ahmedheakl/docatlas_instruct huggingface dataset:
Sevilla y de Mairena, y para oprimir los lomos de Babieca, de Bucéfalo, y aun de los propios caballos del Sol, si por acaso bajaban a la tierra y podía yo asirlos de la brida.

Ignoro qué pensará Vd. de este arte de la equitación que estoy aprendiendo; pero presumo que no lo tendrá por malo.

¡Si viera Vd. qué gozoso está mi padre y cómo se deleita enseñándome! Desde el día siguiente al de la expedición que he referido, doy dos lecciones diarias. Día hay, durante el cual, la lección es perpetua, porque nos le pasamos a caballo. La primera semana fueron las lecciones en el corralón de casa, que está desempedrado y sirvió de picadero.

Ya salimos al campo, pero procurando que nadie nos vea. Mi padre no quiere que me muestre en público hasta que pasme por lo bien plantado, según él dice. Si su vanidad de padre no le engaña, esto será muy pronto porque tengo una disposición maravillosa para ser buen jinete.

--¡Bien se ve que eres mi hijo!--exclama mi padre con júbilo al contemplar mis adelantos.

Es tan bueno mi padre, que espero que Vd. le perdonará su lenguaje profano y sus chistes irreverentes. Yo me aflijo en lo interior de mi alma, pero lo sufro todo.

Con las continuadas y largas lecciones estoy que da lástima de agujetas. Mi padre me recomienda que escriba a Vd. que me abro las carnes a disciplinazos.

Como dentro de poco sostiene que me dará por enseñado, y no desea jubilarse de maestro, me propone otros estudios extravagantes y harto impropios de un futuro sacerdote. Unas veces quiere enseñarme a derribar, para llevarme luego a Sevilla, donde dejaré bizcos a los ternes y gente del bronce, con la garrocha en la mano, en los llanos de Tablada. Otras veces se acuerda de sus mocedades y de cuando fue guardia de corps, y dice que va a buscar sus floretes, guantes y caretas y a enseñarme la esgrima. Y por último, presumiendo también mi padre de manejar como nadie una navaja, ha llegado a ofrecerme que me comunicará esta habilidad.

Ya se hará Vd. cargo de lo que yo contesto a tamañas locuras. Mi padre replica que en los buenos tiempos antiguos, no ya los clérigos, sino hasta los obispos andaban a caballo acuchillando infieles. Yo observo que eso podía suceder en las edades bárbaras, pero que ahora no deben los ministros del Altísimo saber esgrimir más armas que las de la persuasión.--Y cuando la persuasión no basta--añade mi padre--, ¿no viene bien corroborar un poco los argumentos a linternazos?--El misionero completo, según entiende mi padre, debe en ocasiones apelar a estos medios heroicos; y como mi padre
7. poglavje: Moralna odločitev posameznika 235

7. poglavje: Moralna odločitev posameznika 235 235

Odločilna prvina za moralno sodbo je torej predmet človeškega dejanja. Nauk o dejanju, actus intrisece malus ki je slabo samo v sebi, ne glede na namen in okoliščine ( ), še na Veritatis Splendor poseben način zagovarja okrožnica , ki se želi s tem zoperstaviti sodobnemu relativizmu in subjektivizmu v moralni presoji (VS 76-83). Pri domala vseh moralnih teologih po zadnjem koncilu je opaziti premik od analize dejanja v sebi k poudarjanju osebe delovanja, od predmeta izbire k motivaciji, ki vodi osebo k odločitvi. Moralno dejanje ni nikoli zgolj natančno izpolnjevanje neke norme oz. uresničitev subjekta zapovedi, ampak gre v prvi meri za znotraj njegovega medosebnega konteksta. Norme obnašanja so sicer nenadomestljive, vendar imajo pri moralnem presojanju drugotno vlogo. »Človek prej kot upošteva norme uresničuje svoj načrt življenja, ki je povsem enkraten in neponovljiv, čuti, da ga privlačijo obljube, ki so povezane z vizijo široko uresničenega in človeško dostojanstvenega življenja, še več od teh obljub je prevzet in fasciniran. Gre torej za obrat k subjektu: preko posamične 223 moralne izbire človek izbira samega sebe.« Moralna izbira se torej ne zadovolji z celega udejanjenjem človeka na nekem delnem področju, ampak zahteva vedno človeka. Zato je potrebno pri analizi človeškega dejanja upoštevati tudi celotno subjektivno ozadje posameznika, kar nosi s seboj nujnost preseganja vsakega atomističnega oz. empirističnega pogleda na posamezno dejanje. Dejanje je potrebno razumeti, interpretirati in vrednotiti znotraj osebne zgodovine. Posamezne odločitve so med seboj povezane, saj so vedno izraz delujočega subjekta. Gotovo so nekatere odločitve globlje, saj zavezujejo v polnosti človekovo svobodo (npr. življenjska odločitev), druge pa bolj obrobne, kjer v njih posameznik ne odloča o sebi (npr. izbira barve avtomobila). Pri analizi posameznega dejanja je nujno upoštevati različnost teh ravni. Pokoncilska prenova moralne teologije upošteva tudi spoznanja različnih humanih ved (psihologija, sociologija, etnologija …), ki pomagajo osvetliti prostor moralnega delovanja. Osebna odgovornost posameznika se giblje znotraj pogojenosti subjekta, ki je v marsičem določen (genetsko, psihološko, družbeno), to pa še ne pomeni, da znotraj
Za oblikovanje vesti imamo različne pripomočke. Za kristjane je najpomembnejša razodeta Božja beseda. Poleg tega pa seveda igrajo tako osebe izkušnje kot tudi družbene norme pri tem pomembno vlogo. Pri tem pa je pomembno, da npr. nauk Cerkve vernik notranje sprejme, zato ga je potrebno posredovati tako, da razumljiv in utemeljen. Krščanska vera je razumna vera, ki jo je moč sprejeti samo v svobodi in z odgovornostjo. V vesti sem odgovoren, komu verjamem in kaj verjamem.

#### 4.1 4.1 RAZVOJ ZAVESTI: KOHLBERG MORALNE

Človek razume dobro znotraj svojega lastnega horizonta razumevanja, ki pa je v veliki meri pogojen tudi z njegovim psihološkim razvojem. Ameriški razvojni psiholog (1927- 1987) pokaže, kako se moralna zavest v človeku Lawrence Kohlberg postopoma razvija od prvotne egoistične drže preko konformizma do osebne odgovornosti. Preden si bolj natančno pogledamo stopnje moralne zavesti bi rad še posebej izpostavil, da mora po Kohlbergu vsak posameznik skozi vse stopnje razvoja, če želi priti do šeste najvišje stopnje. Pri tem pa ugotavlja, da jih zelo malo doseže to najvišjo stopnjo. Mnogi se zaustavijo na eni izmed predhodnih stopenj in tako nikoli ne dosežejo moralne zrelosti, ki se kaže v tem, da oseba nepristransko prizna univerzalne vrednote vsaki človeški osebi. Rast moralne zavesti predstavlja pot k čedalje večji svobodi. Posameznikova vest se rešuje zunanjih vplivov (kazen, zadovoljitev potreb, odobravanje drugih, spoštovanje avtoritete) in končno pride do odločitev na podlagi univerzalnih etičnih načel.

##### Moralna dilema: kršiti zakon ali pomagati sočloveku

Kohlberg predstavi etično dilemo s t.i. Heinzovo zgodbo: »Nekje v Evropi je bila žena, ki je imela raka, tik pred smrtjo. Obstajalo je zdravilo, ki bi jo lahko rešilo, in ki ga je pred kratkim odkril lekarnar tistega mesta. Lekarnar je zahteval za zdravilo 2000 dolarjev, desetkrat več, kot stanejo dejanski stroški izdelave zdravila. Mož bolne žene, Heinz, je zaprosil vse svoje znance, da bi mu posodili denar, toda zbral je le za polovico cene. Rekel je lekarnarju, da njegova žena umira, in ga je prosil, naj mu
un poco, el conde arremetió con más ira, para herir de nuevo: casi se metió bajo el sable de D. Luis. Éste, en vez de prepararse a parar, dejó caer el sable con brío y acertó con una cuchillada en la cabeza del conde. La sangre salió con ímpetu y se extendió por la frente y corrió sobre los ojos. Aturdido por el golpe, dio el conde con su cuerpo en el suelo.

Toda la batalla fue negocio de algunos segundos.

D. Luis había estado sereno, como un filósofo estoico, a quien la dura ley de la necesidad obliga a ponerse en semejante conflicto, tan contrario a sus costumbres y modo de pensar; pero, no bien miró a su contrario por tierra, bañado en sangre, y como muerto, D. Luis sintió una angustia grandísima y temió que le diese una congoja. Él, que no se creía capaz de matar un gorrión, acaso acababa de matar a un hombre. Él, que aún estaba resuelto a ser sacerdote, a ser misionero, a ser ministro y nuncio del Evangelio, hacía cinco o seis horas, había cometido o se acusaba de haber cometido en nada de tiempo todos los delitos y de haber infringido todos los mandamientos de la ley de Dios. No había quedado pecado mortal de que no se contaminase. Sus propósitos de santidad heroica y perfecta se habían desvanecido primero. Sus propósitos de una santidad más fácil, cómoda y \_burguesa\_, se desvanecían después. El diablo desbarataba sus planes. Se le antojaba que ni siquiera podía ya ser un Filemón cristiano, pues no era buen principio para el idilio perpetuo el de rasgar la cabeza al prójimo de un sablazo.

El estado de D. Luis, después de las agitaciones de todo aquel día, era el de un hombre que tiene fiebre cerebral.

Currito y el capitán, cada uno de un lado, le agarraron y llevaron a su casa.

D. Pedro de Vargas se levantó sobresaltado cuando le dijeron que venía su hijo herido. Acudió a verle, examinó las contusiones y la herida del brazo, y vio que no eran de cuidado, pero puso el grito en el cielo diciendo que iba a tomar venganza de aquella ofensa, y no se tranquilizó hasta que supo el lance, y que D. Luis había sabido tomar venganza por sí, a pesar de su teología.

El médico vino poco después a curar a D. Luis, y pronosticó que en tres o cuatro días estaría don Luis para salir a la calle, como si tal cosa. El conde, en cambio, tenía para meses. Su vida, sin embargo, no corría peligro. Había vuelto de su desmayo, y había pedido que le llevasen a su pueblo, que no dista más que una legua del lugar en que
- • Jesuo klare deklaris: 'La vortoj, kiujn mi diras al vi, estas spirito' (Joh 6:63); li parolis sub la influo de la spirito de Dio (Joh 17:8; 14:10).
- • Nin oni priskribas kiel renaskitajn kaj el la Spirito (Joh 3:3-5) kaj per la vorto de Dio (1 Pet 1:23).
- • '… por ne obei la instruon, kaj la vortojn, kiujn la Eternulo Cebaot sendis en Sia Spirito per la antaûaj profetoj' (Zeĥ 7:12).
- • 'Mi eligos al vi mian spiriton, Mi sciigos al vi miajn vortojn' (Sent 1:23). Tiuj ĉi vortoj identigas veran komprenon de la Dia vorto kun efiko de Lia spirito al ni - legado do de la Libro sen kompreno ne donas ian ajn utilon, ĉar la Dia spirito/menso ne elmontriĝas al ni.
- • Estas ankaû aliaj lokoj en la Biblio, kiuj diras pri identeco de Lia vorto kaj Lia Spirito: 'Mia spirito, kiu estas sur vi, kaj Miaj vortoj, kiujn Mi metis en vian buŝon' (Jes 59:21); 'Pro Via vorto kaj laû Via koro (spirito)' (2 Sam 7:21); 'Kaj Mian spiriton Mi metos en vin' (Jeĥ 36:27); 'Mi metos mian leĝon en ilian internon' (Jer 31:33).

###### La Povo De La Vorto De Dio

La spirito de Dio estas ne nur Lia menso/karaktero, sed ankaû Lia povo, per kiu Li esprimas Siajn pensojn. Sekvas, ke Lia spirito-vorto elmontrigas al ni ne nur Lian menson, sed ankaû tion, ke Lia vorto estas dinamika forto. Ĝusta kompreno de la signifo de tiu ĉi povo devas stimuli nin por uzi ĝin. Ĉiuj niaj embarasoj, ĉiuj baroj povas esti forigitaj per nia prikonscio, ke obeo al la vorto de Dio donos al ni forton, kiun ni bezonas por deflankiĝi de la vanteco de tiu ĉi vivo kaj savi nin. Bazinte sin je sia granda viva sperto, Paûlo skribis:

'Mi ne hontas pri la evangelio; ĉar ĝi estas la potenco de Dio al savo por ĉiu' (Rom 1:16).

Studado de la Biblio kaj aplikado ĝin en nia vivo estas do dinamika proceso, kiu kontraûas al la senemocia vidpunkto de teologoj kaj ankaû al 'oportuna' kristanismo, kiam oni mallonge citas nemultajn partojn de la Biblio sen iuj ajn provoj kompreni ilin aû uzi ilin en sia vivo. 'La vorto de Dio estas viva kaj energia', 'Per la vorto de Sia (Dia) potenco' (Heb 4:12; 1:3), 'La Dian vorton, kiu ankaû energias en vi, kiuj kredas' (1 Tes 2:13). Per Sia vorto Dio efikas al la menso de veraj kredantoj ĉiutage, ĉiuhore.
Človeška ljubezen je »ponavljanje« (posnemanje) božje prapritrditve človeka v bivanju »Bog je videl, da je prav dobro« 1Mz 1 Biti ljubljen prinaša varnost in zaupanje, obenem pa rodi zadrego, če to ljubezen zapostavljamo ali izdamo. Ljubiti je težko, ker zahteva, da prosimo odpuščanje, če smo delali slabo in da oprostimo, ko minimiziram zlo, ki mi je bilo storjeno. Ljubezni ne smemo enačiti s čustvenostjo, strastnostjo, zaljubljenostjo ali počutnostjo. Prava ljubezen očiščuje vsa ta čustva in jih integrira v človekovo bivanje. Ljubezen mora voditi razum (modrost). Nasprotje ljubezni je sovraštvo, ki sloni na želji, da bi uničili nekoga. Merilo ljubezni je ljubezen do samega sebe, v krščanstvu pa se Jezus izrecno postavi za merilo ljubezni, ko jo ukazuje »ljubite se med seboj, kakor sem vas jaz ljubil«

### 5. Posamezno dejanje

###### • središče zanimanja moralne teologije je bilo posamezno moralno • središče zanimanja moralne teologije je bilo posamezno moralno dejanje ter moralne norme (ozka perspektiva); pri tem se je pozabljalo, da posamezno dejanje izhaja iz neke življenjske matrice oz. iz temeljne odločitve Danes: interpretacija posameznih dejanj v luči temeljne odločitve: človek s • posameznimi dobrimi dejanji izpolnjuje samega sebe (usmeritev človeka k dobremu)

#### 5.1 DELOVANJE ( GR. TEHNE) KOT PROIZVAJANJE

###### • za obdelavo materiala • za obdelavo materiala Ne gre za arbitrarna dejanja; v obzir je potrebno vzeti predmet, značaj in snov • produkta
- 18.00 - Publika atesto (disdono de flugfolioj, broŝuroj)

###### Merkredo

20.00 - Studado de la Biblio

Eklezio estas parto da la Dia familio. En ĉiu kunligita societo ĉiuj ĝiaj anoj devas esti obeemaj kaj atentemaj unu al alia. Kristo estis perfekta ekzemplo de tio, ĉar li, estante spirite nekompareble pli alta ol ĉiuj, agis kiel 'servanto por ĉiuj', lavante la piedojn de siaj disĉiploj, kiuj tiutempe diskutis, kiu el ili estas pli grava. Jesuo alvokas nin sekvi lian ekzemplon (Joh 13:14,15; Mt 20:25-28). Nune, kiam la miraklaj donacoj jam ne estas evidentaj, 'unu estas via instruanto, kaj vi ĉiuj estas fratoj' (Mt 23:8). Kristadelfianoj tial interrilatas kiel 'fratoj' kaj 'fratinoj' kaj nomas unu alian laû unua nomo, sendepende de ilia stato en civitana vivo. Memkompreneble, ili rilatas kun respektplena estimo al tiuj kredantoj, kiuj sekvas la veran vojon jam dum multaj jaroj, kreskante spirite en la Vorto de Dio. Konsiloj de tiuj kredantoj estas tre valoraj por homoj, kiuj volas sekvi la Dian Vorton. Tamen, ĉiuj konsiloj devas esti bazitaj sur la Vorto de Dio. Ĉiuj, publike parolantaj en la eklezio, reflektas Dion kaj parolas en Lia nomo. Nur fratoj rajtas publike instrui pri la Dia Vorto, kiel diras 1 Kor 14:34: 'La virinoj silentadu en la eklezioj; ĉar ne estas permesate al ili paroli'. 1Tim 2:11- 15 klarigas tion de vidpunkto de tiuj eventoj, kiuj okazis en la ĝardeno de Eden, kie Eva instigis Adamon fari pekon, kaj tial nun virino devas ne instrui viron. Tiu fakto, ke Dio faris Adamon pli frue ol Evan, signifas, ke 'la kapo de virino estas viro' (1 Kor 11:3), kaj viro devas spirite gvidi virinon, ne male. 'Virino lernu en kvieteco kun ĉia submetiĝo. Sed mi ne permesas al virino instruadi, nek regi super viro, sed esti en kvieteco. Ĉar Adam kreiĝis la unua, poste Eva; kaj Adam ne trompiĝis; sed la virino, trompite, falis en pekon; sed ŝi saviĝos per la naskado, se ili daûras en fido kaj amo kaj sanktiĝo kun sobreco' (1Tim 2:11-15). Tio indikas, ke la Biblio diras pri malsamaj roloj de kredantaj viroj kaj kredantaj virinoj. Publikaj agoj en eklezio apartenas al viroj. Al virinoj estas indikite 'edziniĝu, nasku infanojn, mastrumadu' (1 Tim 5:14). Tio difinas la sferon de ilia spirita vivo - la hejmo. Ĉi tio akre kontrastas al la homaj teorioj pri genra egaleco, kiam virino povas postuli egalajn rajtojn en ĉiuj faroj de socia vivo, disponi pri familia buĝeto kaj porti virajn vestaĵojn. Tamen similaj teorioj ne atentas en deca grado pri signifo de nasko kaj edukado de infanoj. Veraj kredantoj rifuzas tiujn teoriojn, kvankam, kiel en ĉio, necesas havi mezursenton. La edzo devas ne potenci sian edzinon, li devas ami ŝin, kiel Kristo amis nin (Ef 5:25). 'Edzoj, kunvivadu kun viaj edzinoj laûscie (t. e. tenere, konforme
Laû la juda leĝo iuj specoj de manĝaĵo estas 'malpuraj'. Tiun leĝon sekvas ankaû nune iuj eklezioj, precipe koncerne porkaĵon. Pro tio, ke Kristo nuligis la leĝon de Moseo sur la kruco, 'Neniu do vin juĝu pri manĝaĵo, aû trinkaĵo' (Kol 2:14 - 16), nuligitaj estas ankaû la ordonoj pri manĝaĵo. Kristo estis tiu, al kiu antaûindikis la 'puraj' manĝaĵoj. Jesuo mem klarigis, ke neniu manĝaĵo, manĝata de homo, povas profani lin. Profanas homon nur tio, kio eliras el lia koro (Mk 7:15-23). Tion li diris, purigante ĉiajn manĝaĵojn (Mk 7:19). La saman diras Petro en Ag 10:14,15, kaj ankaû Paûlo instruis: 'Mi scias, kaj konvinkiĝis en la Sinjoro Jesuo, ke nenio estas malpura per si' (Rom 14:14). Kaj en Rom 14:2 li diris, ke opinii iun manĝaĵon malpura signifas spiritan malfortecon. Nia rilato al manĝaĵo 'ne rekomendas nin al Dio' (1 Kor 8:8). Pli ol tio, la Biblio enhavas averton, ke apostatoj de kristanismo instruas homojn 'deteni sin de manĝaĵoj, kiujn Dio kreis por ke ili estu danke ricevitaj de tiuj, kiuj kredas kaj scias la veron... ĉar ĉiu kreitaĵo de Dio estas bona, kaj nenio devas esti forĵetita, se oni ĝin ricevas kun dankesprimo' (1Tim 4:3,4).

- 9.6 SABATO

Unu el la plej disvastigitaj heredaĵoj, kiuj eniris en kristanismon el la leĝo de Moseo, estas observo de la sabata tago. Iuj grupoj postulas, ke ni observu la judan sabaton same, kiel difinas la leĝo de Moseo. Multaj aliaj opinias, ke kristanoj devas uzi iun specialan tagon de semajno por diservo, kaj plej ofte elektas dimanĉon. Por klarigi tion necesas rememorigi, ke sabato estas la lasta tago de la semajno, kaj Dio ripozis en la sepa tago post la kreado dum ses tagoj (El 20:10,11). Dimanĉo estas la unua tago de la semajno, kaj estus nekorekte observi ĝin kiel sabaton. La sabatoj estis 'signo inter Mi (Dio) kaj ili (Izrael), por ke ili sciu, ke Mi, la Eternulo, ilin sanktigis' (Jeĥ 20:12). Kiel tia, ĝi neniam estis deviga por paganoj (por nejudoj). Ni jam scias, ke Kristo per sia morto sur la kruco nuligis la leĝon de Moseo, kaj nun ne necesas observi sabaton aû iun alian tagon, ekzemple, la tagon de la morto de Kristo (Kol 2:14- 17). Kelkaj fruaj kristanoj returniĝis al parta observado de la sabato, kaj tion Paûlo priskribis, kiel returnon 'al la malfortaj kaj mizeraj elementoj, al kiuj vi deziras denove sklaviĝi? Vi observas tagojn (sabaton) kaj monatojn kaj tempon kaj jarojn (t. e. la judajn festojn). Mi timas pri vi, ke eble mi vane laboris ĉe vi' (Gal 4:9 -11). Tio estas grava rememorigo al tiuj, kiuj intencas observi sabaton por ricevi savon. Tute klaras, ke observado de la sabato ne rilatas al savo: 'Unu juĝas unu tagon pli alte ol alian, alia egale juĝas ĉiun tagon. Ĉiu homo konvinkiĝu en sia menso. Kiu observas la tagon, tiu observas ĝin al la Sinjoro; ... kaj la nemanĝanto nemanĝas al la Sinjoro' (Rom 14:5,6).
21

- 9. Eyawo O, Franco-Villalobos C, Hull MW, Nohpal A, Samji H, Sereda P, et al. Changes in mortality rates and causes of death in a population-based cohort of persons living with and without HIV from 1996 to 2012. BMC Infect Dis 2017;17: 174
- 10. Trickey A, May MT, Vehreschild J, Obel N, Gill MJ, Crane H, et al. Cause-specific mortality in HIV-Positive patients who survived ten years after starting antiretroviral therapy. PLoS One 2016; 11: e016046
- 11. Alejos B, Hernando V, Iribarren J, Gonzalez-García J, Hernando A, Santos J, et al. Overall and cause-specific excess mortality in HIV-positive persons compared with the general population: Role of HCV coinfection. Medicine (Baltimore) 2016; 95: e4727.
- 12. Engels EA, Yanik EL, Wheeler W, Gill MJ, Shiels MS, Dubrow R, et al. Cancer- attributable mortality among people with treated human immunodeficiency virus infection in North America. Clin Infect Dis 2017; 65: 636-664
- 13. Hernández-Ramírez RU, Shiels MS, Dubrow R, Engels EA. Cancer risk in HIV- infected people in the USA from 1996 to 2012: a population-based, registry- linkage study. Lancet HIV 2017; 4: e495-e504
- 14. Park LS, Tate JP, Sigel K, Rimland D, Crothers K, Gibert C, et al. Time trends in cancer incidence in persons living with HIV/AIDS in the antiretroviral therapy era: 1997-2012. AIDS 2016; 30: 1795-1806
- 15. Hleyhel M, Hleyhel M, Bouvier AM, Belot A, Tattevin P, Pacanowski J, et al. Risk of non-AIDS-defining cancers among HIV-1-infected individuals in France between 1997 and 2009: results from a French cohort. AIDS 2014; 28: 2109- 2118.
- 16. Coghill AE, Pfeiffer RM, Shiels MS, Engels EA. Excess mortality among HIV- Infected individuals with cancer in the United States. Cancer Epidemiol Biomarkers Prev 2017; 26:1027-1033.
- 17. Marcus JL, Chao C, Leyden WA et al. Survival among HIV-infected and HIV- uninfected individuals with common non-AIDS-defining cancers. Cancer Epidemiol Biomarkers Prev 2015; 24:1167 - 1173
- 18. Finkel T, Serrano M, Blasco MA. The common biology of cancer and ageing. Nature 2007; 448: 767 - 774.
- 19. Blanco JR, Jarrín I, Vallejo M, Berenguer J, Solera C, Rubio R, et al. Definition of advanced age in HIV infection: looking for an age cut-off.AIDS Res Hum Retroviruses 2012; 28: 1000-1006.
5. poglavje: Naravni moralni zakon 153

153

moderno naravoslovje. Teologija še vedno vztraja pri smotrnostnem mišljenju in s tem povezanem ontološkem pojmovanju abstraktne narave. Manjka neko posredništvo med tem pojmovanjem narave in modernem znanstvenem poznavanju narave. Moralna teologija se premalo zaveda kompleksnosti moderne izkušnje resničnosti. Tako govori Römelt o tem, da moralna teologija meji na »moralno ideologijo«. »Vprašanje kot npr. o cerkveni disciplini, individualne etike, spolne etike, so spodbujena in se jih poskuša rešiti z enostr ansko naravnopravno racionalnostjo, ki ne ustreza več biološko - medicinskemu, psihološkemu in sociološkemu znanju moderne družbe. Probleme na področju celostnih medosebnih in družbenih odnosov pa se nasprotno komaj kaj vzame v obzir. Vsak najmanjši prekršek na področju liturgično - obrednih obveznosti se razume kot težki greh. Potrebno pa se je potruditi, da bi sploh v svoji problematiki prepoznali izkoriščevalsko držo zgodnjega kapitalizma, kaj šele, da bi proti njej nastopili. Veliko še manjka, da bi izkusil i greh kot 'pomanjkanje odgovornosti za okolje in sodobnike in videli krivdno napako spričo nepravičnih 65 škodljivih družbenih struktur in institucij.« teologijo odgovornosti Römelt predlaga , ki upošteva na eni strani zagovarja moralno zahtevo, zaveda pa se kompleksne situacije: »Teološka etika išče danes vsebinsko določitev moralne zahteve, ki se na podlagi teološke razlage izkušnje človekove vesti 66 spoprime s kompleksnostjo moderne izkušnje resničnosti.« Kako torej priti do nekih moralnih trditev znotraj diferencirane družbe, da ne bi zdrsnili v moralni relativizem, po katerem je vse možno in vse enakovredno. Čeprav religiozen človek še ne izkusi preprosto nekega v naprej danega reda stvarnosti, ki bi ga razbremenilo iskanja moralnih norm, pa mu vera vendarle daje smisel, da je tudi v sodobni družbi še mogoče živeti moralno, da obstaja nek red in nek smisel. Obzorje smisla, ki ga daje vera, pomaga sodobnemu človeku tam, kjer pride s svojimi močmi do meja. Izhodišče Römeltove teologije je osebna poklicanost vsakega posameznika s strani Boga. »Krščanska teologija govori o nenadomestljivi odgovornosti posameznika pred Bogom, ki je utemeljena v neponovljivem dostojanstvu vsakega človeškega 67 življenja.« Identiteto posameznika zaznamujeta tako njegova krhkost kot tudi