stofnanir samfélagsins, að bjóða þegnum sínum aðstoð við þroskastarf sitt, svo sem ég ætla að viðgengist hafi á fyrri skeiðum sögunnar . En afhelgun síðustu áratuga hefur nánast tekið allan brodd úr því starfi. Og því ætla ég að fara með ykkur í svolitla . ævintýraför

f f við lítum á ævintýri og helgisagnir liðinna alda, til að reyna að átta okkur á þroska mannsins, virðist ævi hans skiptast í fjögur tímabil; æsku, unglingsár, fullorðinsár og elli. Þroskasaga okkar, gegnum aldirnar, gerir ráð fyrir því að við séum vígð inn í hvert tímabil. Fyrsta vígslan er , en hún felur í sér að skírnin barnið er tekið inn í samfélag guðs og manna. Næsti mikilvægi áfangi í lífinu er (initiation). Í henni erum við m.a. minnt á það til hvers við komum fullorðinsvígslan hingað. Innihald hennar er að vonum margt. Það er trúarlegt, heimspekilegt, tilvistarlegt, sálfræðilegt, líffræðilegt og félagslegt. En fullorðinsvígslan er nánast dottin uppfyrir í samfélagi okkar. Enn eimir þó örlítið eftir af fermingunni og hjónabandinu. Það er stundum gantast með það að húsbyggingar séu fullorðinsvígsla Íslendinga - eins þroskavænlegar og þær eru. Ef hinn ungi maður gengist undir fullorðinsvígslu um tvítugt mætti búast við að hann legði á því skeiði áherslu á þekkingu og greind, abstract hugsun, svart-hvíta röksemdafærslu, stífni, leit að stórasannleik og prinsippum. Ungi maðurinn leitar að hetjuímyndum (idendity) og er hetja. Hetjan berst við hið illa (sem er oftast innra með henni). Hún hefur lítið umburðarlyndi. Hún byggir minnismerki (um sig). Ungur maður vill verða kóngur. Hann er hermaður. Ungir menn fara að eins og Ikarus og fljúga nálægt sólinni, með þeim hættum sem því fylgir. Ungar konur eru aftur á móti nærandi og fóstrandi (nurturing) á þessu þroskastigi að mati flestra höfunda.

m m tekur við enn eitt þroskaskeiðið. Þá er tími miðjan aldur straumhvarfa eða umskipta (crisis). Maður sem er vakandi, upplýstur og áhugasamur (aware) finnur fyrir e.k. áfalli (blow) og leggst í öskustóna (the road of ashes, acceptance). Hann kemur niður. Merkinguna vantar skyndilega í líf hans. Það er engin stefna. Börnin flytja að heiman og fólk deyr eða flytur burtu. Er hann giftur réttu konunni? Allt í einu er hann ekki lengur undir það búinn að einhver í nánasta umhverfi hans deyi. Hvað á hann af vinum og ástvinum? Hefur hann tekið þá sem sjálfgefna? Hann fer að telja og kemst að því að skortur ríkir. Vinnan nær ekki lengur að halda manninum við efnið á sama hátt og áður (vitality). Er hann á réttri hillu? Hann þarf að endurskoða framlag sitt. Hann skoðar hvernig hann hefur eytt tímanum, hvernig hann er orðinn þræll veraldlegra hluta og hvernig hann vantar innri frið. Hann áttar sig á því að hann hefur ruglað saman markmiðum og leiðum. Og aðalatriðum og aukaatriðum. Streðið eftir völdum, peningum, frægð og frama hefur ekki sama aðdráttarafl og áður. Gömlu væntingarnar, um hvernig lífinu skyldi lifað, halda ekki lengur. Maðurinn sér að líkaminn er að breytast (passion, vitality, energy). Hann áttar sig á því að hann lifir ekki að eilífu. Hann er særður (wounded) og hann syrgir (grieving). Sárið læknast ekki nema um það sé búið. Hann fæst við sársaukann og leitar sér lækninga (fæst við hið illa). Þá tekur við. Það sækir kraft sinn að innan (lífsins tré). Það þroskaferlið hefst á aðskilnaði (separation) því innst inni er maðurinn einn og hann leitar (search) í öskustóna til að sleikja sár sín. Maðurinn býður sár sitt velkomið af öllu hjarta; það þýðir ekki að berjast á móti þegar hér er komið sögu, enda myndi það aðeins færa manninum þjáningu. Maðurinn fer yfir líf sitt og kannar hverjir hafa horfið frá