ahmedheakl/docatlas_instruct huggingface dataset:
ESKO. Minä rukoilen myös. Ei nyt mitään pahaa menoa tällä hetkellä, joka on minun jäähyväishetkeni. MARTTA. Lähtekäät sitten matkaanne. Mitä kuhnailette tässä enään? MIKKO. Nyt lähdemme. TOPIAS. Tulevasta tiistaista kolme viikkoa vartoomme teitä takaisin. Siksi rakennamme tähän pienen tervetuliais-juhlan. Silloinpa vähän loiskimmeki kraatari Antreksen klaneetin mukaan, ja jos ei tilaa töllissämme, niin onpa väljyyttä nummella tässä. - Toivomme on myös, että kanttoorikin meitä silloin läsnä-olollansa kunnioittaa. SEPETEUS. Minä kiitän. TOPIAS. Ja Iivari pääsee kaupunkiin, ostamaan pidoiksi yhtä ja toista. Mutta näytä silloin, että olet vielä toimelias mies! IIVARI. Parastani koettaa tahdon. TOPIAS. Niin, kaikki hyvin! Ja nyt, pojat, matkalle. ESKO. Sallikaat, että jäähyväisiksi luen edessänne muutaman korpraali-vainaan sepittämän värsyn. MARTTA. Ei yhtään jäähyväispuhetta, vaan lähe tiehes. TOPIAS. Kuullaan, Martta, kuullaan! Ne ovat korpraalin tekemät, ja meidän tulee muistollensa kiitollisuutta osoittaa. - Annappas paukkua, Esko, joku rakkauden veisu! ESKO. Sotalaulu tämä on: Jo sotatorvi pauhaa, Sieluni ei saa rauhaa; Vaan sotaan täytyy lähtee, Koska kapteeni käskee. Jo vihan tuli syttyy, Katsos kuolon rautapyttyy … Rautapytty, se on kanuuna… Näkikös kanttoori niitä mitaalikanuunia, joita Ryssät kiskoivat ohitse kirkon menneellä viikolla? Mikä solina ja kolina, mikä meteli ja pauhu siinä oli! MARTTA. Kitasi kiinni, ja marsikaat matkaanne, sanon minä! MIKKO. Nyt lähemme, Esko.
7. poglavje: Moralna odločitev posameznika 223

7. poglavje: Moralna odločitev posameznika 223 223

Poleg tega pa je nujno razvijati tudi držo solidarnosti. Najprej solidarnosti z ljudmi, s katerimi živimo, poleg tega pa je potrebno spodbujati tudi zavest, da smo soodgovorni za globalni svet in za razvoj dogodkov v njem. Potek procesov globalizacije je v veliki meri odvisen od tega, na kakšen način bodo posamezni subjekti živeli medsebojne odnose, ali bodo spoštovali druge in prevzeli zanje tudi odgovornost.

##### Krepost poguma

Tretja kardinalna krepost je krepost poguma ali srčnosti. Gre predvsem za trdnost volje, da sem se pripravljen žrtvovati za to, da bi se dobro izvršilo. Biti pogumen pomeni znati se soočiti s situacijo, da človek ne pobegne pred problemi, ampak da se z njimi spopade. Pri vzgoji lahko starši pogrešijo, ko želijo otroka obvarovati pred negativnimi izkušnjami (npr. pisanje opravičil za šolo) in mu s tem ne krepijo njegove lastne hrbtenice. Potrebno se je spopasti tudi z neprijetnimi izkušnjami. Aristotel ugotavlja, da je pogum sredina med strahom in predrznostjo. Takole pravi Aristotel: »Če pa se kdo usmrti, da bi utekel pomanjkanju, nesrečni ljubezni ali kaki drugi bolečini, tedaj to ni hrabro, ampak prej strahopetno dejanje. Beg pred trdotami življenja je znamenje pomehkuženosti, ker samomora nihče ne stori za dosego nečesa plemenitega, ampak le da bi utekel nečemu 220 hudemu.« Krepost poguma je nujno povezana z modrostjo; človek želi doseči nekaj plemenitega. Brez modrosti postanejo pogumna dejanja »norost«, »nevarno tveganje«, »predrznost« … Ni vsako izkazovanje poguma že krepostno. Danes, v dobi izredne človeške moči na različnih področjih, se pojavlja vprašanje, ali je vse, kar je mogoče, tudi etično dopustno. Koliko naj človek tvega na področju genskih raziskav? Koliko naj bo človek »pogumen« pri poseganju v naravno okolje? Izkušnje nas učijo, da so njegova preveč pogumna dejanja povzročila veliko škodo. Kreposti poguma torej ni brez kreposti modrosti.

##### Krepost zmernosti

Ena od temeljnih kreposti, ki naj bi bile vodilo pri vzgoji za odgovorno samostojnost, pa je gotovo vzgoja za zmernost. Gre za zelo nepopularno držo, ki zahteva od posameznika,
discretas, que las que por lo común se hallan en el mundo real. Yo conocía, pues, el precio del sacrificio que hacía, y hasta lo exageraba, cuando renuncié al amor de esas mujeres, pensando elevarme a la dignidad del sacerdocio. Harto conocía yo lo que puede y debe añadir de encanto a una mujer hermosa el vestirla de ricas telas y joyas esplendentes, y el circundarla de todos los primores de la más refinada cultura y de todas las riquezas que crean la mano y el ingenio infatigable del hombre. Harto conocía yo también lo que acrecientan el natural despejo, lo que pulen, realzan y abrillantan la inteligencia de una mujer el trato de los hombres más notables por la ciencia, la lectura de buenos libros, el aspecto mismo de las florecientes ciudades con los monumentos y grandezas que contienen. Todo esto me lo figuraba yo con tal viveza y lo veía con tal hermosura, que, no lo dude Vd., si yo llego a ver y a tratar a esas mujeres de que Vd. me habla, lejos de caer en la adoración y en la locura que Vd. predice, tal vez sea un desengaño lo que reciba, al ver cuánta distancia media de lo soñado a lo real y de lo vivo a lo pintado.

--¡Estos de Vd. sí que son sofismas!--interrumpió Pepita--. ¿Cómo negar a Vd. que lo que usted se pinta en la imaginación es más hermoso que lo que existe realmente; pero cómo negar tampoco que lo real tiene más eficacia seductora que lo imaginado y soñado? Lo vago y aéreo de un fantasma, por bello que sea, no compite con lo que mueve materialmente los sentidos. Contra los ensueños mundanos comprendo que venciesen en su alma de usted las imágenes devotas; pero temo que las imágenes devotas no habían de vencer a las mundanas realidades.

--Pues no lo tema Vd., señora--replicó don Luis--. Mi fantasía es más eficaz en lo que crea que todo el universo, menos Vd., en lo que por los sentidos transmite.

--Y ¿por qué menos yo? Esto me hace caer en otro recelo. ¿Será quizás la idea que Vd. tiene de mí, la idea que ama, creación de esa fantasía tan eficaz, ilusión en nada conforme conmigo?

--No: no lo es; tengo fe de que esta idea es en todo conforme con Vd.; pero tal vez es ingénita en mi alma; tal vez está en ella desde que fue creada por Dios; tal vez es parte de su esencia; tal vez es lo más puro y rico de su ser, como el perfume en las flores.

--¡Bien me lo temía yo! Vd. lo confiesa ahora. Usted no me ama. Eso que ama Vd. es la esencia, el aroma, lo más puro de su alma, que ha tomado una forma parecida a la mía.

--No, Pepita: no se divierta Vd. en atormentarme. Esto que yo amo es Vd., y Vd. tal cual es; pero es tan bello, tan limpio, tan delicado esto que yo amo, que no me explico que pase todo por los sentidos, de un modo grosero, y llegue así hasta mi mente.
13

prevalentes. En el último punto se realizan consideraciones con respecto al TAR en el paciente con infección por el VIH y un TNDS. Dada la poca información proveniente de ensayos clínicos se han revisado fundamentalmente los estudios observacionales, las revisiones sistemáticas y las guías nacionales e internacionales. Cada apartado de esta Guía ha sido realizado por un redactor y revisado por dos revisores. Tanto los redactores como los revisores han sido designados por la Junta Directiva de GeSIDA. Dos de los miembros del panel han actuado como coordinadores cuyo cometido, además de redactar alguno de los apartados, ha sido ensamblar los distintos apartados y encargarse de la redacción y edición final del mismo. El documento final ha sido consensuado por todo el Panel. En esta guía la fuerza de la recomendación y gradación de las pruebas que la sustentan se basan en una modificación de los criterios de la 8 Infectious Diseases Society of America (IDSA) . Según estos criterios cada recomendación debe ofrecerse siempre (A), en general (B) u opcionalmente (C) y ello basado en la calidad de los datos obtenidos a partir de uno o más ensayos clínicos aleatorizados con resultados clínicos o de laboratorio (I), de uno o más ensayos no aleatorizados o datos observacionales de cohortes (II) o de la opinión de expertos (III) (Tabla 1).
si bien harto menos merecidos. ¿Qué había de suceder? ¿Soy yo de bronce? ¿Tengo más de veinte años?

--Tienes razón que te sobra. Soy un mentecato. He contribuido poderosamente a esta obra de Lucifer.

El padre vicario era tan bueno y tan humilde que, al decir las anteriores frases, estaba confuso y contrito, como si él fuese el reo y Pepita el juez.

Conoció Pepita el egoísmo rudo con que había hecho cómplice y punto menos que autor principal de su falta al padre vicario, y le habló de esta suerte:

--No se aflija Vd., padre mío; no se aflija usted, por amor de Dios. ¡Mire Vd. si soy perversa! ¡Cometo pecados gravísimos y quiero hacer responsable de ellos al mejor y más virtuoso de los hombres! No han sido las alabanzas que Vd. me ha hecho de D. Luis sino mis ojos y mi poco recato los que me han perdido. Aunque Vd. no mehubiera hablado jamás de las prendas de D. Luis, de su saber, de su talento y de su entusiasta corazón, yo lo hubiera descubierto todo oyéndole hablar, pues al cabo no soy tan tonta ni tan rústica. Me he fijado además en la gallardía de su persona, en la natural distinción y no aprendida elegancia de sus modales, en sus ojos llenos de fuego y de inteligencia, en todo él, en suma, que me parece amable y deseable. Los elogios de Vd. han venido sólo a lisonjear mi gusto, pero no a despertarle. Me han encantado porque coincidían con mi parecer y eran como el eco adulador, harto amortiguado y debilísimo, de lo que yo pensaba. El más elocuente encomio que me ha hecho Vd. de D. Luis no ha llegado, ni con mucho, al encomio que sin palabras me hacía yo de él a cada minuto, a cada segundo, dentro del alma.

--¡No te exaltes, hija mía!--interrumpió el padre vicario.

Pepita continuó con mayor exaltación:

--¡Pero qué diferencia entre los encomios de usted y mis pensamientos! Vd. veía y trazaba en don Luis el modelo ejemplar del sacerdote, del misionero, del varón apostólico; ya predicando el Evangelio en apartadas regiones y convirtiendo infieles, ya trabajando en España para realzar la cristiandad, tan perdida hoy por la impiedad de los unos y la carencia de virtud, de caridad y de ciencia de los otros. Yo, en cambio, me le representaba galán, enamorado, olvidando a Dios por mí, consagrándome su vida, dándome su alma, siendo mi apoyo, mi sostén, mi dulce compañero. Yo anhelaba cometer un robo sacrílego. Soñaba con robársele a Dios y a su templo, como el ladrón, enemigo del cielo, que roba la joya más rica de la venerada Custodia. Para cometer este robo he desechado los lutos de la viudez y de la orfandad y me he vestido galas
nun en nia vivo. Oni ne povas escepti eblecon, ke iuj estaĵoj, vivintaj en tiu tempo, pekis; tamen tio estas nur tia supozado, kian la homoj emas ami. La Biblio diras nenion pri tiaj aferoj, sed klare indikas tion, kio estas necese al ni scii pri nia nuna stato, nome, ke ne ekzistas pekemaj anĝeloj; ĉiuj anĝeloj estas plene obeemaj al Dio.

- En la ĉielo ne povas esti pekemaj estaĵoj, ĉar la Diaj okuloj estas tro puraj, por vidi malbonon, kaj rigardi malhonestulojn (Ĥab 1:13). Ankaû Ps 5:5,6 klarigas: 'Fanfaronuloj ne staros antaû Vi; Vi malamas ĉiujn, kiuj faras malbonon. Vi pereigas tiujn, kiuj parolas malveron; Sangavidan kaj malican la Eternulo abomenas'. Sekve, eĉ la penso mem pri malobeo al Dio en la ĉielo de pekemaj anĝeloj plene kontraûas al tio, pri kio diras tiuj ĉi citaĵoj.

- La greka vorto 'anĝelo' signifas senditon kaj povas, kiel ni jam diris pri tio, rilati al homoj. Tiuj homaj 'senditoj', kompreneble, povas peki.

- - Unu el la plej disvastigitaj opinioj en paganismo estas tio, ke ekzistas malbonaj, pekemaj estaĵoj, al kiuj falas akuzoj pri ĉiuj negativaj fenomenoj de la vivo.

- En la Biblio estas nur kelkaj fragmentoj, kiujn oni povas misinterpreti por konfirmi la ideon pri ekzisto nun de pekemaj anĝeloj. Sed tiuj fragmentoj ne povas rifuti tiujn multnombrajn argumentojn, kiuj estas en la Biblio konekse al la anĝeloj kaj kiuj estas donitaj pli supre. Pli detale pri tio oni povas legi en la eldonaĵo 'Serĉante Satanon', senpage havebla ĉe la eldonistoj.

###### KOMENTO 1 'Dio estas Spirito' (Joh 4:14)

En la ĉapitro 2 ni diros pri tio, kio estas Spirito de Dio. Nun ni resumos la rezonojn, tie farotajn, ke la Dia Spirito estas Lia potenco, Lia spiro, pere de kiu Lia esenco kaj karaktero estas elmontritaj al homoj. Sekve, la frazo 'Dio estas Spirito' (Joh 4:24) esprimas, ke Lia Spirito estas Lia personeco. Oni priskribas Dion multmaniere, ekzemple:
27

- 3.4.2. Pruebas de función respiratoria.

Es recomendable la realización de una espirometría para medir el volumen espirado máximo en el primer segundo de espiración forzada (FEV1) en los pacientes con enfermedades respiratorias previas y en todos aquellos candidatos a resección quirúrgica. En estos últimos se debe realizar también una capacidad de difusión de monóxido de carbono (DLCO). Según los resultados, se decidirá la realización de otras 14, 15 pruebas diagnósticas para la evaluación del riesgo quirúrgico .

- 3.4.3. Técnicas de imagen.

La técnica de imagen inicial es la TC torácica, si bien la PET-TC aporta mayor información y proporciona una visión global de la afectación general por el tumor. Cuando existe la posibilidad de tratamiento curativo, se recomienda realizar TC torácica con contraste y PET-TC. Si esta última no está disponible, se deberá hacer una TC torácica con contraste y TC de abdomen superior (para evaluar hígado y glándulas 15, 16 suprarrenales) . En los pacientes potencialmente curables y en los que se objetive afectación a distancia, se debe realizar una biopsia de la zona afectada, siempre que sea accesible, para confirmar la extensión de la enfermedad. En los estadios avanzados (III-IV) se aconseja realizar una resonancia nuclear magnética (RNM) craneal o TC craneal para evaluar la 16 existencia de metástasis cerebrales .

- 3.4.4. Diagnóstico histológico.

Una vez evaluada la existencia del tumor y su extensión, se debe obtener el diagnóstico histológico para poder plantear la actitud terapéutica. Se recomienda utilizar la técnica menos invasiva y más rentable intentando obtener muestra suficiente para realizar inmunohistoquímica y estudios moleculares. La fibrobroncoscopia sigue siendo una de las pruebas más utilizadas consiguiendo su mayor rendimiento en tumores de localización central. En los tumores periféricos la biopsia transtorácica guiada con TC o
2. poglavje: Posebnost krščanske morale 45

45

odnosu, teonomno avtonomijo. odnosu, teonomno avtonomijo. oz. « Alfonz Auer vidi v trojno vlogo vere v odnosu do moralnega razuma: kritika, spodbuda in integracija. Vera posamezniku pomaga, da kritično presoja in da se ne podreja nekemu splošnemu moralnemu konsenzu. Razum, ki je osvetljen z lučjo vere, opozarja na raznih napak v moralni sodbi, ki so posledica pomanjkljive antropologije. Vera daje razumu pogum, da prodre globlje v stvari. Prav majevtični tako vera spodbuja moralni razum. Auer govori o vlogi vere v etiki. Vera postavlja etiki prava vprašanja, poskuša prodreti do dna, do bistva problema. Vera daje mis liti. Poleg tega pa vera opravlja tudi vlogo združevanja elementov naravnega moralnega zakona, ki so razpršeni v različnih kulturah in jih združi v skupno obzorje 4 krščanske antropologije. Če strnemo, vera ne ustvarja nobene ekskluzivne etike, ki bi veljala samo za vernike. Kar v luči vere spoznavamo, da je dobro, je dobro za vse ljudi, ne samo za vernike. Bastianel pravi: »Kriteriji za razločevanje, kaj je dobro, za odkrivanje vrednot in norm, so tudi za kristjana 'človeški' kriteriji, kriteriji, ki so lastni pravemu razumu (retta ragione). Avtentične moralne vrednote in norme so tiste, ki 5 ustrezajo avtentičnosti človeka (ustvarjenega in odrešenega).« Istega prepričanja je J. Fuchs, ki vidi posebnost krščanske etike v krščanski intencionalnosti in ne v specifičnih normah: »Če pustimo ob strani odločilen in bistveni element krščanske moralnosti, to je krščanska intencionalnost, …potem je krščanska morala glede svoje humanum kategorialne posebnosti in vsebinskosti v temelju in v bistvu , torej morala 6 avtentične človečnosti.« Tako stališče omogoča, da človek z razumom pride do spoznanja dobrega. Tako je treba tudi krščansko vsebino moralne zapovedi znati na razumen način utemeljiti verujočim in neverujočim. Krščanska etiki je izpolnjena človeška etika, kar je v skladu s tradicionalnim izrekom, da »gratia non destruit naturam sed peaesupponit et perficit eam.«. Razodetje osvetljuje razum, kjer je le-ta zastrt zaradi greha, torej zopet vzpostavlja naravni red in ne deluje zoper naravo.
nove poudarke pri dojemanju fenomena vesti, ki jim jih narekuje pastoralna praksa: kreativnost (54, 55, 56), odgovornost (55), avtonomija (55), zrelost (55), psihološki, družbeni in kulturni vplivi (55), pastoralne rešitve (56). Te nove aspekte je potrebno integrirati v katoliško tradicijo o vesti. Tudi sama enciklika poudarja pomembnost osebnostnega karakterja vesti, pa tudi kreativne funkcije (prim. št. 40). Enciklika opredeli vest kot:

- - priča za človeka (57)
- - kraj dialoga človeka z Bogom (58)
- - moralna sodba o človeku in njegovih dejanjih (59); praktična sodba, sodba, ki človeku govori, kaj naj stori in kaj ne oz. vrednoti njegovo že narejeno dejanje
- - bližnja norma osebne moralnosti (60); na eni strani enciklika poudarja, da je vest norma (dictamen interior), na drugi strani pa da je norma podvržena objektivni normativnosti naravnega zakona in praktičnega razuma - vest ni avtonomni vir moralnega odločanja
- - vest se odpira Božjemu usmiljenju in odpuščanju (61); negativna sodba vesti nima absolutne veljave, ampak človeka odpira k upanju in usmiljenju - spominja ga, da Bog odpušča

Sledi navedek iz okrožnice: » Nikoli ne bodo dovolj cenili pomembnosti tega človekovega notranjega dialoga s samim seboj. Toda v resnici je to dialog z Bogom, stvariteljem postave, prvim človekovim vzorom in njegovim poslednjim ciljem. Sv. Bonaventura piše: ›Vest je tako rekoč božji klicar in poslanec, in to, kar reče, ne zapoveduje sama od sebe, marveč zapoveduje to kot prihajajoče od Boga, kakor poslanec, ko razglaša kraljev ukaz. In od tod izvira obvezujoča moč vesti.‹ Reči torej moramo, da vest človeku samemu izpričuje njegovo poštenost ali zlobo; toda hkrati, da celo še prej, je vest pričevanje o Bogu samem, čigar glas in čigar sodba prodreta v človekovo najglobljo notranjost prav do korenin njegove duše, ko ga krepko in blago kličeta k pokorščini … Sodba vesti je praktična sodba, se pravi, sodba, ki odreja, kaj človek mora storiti ali opustiti ali ocenjuje človekovo že storjeno dejanje. To je sodba, ki razumsko prepričanje, da je treba dobro ljubiti in se zlega izogibati, naobrača na konkreten položaj.
## Published by Baishideng Publishing Group Inc

### 7041 Koll Center Parkway, Suite 160, Pleasanton, CA 94566, USA +1-925-3991568 Telephone: bpgoffice@wjgnet.com E-mail: https://www.f6publishing.com/helpdesk Help Desk: https://www.wjgnet.com

#### © 2021 Baishideng Publishing Group Inc. All rights reserved.

58 / 58
Latin

Mr. Lovett

- - ensis, ensis, M=sword
- - frangitur - present passive indicative of 'frango = to break, shatter'
- - mediō…ictū - ablative singular
- - medius, media, medium = middle of
- - ictus, ictūs, M=blow, strike
- - deserit - present active indicative of 'desero = to desert'
- - ardentem = that raging man (i.e. Turnus)
- - ni = unless
- - fuga subsidio subeat = flight were to aid him for protection
- - fugit - perfect active indicative of 'fugio = to flee'
- - ocis, ocis, oce = swift, rapid, quick
- - Eurō = than Eurus (the east wind)
- - ut…aspexit - temporal clause
- - aspexit - perfect active indicative of 'aspicio = to notice'
- - capulum, capuli, N = hilt of a sword
- - ignotus, ignota, ignotum = strange
- - inermis, inermis, inerme = unarmed, defenseless
- - dextra, dextrae, F = right-hand
- - fama est = the story (about the sword) is that (introduces indirect statement)
- - praecipitem = while rushing (describes implied 'Turnum' - subject of indirect statement)
- - cum…conscendebat - temporal clause
- - prima…proelia - accusative plural
- - proelium, proelii, N = battle
- - primus, prima, primum = early, first
- - conscendebat - imperfect active indicative of 'conscendo = to mount, climb onto'
- - iunctōs…equos - accusative plural
- - iunctus, iuncta, iunctum = joined, yoked
- - patrio mucrone relicto - ablative absolute
- - mucro, mucronis, M=sword
- - relicto - perfect passive participle of 'relinquo = to leave behind'
- - dum trepidat = while he was wavering
- - ferrum, ferri, N = iron, sword
- - aurigae…Metiscī = of his chariot -driver Metiscus (genitive singular)
- - rapuisse - perfect active infinitive of 'rapio = to snatch', verb of indirect statement
- - id = it (i.e. the sword) (nominative singular)
- - diu = for a long time
- - dum = while
- - terga dabant = they were retreating (literally: they were giving their backs)
- - palantia - perfect participle of 'palor = to wander astray, scatter', describes 'terga'
- - Teucri - the Teucrians (Trojans) (nominative plural)
- - suffecit - perfect active indicative of 'sufficio = to suffice, be sufficient'
- - postquam…ventum est = after it (i.e. the sword) came
- - arma dei ad Volcania = up against the arms made by the god Vulcan (given to Aeneas by his mother Venus after Vulcan had made them for him)
- - mucro, mucronis, M=sword
- - mortalis, mortalis, mortale = mortal
- - ceu = just as, in the same way as
- - glacies, glaciei, F = ice
- - futtilis, futtilis, futtile = worthless
El arrancador básico es "VIVE" y el permisor básico es "SIGUE VIVIENDO".

ARGUMENTO CONTRAARGUMENTO. Mensajes frenadores. Mensajes impulsores. Permisores.

- 1. No eres lo suficientemente COMPLACEME

Puedes decir que bueno. que NO.

2. No lo vas a hacer bien.SE PERFECTO Puedes hacer las las cosas bien, aunque no perfectas.

3. No lo vas a terminar. APÚRATE Puedes tomarte tu tiempo, no hay prisa.

4. No muestres debilidad. SE FUERTE Puedes mostrar tus emociones, satisfacer tus deseos y pedir ayuda.

5. No sirves para nada. TRATA MAS. Puedes lograr lo que tu decides.

###### RETROALIMENTACIÓN :

VIVE.

SIENTE. PUEDES TENER Y ESTAR CONSCIENTE DE TUS PROPIAS SENSACIONES. PUEDES SENTIR EMOCIONES.

PIENSA. PUEDES PENSAR LIBREMENTE.

PUEDES INTIMAR FÍSICA Y EMOCIONALMENTE CON OTRA PERSONA.

PUEDES SER QUIEN ERES REALMENTE.

PUEDES ACEPTAR LA EDAD Y EL SEXO QUE TIENES.
7. poglavje: Moralna odločitev posameznika 241

7. poglavje: Moralna odločitev posameznika 241 241

preko slabega učinka. Škoda torej ne sme biti sredstvo za dosego pozitivnega cilja. Ne direkten uboj zarodka sme se izbirati moralno slabih dejanj (npr. ), da bi se doseglo dober cilj.

### 6. Moralne norme

#### 6.1 POJEM MORALNE NORME

Beseda norma je latinskega izvora in se je uporabljala predvsem v poljedelstvu in tehniki. Norma je označevala lesarjev kotomer (pravemu kotu se je reklo agnulus normalis) ali pa vrvico za merjenje. Norma torej predstavlja neko pravilno mero. V etiki in moralni teologiji se začne uporabljati termin norma šele od 17. stoletju, označuje tako zelo splošna univerzalna načela kot tudi čisto konkretne norme delovanja. Tudi danes smo priče zelo različnim pojmovanjem norm v različnih vedah in področjih človekovega življenja in delovanja. Tako govorimo o pravnih normah, družbenih normah, normah v psihologiji, pa tudi o normah v tehniki in industriji. Norme govorijo o nekem občem in standardnem načinu delovanja. Norme posplošujejo in olajšujejo neko delovanje. Imajo neko uporabnost. Moralna norma ima znotraj teh različnih pojmovanj svoj specifičen značaj. Norme igrajo veliko pozitivno vlogo v moralnem življenju posameznika, saj kažejo, kako se običajno ravna, in tako posamezniku ni potrebno začeti vedno iz nič, tako skrajšajo proces učenja in odločanja in pomagajo. da se posameznik hitrejše in lažje usmeri. Na nek način so izraz solidarnosti družbe do posameznika, pomoč skupnosti pri odločanju posameznika v dani situaciji. Vendar pa imajo norme tudi svojo pomanjkljivost, saj ne zmorejo upoštevati enkratnosti situacije in enkratnosti osebe, tako da so norme samo nek shematski okvir, ki nas usmerja, ne morejo pa povsem prevzeti osebne odgovornosti v dani situaciji. Moralna norma je utemeljena v moralni vrednoti. Če ne želimo zapasti v legalizem (slepa pokorščina normam), je potrebno razumeti in razložiti vrednoto, ki jo določena norma varuje. Norme razsvetljujejo človekovo vest in jo varujejo pred samovoljo in subjektivizmom. Predstavljajo objektivno vrednostno plat moralne sodbe.