honum. Ef til vil á hann óunna sorg. Hann gengur úr skugga um það hvort hann getur enn látið sig dreyma um framtíðina. Er einhverja andagift að finna? Hefur hann vanrækt skapandi hlið sína - er hann kannski að kynnast henni í fyrsta skipti? Leyfir hann sér að sýna eldmóð og brennandi áhuga þótt það leiði ekki alltaf til mælanlegs árangurs? Hefur lífsstíllinn skaðað líkamann? Er kynlífið staðnað? Kannski hefur maðurinn byggt múra umhverfis sig og haldið öðru fólki frá. Þarfnast þau mál endurskoðunar? Eitt af því sem maðurinn kemst að á þessu þroskaskeiði er að hann verður að sleppa (let go, surrender). Unglingurinn á heimilinu flytur að heiman og fer ef til vill í skóla í fjarlægu landi. Það getur verið sárt. Eftir stendur þó að seinna mun maðurinn uppgötva að hann fær til baka ungan mann eða konu sem nú geislar af sjálfstrausti og að hann hefur nú eignast nýjan fullorðinn vin. Sama gildir um annað; starf sem tapast, ástvin sem hverfur eða líkama sem veikist; maðurinn mun öðlast þetta allt á nýjan leik. Upp stendur og betri maður. Afurðin er gjöf og jafnvægi. þroskaðri Maðurinn er nú aftur tilbúinn að takast á við lífið (mission). Hann hefur lært að lifa lífinu til fullnustu (fully functioning). Það hefur orðið viðhorfsbreyting hjá honum (a change in consciousness) sem hjálpar honum að takast á við seinni helming lífsins. Hann hefur lært að karlmennska er mikið fjölbreyttari en hefðbundið hlutverk karlsins. Miðaldra maður er öldungur, læknir, vinur og kennari. Einn vinurinn er inni í okkur, sbr. Virgil Dantes, Faust Goetes, Philemon Jungs, hinn heilaga anda o.s.frv. Þessar eru gjafirnar; nýir eða endurheimtir hæfileikar, ný eða endurheimt vinátta, betra hjónaband og meiri ánægja í starfi. Kannski fer maðurinn í skóla til að læra eitthvað nýtt. Eitt er víst; hann hefur náð betra sambandi við guð sinn (spirituality). Nú ætla ég að snúa mér eitt andartak að konunum aftur. Ýmislegt bendir til að kynin skipti að einhverju leyti um hlutverk um miðjan aldur. Þ.e. konur fara að líta á karlmanninn (masculine) í sjálfum sér og karlar á kvenhlið (feminine) sína. Hafi fullorðinsvígslan misfarist getur þessu verið öfugt farið að einhverju leyti. Samkvæmt því þurfa mjúkir menn nú að fara í gegnum hetjuhlutverkið, en framgjarnar konur í gegnum nærandi hlutverkið.

umir umir yfirgefa allt í leit sinni. Það er ekki nauðsynlegt skref í átt að auknum þroska og er oft beinlínis skaðlegt. Oft er þó nauðsynlegt að maðurinn kippi að sér höndunum að einhverju leyti. Að öðrum kosti fær hann ekki sleppt (let go, surrender). Anima (Jungs) fer nú af stað, eins og þegar hefur verið vikið að, og maðurinn gæti farið að eigna konu sinni eiginleika sem hún hefur ekki, heldur eru arfleifð frá fyrra skeiði mannsins. Ég kem betur að því síðar. Hann gæti einnig farið að leita að eiginleikum eiginkonu eða ástkonu hjá öðrum konum svo sem unglingurinn gerði með aðdáun sinni á kvikmyndadísum og Playboy-stúlkum. Í raun snýst málið ekki um aðrar konur fyrir karlinn, heldur um kvenlega hlið hans. Maðurinn þarf samkvæmt því að sættast við hitt kyn sitt. Mikilvægt er að maðurinn geri sér grein fyrir því að verkefnið (crisis) er tilvistarlegt (existential &spiritual). Að skilja það fækkar mistökum, svo sem skammtímalausnum, hjónaskilnuðum og öðrum brúm sem maðurinn brýtur að baki sér. Sú vissa leiðir manninn einnig í rétta átt - svo hann snúi við blaðinu, en geri ekki meira af því sama, en það eru oft fyrstu viðbrögð hans. Maðurinn færist í þroska frá hinu trúarlega til hins andlega (from the religious to the spiritual). Í þessari vinnu þarf maðurinn iðulega að fást við áföll úr æsku sinni. Þau eru sár sem græða þarf svo þroskinn geti haldið áfram. Oft þarf að græða sár sem orðið hefur í sambandi barns og foreldris.