ahmedheakl/docatlas_instruct huggingface dataset:
and and larger calcium content) among the diabetic population . In patients with DM, various risk factors related to atherosclerotic plaque progression include hypertension, [42] male sex, mean plaque burden > 75% at baseline, and glycaemic variability . The atherosclerotic burden can be measured invasively with the gold standard intravascular ultrasound or noninvasively with the coronary computed tomography angiography and coronary artery calcium (CAC) score. Patients with DM and metabolic syndrome have high CAC score, and in these subjects, the CAC score is a strong predictor of [43,44] cardiovascular disease and mortality . Though most patients with CAD present with angina, it may be absent in 20%-30% [45] of patients with diabetes . Baseline investigation with electrocardiogram (ECG) is of little value, but stress tests using either treadmill or dobutamine stress echocardiogram [46] should be considered for diagnostic workup in suitable patients . Similarly, myocardial perfusion scans can be used which have 88% sensitivity and 84% overall [47] specificity . In T2DM patients, numerous biomarkers could allude to an increased risk of CAD. These markers can be classified into established biomarkers related to lipid regulation (LDL, high density lipoprotein, and very low density lipoproteins) and novel biomarkers including biomarkers related to inflammation (fibrinogen or high- sensitivity C-reactive protein), lipid-associated biomarkers [Lipoprotein associated PA2 or Lipoprotein (a)] and organ-specific biomarkers (hs-troponin, Cystatin C or [48] NTproBNP) . However, no single biomarker has been found to be completely reliable. Hence, using multiple biomarkers is the way forward in reaching a timely diagnosis of [49,50] CAD . Small dense LDL particles are more atherogenic due to their specific characteristics, which include lower binding affinity to LDL receptors, higher penetration into the [49] subendothelial layer, longer half-life, and lower resistance to oxidative stress . Glycated apolipoprotein B can be used as a surrogate marker of subclinical [51] atherosclerosis . Higher lipoprotein (a) levels are associated with poor CVD outcomes [52] in patients with DM and is a predictor of recurrent CVD events . The Triglyceride Glucose index (TyG) calculated using fasting glucose and triglyceride levels can be used

13 / 58
podemos decir que el prólogo histórico es probablemente el elemento más significativo en la estructura de la forma del tratado. La razón por la que es tan importante es que establece el tono y el espíritu de la relación del tratado. 2. Prólogo histórico Lo que hace el prólogo histórico es resumir la relación anterior entre el gran rey y el vasallo. Lo que se enfatiza son las obras benévolas del gran rey hacia el vasallo en el pasado. En otras palabras, el rey hitita dirá: 'He hecho esto y esto y esto por ti'. Queda claro que esto no es solo una especie de fórmula estereotipada que se adjunta a todos los tratados que hacen todos los grandes reyes del imperio hitita, porque todos los prólogos históricos son diferentes. Son específicos y las personas que los han estudiado los consideran currículos que contienen información histórica válida. Algunos de ellos son muy largos y detallados, algunos de ellos son muy cortos, pero describen eventos en el pasado que involucran a los dos socios del tratado. Cumplen la función de defender tanto la gratitud como la confianza y el sentido de obligación del vasallo hacia el gran rey. En otras palabras, el gran rey dice: "He hecho esto y esto por ti", y luego, cuando pasas a las estipulaciones, dice: "Esto es lo que espero de ti". El vasallo tiene una razón para confiar en el gran rey porque lo ha ayudado en el pasado, pero también tiene una obligación hacia el gran rey por lo que el gran rey ha hecho en el pasado. De modo que ese prólogo histórico tiene una función muy importante para establecer el espíritu de la relación entre estas dos partes. 3. Estipulaciones Básicas Esto desemboca, naturalmente, en el tercer elemento de la forma del tratado. El tercer elemento es lo que se llama la estipulación básica, a veces llamada declaración de fondo. Esa es una cláusula general bastante breve que resume la obligación de lealtad por parte del socio menor del tratado hacia el gran rey, la obligación fundamental de lealtad. En uno de los tratados, después del prólogo histórico, este es un tratado de Mursilis con un vasallo, pero esa estipulación básica dice: "Ahora mantén los juramentos del rey y protege el poder del rey". Ahí está su obligación, ahí están sus obligaciones fundamentales. "Mantén estos juramentos, protege el poder del gran rey".
5. poglavje: Naravni moralni zakon 129

129

pa nagnjen pa nagnjen človek spoznava preko , torej preko usmerjenosti samega sebe k 20 dobremu. Vsako bitje ima v sebi določeno nagnjenje k uresničitvi svoje narave. Naravno nagnjenje v ožjem pomenu besede »izhaja iz narave same bitja, ki teži k temu, kar je v skladu z njegovo naravo, torej z njegovim dobrim«. »Narava usmerja vsakogar k temu, kar je zanj ustrezno« (II-II, 141, a. 1 ad 1), torej k svojemu dobremu. Vendar ni vsako dobro, ki ustreza nekemu bitju, tudi dobro, ki ustreza drugemu bitju: npr. pojesti človeka, ki plava v morju, je dobro za morskega psa, ni pa dobro, ki ustreza človeku, saj je v nasprotju z njegovo naravo. Eden od poznavalcev Tomaža pravi: »Tudi niso vsa nagnjena ljudi sama po sebi »naravna«, ampak samo tista, ki so zares v skladu s človeško naravo, torej z zahtevami razuma, ki je usmerjen k resničnemu končnemu cilju človeškega življenja, saj je specifična in temeljna razlika človeške narave prav racionalnost in ni avtentične racionalnosti brez smotrnosti človekovega obnašanja, iz zato brez usklajenosti z 21 resničnim končnim ciljem človeškega življenja.« Tomaž odkriva trojni red naravnih nagnjen glede na trojni red dobrin človeške narave. ohranitvi Prvo dobrino ima človek skupaj z vsemi ostalimi bitji - gre za tendenco po obstoja. Drugo dobrino ima človek skupaj z živalmi, npr. združitev med moškim in žensko, skrb za potomce in ostale pripadnike vrste. Tretja dobrina je specifično človeška in to je nagnjenost (inclinatio) k dobremu, ki je v skladu z naravo razuma, npr. spoznati resnico o Bogu, živeti v družbi:

»Vse stvari, h katerim je človek naravno nagnjen, sprejema razum kot dobre, torej kot take, ki jih je potrebno delati, in nasprotne sprejme kot slabe in kot take, ki se jih izogiba; kajti dobro se kaže kot cilj, ki ga je potrebno doseči, slabo kot nasprotna stvar. Zato red zapovedi naravnega zakona sledi redu naravnih nagnjenj. Najprej najdemo v človeku nagnjenje k tisti naravni dobrini, ki ga povezuje z vsemi ostalimi bitji: torej v kolikor vsako bitje teži po naravi k
vodi svet (prim. Avguštin), in kot človeški razum, ki je temelj vsakega zakona, ki ga ordinatio rationis. definiramo kot Tomaž tako razume - v kolikor se sklicuje na večni zakon - celoten svet v različnosti svojih stvaritev urejen na takšen način, da je mogoče razpoznati in uresničiti načrt Božje previdnosti, ki je vanj položen od Boga. Večni zakon sovpada z Božjo previdnostjo, ki vodi svet in vsako bitje, na način in v obliki, ki so temu bitju lastni, je deležno pri tem zakonu. Sklicevanje na človeški razuma pa vnaša razmišljanje glede načina, kako so bitja soudeležena pri večnem zakonu. Gre za bistveno razliko med nezavednim in instinktivnim svetom na eni strani in svetom osebe, ustvarjenim bitjem, ki je obdarjen z razumom, ki je svoboden in odgovoren na drugi strani. Naravni zakon je torej za Tomaža razumnemu ustvarjenemu bitja lastna in specifična soudeležba pri večnem zakonu, s katerim Bog skrbi in vodi svet. Alojzij Šuštar poudarja, da pri Tomažu Akvinskemu pri naravnem moralnem zakonu ni odločilna le objektivna zunanja stvarnost, ampak je odločilno delovanje človekovega razuma. »Temeljna teza se glasi, da človek ni le pasivno urejen in naravnan na svoj cilj, ampak je aktivno deležen božjega zakona in v odgovornosti skrbi zase in za druge (STh I- II, q. 91, a. 2). Bog je dal človeku razum, da si sam oblikuje moralni zakon. Svoj večni zakon je promulgiral po naravnem zakonu v človeškem razumu. Zato pomeni naravni zakon zakon secundum rationem. Naravno 19 dobro je, kar ustreza pameti, kar je pametno.«

##### Naravno nagnjenje (inclinatio naturalis)

Vprašanje, je naravni zakon vsebovan v več zapovedi Vprašanje, je naravni zakon vsebovan v več zapovedi ki si ga zastavlja Tomaž, je, ali v eni sami zapovedi (STh I- II, q. 94, a. 2). Odgovor ni enoznačen, poleg prvega principa moralnosti (bonum faciendum, malum vitandum) obstaja še sekundarna vsebina moralnega zakona, ki jo oblikuje skupek bolj partikularnih zapovedi, katere
## 2. poglavje: Posebnost krščanske morale

Literatura: Autonome moral und christlicher Glaube 1 Auer, A., , Düsseldorf 1984. Nuovo dizionario della teologia morale 2 Bastianel, S., "Specificita' della morale cristiana", , 3 Milano 1994, 1271-1278. 2 Invito alla teologia morale 3 Chiavacci, E., , Brescia 1996. Morale Fondamentale 4 Chiodi, M., , Casale Monferrato 2001. Seguire le orme di Cristo Corso di Teologia Morale Fondamentale 5 Demmer, K., . , Roma 1995. Fundamentale Theologie des Ethischen 6 Demmer, K., , Freiburg i. Ue.-Freiburg i. Br. 1999. Manuale di teologia morale 7 Gatti, G., , Torino 2001. Theologie der Hoffnung 8 Moltmann, J., , München 1969. Il messaggio morale del Nuovo Testamento Volume I: Da Gesu' alla 9 Schnackenburg, R., . chiesa primitiva , Brescia 1989. Grenzen der autonomen Moral 10 Stoeckle, B., , München 1974. Morale fondamentale 11 Zuccaro, C., , Bologna 1999.

Teološka antropologija vidi dovršitev človeka v osebi Jezusa Kristusa, v katerem se uresniči nov način bivanja človeka v odnosu do Boga in do sebe. Zato moralna teologija ne more obiti tega dejstva. Kristus je nosilec ne samo nove morale, ampak novega človeka. Novost krščanske morale ne obstaja v oblikovanju nekih specifičnih 1 norm, ampak v preustvarjenju človeka v Kristusu. Moralna teologija si je po 2. vatikanskem koncilu prizadevala, da bi utemeljila krščansko moralo v Kristusu. Načini te utemeljitve pa so bili zelo različni. Različni moralni teologi pridejo pri sklicevanju na isto formalno načelo (»Kristus je norma krščanske etike«) prihajajo do zelo različnih zaključkov. Tako je potrebno bolj določiti, kaj pomeni osrednja vloga Kristusa v krščanski etiki in razumeti, v koliko je sklicevanje na vero zadostno za oblikovanje konkretnih moralnih norm. Kakšno vlogo ima torej vera na področju morale?

### 5. Posebnost krščanske morale

Po Drugem vatikanskem cerkvenem zboru so znotraj katoliških moralnih teologov potekale živahne razprave o tem, v čem je pravzaprav posebnost, specifičnost proprium. krščanske etike, kaj je njen Kaj je tisto, kar še na poseben način zaznamuje
Abismado en ellas estaba hacía largo rato, sentado junto al bufete, los codos sobre él y en la derecha mano apoyada la mejilla, cuando sintió cerca ruido. Alzó los ojos y vio a su lado a la entrometida Antoñona, que había penetrado como una sombra, aunque tan maciza, y que le miraba con atención y con cierta mezcla de piedad y de rabia.

Antoñona se había deslizado hasta allí sin que nadie lo advirtiese, aprovechando la hora en que comían los criados y D. Pedro dormía, y había abierto la puerta del cuarto y la había vuelto a cerrar tras sí con tal suavidad, que D. Luis, aunque no hubiera estado tan absorto, no hubiera podido sentirla.

Antoñona venía resuelta a tener una conferencia muy seria con D. Luis; pero no sabía a punto fijo lo que iba a decirle. Sin embargo había pedido, no se sabe si al cielo o al infierno, que desatase su lengua y que le diese habla, y habla no chabacana y grotesca como la que usaba por lo común, sino culta, elegante e idónea para las nobles reflexiones y bellas cosas que ella imaginaba que le convenía expresar.

Cuando D. Luis vio a Antoñona arrugó el entrecejo, mostró bien en el gesto lo que le contrariaba aquella visita y dijo con tono brusco:

--¿A qué vienes aquí? Vete.

--Vengo a pedirte cuenta de mi niña--contestó Antoñona sin turbarse--, y no me he de ir hasta que me la des.

Enseguida acercó una silla a la mesa y se sentó en frente de D. Luis con aplomo y descaro.

Viendo D. Luis que no había remedio, mitigó el enojo, se armó de paciencia y, ya con acento menos cruel, exclamó:

--Di lo que tengas que decir.

--Tengo que decir--prosiguió Antoñona--, que lo que estás maquinando contra mi niña es una maldad. Te estás portando como un tuno. La has hechizado; le has dado un bebedizo maligno. Aquel angelito se va a morir. No come, ni duerme, ni sosiega por culpa tuya. Hoy ha tenido dos o tres soponcios sólo de pensar en que te vas. Buena hacienda dejas hecha antes de ser clérigo. Dime, condenado, ¿por qué viniste por aquí y no te quedaste por allá con tu tío? Ella, tan libre, tan señora de su voluntad,
Homo estis kreita en tiu sama sesa tago. 'Kaj Dio diris: Ni kreu homon laû Nia bildo, similan al Ni' (Gen 1:26). Ni jam diris pri tiu verso en la parto 1.2. Nun ni volas rimarkigi, ke la vorto 'Dio' ĉiloke ne rilatas senpere al la persono de Dio Mem - la vortoj 'Ni kreu homon' indikas, ke la vorto 'Dio' rilatas al pli ol unu persono. En la hebrea originalo ĉi - loke estas uzite la vorto 'elohim' - 'potenculoj' respektive al la anĝeloj. Tiu fakto, ke la anĝeloj kreis nin laû sia bildo, signifas, ke ili havas la saman korpan aspekton, kiun havas ankaû ni. Tial ili estas tute realaj, palpeblaj korpaj estaĵoj, havantaj la saman naturon, kiun havas Dio. La vorto 'naturo', uzita tie ĉi, rilatas al ilia fizika strukturo, ilia karaktero. La Biblio mencias pri du 'naturoj'. Laû propra signifo de la vorto ne eblas havi du naturojn samtempe.

###### La naturo de Dio

Tute ne povas peki (estas perfekta) (Rom 9:14; 6:23; Ps 90:2; Mt 5:48; Jak 1:13);

Ne povas morti (1Tim 6:16); Estas plena da forto kaj energio

Tia estas la naturo de Dio kaj la anĝeloj. Tian naturon ricevis Jesuo post Sia reviviĝo (Agoj 13:34; Ap 1:18; Heb 1:3). Tia naturo estas promesita ankaû al ni (Lk 20:35,36; 2 Pet 1:4; Jes 40:28, kmp. 31).

###### Homa naturo

Estas tentebla de malbono (Jak 1:13,15) pro malvirta natura menso (Jer 17:9; Mk 7:21-23; Jak 1:13-15);

Estas mortema (Rom 5:12,17; 1 Kor 15:22);

Havas tre limigitan forton, kaj fizike (Is 40:30), kaj mense (Jer 10:23).

Tiun ĉi naturon havas nun ĉiuj homoj - bonaj kaj malbonaj. La fino de tiu ĉi naturo estas morto (Rom 6:23). Tiun ĉi naturon havis Jesuo dum sia homa vivo (Heb 2:14-18; Rom 8:3; Joh 2:35; Mk 10:18).

###### Aperoj De A nĝeloj
28

ecografía obtiene mejores resultados. Ante la sospecha de CP con afectación mediastínica sin evidencia de enfermedad metastásica extratorácica (PET negativa), se recomienda establecer el diagnóstico con el método menos invasivo y más seguro: fibrobroncoscopia convencional con punción transbronquial ciega (PTB), ecografía endobronquial (EBUS) con punción aspirativa con aguja fina (PAAF), ecoendoscopia o ultrasonografía endoscópica (EUS) con PTB, punción transtorácica o 15 mediastinoscopia . En la figura 1 se muestra un algoritmo diagnóstico-terapéutico del cáncer de pulmón

- 3.5. Estadificación.

Del análisis de una base de datos con 94.708 casos por parte de la Asociación Internacional para el Estudio del Cáncer de Pulmón (IASLC), nace en 2016 la 8ª Edición de la Clasificación TNM para el Cáncer de Pulmón , con sus peculiaridades para los 12, 17-19 distintos tipos histológicos . Una vez que se ha realizado el estadiaje del tumor se deberá plantear de forma conjunta entre todos los médicos implicados, el mejor tratamiento para cada paciente dependiendo de sus características, histología y marcadores tumorales

- 3.6. Tratamiento.

Establecido el diagnóstico, se deben evaluar las opciones terapéuticas en base al pronóstico de la enfermedad que viene definido por el estadio y la histología del tumor, determinados parámetros analíticos, comorbilidades, estado general y calidad de vida 20 del paciente . Los pacientes con infección por el VIH que desarrollan CP suelen presentar un peor estado general y un peor pronóstico, debido a la existencia de estadios más avanzados de la enfermedad tumoral en el momento del diagnóstico. Esto se origina por un control más precario de la proliferación tumoral, como consecuencia de la disfunción inmune, y predispone a menos opciones de tratamiento efectivo y menor supervivencia,
En la Nova Testamento estas du vortoj, tradukitaj kiel 'infero': hades kaj Gehena. 'Hades' ekvivalentas la hebrean vorton 'ŝeol', pri kiu ni jam menciis pli frue. 'Gehena' estas la nomo de la rubejo apud Jerusalemo, kie estis forbruligataj diversaj forĵetaĵoj. Similaj lokoj ĉirkaûas grandajn urbojn ankaû nuntempe. La vorto mem 'Gehena' estas la aramea, ŝanĝita de 'Ge -ben- Hinnon' - la loko apud Jerusalemo, kie en la tempo de Kristo estis urba rubejo kaj kie estis forbruligataj rubaĵoj kaj ankaû kadavroj de mortigitaj krimuloj. La fajro brulis tie ĉiame, kaj la loko tiu iĝis simbolo de absoluta neniigo kaj damno. Kaj denove indas rimarki, ke ĉio ĵetita en la fajron ne bruladis eterne, sed forbrulante, aĵoj kaj ankaû korpoj iĝis polvo. 'Nia Dio estas fajro konsumanta' (Heb 12:29) en la tago de juĝo; la fajro de Lia kolero pro pekoj konsumos ĉiujn pekulojn, forbruligos, neniigos ilin, farante ilin la polvo, sed ne lasos ilin vivi en eterna fajro. En la tempo de antaûaj juĝoj, kiam Li kondamnis la popolon de Izraelo por Babelona mallibero, Gehena jam estis plenigata de korpoj de pekuloj (Jer 7:32, 33). Ĉiujn eldirojn de la Malnova Testamento pri tiu loko la Sinjoro Jesuo saĝe unuigis en la vorto 'gehena'. Li ofte diris, ke kondamnitaj de li en la juĝa tago ĉe lia reveno, venos al 'Gehenan, en la neestingeblan fajron, kie ilia vermo ne pereas kaj la fajro ne estingiĝas' (Mk 9:43, 44). La vorto 'gehena' devis elvoki ĉe la aûskultantaj hebreoj pensojn pri malakcepto kaj la neniigo de korpoj de pekuloj. Kaj ni vidas, ke la eterna fajro estas idiomo, signifanta la koleron de Dio pro pekoj, kaj neniigon de pekuloj. La vortoj 'ilia vermo ne pereas' evidente estas parto de tiu idiomo pri plena neniigo, ĉar ne eblas imagi vermojn, kiuj neniam pereos.

###### KOMENTO 11: Purigejo

La Roma katolikismo instruas, ke la animoj de la popolo de Dio povos veni post morto al 'purigejo', kiu troviĝas ie en la mezo inter 'ĉielo' kaj 'infero'. Ĝi asertas, ke tiu loko servas por purigi animojn, kie ili suferos dum kelka tempo antaû ol iĝi indaj por esti savitaj en la 'ĉielo'. La tempon de estado en 'purigejo' eblas plimallongigi, se amikoj de iu mortinta persono preĝos pri li, bruligos kandelojn kaj oferos monon al preĝejoj. La sekvaj ekzemploj montras, ke tiaj asertoj estas eraraj:

- - La Biblio nenion diras pri ekzisto de tiu loko.
- - Ni jam diris, ke la animo apartenas al nia korpo kaj ĝi ne estas ia parteto ene en ni, kaj ke la 'infero' estas la tombo, sed ne loko por punado.
- 2. splošno nasprotovanje tradiciji (NMZ simbol statičnosti, življenjske okostenelosti in konzervativne usmerjenosti)
- 3. nejasnost in dvoumnost glede narave in naravnega zakona (predvsem glede vsebine in obsega naravnega zakona)

4. nejasnost glede tega, v kakšnem smislu je narava odločilna za moralni zakon (je to fizična ali metafizična narava, biološka ali osebnostna?) »V kakšnem smislu je naravni zakon nekaj, kar je človeku nespremenljivo naloženo z naravo, in v kakšnem 33 smislu nekaj, kar si odgovorno nareja in prikrojuje, razvija in dopolnjuje tudi sam?«

- 5. vsebinski okvir ni jasno določen in enoumen (eni ga želijo zelo razširiti, drugi čimbolj zožiti)

6. vprašanje glede izjeme od naravnega zakona - nekateri so prepričani, da je »na splošno« obvezen, vendar z določenimi izjemami (teleološka teorija: »V konfliktu med različnimi obveznostmi je treba pri presojanju in tehtanju vrednot glede na 34 celotnost in na posledice odločiti, kaj je prav in dobro in kaj napačno in slabo.« ) 7. abstraktnost pojma narave, saj ta pusti ob strani človekovo zgodovinskost, njegov kulturni in osebnostni kontekst; prav tako pa zanemarja dejstvo greha in delovanja milosti. »Iz abstraktnega pojma metafizične narave je mogoče po logičnih dedukcijah kaj malo priti do moralno obveznega naravnega zakona. Pri določitvi narave je treba, tako trdijo danes mnogi, upoštevati tudi dognanja raznih pozitivnih znanosti o človeku, kot so psihologija, sociologija, antropologija, etnologija in zgodovina, pa 35 tudi izkustvo.« Pri tem se seveda postavlja vprašanje o spremenljivosti naravnega moralnega zakona.

- 8. vprašanje glede posebnosti krščanske etike - napetost med avtonomno moralko in versko etiko
- 9. eno od temeljnih vprašanj je vprašanje pristojnosti cerkvenega učiteljstva na tem področju -ali ima Cerkve možnost in dolžnost, da avtentično razlaga naravni zakon v luči vere in z jamstvom nezmotljivosti?
## Metafora Fajro

Tamen la Biblio ofte uzas figuran esprimon pri eterna fajro por reprezenti la koleron de Dio pro peko, kiu kondukos al la tuta neniigo de pekuloj en la tombo. Per eterna fajro estis punita la urbo Sodom (Judas 7); en kiu ĉiuj loĝantoj estis neniigitaj pro pekoj. Nune de ĝi restas nur la ruinoj, kuŝantaj sub la akvo de la Morta Maro, sed ne en fajro, se kompreni 'eternan fajron' laûlitere. La sama puno minacis ankaû Jerusalemon pro pekoj de la Izraelidoj: 'Mi ekbruligos en ĝiaj pordegoj fajron, kiu ekstermos la palacojn de Jerusalem kaj ne estingiĝos' (Jer 17:27). Sed pri Jerusalemo estas dirite kiel pri la ĉefurbo de la estonta Regno (Jes 2:2- 4; Ps 48:2,3), do ni ne devas kompreni 'eternan fajron' laûlitere. La grandaj domoj de Jerusalemo estis forbruligitaj per la fajro (2 Reĝ 25:9), sed tiu fajro ne daûris eterne. Simile al tio, Dio punis per fajro la landon de Edom, kiu 'Nek tage, nek nokte ĝi estingiĝos, eterne leviĝados ĝia fumo; de generacio al generacio ĝi restos dezerta... kaj gufo kaj korvo loĝos sur ĝi... Kaj en ĝiaj palacoj kreskos dornoj kaj urtikoj (Jes 34:9-15). Pro tio, ke iuj plantoj kaj bestoj povis ekzisti en la detruita lando de Edom, necesas kompreni, ke la vortoj pri 'eterna fajro' pli rilatas al la detruo de la loko kaj al la kolero de Dio, ol al laûlitera fajro. La hebrea kaj greka frazoj, kiuj estas tradukitaj kiel 'por eterne', signifas iun certan periodon, ekzemple - cent jaroj. Iufoje tiel difiniĝas tempo de ekzisto de iu ajn regno. 2 Sam 7:13 ilustras tion: 'Mi fortikigos la tronon de lia regno por eterne'. Ĝuste tiel oni povas kompreni la vortojn 'eterna fajro'. Plurfoje kolero de Dio pro la pekoj de Jerusalemo kaj Izraelo estas komparata kun fajro: 'Jen Mia kolero kaj indigno elverŝiĝos... ĝi ekflamos kaj ne estingiĝos' (Jer 7:20 kaj aliaj similaj en Plorkanto 4:11 kaj 2 Reĝ 22:17). Fajro ankaû asociiĝas kun la malaprobo de Dio pekon, precipe ĉe la reveno de Kristo: 'Ĉar jen venos tago, ardanta kiel forno; tiam ĉiuj malhumiluloj kaj malbonaguloj estos kiel pajlo, kaj la venonta tago bruligos ilin' (Mal 4:1). Kiam pajlo kaj eĉ homa korpo estas forbruligita, ĝi iĝas polvo. Tute ne eblas, ke iu substanco kaj precipe homa karno brulus eterne. Fajro ne povas daûri eterne, se ne estas io por bruli. Sekve, la vortoj 'eterna fajro' ne povas signifi laûlitere eternan turmenton. Necesas rimarki, ke 'Hades' estis 'ĵetita en la fajran lagon' (Ap 20:14). Tio signifas, ke 'Hades' kaj 'la fajra lago' ne estas la sama. Tiel tie ĉi estas dirite pri tuta neniigo. La libro Apokalipso en simbola formo diras al ni, ke la morto estos plene neniigita, ĉar en la fino de miljara regado de Kristo la morto plu ne ekzistos.

###### Gehena