ahmedheakl/docatlas_instruct huggingface dataset:
hubo un buen número de ofensas por las cuales se exigía la vida, hubo ofensas capitales en el Antiguo Testamento, pero mucho menos que lo que se encuentra en algunos otros códigos legales extrabíblicos. 3. Los castigos muestran moderación Y en tercer lugar, los castigos muestran moderación. En general, hay mucha más moderación en los códigos legales bíblicos que en los códigos legales extrabíblicos, y algo que se destaca particularmente en relación con eso es que no hay mutilación física. Si observa el código de Hammurabi, la Ley 192 dice: 'Si el hijo adoptivo de un chambelán o el hijo adoptivo de un devoto ha dicho a su padre adoptivo o madre adoptiva: 'Tú no eres mi padre, no eres mi madre'. ¿Qué harán? 'Le cortarán la lengua'. La mutilación, ese tipo d e tradición, todavía estaba viva en algunas de las culturas del Medio Oriente. Ley 193, 'Si el hijo adoptivo de un chambelán o el hijo adoptivo de un devoto identifica su propia filiación y llega a odiar a su padre adoptivo o madre adoptiva, y se va a su c asa paterna', ¿qué deben hacer? 'Le sacarán un ojo'. Ley 205, 'Si un esclavo mayor ha golpeado al jefe de un miembro de la aristocracia, le cortarán la oreja'. Ley 218, 'Si un médico ha hecho cirugía mayor a un anciano con una lanceta de bronce y ha causado la muerte de un anciano, o ha abierto la cuenca del ojo del anciano y le ha destruido el ojo, le cortarán la mano'. Entonces, si es cirujano y ha fallado en su trabajo, es probable que pierda la mano. Pero ese tipo de cosas, la mutilación física, es bastante prominente en estos antiguos códigos legales del Cercano Oriente. No encuentras eso cuando lees los códigos de leyes bíblicas. 4. Distinciones de clase no prominentes: equidad En cuarto lugar, las distinciones de clase no son prominentes. En la mitad de la página en la página 24, Dyrness dice: 'El hecho de que todos estaban en la presencia de Dios por igual en la relación del pacto les hizo imposible reconocer una distinción de clase en su ley. No hay una ley para los libres y otra para los esclavos. De hecho, los esclavos reciben una protección especial en la ley contra los amos crueles y exigentes'. Por lo tanto, las distinciones de clase no son prominentes. Son prominentes en estos otros códigos legales. En los códigos de leyes
Latin

Mr. Lovett

- - obscenus, obscena, obscenum = repulsive, foul, detestable
- - volucer, volucris, F = bird
- - alarum verbera = the flapping of wings
- - nosco - present active indicative of 'nosco = to recognize'
- - letalis, letalis, letale = deadly, fatal
- - sonus, soni, M=noise
- - nec = and…not
- - fallunt - present active indicative of 'fallo = to deceive' with (me) implied as direct object
- - iussum, iussi, N = command, order
- - superbus, superba, superbum = proud
- - magnanimī Iovis - genitive singular
- - magnanimus, magnanima, magnanimum = great-heated
- - Iuppiter, Iovis, M=Jupiter
- - reponit - present active indicative of 'repono = to return, exchange for', subject is (Jupiter)
- - haec = all of this (the whole situation that is happening) (accusative plural)
- - pro (+ABL) = for, in exchange for
- - virginitas, virginitatis, F = virginity
- - quo? = for what reason?
- - vitam…aeternam - accusative singular
- - vita, vitae, F = life
- - aeternus, aeterna, aeternum = eternal
- - dedit - perfect active indicative of 'do = to give, grant' with (me) as implied indirect object
- - adempta est - perfect passive indicative of 'adimo = to take away'
- - condicio, condicionis, F = option; situation
- - mortis - genitive singular of 'mors, mortis, F = death' following 'condicio'
- - possem = (if I were not immortal) I would be able… (present contrary -to-fact condition)
- - tantōs…dolorēs - accusative singular
- - tantus, tanta, tantum = such great
- - dolor, doloris, M=pain, suffering
- - finire - present active infinitive of 'finio = to end' following 'possem'
- - nunc = now
- - certe = certainly
- - miser, misera, miserum = wretched, pitiable
- - comes = as a companion (apposition to implied subject (I)) (nominative singular)
- - ire - present infinitive of 'eo = to go, walk' following 'possem'
- - per (+ACC) = through, among
- - umbra, umbrae, F = shadow (of the underworld), spirit (of the dead)
- - quicquam…meorum = any of my things (nominative singular)
- - erit - future indicative of 'sum = to be'
- - dulcis, dulcis, dulce = sweet, enjoyable
- - mihi = to/for me (dative singular following 'dulce')
- - sine (+ABL) = without
- - te = you (ablative singular)
- - quae…ima…terra - nominative singular
- - quae = what
- - imus, ima, imum = deep
- - satis = enough (describes 'ima')
- - dehiscat - present active subjunctive of 'dehisco = to gape/split open; part', potential subjunctive
- - Manīs…ad imōs = to the gods below
Estas io en la homa naturo, kio igas homon inklini al la ideo, ke per agoj povas fari oni povas pravigi sin; ni ŝatas opinii, ke ni ion por nia savo. Ĝuste pro tio en multaj religioj, kaj ankaû en la kristana, dekonaĵo, ikonoj, portado de krucifikso surbruste, preĝado en certaj pozoj kaj tiel plu estas popularaj. Savo nur per kredo je Kristo (kion fakte instruas la Biblio) estas doktrino unika, kaj sur ĝi baziĝas vera kristanismo. Tra la tuta Nova Testamento videblas avertoj kontraû la observado de iu ajn parto de la leĝo por akiri savon. Iuj opinias, ke laû la leĝo de Moseo, kristanoj devas esti cirkumciditaj 'kaj observi la leĝon'. Je la nomo de la veraj kredantoj Jakobo kondamnis tiun ideon: 'Ni ne ordonis tion' (Ag 15:24). Petro diris pri tiuj, kiuj instruas, ke necesas observi la leĝon de Moseo: 'Vi incitas Dion, dezirante meti sur la kolon de la disĉiploj jugon, kiun povis porti nek niaj patroj, nek ni. Sed ni kredas pri nia savo per la graco de la Sinjoro Jesuo' (Ag 15:10,11). Ankaû Paûlo kelkfoje atentigis la saman: ' Praviĝas homo ne per faroj de la leĝo, sed nur per fido al Jesuo Kristo... ni praviĝu per fido al Kristo, kaj ne per faroj de la leĝo... per faroj de la leĝo neniu karno praviĝos... neniu praviĝas antaû Dio per la leĝo... ĉiu kredanto al li estas pravigita pri ĉio, pri kio vi ne povis esti pravigitaj per la leĝo de Moseo' (Gal 2:16; 3:11; Ag 13:39). La fakto, ke en populara kristanismo oni observas partojn de la leĝo de Moseo, atestas al apostateco de la vera instruo de kristanismo, kiu instruas, ke kristanoj ne devas observi la leĝon de Moseo, ĉar ĝia valideco estis ĉesigita post la sinoferdono de Kristo. Pli sube sekvas la elementoj de la leĝo de Moseo, kiuj estas uzataj en nuntempa 'kristana' praktiko:

###### Pastroj

La katolika kaj anglikana eklizioj uzas sistemon de homa pastreco. La romaj katolikoj opinias la Papon, kiel ekvivalenton de la juda ĉefpastro. Sed ni jam ellernis, ke 'ekzistas unu Dio, kaj unu interulo inter Dio kaj homoj, homo, Kristo Jesuo' (1Tim 2:5). Tial tute ne eblas, ke la Papo aû pastroj povu esti niaj interuloj, kiel tio estis laû la Malnova Interligo. Nur Kristo estas nun nia Ĉefpastro en la ĉielo, kiu transdonas niajn preĝojn al Dio. En la Biblio tute forestas iuj ajn atestoj, ke la posedantaj la Sanktan Spiriton apostoloj de la unua jarcento, ekzemple Paûlo, transdonis sian donacon de la Spirito al sekvantaj generacioj aû, ekzemple, al la Papo. Sed se ni eĉ supozos tiun eblecon, ni ne trovos iujn ajn pruvojn, ke la Papo kaj pastroj persone estas ĝuste tiuj homoj, al kiuj falis la spirita mantelo de la apostoloj de la unua jarcento. La donacoj de la Sankta Spirito estis deprenitaj, kaj ĉiuj kreduloj egalrajte havas la saman sanktan donacon, la Sanktan Vorton, en la Biblio (vidu 2.2 kaj
Necesas emfazi, ke peko devenas de ni mem. Tio estas nia difekto, ke ni estas pekemaj. Certe, estus pli agrable kredi, ke ni ne respondecas pri niaj pekoj. Ni povus peki kaj pravigi nin mem, ke pri io de ni farita respondecas la diablo. Ne estas mirinde, ke pekuloj ofte pravigas sin, dirante, ke en momento de sia misfaro aû eĉ krimo, ilin posedis la diablo, kaj pro tio ili ne povas respondeci pri la farita de ili. Tute ĝuste, tiun pretekston oni ignoras kaj kulpuloj ricevas laû siaj 'meritoj'. Ni devas memori, ke 'la salajro de peko estas morto' (Rom 6:23); peko kondukas al morto. Se opinii, ke ni ne respondecas pri niaj pekoj, ke respondecas la diablo, ĉi okaze justa Dio devas puni la diablon, ne nin. Tamen, tiu fakto, ke pro niaj pekoj juĝataj estas ni, montras, ke respondecas pri ili ni mem. La ideo, ke pro niaj pekoj respondecas la diablo, iu estaĵo ekster ni, celas pravigi nin pro faritaj de ni pekoj. Ĉi tio estas ankoraû unu ekzemplo de tio, kiel homoj malakceptas la Biblian instruon pri la naturo de homo. 'Ekzistas nenio, kio, enirante en homon de ekstere, povas lin profani;... ĉ ar de interne, el la koro de homoj, eliras malvirtaj pensoj, mal ĉ asta ĵ oj, ŝ teloj, mortigoj... aroganteco, malsa ĝ eco; ĉ iuj tiuj malbonoj elvenas de interne kaj profanas la homon' (Mk 7:15, 21 -23). La ideo pri ekzisto de io peka ekstere ni, kiu eniras internen de ni kaj devigas nin peki, estas nekunigebla kun la klara instruo de Kristo. Elinterne de ni, el la koro de homo, eliras ĉiuj tiuj ĉ i malvirtaj pensoj. Kaj ĝ uste pro tio dum la diluvo Dio diris, ke 'la penso de la homa koro estas malbona jam de lia juneco' (Gen 8:21). Jak 1:14 diras, kiel ni estas tentataj: 'Ĉiu estas tentata, kiam li estas fortirata de sia dezirado, kaj delogata'. Ni estas tentataj per nia propra volupto; per niaj propraj pekaj deziroj, sed ne per iu, kiu estas ekstere de ni. Jakobo demandas: 'De kie militoj, kaj de kie bataloj inter vi? Ĉu ne de viaj voluptoj?' (Jak 4:1). Ĉiu el ni havas karakterajn personajn tentojn. Ili naskiĝas de niaj propraj malbonaj deziroj kaj apartenas nur al ni. Kaj tute juste oni diras, ke ni estas la plej malbona malamiko por ni mem. La libro 'Al la Romanoj' diras ĉefe pri peko, ĝia deveno kaj kiel superi ĝin. Estas tre grave rimarki, ke en tiu ĉi libro la diablo kaj satano estas menciitaj tre malofte, kaj dirante pri la deveno de peko, Paûlo tute ne mencias ilin. La sama koncepto pri 'la diablo' estas en la Malnova Testamento. Se estus iu ekstera estaĵo, kiu devigas nin peki, certe, en la Malnova Testamento ĝi nepre estus menciita. Sed tie pri ĝi estas dirite nenio. La skribo de la periodo de Juĝistoj aû de Izrael en la dezerto montras , ke en tiu tempo Izrael multe pekis. Tamen Dio ne avertis ilin pri iu potenca supernatura estaĵo aû forto, kiu povus eniri en ilin kaj devigi peki. Anstataû tio, Li persvadis ilin konfidi al Lia vorto
Kot smo še poudarili pa avtonomija v kontekstu vere nikakor ne pomeni absolutne avtonomije, pri kateri se ne bi sklicevali na Boga in na vero. Pojmovati jo moramo kot odnosno avtonomijo , ki temelji v odnosu človeka z Bogom (teonomija) oz. s Kristusom (kristonomija). Na različne načine se poskuša pokazati, kakšna je povezava med moralno avtonomijo in vero. Kot smo že povedali, Auer poudarja, da ima vera spodbujevalno vlogo v odnosu do moralnega razuma. Vera odpira nova obzorja razumevanja in daje nove, globlje motivacije za etično delovanje. V luči vere lahko lažje vidimo, da je zadnji smisel etike v odrešenju in da stvarjenjske danosti najdejo svojo izpolnitev v odrešenju.

#### 5.3 VERSKA ETIKA

Zagovorniki verske etike Zagovorniki verske etike trdijo, da vera vsebuje posebne norme in vrednote, ki jih ni mogoče utemeljiti brez vere in milosti. Verska etika je drugačna od laične etike, saj so določene zapovedi, ki so samo za verujoče, saj jih le ti lahko razumejo. Poudarjajo identiteto krščanske etike, saj se bojijo, da bi se lahko v deročem toku sekularizacije krščanska etika povsem izenačila s sekularno etiko. To bi lahko imelo za posledico zniževanje moralnega standarda in prehitro sklepanje kompromisov ter bojazen pred alternativnim pogledom na določene probleme. Opozarjajo, da obstaja resna nevarnost, d a bo krščanska etika samo še krščena poganska etika, oz. da bo imela vera 8 samo še »dekorativno funkcijo« v morali. Vera posreduje torej določene specifične vsebine za krščansko etiko. Krščanska etika je nedojemljiva samo z razumom, potrebna je vera. Nekatere norme, kot so sprejeti križ, mučeništvo, neporočenost, dati življenje za druge, je mogoče utemeljiti samo s pomočjo krščanske antropologije. Poudarjajo, da se ne sme podcenjevati, da je človek podvržen grehu, ki je zatemnil njegovo sposobnost, da dojame pravi smisel dobrega. B. Stöckle tako nakazuje na 9 »krhkost človeka in njegovo potrebo po odrešenju«. V tem položaju razum sam ne
Kristo 'elmetis sian animon al la morto' (Jes 53:10,12).

Multaj versoj montras al ni, ke la 'animo' rilatas al la persono aû korpo, sed ne al iu senmorta fajrero en ni. Jen du evidentaj ekzemploj:

'Benu, ho mia animo, la Eternulon, kaj mia tuta internaĵo Lian sanktan nomon. Benu, ho mia animo, la Eternulon, kaj ne forgesu ĉiujn Liajn bonfaraĵojn' (Ps 103:1,2).

'Kiu volas savi sian animon, tiu ĝin perdos; kaj kiu perdos sian animon pro mi kaj pro la evangelio, tiu ĝin savos' (Mk 8:35).

Tio estas konvinka pruvo, ke la animo ne signifas iun spiritan elementon en ni, tie ĉi la vorto 'animo' (greka 'psuche') signifas nur fizikan vivon.

Nom 21:4 diras, ke 'senkuraĝiĝis la animo de la popolo' (la popolo havas unu animon). Sekve, la 'animo' ne povas esti iu spirita parto interne de iu persono.

###### 4.3 LA SPIRITO DE LA HOMO

Bedaûrinde, multaj homoj konfuzas la signifojn de la vortoj 'animo' kaj 'spirito'. Tion ankoraû pli komplikigas tiu fakto, ke en multaj lingvoj kaj ankaû en tradukoj de la Biblio la vortoj 'animo' kaj 'spirito' estas tradukitaj per la sama vorto. La animo rilatas ĉefe al la tuta korpo de homo, sed iufoje ĝi povas rilati ankaû al la spirito, tamen kutime estas diferenco inter 'animo' kaj 'spirito', laû Biblia uzado: 'ĝis divido de la animo kaj spirito' (Heb 4:12). La hebrea kaj greka vortoj, signifantaj spiriton ('ruach' kaj 'pneuma' respektive), povas esti tradukitaj kiel:

Vivo Spirito Menso Vento Spiro

Ni jam studis la temon 'Spirito' en Parto 2.1. Dio uzas Sian Spiriton por konservi la naturan kreitaĵon, inkluzive homon. La spirito de Dio, estante interne en homo, estas lia interna viva forto. 'La korpo aparte de la spirito estas malviva' (Jak 2:26). 'Kaj Dio la Eternulo kreis la homon el polvo de la tero, kaj Li enblovis en lian nazon spiron (spiriton) de vivo, kaj la homo fariĝis viva animo' - viva kreitaĵo (Gen 2:7). Ijob diras 'la spiro de Dio estas en mia nazo'
## Pepita Jiménez

## Juan Valera

- J. Noguera a cargo de M. Martínez

## Madrid, España

## 1874

El señor deán de la catedral de..., muerto pocos años ha, dejó entre sus papeles un legajo, que, rodando de unas manos en otras, ha venido a dar en las mías, sin que, por extraña fortuna, se haya perdido uno solo de los documentos de que constaba. El rótulo del legajo es la sentencia latina que me sirve de epígrafe, sin el nombre de mujer que yo le doy por título ahora; y tal vez este rótulo haya contribuido a que los papeles se conserven, pues creyéndolos cosa de sermón o de teología, nadie se movió antes que yo a desatar el balduque ni a leer una sola página.

Contiene el legajo tres partes. La primera dice: \_Cartas de mi Sobrino\_; la segunda, \_Paralipómenos\_; y la tercera, \_Epílogo\_. \_Cartas de mi hermano\_.

Todo ello está escrito de una misma letra, que se puede inferir fuese la del señor deán. Y como el conjunto forma algo a modo de novela, si bien con poco o ningún enredo, yo imaginé en un principio que tal vez el señor deán quiso ejercitar su ingenio componiéndola en algunos ratos de ocio; pero, mirado el asunto con más detención y, notando la natural sencillez del estilo, me inclino a creer ahora que no hay tal novela, sino que las cartas son copia de verdaderas cartas, que el señor deán rasgó, quemó o devolvió a sus dueños, y que la parte narrativa, designada con el título bíblico de \_Paralipómenos\_, es la sola obra del señor deán, a fin de completar el cuadro con sucesos que las cartas no refieren.

De cualquier modo que sea, confieso que no me ha cansado, antes bien me ha interesado casi la lectura de estos papeles; y como en el día se publica todo, he decidido publicarlos también, sin más averiguaciones, mudando sólo los nombres propios, para que, si viven los que con ellos se designan, no se vean en novela sin quererlo ni permitirlo.

Las cartas que la primera parte contiene parecen escritas por un joven de pocos años, con algún conocimiento teórico, pero con ninguna práctica de las cosas del mundo,
- 3. Ĉar la serpento estis malbenita kaj kondamnita rampi sur sia ventro (Gen 3:14), ni povas supozi, ke antaû tio ĝi havis piedojn; konsiderante, ke ĝi estis 'pli ruza, ol ĉiuj kampaj bestoj', oni povas supozi, ke ĝi havis la bestan vivformon, la plej similan al la homa, kvankam ĝi dume estis la 'besto' (Gen 3:1, 14).

4. Povas esti, la serpento jam manĝis la frukton de la arbo de sciado, kaj tion pruvus ĝia ruzeco. Eva 'vidis, ke la arbo estas bona por manĝi... kaj la arbo estas dezirinda por saĝiĝi' (Gen 3:6). Kiele ŝi ekscius tion, se ŝi ne vidus la efikon de la frukto al iu, kiu ĝin manĝis? Povas esti, ŝi jam kelkfoje interparolis pri tio kun la serpento. L a unuaj vortoj, diritaj de la serpento al Eva estas: 'Ĉu Dio diris, ke vi ne manĝu de ĉiuj arboj de la ĝardeno?' (Gen 3:1). La demanda formo de tiu ĉi frazo donas eblecon supozi, ke ĝi estas la daûrigo de antaûa konversacio, kiu restis ne priskribita en la Biblio.

###### KOMENTO 19: Lucifer

- En Jes 14:12-14 ni legas: 'Kiel vi falis de la ĉ ielo, ho brilo, filo de la matenru ĝ o! Hakita sur la teron vi estas, ho turmentinto de la popoloj. Kaj vi diris en via koro: Mi supreniros en la ĉ ielon, pli alten ol la steloj de Dio mi levos mian tronon, kaj mi sidos sur la monto de kunveno, ĉ e la rando de nordo; mi supreniros sur la alta ĵ on de la nuboj, mi simili ĝ os al la Plejaltulo' .
- Populara interpreto: ekzistas la vaste uzata opinio, ke Lucifer, la filo de la matenru ĝ o, estis potenca an ĝ elo, pekinta en la tempo de Adam, kaj pro tio li estis forpelita surteren, kie li faras malbona ĵ ojn al la popolo de Dio.

La vorto 'brilo' estas traduko de la hebrea vorto 'lelah', kiu okazas nur unufoje en la Skriboj, kaj havas ligon kun lumo: 'brilo' estas tiu, kiu brilas. De v.4 de ĉi tiu ĉapitro, oni lernas, ke temas pri la reĝo de Babel. Sekvas priskribo de la eminenteco, kaj posta falego de tiu reĝo, esprimita en tipa hebrea poezia formo. En la angla versio, ankaû en kelkaj alilingvaj versioj, la tradukistoj, supozeble pro la esprimo 'filo de la mateno', tradukis la vorton 'lelah' kiel 'Lucifer'. 'Lucifer' (de la latina vorto 'lux' =lumo) estas la antikva nomo de la planedo Venuso, kiam ĝi aperis kiel matena stelo.
#### 4.4 PASTORALNA SKRB ZA VZGOJO VESTI

Znotraj Cerkve je bila vzgoja vesti vedno ena izmed glavnih nalog duhovnikov in vzgojiteljev. Od vedno so se zavedali pomena oblikovanja vesti, vendar to nalogo niso videli v vseh časih na enak način. Poudarki so bili v različnih zgodovinskih kontekstih različni. Tako pravi Šuštar: »Bili so časi, ko so vzgojo vesti videli predvsem v tem, da so oznanjali veliko zakonov, zapovedi in prepovedi, ki naj bi do podrobnosti uravnavale življenje. Osebno odločanje v vesti je obstajalo v tem, da so bili ljudje kar naj bolj pripravljeni samoumevno in nepreverjeno, takorekoč avtomatsko prevzemati in uporabljati te predpise. Na ta način so hoteli posamezniku odločitev vesti 'olajšati' 59 in celo odvzeti.« Gre za izrazito objektivističen pristop k moralnemu odločanju, ki se iz bojazni pred etičnim subjektivizmom in relativizmom umika v varni okvir objektivnih norm, ki naj bi posamezniku garantirala pravo pot skozi življenje. Tak deduktiven pristop pri oblikovanju vesti je v nasprotju z dostojanstvom človeške narave, ki ga v bistvenem zaznamuje svoboda in osebna odgovornost. »Človeku kot osebi ne noremo norm in zakonov vsiljevati od zunaj in tako 'vzgajati' njegovo vest. apel na osebo Vzgoja vesti je lahko vedno le , naj sprejme objektivno normo po lastni 60 zmožnosti, se z njo pošteno sooči, jo prizna za merilo nravnega ravnanja.« Današnji človek se bolj kot ljudje v preteklosti zavedajo osebnega dostojanstva in hočejo stvari samostojno presojati in odločati. Poleg tega pa živimo v čedalje bolj kompleksnih življenjskih okoljih, veliko dejavnikov vpliva na določeno situacijo, zato je odločitev v posameznem primeru odvisna od več faktorjev, kot je bilo to v večini primerov včasih. Zato je danes težko najti neke »patentne rešitve«, ki bi veljale za mnoštvo različnih primerov. Negativne posledice zgodovine moralne teologije (kazuistike), ki je preveč poenostavljala moralne dileme, nam je v opozorilo, da presojamo primere celostno in se varujemo prevelikih poenostavljanj.

##### Splošna navodila

Šuštar osebne odgovornosti Šuštar osebne odgovornosti navaja, da je pri vzgoji vesti temeljnega pomena pred Bogom. »Odločitev je končno vedno odgovor na osebni božji klic in ne zgolj
Latin

Mr. Lovett

- - mixtō…luctū - ablative absolute
- - luctus, luctūs, M=grief, sorrow
- - insania, insaniae, F = madness
- - furiīs - ablative plural of 'furis, furiae, F = rage', translate with (by) following 'agitatus'
- - agitatus - perfect passive participle of 'agito = to stir up', describes 'amor'
- - amor, amoris, M=love
- - conscia, consciae, F = consciousness
- - virtus, virtūs, F = virtue
- - ut primum = as soon as
- - discussae - perfect passive participle of 'discutio = to shake away', describes 'umbrae'
- - umbra, umbrae, F = shadow
- - lux, luctis, F = clear vision
- - reddita (est) - perfect passive indicative of 'redo = to restore'
- - mens, mentis, F = mind
- - ardentīs oculorum orbīs = the blazing balls of his eyes (accusative plural)
- - moene, moenis, N = wall (of a town)
- - torsit - perfect active indicative of 'torqueo = to turn'
- - turbidus, turbida, turbidum = wild, disordered, frantic
- - e rotīs = from his wheels (synecdoche for 'from his chariot')
- - magnam…urbem - accusative singular
- - respexit - perfect active indicative of 'respicio = to look back at'

Ecce autem flammis inter tabulata volutus ad caelum undabat vertex turrimque tenebat, turrim compactis trabibus quam eduxerat ipse subdideratque rotas pontisque instraverat altos. 675 'iam iam fata, soror, superant, absiste morari; quo deus et quo dura vocat Fortuna sequamur. stat conferre manum Aeneae, stat, quidquid acerbi est, morte pati, neque me indecorem, germana, videbis amplius. hunc, oro, sine me furere ante furorem.' 680 dixit, et e curru saltum dedit ocius arvis perque hostis, per tela ruit maestamque sororem deserit ac rapido cursu media agmina rumpit.

- - ecce = behold
- - autem = however
- - flammīs - ablative plural of 'flamma, flammae, F = flame', translate with (with) following 'volutus'
- - inter (+ACC) = between
- - tabulatum, tabulati, N = floor, story
- - volutus - perfect passive participle of 'volvo = to envelop, wrap up', describes 'vertex'
- - caelum, caeli, N = sky
- - undabat - imperfect active indicative of 'undo = to rise; billow'
- - vertex, verticis, M=whirlpool, vortex
- - turris, turris, F = tower
- - tenebat - imperfect active indicative of 'teneo = to hold'
- - compactīs…trabibus - ablative absolute
- - compactus, compacta, compacta = joined, fastened