ahmedheakl/docatlas_instruct huggingface dataset:
»inflaciji »inflaciji smrtnega greha« . Spovedniku je želela posredovati čimbolj uporabne praktične napotke, kako naj preceni krivdo spovedanca in kakšno pokoro naj mu naloži. Gre za zelo hvalevredno idejo, ki jo danes marsikdo pogreša, vendar se je tak pristop k moralnim vprašanjem izneveril. Na eni strani se je pozornost pri moralnem dejanju usmerjala skoraj izključno na predmet delovanja (objektivni vidik), pri tem pa je skoraj prezrla namen subjekta in oblikovanje njegove notranje drže (moralna formacija subjekta); po drugi strani pa je pri presojanju vladal rigorizem, ki je postajal za veči no kristjanov neznosen.

##### Neosholastična teologija

Sholastična tradicija je pojmovala človeka znotraj naturalističnega oz. kozmološkega pogleda na svet. Znotraj takega pojmovanja sveta je tudi identiteta subjekta določena, neodvisno od obnašanja osebe. Ni pomemben namen, notranja struktura človeka, ki se izraža v konkretnih dejanjih. lex naturalis - V takem načinu razmišljanja je postava - je pravilo reda v stvarstvu, ki ima svoj smisel neodvisno od človekove vesti (coscienza). - Moralno življenje je v teh okvirjih predstavljeno predvsem kot boj proti skušnjavam; intelektualizem spodbuja se razum brez čustev, ki je zmožen slediti pravilom narave ( ). Vse, kar spada na področje čustev: želja, strah, veselje, žalost, občutek krivde, pohvale, ljubosumnost - vse to moti moralno sodbo in voljo. Vendar so prav taki spontani občutki tisti, ki anticipirajo vest in jo vznemirjo, zato je morala, ki jih zanemarja, slabo prepričljiva.

- - Tak način razmišljanja ni sposoben dialoga z modernim svetom, predvsem z empiričnimi znanostmi, ki se ukvarjajo z identiteto subjekta (npr. psihologija kaže na veliko povezavo med identiteto subjekta in njegovo biografijo - odnosi s starši; sociologija in kulturna antropologija poudarjata vpliv kulture na identiteto posameznika). Moralni intelektualizem, ki se sklicuje na naravo človeka nima argumentov za diskusijo z humanimi znanostmi in je zato v nevarnosti, da ne bo imel vpliva niti na vernike ne več.
pri 'la donaco de la Spirito'efektiviĝas alivoje. 'La donaco de la Sankta Spirito estas povas rilati al 'la donaco, kiu la Sankta Spirito' mem, aû al 'la donaco, pri kiu diras la Sankta Spirito' t. e. al la donaco de pardono kaj savo, kiujn promesis inspirita de la Spirito la Vorto de Dio. Estas multe da aliaj similaj vortkombinoj, kiujn oni povas kompreni diverse. Ekzemple, 'kreskantaj en la scio de Dio' (Kol 1:10) povas signifi 'kreskantaj en la scio, kiun havas Dio', aû 'kreskantaj en la konado pri Dio'. 'La amo de Dio' kaj 'La amo de Kristo' (Joh 4:9; 3:17; Kor 5:14) oni povas kompreni kiel la amo, kiun Dio kaj Kristo havas al ni kaj ankaû kiel la amo, kiun ni havas al ili. 'La Vorto Dia' povas signifi la vorton pri Dio aû la vorton, kiu venis de Dio. La saman oni povas diri pri la donaco de la Sankta Spirito - ĝi povas esti la donaco, donita de la Sankta Spirito aû la Sankta Spirito mem.

###### La Donaco De La Sankta Spirito - Ĉu Ĝi Estas Pardono?

La versoj Rom 5:16 kaj 6:23 priskribas savon, kiel 'la donaco' kaj elvokas komparon kun 'donaco de la Spirito' en la verso Agoj 2:38. Sed verŝajne, Agoj 2:39 citas el Joel 2:32 rilate al savo, kvazaû tio estas la donaco de la Spirito. La mencio de Petro rilate al la promesita donaco al tiuj 'malproksimaj' konformas al la vortoj de Jesaja 57:19: 'Paco, paco (kun Dio pere de pardono) al malproksimaj'. Ef 2:8 ankaû priskribas la donacon kiel savo, kaj kelkaj linioj pli sube estas dirite: 'per li ni ambaû havas en unu Spirito (la donaco) alkondukon al la Patro' (2:18). Tion ankaû konfirmas tiu fakto, ke Ef 2:13- 17 konformas al la verso Jes 57:19: 'Vi, iam malproksimaj, proksimiĝis en la sango de Kristo... ĉar nia paco estas li... kaj li venis kaj predikis pacon al vi malproksimaj kaj al la proksimaj'. Jesaja 30:1 malaprobas provon de la Izraelidoj trovi sian propran vojon al la pardono, sed ne akiri ĝin per la donaco de Dia Spirito: 'kiuj faras interkonsilojn, sed sen Mi, kaj aranĝas interkonsentojn, sed sen Mia spirito, por aligi pekon al peko'. Verso Jes 44:3 priskribas la lastan tagon de la pardono per tiuj vortoj: 'Mi verŝos akvon sur la soifantaĵon kaj torentojn sur la sekan teron (spirite malplenigita - Jes 53:2); Mi verŝos Mian spiriton sur vian idaron kaj Mian benon sur viajn devenontojn'. La beno de la idaro de Abraham okazas pere de Kristo (Ag 3:25,26), kiu estas komparata kun elverŝo de la Spirito sur la Izraelidoj. Ĉi tie klare videblas konformo al Joel 2 kaj Ag 2. En Gal 3:14 Ĉio tio estas ĝeneraligite per tiuj vortoj: 'Por ke venu sur la nacianojn la beno de Abraham en Kristo Jesuo, por ke per fido ni ricevu la promeson de la Spirito'. La verso 1 Kor 6:11diras pri forlavo de niaj pekoj 'en la Spirito de nia Dio'. En la epistolo al Romanoj estas indikite al egaleco inter ni, kiuj ricevas 'gracon... repacigon... la Spiriton' (1:5; 5:11; 8:15), ankaû montrante per tio interligon kun la donaco ('graco') de la Spirito kaj pardoneco, kiu kondukas al la repacigo. Malfacile estas supertaksi la
Punjab University Library, Lahore.

23

Plant Disease
24	Institute of Applied Psychology	Journal of Applied Psychology
25	Institute of Biochemistry and Biotechnology	Annual Review of Biochemistry
Microbiology and Molecular Biology Research
26	Institute of Business & Information Technology	MIT Sloan Management Review
27	Institute of Business Administration	Academy of Journal Management Review
Organization Science
28	Institute of Chemical Engineering and Technology	AICHE Journal
29	Institute Of Communication Studies	Journal of Communication
Journalism and Mass Communication Quarterly
Media Asia
Media, Culture & Society (Sage Publication)
30	Institute of Education and Research	American Education Research Journal
Educational Management, Administration and Leadership
Educational Technology
31	Institute of Geology	Bulletin of Geological Society of America
Gondwana Research
Journal of Petrology
32	Institute of Quality & Technology Management	International Journals On Quality and Service Science
33	Institute of Social & Cultural Studies	American Sociological Review
Contribution to the Indian Sociology
Journal of Developing Societies
Theory, Culture and Society
34	PUCIT	MIS Quarterly
35	University College of Pharmacy	Clinical Pharmacology and Therapeutics
European Journal of Clinical Pharmacy
36	University Law College	American Journal of International Law
Human Rights (Quarterly)
University Law College	Journal of legal Education
7. poglavje: Moralna odločitev posameznika 227

7. poglavje: Moralna odločitev posameznika 227 227

resnični čudeži, v resnici zanikajo Jezusovo božanstvo in s tem tudi samo krščanstvo kot tako. Posredno pa se nočejo soočiti še z dejstvom, da sloni krščanstvo na prepričanju, da je Bog govoril in se nam razodel, da je krščanstvo odgovor na božji vdor v zgodovino. Zanikati možnost za resničnost čudežev pomeni zanikati učlovečenje, ki je največji čudež. Kdor sprejema sporočilo (vsebino vere) ima zato zadostne razloge, ki niso samo razumski, ampak tudi eksistencialni (npr. pozna svetnika ali gorečega kristjana, ki ga prepriča). Vera pa se nahaja izven področja naravoslovja (znanosti), zato ne moreta priti navzkriž. Vernik ve, da je verovati »dobro« od tod pa prihajamo na področje moralne teologije, ki nas uči kaj je prav in kaj narobe pa tudi zakaj. Mnoga izhodišča moralke so zasidrana v točno določeni veroizpovedi. »Vera je božja krepost, s katero verujemo v Boga in sprejemamo za resnico vse, kar nam je rekel in razodel in nam sveta Cerkev predloži v verovanje, ker je Bog resnica sama.« KKC 1814

##### Upanje

Že bežen pogled na svet nam odkriva, da je ta svet nepopoln, da je nedokončan. Človek ve, da ni popoln, da nikoli ni popolnoma srečen, da ne vidimo vsega, kar bi hoteli (Boga), da je naša ljubezen minljiva in nestanovitna in da se tudi stvarstvo razvija v smeri vedno večje popolnosti. Človeštvo je na poti. Tudi vsi tisti, ki govorijo o »razvoju« (in bi ga hoteli pisati z veliko začetnico) spoznavajo dejstvo, da je stvarstvo nepopolno in da smo ustvarjeni kot popotniki. Biti popotnik predpostavlja nek cilj. Upanje je krepost, ki odgovarja na vprašanje »kam gremo?« oz »kaj bomo postali?«, našo pozornost usmerja k cilju našega bivanja. Zavest, da smo na poti, da še nismo na cilju nas sooča s strahom, da tega cilja ne bomo dosegli. Naš cilj je »več biti«, »večja sreča« zato obstaja možnost, da se odločimo za »nič«. Temu obratu pravimo greh. »Biti na poti« ima posebne značilnosti:
nuntempa parolado en 'langoj', tio fakte okazas, kaj multaj parolas 'lange' samtempe. Mi mem havis okazon vidi ion similan, kiam nur unu homo komencas paroli, kaj ankaû aliaj tuj komencas paroli. La donaco de lingvoj ofte estis kunigita kun la donaco profeti, por ke inspirita de Dio mesaĝo, estu eldirita (pere de la donaco de lingvoj) en alia, fremda lingvo (pere de la donaco profeti). Ekzemplon de tiu uzo de la donacoj oni povas trovi en la verso Ag 19:6. 'Kaj unu interpretu; sed se ne ĉeestas interpretanto, oni silentu en la eklezio' (1 Kor 14:17,28). Kiam nuntempaj pretendantoj je scio pri lingvoj parolas tiel, ke ilin neniu komprenas kaj parolas ili sen tradukisto, tio estas evidenta demonstro de malobeo al la indiko de Paûlo.

La versoj 32, 33: 'Kaj la spiritoj de la profetoj estas submetataj al la profetoj; ĉar Dio estas Dio ne de konfuzo, sed de paco; kiel en ĉiuj eklezioj de la sanktuloj'.

El tio sekvas, ke posedo de la sanktaj donacoj ne devas esti komprenata tiel, ke tiuj ĉi donacoj eligas homon el reala, normala konscio: la donita spirito ĉiam estas sub la kontrolo de posedanto kaj ne devigas lin agi kontraû sia propra volo. Ofte oni erare opinias, ke demonoj aû 'malbonaj spiritoj' enloĝiĝas en nekredantoj, sed kredantoj pleniĝas de la Sankta Spirito (vidu Parto 6:3). Sed la forto de la Spirito, pri kiu temas en la verso 1 Kor 14:32, estis kontrolata de sia posedanto. Kaj krom tio, kiel ni jam diris pli supre, fortoj de la Sankta Spirito descendis al la apostoloj en certaj tempoj por certaj celoj, sed ne estis en ili ĉiame. La alvoko al nuntempaj 'posedantoj' de la donacoj uzi ilin konforme al la Dia amo de paco kaj malamo de konfuzo (v. 33), verŝajne, falas nun al surdaj oreloj en pentekostaj eklezioj.

La verso 34: 'La virinoj silentadu en la eklezioj; ĉar ne estas permesite al ili paroli, sed ili submetiĝu, kiel ankaû diras la leĝo'.

Kontekste al uzo de la Sanktaj donacoj, estas nekontesteble substrekite, ke virinoj ne devas uzi ilin dum eklezia servo. Tamen nune tiu ĉi rekomendo renkontas nekonsenton de ĉiuj, ĉar la fenomeno paroli en sensenca lingvo klariĝas per emocia ekscitiĝo, transdonata de unu homo al la alia inter la ĉeestantoj. Virinoj, infanoj kaj ankaû ĉiu homo, emaj al tio, povas esti kaptitaj per senbrida impeto, kaj pro tio, fari la furiozajn elkriojn, kiuj estas trompe prezentitaj kiel 'fremdaj lingvoj'. En nuntempaj ekle zioj la elstareco de virinoj en tiel nomata parolado 'en lingvoj' kaj en 'profetado' ne povas akordiĝi kun la ordono en verso 34. Estas ridinda kaj senrespondenca la aserto, ke Paûlo estis
of intercellular communication, and contain a variety of biological components like miRNAs, proteins, and lipids. Exosomal dysregulation is a mechanism for the pathogenesis of DCM. The exosomes released by cardiomyocytes to endothelial cells inhibit proliferation, migration, and tube formation of endothelial cells, leading to microvascular dysfunction. The exosomes released by endothelial cells to cardiomyocytes cause inhibition of cardiomyocyte autophagy, and promotion of cardiomyocyte apoptosis. Moreover, the exosomes released by fibroblasts to [110] cardiomyocytes serve as a mediator of cardiomyocyte hypertrophy . The key components in the pathogenesis are myocardial fibrosis, left ventricular [111] remodelling, and cardiac dysfunction . Activation of proinflammatory cytokines, production of ROS, dysfunction of mitochondria and ER in cardiac tissue are the key operating mechanisms that contribute towards cardiac remodelling, fibrosis, and diastolic dysfunction. These are triggered due to the combined effects of enhanced deposition of AGEs and lipotoxic metabolites, activation of RAAS, altered calcium homeostasis and abnormal insulin signalling pathways through activation of the mammalian target of rapamycin (mTOR)-S6 kinase 1 pathway leading to abnormal [112] intracellular glucose transport in cardiomyocytes . Figure 3 illustrates the complex pathophysiological mechanisms involved in the development of DCM.

##### Diagnosis of DCM

Currently, there are no specific clinical features, structural/functional changes, or biomarkers for the diagnosis of DCM. In the very early stages, there are only substructural changes in the cardiomyocytes, and the diagnosis is only possible through very sensitive methods including longitudinal myocardial strain alterations (a measure of tissue deformation), strain rate and myocardial tissue velocity, which are indicators [113] of early adverse left ventricular remodelling . In the middle stages of DCM, when cardiomyocyte hypertrophy and fibrosis develop with associated structural changes like left ventricular hypertrophy and increased muscle mass, non-invasive imaging technologies including echocardiography and gadolinium-enhanced cardiac magnetic

24 / 58
- 1.3. predlaže predsedniku imenovanje i razrešenje glavnog državnog tužioca, i obezbeđuje da predloženi kandidat ispunjava kriterijume predviđene zakonom, kao i da su sve zakonske procedure u vezi istog završene' .
- [...]

### Član 22. Imenovanje glavnog državnog tužioca i ostalih glavnih tužilaca

1. Savet će nominovani glavnog državnog tužioca odabranog među tužiocima, kojeg će imenovati Predsednik na mandat u trajanju od sedam (7) godina koji ne može biti obnovljen . 2. Savet imenuje glavne tužioce svih ostalih jedinica državnog tužilaštva. Svaki tužilac koji ispunjava uslove predviđene Zakonom o državnim tužiocima, ima pravo da bude predložen za poziciju glavnog državnog tužioca .

##### 3. Glavnog tužioca imenuje Savet na period od četiri (4) godine, uz mogućnost produženja na još jedan dodatni mandat .

4. Kako bi se obezbedilo da državni tužilac odražava mnogonacionalnu prirodu Kosova, Savet će se potruditi da obezbedi da članovi ne većinskih zajednica na Kosovu budu imenovani na upravljačkim pozicijama . 5. Savet je ovlašćen da smeni određenog glavnog tužioca sa pozicije, u skladu sa rezultatima merenja učinka, preduzetim na osnovu odredbi zakona na snazi ili u slučaju konstatacije postojanja kriminalnog ponašanja, lošeg upravljanja, ne kompetentnosti ili neu spehu u obavljanju obaveza predviđenih pozicijom .

### ZAKONBR.03/L-202 OUPRAVNIMSPOROVIMA

### Član 2. Svrha

Svrha ovog zakona je obezbeđivanje sudske zaštite prava i interesa fizičkih i pravnih lica kao i ostalih stranaka, kojima su ova prava i interesi prekršeni individualnim odlukama ili postupanjem organa javne uprave.

### Član 3. Definicije

- 1. Izrazi upotrebljeni u ovom zakonu imaju sledeće značenje:

1.1. Organ - organi javne uprave podrazumevaju se organi centralne uprave i drugi njima podređ eni organi, organi loka lne uprave i drugi njima podređ eni organi kada u vršenju javnih ovlašćenja rešavaju u upravnim stvarima. 1.2. Administrativni akat - svako rešenje upravnog organa predviđen u podstavu 1.1. ovog stava, koji se donosi nakon upravnog postupka u vršenju javnih ovlašćenja i koje direktno ili indirektno zadire u zakonompriznata prava, slobode ili interese fizičkih i pravnih lica, odnosno drugih stranaka u rešavanju upravnih stvari.

- 1.3. Upravna stvar - prema ovom zakonu je posebna situacija neosporiva i od javnog interesa u kojoj se, direktno od pravnih odredbi, nameće potreba da se buduće ponašanje stranke utvrdi na pravno - autoritativan način.

### Član 10. [bez naslova]

13
- a) resnica resnica dejstva a) resnica resnica dejstva : - veljavnost resnice se dokazuje s poizkusom in opazovanjem (npr. medicina)
- b) resnica b) resnica - gotovo nas navaja k določenim zgodovinskim dogodkom, vendar nikoli ne more povsem objektivno predstaviti vseh interpretacijo dejstev aspektov - vedno gre za neko
- c) resnica - c) resnica - opazuje dejstva in želi s spekulacijo priti do nekih višjih resnic
- d) resnica - d) resnica - ni samo resnica o dejstvih, niti ne samo o interpretaciji, niti zahtevo apelira na ne gre le za spekulacijo, moralna resnica vsebuje , človekovo svobodo . Gre za resnico smisla, za dosego katerega mora človek delovati. Moralna resnica predpiše absolutno zahtevo - ko spoznam, da je nekaj dobro, moram to tudi storiti. Človek s tem uresniči ali pa izgubi samega sebe. Z moralnim delovanjem človek uresničuje sebe in dosega cilj svojega življenja.

Aristotel in Tomaž Akvinski definirata resnico kot »adaequatio intellectus et rei«. Resnica je torej neka usklajena povezava med našim razumom in stvarjo, ki pa nosi v sebi neko resnico - ta ontološka resnica stvari je utemeljen a v stvarjenjskem védenju Boga (stvar je torej že resnična sama v sebi, še preden je spoznana od subjekta, saj je prilagoditvi intelekta objektu spoznana od Boga - De Ver I,1). Resnica je torej v . Gre torej za prepričanje, da je človek s svojim razumom sposoben spoznati resnico stvari. Predpostavlja se torej sposobnost abstrakcije: človeški razum lahko preko empiričnega pojava pride do bistva stvari, ki presega zgolj empirično resničnost.

##### Tomaž Akvinski

Moralna cilja Moralna cilja resnica je zaznamovana z odnosom do verujočega, ki je v nebeški blaženosti (Tomaž: beatitudo; Aristotel: eudaimonia). Tomaž je prepričan, da ima vsakdo v sebi neko predrazumevanje tega končnega cilja, ki je že navzoča in delujoča v naši zgodovinski ek sistenci - beatitudo imperfecta kot anticipacija beatitudo perfecta. (STh I-II, q. 1-5) naravno Moralna resnica je nekaj, kar želijo uresničiti vsi ljudje - gre za neke vrste naravnanost . Je torej nekaj spontanega, položeno v življenje vsakega človeka; vsak človek želi delovati dobro. (STh II -II, 34,5).
2. poglavje: Posebnost krščanske morale 51

51

norma. Zato moralni zakon za kristjana ne more biti nek niz zapovedi, ki nikoli ne bi mogle do potankosti predpisati, kako naj izpolnjujemo zapoved ljubezni - ampak je Hoja za Kristusom življenje, ki ustreza Božji logiki. je tista, ki rešuje in ne golo izpolnjevanje zapovedi (Mt 19,20-21). Etika zapovedi je vedno minimalna etika, kar pa bi bilo v nasprotju s tem, kar Jezus pričakuje od svojih učencev. Hoja za Kristusom pa ne pomeni preprostega posnemanja Kristusa, ampak pretvoriti Kristusovo logiko v konkre tno življenjsko okolje. »Hoja za Kristusom ni v prvi meri posnemanje, ampak 16 vstopanje v Jezusov način življenja.« Če zaključimo: prvič, je potrebno upoštevati stalno povezavo med teološko in antropološko ravnjo. Drugič je potrebno razločevati teološko in antropološko raven, da ne bi iskali bližnjic in neprimernih deduktivnih izpeljav neposredno iz vere na moralo. Tretjič pa je potrebno poudariti, da je morala vedno v pravem smislu avtonomna - človek mora v osebni svobodi in odgovornosti sprejeti določene moralne odločitve.

#### 6.3 K RŠČANSKA RADIKALNOST

Če ne želimo povsem zapostaviti vrednost evangelija za moralno življenje, potem moramo ugotoviti, da je Jezus imel tudi konkretne zahteve do svojih učencev, ki so bile v marsičem radikalne. Jezusu torej ni šlo samo za intencionalnost, namen, motiv, ampak za konkretna dejanja. Schnackenburg pravi: »Jasno je potrebno priznati, da Jezusa ne zanima samo namen, ampak hoče, da se njegove zahteve sprejmejo kot 17 prave zapovedi, ki jih je mogoče uresničiti v praksi.« Evangeljska etika predstavlja neke vrste radikalnost, govori o tem, da se je Božje kraljestvo približalo, da je čas kratek, da je se je potrebno odločiti. Ljubezen do sovražnikov je na nek način možna tudi v zgolj človeški etiki. Kristus pa daje tej zapovedi trden temelj: »vsi smo otroci istega nebeškega Očeta«. Tudi brez tega univerzalnega očetovstva nosi vsak človek v sebi vrednost, zaradi katere je vreden spoštovanja in ljubezni; ampak v luči Kristusove ljubezni do vseh ljudi, ko je
monto Sinai, post ilia eliro el Egiptujo kaj transiro la Ruĝan maron. Responde al ilia deziro observi Liajn ordonojn ili estos Lia 'regno... kaj popolo sankta' (El 19: 5, 6). Tiele, 'kiam Izrael eliris el Egiptujo... tiam fariĝis... Izrael Lia regno' (Ps 114:1, 2). Ricevinte tiujn promesojn, la Izraelidoj transiris la dezerton de Sinai kaj enloĝiĝis en la promesita lando Kanaan. Pro tio, ke ilia reĝo estis Dio Mem, ili estis direktitaj pere de 'juĝistoj' (ekzemple, Gideon kaj Ŝimŝon), sed ne de reĝoj. Tiuj juĝistoj estis ne reĝoj, sed administrantoj, direktataj de supre kaj ili administris nur iujn certajn partojn de la lando. Dio vokis ilin por certaj celoj, ekzemple, por direkti Izraelon al pento, aû savi ilin de malamikoj. Kiam la Izraelidoj petis juĝiston Gideon esti ilia reĝo, li respondis: 'Mi ne reĝos vin... la Eternulo reĝos vin' (Juĝ 8:23). La lasta juĝisto estis Samuel. En tiu tempo la Izraelidoj petis Samuelon doni al ili homan reĝon 'kiel ĉe ĉiuj popoloj' (1 Sam 8:5, 6). Dum la tuta sia historio la vera popolo de Dio estis tentata ne sufiĉe taksi siajn intimajn rilatojn kun Dio, kaj preferis esti, kiel ĉiuj aliaj ĉirkaûantaj ilin popoloj. Tiuj tentoj estas aktualaj ankaû nune. Dio diris al Samuel: 'Min ili forpuŝis de regado super ili' (1 Sam 8:7). Tamen Dio donis al ili reĝon - Saulon. Post Saul, reĝis David kaj vico da aliaj reĝoj, devenintaj de ili. Pli spiritdotitaj el ili komprenis, ke Izrael estas la regno de Dio. Ili konsciis, ke malgraû tio, ke la Izraelidoj forpuŝis regadon de Dio, ilia regado estas ne ilia, sed de Dio, kaj ili nur plenumas Lian volon. Komprenante tiun principon, ni ankaû povas kompreni la sencon de la vortoj pri Salomono, la filo de David, kiu 'suriris sur la tronon de la Eternulo kiel reĝo' (2 Kron 9:8; 1 Kron 28:5; 29:23). La regado de Salomono donis al Izrael pacon kaj prosperon; kaj estis modelo (aû tipo) de la estonta Regno de Dio. Jen tial estas precipe emfazite, ke Salomono estis reĝo de Izrael kaj regis ilin je la nomo de Dio same, kiel Jesuo, kiu sidos sur la trono de Dio, kaj kiel la Reĝo de Izrael regos ilin je la nomo de Dio (Mt 27:37, 42; Joh 1:49; 12:13). Multaj justaj reĝoj, pri kiuj diras la Malnova Testamento, regis tiele, ke ilia regado fariĝis kiel modelo de la estonta regno de Kristo. Kiel Salomono konstruis en Jerusalemo la templon por Dio, la saman faros Kristo en la estonta regno (vidu Jeĥ 40:48). Kiel Ĥizkija kaj Salomon ricevadis donacojn kaj tributojn de la najbaraj popoloj (1 Reĝ 10:1 - 4; 2 Reĝ 20:12) kaj faris la landon fruktodona kaj prosperanta (1 Reĝ 10:5 -15; Jes 37:30), tiel same estos farite en la tutmonda regno de Kristo, sed en nekompareble pli alta grado.

###### Geedzeco

Malgraû sia bona komenco, Salomono faris multe da eraroj koncerne sian geedzecon, kaj tio pli kaj pli konsumadis liajn spiritajn fortojn de jaro al jaro.