ahmedheakl/docatlas_instruct huggingface dataset:
Don Luis, cuando iba a ser clérigo, estuvo en su papel no defendiendo a Pepita de los groseros insultos del conde de Genazahar, sino con discursos morales, y no tomando venganza de la mofa y desprecio con que tales discursos fueron oídos. Pero, ahorcados ya los hábitos, y teniendo que declarar en seguida que Pepita era su novia y que iba a casarse con ella, D. Luis, a pesar de su carácter pacífico, de sus ensueños de humana ternura, y de las creencias religiosas que en su alma quedaban íntegras, y que repugnaban todo medio violento, no acertaba a compaginar con su dignidad el abstenerse de romper la crisma al conde desvergonzado. De sobra sabía que el duelo es usanza bárbara; que Pepita no necesitaba de la sangre del conde para quedar limpia de todas las manchas de la calumnia, y hasta que el mismo conde, por mal criado y por bruto, y no porque lo creyese, ni quizás por un rencor desmedido, había dicho tanto denuesto. Sin embargo, a pesar de todas estas reflexiones, D. Luis conocía que no se sufriría a sí propio durante toda su vida, y que por consiguiente no llegaría a hacer nunca a gusto el papel de Filemón, si no empezaba por hacer el de Fierabrás, dando al conde su merecido, si bien pidiendo a Dios que no le volviese a poner en otra ocasión semejante.

Decidido, pues, al lance, resolvió llevarle a cabo enseguida. Y pareciéndole feo y ridículo enviar padrinos, y hacer que trajesen en boca el honor de Pepita, halló lo más razonable buscar camorra con cualquier otro pretexto.

Supuso además que el conde, forastero y vicioso jugador, sería muy posible que estuviese aún en el casino hecho un tahúr, a pesar de lo avanzado de la noche, y D. Luis se fue derecho al casino.

El casino permanecía abierto, pero las luces del patio y de los salones estaban casi todas apagadas. Sólo en un salón había luz. Allí se dirigió don Luis, y desde la puerta vio al conde de Genazahar, que jugaba al monte, haciendo de banquero. Cinco personas nada más apuntaban; dos eran forasteros como el conde; las otras tres eran el capitán de caballería encargado de la remonta, Currito y el médico. No podían disponerse las cosas más al intento de D. Luis. Sin ser visto, por lo afanados que estaban en el juego, D. Luis los vio, y apenas los vio, volvió a salir del casino, y se fue rápidamente a su casa. Abrió un criado la puerta; preguntó D. Luis por su padre, y sabiendo que dormía, para que no le sintiera ni se despertara, subió D. Luis de puntillas a su cuarto con una luz, recogió unos tres mil reales que tenía de su peculio, en oro, y se los guardó en el bolsillo. Dijo después al criado que le volviese a abrir, y se fue al casino otra vez.

Entonces entró D. Luis en el salón donde jugaban, dando taconazos recios, con estruendo y con aire de taco, como suele decirse. Los jugadores se quedaron pasmados al verle.
6. poglavje: Vest

157

družbeni red in razvoj, kot povsem muhast sentimentalizem manjšinskih skupin (npr. 1 v primeru konflikta med vojaško obveznostjo in tistimi, ki imajo ugovor vesti).« Za pravilno razumevanje vesti bomo najprej na kratko preleteli, kako vest interpretirajo različne humanistične vede. Pojav vesti lahko razčlenimo na več ravni, ki so med seboj povezane.

##### Raven reflektivnega samozavedanja

To raven bi lahko opredelili kot duhovno središče človeka, kot njegovo najgloblje jedro, kjer se posameznik zaveda samega sebe. V svojem najglobljem jedru se človek zaveda samega sebe in svojega dostojanstva. »V vesti se čuti človek poklican, da popolnoma vzame v roke svoje življenje in ga oblikuje, poklican torej, da deluje svobodno znotraj svoje stvarnosti in stvarnosti, ki ga obdaja. Ko se na ta način svobodno uresničuje, se človek zaveda svojega osebnega dostojanstva in svoje 2 osrednje specifičnosti v od nosu do okolja.« Človek je torej svoboden v odnosu do avtonomije zunanjega naravnega sveta kot tudi v odnosu do družbe. Ta vidik je še posebej izpostavila novoveška misel.

##### Raven najglobljih psihičnih plasti osebe

Okrog jedra izkušnje vesti kot glasu svobodne in avtonomne osebe se razširja drugi krog, ki povzema najgloblje psihične plasti osebe. Psihološke analize človeka predpostavljajo na eni strani njegovo svobodo in avtonomijo, na drugi strani pa ju relativizirajo. Človekovo psiho sestavlja več plasti. Človek ima v svoji notranjosti določene naravne nagone (po hrani, spolnosti), ki težijo po zadovoljitvi. Poleg teh pa ima človek tudi določene eksistencialne potrebe, kot so npr. potreba po varnosti, delovanju, spoštovanju. Te potrebe pridejo skupaj v duhovnih težnjah, kot npr. v hrepenenju po smislu. Oblikovanje smisla življenja ureja različne plasti in različne psihične izkušnje v luči cilja, ki je uresničitev človeške osebe. Freud (1856- 1939) je skušal razlagati človekovo bitje še zelo biološko. Človeka je delil v es (impulzi s strani instinktov), ego (zavedno središče človeka) in super -ego (družbeni in kulturni vpliv na posameznika - normativni jaz, moralni principi), ki se v
Homoj opiniis Jesuon frenezulo, kaj diris, ke lin posedas demono: 'Li havas demonon kaj estas freneza...' (Joh 10:20; 7:19,20; 8:52).

###### Resanigo De Malsanuloj

Resanigitaj de 'posedo de demonoj' homoj denove fariĝis 'en sana prudento' (Mk 5:15; Lk 8:35;). Tial, esti 'posedata de demonoj', aû demonhavanta, signifis esti mense malsana. Tiuj, posedataj de demonoj, estis 'resanigitaj' (Mt 4:24; 12:22; 17:18). De tio ni povas konkludi, ke demonposediteco estis speco de malsano. En Lk 10:9 ni legas, ke Jesuo forsendis sepdek siajn apostolojn al diversaj urboj por ke ili 'sanigu tieajn malsanulojn' kaj la apostoloj tion faris. Kiam ili revenis, ili diris: 'Sinjoro, eĉ la demonoj submetiĝas al ni per via nomo' (vidu v.17). Ankaû ĉi tie ni vidas, ke demonoj kaj malsanoj signifis la saman, kaj ke la apostoloj mem scipovis resanigi malsanulojn per la nomo de Jesuo (vidu Ag 3:6; 9:34).

###### La Lingvo De Tiu Tempo

Tiele, ni vidas, ke en la Nova Testamento por priskribi iun malsanulon, havantan mensan malsanon aû alian nekonatan en tiu tempo malsanon, estis uzata la lingvo de tiu tempo, diranta pri tiuj malsanuloj, ke ilin posedas demonoj. En tiu tempo la grekoj kaj romanoj firme kredis, ke demonoj ne nur posedas la homojn, sed ankaû ili liveras mensajn malsanojn. Tiuj 'kristanoj', kiuj kredas, ke demonoj ekzistas, per tio fakte agnoskas paganajn nociojn, kiel verajn. La Biblio estis skribita en la lingvo de tiu tempo, por ke homoj povu kompreni ĝin. Tamen, se ĝi estis skribita en la lingvo de tiu tempo, tio ne signifas, ke ĝi aû Jesuo kredis je demonoj. En kelkaj lingvoj estas nocio 'lunatiko', per kiu oni priskribas tiun homon, kiu estas mense malsana. Laûlitere tio signifas iun, kiu estas 'difektita de la luno'. Antaû multaj jaroj homoj kredis, ke se iu promenas nokte dum plenluno, li povas ricevi frapon de la luno kaj malsaniĝi mense. Nuntempe ni ankaû uzas la vorton 'lunatiko' por diri pri mense malsana homo, sed tio ne signifas, ke ni nune kredas, ke lia mensmalsano estas rezulto de influo de la luno. Se supozi, ke skribitajn de ni vortojn, homoj legos post 2000 jaroj, se Jesuo dume ne revenos, ili povos konkludi, ke ni kredas, ke la luno estas kaûzo de homa frenezeco, sed ili ne pravos, ĉar ni nur uzas niatempan lingvon, kiel faris Jesuo antaû 2000 jaroj. Simile al tio ni parolas pri la hereda malsano 'Danco de Sankta Vitus', kvankam ĝi ne estas danco, sed uzante niatempan
Estas konate, ke homoj uzas nur negrandan parton de sia cerbopovo, laû kelkaj taksoj - nur je 1%. Estas ankaû akceptite, ke la menso povas havi preskaû 'fizikan' efikon al la korpo. Per tia memsugesto, ke fajro ne povas brulvundi, hindoj atingas povon iri sur fajro nudpiede, ne brulvundante piedojn. En momentoj de eksterordinara inspiro ni povas uzi multe pli da procentoj de eblecoj de nia cerbo, ol kutime, kaj atingi tiun fizikan staton de nia korpo, kiu multe pli superos ĝenerale konatajn korpeblecojn. Tiel, en stato de forta ekscito dum batalo, soldato povas tute ne rimarki dum kelkaj horoj, ke ĉe li estas deŝirita mano. Kun forta religia fido, dum kiam sonas konvena stimula muziko, sub influo de inspira gvidanto povas okazi fenomenoj, kiuj estas ekster normala homa kompreno. La mirakloj, pri kiuj parolas nuntempaj 'kristanoj', kaj ankaû similaj eksternormaj spertoj de aliaj religioj, estas el la sama eksterordinara kategorio. Ŝamanoj same praktikas sensencan paroladon en lingvoj. Kaj islamanoj povas atesti al 'mirakloj' similaj al tiuj, kiuj estas pretenditaj de nuntempa kristanismo. Tamen la posedo de spiritaj donacoj en la unua jarcento celis ĉefe pruvi la superecon de vera kristanismo rilate al aliaj religioj. Tiu fakto, ke nuntempaj 'mirakloj' de nuna kristanismo similas al la samaj 'mirakloj' de aliaj religioj, atestas pri foresto nune de tiaj donacoj de la Sankta Spirito, kiuj estis en la unua jarcento.

###### 2.5 LA BIBLIO - LA UNUNURA AÛTORITATO

El ĉio dirita en tiu ĉi ĉapitro sekvas, ke la Sankta Spirito rilatas al Lia racio, intenco kaj potenco, pere de kiu Li efektivigas Siajn kreaĵojn. Ni substrekas, ke la Spirito klare malkaŝiĝas al ni sur la paĝoj de la Dia Vorto. Multaj problemoj de nuntempa kristanismo leviĝas pro la tuta manko de kompreno de tio ĉi. Pro tio, ke ne estas facile kompreni, ke tiom granda povo estas enmetita en unu libron, aperas deziro opinii, ke krom la Biblio ekzistas ia alia formo de Dia revelacio al la homo. Nia ege malvirta homa naturo (Jer 17:9) trovas la puran veron de Dia Vorto malfacila por kompreni (Joh 17:17), kaj multaj homoj fordonas sin al la tento havi aliajn formojn de revelacio, pli allogajn por homa menso. Pli sube vi trovos kelkajn ekzemplojn de ili:

- --------------------------------------------------------------------------------------

Konfesio Aliaj formoj de Avantaĝo de tiu ĉi revelacio formo por homo

Atestantoj Eldonaĵoj de la Ne necesas iun personan de Jehovah societo 'Garda Turo', penon por pripensi la ĝustan
5. poglavje: Naravni moralni zakon

125

##### Nova zaveza

Nova zaveza se te teme loti povsem drugače. Zato je več razlogov. Prvi pisec Nove zaveze, sveti Pavel, je dihal z dvema kriloma pljuč, in sicer s hebrejskim in z grškim delom. Ker koncept naravnega zakona spada v grški kulturni kontekst, lahko rečemo, da ga je Pavel iz tega okolja integriral v svojo teološko misel. Drugi razlog je prav gotovo univerzalnost evangeljskega sporočila - vsi ljudje so poklicani, da postanejo del novega izvoljenega ljudstva. Etična zahteva ljubezni ima univerzalni karakter. Tretjič pa je sam Kristus predpostavljal univerzalni etični red, po katerem bodo ljudje sojeni ob vesoljni sodbi (prim. Mt 25). Najbolj eksplicitni odlomki glede naše teme najdemo v Pavlovih pismih, še posebej v 16 Pismu Rimljanom. Vsem je poznan odlomek, ko Pavel govori o tem, da odkriva v »Vemo sebi željo, da bi delal dobro, vendar nima sposobnosti, da bi to uresničil. namreč, da je postava duhovna, medtem ko sem jaz mesen, prodan grehu. Saj ne razumem niti tega, kar delam: ne delam namreč tega, kar hočem, temveč počenjam to, kar sovražim. Če pa počenjam to, česar nočem, priznavam, da je postava dobra. Potemtakem tega ne počenjam več jaz, ampak greh, ki prebiva v meni. Vem namreč, da v meni, hočem reči v mojem mesu, ni nič dobrega; kajti dobro hoteti je sicer v moji môči, dobro delati pa ni. Ne delam namreč dobrega, ki ga hočem, marveč delam zlo, ki ga nočem. Če pa delam to, česar nočem, tega ne počenjam več jaz, ampak greh, ki prebiva v meni. V sebi torej odkrivam tole postavo: kadar hočem delati dobro, se mi ponuja zlo. Kot notranji človek namreč z veseljem soglašam z Božjo postavo, v svojih udih pa vidim drugo postavo, ki se bojuje in me usužnjuje proti postavi mojega uma postavi greha, ki je v mojih udih. Jaz nesrečnež! Kdo me bo rešil telesa te smrti? Zahvaljen bodi Bog po Jezusu Kristusu, našem Gospodu. Potemtakem z umom služim , z mesom pa postavi greha« (Rim 7,14-25). Postava je tukaj razumljena Božji postavi kot univerzalna, poznana vsakemu človeku. Izvor ima v Bogu, odkriva pa jo človeški razum. Vsebina postava je notranja želja človeka, da bi delal dobro. Pavel polemizira v pismu Rimljanom s prepričanjem znotraj judovske religije, da je odrešenje vezano na postavo, da torej postava odrešuje. Pavel je prepričan, da ni moč izvrševati dela postave brez Kristusove milost. Zato je prepričan, da ima postava
## TENDER FORMFORSUPPLY ITEM

1	Name of firm
2	Date of established
3	Account Number & Bank with Branch
4	Account Title
5	CDR (original & Copy attach)
6	Income tax (Copy attach)
7	Professional Tax (Copy attach)
8	Sale Tax (Copy attach)
9	KPRA Registration
10	Others Registration(Copy attach)
11	Telephone Number
12	Fax Number
13	E-mail Address
14	What's up Number
15	Office Address
16	Quotation pages(original attach)
17	Rates quoted against S.NO	From S.No to S.NO. ( )
18	Affidavit that firm is not blacklisted in any department (original attach)
19	Tender fee receipt (Copy attach)
20	Performance certificate

### MANDATORY DOCUMENTS

Mandatory Documents

Status on ATL

Bids without Mandatory documents shall not be considered for evaluation.

Income Tax Registration

Sale Tax Registration

Last year income Tax Return

Professional Tax Certificate

KPRA Registration

Last 03 years Bank Statement showing closing balance of Rs. 3 Million

CDR must be attached with bid along with copy

Affidavit on stamp paper duly attested that the firm is not black listed in anywhere in Pakistan, the CDR is attached with financial bid and acceptance all term and conditions as per bidding documents.

03 years experience of similar nature in a reputed Government / Private institution.
###### PARTO PARTO

### DIO

- 1.1 LA EKZISTO DE DIO

'Necese estas, ke tiu, kiu alvenas al Dio, kredu, ke Li ekzistas, kaj ke Li fariĝas rekompencanto al tiuj, kiuj Lin diligente serĉas' (Heb 11:6). La celo de tiu ĉi helplibro estas helpi al tiuj homoj, kiuj volas alveni al Dio kaj jam kredas 'ke Li ekzistas'. Tial, ni ne haltos tie ĉi por konsideri demandojn, kiuj plifortigas la veron je Lia ekzisto. Studante la malsimplan strukturon de niaj korpoj (vidu Ps 139:14), admirante pri mirinda koloro de floreto, rigardante en la senliman foron de la ĉielo dum klara nokto, pensante pri tio kaj ankaû pri la sennombra abundeco de aliaj elaperigoj de la vivo, oni nevole ignoras ĉiun penson pri ateismo. Pli malfacile estas ekkredi je malesto de Dio, ol pleniĝi de profunda kredo je Lia ekzisto, ĉar sen Dio ne estus ordo, celo, senco kaj plena ekspliko de ĉio, kio okazas en la universo. Ĉio tio, sendube, trovas respegulon en la vivo de homo, kiu nomas sin ateisto. Lige kun tio iĝas kompreneble, kial la plimulto da homoj allasas eblecon de la ekzisto de Dio, kvankam vivas en socio, kie dominas materialismo. Tamen, estas grava diferenco inter malklara imago pri la ekzisto de iu supera forto kaj firma konvinko pri tio, ke Li rekompencas homojn pro ilia fidela servo al Li. La verso Heb 11:6 tiel diras pri tio:

'Sen fido, neeble estas plaĉi al Li; ĉar necese estas, ke tiu, kiu alvenas al Dio, kredu, ke Li ekzistas

###### KAJ

ke Li fariĝas rekompencanto al tiuj, kiuj Lin diligente serĉas'.

En la Biblio estas multe da lokoj pri la historio de la Dia popolo, Izraelo. Plurfoje estas substrekite, ke ĝi agnoskis la ekziston de Dio, sed ne kredis je la promesoj de Dio. Granda gvidanto de la Izraela popolo, Moseo, diradis al ĝi: 'Sciu do nun kaj enmetu en vian koron, ke la Eternulo estas Dio en la ĉielo supre kaj sur la tero malsupre; ne ekzistas alia. Kaj observu Liajn leĝojn kaj Liajn ordonojn' (Read 4: 39 -40). La sama averto rilatas al ni: agnoski la ekziston de Dio ne signifas, ke Dio aûtomate akceptas nin. Se ni sincere kredas ja la ekzisto de nia Kreinto, ni devas 'observi Liajn leĝojn kaj Liajn ordonojn'. Tial en pli malsupre donitaj ĉapitroj estas klarigo, kion signifas tiuj ĉi leĝoj kaj ordonoj kaj kiel observi ilin.
6. poglavje: Vest

203

izpolnjevanje tega zakona v posameznem primeru bilo nemoralno ali pa nesorazmerno težko. Prof. Steiner takole opredeli epikijo. "Besedilo pozitivnega zakona ima splošen značaj. Ozira se na to, kar je v življenju skupnega, splošnega, ne more pa se ozirati na tisto, kar je posameznega, zasebnega. Zakon torej skrbi za skupno blaginjo le nepopolno. Skupna blaginja namreč zahteva, da se v življenju upošteva tudi tisto, kar je posamezno, zasebno. V konkretnem primeru je torej treba smisel zakona soočiti z dejanskim življenjem in ugotoviti, ali ne bi bila izpolnitev zakona morda škodljiva ali krivična, ali nesmiselna. Zakonodajalec z zakonom ni hotel povzročiti v posameznih primerih škode ali krivice. Namen zakonov je skupna ali posamezna blaginja." Epikija je krepost, ki razsoja, v katerem posameznem primeru ni potrebno izpolniti pozitivnega zakona (virtus iustitiae melioris). Epikija torej dela izjeme pri izpolnitvi pozitivnih zakonov in to takrat, ko ugotovi, da bi bila izpolnitev škodljiva, krivična, moralno nemogoča, nesmiselna itd. Noče zakonov izigravati, ampak določa, kaj je v konkretnem primeru boljše od izpolnitve zakona. Epikija je pripravljenost in kompetentnost posameznega subjekta, ki je v stanju popraviti fragmentarnost pozitivnega zakona. Noben pozitivni zakon ni perfekten. Vsak zakon mora upoštevati nove situacije, ki niso bile predvidene v času postavitve zakona. Epikija je sposobnost boljšega upoštevanja dejanske situacije, kakor pa je to v stanju pozitivni zakon. Lahko sklenemo, da je epikija na eni strani krepost, na drugi strani pa obstaja v sodbi o tem, kaj je pravi cilj zakona in kaj je njegova resnična zahteva v določeni situaciji. Moralni subjekt se ne zadovolji s pozitivnim zakonom, ampak si prizadeva odkriti, kaj je pravzaprav tisti pravi notranji pomen zakona, razkriti hoče resničen cilj zakona. V tem smislu dejansko moralni subjekt želi zakon dopolniti in popraviti pisani zakon v odnosu do resničnih zahtev zakona. V tem smislu lahko naravo epikije dopolnimo, saj obstaja v postavitvi višjega zakona, gre za večjo pravičnost, kakor pa je ta, ki je zapisana v obstoječem zakonu. Preko uporabe epikije posamezni državljan manifestira svojo zrelost za resnično uporabnost pozitivnega zakona. Gre za odgovornost moralnega subjekta do smisla nekega zakona in ne samo do njegove črke. Pod vidikom te odgovornosti za smisel in cilj, za finalnost zakona je potrebno epikijo dalje osvetliti.
postavi nasproti taki praksi ideal nenasilnega zoperstavljanja zlu. S tem postavlja pod vprašaj postavo. Zlo se premaga edino z dobroto.

##### Nova zapoved

Višek in sinteza pravičnosti je ljubezen do bližnjega, ki zaobjema tudi sovražnike in ki ima kot model in temelj zastonjsko in univerzalno ljubezen nebeškega očeta, ki »daje svojemu soncu, da vzhaja nad hudobnimi in dobrimi, ter pošilja dež pravičnim in krivičnim« (Mt 5,45). Novost evangelija je v tako tesni povezavi med zapovedjo ljubezni do Boga (5 Mz 6,4) in ljubezni do bližnjega (3 Mz 19,18). Središčno mesto najde brezpogojna ljubezen do bližnjega. To zapoved najdemo tako v sinoptikih kot tudi pri Janezu: »Novo zapoved vam da, da se ljubite med seboj! Kakor sem vas jaz ljubil, tako se tudi vi ljubite med seboj! Po tem bodo vsi spoznali, da ste moji učenci, če boste med seboj imeli ljubezen« (Jn 13, 34 -35). Ljubezen do Boga in ljubezen do bližnjega imata seveda različna pomena. Ljubeiti Boga pomeni verovati vanj, živeti v strahospoštovanju do Njega, priznati njegovo navzočnost, njegovo obljubo, kar pa vključuje tudi izpolnjevati njegove zapovedi. Dejstvo, da Jezus združi ljubezen do Boga in do bližnjega nam pomaga razumeti, kaj zanj pomeni ljubezen do bližnjega. Matejev evangelij povzame zapoved ljubezni do bližnjega, kakor jo najdemo zapisano v 3 Mz 19,18: Ljubi svojega bližnjega kakor samega sebe. V šesti antitezi v Mt 5,43 pa pravi: »Ljubi svojega bližnjega in sovraži svojega sovražnika. Jaz pa vam pravim: Ljubite svoje sovražnike«. Dodatek v Matejev evangeliju »sovražite svoje sovražnike« razlaga razumevanje zapovedi v 3 Mz pri starih. Drugi dodatek o nujnosti ljubezni do sovražnikov ni zgolj materialni dodatek, ki bi se nanašal na predmet ljubezni, ampak je namenjen nujnosti nove drže subjekta, ki je poklican, da ljubi. Ta dvojna zapoved ljubezni kaže na povezavo med vero in moralo. Na eni strani se religija ne more umakniti v neko lažno poduhovljenost, saj se ljubezen do Boga pravzaprav kaže v ljubezni do bližnjega. Po drugi strani pa ljubezen do bližnjega dobi čvrst temelj v Bogu in tako presega neko egocentrično računico. »Religiozni temelj vodi k altruizmu, do katerega redko pripelje zgolj človeška ljubezen in tako omogoča tisto preseganje samega sebe, ki je zmožno dati življenje bolj skritim in večjim dejanjem ljubezni. Moralnemu udejstvovanju se daje tako cilj, ki presega obzorje
la gravecon de tiuj doktrinoj. Estas tragike, ke kristanismo kontraûas al tiu ĉi mirinda vero, instruante la jenajn dogmojn:

Se Jesuo nature ekzistus kiel persono antaû sia naskiĝo, estus sensencaj ĉiuj promesoj, ke Jesuo estos la semo de David aû lia ido.

Se la regno de Dio estos en la ĉielo, Jesuo ne povos restarigi la David - regnon de Izraelo, li ankaû ne povos regi sur la trono de David aû sur la loko de lia regado. Tiuj eventoj okazis sur la tero, kaj pro tio ilia restarigo devas okazi ankaû sur la tero.

###### Ĉu plenumiĝis la promesoj pere de Salomon?

Iu parto de la promesoj, donitaj de Dio al David, estis plenumitaj en Salomono, filo de David. Li konstruis templon al Dio (1 Reĝ 5:8) kaj havis vere prosperantan regnon. Regantoj de ĉiuj najbaraj landoj sendis al Salomon siajn reprezentantojn por esprimi al li sian estimon (1 Reĝ 10), kaj pro aktiva uzado de la templo fontis spiritaj benoj. La regado de Salomon aûguris tiun regnon, kiu estos dum la regado de Kristo, kiam ĉiuj promesoj, donitaj al David, estos plenumitaj. Iuj homoj asertas, ke la promesoj al David estis tute plenumitaj pere de Salomon, tamen tio kontraûas al la jenaj faktoj:

Multaj eldiroj de la Nova Testamento atestas, ke la 'semo' estis Kristo, sed ne Salomon.

La regado de 'la semo' devas esti eterna, sed tiu de Salomon ne estis tia.

David agnoskis, ke la promesoj koncernis eternan vivon, kaj sekve ne rilatis al lia tiama familio 'Ĉu ne tiel estas mia domo ĉe la Eternulo? Ĉar Li faris kun mi eternan interligon (2 Sam 23:5).

La semo de David estas la Mesio, la Savanto (Jes 9:6, 7; 22:22; Jer 33:15; Joh 7:42). Sed Salomono pli poste forklinis sian koron de la Eternulo (1 Reĝ 11:1 - 13; Neĥ 13:26) pro siaj multnombraj aligentaj edzinoj.

###### KOMENTO 9: Nova Tero Kaj Nova Ĉ ielo (Ap 21:1; 2 Pet 3:6-12)

Sian Regnon Dio intencas establigi ĉi tie, sur la tero (vd. ĉapitro 5.4), kaj pro tio estas malverŝajne, ke Li detruos nian planedon. Tion ankaû konfirmas la