მქონე ძირითად უფლებებთან გვხვდება , არამედ , სახელმწიფოს მიერ ძირითადი უფლებების დაცვის ვალდებულების ზომაზე , აუცილებელზე ნაკლებად შესრულებაზე' ( 'საქართველოს კონსტიტუციის კომენტარი . თავი მეორე . საქართველოს მოქალაქეობა . ადამიანის ძირითადი უფლებანი და თავისუფლებანი' გამომცემლობა შპს 'პეტიტი', თბილისი , 2013.) საკონსტიტუციო სასამართლოს პრაქტიკით საკუთრების უფლება ადამიანის ღირსებისა და თავისუფლების წონად კატეგორიად განიხილება და სასამართლო აღნიშნავს , რომ '…ეს გარემოება მნიშვნელოვანწილად განსაზღვრავს სახელმწიფოს უფრო მეტ სიფრთხილეს და ზომიერებას უფლებაში შესაძლო ჩარევისა და რეგულირების ფარგლების დადგენისას.' (საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2007 წლის 2 ივლისის #1/2/384 გადაწყვეტილება , II. პ .5) საკონსტიტუციო სასამართლომ თავის პრაქტიკაში საკუთრების უფლება უკვე დიდი ხანია ბუნებით ( საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2007 წლის 18 მაისის გადაწყვეტილება, № 2/1 - 370,382,390,402, სამოტივაციო ნაწილი , მე -5 პუნქტი .) უფლებად აღიარა . იგი ასევე ხაზგასმით აღნიშნავს მის ფუნდამენტურ მნიშვნელობასა და აღიარებს მას არსებობის ელემენტარულ საფუძვლად . ( საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2007 წლის 2 ივლისის N1/2/384 გადაწყვეტილება , სამოტივაციო ნაწილი , მე -5 პუნქტი .) ამავე დროს სასამართლო საკუთრების ორმაგ ფუნქციაზეც საუბრობს . კერძოდ კი , აღნიშნავს , რომ საკუთრება წარმოადგენს სუბიექტურ უფლებას , ხოლო მეორე მხრივ , ქმნის ღირებულებათა კონსტიტუციურ წესრიგს . ( საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 26 ივნისის 2012 წლის გადაწყვეტილება № 512, სამოტივაციო ნაწილი , 41- ე პუნქტი .) ამასთან , 'სამართალი ვერ იქნება გულგრილი საკუთრების სოციალური დატვირთვისადმი , რადგან სწორედ აქ მჟღავნდება საკუთრების მიერ შესასრულებელი ამოცანა , მისი ადგილი , როლი და მნიშვნელობა . ამიტომ სოციალური და სამართლებრივი სახელმწიფო ერთიანად მოითხოვს როგორცკერძოსაკუთრების თავისუფლებას , ისე მისი შეზღუდვის აუცილებლობას საჯარო მიზნებისთვის . საქართველოს კონსტიტუციის 21- ე მუხლიც ითვალისწინებს საჯარო მიზნებისათვის საკუთრებაში ჩარევის შესაძლებლობას , კერძოდ კი , საკუთრების უფლების შეზღუდვას და საკუთრების ჩამორთმევას' ( საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2007 წლის 7 ივლისის გადაწყვეტილება №1/2/384 ). საკუთრების , როგორც ძირითადი უფლების , გარანტია , პირველ რიგში , ნიშნავს თითოეული მესაკუთრის სუბიექტურ უფლებას , თავი დაიცვას სახელმწიფოს გაუმართლებელი ჩარევისაგან მის კონსტიტუციით გარანტირებულ უფლებაში . კერძოდ კი , ეს უფლება გამოიხატება პირის უფლებაში , მიმართოს სასამართლოს . თუმცა , ამ უფლების გარანტირებულობა მხოლოდ სახელმწიფოს წინაშე დაცვის უფლებით არ ამოიწურება , ის იმავდროულად ავალდებულებს სახელმწიფოს დაიცვას ეს უფლება , რაც , პირველ რიგში , ნიშნავს კანონმდებლობაში საკუთრების შინაარსის კონსტიტუციის შესაბამის რეგლამენტირებას . ( საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2007 წლის 7 ივლისის გადაწყვეტილება №1/2/384 ) 'იმისათვის , რომ პირმა შეძლოს საკუთრების უფლებით პრაქტიკული სარგებლობა , არ არის საკმარისი მისთვის აბსტრაქტული საკუთრებითი გარანტიის მინიჭება . მან ასევე უნდა ისარგებლოს იმგვარი სამოქალაქო , კერძოსამართლებრივი წესრიგით , რომელიც შესაძლებელს გახდის საკუთრების უფლებით შეუფერხებელ სარგებლობას და , შესაბამისად , სამოქალაქო ბრუნვის განვითარებას . საკუთრების კონსტიტუციურ - სამართლებრივი გარანტია მოიცავს ისეთი საკანონმდებლო ბაზის შექმნის ვალდებულებას , რომელიც უზრუნველყოფს საკუთრებითი უფლების პრაქტიკულ რეალიზებას და შესაძლებელს გახდის საკუთრების შეძენის გზით ქონების დაგროვებას' . ( საკონსტიტუციო სასამართლოს 2012 წლის 26 ივნისის გადაწყვეტილება №512 სამოტივაციო ნაწილი , 33- ე პუნქტი ) საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს განმარტებით 'კონსტიტუციური უფლებების , მათ შორის საკუთრების უფლების , შეზღუდვის შეფასების საზომი , თანაზომიერების პრინციპია . აღნიშნული პრინციპი წარმოადგენს ადამიანის უფლების შეზღუდვისას კანონმდებლის შებოჭვის მექანიზმს და , შესაბამისად , კონსტიტუციური კონტროლის ელემენტს . თანაზომიერების პრინციპის მოთხოვნაა , რომ უფლების მზღუდავი საკანონმდებლო რეგულირება უნდა წარმოადგენდეს ღირებული საჯარო