ahmedheakl/docatlas_instruct huggingface dataset:
edzinon, tiu trovis bonon kaj ricevis favoron de la Eternulo' (Sent 18:22; 19:14). Komunan konkludon ni trovas en 1 Kor 7:1,2: 'Estas bone por viro, ne tuŝi virinon. Sed pro malĉastaĵoj ĉiu viro havu propran edzinon, kaj ĉiu virino havu propran edzon' (kmp. v. 9). La senco de tiuj ĉi versoj estas en tio, ke ĉiuj eksteredzecaj seksrilatoj estas rompo de geedzeca fideleco, adulto. Avertoj pri adulto kaj ĉiuj formoj de malmorala konduto ni povas trovi en la Nova Testamento, ekzemple, en Ag 15:20; Rom 1:29; 1 Kor 6:9-18; 10:8; 2 Kor 12:21; Gal 5:19; Ef 5:3; Kol 3:5; 1 Tes 4:3; Judas 7; 1 Pet 4:3; Ap 2:21. El tiuj ofte ripetataj avertoj ni povas konkludi, ke rompi tiel klare esprimitajn ideojn de Dio estas serioza kulpo. Dio povas pardoni pekon de momenta malforteco, pri kiu homo sincere pentas, ekzemple, la adulto de David kun Bat- Ŝeba, sed regulara adulto dum la tuta vivo devas esti kondamnita. Paûlo kelkfoje diris: 'malĉasteco, malpureco, voluptemo... kaj aliaj similaj, pri kiuj mi avertas vin, kiel mi jam antaûe admonis vin, ke tiuj, kiuj tion faradas, ne heredos la regnon de Dio' (Gal 5:19,21), tial 'Forkuru de malĉasteco (kmp. 2 Tim 2:22). Ĉiu peko, kiun homo faras, estas ekster la korpo; sed tiu, kiu malĉastas, pekas kontraû sia propra korpo' (1 Kor 6:18). Nuntempe preskaû en la tuta mondo estas akceptite, ke junaj paroj vivas kune antaû sia geedziĝo, ĝuante pri seksaj interrilatoj. Uzado por tiu socia fenomeno de la termino 'Civitana geedzeco' por pravigi tion estas tute nekorekta. Geedzeco por la kredantoj devas konformi al la Dia difino. Ni do devas ne malpurigi geedzecan unuiĝon simile al tio, kiel faras homoj, kiuj falsas aû ignoras la ordonojn de Dio por kontentigi siakarnajn dezirojn. Ja geedzeco estas deklarita de Dio, ne de homo. Laû la Biblio geedzeco devas enhavi minimume tri kondiĉojn:

1. Geedziĝa ceremonio (ĝi povas esti eĉ tre simpla). La priskribo de edziĝo de Boaz kun Rut en Rut 3:9 - 4:13 montras, ke geeziĝo estas ne nur simpla aliĝo al interrilato, sed devas esti specifa momento, post kiu geedziĝo iĝas okazigita. Kristo estas komparata kun fianĉo, kaj la kredantoj - kun fianĉino, kun kiu li edziĝos ĉe sia dua alveno. Tiam okazos 'la edziĝo de la Ŝafido' (Ap 19:7 -9). La interrilatoj de edzo kaj edzino tipigas tiujn inter Kristo kaj la kredantoj (Ef 5:25-30); kiel interrilatoj de Kristo kun la kredantoj havos sian celebran feston, tiel same geedziĝo devas komenciĝi per nupto.

- 2. La geedzeca kunligo de Dio kun Izrael inkluzivis spiritan interkonsenton pri fideleco de unu al alia (Jeĥ 16:8), simile okazas kun la kredantoj ĉe geedziĝo.

3. Seksaj geedzaj interrilatoj estas necesaj por firma kaj feliĉa geedza vivo (Read 21:13; Gen 24:67; 29:21; 1 Reĝ 11:2). 1 Kor 6:15,16 klarigas, kial
N°. de entidades de Gobierno que vinculan su oferta institucional para la implementación del Programa de entidades de Gobierno que vinculan su	N°. de entidades de Gobierno que vinculan su oferta institucional para la implementación del Programa	Planeado	Alcanzado: Entidades de Gobierno que han activado rutas	Alcanzado: Entidades de Gobierno que han activado rutas Entidades de Gobierno que han activado rutas institucionales 15 : Consejería Presidencial, ICBF, ARN, OACP, Min Salud y Min Educación (con sus aproximadamente 50 Secretarías Municipales), Medicina Legal, UARIV, Prosperidad Social, DNP, Min Cultura, COLDEPORTES, SENA, Min Trabajo (Cajas de Compensación), Cancillería.
N°. de entidades de Gobierno que vinculan su oferta institucional para la implementación del Programa	Alcanzado	N/A N/A N/A N/A	Alcanzado: Entidades de Gobierno que han activado rutas Entidades de Gobierno que han activado rutas institucionales 15 : Consejería Presidencial, ICBF, ARN, OACP, Min Salud y Min Educación (con sus aproximadamente 50 Secretarías Municipales), Medicina Legal, UARIV, Prosperidad Social, DNP, Min Cultura, COLDEPORTES, SENA, Min Trabajo (Cajas de Compensación), Cancillería.
Indicadores de resultados inmediatos	Áreas Geográficas	Beneficiarios Planeados vs Alcanzados	Meta Planeada vs Alcanzada (Explicar las razones de la variación si aplica)	Medios de Verificación
%de planes de acción implementados satisfactoriamente en el marco del Programa	Nacional	H	M	Niñas	Niños	Planeado: 100% Alcanzado: 100% de planes implementados acorde a los procesos que hacen parte del programa.	Planes de articulación y gestión institucional
Planeado
Alcanzado	N/A	N/A	N/A	N/A
Sub-Resultado 5:	Mecanismos de seguimiento social e institucional para el Programa de Atención y Consolidación de los Proyectos de Vida de los Menores de 18 años que salen de las FARC- EP 'Camino diferencial de Vida' consolidados
Indicadores del Resultado del Fondo:	Áreas Geográficas	Beneficiarios Planeados vs Alcanzados	Meta Planeada vs Alcanzada (Explicar las razones de la variación si aplica)	Medios de Verificación
N°. de recomendaciones emitidas por entidades y organizaciones con funciones de seguimiento y control recibidas por las entidades vinculadas al programa e incorporadas en la implementación del mismo	Nacional	H	M	Niñas	Niños	Planeado: 5 Alcanzado: Emisión de 01 informe de recomendaciones presentado ante el CNR en la sesión extraordinaria de balance.	Informe de balance
Planeado
Alcanzado	N/A	N/A	N/A	N/A
Producto 5.1	Capacidades de gestión y seguimiento de organizaciones sociales mejoradas para la veeduría en los procesos de reincorporación de niños, niñas y adolescentes
Indicadores de resultados inmediatos	Áreas Geográficas	Beneficiarios Planeados vs Alcanzados	Meta Planeada vs Alcanzada (Explicar las razones de la variación si aplica)	Medios de Verificación
9.5 JESUO KAJ LA LEĜO DE MOSEO

Pro tio, ke Jesuo estis la perfekta oferaĵo pro peko kaj la ideala Ĉefpastro, kiu reale povis ricevi pardonon por ni, la malnova sistemo de ĉefpastroj kaj oferado de bestoj ĉesis sian validecon post la morto de Kristo (Heb 10:5 -14). 'Ĉar kiam la pastraro ŝanĝiĝas (de la Levidoj ĝis Kristo), necese ankaû fariĝas ŝanĝo de leĝo' (Heb 7:12). Kristo 'estas farita ne laû la leĝo de ordono karna (t. e. pastro devis deveni nur el la tribo de Levi), sed laû la potenco de vivo nedetruebla', kiu estis donita al li pro lia perfekta ofero (Heb 7:16). Sekve, 'okazas vere nuligado de antaûiranta ordono (t. e. la leĝo de Moseo), pro ĝia malforteco kaj senutileco (ĉar la leĝo nenion perfektigis); kaj okazas la enkonduko de pli bona espero (per Kristo)' (Heb 7:18,19). Tio evidentigas, ke la leĝo de Moseo ĉesis sian validecon post la sinoferdono de Kristo. Kredi al homa pastreco aû oferdoni bestojn signifas, ke ni opinias la oferon de Kristo ne tute sukcesa kaj perfekta, kaj por nia savo ne sufiĉas nur la kredo je Kristo, necesas ankaû niaj agoj. Sed 'neniu praviĝas antaû Dio per la leĝo;... La virtulo vivos per fido' (Gal 3:11, kmp. Ĥab 2:4). ĉiujn Se ni intencas sekvi la leĝon de Moseo, ni devas observi ĝiajn partojn. Se ni ne observas eĉ unu ĝian parton, tio kondukas al kondamno, 'ĉar estas skribite: Malbenita estas ĉiu, kiu ne persistos en ĉio, kio estas skribita en la libro de la leĝo, por plenumi ĝin' (Gal 3:10). Pro nia pekema homa naturo ni ne povas plene observi la leĝon de Moseo, sed dank' al la perfekta obeado de Kristo, ni estas liberigitaj de la devo observi ĝin. Nia savo estas donaco de Dio pro obeado de Kristo, ne pro nia persona obeema ago. 'Ĉar kiam la leĝo troviĝis nekapabla pro tio, ke ĝi estis malforta pro la karno, Dio, sendante Sian propran Filon en simileco de peka karno kaj pro peko, kondamnis la pekadon en la karno' (Rom 8:3). 'Kristo elaĉetis nin el la malbeno de la leĝo, fariĝinte malbeno pro ni' (Gal 3:13). Pro tio ni ne plu devas observi la leĝon de Moseo. En parto 3.4 ni jam vidis, ke la nova interligo en Kristo anstataûigis la malnovan leĝon de Moseo (Heb 8:13). Per sia morto Kristo nuligis 'la dekreton kontraû ni en ordonoj skribitan, kiu estis al ni malfavora (pro nia nekapableco plene observi ĝin), kaj li forprenis ĝin..., najlinte ĝin al la kruco... Neniu do vin juĝu pri manĝaĵo, aû trinkaĵo, aû rilate al festo, aû novmonato, aû sabato, kiuj estas ombro de la estontaĵoj, sed la korpo apartenas al Kristo' (Kol 2:14 -17). La fruaj kristanaj eklezioj de la unua jarcento estis sub ĉiama premo de la ortodoksaj judoj, kiuj postulis observi partojn de la leĝo. La Nova Testamento multfoje indikas malakcepti tion. Sed malgraû tiuj sugestoj, eĉ hodiaû estas eklezioj, kiuj subtenas postulojn observi la leĝon parte. la tutan Pli supre ni jam vidis, ke por ricevi savon necesas observi leĝon, aliokaze tion aûtomate sekvas kondamno pro malobeemo (Gal 3:10).
6. poglavje: Vest

197

Drugi vatikanski koncil v dogmatični konstituciji o Cerkvi Lumen Gentium povzema 54 tradicionalni katoliški nauk o cerkvenem učiteljstvu. Škofje so odgovorni za to, da odvračajo vernike od zmot in jim oznanjajo pravi nauk. »Škofe, ki uče v občestvu z rimskim papežem, morajo vsi imeti v časti kot pričevalce božje in katoliške resnice. Verniki pa se morajo strinjati v z razsodbo svojega verskih in nravnih zadevah škofa, izrečeno v Kristusovem imenu, in se je morajo oklepati z religiozno obsequium religiosum ( ). To religiozno poslušnost volje in utemeljeno poslušnostjo razuma je treba na poseben način izkazovati učiteljstvu rimskega verodostojnemu škofa tudi takrat, ko ne govori z najvišjo učiteljsko oblastjo (»ex cathedra«); spoštljivo je namreč treba priznavati njegovo vrhovno učiteljstvo in se iskreno držati od njega izrečenih razsodb, v skladu z njegovo jasno mislijo in voljo; to misel in voljo pa moremo razbrati predvsem ali iz narave dokumentov ali iz pogostega učenja istega nauka ali iz načina izražanja« (LG 25). Seveda pa so škofje in papež pri razglasitvi določenih resnic zavezani vsebini razodetja. Isti dokument nadaljuje: »Ta nezmotnost, s katero je božji Odrešenik hotel skrbeti svojo Cerkev pri definiranju verskega in nravnega nauka, se razteza tako daleč, kakor daleč se razteza zaklad božjega razodetja, ki ga je treba sveto ohranjevati in zvesto razlagati« (LG 25). Kadar gre za učenje papeža ali zbora nezmotljivo fidei obsequium škofov, takrat so verniki zavezani sprejeti nauk s ( ). poslušnostjo vere Vsekakor je potrebno poudariti, da Drugi vatikanski koncil zavestno ločuje med nezmotljivim učenjem Cerkve in učenjem Cerkve, ki ni nezmotljivo. Znotraj slednjega obstajajo tudi različne stopnje zavezanosti vernikov do nauka. Papež mora izrecno poudariti, če gre za nezmotljivo učenje. 55 Kakšna je torej kompetenca cerkvenega učiteljstva na področju morale ? Ugovori proti preveliki vlogi cerkvenega učiteljstva gredo v dve smeri: eni opozarjajo na napake cerkvenega učiteljstva v zgodovini; drugi pa poudarjajo, da velja na področju morale nauk toliko, kolikor je podkrepljen z argumenti. 56 Helmut Weber odgovarja, da glede prvega ugovora lahko vidimo, da je bilo v marsikateri stvari cerkveno učiteljstvo bolj daljnosežno kot pa mnogi teologi (prim.
--Lo que me propones es tentar a Dios; es peligroso para mí y para ella.

--¿Y por qué ha de ser tentar a Dios? Pues si Dios ve la rectitud y la pureza de tus intenciones, ¿no te dará su favor y su gracia para que no te pierdas en esta ocasión en que te pongo con sobrado motivo? ¿No debes volar a librar a mi niña de la desesperación y traerla al buen camino? Si se muriera de pena por verse así desdeñada, o si rabiosa agarrase un cordel y se colgase de una viga, créeme, tus remordimientos serían peores que las llamas de pez y azufre de las calderas de Lucifer.

--¡Qué horror! No quiero que se desespere. Me revestiré de todo mi valor: iré a verla.

--¡Bendito seas! Si me lo decía el corazón. ¡Si eres bueno!

--¿Cuándo quieres que vaya?

--Esta noche a las diez en punto. Yo estaré en la puerta de la calle aguardándote y te llevaré donde está.

--¿Sabe ella que has venido a verme?

--No lo sabe. Ha sido todo ocurrencia mía; pero yo la prepararé con buen arte, a fin de que tu visita, la sorpresa, el inesperado gozo, no la hagan caer en un desmayo. ¿Me prometes que irás?

--Iré.

--Adiós. No faltes. A las diez de la noche en punto. Estaré a la puerta.

Y Antoñona echó a correr, bajó la escalera de dos en dos escalones y se plantó en la calle.

No se puede negar que Antoñona estuvo discretísima en esta ocasión, y hasta su lenguaje fue tan digno y urbano, que no faltaría quien le calificase de apócrifo, si no se supiese con la mayor evidencia todo esto que aquí se refiere, y si no constasen además los prodigios de que es capaz el ingénito despejo de una mujer, cuando le sirve de estímulo un interés o una pasión grande.

Grande era, sin duda, el afecto de Antoñona por su niña, y viéndola tan enamorada y tan desesperada, no pudo menos de buscar remedio a sus males. La cita, a que acababa
Por saviĝi ni devas esti baptitaj en lia nomo. Tio signifas, ke ne -kristanaj religioj ne havas vojon al savo. Ĉiu vera kredanto ne povas akcepti alian vojon al savo. Se katolikismo aû pli disvastigita movado de ekumenismo deklaras alion, tio estas malgaja fakto, montranta ilian rilaton al la Sankta Skribo. La releviĝo de Kristo al eterna vivo signifas lian personan triumfon super peko. Baptiĝinte, ni kunligas nin al tiu triumfo kaj pro tio ni povas diri, ke kun Kristo ankaû ni releviĝos kaj peko ne plu havos potencon super ni, kiel ĝi ne potencas super li. Per baptiĝo ni liberiĝas el peko; 'kaj liberinte el peko... peko ne regos vin' post baptiĝo (Rom 6:18,14). Post baptiĝo ni ankoraû pekas (1 Joh 1:8,9); se ni returniĝas de la vojo de Kristo, peko denove kaptas nin. Tamen ni havas esperon, ke partopreninte per baptiĝo la morton de Kristo, ni partoprenos lian releviĝon, kiam li revenos. Nur en la estonteco ni estos liberaj de peko. 'Kiu kredos kaj estos baptita, tiu estos savita' (Mk 16:16) ĉe la dua alveno de Kristo. Savo ne okazos tuj post baptiĝo, sed ĝi okazos ĉe la tribunala seĝo, ĉar se ni ricevus savon tuj post baptiĝo, ne necesus atendi la juĝon: nek ni devus morti. 'Kiu persistos ĝis la fino, tiu estos savita' (Mt 10:22). Eĉ post baptiĝo Paûlo (kaj ĉiuj kristanoj) strebis al savo (Fil 3:10 -13; 1 espero Kor 9:27), dirante pri la de eterna vivo (Tit 1:2; 3:7; 1 Tes 5:8; Rom heredo de savo 8:24) kaj pri nia (Heb 1:14). Ĉe la tribunala seĝo la kredantoj eniros en eternan vivon (Mt 25:46). En Rom 13:11 Paûlo inspire diras, ke post nia baptiĝo ni scios, ke ĉiu tago de nia vivo kaj niaj suferoj proksimigas nin al la dua alveno de Kristo, ke 'nun nia savo estas pli proksima, ol kiam ni se ekkredis'. Sekve, nun ni ne posedas savon, ni estos savitaj, ni havos fortan se veran kredon (Heb 3:12-14), ni memoros la bazajn tezojn de la Evangelio (1 se Tim 4:16; 1 Kor 15:12), kaj ni kondutos konforme kun nia granda espero (2 Pet 1:10). La greka vorto, tradukita kiel 'savita', kelkfoje uziĝas en la kontinua tempo, tiel montrante, ke savo estas daûra procezo, kiu okazas interne en ni pro nia daûra obeemo al la Evangelio. 1 Kor 1:18 nomas la kredulojn 'savataj' pro ilia rilato al la Evangelio. Ankaû Ag 2:47 kaj 2 Kor 2:15 montras, ke la vorto 'savo' havas signifon de longdaûra procedo. En preterito la sama vorto estas uzata nur se temas pri la granda savo, kiun Kristo ebligis sur la kruco kaj kun kiu ni estas kunigitaj per nia baptiĝo (2 Tim 1:9; Tit 3:5). Ĉion tion konfirmas la rilato de Dio al la Izraelidoj, kiu estas la bazo de Lia rilato al spiritaj Izraelidoj, t. e. la kredantoj. La Izraelidoj forlasis Egiptujon, kiu reprezentas la mondon de la karno kaj de la falsa religio, kun kiu ni estis kunligitaj antaû nia baptiĝo. Ili trairis la Ruĝan maron kaj la Sinajan dezerton al la promesita lando, kie ili establis la Regnon de Dio. Tiu transiro tra la Ruĝa maro reprezentas nian baptiĝon (1 Kor 10:12); la irado en la dezerto reprezentas nian nunan vivon, kaj Kanaan - la Regnon de Dio. Judas 5 diras, ke multe da
Latin Mr. Lovett

- - nec...nec... = neither...nor...
- - spe - ablative singular, translate with (in respect to)
- - viribus = in respect to strength
- 18. Tertio Curiatio quoque interfecto, Romani cum gaudio Horatium accipiunt.
- - tertio Curiatio...interfecto = after the third Curiatius had been killed
- - accipiunt - present active of 'accipio = to receive, welcome'
- 19. Horati soror sponsa uni ex Curiatiis erat.
- - uni - dative singular
- - erat - imperfect of 'sum = to be'
- 20. Cum Horatius ad urbem accederet, soror eum vī dit gerentem paludamentum Curiati quod ipsa confecerat.
- - cum …accederet = when (he) was approaching
- - eum = him (i.e. Horatius) (accusative singular)
- - vidit - perfect active of 'video = to see'
- - gerentem = wearing (describes "eum")
- - paludamentum, paludamenti, N = a cloak
- - quod = that (refers to "paludamentum") (accusative singular)
- - ipsa = she herself ( i.e. Horatius's sister) (nominative singular)
- - confecerat - pluperfect active of 'conficio = to make'
- 21. Eam flentem frater interfecit.
- - eam = her (i.e. the sister) (accusative singular)
- - flentem = because she was weeping (describes 'eam')
- - interfecit - perfect active of 'interficio = to kill'
- 22. "Abi ad sponsum," inquit, "oblita fratrum mortuorum vivique, oblita patriae."
- - abi = go (imperative mood)
- - oblita (+GEN) = because you have forgotten
- 23. "Sic eat quaecumque Romana lugebit hostem."
- - eat quaecumque Romana = may any Roman woman go
- - lugebit - future active of 'lugeo = to mourn'
Per baptiĝo al Kristo, la semo, ni ricevas la promesojn, donitajn al li. Ĝuste pro tio en la verso Rom 8:17 ni estas nomitaj 'kunheredantoj kun Kristo'. Rememoru, ke la beno devas veni al homoj de la tuta mondo pere de la semo. Kaj la semo devas iĝi tutmonda homaro, simile al la sablo sur la marbordo kaj steloj en la ĉielo. 'Naskotaro Lin servos; oni predikos pri mia Senjoro al la estonta generacio' (Ps 22:30). Nun ni povas sumigi du partojn de la promesoj, donitaj al Abraham:

- 1. La Lando

Abraham kaj lia semo, Jesuo, kaj ankaû tiuj, kiuj estas en Li, heredos la landon Kanaanan kaj per disvastiĝo - la tutan teron, kaj eterne vivos tie. Dum tiu ĉi vivo ili ne ricevos la landon, sed ricevos ĝin en la lasta tago, kiam revenos Jesuo.

- 2. La Semo

Antaû ĉio, tio estis Jesuo. Pere de li estos venkitaj ĉiuj pekoj ('malamikoj') de la homaro kaj la beno - pardono disvastiĝos en la tuta mondo. Per baptiĝo en la nomo de Kristo ni iĝas parto de la semo.

La samaj du fadenoj oni povas rimarki en la Nova Testamento, kaj ne vokas miron, ke homoj, sciinte ilin, akceptis baptiĝon. Tio estis kaj estas la ununura vojo por ke tiuj ĉi promesoj rilatu ankaû al ni. Kaj nun ni povas kompreni, kial Paûlo, maljuna homo, antaû sia morto difinis sian esperon kiel 'la espero de Izraelo' (Ag 28:20) - la vera kristana espero estas dekomence la juda espero. La vortoj de Kristo 'el la Judoj estas la savo' (Joh 4:22) devas signifi ankaû por ni neceson iĝi spiritaj judoj, por ke la promesoj pri la savo pere de Kristo, donitaj al la judaj patroj, rilatu ankaû al ni.

###### Ni legas, ke la fruaj kristanoj predikis:

1. 'Pri la regno de Dio' kaj 2. P ri la nomo de Jesuo Kristo' (Ag 8:12).

Tiuj ĉi ideoj estis klarigitaj al Abraham iom alie:

- 1. Promesoj pri la lando kaj
- 2. Promesoj pri la semo.

Notu, ke la vorto 'evangelio' pri regno de Dio kaj pri Jesuo en Ag 8:5 estas ĝeneraligita kiel 'proklamo pri Kristo'. Ofte oni povas aûdi: 'Jesuo amas
1. poglavje: Identiteta moralne teologije 5

5

ureditev skupnosti. Če človek ne bi bil svoboden, potem vzgoja ne bi imela smisla, nesmisleno bi ga bilo učiti določene ideale in norme in ga za uspeh nagraditi, za prestopke pa kaznovati.

##### Usmerjenost človekovega bivanja

Človekova svoboda pa ni samo sposobnost odločanja na področju kategorialnih odločitev. Posamezne odločitve gradijo in usmerjajo tudi človekovo osebnost (transcendentalna raven odločitve), ki predstavljajo moralno fizionomijo osebe kot take. Bolj ali manj implicitno se človek zaveda dejstva, da ko se odloča, pravzaprav svobodno odloča o tem, kdo je on sam. Človek postaja arhitekt svoje lastne identitete. Z dobrimi dejanji (objektivna plat etike) človek postaja dober človek (subjektivna plat etike).

##### Načelo ne-indiferentnosti

Ena od temeljnih lastnosti moralne izkušnje je dejstvo, da niso vse odločitve kakovostno enakovredne: med različnimi možnostmi, ki se ponujajo človekovi svobodi, so nekatere, ki jih razumemo kot dobre, druge pa razumemo kot slabe. Za prve čutimo dolžnost, da jih storimo; drugih se izogibamo. V vseh kulturah obstaja neke vrste etično izročilo (pisno ali ustno), ki določena dejanja predpisuje, ker so se izkazala za dobre, druge pa prepoveduje, ker imajo negativne posledice za človeka in moralne zapovedi njegovo okolico. Tem predpisom pravimo . Z vzgojo se poskuša prenesti izkušnje prejšnih rodov na nove rodove.

##### Moralna vest

Prava zapovedujoča avtoriteta moralnih zapovedi pa je notranji glas v vsakem človeku ali vest. Gre za skrivnostno izkušnjo, ki je ni mogoče nikoli povsem razvozljati. V prvotnih kulturah so bile moralne norme dostikrat zelo tesno povezane z družbenimi in pravnimi normami, pa vendar moralna izkušnja vedno presega zgolj izkušnjo skupnega družbenega življenja. Moralne zapovedi se ne postavljajo človeku zgolj od zunaj, z močjo neke zunanje oblasti, ampak je človek odkriva v svoji notranjosti, svojo moč izvajajo od znotraj. Dostikrat se govori o nekem moralnem čutu.
- 8.2 DIFERENCOJ INTER DIO KAJ JESUO

Etas klara akordiĝo inter citaĵoj, kiuj emfazas, ke 'Dio estis en Kristo', kaj tiuj, kiuj priskribas la homan naturon de Kristo. La dua grupo da citaĵoj neniigas la ideon pri tio, ke Jesuo estis Dio Mem, 'vera Dio de vera Dio', kiel erare instruas la doktrino pri la Triunuo. (La frazo 'Vera Dio de vera Dio' estis uzata dum la unua Tutmonda Koncilo en Nicea en la jaro 325 PK, kie estis deklarita la ideo pri la Dia triunueco; ĝi ne estis sciata de la fruaj kristanoj). La vorto 'Triunuo' ne troviĝas en la Biblio. En Ĉapitro 9 estos pli detale dirite pri la venko de Kristo super peko kaj la partopreno de Dio en ĝi. Nun ni ankoraûfoje rememoru, ke savo dependas de korekta kompreno de la reala Jesuo Kristo (Joh 3:36; 6:53; 17:3). Kiam ni havos tiun veran komprenon pri lia venko super peko kaj morto, tiam ni povos baptiĝi je Kristo por aliĝi al tiu savo. Unu el la plej klaraj citaĵoj pri rilatoj inter Dio kaj Jesuo estas 1 Tim 2:5: unu unu homo 'Ekzistas Dio, kaj interulo inter Dio kaj homoj, , Kristo Jesuo'. Medito pri tiuj ĉi vortoj elvokas sekvajn konkludojn:

- Estas nur unu Dio, kaj sekve, Jesuo ne povas esti Dio. Se la Patro estas Dio kaj Jesuo ankaû estus Dio, sekve, estus du Dioj. 'Tamen por ni estas unu Dio, la Patro' (1 Kor 8:6). Tiele, 'Dio, la Patro' estas ununura Dio. Ne povas esti iu aparte ekzistanta estulo, nomita 'Dio la Filo', kiel tion erare instruas la doktrino pri la Triunuo. Ankaû la Malnova Testamento diras, ke estas nur unu Dio, la Patro (ekzemple, Jes 63:16; 64:8).

- - 'Kaj unu interulo inter Dio kaj homoj, homo, Kristo Jesuo' (1 Tim 2:5). La vorto 'kaj' indikas al diferencon inter Dio kaj Kristo.
- - Kristo estas la 'interulo', inter Dio kaj homoj. Tute klaras, ke interulo inter pekema homo kaj senpeka Dio ne povas esti senpeka Dio Mem. Homojn homo interligas kun Dio senpeka homo, havanta homan pekeman naturon. 'La , Kristo Jesuo' - tiu ĉi citaĵo estas la konvinka pruvo, ke Jesuo ne estas Dio. Necesas rimarki, ke malgraû tio, ke Paûlo skribis post la ascendo de Jesuo, li ne nomis Jesuon 'Dio Kristo Jesuo'.

Kelkaj lokoj de la Skribo rememorigas al ni, ke 'Dio ne estas homo' (Nom 23:19; Hoŝ 11:9). Sed pri Kristo estas dirite, ke li estas 'filo de homo' aû homo ' Kristo Jesuo'. Tamen li estis ankaû 'Filo de la Plejaltulo'. La nomo 'Plejaltulo' signifas, ke ekzistas neniu, kiu havas pli altan pozicion; Jesuo estas 'Filo de la Plejaltulo', tio montras, ke li ne povas esti Dio Mem persone. Kaj eĉ nur tio, ke Dio estas nomita la Patro, kaj Jesuo - la Filo, indikas al la diferenco