ahmedheakl/docatlas_instruct huggingface dataset:
(Kenjo), la kondukistojn alfrontis etika dilemo: ĉu resti tie, aû iri returne al la hospitalo. Ili restis, kaj tio estis ja bone, ĉar la suferantoj ne estis resanigitaj. Malgraû tio multnombraj afiŝoj alvokas viziti iliajn kunvenojn: 'Alvenu, atendante miraklon!'. Tiu farita de ili scenejo, vidpunkte de psikologio, servas kiel preparo por ĉiuspeca memsugesto kaj al ĝi simila. Tamen nenie en la Nova Testamento vi povas trovi kvankam iu ajn aludon pri neceso de tiu forta psika influo antaû okazigo de miraklo. Estas evidente, ke en la unua jarcento multaj resanigitaj homoj tute ne havis iun ajn religian kredon, kaj estis unu, kiu eĉ ne sciis, ke lin resanigis Jesuo. Nune do necesan psikan staton oni atingas per sensenca ripetado de preĝoj, tamburaj ritmoj kaj ekscita muziko. Sendube, dum tio forestiĝas ĉia racia konscio pri Dio kaj pri io ajn alia. La muziko sufokas ĉion. La aûtoro de tiu ĉi libro vizitis kelkajn similajn kunvenojn en diversaj lokoj, kaj ĉiufoje li sentis akran kapdoloron pro la penado konservi racian, klaran biblian konscion kaj ne cedi al la tento droniĝi en la ritmoj de tamburoj kaj aplaûdoj. Ĉio tio estas necesa preludo por pentekostana 'miraklo' kaj konfirmas, ke tiaj 'resanigoj' pli estas rezulto de emocia kaj psika stato, ol senpera elmontrigo de la Dia Spirito. Kontraste al tio, Petro povis uzi la veran donacon de Dio por resanigi malsanulojn, dum ili kuŝis sur la stratoj: 'oni elportis la malsanulojn sur la stratojn kaj kuŝigis ilin sur litoj kaj kanapoj, por ke ĉe preterpaso de Petro, almenaû lia ombro ombru iun el ili' (Ag 5:15). Paûlo uzis la miraklan donacon dum ĉeesto de la nekredanta prokonsulo (Ag 13:8 -13), kaj de multaj el la paganoj, loĝantaj en la urbo Listra (Ag 14: 8 -13). Kiel postulis la celo mem kaj la karaktero de la spiritaj donacoj, ĉiujn tiujn miraklojn oni okazigis publike, tiel ke ĉiuj devis konfesi, ke la povo de Dio estis malkaŝe efektivigita pere de Liaj servantoj. Tio similas al la mirakla resanigo, kiun okazigis Jesuo Kristo en Mk 2:12: '...kaj li leviĝis, kaj tuj prenis la liton, kaj eliris antaû ĉiuj, tiel ke ĉiuj miregis, kaj gloris Dion, dirante: neniam ni vidis ion tian'.

###### Lingvoj

La apostoloj, el kiuj kelkaj estis simplaj fiŝistoj, ricevis grandan komision iri en la tutan mondon, predikante la Evangelion (Mk 16:15,16). Estas eble, ke ilia unua reago estis jena: 'Sed mi ne scias (aliajn) lingvojn!'. Ili eĉ ne povis diri: 'Mi ne sukcesis pri lingvoj en lernejo', ĉar ili neniam lernis en lernejo. Laû iliaj aspektoj oni povis kompreni, 'ke ili estas malkleruloj kaj nesciuloj' (Ag 4:13). Kaj eĉ por pli kleraj predikantoj (ekzemple, por Paûlo) la lingva problemo estis tre grava. Novaj kredantoj bezonis predikojn kaj edifan helpon unu de la alia, kaj (dum forestis la Nova Testamento) nescipovo de lingvoj estis ne malgranda problemo.
Pre ĝo havas gravan signifon en la vivo de la kredantoj. Paûlo, rememorigante al ni, ke 'ekzistas unu Dio, kaj unu interulo inter Dio kaj homoj, homo Kristo Jesuo, kiu sin donis kiel elaĉetaĵon por ĉiuj', ankaû diris: 'Mi deziras do, ke la viroj preĝu en ĉiu loko... sen kolero kaj disputado' (1Tim 2:5 - 8). 'Ĉar ni havas ĉefpastron ne tian, kiu ne povus simpatii kun niaj malfortaĵoj, sed tentitan en ĉio tiel same, tamen sen peko. Ni do alvenu kun kuraĝo al la trono de graco, por ke ni ricevu kompaton kaj trovu gracon por ĝustatempa helpo' (Heb 4:15,16). La kompreno, ke Kristo estas nia persona Ĉefpastro, kiu transdonas niajn preĝojn al Dio, inspiras nin preĝi ĉiutage kaj kun fido. Tamen, preĝo devas ne esti nur listo de niaj deziroj, prezentataj al Dio. Danko pro manĝaĵo antaû ĉiu manĝo, pro sendanĝera vojaĝo kaj tiel plu devas esti grava parto de niaj preĝoj. Enmetinte niajn problemojn antaû Dio, ni sentas grandan trankviliĝon: 'Pri nenio trozorgu; sed pri ĉio, per preĝo kaj peto kun dankesprimo, viaj deziroj sciiĝu al Dio. Kaj la paco de Dio... gardos viajn korojn kaj pensojn en Kristo Jesuo' (Fil 4:6,7). 'Kaj jen estas la kuraĝo, kiun ni havas antaû Li: ke se ni ion laû lia volo petas , Li nin aûskultas' (1 Joh 5:14). Lian volon ni povas scii, studante Lian Vorton, kiu malfermas al ni Lian Spiriton/menson. El tio sekvas, ke la Biblio instruas nin kiel preĝi kaj pro kio preĝi, ke niaj preĝoj estu efikaj. 'Se vi restadas en mi... petu kion ajn vi volas, kaj tio estos farita por vi: (Joh 15:7). La Skribo havas multe da ekzemploj de regulaj preĝoj (Ps 119:164; Dan 6:10). Matene kaj vespere, kun kelkaj kurtaj preĝoj de dankesprimo dum la tago estos spirite fortiga.

- 11.3.3 Predikado

Dum studado de la Biblio povas aperi unu el grandaj tentoj - spirita egoismo. Ni povas esti tiel kontentaj pri niaj propraj rilatoj kun Dio, tiel absorbitaj pri studado de la Biblio, ke povas tute forgesi pri neceso partopreni en nia scio kun aliaj homoj. La Vorto de Dio kaj la vera Evangelio, kiun enhavas ĝi, similas al lumo aû lampo lumanta en la mallumo (Ps 119:105; Sent 4:18). Jesuo diris, ke neniu havanta tiun lumon metas ĝin sub grenmezurilon, sed lumas per ĝi por aliaj (Mt 5:15). 'Vi estas la lumo de la mondo', ĉar estas baptitaj al Kristo, 'la lumo de la mondo' (Mt 5:14; Joh 8:12). 'Urbo starigita sur monto ne povas esti kaŝita' (Mt 15:14) - daûrigas li. Se ni fakte vivas laû la vera Evangelio, nia 'sankteco' estas videbla al ĉiuj, kiuj ĉirkaûas nin. Ni ne povos kaŝi nian 'algluiĝon' al la espero pri la Regno kaj apartiĝon de mondaj vivmanieroj. Ni devas taktplene peni disvastigi nian scion pri la vero al aliaj homoj, direktante konversaciojn al spiritaj temoj, diskutante pri la doktrino kun
v nasprotju z ljubeznijo do bližnjega. Taka dejanja, če so narejena svobodno z zadostnim vedenjem o tem, kaj nekdo počne, so smrtni grehi. Ostale vrste človeških dejanj sprožijo nek moralni nered, ampak v sebi ne uničujejo ljubezni do Boga oz. do bližnjega, npr. laž, ki ne škoduje nikomur. To so predmeti oz. vsebine »malega« greha. Sv. Tomaž identificira z tehtno vsebino tista dejanja, katerih »predmet« premišljeno nasprotuje ljubezni do Boga in do bližnjega - vez ljubezni je življenje duše. Zdi se, da je to dober kriterij za razločevanje med smrtnimi in malimi grehi. Vendar še vedno ostaja problem. Zakaj je tako, da so nekatera dejanja smrtni greh, četudi ne zadevajo tehtne materije? Ljubezen je ljubezen božje dobrote - toda vsako smrtno slabo dejanje je neskladno z to ljubeznijo in ji nasprotuje. Prav tako je ljubezen ljubezen do bližnjega in želja, da bi služil bližnjemu v potrebi. Majhna laž ženi se zdi, da prekrši to ljubezen in nasprotuje ljubezni, ki bi me morala združevati z njo. Tomaž torej zagovarja, da je možno smrtni greh storiti tudi na področju vsebine, ki ni tehtna, v kolikor je neskladna z Božjo ljubeznijo.
DEPARTAMENTO DE SERVICIOS PARA LA FAMILIA Y DE PROTECCIÓN FORMA K-906-0695S

NORMAS/SERVICIOS PARA LAS FAMILIAS DE ADOLESCENTES REVISADA JUNIO DE 2022

DECLARACIÓN SOBRE LA CONFIDENCIALIDAD
El DFPS valora su privacidad. Para más información, lea nuestra política de confidencialidad.

Página 5 de 6
--Antoñona, tú que lo sabes todo, dime, quién es el conde de Genazahar y qué clase de relaciones ha tenido con tu ama.

--Temprano empiezas a mostrarte celoso.

--No son celos; es curiosidad solamente.

--Mejor es así. Nada más fastidioso que los celos. Voy a satisfacer tu curiosidad. Ese conde está bastante tronado. Es un perdido, jugador y mala cabeza; pero tiene más vanidad que D. Rodrigo en la horca. Se empeñó en que mi niña le quisiera y se casase con él, y como la niña le ha dado mil veces calabazas, está que trina. Esto no impide que se guarde por allá más de mil duros, que hace años le prestó don Gumersindo, sin más hipoteca que un papelucho, por culpa y a ruegos de Pepita, que es mejor que el pan. El tonto del conde creyó sin duda que Pepita, que fue tan buena de casada que hizo que le diesen dinero, había de ser de viuda tan rebuena para él que le había de tomar por marido. Vino después el desengaño con la furia consiguiente.

--Adiós, Antoñona--dijo D. Luis y se salió a la calle, silenciosa ya y sombría.

Las luces de las tiendas y puestos de la feria se habían apagado y la gente se retiraba a dormir, salvo los amos de las tiendas de juguetes y otros pobres buhoneros, que dormían al sereno al lado de sus mercancías.

En algunas rejas, seguían aún varios embozados, pertinaces e incansables, pelando la pava con sus novias. La mayoría había desaparecido ya.

En la calle, lejos de la vista de Antoñona, don Luis dio rienda suelta a sus pensamientos. Su resolución estaba tomada, y todo acudía a su mente a confirmar su resolución. La sinceridad y el ardor de la pasión que había inspirado a Pepita, su hermosura, la gracia juvenil de su cuerpo y la lozanía primaveral de su alma, se le presentaban en la imaginación y le hacían dichoso.

Con cierta mortificación de la vanidad reflexionaba, no obstante, D. Luis en el cambio que en él se había obrado. ¿Qué pensaría el deán? ¿Qué espanto no sería el del obispo? Y sobre todo, ¿qué motivo tan grave de queja no había dado D. Luis a su padre? Su disgusto, su cólera cuando supiese el compromiso que ligaba a Luis con Pepita, se ofrecían al ánimo de D. Luis y le inquietaban sobre manera.

En cuanto a lo que él llamaba su caída antes de caer, fuerza es confesar que le parecía poco honda y poco espantosa después de haber caído. Su misticismo, bien estudiado, con la nueva luz que acababa de adquirir, se le antojó que no había tenido ser ni
- Dia Spirito aparte de Lia vorto devigi homojn esti obeemaj al la vorto.
- - 'Kaj la soifanto venu; kiu volas, tiu prenu donace la akvon de vivo' (Ap 22:17) - tiel diras la Evangelio al ĉiuj, kiuj akceptas lian vorton de vivo.

KOMENTO KOMENTO 7 'Kaj vi ricevos la donacon de la Sankta Spirito' (Agoj 2:38). KOMENTO KOMENTO 7 'Kaj vi ricevos la donacon de la Sankta Spirito' (Agoj 2:38). 'Kaj vi ricevos la donacon de la Sankta Spirito'

Per tiuj vortoj Petro finis sian parolon antaû la granda homamaso en la tago de Pentekosto, alvokante baptiĝi kaj ricevi la donacojn de la Sankta Spirito. La indiko ĉi tie al la donaco de la Sankta Spirito estis farita lige al tio, ke la apostoloj mem posedis la donacon paroli al homamasoj per diversaj lingvoj, klarigante al homoj, ke agante tiel, ili plenumas la profetaĵon de Joel pri la donaco de miraklaj povoj (Agoj 2:16-20). Oni povas supozi, ke Petro promesis la miraklajn donacojn de la Spirito nur al la hebreoj, kiuj aûskultis lin. La homamaso konsistis el hebreoj, sed ne el nacianoj (Agoj 2:5). La profetaĵo de Joel pri dispono de la donacoj rilatis, antaû ĉio, al hebreoj. Tial Petro diris al por viaj infanoj ' ili: 'La promeso estas por vi kaj (Agoj 2:39), konsiderante, la verŝajne, ke la profetaĵo de Joel pri la donaco de la Spirito estis donite al hebreoj kaj al iliaj infanoj (Agoj 2:17; kmp. Joel 2:28-32). En tiuj versoj povas esti aludo, ke la promeso pri tiuj ĉi miraklaj donacoj estis adresitaj nur al du generacioj - al tiuj, kiuj aûskultis Petron kaj al iliaj infanoj. Ni jam montris, ke en la fino de la unua jarcento (t. e. ĉirkaû 70 jaroj post la parolo de Petro) la donacoj ĉesis ekzisti. Tion konfirmas ankaû la historiaj skriboj. Dum tiuj du generacioj la donacoj estis ankaû ĉe nacianoj: 'kaj por ĉiuj ĝis malproksime, kiujn alvokos la Eternulo, nia Dio' (Agoj 2:39). Atentu, ke la nacianoj estas nomitaj en Ef 2:14- 17 'malproksimaj'. Tamen estas kaûzo opinii, ke ĉio skribita en Agoj 2, estas nur malgranda parto da la promesoj, pri kiuj diras Joel 2. La ĉefa efektiviĝo de la profetaĵo okazos post kiam Izraelon invados malamikaj armeoj, kiam ili estos frakasitaj (Joel 2:20), kaj post tio izraelidoj pentos kaj vivos en la feliĉa interrilato kun Dio (Joel 2:27). 'Post tio Mi elverŝos Mian spiriton...' (Joel 2:28). Dume ne estos plenumitaj ĉiuj antaûdiritaj kondiĉoj, ni ne povas atendi la plenumon de aliaj vortoj de Joel, krom tiuj ne grandaj eventoj, kiuj okazis en la tago de Pentekosto, kiel tion priskribas Agoj 2. La promeso pri ricevo de la donaco de la Spirito post baptiĝo povas rilati ankaû al ni nun. Estas unu Spirito, sed ĝi povas elmontriĝi diversmaniere (1Kor 12:4-7; Ef 4:4). En la unua jarcento tio okazis pere de miraklaj donacoj. Nun la miraklaj donacoj estas forprenitaj, kaj oni povas logike konkludi, ke la promeso
'Sed ilin Li elkondukis kun arĝento kaj oro, kaj en iliaj triboj estis neniu kadukulo. Ĝojis Egiptujo, ke ili eliris, ĉar atakis ilin timo antaû ili. Li etendis nubon, kiel kovron; Kaj fajron, por ke ĝi lumu en la nokto. Ili petis, kaj Li sendis koturnojn, kaj per pano ĉiela Li ilin satigis. Li malfermis rokon, kaj ekfluis akvo kaj ekiris kiel rivero en la dezerto. Ĉar Li memoris Sian sanktan vorton al Abraham, Sia sklavo. Kaj Li elkondukis Sian popolon en ĝojo, Siajn elektitojn kun kantado'.

La sama estas la ĝojo de ni, viaj estontaj gefratoj, kiuj ĉeestas ĉi tie kaj atestas pri via baptiĝo. Tio ĉi estas la ĝojo de Dio, de Jesuo kaj de la anĝeloj, kiuj nun atente observas nin. Ni gardu do nian Esperon kaj nian ĝojon 'firme ĝis la fino' por ke ni kune eniru en la Regnon. Nun ni povas trairi en la ĉambron por alivestigi nin, kaj poste ni iros en naĝbasenon...

###### Ĉ APITRO 10: Demandoj

- 1. Ĉu povas ni esti savitaj sen baptiĝo?
- 2. Kion signifas la vorto 'baptiĝo'?
- a) Sindono
- b) Akvosprucigo
- c) Kredo
- d) Subakviĝo
- 3. Kion signifas baptiĝo, laû Rom 6:3 -5?
- 4. Kiam necesas baptiĝi?
- a) Post kompreno de la vera Evangelio kaj post pento
- b) Kiel tre juna infano
- c) Post kiam aperis intereso pri la Biblio
- d) Kiam ni ekvolis aliĝi al eklezio
- 5. En kion ni estas baptitaj?
- a) En eklezion, kiu baptas nin
- b) En la vorton de Dio
- c) En Kriston
- d) En la Sanktan Spiriton
- 6. Kio okazas post baptiĝo?
- a) Ni fariĝas parto de la idaro de Abraham
associated with endothelial dysfunction, which is characterised by increased vascular permeability and impaired vasodilation, the latter mediated by decreased NO, increased endothelin 1, and increased angiotensin II levels. Moreover, there is increased risk for leukocyte/platelet adhesion, thrombosis, and inflammation due to release of adhesion molecules including ICAM-1 and VCAM-1. The hyperleptinaemia and hypoadiponectinaemia are also associated with endothelial dysfunction and [28] transmigration of LDL particles . The enhanced PKC signalling results either from the oxidative stress or the direct effect of hyperglycaemia. The enhanced PKC signalling results in increased cytokine production, increased extracellular matrix (ECM) production, and endothelial dysfunction characterised by decreased NO production, impaired vasodilation, and [23] increased permeability . Hyperglycaemia can result in heritable modifications in gene [29] expression without changing the DNA sequences . These epigenetic modifications include increased AGEs formation, increased oxidative stress, upregulation of polyol pathway, upregulation of hexosamine biosynthetic pathway, enhanced PKC signalling, enhanced TGF- β -smad-MAPK signalling, enhanced Nuclear factor-kB (NF-kB) dependent monocyte chemotactic protein-1 (MCP-1) and VCAM-1 expression. These epigenetic changes are associated with the development of endothelial dysfunction and atherosclerosis. Dysregulated expression of distinct microRNAs (miRNAs) and long non-coding RNAs (lncRNAs) are involved in various steps leading to atherosclerosis including lipid metabolism, endothelial dysfunction, vascular smooth muscle cell (VSMC) phenotypic switch, macrophage phenotypic switch, platelet reactivity/aggregation, and cardiomyocyte differentiation from stem cells as well as [29] cardiomyocyte apoptosis . The macrophage phenotypic switch from anti-inflammatory M2 to pro- inflammatory M1 phenotype results in the release of various cytokines (TNF- α, IL1 - β, IL-6, and MMP), chemokines (MCP-1), and ICAM-1 release, which are mediated by increased NF-kB and activator protein-1 (AP-1) signalling. Various triggers for the macrophage switch are AGEs, polyols, O-GlcNAc, PKC, lipotoxicity, oxidative stress,

10 / 58
- a. La sanktuloj, nome tiuj el ni, kiuj sekvas Kriston en la nuna vivo, al kiuj ĉe la juĝa seĝo estos donita eterna vivo. Rimarku, ke 'sankta' signifas 'elvokita' kaj povas rilati al iu ajn kredanto.
- b. La ordinaraj mortemaj homoj, kiuj ne sciis la Evangelion antaû la reveno de Kristo, t. e. ili estas ne respondecaj al la tribunala seĝo.

Ĉe la Krista reveno, du viroj estos sur kampo, unu estos prenita (al juĝo), kaj la alia lasita (Lk 17:36; jen tiuj 'lasitaj' apartenas al la dua grupo. Ricevinte antaû la juĝa seĝo la naturon de Dio, la sanktuloj ne estos mortemaj kaj ne naskos bebojn. Kaj tio signifas, ke ĉio pli supre dirita pri la Regno de Dio rilatas al la dua grupo. La rekompenco por la justuloj estos tio, ke ili estos reĝoj kaj presbiteroj en la Dia regno sur la tero (Ap 5:10), regante tiujn, kiuj ne sciis la Evangelion antaû la reveno de Kristo. Estante en Kristo, ni dividos Lian rekompencon, t. e. ni estos la reĝoj de la mondo: '...al la venkanto... mi donos aûtoritaton super la nacioj; kaj li regos ilin per fera mi sceptro... kiel ankaû ricevis de mia Patro' (Ap 2:26,27). Nun iĝas klara la parabolo de Kristo pri min'oj kaj urboj; la veraj servistoj ricevis po dek kaj kvin urboj en la Regno (Lk 19:12-19). Scio pri la Diaj vojoj ne disvastiĝos rapide tuj post la deklaro, ke Kristo estas Reĝo en Jerusalemo. Al Jerusalem fluos homoj por pli ekscii pri la Eternulo (Jes 2:2,3). Ni memoru ankaû, ke la monto en Dan 2:35,44 (reprezentanta la Regnon de Dio) pligrandiĝis en la mondo poiome. Disvastigi la scion pri Dio kaj Lia Regno estos la devo de la sanktuloj. Pli frue, kiam Izrael estis la regno de Dio, tiam la pastroj havis devon disvastigi scion pri Dio (Mal 2:57). Tiucele ili loĝis en diversaj urboj de Izrael. En la pli glora restarigota Regno la rolon de pastroj plenumos la sanktuloj (Ap 5:10).

####### Se Kristo venos hodiaû:

- a. La mortintoj respondeculoj estos revivigitaj kaj kune kun la vivantaj respondeculoj estos venigitaj al la juĝa seĝo.
- b. La pekemaj respondeculoj estos punitaj je morto, sed la justuloj ricevos eternan vivon.
- c. La justuloj estros tiujn popolojn, kiuj estos vivantaj, sed ne respondecaj antaû Dio. Ili instruos, kiel 'reĝoj kaj pastroj' (Ap 5:10).
- d. Tio daûros dum 1000 jaroj. Dum tiu tempo ĉiuj mortemaj homoj aûdos pri la Evangelio kaj sekve, fariĝos respondecaj antaû Dio. Ĉiuj ili vivos pli longe kaj feliĉe.
Ne estas mirinde, ke la Nova Testamento memorigas al ni, ke 'la leĝo kaj profetoj' de la Malnova Testamento estas la bazo de nia kompreno de Kristo (Ag 26:22; 28:23; Rom 1:2,3; 16:25,26). Jesuo mem avertis, ke se ni ne komprenos ĝuste 'Moseon kaj la profetojn', ni ne komprenos lin, Jesuon (Lk 16:31; Joh 5:46,47). Tiuj faktoj, ke la leĝo de Moseo indikis Jesuon kaj, ke la profetoj profetis pri li, estas sufiĉa pruvo, ke Jesuo ne ekzistis kiel reala persono antaû sia naskiĝo. La falsa doktrino pri la reala persona ekzisto de Kristo antaû lia naskiĝo fakte neniigas la ofte ripetatajn promesojn, ke li estos la semo de Eva, Abraham kaj David. Se li jam estus ekzistanta ie en la ĉielo, kiam Dio estis estos donanta la promesojn, ke ilia semo Mesio, tiuj ĉi promesoj estus nekorektaj. La genealogio de Jesuo, priskribita en Mt 1 kaj en Lk 3, pruvas, ke Jesuo devenas de tiuj homoj, al kiuj tiuj ĉi promesoj estis donitaj. La promeso, donita al David koncerne Kriston, eliminas ĉiun penson, ke starigos Jesuo reale ekzistis en tiu tempo, kiam tiu promeso estis donata: 'Mi eliros estos estos post vi vian idaron, kiu el via ventro... Mi al li patro, kaj li al Mi filo' (2 Sam 7:12,14). Atentu, ke tie ĉi estas uzata la futura tempo. Se Jesuo estos estus jam ekzistanta, Dio ne dirus, ke li filo al Li. La vortoj, ke la semo eliros el via ventro ' ', montras, ke li laûlitere, reale devenos de David. 'La Eternulo ĵuris al David veron... Frukton de via ventro Mi sidigos sur via trono' (Ps 132:11). Salomono estis la unua, al kiu tiu promeso rilatis, sed ĉar li jam estis ekzistanta en la tempo, kiam tiu promeso estis donata (2 Sam 5:14), la ĉefa plenumo de tiu ĉi promeso devis efektiviĝi je posteulo de David; tiu posteulo estos la filo de David - Kristo (Lk 1:31- 35). 'Mi aperigos de David markoton virtan' (Jer 23:5). La futura tempo estas uzata ankaû en aliaj profetaĵoj pri Kristo. 'Profeton starigos Mi por ili (la Izraelidoj) el la mezo de iliaj fratoj (Read 18:18) - estas citita en Ag 3:22,23, kie la vorto 'Profeto' signifas Jesuon. 'Jen virgulino naskos donos (Maria) gravediĝis, kaj ŝi filon kaj ŝi al li la nomon Emanuel' (Jes 7:14). Tio ĝuste efektiviĝis en la naskiĝo de Kristo (Mt 1:23).

- 7.2 NASKITA DE LA VIRGULINO

Ĉio, kio estas skribita pri la koncipo kaj la naskiĝo de Kristo ne permesas opinii, ke li ekzistis pli frue, antaû sia naskiĝo. Tiuj, kiuj kredas je la falsa doktrino pri la 'Triunuo', estas devigitaj konkludi, ke en la sama tempo en la ĉielo ekzistis tri personoj, kaj poste unu el ili malaperis kaj iamaniere fariĝis la embrio en la utero de Maria, sed du la aliaj restis en la ĉielo. Ĉi tiu komplika teologio tute ne konformas al la doktrino de la Skribo. Ĉio dirita en la Skribo
multenombraj (ĝuste tiel homoj kredas je diversaj demonoj hodiaû - unu demono okazigas perdon de laborloko, alia demono faras tiel, ke via edzino foriras de vi, kaj tiel plu). Tamen por ni estas nur unu Dio, la Patro, el kiu estas ĉio (bono kaj malbono)'. La alian konfirmon, ke homoj en la tempo de la Nova Testamento kredis je demonoj, idoloj aû diversaj dioj ni vidas en Ag 17:16-18, kie estas dirite, ke Paûlo predikis en Ateno - la urbo 'idolplena', adoranta diversajn idolojn. Aûskultante predikon de Paûlo pri la Evangelio, homoj diris: 'Li ŝajnas esti proklamanto de fremdaj (novaj) diaĵoj (demonoj); ĉar li predikis Jesuon kaj la releviĝon'. Do, la aûskultantoj opiniis, ke 'Jesuo' kaj 'releviĝo' estas novaj idoloj. Se vi legos ĉi tiun ĉapitron ĝis la fino, vi vidos, kiel Paûlo instruas ilin pri la vero, nomante ilin 'tro servemaj al diaĵoj', t. e. adorantoj de idoloj, kaj klarigante al ili, ke la vera Dio ne ĉeestas en iliaj idoloj aû demonoj. Ni jam scias, ke Dio estas la sola fonto de potenco. Kaj se Li ne ĉeestas en iliaj idoloj, sekve, idoloj ne havas iun ajn potencon, t. e. ili ne ekzistas.

###### Demonoj - idoloj en la Malnova Testamento

En Ps 106:36- 39 ni trovas, ke la Izraelidoj adoris 'demonojn' same, kiel 'idolojn':

'Ili (la Izraelidoj) servis al iliaj idoloj , kaj ĉi tiuj fariĝis reto por ili. Kaj ili oferdonis siajn filojn kaj filinojn al demonoj ; kaj ili verŝis senkulpan sangon, la sangon de siaj filoj kaj filinoj, kiujn ili oferdonis al la Kanaanaj idoloj ... Kaj ili malpuriĝis de siaj faroj, kaj malĉastiĝis per siaj agoj'.

Dio diras, ke adorante demonojn, la Izraelidoj malpurigis sin de siaj faroj, malĉastiĝis per siaj agoj, ĉar ilia kredo je demonoj estis rezulto de homa imago; kaj la idoloj, kiujn ili kreis, estis faritaĵoj de iliaj propraj manoj. Tiele, tiuj, kiuj kredas je demonoj nune, kredas je tio, kion elpensis kaj kreis homoj, sed ne je tio, kion instruas nin Dio. Read 32:15-24 priskribas la koleron de Dio, kiam Lia popolo kredas je demonoj: 'Ili (la Izraelidoj) incitis Lin per fremdaj dioj, per abomenaĵoj (siaj) ili kolerigis Lin. Ili alportis oferojn al diabloj, ne al Dio. Al dioj, kiujn ili ne konis, al novaj, antaû nelonge venintaj, pri kiuj ne pensis viaj patroj... Kaj Li diris: Mi kaŝos Mian vizaĝon for de ili ... Ĉar ili estas generacio perfida, infanoj, kiuj ne havis en si fidelecon. Ili incitis Min per ne-dio, kolerigis Min per siaj vantaĵoj... Mi amasigos super ili malfacilaĵojn; Miajn sagojn Mi ĉiujn eluzos kontraû ili'. Dio nomas diablojn kaj diojn 'abomenaĵo' kaj 'vantaĵo', t.