თავის თავში მოიაზრებს სახელმწიფოს უფლებამოსილებას , საკანონმდებლო რეგულირებას დაუქვემდებაროს საკუთრების შეძენის წესი , რომელიც , თავის მხრივ , მატერიალური შინაარსით , კონსტიტუციის შესაბამისი უნდა იყოს . ( საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2007 წლის 2 ივლისის №1/2/384 გადაწყვეტილება , სამოტივაციო ნაწილი , მე -5 პუნქტი ) საკუთრების უფლება განამტკიცებს მისი შეძენისა და გასხვისების საყოველთაო უფლებას (mutatis mutandis, ქრონქვისტი , 3/1/512 გადაწყვეტილება , პარ.32). ' იმისათვის , რომ პირმა შეძლოს საკუთრების უფლებით პრაქტიკული სარგებლობა , არ არის საკმარისი მისთვის აბსტრაქტული საკუთრებითი გარანტიის მინიჭება . მან ასევე უნდა ისარგებლოს იმგვარი სამოქალაქო , კერძოსამართლებრივი წესრიგით , რომელიც შესაძლებელს გახდის საკუთრების უფლებით შეუფერხებელ სარგებლობას და , შესაბამისად , სამოქალაქო ბრუნვის განვითარებას . საკუთრების კონსტიტუციურ - სამართლებრივი გარანტია მოიცავს ისეთი საკანონმდებლო ბაზის შექმნის ვალდებულებას , რომელიც უზრუნველყოფს საკუთრებითი უფლების პრაქტიკულ რეალიზებას და შესაძლებელს გახდის საკუთრების შეძენის გზით ქონების დაგროვებას' (ქრონქვისტი , 3/1/512 გადაწყვეტილება , პარ .33). საკუთრების ძირითადი სიკეთე არის ის , რომ ადამიანმა კეთილდღეობა და სარგებელი მიიღოს თავისი საკუთრებისგან . საკუთრების ფლობაც აზრს დაკარგავს თუ მის მესაკუთრეს არ ექნება მისი თავისუფლად , საჭირო დროს , საჭირო ფასად გაქირავებისა თუ გაყიდვის შესაძლებლობა . ილუზორული გახდება საკუთრების კონსტიტუციურ - სამართლებრივი გარანტია თუმას არა მხოლოდფლობის , როგორც სტატიკურ მდგომარეობაში მყოფის , არამედ სამოქალაქო ბრუნვაში მოძრავი , გასხვისების ელემენტის გარეშე განიხილავს . საკუთრების უფლება თავის თავში გულისხმობს , რომ მესაკუთრემ განკარგოს ნივთი ისე , როგორც ის მომგებიანად ჩათვლის . საკუთრების უფლება აზრს დაკარგავს , მისი უმნიშვნელოვანესი კომპონენტის - განკარგვის გარეშე . სახელმწიფოს აკისრია ნეგატიური ვალდებულება , ხელი არ შეუშალოს მესაკუთრეს თავისუფალი სამოქალაქო ბრუნვის გარანტიით , თავისუფლად განკარგოს მისი საკუთრება . თუკი დაწესებული რეგულირება , შეზღუდვებით გამოაცლის ღირებულებას საკუთრებას და მესაკუთრეს არ ექნება მისი საკუთრებით სარგებლობისა და განკარგვის უფლება , მათ შორის შევზღუდავთ გადაწყვეტილების მიღებას - გასცეს თუ არა თანხმობა მის უძრავ ქონებაში კომუნალური სერვისების მიწოდებისათვის , ამით დაირღვევა საკუთრების ძირითადი არსი . თავად საკუთრება შინაარსს დაკარგავს თუ მას ისეთი ფორმებით შევზღუდავთ , რომ მესაკუთრე ვერ განახორციელებს მისი უძრავი ქონების განკარგვას , მისი ქონების შენახვისა თუ მოვლისათვის აუცილებელ მოქმედებებს , ვერ მოახერხებს მისი საკუთრების სათანადოდ დაცვას არამართლზომიერი მფლობელებისაგან . თუკი უძრავი ქონების არამართლზომიერ მფლობელს ექნება უფლება მესაკუთრის თანხმობის გარეშე თავისუფლად ფლობდეს და სარგებლობდეს ქონებით და ამ ქონებასთან დაკავშირებული ყველა სერვისით , მათ შორის კომუნალური მომსახურებით , ეს კი არათუ ახეირებს არამედ ზიანს მიაყენებს იმთავითვე მესაკუთრის უფლებებსა და ინტერესებს , შეზღუდავს სამოქალაქო ბრუნვას , აზრს დაუკარგავს თავად ამ უძრავი ქონების საკუთრებაში ქონას , რაც თავისთავად წარმოადგენს საკუთრების უფლების უხეშ დარღვევას . ამასთან , საკუთრების უფლების კონსტიტუციურ სამართლებრივ გარანტიას , კონსტიტუციის ძირითადი პრინციპებიც განაპირობებს . მოცემულ შემთხვევაში ასეთია ეკონომიკური თავისუფლება , რომელიც საქართველოს კონსტიტუციის პრეამბულის შემადგენელი ნაწილია . ამასთან , საქართველოს კონსტიტუციის მე -6 მუხლით ეკონომიკური თავისუფლება აღირებული და უზრუნველყოფილია . ამდენად , აღნიშნულ პრინციპს საქართველოს კონსტიტუციის არაერთ ნაწილში ვხვდებით , რაც მისი დაცვის მნიშვნელობას უსვამს ხაზს . ეკონომიკური განვითარება თავად ქვეყნის განვითარებას განამტკიცებს და მოქალაქეების კეთილდღეობის ხელშემწყობია . ეკონომიკური თავისუფლება , საქართველოს კონსტიტუციის მე -19 მუხლის პირველი პუნქტით განსაზღვრული საკუთრებითი ურთიერთობების სფეროში ინდივიდის მოქმედების თავისუფლების გამოვლენის გარეშე წარმოუდგენელია (mutatis mutandis, ქრონქვისტი , 3/1/512 გადაწყვეტილება , პარა . 54). ქვეყნის ეკონომიკური თავისუფლება ვერ მიიღწევა კერძო ურთიერთობებში ადამიანების თავისუფალი მოქმედების გარეშე .