ahmedheakl/docatlas_instruct huggingface dataset:
###### La juĝo de Dio

Rezulte de la apostateco de Salomono la regno de Izrael estis dividita je du partoj: la filo de Salomono Reĥabeam regis la tribojn de Jehuda kaj Benjamen, dum Jerobeam regis tiun dektriban regnon, kiu nomiĝis Izrael (aû Efraim). La dutriba regno estis Judujo. La pli granda parto de la popolo de tiuj triboj sekvis la malbonan ekzemplon de Salomono - ili asertis, ke kredas je la vera Dio, sed samtempe ili adoris idolojn de alinacianoj. Pere de profetoj la Eternulo multfoje alvokis ilin penti, sed ve! - senrezulte. Pro tio Li punis ilin, elpelinte ilin el la regno de Izrael en landojn de iliaj malamikoj. Tio estis okazigite pere de asirianoj kaj babelanoj, kiuj invadis Izraelon kaj militkaptis ĝiajn loĝantojn. 'Vi (Dio) atendis por ili dum multe da jaroj, Vi admonadis ilin kun Via spirito per Viaj profetoj; sed ili ne atentis; tial Vi transdonis ilin en la manojn de la popoloj alilandaj' (Neĥ 9:30). La dektriba regno tute ne havis bonajn reĝojn. Jerobeam, Aĥab, Aĥazja kaj tiel plu - ĉiuj ili estis priskribitaj en la libro 'Reĝoj' kiel idoladorantoj. La lasta reĝo estis Hoŝea; dum lia regado la asirianoj venkoprenis Izraelon kaj transkondukis la Izraelidojn en Asirion (2 Reĝ 17); de tie ili neniam revenis. La dutriba regno, Judujo, havis kelkajn bonajn reĝojn (ekzemple, Ĥizkija, Joŝija), sed la pli granda parto el ili estis malbonaj. Pro multaj pekoj Dio rifuzis regi Judujon, kaj dum la regado de Cidkija la babelanoj invadis Judujon, militkaptis ĝiajn loĝantojn kaj venigis ilin en Babelon (2 Reĝ 25). La militkaptitoj restis en Babelo dum 70 jaroj, post tio iuj el ili revenis al Izraelo, gvidataj de Ezra kaj Neĥemja. De tiu tempo la hebreoj ne havis sian propran reĝon kaj estis regataj de la babelanoj, grekoj kaj romanoj. Jesuo naskiĝis dum la regado de la romanoj. Pro tio, ke Izraelo malakceptis Jesuon, la romanoj invadis ĝin en la jaro 70 PK, kaj dispelis la Izraelidojn tra la tuta mondo. Nur dum la lastaj 100 jaroj la Izraelidoj komencis revenadi en Izraelion, montrante per tio pri la baldaûa reveno de Kristo (vidu Suplementon 3). Jeĥezkel 21:25 -27 profetis pri tia fino de la regno de Dio - la nacio de Izrael: 'Vi, ho senhonora kaj malpia estro de Izrael (t. e. Cidkija), kies tago alvenis nun... tiele diras la Sinjoro, la Eternulo: Deprenu la cidaron kaj demetu la kronon (t. e. ĉesu esti reĝo); ne plue estos tiel... Mi forigos, forigos, forigos ĝis ĝin; kaj ĝi ne ekzistos venos tiu, kiu havas rajton je ĝi, kaj al li Mi ĝin donos'. Fragmento post fragmento en la profetaĵoj lamentas pri la fino de la regno de Dio (Hoŝ 10:3; Ploro 5:16; Jer 14:21; Dan 8:12 -14). La trifoje ripetita vorto 'forigos' en la versoj Jeĥ 21:25-27 rilatas al tri invadoj de Nebukadnecar, la re ĝ o de Babel. La atentema studanto povas rimarki, ke 'estro de Izrael' kaj 'la regno de Dio' en tiuj versoj estas paralelaj nocioj, ĉ ar la detroni ĝ o de Cidkija estis samtempe la fino de la regno de Dio
3. poglavje: Svetopisemski temelji moralne teologije 63

3. poglavje: Svetopisemski temelji moralne teologije 63 63

o vprašanjih, ki zadevajo življenje v skupnosti - vodi in zagotavlja skupno življenje - je varuh etosa in interpretira zapovedi in prepovedi, ki regulirajo življenje v skupnosti. Ni velikih razlik med posameznimi člani skupnosti, obstaja sicer neka interna hierarhija: privilegij prvorojenca, obstaja poligamija, slab položaj za nerodovitno žensko, dovoljuje sužnje. Obstajata dva osnovna zakona:

- - - do skrajnosti: krvno maščevanje - izenači obramba integritete skupnosti se oslabitev življenjske in delovne moči skupine (solidarnost)
- - vedno so bili pozorni do tujcev, gost je član družine, družina ga gostoljubje - varuje, ščiti (odprtost do tujcev)

Sicer v spremembah bosta ta dva aspekta (solidarnost, odprtost do tujcev) konstitutivni element bibličnega etosa stare in nove zaveze. Kakšen je bil odnos do domačinov? Polnomadska ljudstva so miroljubna in spravljiva. Spore ki nastajajo med njimi in domačini, rešujejo na podlagi dogovora (1 Mz 12,10 - 20; 20,1-18; 26, 1-3a. 6- 12). Gre za pozitivno držo do kulturnih različnosti, za njihovo spoštovanje. v tem času: osebni odnos z Bogom - Bog kot spremljevalec in Verska izkušnja izkušnja voditelj, ki ni vezan na določen kraj, ampak na določeno skupino. Skupina na poti, Bog prebiva v šotoru. V religioznem smislu je Bog prevzel atribute očeta. El je Bog naseljencev (Gn 16,13; 17,1; 21,33; 31,31). Odnos do Boga je osebni odnos. Soodvisnost med človekom in Bogom. Razodevanje Boga se približuje človeku. Odločitev je človekova izbira. Obljuba je prizadevanje božanstva. Človekov odgovor je v kultu. Prevladujoča formula je: » biti z Bogom«, kar podčrta osebnostni značaj patriarhalne vere. Zgodovino razumejo kot nomada, ki je na poti po zemeljskem romanju. Vse to skupaj opisuje podobo Boga in podobo človeka. Biti z Gospodom je namen in dinamizem, ki prežema ves biblični etos. Bibličnemu človeku ni lastno, da bi se dokončno ustalil. Tu gre za začetek eshatološke etike. Nomadski etos predstavlja ustvarjalno svobodo v začasni, improvizirani situaciji. V Izraelu je napetost med šotorom in mestom. Med nomadskim in urbanim bivanjem, med prenosnim svetiščem in trdnim templjem. Nomadski duh predstavlja podobo Boga, ki je vedno prisoten, če zaupamo, da je prihodnost njegova, če zaupamo, da smo na poti v smeri skupnosti z njim.
12

- 1. INTRODUCCIÓN

En los últimos años han cobrado especial interés en los pacientes con infección por el VIH los eventos no definitorios de sida (ENOS) y dentro de ellos los tumores no definitorios de sida (TNDS) que actualmente se asocian a una importante morbi- mortalidad siendo ya en la actualidad una de las causas más frecuentes de muerte en 1-4 esta población . En España, según datos comunicados de la cohorte RIS, entre enero de 2004 y noviembre de 2015 se diagnosticaron 158 TNDS entre 12.239 pacientes frente a 75 TDS lo que supone una tasa de incidencia estandarizada (SIR) (IC95%) de TNDS y TDS por 100.000 personas año de 664,44 (422,28-906,70) y 163,90 (113.65- 5 6 214,14) respectivamente . Con relación al periodo 2004-2009 , en 2010-2015 se observó un descenso significativo en la incidencia de TDS (SIR: IC 95%: 0,38; 0,21- 0,66; p>0,0001), de forma que en el período más reciente la SIR de TNDS fue 4 veces mayor que la de los TDS. Los TNDS más frecuentes son el linfoma de Hodgkin (LH), el cáncer de pulmón (CP), el carcinoma hepatocelular (CHC) y el cáncer del canal anal (CCA).

- 1.1. Objetivo y alcance

El objetivo de esta guía es familiarizar a los profesionales que atienden a los pacientes con infección por el VIH con la prevención, presentación clínica y diagnóstico de los principales TNDS. No pretende la realización de una revisión exhaustiva de todos los TNDS ni abordar las pautas de tratamiento oncológico específico de las neoplasias a excepción de indicaciones de tratamiento en el CHC y el CCA. Sí se hace especial hincapié en la prevención, el cribado de estas neoplasias y el manejo del tratamiento antirretroviral (TAR). No se ha incluido el LH dado que se ha tratado ya en otra 7 publicación asociado al resto de neoplasias linfoides .

- 1.2. Metodología

Se incluye en esta guía información sobre el CP, CHC, CCA y otras neoplasias menos
- 4.2 malbenita pro la peko de Adam.
- 4.3 Kristo havis tiun homan naturon.
- 4.4 La 'animo' rilatas al ni, al nia korpo, menso aû persono.
- 4.5 La spirito rilatas al nia viva forto/spirito kaj karaktero.
- 4.6 Morto estas stato de senkonscieco.
- 4.7 Ĉe la reveno de Kristo, korpe relevigitaj estos nur tiuj, kiuj sciis pri la vera Evangelio kaj respondecas pri sia respondo.
- 4.8 Ni estos juĝataj laû nia scio pri, kaj obeo al la vorto de Dio.
- 4.9 Senmorteco estos donita ĉe la tribunala seĝo.
- 4.10 La puno por la respondecaj pekuloj estos eterna morto.
- 4.11 'Infero' estas la tombo.
- 4.12 'Gehena' estis loko apud Jerusalem, kie oni bruligadis rubojn kaj krimulojn.
- 5. LA REGNO DE DIO

5.1 En la pasinteco la regno de Dio estis la popolo de Izrael.

- 5.2 Nune ĝi ne ekzistas, sed kiam revenos Kristo, ĝi estos restarigita

5.3 kiel la tutmonda Regno sur la tero, kiun regos Kristo je la nomo de Dio.

- 5.4 Dum la unuaj 1000 jaroj de la Regno ordinarajn mortemulojn regos Kristo kaj la veraj kredantoj.
- 5.5 Sekve, la Regno ne estas nun politike starigita.
- 5.6 Ni estas savitaj per graco pro nia fido, ne pro niaj agoj.
- 6. DIO KAJ MALBENO
- 6.1 La vorto 'diablo' signifas falsan akuzanton aû kalumniulon.
- 6.2 'Satano' signifas 'kontraûulo',
- 6.3 kiu povas rilati kaj al bonaj kaj al malbonaj homoj.
- 6.4 Simbole la diablo kaj satano povas signifi pekon kaj la karnon, aû la homan naturon.
- 6.5 La serpento en Eden estis laûlitera besto;
- 6.6 la skribojn en Genezo pri la kreado kaj falo de la homo necesas kompreni laûlitere, ne simbole.
- 6.7 'Demonoj', kiel pekaj spiritoj, foririntaj animoj aû fortoj de peko, ne ekzistas.
- 6.8 'Elpelo de demonoj', kiun Kristo okazigis, signifas la resanigon de mensmalsanuloj.
- 6.9 La nomo Lucifero ne signifas pekeman anĝelon.
- 6.10 Dio estas ĉiopova. Li ne dividas sian povon kun iu ajn pekema estaĵo, kiu kontraûstaras al Liaj vojoj.
Babca in kladivo za klepanje kose med košnjo. Vsak pravi kosec je moral znati svojo koso tudi nabrusiti z brusnim kamnom (oslo). Rekli so: »Kdor zna brusit, zna tudi kosit!«Da bi kose bolje rezale, so imeli nekateri navado priliti v osovnik ( oselnik )nekaj kapljic kisa ali mošta. Osovnik, ponavadi izdolbljen iz lesa ali narejen iz kravjega roga, si je kosec zataknil za hlačni pas oziroma za predpasnik, da ga je imel pri roki, a na varnem mestu.

Praviloma so kosili vzporedno, kjer je to dopuščala oblikovanost tal. Prvi je vedno začel kositi gospodar ali pa najboljši kosec. Ostalim je držal smer in narekoval tempo.

Najbolje se je rezala sveža, še rosna trava. O tem poje tudi ljudska pesem: "…mrzla rosa, ostra kosa, rada travca se kosi…"Pri košnji so morali koso pravilno držati in kositi »na peto« in ne »na špico«, saj pri košnji »na peto« kosa »kar sama teče«. Ob sedmih zjutraj je gospodarica ali odrasla hči prinesla na travnik močnejši zajtrk. Dekleta so ga prinesla v jerbasih (iz vrbovih viter pletene okrogle košare z ročajema), dostikrat na glavi vrhu svitka. Koscem so postregli z žganci in kislim zeljem, žganjem, sokom in kavo (knajp). V jerbasu so bili lahko skriti tudi šopki, pušeljci. Te so fantje - kosci poskušali najti sami. Zataknili so si jih za klobuk. Staro izročilo pravi, da so si dekleta včasih prav ob košnji izbirala fante - in obratno. Po zajtrku so nadaljevali s košnjo do desetih oziroma tako dolgo dokler je ležala rosa in se je trava »rada rezala«. Še pred malico so dekle, pastir ali kdo drug, prinesli mrzlo vodo v posebnih posodah, imenovanih brenta, putrih ali kako drugače. Pili so kar iz te posode. Najboljša je bila studenčnica.
b. Tratados Hititas de Soberano/Vasallo y el Tratado de Pacto Ahora, es con los tratados de Soberano/vasallo que usted encuentra un paralelo con el tratado bíblico de Pacto. El propósito de un tratado de soberano o vasallo, según Mendenhall en ese artículo en 1954, era 'establecer una relación firme de apoyo mutuo e ntre las dos partes en la que los intereses del soberano hitita fueran la preocupación principal y última'. En otras palabras, hay un sentido en el que este tratado es un juramento. El soberano hitita es el soberano, y son realmente sus intereses los que están siendo guardados y protegidos por las estipulaciones de este tratado. El tratado es lo que se llama 'unilateral', es decir, sólo el socio inferior está obligado por juramento. Debido a eso, significaba que el vasallo tenía que tener un grado bastante alto de confianza en el hitita Suzerain, que el hitita Suzerain haría lo que prometió hacer, y que el vasallo tendría la obligación de cumplir con las estipulaciones que el soberano le había impuesto. Si lees estos tratados, encuentras que esta idea de confianza entre los vasallos y los grandes reyes de los hititas era algo común y no carecía de fundamento, porque los grandes reyes hititas habían hecho cosas benévolas para el vasallo. En otras palabras, el rey hitita había tratado al vasallo de manera positiva y había hecho cosas buenas por él. Entonces, no fue un fideicomiso ciego, sino un fideicomiso basado en la experiencia pasada de la mano protectora y servicial del gobernante hitita. C. Forma de los tratados hititas: 6 elementos Vayamos a la forma del tratado, como se ve en la diapositiva 23. Hay alrededor de 16 o 18 tratados hititas que se han encontrado, y si observa el patrón literario que los caracteriza, encontrará que siguen un patrón fijo estándar. Hay seis elementos básicos en el patrón literario de los tratados vasallos de Suzerain. Voy a decir algo sobre cada uno de estos elementos en un minuto. Hay un preámbulo, un prólogo histórico y luego una estipulación básica, seguida de estipulaciones detalladas, seguidas de testigos y luego bendiciones y maldiciones. 1. Preámbulo Ahora, con el preámbulo, tienes los nombres y los títulos del gobernante hitita. En otras palabras, el preámbulo identifica al autor del tratado: el nombre y los títulos del gobernante hitita. A eso le sigue un prólogo histórico, y creo que
signifon de la lingvostilo kaj konceptoj de la Malnova Testamento, sur kiuj bazas sin la Nova Testamento, konsiderante, ke la unuaj legantoj de ili estis Izraelidoj, al kiuj gravan influon, okazigis la apostolaj epistoloj. La libroj de Moseo kaj de Josuo multfoje mencias la promeson de Dio doni al Sia popolo la teron - 'la teron, kiun Dio donos al vi kiel posedaĵo'. Tiun frazon sufiĉe ofte oni povas renkonti ankaû en la Nova Testamento, en kiu la vorton 'tero' aû 'lando' anstataûas la vorto 'savo'. Sekve, la donaco de Dio nune estas en estonteco, memkompreneble, kune kun la pardono de pekoj. Gal 3:2,5,8-11 komparas la benojn, pardonon kaj savon de Abraham kun ricevo de la Sankta Spirito. 'La promeson de la Spirito' (Gal 3:14) estas dirite kuntekste al la promesoj al Abraham. Petro petis hebreojn penti, antaû ol ili ricevos la donacon. Sed pento kondukas al persona preĝo. Sekve estas kaûzo por kredi, ke la donaco de la Sankta Spirito estas respondo al persona preĝo. Doni 'bonajn donacojn' al tiuj, kiuj petas de Li en preĝoj, tio signifas la saman, ke doni (la donacon) la Sanktan Spiriton (Mt 7:11; kmp. Lk 11:13). Tion saman diras Fil 1:19 '...al mia savo, per viaj preĝoj kaj la provizado de la Spirito de Jesuo Kristo'. Ankaû 1 Joh 3:24 diras, ke la Spirito estas donata al tiuj, kiuj observas Liajn ordonojn; kaj la verso 22 diras, ke ĉion ajn, kion ni petas, ni ricevas de Li, se ni observas Liajn ordonojn. Do, nia fido premisas, ke Dio aûdas niajn preĝojn (1 Joh 5:14) kaj ni havas la Spiriton (1 Joh 3:21, 24; 4:13). Kiel ni vidas, tiuj ĉi eldiroj konformas unu al la alia. Ofte oni tradukas la grekan vorton 'karismo' per la vorto 'graco' kaj ofte uzas ĝin konekse al la donaco de Dio. 'Sed ni kredas pri nia savo per la graco (la donaco) de la Sinjoro Jesuo'(Ag 15:11). Samtempe, la vorto 'graco' ofte estas ligita kun respondo al preĝo (ekzemple, Eliro 33:12; 34:9; Nom 32:5; Ps 84:11; 2 Kor 12:9; Heb 4:16; Jak 4:6 kmp. v.3). Zeĥ 12:10 diras pri la lasta tago, en kiu Dio verŝos 'spiriton de amo kaj de preĝoj' al la Izraelidoj. Tio konfirmas, ke la donaco de la Spirito, en la senco de pardono kaj savo, estas respondo al preĝo kaj por la hebreoj, kiuj vivis en la unua jarcento, kaj ankaû por tiuj, kiuj vivas en la lastaj tagoj. En la sama senco Paûlo diras pri 'la donacoj kaj la vokado de Dio' al pento kaj savo (Rom 11:29).

###### La Parakleto

La sama klarigo povas rilati al la promesoj de la Parakleto en ĉapitroj Joh 14 kaj 16. Dekomence tio rilatis al la miraklaj povoj, donitaj al la apostoloj, ĉar ili ricevis la promeson unuavice. Ĝi ankaû povas rilati al ni en la kutima, ne mirakla senco. La miraklaj povoj, donitaj al la apostoloj, verŝajne, devis helpi al ili por skribi la Evangeliojn. La donacoj 'instruos vin pri ĉio, kaj vin rememorigos pri ĉio, kion mi diris al vi' (Joh 14:26). La vorto 'rememorigos'
###### A nĝeloj , Portantaj La Nomon De Dio

El Eliro 23:20,21 ni scias, ke Dio diris al la popolo de Izraelo, ke anĝelo iros antaû ili. 'Mia nomo estas en li' diris Li. La persona nomo de Dio estas 'Jahve'. Tial la nomo de la anĝelo estis 'Jahve' aû ' Jegovah'. Eliro 33:20 diras, ke neniu el homoj povas vidi la vizaĝon de Dio kaj resti viva, sed en Eliro 33:11 ni legas: 'Kaj la Eternulo paroladis kun Moseo vizaĝon kontraû vizaĝo, kiel parolas homo kun sia amiko', t. e. senĝene kaj amike. Tio ne estis Dio, la Eternulo Mem persone, ĉar neniu el homoj povas vidi la vizaĝon de Dio. Tio estis la anĝelo, portanta la nomon de Dio. Tial, kiam ni legas pri Dio, kiu paroladis kun Moseo vizaĝon kontraû vizaĝo, ni devas kompreni, ke fakte tio estis la anĝelo (Ag 7:30-33). Estas multe da aliaj ekzemploj, kiam la vorto 'Dio' aû 'Sinjoro' rilatas al anĝeloj, sed ne al Dio Mem. Jen estas unu ekzemplo el Gen 1:26: 'Kaj Dio (anĝeloj) diris: 'Ni kreu homon laû nia bildo'.

###### Homoj Kun La Nomo De Dio

Unu el citaĵoj, kiuj estas tre utilaj por klarigi ĉion suprediritan, estas Joh 10:34- 36. Tie ĉi hebreoj faris eraron, kiun faras nun multaj tiel nomataj 'kristanoj'. Ili opiniis, ke Jesuo diris, ke li mem estas Dio, Jesuo korektis ilin, dirante: 'Ĉu ne estas skribite en via leĝo: Mi diris: Vi estas dioj? Se li nomis dioj tiujn, al kiuj venis la vorto de Dio (kaj la Skribo ne povas esti nuligita), ĉu vi diras pri tiu, kiun la Patro konsekris kaj sendis en la mondon: Vi blasfemas; ĉar mi diris: Mi estas Filo de Dio?'. Jesuo fakte citas la versojn el psalmo 82, kie la juĝistoj de Izrael estas nomitaj 'dioj'. Kiel estis dirite, la plena nomo de Dio en la hebrea lingvo estas 'Jhvh Elohim', tio signifas 'Mi riveliĝos en multaj potenculoj'. Tiuj 'potenculoj' estas la veraj kredantoj, en kiuj Dio riveliĝas en limigita senco en tiu ĉi vivo. Tamen en la Regno de Dio, ili estos 'potenculoj', en kiuj la Eternulo estos rivelita plene. Tion klare montras komparo de la versoj Jes 64:4 kaj 1 Kor 2:9. 'Neniam oni tion aûdis, ne eksciis per la orelo, nek okulo tion vidis, ke iu dio krom Vi tion faras por tiuj, kiuj esperas je li'. Paûlo citas tion en 1 Kor 2:9,10: 'Sed kiel estas skribite: 'Tion, kion okulo ne vidis kaj orelo ne aûdis, kaj kio en la koron de homo ne eniris, Dio preparis por tiuj, kiuj Lin amas. Sed al ni Dio malkaŝis ilin per la Spirito'. La citaĵo en Jes 64 diras, ke neniu krom Dio povas kompreni tion, kion Li preparis por kredantoj; sed 1 Kor 2:10 indikas, ke
ili posedas la Sanktajn donacojn, ofte malsukcesas aû havas nur partan sukceson pri resanigo de homoj. Ĉiuj donitaj pli sube ekzemploj montras, ke la donacoj de la Sankta Spirito estis donataj nur por certaj celoj. Neniu el ili montras, ke la donacoj de la Sankta Spirito estis donataj laû la volo de homo aû povis esti uzataj laû la deziro de homo.

- • En la komenco de sia historio la Izraelidoj ricevis ordonon de Dio fari tendon (tabernaklon), en kiu povus esti gardata la altaro kaj aliaj sanktaĵoj. Dio donis detalajn indikojn kiel fari ĝin. Por plenumi tiun taskon Dio donis al difinitaj homoj Sian Spiriton, t. e. Li ilin 'plenigis per spirito de saĝo' (El 28:3).
- • Unu el tiuj homoj, Becalelo, estis plenigita 'per Dia spirito, per saĝo kaj prudento kaj scio kaj ĉia arto por pripensi ideojn, por labori el oro kaj el arĝento... kaj por ĉizi ŝtonojn... por fari ĉian laboron' (El 31: 3 - 5).
- • En la versoj Nom 11:14-17 estas dirite, ke la Spirito, donita al Moseo, estis prenita de li kaj transdonita al la plejaĝuloj de la Izraelidoj por ke ili havu eblecon ĝuste juĝi homojn kaj per tio mem depreni de Moseo parton da liaj zorgoj. Kaj antaû la morto de Moseo la spirita donaco estis transdonita al Josuo, filo de Nun, por ke li povu en la deca maniero gvidi la popolon de Dio (Read 34:9).
- • Ekde tiu momento, kiam la Izraelidoj eniris sian landon kaj ĝis la surtroniĝo de ilia unua reĝo (Saûl), ilin gvidis homoj, kiuj nomiĝis juĝistoj. Dum tiu tempoperiodo ili ofte estis subpremitaj de malamikoj. En la Libro de Juĝistoj estas dirite, ke la spirito de Dio estis donita al kelkaj juĝistoj por savi la Izraelidojn de iliaj invadantoj. Al tiuj juĝistoj apartenas Otniel (Juĝ 3:10), Gideon (Juĝ 6:34) kaj Jiftaĥ (Juĝ 11:29).
- • Al alia juĝisto Ŝimŝon la spirito de Dio estis donita por ke li mortigu leonon (Juĝ 14:5,6), mortigu tridek homojn (Juĝ 14:19) kaj disŝiru ŝnurojn, per kiuj li estis ŝnurita (Juĝ 15:14). Tiu 'sankta spirito' ne estis donita al Ŝimŝon porĉiame - ĝi venis sur li por efektivigi certan celon kaj post plenumo de kiu ĝi estis deprenita de li.
- • Kiam Dio volis transdoni specialan sciigon por Sia popolo, Li sendis Sian spiriton al iu homo, kaj tiu homo anoncis la vorton de Dio. Post
####### - sprašujemo se ali smo na pravi poti in poskušamo priti do gotovosti (tu nam pomaga vera) - zavedamo se, da potrebujemo čas, da pridemo na cilj

Izpolnitev upanja je gledanje, ki tako močno deluje na človekovo voljo, da se ne more več odtrgati od stvari, ki jo gleda. Takemu stanju pravimo »fiksacija« in je lahko pozitivna, ker bomo gledali Boga ali pa negativna, ker se ustavimo v niču, oz. ker obupamo. »Krepost upanja je odgovor na hrepenenje po sreči« KKC 1818 Upanje je temelj velikodušnosti in ponižnosti. Velikodušnost je drža s katero se razdajamo ne glede na ceno. Ponižnost pa je notranja drža s katero se priznavamo kot ustvarjeni od Boga. Ponižnost ni neskladna s ponosom, neskladna je s hlapčevstvom. Človek spoznava najprej naravno upanje, ki sloni na mladosti. Mlad človek je poln načrtov, ima energijo, da jih uresniči in se spoprijema s svetom z elanom, ki mu ga omogočajo telesne sile. Na višku mladosti je naravno, da ima človek najbolj svetli pogled na svet. S časom pa to naravno upanje usiha, kakor usihajo človekove naravne sile. Več ko ima človek »zgodovine« za seboj, manj ima upanja. Nadnaravno upanje pa sloni na Kristusu, ki obljublja izpolnitev človeškega bivanja v večnosti. Krščansko upanje je preskok iz časovnega v nadčasovnost, zato je upanje vedno mlado, ker ima neskončno prihodnost. Upanju nasprotujejo: obup in prevzetnost, acedia, nemir duha, majhnost duha, brezskrbnost, zlobnost in napuh. »Upanje je božja krepost, s katero hrepenimo po nebeškem kraljestvu in po večnem življenju kot svoji sreči, zaupajoč v Kristusove obljube in opirajoč se ne na svoje moči, marveč na pomoč milosti Svetega Duha« KKC 1817

##### Ljubezen

Ljubezen je najprej brezpogojna potrditev v biti in istočasno zahteva, da bivamo. Ljubezen zahteva tesen odnos dveh oseb. Značilnosti tega odnosa so: svoboda, izbira, odnos in resnica. Dokler ne damo svobodnega pristanka v ljubezenski odnos, do takrat je