Сүннетті дұрыс түсіну үшін керек. Имам әш - Шәфи'и өзінің ұлы сөздерін айтқан болатын: 'Фәқиһтердің сөздері мен олардың пайымдауларын қолдану - бұл тек су жоқ кезде ғана қолдануға болатын таяммум секілді. Егер белгілі бір мәселеде Құран, Сүннет және сахабалардың сөздері тура бір мағыналы мәтінде келсе, онда бұл мәтіндермен қолдану міндетті (уәжиб) болып табылады және белгілі бір ғалымның сөзіне бола олардан бас тартуға рұқсат етілмейді!' (Қараңыз: 'әр - Рисалә' 599). Имам әш - Шәтыби рас айтты: 'Егер шариғат үкімдерін тану барысында ғалымдарды құрал ретінде алудың орнына мақсат ретінде алсақ, онда біз адасамыз' (Қараңыз: 'әл - И'тисам' 2/872). Мұсылмандардың арасында кейбір имамдарды шектен тыс ұлықтап, оларға қарсы титімдей сын айтқызбай, белгілі бір ғалымның соңынан еруге шақыратындары бар, олар тіпті оның пікірін пайғамбардың (оған Аллаһтың игілігі мен сәлемі болсын) сөзінен де жоғары қоюға дейін барады. Білім талап етіп жүрген мұсылман өзінің шейхының жақтаушысы болып, тек оның сөздері мен көзқарасы ғана ақиқат деп есептей отырып, жұртты фанаттық дәрежеде өзінің ұстазына шақыратынын өте жиі кездестіруге болады. Мұның барлығы терең адасу және Аллаһ елшісінен (оған Аллаһтың игілігі мен сәлемі болсын) басқа адамдармен мұндай қарым - қатынаста болмауы керек. Шейхул - Ислам Ибн Тәймия былай деген: 'Кімде - кім өзіне бір адамды таңдап алып, әрі достық немесе қастық мәселесін оның сөзімен, ісімен өлшесе, онда «олар діндерін бөлшектеп, топтарға бөлінгендер» деген адамдардың қатарынан болады' (Рум сүресі, 31 - аят) (Қараңыз: 'Фәтәуәл - кубра' 2/239). Шейх әл - Әлбәниден: 'Белгілі бір ғалымның сөзін ұстанатын жастар бар, ал басқа бір жастар өзге ғалымның пікірін ұстанады, нәтижесінде олар бұны әртүрлі ағымдарға ұқсатып, бір - бірін жек көре бастайды', - деп сұрады. Сонда ол: 'Мұндай нәрсе Исламда рұқсат етілмеген! Біз әрдайым Исламда сектанттық рұқсат етілмейді, әрі мұндай шектен шығушылық Исламда тыйым салынған деп айтамыз: біреулері тек бір ғана ғалымның пікірін ұстанады, ал басқалары өзге бір ғалымның пікірін ұстанады. Алайда, пайғамбарлар мен елшілерге қарағанда ешбір ғалым қателіктен сақтандырылмаған. Әрбір мұсылман бір - біріне сүйіспеншілік пен ықыластылық таныта отырып өмір сүру қажет және осы өмірдегі ешбір адамға беріліп, оған соқыр еруден аулақ болу керек, тек бір адамнан басқа, ол - Аллаһ елшісі (оған Аллаһтың игілігі мен сәлемі болсын)!' - деп жауап берді (Тыңдаңыз: 'Силсиләтул - худа уә - ннур' №573). Салим ибн 'Абдуллаһ былай деген: ' Бір күні мен Ибн 'Умармен бірге мешітте отыр едім, оған Шам аймағынан белгісіз бір адам келіп, 'умраның қажылыққа дейін (хаж әт - тамәтту') жасалуын сұрады. Ибн 'Умар: 'Бұл жақсы, керемет іс', - деді. Әлгі кісі: 'Тіпті сіздің әкеңіз ('Умар ибн әл - Хаттаб) бұны тыйым салған болса да ма?' - деп сұрады. Сонда Ибн 'Умар былай деді: 'Саған қасірет болсын! Егер Аллаһ елшісі (оған Аллаһтың игілігі мен сәлемі болсын) өзі жасаған және өзгелерге жасауға бұйырған нәрсені менің әкем тыйым салса, қайсысына бағынасың: әкеме ме, әлде Аллаһ елшісінің (оған Аллаһтың игілігі мен сәлемі болсын) бұйрығына ма?!'. Әлгі кісі: 'Аллаһ елшісінің (оған Аллаһтың игілігі мен сәлемі болсын) бұйрығына', - деп жауап берді ' (Ахмад 5700, Әбу Я'лә 3/1317. Иснадтың сенімділігін иман ән - Нәуәуи растады).