საშუალების საპირისპიროდ , როგორც არამართლზომიერი მფლობელისაგან , ასევე სახელმწიფოსაგან იღებს არაერთგზის ხელშეშლას , ყოველგვარ აზრს კარგავს საკუთრების უფლება . იგი მხოლოდ ჩანაწერის სახით იქნება კონსტიტუციასა თუ არაერთ კანონში , მაგრამ პრაქტიკულად ვერ მოხდება ამ უფლების რეალიზაცია . ფაქტია , რომ ასეთ შემთხვევაში , ვერც თავად მესაკუთრე შეძლებს ქონების ფლობას , ვერც მისით სარგებლობას და შესაბამისად შემოსავლის მიღებას , ვერც მის განკარგვას - გასხვისებას , ვინაიდან ასეთ უძრავ ქონებას არავინ შეიძენს . მესაკუთრე მხოლოდ სამართლებრივ დოკუმენტებსა და კანონში მოიხსენიება , როგორც მესაკუთრე - აღჭურვილი საკუთრების უფლების ყველა კომპონენტით , მაგრამ პრაქტიკაში ვერ შეძლებს ვერცერთი კომპონენტის გამოყენებას . კანონი ამ რეგულაციით თავად უსახლკაროდ მყოფ მესაკუთრესაც უბიძგებს , თუკი ვერ შეძლებს საკუთარი ქონების ფლობასა და სარგებლობას , დაიკავოს სხვისი უძრავი ქონება და ისე გამოიყენოს , როგორც ამას მის ქონებაში არამართლზომიერად მყოფი პირი ახდენს . თანაც ფაქტია , რომ სახელმწიფო კანონის დონეზე არამართლზომიერ მფლობელს უფრო მეტ უფლებებს ანიჭებს , ვიდრე მესაკუთრეს და გარანტიები თავისთავად მას უფრო მეტი აქვს . კანონის ამგვარი რეგულაცია ფაქტობრივად , ადამიანებს უბიძგებს არაკანონიერი , ძალმომრეობითი ხერხებით დაიკავონ სხვისი ქონება და ხელს უწყობს მათი ბოროტი მიზნების მიღწევას , თავის მხრივ , უგულებელყოფს ყველა კანონიერ საშუალებას . შედეგად ვდგებით იმ რეალობის წინაშე , რომ კანონიერი საშუალებების გამოყენებით საკუთრების უფლების პრაქტიკაში რეალიზაცია შეუძლებელია , თავის მხრივ , არამართლზომიერი მფლობელი კი სხვისი საკუთრების უფლებას მესაკუთრის თანხმობის გარეშე თავისუფლად იყენებს მისი მიზნების მისაღწევად , ისე რომ თავის დროზე ამ უფლებების შესაძენად არცერთი სამართლებრივი საშუალება არ გამოუყენებია . ყოველივე ზემოთ განვითარებული მსჯელობის საფუძველზე , ნათელია , რომ ერთმანეთს უპირისპირდება ერთის მხრივ , არამართლზომიერი მფლობელის უფლებები და მეორეს მხრივ , კეთილსინდისიერი შემძენის , მესაკუთრის უფლებები , თუმცა კანონი ყოველგვარი გამართლების გარეშე უპირატესობას ანიჭებს არამართლზომიერ მფლობელს , ისე რომ არც კი ითვალისწინებს მხარეების რეალურ მდგომარეობას , მათ შესაძლებლობებს , გარდა ამისა , სახელმწიფო კერძო პირზე , ქონების მესაკუთრეზე ფაქტობრივად ახდენს სახელმწიფოს პოზიტიური ვალდებულებების დელეგირებას და აკისრებს ისეთ ვალდებულებებს , როგორიცაა დაიცვას ადამიანის საყოველთაოდ აღიარებული უფლებები და თავისუფლებები , იზრუნოს ადამიანის ჯანმრთელობასა და სოციალურ დაცვაზე , ღირსებული საცხოვრებლითა და მინიმალური საბაზისო საჭიროებებით უზრუნველყოფაზე , ნაცვლად იმისა , რომ თავად უზრუნველყოს , როგორც მესაკუთრის უფლებების დაცვა , ასევე უსახლკაროთა ღირსეული საცხოვრებლით და საბაზისო საჭიროებებით უზრუნველყოფა . საინტერესოა ის ფაქტიც , რომ ამ რეგულაციით მხოლოდ კერძო მესაკუთრეების უფლებები იზღუდება , სხვაგავარ მიდგომას იყენებს იგი სახელმწიფო ქონების მფლობელობისას , კერძოდ სახელმწიფოს თანხმობის გარეშე , სახელმწიფო ქონებით მართლზომიერად მოსარგებლე პირებსაც კი კომუნალური სერვისების მიმწოდებელი კომპანიების აბონენტად აღრიცხვაზე ესაჭიროებათ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს წერილობითი თანხმობა შესაბამისი კომუნალური სერვისების მისაღებად . სადავო ნორმები კი მესაკუთრის თანხმობის 7 გარეშე ანიჭებს უფლებას არამართლზომიერ მფლობელს დარეგისტრირდეს აბონენტად და მიიღოს შესაბამისი კომუნალური მომსახურება . სახელმწიფო განსხვავებულ მიდგომას იყენებს სახელმწიფო ქონებისა და კერძო ქონებით სარგებლობის ნაწილში . სახელმწიფო ქონებით მართლზომიერი მფლობელობისა და სარგებლობის დროსაც კი სახელმწიფო საკუთრების დაცულობის გაცილებით მაღალ სტანდარტს აწესებს ვიდრე კერძო მესაკუთრისათვის . სახელმწიფო ქონებით სარგებლობისას შესაბამისმა ორგანომ დამატებით თანხმობა უნდა გასცეს ობიექტისათვის კომუნალური მომსახურების მისაწოდებლად , მაშინ როდესაც სადავო ნორმა კერძო მესაკუთრის თანხმობის გარეშე თვითნებურად აძლევს უფლებას არამართლზომიერ მფლობელსაც კი ისარგებლოს მესაკუთრის უძრავი ქონებით შეუზღუდავად და მიიღოს კომუნალური მომსახურება .