ამდენად , აშკარაა , რომ სადავო რეგულირება არ არის მიზნის მიღწევის გამოსადეგი საშუალება . გარდა იმისა , რომ მხედველობაში არ იღებს თავად უძრავი ქონების მესაკუთრის ღირსეული ცხოვრების უფლებას , არამართლზომიერი მფლობელის შემთხვევაშიც მხოლოდ დროებით , გამოსახლებისათვის საჭირო კანონისმიერი საშუალებების გამოყენების ვადით , ისიც კერძო მესაკუთრის უფლებათა შეზღუდვის ხარჯზე ხდება მათი უფლებების დაცვა , ხოლო გამოსახლების შემდეგ ეს პირები ისევ 'ღირსეული ცხოვრების უფლების' უზრუნველყოფის მოლოდინის რეჟიმში გადადიან . ამასთან , სადავო რეგულირება არ არის მიზნის მიღწევის აუცილებელი საშუალება . სახელმწიფო ვალდებულია და შეუძლია კიდეც გადადგას სხვა პოზიტიური ნაბიჯები სოციალური პროგრამების შემუშავებისა და განხორციელების გზით მოახდინოს უსახლკარო პირთა სათანადო საცხოვრისითა და მინიმალური საბაზისო საჭიროებებით უზრუნველყოფა . სადავო რეგულირებით მნიშვნელოვნად ზარალდება მესაკუთრე , რომელსაც არ შეუძლია თავისი საკუთრების ღირებულების შესაბამისი კეთილდღეობა მიიღოს . ამდენად . სადავო რეგულირება არ არის მიზნის მიღწევის პროპორციული , თანაზომიერი საშუალება , რადგან იგი მესაკუთრის უფლების მომეტებული შეზღუდვის ხარჯზე ხორციელდება . მხედველობაში მისაღებია , რომ საკონსტიტუციო სასამართლოს არაერთხელ უმსჯელია საკითხზე , როდესაც მოქალაქის მიერ მოთხოვნილია ნორმატიულ აქტში მოცემული 'ტერმინის განმარტების' არაკონსტიტუციურად ცნობა . არსებული პრაქტიკა გვიჩვენებს , რომ საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლო ნორმატიულ აქტში გამოყენებულ 'ტერმინთა განმარტებაში' არ კითხულობს უფლების შემზღუდველ წესს ; შესაბამისად , მას არ იღებს არსებითად განსახილველად . მოცემულ შემთხვევაში სადავო ნორმები ნამდვილად წარმოადგენს ტერმინის განმარტებას და არ მოიცავს საყოფაცხოვრებო მომხმარებლის ან მომხმარებლის აბონენტად რეგისტრაციის კონკრეტულ წესსა და რეგულირებას , თუმცა აღნიშნულ ნორმებს , ფართოდ განმარტავს და იყენებს ისეთი საჯარო სამართლის იურიდიული პირი , როგორიცაა საქართველოს ენერგეტიკისა და წყალმომარაგების მარეგულირებელი ეროვნული კომისია . კომისია თავისი უფლებამოსილების ფარგლებში წყვეტს ლიცენზიატსა და მომხარებელს შორის დავებს და ეროვნულ დონეზე ჰქმნის პრაქტიკას , რომელიც სავალდებულოდ შესასრულებელია მათ შორის ბაზარზე დომინირებული მდგომარეობისა თუ არადომინირებული მდგომარეობის მქონე ლიცენზიატისათვის . კომისია დეფინიციის ფარგლებში მოიაზრებს არამართლზომიერ მფლობელსაც , რომელსაც აბონენტად რეგისტრაციისა თუ შესაბამისი მომსახურების მიღებისათვის მესაკუთრის მხრიდან არ აქვს თანხმობა . აღსანიშნავია , რომ ბუნებრივი აირის , წყალმომარაგებისა თუ ენერგეტიკის მიწოდების კონკრეტული საკანონმდებლო აქტები , რომელიც საცალო ბაზრის წესებს არეგულირებს აუცილებლად წარსადგენ დოკუმენტად მოითხოვს მესაკუთრეობის ან მფლობელობის დამადასტურებელ დოკუმენტაციას ან მესაკუთრის თანხმობას . კომისია მის მიერ შექმნილი პრაქტიკით ( საქართველოს ენერგეტიკისა და წყალმომარაგების მარეგულირებელი ეროვნული კომისიის 2012 წ . 7 ნოემბრის N30/9; 2014 წლის 17 ივლისის N26/18 და 2016 წლის 18 მარტის N 18/16 გადაწყვეტილება ) წინააღმდეგობაში მოდის მოქმედ კანონმდებლობასთან და ამ პრაქტიკის ბოროტად გამოყენების შესაძლებლობას ანიჭებს მოქალაქეებს , თავის მხრივ კი ზიანს აყენებს კონკრეტული უძრავი ქონების მესაკუთრეს , მათ შორის ზოგიერთ შემთხვევაში გამოუსწორებელ ზიანსაც კი . სადავო ნორმებში მარეგულირებელი ეროვნული კომისია მოიაზრებს და განმარტავს არამართლზომიერ მფლობელსაც მესაკუთრის თანხმობის გარეშე და შესაბამის მიმწოდებელს უთითებს აღუდგინოს მომსახურების მიწოდება ასეთ პირს , მიუხედავად მესაკუთრის პოზიციისა , ასეთი მითითება კი მიმწოდებლისათვის შესასრულებლად სავალდებულოა . ნორმის ასეთი განმარტება პრაქტიკაში იწვევს მესაკუთრისათვის უფლების შეზღუდვას . შესაბამისად , საკონსტიტუციო სასამართლოს აქამდე არსებული პრაქტიკა , რომლითაც 'ტერმინთა განმარტებაში' არ კითხულობს უფლების შემზღუდველ წესს და შესაბამისად , მას არ იღებს არსებითად განსახილველად , განსხვავებულია მოცემული დავისგან და აშკარაა , რომ აღნიშნული ტერმინის განმარტებიდან შექმნილი პრაქტიკის საფუძველზე იკითხება უფლების შემზღუდველი წესი .