შესაძლებლობას , რომ ადმინისტრაციული ორგანო ერთი და იგივე საქმეს მესამეჯერ მაინც მოეკიდება მისთვის დაკისრებული პასუხისმგებლობის შესაბამისად . თუმცა , მიუხედავად ამისა , ასეთი ტიპის მოწესრიგება არ არის აუცილებელი , რადგან არსებობს ბევრად უფრო ნაკლებად მზღუდავი საშუალებებიც , რომელიც ადმინისტრაციულ ორგანოს თავის ვალდებულებას განახორციელებინებს ადმინისტრაციული კანონმდებლობის შესაბამისად . პირველ რიგში უნდა აღინიშნოს ის , რომ ნორმაში მოხსენიებულია ისეთი საქმის დაბრუნება , რომელზეც სასამართლოსთვის შეუძლებელი ხდება ფაქტების გამოკვლევა . თუმცა , თუ კი ეს სასამართლოსთვისაა შეუძლებელი , რომელსაც გასაიდუმლოებულ ინფორმაციეაზეც კი მიუწვდებათ ხელი ( თუ ეს საქმისთვის საჭიროა ), მაშინ ბევრად დაბალია იმის ალბათობა , რომ ადმინისტრაციულმა ორგანომ შეძლოს ასეთი გარემოებების გამოკვლევა . თუ მაინც დავუშვებთ , რომ ამის შესაძლებლობა არსებობს , მაშინ სრულად შესაძლებელია ადმინისტრაციულ ორგანოს დაევალოს მოკვლევის ჩატარება სასამართლო პროცესის მიმდინარეობისას და გამოკვლეული გარემოებების სასამართლოში ისე წარდგენა , რომ სამართალწარმოება არ შეჩერდეს . ასეთ შემთხვევაში გათავისუფლებული პირი და ნებისმიერი სხვა პირი , რომლის მისამართითაც გამოიცა ინდივიდუალურადმინსიტრაციულსამართლებრივი აქტი , ნაკლებ დროსდაკარგავს და ბევრად მალე შეძლებს აღსრულების ძალის მქონე გადაყწვეტილების მიღებას სასამართლოსგან . თუკი ადმინისიტრაციულმა ორგანომ მესამეჯერაც არ გამოიკვლია ფაქტები ან გამოიკვლია და იგივე ტიპის ინდივიდუალური ადმინსიტრაციულ - სამართლებრივი აქტი გამოსცა , პირს მოუწევს ხელმეორედ სასამართლოში წასვლა , რაც ბევრად უფრო მეტი დროის დახარჯვის ტოლაფია . შესაბამისად , ჩვენს მიერ შემოთავაზებული ალტერნატივაადმისნიტრაციულ ორგანოს დაავალებს შეცდომის გამოსწორებას , ხოლო სასამართლო პროცესი შეუწყვეტლად და დროის დაუკარგავად გაგრძელდება . ამასთან ერთად , შესაძლებელია გარკვეული სანქციების დაწესება იმ ადმინსიტრაციული ორგანოებისთვის , რომლებმაც ორივე ეტაპზე არ გამოიკვლიეს ფატობრივი გარემოებები და ისე გამოსცეს ინდივიდუალური აქტი . აღნიშნული შეამცირებს ადმინსიტრაციული ორგანოების მიერ აქტის გამოცემის საკითხის მიმართ გულგრილ დამოკიდებულებას . ასევე , გათავისუფლებულ პირებს შესაძლაბელობას მისცემს დროულად გადაწყდეს მათი დავა და კიდევ უფრო ნაკლებად შეეზღუდოთ შრომის თავისუფლება , ვიდრე სადაო ნორმის მოქმედებისას ეზღუდებოდათ . ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე , მიგვაჩნია , რომ სადაო ნორმა არ არის მიზნის მიღწევის აუცილებელი და გამოსადეგი საშუალება . მიუხედავად აღნიშნულისა , საკონსტიტუციო სასამართლომ შესაძლოა არ გაიზიაროს ჩვენი პოზიცია , ამიტომ განვიხილავ შემდგომ საფეხურებსაც . რაც შეეხება პროპორციულობას . მოცემული შეზღუდვით იზღუდება დასაქმებულის ( შემდგომში უკვე გათავისუფლებულის ) შრომის თავისუფლება . კერძოდ , როგორც ზემოთ ავღნიშნეთ , კონსტიტუციის 26- ე მუხლით გარანტირებულია შრომის თავისუფლება , რომელიც მოიცავს როგორც სამსახურის არჩევის , ისე მისი დატოვების უფლებას . მოცემულ შემთხვევაში პირის გათავისუფლება ხდება ამ პირის სურვილის საწინააღმდეგოდ . 26- ე მუხლთან მიმართებით მთავარ პრობლემას წაროადგენს ის , რომ პირს ისე ათავისუფლებენ , რომ არ ხდება ყველა გარემოების გამოკვლევა და გათვალისიწინება . შესაბამისად , შრომითი ურთიერთობა მთავრდება სამართლებრივი გარანტიების გამოყენების გარეშე , რაც ეჭვქვეშ აყენებს შრომის თავისუფლების კონსტიტუციურ გარანტიას . ამას გარდა , პირი უმუშევრად იმყოფება / აღნიშნული სამსახურიდან გათავისუფლებულია იმ პერიოდის მანძილზე , სანამ სასამართლო ხელმეორედ შესულ საქმეს არ