უფლებას და თავადმესაკუთრის ღირსეული ცხოვრების უფლებას . ნათელია , რომაღნიშნულირეგულაცია ვერ ახდენს ლეგიტიმური მიზნის მიღწევას და ვერ უზრუნველყოფს სამართლიან ბალანსს მესაკუთრეთა უფლებებისა და არამართლზომიერი მფლობელების უფლებებს შორის . თუკი სახელმწიფოს გააჩნია ბერკეტი , მექანიზმი , სათანადო საკანონმდებლო რეგულირება და რესურსი უსახლკაროთა სათანადო საცხოვრებლითა და მინიმალური საბაზისო საჭიროებებით უზრუნველყოფისათვის , მაშინ რატომ აჭიანურებს დროში ამ პროცესს და რატომ ზღუდავს მესაკუთრის უფლებებს უკანონოდ ? სახელმწიფო ვალდებულებას აკისრებს მესაკუთრეს გამოსახლებამდე პერიოდში უზრუნველყოს არამართლზომიერი მფლობელი საბაზისო საჭიროებებით , მაშინ როდესაც პირთა წინაშე სახელმწიფოს ამის ვალდებულება და რესურსიც ნებისმიერი კერძო მესაკუთრისაგან დამოუკიდებლად გააჩნია პოზიტიური ვალდებულების სახით . როგორც ეს საქართველოს კონსტიტუციის მე -4 და მე -5 მუხლშია განმტკიცებული , სოციალური და სამართლებრივი სახელმწიფოს ვალდებულებაა დაიცვას თავისი მოქალაქეები და უზრუნველყოს მათი სოციალური კეთილდღეობა , მათ შორის სათანადო საცხოვრისით და საბაზისო საჭიროებებით უზრუნველყოფა , მაგრამ არა სხვა მოქალაქის უფლებების შეზღუდვისა და უგულებელყოფის ფონზე , მესაკუთრის ინტერესების შელახვის საპირწონედ . როცა ვსაუბრობთ საკუთრების უფლებაში ჩარევის ლეგიტიმურობაზე და ერთმანეთს ვუპირისპირებთ კერძო მესაკუთრის ინტერესსა და საჯარო ინტერესს , საინტერესოა რამდენად ექცევა საჯარო ინტერესში არამართლზომიერი მფლობელის უფლებები , და რატომ არ ექცევა ამ საჯარო ინტერესში კეთილსინდისიერი შემძენი და მესაკუთრე ? საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 96- ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად , ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია ადმინისტრაციული წარმოებისას გამოიკვლიოს საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება და გადაწყვეტილება მიიღოს ამ გარემოებათა შეფასებისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე . სახელმწიფოს მიერ არათუ სათანადოდ არამედ , საერთოდ არ ხდება იმის მოკვლევა და გათვალისწინება აქვს თუ არა არამართლზომიერ მფლობელს სხვა ქონება , სადაც შეუძლიაიმსიკეთეებით სარგებლობა , რა სიკეთეებითაც ის სარგებლობს სხვისი საკუთრების დაკავებისას , ხომ არ იყენებს სოციალური კეთილდღეობის უფლებას ბოროტად კერძო მესაკუთრის წინააღმდეგ . აღსანიშნავია ისიც , რომ სახელმწიფო არ იკვლევს არამარტო არამართლზომიერი მფლობელის არამედ , თავად მესაკუთრის მდგომარეობას , იქნებ ეს კონკრეტული საკუთრება , წარმოადგენს მესაკუთრის ერთადერთ უძრავ ქონებას , რომელიც აუცილებელია მის საცხოვრებლად გამოყენებისათვის , ან იქნებ ამ ქონების გაქირავებით მიღებული შემოსავალი წარმოადგენს მესაკუთრისათვის ერთადერთ შემოსავლის წყაროს და ამ უფლების შეზღუდვით , მესაკუთრეს არ ეძლევა ღირსეულ პირობებში ცხოვრების უფლება , ცხოვრების ისეთი დონის უზრუნველყოფა , რომელიც აუცილებელია მესაკუთრისა და მისი ოჯახის ჯანმრთელობისა და კეთილდღეობის შესანარჩუნებლად . რით განსხვავდებიან ასეთ შემთხვევაში ერთმანეთისგან არამართლზომიერი მფლობელი და მესაკუთრე ? კანონი ყოველგვარი გამართლების გარეშე ასხვავებს მათ და უგულებელყოფს მესაკუთრის უფლებებს , უპირატესობას ანიჭებს არამართლზომიერ მფლობელს . მოსარჩელე დავით მალანიამ გამოიყენა ყველა შესაძლო კანონიერი საშუალება არამართლზომიერი მფლობელის მისი საკუთრებიდან გამოსახლების მიზნით , თუმცა მოქალაქე თამაზ ყურაშვილი არც ნებით , არც კანონისმიერი ძალით არ ტოვებს სხვის საკუთრებას . მოსარჩელე დავით მალანიას აღარ რჩება არცერთი კანონიერი საშუალება და მექანიზმი მისი საკუთრების გათავისუფლებისათვის , გარდა იმისა , რომ მიმართოს ელექტროენერგიის , ბუნებრივი აირისა და წყალმომარაგების კომპანიებს შეუწყვიტონ მის საკუთრებას შესაბამისი კომუნალური მომსახურების მიწოდება . სახელმწიფო მესაკუთრის მიერ ამგვარი კანონიერი მექანიზმისათვის მიმართვას უფლების ბოროტად გამოყენებად მიიჩნევს და ამგვარი რეგულაცით ჰქმნის მახინჯ პრაქტიკას - ბოროტად გამოიყენონ არამართლზომიერმა მფლობელებმა არაკონსტიტუციური ნორმები და მათი განმარტებები უკანონო მიზნების მისაღწევად . თუკი მესაკუთრე მიმართავს ყველა კანონიერ საშუალებას გამოსახლებისათვის , მათ შორის სურს შეწყვიტოს მის უძრავი ქონებისათვის კომუნალური მომსახურების მიწოდება , მაგრამ ამ კანონიერი