და გამოსცეს კანონმდებლობასთან შესაბამისი ინდივიდუალური ადმინსიტრაციულ სამართლებრივი აქტი . შესაბამისად , სახეზე ნამდვილად გვაქვს ლეგიტიმური მიზანი , რომელიც ადმინისტრაციული ორგანოების მიერ დაშვებული შეცდომის გამოსწორებას ითვალისწინებს . თუმცა , არ უნდა დაგვავიწყდეს , რომ მოცემულ შემთხვევაში საუბარია აბსოლუტური უფლების შეზღუდვაზე , რომლის შელახვაც ნებისმიერ შემთხვევაში ნებისმიერი მიზნის არსებობისას დაუშვებელია . ამიტომ მოცემულ შემთხვევაში მნიშვნელოვანია მხოლოდ კონსტიტუციით გარანტირებული მოცემული მუხლის შელახვის ფაქტის დადგენა . სასამართლოს მიერ საქმის ადმინსიტრაციული ორგანოსთვის დაბრუნებით , ადმინისტრაციულ ორგანოს ეძლევაშესაძლებლობაამ ეტაპზე მაინც გამოიკვლიოს საქმის ფაქტობრივი გარემოებები . თუმცა , ამ ნაწილში მნიშვნელოვანია გავითვალისწინოთ , რომესარისე . წ. 'შესაძლებლობა'დაარა აუცილებლად შესრულებადი მოქმედება . ამის მიზეზი კი არის ის , რომ ადმინსიტრაციულმა ორგანომ შესაძლოა ამ შემთხვევაშიც არ გამოიკვლიოს საქმის გარემოებები . ამ უკანასკნელის არსებობის ალბათობა კი უფრო მაღალია იქიდან გამომდინარე , რომ ადმინსიტრაციულმა ორგანომ წინა ორ შემთხვევაშიც არ განახორციელა იგი . ადმინისტრაციულ ორგანოს თავისი შეცდომის გამოსწორების შესაძლებლობა გასაჩივრებისას უკვე მიეცა . ამიტომ , საქმე განსახილველად ისევ იმ ორგანოს უბრუნდება , რომლის ნდობა მოსარჩელეს / გათავისუფლებულს , უკვე აღარ აქვს . თუმცა , კანონმდებლობა მას 'აიძულებს' მაინც მიიღოს იმ ადმინისტრაციულ წარმოებაში მონაწილეობა , რომელშიც არ სურს და ითანამშრომლოს იმ ორგანოსთან , რომელსაც არ ენდობა . ამ ნაწილში ნათლად იკვეთება პირის ინტერესების უგულებელყოფა . შეზღუდვა ეხება პირებს , რომლებიც სასამართლოში ასაჩვრებენ ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გამოცემულ აქტს . ისინი გრძელვადიანი პერიოდის განმავლობაში ვერ იღებენ საბოლოო გადაწყვეტილებას . განსაკუთრებით პრობლემურია ეს საკითხი მაშინ , როდესაც ხდება დასაქმებულების გათავისუფლება , რომლებიც მოლოდინის რეჟიმში უმუშევრად იმყოფებიან . ასეთ დროს ხდება დიფერენცირება ადმინისტრაციული ორგანოსი და გათავისუფლებული პირების . გათავისუფლებულ პირებს არათუ რაიმე უპირატესობა ენიჭებათ , არამედ ეზღუდებათ კანონდმებლობით და კონსტიტუციით გარანტირებული უფლებები . ასეთი ტიპის უფლებების შეზღუდვა პირისთვის ღირსების შემლახველია , კერძოდ დამამცირებელია , რადგან სამართალსუბიექტობის არსი ანუ ადამიანის კონსტიტუციის ამოსავალ წერტილად აღიარება , კითხვის ნიშნის ქვეშ დგება . იმის მაგივრად , რომსახელმწიფოინდივიდის უფლებისდაცვისთვის იბრძოდეს , პირიქით ის ხელს უწყობს პირის უფლებების არგანხორციელებას . პირის კონსტიტუციით გარანტირებულ უფლებაზე წინ აყენებენ ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ ორჯერ დაშვებული შეცდომის გამოსწორებას , რაც დაუშვებელია . არსებული მოწესრიგება არის კონსტიტუციის მეცხრე პუნქტის მეორე ნაწილის შეუსაბამო , კერძოდ იმიტომ , რომ ხდება პირის ღირსების შეუვალობის შეზღუდვა . უფლება სამართალსუბიექტობაზე ადამიანს აქცევს კონსტიტუციის ამოსავალ წერტილად , რაც იმას ნიშნავს , რომ მისი უფლებები უნდა იყოს გარანტირებული და დაცული . თუასე არ ხდება ეს ნიშნავს ღირსების შელახვას . საკონსტიტუციო სასამართლო უთითებს , რომ ღირსება ნებისმიერი სხვა უფლების ამოსავალი წერტილია , შესაბამისად ზემოთ მითითებული უფლებების არათანაზომიერად შეზღუდვა , ავტომატურად იწვევს ღირსების უფლების შელახვასაც . ამ შემთხვევაში სახეზე გვაქვს დამამცირებელი მოპყრობა , რომელიც როგორც ზემოთ მითითებულ განმარტებებში გამოიხატა ნიშნავს პირის მიმართ უპატივცემულო მოპყრობას . დასაქმებულების სამსახურიდან გათავისუფლება ხდება