Maðurinn lærir á þessu þroskastigi að hann þarf að hafa fyrir hlutunum, því þeir eru flóknir. Hugsun mannsins (viska/wisdom) verður hlutbundin; hún snýr sér aftur að efninu og verður sveigjanlegri. Hún hafnar því að lausnir fáist með annað- hvort-eða hugsun. Í staðinn kemur umburðarlyndi (more practical and human concerns). Ég ætla að taka dæmi af þroskaleið karls sem á unga aldri ákvað að verða eðlisfræðingur. Hann tók þessa ákvörðun meðan hann hafði um sig harða skel unglingsáranna. Upp úr því fór hann að hafa áhuga á sálfræði - lærði hana - og fór að starfa að mannúðarmálum. Ummiðjan aldur var maðurinn búinn að sækja mörg námskeið í heimspeki og listum. Umfimmtugt var hann farinn að skrifa bækur og snéri sér fljótlega alveg að þeirri iðju. Hann hafði loksins fundið sinn innri mann. Ég sagði áðan frá eiginmanninum sem fór að líta á aðrar konur í stað þess að líta inná við. Ég ætla nú að færa þá sögu uppá eðlisfræðinginn fyrrverandi. Meðan hann var eðlisfræðingur var hann aðdáandi Evu - móður allra hluta - og Helenar fögru. Þegar hann gerðist sálfræðingur fór hann að dást að Maríu, en hún er andlegur lífsförunautur karla. Að lokum dáðist rithöfundurinn að listagyðjunni Sophiu, sem jafnframt er síðasta konan í lífi hans. Á þroskaleið sinni þarf maðurinn að kynnast öllum þessum konum og komast að lokum að því að þær eru allar í konunni hans, en einnig í honum sjálfum. Í þroskaferlinu þarf maðurinn að sætta sig við að töfrar og sakleysi æskunnar er liðin tíð. Hann kynnist dekkri hliðum lífsins; svo sem dauða, vonsku, sjúkdómum, harmleikjum (slæmir hlutir koma líka fyrir gott fólk) og þeirri staðreynd að við höfum ekki stjórn á öllum hlutum. Við erum rekin út úr Paradís, enda búin að bragða á ávexti skilningstrésins. Þá áttar maðurinn sig á því að lífið tekur enda. Sú vitneskja færir honum óvænt nýjar gjafir. Maðurinn lærir að nýta tímann betur. Þetta gerir hann m.a. með því að hann hefur nú lært að njóta hverrar stundar á forsendum hennar sjálfrar. Þeirri hugsun kann að skjóta upp að rétt sé að skila því aftur til samfélagsins sem það hefur fært okkur. Eftir að við höfum tekið út þroskann er líklegra en áður að við gerum það rétt (legacy), en freistumst ekki til að byggja minnismerki. Maðurinn hættir að þiggja og fer að . Þroskaður fullorðinn maður þarf ekki að verða gefa kóngur. Hans er húsvarðarstarfið. Í þessum straumhvörfum lærir maðurinn að hlæja að sjálfum sér (trickster). Það auðveldar honum að takast á við öll verkefnin sem fyrir liggja á þessum vettvangi. Maðurinn lærir að njóta þess að vera í stað þess að vera eitthvað eða eiga eitthvað. Maðurinn lærir betur að vera hann sjálfur í stað þess að leika hlutverk. Hann getur með sanni bent á sjálfan sig og sagt: 'Þetta er ég' (the treasures are within). Þessi lærdómur er dýrgripur til framtíðar, þ.e. seinni helmings lífsins. Eftir þessa reynslu er maðurinn aldrei einmana. En hún gerir honum einnig auðveldara fyrir að umgangast annað fólk, því nú eru hlutirnir látnir gerast á forsendum stundarinnar og atburðanna.

arlahópur arlahópur er ekki markmið, heldur leiðin að því. Ævintýrin, sem ég minntist áður á, eru meðal verkfæra karlahópa. Mikilvægir eru þættir eins og samvera karla, samvinna karla, einangrun frá of mörgum áreitum og trú (faith, spirituality). Vegna þess að helgisiðir hins vestræna samfélags hafa að miklu leyti verið lagðir til hliðar þarf nú að leita útfyrir þær stofnanir sem fyrir löngu var falið það hlutverk að sjá um vígslu mannanna á þroskabrautinni. Afhelgunin á sér enn stað, en hver veit nema við sjáum við henni! Nú hafa nokkrir karlar, einkum í Kanada og Bandaríkjunum, tekið saman mikið efni um þroskaleiðir mannanna; einkum karla. Þeir hafa margir farið þá leið að