სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე , თვითნებურად აქვს დაკავებული მოქალაქე თამაზ ყურაშვილს . მოსარჩელე დავით მალანიამ გამოიყენა ყველა მის ხელთ არსებული კანონიერი საშუალება მისი უძრავი ქონებიდან მოქალაქე თამაზ ყურაშვილის გამოსახლების მიზნით , კერძოდ დაკმაყოფილდა მისი სავინდიკაციო სარჩელი და გადაწყვეტილების საფუძველზე აღსრულების ბიუროში მიმდინარეობს სააღსრულებო წარმოება , მათ შორის ჩაინიშნა აღსრულების თარიღი , თუმცა მოქალაქე თამაზ ყურაშვილი არც ნებით , არც აღსრულების პოლიციის მიერ კანონისმიერი ძალის გამოყენებით არ ტოვებს მოსარჩელე დავით მალანიას კერძო საკუთრებას . მოსარჩელე დავით მალანიამ მიმართა ელექტროენერგიის , ბუნებრივი აირისა წყალმომარაგების მიმწოდებელ კომპანიებს და მოითხოვა მისი უძრავი ქონებისათვის კომუნალური სერვისების მიწოდება , კომპანიებმა მოახდინეს რეაგირება , თუმცა მოქალაქე თამაზ ყურაშვილმა მიმართა საქართველოს ენერგეტიკისა და წყალმომარაგების ეროვნულ მარეგულირებელ კომისიას , რომელმაც 2022 წლის 01 სექტემბრის N 2/02-23-8978 გადაწყვეტილებით აცნობა მოსარჩელე დავით მალანიას , რომ კომისიის მიერ გაცემულია მითითება მოქალაქე თამაზ ყურაშვილს აღუდგეს ელექტროენერგიის , ბუნებრივი გაზისა და წყალმომარაგების მიწოდება კანონიერ ძალაში შესული სასამართლოს გადაწყვეტილების საფუძველზე ან კანონმდებლობით განსაზღვრული სხვა წესით გამოსახლების აღსრულების განხორციელებამდე . სადავო ნორმების ნორმატიული შინაარსი ზღუდავს მოსარჩელე დავით მალანიას საკუთრების უფლებას , კერძოდ განკარგავდეს მის უძრავ ქონებას , რაც საკუთრების უფლების მნიშვნელოვან ასპექტს წარმოადგენს . საკუთრების უფლება ყოველგვარ აზრს დაკარგავს თუ მესაკუთრეს არ შეეძლება მისი სურვილისამებრ განკარგვა . ამდენად , სადავო ნორმების ნორმატიული შინაარსი , რომელიც ზღუდავს მესაკუთრის უფლებებს და უპირატესობას ანიჭებს უძრავი ქონების არამართლზომიერ მფლობელს , უშუალოდ შეეხება თავად ამ საკუთრების შეზღუდვის ფუნდამენტურ არსს , რომ მესაკუთრემ თავად განკარგოს თავისუფალ სამოქალაქო ბრუნვაში თავისი საკუთრება და ამ საკუთრების უფლებისგან მიიღოს ღირსეული კეთილდღეობა . სადავო ნორმების შესაბამისობა საქართველოს კონსტიტუციის მე -19 მუხლის პირველი და მეორე პუნქტების ფორმალურ მოთხოვნებთან მიმართებით : საქართველოს კონსტიტუციის მე -19 მუხლის მე -2 პუნქტი ადგენს , რომ საკუთრების კონსტიტუციური უფლების შეზღუდვა დასაშვებია მხოლოდ კანონით განსაზღვრულ შემთხვევებში და დადგენილი წესით . ამდენად , საქართველოს კონსტიტუციის მე -19 მუხლის მე -2 პუნქტი მოითხოვს ფორმალური მოთხოვნის დაცვის ვალდებულებას , რომლის დაუცველობაც სადავო რეგულირების შინაარსისგან დამოუკიდებლად , უფლების შემზღუდველი ნორმის არაკონსტიტუციურად გამოცხადებას იწვევს . სადავო ნორმები წარმოადგენს საქართველოს კანონის 'ენერგეტიკისა და წყალმომარაგების შესახებ' მესამე მუხლის ჰ პუნქტის და საქართველოს კანონის 'ენერგეტიკისა და წყალმომარაგების 18 შესახებ' მე -3 მუხლის 'ტ' პუნქტის ნორმატიულ შინაარსს , შესაბამისად ეს კანონი აკმაყოფილებს საქართველოს კონსტიტუციის მე -19 მუხლის მე -2 პუნქტით დადგენილ ფორმალურ კრიტერიუმს უფლების შეზღუდვის კანონით დადგენის აუცილებლობის თაობაზე . სადავო ნორმების შესაბამისობა საქართველოს კონსტიტუციის მე -19 მუხლის პირველი და მეორე პუნქტებთან მიმართებით : საკუთრების შეძენის კონსტიტუციური გარანტია იცავს საკუთრების მართლზომიერად შეძენის შესაძლებლობას . საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს პრაქტიკის თანახმად , საქართველოს კონსტიტუციის 21- ე მუხლი ( ამჟამინდელი მე -19 მუხლი ), რომელიც საკუთრების უფლების რეგლამენტაციას ახდენს , იცავს კანონიერ საკუთრებას , რომლის კანონიერებასაც საფუძველშივე განსაზღვრავს მისი მართლზომიერად შეძენის ფაქტი . საკუთრების შეძენის კონსტიტუციური გარანტია