მოცემულ შემთხვევაში სახეზეა მოსარჩელე დავით მალანია , როგორც კეთილსინდისიერი შემძენი , რომლის კეთილსინდისიერების ფაქტი არ არის სადაო . ნათელია , რომ მესაკუთრეს ქონების შეძენისას აქვს თავისი მიზნები ფლობდეს თუ ისარგებლოს შეძენილი ქონებით , მიიღოს სარგებელი . სხვაგვარ შემთხვევაში იგი ამ ქონებას არ შეიძენდა . როდესაც სადავო ნორმა უპირატესობას ანიჭებს არამართლზომიერ მფლობელს და უგულებელყოფს კეთილსინდისიერი შემძენის საკუთრების უფლებას , იმთავითვე არღვევს სტაბილურ სამოქალაქო ბრუნვას , მესაკუთრეებს უსპობს ყველა კანონიერ გზასა და საშუალებას ისარგებლონ მათი ქონებით თავისუფლად . გარდა ამისა , საკუთრების უფლებას ზღუდავს სარგებლობის იმ ნაწილშიც , რომ მსგავსი სადავო ნორმებისა და პრაქტიკების შექმნით , მესაკუთრეს იმ შიშით , რომ შესაძლებელია დამქირავებელმა ხელშეკრულების ვადის გასვლის შემდეგ არ დატოვოს ქონება ( რის შემდეგაც ფლობა და სარგებლობა არამართლზომიერი ხდება ) და კანონმაც ხელი შეუწყოს ამგვარ თვითნებობას , აიძულებს თვითშეზღუდვას არ გააქირავოს ქონება და ფინანსური სარგებელი მიიღოს საკუთარი ქონებიდან . ამგვარი რეგულაციითსტაბილურ სამოქალაქო ბრუნვას საფრთხეექმნება , ვინაიდან პირველ რიგში , ზიანს აყენებს და აზრს უკარგავს 'კეთილსინდისიერი შემძენის , მესაკუთრის' ინსტიტუტს და ფაქტობრივად , ამკვიდრებს პრაქტიკას , რომ ყოველგვარი სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე პირებს შეუძლიათ ფლობდნენ და სარგებლობდნენ სხვისი საკუთრებით , თვითნებურად დაიკავონ სხვისი ქონება , ისარგებლონ მისით , მიიღონ ამ ქონებაში კომუნალური მომსახურება მესაკუთრის თანხმობის გარეშე . ფაქტიურად იქმნება ვითარება , რომ არამართლზომიერი მფლობელი უფრომეტ სარგებელს იღებს უძრავი ქონებიდან ვიდრე თავად მესაკუთრე , გარდა ამისა , მესაკუთრე ვერ იყენებს ქონებას , როგორც შემოსავლის წყაროს , ამით ზიანი მიადგება როგორც მესაკუთრეს , ასევე ქვეყნის ეკონომიკასაც , ვინაიდან სახელმწიფო ბიუჯეტს დააკლდება ის გადასახადები , რომელიც ამ ქონების გაქირავებით შეიძლებოდა მიეღო . 'უმთავრესი კონსტიტუციური ღირებულების , ადამიანის ღირსების პატივისცემა მისი სოციალური და ეკონომიკური კონტექსტის ფარგლებში , მნიშვნელოვნად არის დამოკიდებული საკუთრების უფლების სრულფასოვან რეალიზებაზე . საკუთრება წარმოადგენს ადამიანის პირადი დამოუკიდებლობის , პიროვნული განვითარების ერთ - ერთ წყაროს . საკუთარი დამოუკიდებლობისა და კეთილდღეობის მიზნით ადამიანის მისწრაფება , შექმნას საკუთარი ქონება , უდავოდ იმსახურებს სახელმწიფოს პატივიცემას…' (ქრონქვისტი ,3/1/512 გადაწყვეტილება , პარა . 38). 'საკუთრების უფლების კონსტიტუციური გარანტია პირველ რიგში სახელმწიფოს მიმართ მოქმედ ნეგატიურ აკრძალვას გულისხმობდა ( საკუთრების უფლების ნეგატიური ასპექტი ). მოქალაქეს აქვს გარანტია , რომ სახელმწიფო მის კერძო საკუთრებას არ ხელყოფს და ამისთვის სამართლებრივი დაცვის მექანიზმებით სარგებლობს . ამავდროულად ეს გარანტია სახელმწიფოს ავალდებულებს მოახდინოს უფლების პოზიტიური იმპლემენტაცია კანონმდებლობაში ( საკუთრების უფლების პოზიტიური ასპექტი ), კონსტიტუციური სამართლებრივი წესრიგის შესაბამისად.' (საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2007 წლის 2 ივლისის #1/2/384 გადაწყვეტილება , II. პ .7;) 'კონსტიტუციის 21- ე მუხლიდან გამომდინარეობს სახელმწიფოს ნეგატიური ვალდებულება , თავი შეიკავოს ისეთი მოქმედებებისაგან , რომელიცგამოიწვევს საკუთრების უფლებაშიჩარევას . ამავე დროსიგი პოზიტიურადაა ვალდებული , შექმნას ისეთი სამართლებრივი სისტემა , რომელიც უზრუნველყოფს სამართლიან ბალანსს საზოგადოების წევრებს შორის . საკუთრების უფლების დასახელებული ფუნქციების გარდა , 21- ე მუხლიდან გამომდინარეობს სახელმწიფოს დაცვის ვალდებულება , ( ფირცხალაშვილი , სახელმწიფოს დაცვის ვალდებულება , მისი ასახვა საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს პრაქტიკაში , მართლმსაჯულება და კანონი 1/12 გვ . 49) რომელიც სახელმწიფოს გარკვეული ქმედებების შესრულებას ავალდებულებს . სახელმწიფოს დაცვის ვალდებულება ირღვევა მისი უმოქმედობისას . ასეთი ვალდებულების შეუსრულებლობის დადგენა დამოკიდებულია შემდეგზე : როდესაც ნათელია , რომ საკუთრების ძირითადი უფლების დასაცავად კანონმდებლის მიერ შერჩეული საშუალება სრულად გამოუსადეგი და აშკარად არასაკმარისია მიზნის მისაღწევად , ასეთ შემთხვევებში , განსხვავებით დარღვევის კლასიკური შემოწმებისაგან , საუბარია არა უფლების დაცულ სფეროში ჩარევაზე და ზომაზე მეტად ჩარევის აკრძალვის მოთხოვნაზე ( თანაზომიერების პრინციპი ), როგორც ეს ნეგატიური ფუნქციის