ahmedheakl/docatlas_instruct huggingface dataset:
dirante: 'Jen tiu ĉi medikamento elpelas demonojn'. La malsanulo volonte prenis la drogon kaj lia sanstato pliboniĝis. La kuracisto, certe, ne kredis je demonoj, sed li uzis la lingvon de tiu tempo por persvadi la malsanulon akcepti drogon - ĝuste tiel faris la 'Granda Kuracisto', la Sinjoro Jesuo, antaû 2000 jaroj.

###### KOMENTO 17: Sorĉo

Tiu ĉi komento estas skribita ĉefe por loĝantoj en Afriko kaj aliaj partoj de la mondo, kie sorĉado estas kutima ago de ĉiutaga vivo. Ĉiuj veraj studantoj de la Biblio scias, ke agnosko de sorĉistoj, ŝamanoj kaj tiel plu, estas nekunigebla kun vera fido al Dio. Kompreneble, ke peti helpon de sorĉistoj (kaj aliaj similaj al ili) ofte estas pli malmultekoste, ol de medicina kuracisto. Kaj sorĉistoj iufoje donas al malsanuloj mildigon de suferoj kaj iufoje eĉ resanigas malsanulojn, kaj tio allogas lokajn loĝantojn. Ni rigardu tiun problemon de logika, Biblia vidpunkto. Tio estas la sola vojo, dank` al kiu vi povas trovi forton por venki tentojn kaj ne peti helpon de tiuspecaj 'kuracistoj'.

###### Pretendoj De S orĉistoj

Unue, necesas analizi anoncitajn sukcesojn de tiuj sorĉistoj. Ni povas esti certaj, ke iliaj sukcesoj estas troigitaj. Siajn kuracagojn ili plenumas ĉiam kaŝite, kaj ne ĉiuj povas vidi ilin. Se ilia kuracado estus sukcesa, ili devus labori en hospitaloj, kaj ili estus rekonataj en la tuta mondo. Neniam estas konata la fakta sanstato de tiuj malsanuloj, kiujn ili 'kuracis' - ĉu vere ilia sanstato bliboniĝis, aû ne? Kiam vin trafos tenton peti helpon de sorĉistoj, vi devas demandi vin mem, ĉu estas iuj pruvoj de iliaj povoj? Ĉu vi jam vidis (ne nur aûdis pri tio!) homon, kies brako estis desegita, kuracita ĉe sorĉisto kaj li revenis de sorĉisto kun nova, funkcianta brako? Vi devas havi konvinkajn pruvojn antaû ol vi venos al sorĉistoj. Read 13:1 -3 diras kategorie: la Izraelidojn oni instruis, se sorĉisto aû eĉ profeto prezentas signon aû miraklon, homoj ne devas kredi al tiu persono antaû ol ili konvinkiĝos, ke tiu persono sekvas la veran Biblian doktrinon. Tute klaras, ke sorĉistoj ne kredas al la vero, malkaŝita en la Biblio, kaj pro tio ne tentu kredi, ke ili havas iun realan potencon, ĉar ni scias, ke ĉia potenco estas de Dio (Rom 13:1; 1 Kor 8:4 -6). Due, kiajn malsanojn ili kuracas? Nuntempe estas agnoskita tiu fakto, ke homoj uzas nur unu procento da sia cerba potenco, la cetera parto estas neatingebla por ni (sendube, en la Regno de Dio homoj uzos ankaû ĝin). Senkonscie, nia menso povas efiki preskaû fizike al nia korpo. Psikologoj (homoj, kiuj studas la menson) povas kuraci homojn, kiuj havas malsanojn de sango, sugestante al pacientoj, ke ilia sango iĝas bonstata kaj normale cirkulas.
konkludi, ke baptiĝo ne estas necesa. Aldone al tio, ĉi tiu eltiraĵo diras nenion pri signifo de vortoj 'animo' kaj 'ĉielo'.

5. 5. La krimulo petis Jesuon memori pri li, kiam Jesuo returnos lian Regnon. Sekve, la krimulo sciis pri la Evangelio kaj pri la Regno de Dio, kiun predikis Jesuo (Mt 4:23). Li sciis, ke venos juĝa tago ĉe la establigo de tiu Regno, kaj ke Jesuo releviĝos el la mortintoj kaj juĝos en la tago de juĝo, kaj pro tio li petis Jesuon ekmemori pri li.

6. 6. Jesuo respondis, ke la krimulo kun li en 'Paradizo'. La greka sur la tero vorto 'paradizo' ĉiam signifas idealajn kondiĉojn . Ĝi rilatas al la restarigota Ĝardeno en Eden (Ap 2:7). Dum la Regno de Dio la mondo estos restarigita al la paradizaj kondiĉoj de la Ĝardeno en Eden (Jes 51:3; Jeĥ 36:35), ĉar la malbeno estos deprenita (Ap 22:3). La greka Malnova Testamento (Septuaginto) ankaû uzas la saman vorton 'paradizo' rilate al idealaj kondiĉoj sur la tero (Pred 2:5; Neĥ 2:8; Alta Kanto 4:13; Gen 13:10). La vorto 'paradizo' asociiĝas kun la ĉielo pro la uzado de ĝi en fantazia literaturo, ekzemple, 'Perdita paradizo' de Milton. Jesuo promesis al la krimulo lokon en Paradizo, responde al lia deziro esti en la Regno de Kristo. Sed ni jam scias (Ĉapitro 5), ke la Regno estos surtere; sekve, 'paradizo' estos ankaû sur la tero.

7. La verson 43 kutime oni tradukas, kvazaû Kristo kaj la krimulo estos kune en la paradizo kaj en la sama tago. Sed estas klare, ke la Regno ĝis nun estas ne establita sur la tero. Ili ne venis en 'paradizon' en la sama tago. Jesuo estis metita en la tombon (Ag 2:32) kaj laû lia profetaĵo, li 'estis tri tagojn kaj tri noktojn en la koro de la tero' (Mt 12:10, kmp. 16:21), post sia morto sur la ankoraû kruco. Eĉ post la reviviĝo li diris: 'Ne tuŝu min, ĉar mi ne supreniris al en la sama la Patro' (Joh 20:17). Sekve, Jesuo ne supreniris al la ĉielo tago, kiam li mortis. Tamen Jesuo promesis al la krimulo: 'Hodiaû vi estos kun mi en Paradizo'. La respondon al tiu ĉi kontraûdiro oni povas trovi en tiu fakto, ke la originala hebrea kaj greka teksto de la Biblio ne havas interpunkcion kaj majusklojn. Oni povas ŝanĝi la lokon de la komo kaj tralegi: '(Jesuo) diris al li: hodiau estos Vere mi diras al vi , ke vi kun mi en paradizo' (Lk 23:43). En la teksto, tradukita de Rotherham, la komo staras post la vorto 'hodiaû'. Tio konformas al la kunteksto: la krimulo petis Jesuon ekmemori lin en tago de la juĝo; li agnoskis sian kulpon kaj kredis, ke li ĉeestos ĉe la juĝa seĝo. Kaj Jesuo jam nun donis al li tiun mirindan promeson: 'Mi povas diri al vi (hodiaû)! Ne atendu ĝis tiam por ekaûdi mian verdikton, vi estos kun mi en la regno'.
Letno poročilo o delu za leto 2017 09.01.2017

- 1.3. P OOBLASTILA OBČINSKIH REDARJEV

Pooblastila občinskih redarjev so z zakonom določeni ukrepi, ki redarjem omogočajo, da lahko učinkovito in uspešno opravljajo svoje naloge. Pooblastila občinskih redarjev pomenijo določen poseg v človekove pravice, zato se lahko uporabijo le pod pogoji, ki so določeni v Zakonu o občinskem redarstvu.

V februarju 2017 je bila objavljena sprememba Zakona o občinskem redarstvu (ZORed -A, Ur. l. RS št. 9/2017) , kjer so sprememnjena in dopolnjena pooblastila in pristojnosti občinskih redarjev glede uporabe prisilnih sredstev, obveščanja in vodenja evidenc.

Občinski redar ima pri opravljanju nalog naslednja pooblastila za ukrepanje:

- • •
- • odredba, • odredba,
- • identitete, • identitete,
- • pregled osebe, • pregled osebe,
- • predmetov, • predmetov,
- • osebe, • osebe,
- • telesne sile, sredstev za vklepanje in vezanje ter plinskega razpršilca • telesne sile, sredstev za vklepanje in vezanje ter plinskega razpršilca
- (prisilna sredstva).

Opozorilo po določbah ZORed je pooblastilo, ki ga redar uporabi, ko fizično ali pravno osebo opozarja na okoliščine, ravnanja ali opustitev ravnanj, ki ogrožajo ali bi lahko ogrožale javni red, življenje, osebno varnost ali premoženje.

Z ustno odredbo občinski redar daje ukaze, obvezna navodila in prepovedi, odreja ukrepe in dejavnosti, od katerih je neposredno odvisno uspešno opravljanje nalog iz pristojnosti občinskega redarstva in jih mora kdo storiti ali opustiti zaradi zagotovitve teh nalog.

Občinski redar ugotavlja identiteto osebe , ki s svojim obnašanjem in ravnanjem na določenem kraju ali ob določenem času vzbuja sum, da bo storila, izvršuje ali je izvršila prekršek ali kaznivo dejanje, za katero se storilec preganja po uradni dolžnosti. Identiteto ugotavlja občinski redar tako, da osebo na primeren način ustavi in ji pojasni razlog ustavitve, nato zahteva izročitev javne listine z njeno fotografijo, ki jo je izdal državni organ. Če je oseba zakrita ali zamaskirana, sme občinski redar zaht evati, da se odkrije, zato da lahko nedvomno ugotovi njeno identiteto.

Pri opravljanju uradnih nalog lahko občinski redar, ko obstaja verjetnost napada ali samopoškodovanja s strani določene osebe, opravi varnostni pregled osebe .

V skladu z določili Zakona o nalogah in pooblastilih policije (ZNPPol) in podzakonskimi predpisi lahko občinski redar zaseže predmete , npr.:

- • uporabljeno parkirno karto za invalide po Zakonu o pravilih cestnega • uporabljeno parkirno karto za invalide po Zakonu o pravilih cestnega prometa (ZPrCP),
- • uporabljeno dovolilnico po Odloku o ureditvi cestnega prometa, • uporabljeno dovolilnico po Odloku o ureditvi cestnega prometa,

Medobčinsko redarstvo občin Mežiške doline 5
pereis pro la diluvo. Nek amikaj interrilatoj kun Noa, nek tio, ke ili troviĝis apude de la arkeo povis savi ilin. La sola vojo al savo estas kaj estis - esti interne de la Krist/arkeo. Estas evidente, ke la dua alveno, kiun la diluvo tipigis (Lk 17:26,27), okazos jam baldaû (vidu Suplementon 3). Sekve, eniro en la Krist/arkeon per baptiĝo estas urĝe necesa. Homaj vortoj ne povas en deca grado esprimi sencon de tia urĝeco; la biblia ekzemplo pri la eniro en la arkeon dum la tempo de Noa estas pli efika. La fruaj kristanoj, obeante al la indiko de Kristo, iris tra la mondo, predikante la Evangelion kaj baptante. Pri tio rakontas la libro de Agoj. Tiu rapide fakto, kiel post akcepto de la Evangelio homoj baptiĝis, pruvas la vivgravan necesecon de baptiĝo (ekzemple, Ag 8:12; 36:39; 9:18; 10:47; 16:15). Tiu emfazo iĝas komprenebla, se ni akceptas, ke sen baptiĝo nia studo de la Evangelio estas senutila; baptiĝo estas la unua paŝo laû la vojo al savo. La inspirita de Dio Skribo speciale emfazas tiun fakton, ke malgraû diversaj malfacilaĵoj, homoj kun helpo de Dio, finfine superas ĉiujn obstaklojn kaj plenumas sian deziron baptiĝi. La forta tertremo, kiu detruis la malliberejon en Filipi, ŝanĝis la vivon de la malliberejestro. Ĉe la arestitoj tiam aperis ebleco eskapi kaj tio endanĝerigus la vivon de la malliberejestro. Anstataû forkuri, Paûlo kaj Silas predikis la Evangelion kaj la malliberejestro ekkredis kaj 'li baptiĝis senprokraste' (Ag 16:33). Se iu havis validan kaûzon por prokrasti baptiĝon, li estis tiu, ĉar tiam okazis la plej forta tertremo en Grekio dum la lastaj 3000 jaroj. Hordo da arestitoj estis preta liberiĝi el karceroj kaj danĝero de mortpuno minacis al la vivo de la malliberejestro. Sed li klare vidis, kiun gravan aferon necesas fari por eterna vivo kaj eterna sorto. Kaj ignorante ĉiujn urĝajn problemojn (t. e. tertremon), ĉiujn malfacilaĵojn de sia ĉiutaga servado, superante fortan nervan konsternon, li estigis sian baptiĝon. Multajn homojn povas inspiri tiu ĉi ekzemplo por esti baptitaj. Necesas rimarki, ke tioma kredo venas de scio, kaj plej verŝajne li jam aûdis pri la Evangelio, ĉar 'la fido venas do per aûdado, kaj aûdado per la vorto de Kristo (Rom 10:17, kmp. 17:11). Ag 8:26-40 rakontas pri etiopa oficisto, kiu studis la Biblion dum sia vojaĝo en la ĉaro tra la dezerto. Li renkontis Filipon, kiu detale klarigis al li la Evangelion, inkluzive la postulon pri baptiĝo. Ŝajnas, ke estas neeble okazigi baptiĝon en dezerto, sed Dio ordonas nenion, kion oni ne povas plenumi. 'Kaj dum ili iris sur la vojo, ili alvenis al iu akvo', t. e. al la oazo, kie estis eble baptiĝi (Ag 8:36). Tiu ĉi epizodo pruvas, ke Dio ĉiam donos eblecon por plenumi Liajn ordonojn. La apostolo Paûlo ricevis de Kristo draman vizion, kiu tiel efikis al lia konscio, ke li senprokraste 'leviĝis kaj baptiĝis' (Ag 9:18). Povas esti, ke li havis tenton prokrasti la baptiĝon, memorante pri sia alta socia stato, pri sia kariero. Sed Paûlo, tiu ĉi leviĝanta stelo de la juda mondo, akceptis ĝustan
La Evangelio, pri kiu vi lernas, estas do la vera potenco de Dio, kaj se vi permesas al ĝi tiel fari, ĝi povas efiki vian vivon kaj igi vin infano de Dio, elmontrante ĝis iu grado Dian Spiriton/menson dum tiu ĉi vivo kaj preparante vin por la alveno de Kristo (2 Pet 1:4). La predikado de Paûlo estis 'en elmontro de la Spirito kaj potenco' (1 Kor 1:4). Multaj homoj nomas sin kristanoj, sed ne plene kredas, ke la Biblio estas la vorto de Dio. Ili diras pri sia kredo je Dio, sed samtempe ili ne rekonas, ke Li estas reala persono. Neante plenan inspiritecon de la Skribo kaj ankaû ĝian efikon al niaj personaj sentoj kaj konvinkoj, ili ankaû neas la potencon de Dio. En 2 Tim 3:5: 'Havante ŝajnon de pieco, sed neinte ĝian potencon', t. e. la potencon de la vorto de la Evangelio. Nia fundamentalismo estas mokata en la mondo. Same estis primokataj Paûlo kaj lia grupo da predikantoj: 'ĉar la priparolo de la kruco estas por la pereantoj malsaĝeco; sed por ni, la savatoj, ĝi estas la potenco de Dio (1 Kor 1:18). Konsciinte tion, ĉu ni ne tenos en niaj manoj la Biblion kun ankoraû pli granda respekto, ĉu ni ne legos ĝin kun ankoraû pli granda deziro por kompreni ĝin kaj obei al ĝi?

###### Rilato De La Popolo De Dio Al La Dia Vorto

Atenta legado de la Skriboj malkaŝas al ni, ke homoj, skribintaj la vortojn de la Biblio, bone konsciis, ke ne nur ili, sed ankaû ĉiuj aliaj skribintaj la Biblion, estis inspiritaj de Dio. La saman opinion havis la Sinjoro Jesuo Kristo. Antaû ol citi la Psalmaron de David, li diris la vortojn: '... David en la Spirito...' (Mt 22:43), montrantajn sian agnoskon de la fakto, ke la vortoj de David estis inspiritaj. Same Jesuo diris pri la skriboj de Moseo (Mk 7:8,9), nomante ilin 'la ordono de Dio'. Multaj 'kristanoj' asertas, ke la pli granda parto de la Malnova Testamento estas mito, elpensaĵo. Tamen Jesuo kaj ankaû Paûlo neniam opiniis la Skribojn simile al tio. Ekzemple, Jesuo agnoskis la reĝinon Ŝeba kiel nekontesteblan historian fakton (Mt 12:42). La saman rilaton al la Malnova Testamento havis ankaû la apostoloj. La apostolo Petro diris, ke krom tio, kion li persone aûdis de Jesuo, 'ni havas la profetan vorton' (2 Pet 1:19 -21). Petro ankaû egaligis la epistolojn de Paûlo al 'la ceteraj skribaĵoj' (2 Pet 3:16). En Agoj, la Epistoloj kaj Apokalipso estas multe da citaĵoj el la Evangelioj (ekzemple, Ag 13:51; Mt 10:14), kio konfirmas ne nur tion, ke ili ĉiuj estis inspiritaj de la Spirito, sed ankaû tion, ke la Evangelioj estis opiniataj de la fruaj kristanoj, kiel inspiritaj de Dio. Paûlo en 1Tim 5:18 citas kaj la Malnovan Testamenton (Read 15:4) kaj la Novan (Lk10:7), kaj nomas ilin ambaû 'la Skribo'. Li emfazas, ke lia mesaĝo ne estis lia, sed de Jesuo Kristo
#### 6.4 PRAVNE IN MORALNE NORME

Primarni cilj moralnih norm ni mirno sožitje v skupnosti, temveč dobro človeka, njegovo samouresničenje. Podobnost med pravom in moralo: norme so znotraj neke dialoške skupnosti. Moralne norme spodbujajo urejeno sožitje, vendar se ne izčrpajo znotraj tega namena, ampak se usmerjajo predvsem v dokončno in celostno samoizpolnitev, samouresničitev človeka. Pravne norme so podobne, v kolikor predstavljajo skupek pravil, katerim je podlaga nek družbeni konsenz, vendar imajo za cilj mirno sožitje. Ustava je »credo« demokratične družbe, jedro vseh pravnih pravil v družbi. Ni samo juridični tekst, ampak ima tudi moralni značaj (dostojanstvo, enakost, zaupanje). Z ustavo se zaščiti cela vrsta moralnih vrednot (življenje, lastnina, družina, sožitje, svoboda). Podlaga za ustavo je konsenz znotraj demokratične družbe.
laû Lia karaktero kaj intencoj, kaj pro tio evidentigante Lin.

Kiel ni jam diris en la parto 1.3, unu el la plej disvastigitaj tradukoj de la vorto 'Dio', estas 'Elohim', 'Potenculoj'. La Biblio diras, ke estas nur unu Dio (Read 6:4; Jes 45:5; 1 Kor 8:4; Ef 4:6), kaj tiu ĉi vorto ofte aludas al la estaĵoj, kiuj kiel 'potenculoj' de Dio, portas Lian nomon, kaj povas nomiĝi 'Dio' pro tio, ke ili reprezentas Dion. Tiuj ĉi estaĵoj estas la anĝeloj. En la priskribo de la kreado de la mondo estas dirite, ke Dio donis certajn indikojn rilate al la kreado kaj 'iĝis tiel'. Li diris tion al la anĝeloj. Kaj la anĝeloj estis tiuj, kiuj plenumis la ordonojn de Dio. 'Benu la Eternulon Liaj anĝeloj, potencaj per sia forto, kiuj plenumas Lian vorton, por ke oni obeu la voĉon de Lia vorto' (Ps 103:20). Pro tio, kiam ni legas 'Dio kreis la mondon', estas logike supozi, ke fakte tiun laboron plenumis la anĝeloj. La versoj Ijob 38:4 -7 aludas ankaû pri tio. Nun estas ĝusta momento por resumi la eventojn dum la kreado de la mondo, priskribitajn en Genezo 1: Tago 1: 1: 'Kaj Dio diris: Estu lumo; kaj fariĝis lumo' (v. 3). Tago 2: 2: 'Kaj Dio diris: Estu firmaĵo inter la akvo, kaj ĝi apartigu akvon de akvo. (Kaj fariĝis tiel). Kaj Dio kreis la firmaĵon, kaj apartigis la akvon, kiu estis sub la firmaĵo, de la akvo, kiu estas super la firmaĵo; kaj fariĝis tiel. (v. 6,7). Tago 3: 3: 'Kaj Dio diris: Kolektiĝu la akvo de sub la ĉielo en unu lokon, kaj aperu la sekaĵo; kaj fariĝis tiel' (v. 9). Tago 4: 4: 'Kaj Dio diris: Estu lumaĵoj en la ĉiela firmaĵo, por apartigi la tagon de la nokto…' Kaj fariĝis tiel' (v. 14,15). Tago 5 5 : 'Kaj Dio diris: La akvo aperigu moviĝantojn, vivajn estaĵojn, kaj birdoj flugu super la tero, sub la ĉiela firmaĵo. Kaj fariĝis tiel. Kaj Dio kreis la grandajn balenojn, kaj ĉiujn vivajn estaĵojn moviĝantajn, kiujn aperigis la akvo, laû ilia speco, kaj ĉiujn flugilhavajn birdojn laû ilia speco' (v. 10, 21). Tago 6: 'Kaj Dio diris: La tero aperigu vivajn estaĵojn, laû ilia speco, brutojn kaj rampaĵojn kaj surterajn bestojn, laû ilia speco; kaj fariĝis tiel' (v. 24).
#### 4.2 4.2 PSIHOPATOLOGIJA VESTI

##### »Normalne« deviacije vesti

Nagnjenje k pretiranemu maksimalizmu Vest ima v sebi nagnjenje k izpopolnitvi Nagnjenje k pretiranemu maksimalizmu Vest ima v sebi nagnjenje k izpopolnitvi k pretiranemu maksimalizmu osebe. Napetost med jazom in idealom jaza ustvarja stalni nemir v vesti tistih, ki vzamejo zares svoje usmerjenje k izpolnitvi samega sebe. Vest je torej stalno na poti k svojemu idealnemu uresničenju. Kljub vsemu pa je tako nagnjenje k izpopolnitvi izpostavljeno različnim nevarnostim: a) individualizem - zanimati se samo zase in pozabiti na skrb za druge ljudi; b) pretiravanje v perfekcionizmu lahko vodi v napuh; c) v mnogih premerih vodi v omahovanje in v pesimizem (posledica stalnih frustracij zaradi neuspehov). (laksizem): Gre za nagnjenje, da bi Nagnjenje k pretiranemu minimalizmu k pretiranemu minimalizmu minimizirali moralne zahteve. V marsičem je v to vodila tudi kazuistična morala, ki je govorila o mejah, ki se jih ne sme prestopiti. Tak minimalizem je bodisi posledica vzgoje, slabih zgledov, pomanjkanje znanja in refleksije. Da bi odpravili laksizem, je potrebno: zanimati se za moralno resnico; prositi za nasvet; spoznati dobro kot nekaj, kar služi za dosego osebne izpopolnitve. : To nagnjenje teži k temu, da množi pravna določila, hkrati Nagnjenje k farizejstvu k farizejstvu pa sprejema mnogo hujše stvari (Mt 25,3 -6). Raje imajo konkretne zahteve, ki so zapisane, kot pa moralne vrednote, legalno pravičnost pred osebno pravičnostjo. Da bi odpravili tako farizejsko vest, je potrebno spodbujati malo več čutenja, sočutja in zmanjšati nagnjenje, da bi iskali red zaradi reda. : Navajamo daljši navedek iz knjige enega vodilni pokoncilskih Zmedena vest vest moralnih teologov Bernharda Häringa: »Zmedena (perpleksna) vest je posebna vrsta zmotne vesti, ki korenini v prehodni, vendar hudi motnji sposobnosti, da si trezno ustvarimo sodbo vesti. Ko je človek postavljen v položaj, ko mora v vesti nujno odločati sam, ne vidi, kako je mogoče delati dobro, ne da bi grešil. Če človek lahko odločitev brez škode odloži na pozneje, pridobi čas za mirnejši razmislek, pri čemer mu lahko pomaga nasvet drugih. Če pa je odločitev neodložljiva, se bo vesten človek odločil za tisto dejanje, ki bo v njegovih očeh 'manjši greh', in tako dokazal pravilno
promesoj, kiun ni studis en parto 3.3. Do, la menciojn pri detruo de la tero kaj ĉielo necesas kompreni metafore. La citaĵo el la epistolo de Petro montras la similecon inter la juĝo sur la tero en la tempo de Noa kaj tiu, kiu okazos en la 'tago de la Sinjoro' en estonteco. 'La tiama mondo, diluvite, pereis; sed la nuna ĉielo kaj la tero... rezervate ĝis la tago de juĝo...' (2 Pet 3:6, 7). Petro rimarkigas diferencon inter akvo, kiel rimedo de pereigo en la tempo de Noa, kaj fajro, kiu estos uzata en la tempo de la dua alveno de Kristo. 'La ĉielo kaj la tero' en la tempo de Noa ne estis laûlitere neniigitaj, sed 'pereis ĉiu karno', kiu estis pekema (Gen 7:21; kmp. 6:5,12). 'La ĉielo kaj la tero', sekve, signifas objektan sistemon aû homan organizon. Tiuj, kiuj miskomprenas tiun citon, emas ne atenti la vortojn pri la detruo de la 'ĉielo', pri kio estas dirite pli supre. Ne necesas kompreni ilin laûlitere, ĉar la ĉielo estas la loko de la estado de Dio (Ps 123:1), kie forestas pekeco (Ĥab 1:13; Ps 65:4,5) kaj 'la ĉieloj rakontas la gloron de Dio' (Ps 19:1). Se la vortojn pri neniigo de la ĉielo devas kompreniĝi metafore, tio ankaû rilatas kaj al la 'tero'. La sekvaj citaĵoj el aliaj partoj de la Biblio atestas, ke la vortojn 'la ĉielo kaj la tero' oni devas kompreni figure, ĉar ili rilatas al objekta sistemo sur la tero:

- - 'Mi rigardas la teron, kaj jen ĝi estas malplena kaj dezerta; la ĉielon, kaj jen ĝi estas senluma... ĉar tiele diras la Eternulo: Dezertigita estos la tuta lando (de Izrael)... pro tio la tero ploros kaj la ĉielo supre malĝojos' (Jer 4:23-28). Tio estas profetaĵo pri la estonta juĝo de 'la ĉielo kaj la tero', nome de la popolo de Izrael, pro kiu ili (ne la laûlitera ĉielo kaj tero) ploros.
- - Pli frue Moseo, turnante sin al ĉiuj izraelidoj, diris: 'Atentu, ĉielo, kaj mi parolos; kaj aûdu la tero la vortojn de mia buŝo' (Read 32:1). Tiu alparolo emfazas, ke ĉeestis du kategorioj de popolo, al kiuj li estis parolanta: 1) 'ĉiuj plejaĝuloj de viaj triboj' kaj 2) 'la tuta komunumo de Izrael (Read 31:28,30). La plejaĝuloj estas egaligitaj al la 'ĉielo', kaj la ordinaraj homoj - al la 'tero'.
- - Ankaû Jesaja komencis sian profetaĵon similstile: 'Aûskultu, ho ĉielo, kaj atentu, ho tero... Aûskultu la vorton de la Eternulo, estroj..., atentu la instruon de nia Dio, popolo' (Jes 1:2,10). Ĉi tie ni ree vidas paralelon inter la ĉielo kaj la estroj, kaj inter la tero kaj la popolo.

- 'Li vokas la ĉielon supre kaj la teron, por juĝi Sian popolon' de Izraelo (Ps 50:4). Tiu ĉi verso klarigas sin mem.

'Ĉar Mia glavo ebriiĝis en la ĉielo; jen ĝi malsupreniras sur Edomon... La glavo de la Eternulo estas plena de sango... La Eternulo aranĝas... grandan
###### Dio: la fonto de ĉia potenco

Dio estas la fonto de ĉia potenco. La hebrea vorto, tradukita kiel 'dio', signifas 'potenco':

'Mi estas la Eternulo, kaj ne ekzistas alia; ne ekzistas Dio krom Mi' (Jes 45:5); 'Ĉu ekzistas Dio krom Mi? ne ekzistas Roko, Mi iun ne konas' (Jes 44:8);

'La Eternulo estas Dio, ke ne ekzistas alia krom Li (Read 4:35). Similajn versojn ofte oni povas renkonti en la Biblio. Pro tio, ke Dio estas la fonto de ĉia potenco kaj sola Dio, Li estas, kiel Li ofte rememorigas al ni, severa Dio (ekzemple, El 20:5; Read 4:24). Dio fariĝas severa, se Liaj homoj komencas kredi je aliaj dioj, dirante: 'Vi estas granda Dio, ĉiopova Dio, sed ni ankaû kredas, ke ekzistas ankoraû bonaj dioj, krom Vi, kvankam ili estas ne tiom potencaj, kiel Vi'. Similan eraron faris ankaû la Izraelidoj. Kaj la Malnova Testamento ofte priskribas, ke la hebreoj ĉagrenis Dion pro sia kredo je aliaj dioj. El la Biblio ni vidas, ke la 'demonoj', pri kiuj homoj kredas eĉ nune, similas al tiuj falsaj dioj, kiujn adoris la Izraelidoj.

###### Demonoj Kaj Idoloj

En 1 Kor Paûlo klarigas, kial kristanoj ne devas adori idolojn nek kredi je io simila. En la Biblia tempo homoj kredis, ke demonoj estas malgrandaj dioj, kiujn necesas adori por ke ili neniigu malfacilaĵojn el homaj vivoj. Pro tio ili faris modelojn de demonoj - idolojn, kaj adoris ilin. 'Tion, kion oferas la nacianoj, ili oferas al demonoj kaj ne al Dio; kaj mi ne volas, ke vi partoprenu kun demonoj' (1 Kor 10:20, 28). Do, fakte idoloj kaj demonoj estas la samo. Atentu, ke Paûlo diras: 'ili oferas al demonoj kaj ne al Dio'. El tio sekvas, ke demonoj ne estas dioj kaj ne havas iun realan potencon, ĉar estas nur unu Dio. Al tio klare indikas 1 Kor 8:4: '...ni scias, ke idolo estas neniaĵo en la mondo, kaj ke ne ekzistas Dio krom unu'. Idoloj kaj demonoj ne ekzistas tute. Estas nur unu vera Dio, aû potenco, en la mondo. Paûlo daûrigas en la versoj 5, 6: 'Ĉar kvankam estas tiel nomataj dioj, ĉu en la ĉielo aû sur la tero, kiel estas dioj multenombraj, kaj sinjoroj