimhdeachta, arbh í an long imirce a réalt eolais agus arbh í an Fharraige Mhór a Muir Rua. Mheabhraigh Bidín Johnny di iarraidh ar a col ceathrar dlús a chur lena paisinéireacht. Dúirt Judeen Sheáin, ar a bhfaca sí riamh, a inseacht do Liam Pheige faoin spraoi a bhí ar thórramh shean-Cháit Thaidhg. 'Seachain nach n- inseá do Sheán se' a'inne go bhfuil Garraí an tSléibhe faoi fhataí arís i mbliana a'inn,' a deir Sorcha Pháidín. 'Dúirt sé ag imeacht dó nach dtiocfadh aon duine ar an gcine arís go deo ó d'imeodh sé féin a bhuailfeadh faoina chur, bhé sé chomh deacair sin.' 'Abair le mo bhuachaillse, a Mháirín, gur gearr go mbí mé anonn chuige,' a deir Nóra Phádraig Mhurcha de chogar a chuala na gearrchailí ar fad. 'Dar príocaí, ní bheidh sé i bhfad go mbaine mise aithinneacha as leacacha South Boston,' a deir scorach fionnrua ar chuir an t-ól ruibh na cainte air. 'Go bhfóire Dia ar an dream a chaithfeas fanacht sa mbaile,' a deir sean -Séamas Ó Curráin. Bhí an fuisce ag dul timpeall arís. 'Ara seo, b'fhearr duit blaiseadh dó,' a deir an fear roinnte - Peaitsín Shiubháine - agus bhí sé ag tónadh na gloine ar Mháirín, nó gur dhóirt sé steall de ar a cóta leis an gcreathadh a bhí ina láimh. 'Ní dhéanfaidh lá n do bhéil lá dochair duit. Maidin chrua í ar jaunt. Dheamhan is móide deoir phoitín a d'fheicfeá le do lá arís.' Bhí meacan ina ghlór, arae bhí sé ag cuimhniú ar sheisear iníon leis féin a bhí 'thall' - duine acu le cúig bliana déag agus fiche - agus gan aon súil aige a bhfeiceáil go brách... 'Ólfaidh mé féin mar sin í. Do shláinte agus go dtuga Dia slán go ceann cúr sa thú, a Mháirín.' Ba bheag an lua ag Peaitsín - ná sa gcás sin ag aon duine dá raibh ar an gcóisir - cuimhniú ar 'Go seola Dia abhaile arís í' a chur d'agús sa méid sin. Faoi cheal an oiread sin d'fhios a labhartha a bheith orthu spréach an docht tine a bhí sa máthair. 'Ní fheicfidh tú cúig bliana ó inniu go mbí sí abhaile arís,' arsa sise go mosánach. 'Go dtuga Dia di,' a deir Peaitsín agus Seáinín Thomáis Choilm as béal a chéile. 'Agus pósfaidh sí fear airgid agus fanfaidh sí inár mbail ar fad,' a deir Citín, deirfiúr do mháthair Mháirín, go geal-gháireach. 'Dheamhan mórán den rath a bheas agam in imeacht chúig bliana,' a deir Máirín, 'ach b fhéidir go bpósfá féin mé, a Sheáinín, gan pingin gan bonn.'