ahmedheakl/docatlas_instruct huggingface dataset:
- - 'Nia evangelio venis al vi ne nur parole, sed ankaû kun potenco kaj kun la Sankta Spirito kaj plena certigo' per la mirakloj faritaj (1 Tes 1:5; kmp. 1 Kor 1:5,6).
- - En Rom 15:18,19 Paûlo povis diri pri 'tio, kion Kristo faris per mi por obeigi la nacianojn, vorte kaj fare en la potenco de signoj kaj mirindaĵoj, en la potenco de la Sankta Spirito'.
- - Rilate al la predikantoj de la Evangelio ni legas, ke ili agis 'dum Dio ankaû kunatestis per signoj kaj mirindaĵoj kaj diversaj potencaĵoj kaj disdonoj de la Sankta Spirito laû Sia volo' (Heb 2:4).
- - Predikado pri la Evangelio sur Cipro estis akompanata per mirindaĵoj tiel, ke 'la prokonsulo, vidinte la okazintaĵon, kredis, mirigite de la instruado de la Sinjoro' (Ag 13:12). Tiuj mirindaĵoj fakte fortikigis lian kredon je Kristo. Ankaû en Ikonio ili parolis 'en la Sinjoro, kiu atestis pri la vorto de Sia graco, lasante, ke signoj kaj mirakloj fariĝu per iliaj manoj' (Ag 14:3).

Ĉion tion resumas la vortoj pri la obeemo de la apostoloj al la ordono prediki: 'Kaj elirinte, ili predikis ĉie, kaj la Sinjoro laboris kun ili kaj fortikigis la vorton per la signoj, kiuj sekvis' (Mk 16:20).

###### Por Ĉiu Afero Estas Sia Tempo

La donacoj de la Sankta Spirito estis donataj por iuj certaj celoj kaj en certaj tempoj. Tio pruvas la eraron de tiuj homoj, kiuj asertas, ke ili posedas la miraklan donacon dum la tuta vivo. La apostoloj, inkluzive Petron, 'ĉiuj pleniĝis de la Sankta Spirito' en la tago de Pentekosto, baldaû post kiam Jesuo estis akceptita supren (Ag 2:4). Tial ili povis paroli en aliaj lingvoj por verve prediki la kristanan Evangelion. Kiam la aûtoritatuloj provis haltigi ilian predikadon, 'Petro, plenigite de la Sankta Spirito' povis do konvinke respondi al ili (Ag 4:8). Post sia liberigo el la karcero ili daûrigis prediki sub la influo de la Sankta Spirito 'kaj ili ĉiuj pleniĝis de la Sankta Spirito, kaj parolis kuraĝe la vorton de Dio' (Ag 4:31). Dirante pri la miraklaj donacoj, Paûlo skribis, ke la fruaj kredantoj posedis ilin 'laû la mezuro de la dono de Kristo' (Ef 4:7). La greka vorto
1. poglavje: Identiteta moralne teologije 11

11

od ostalih teoloških disciplin, še posebej dogmatike in je predvsem v službi praktične formacije bodočih spovednikov. T. i. Summe za spovednike, ki so jih pisali irski in škotski menihi, postanejo vzorec za Manuale, ki so vsebovali že v naprej pripravljene odgovore za raznorazne življenjske probleme. Tudi danes mnogi pričakujejo od moralne teologije v naprej pripravljene odgovore na vse probleme življenja. Tako je bila moralna teologija od Tridentinskega koncila pa tja do polovice 20. stoletja predvsem kazuistika. Pojav osnovne moralne teologija pa o značuje novo pot. Ne sprašuje se le po prvih (temeljnih) principih morale, ampak jo zanima celoten spekter različnih predpostavk, ki vplivajo na človekovo odločanje, oz. še bolj natančno, ki vplivajo na odločanje kristjana. Tako nas bo znotraj osnovne moralne teologije zanimalo, kakšen status ima moralna teologija znotraj teoloških znanosti, kako naj razumemo svetopisemski temelj moralne teologije, kakšna je vloga cerkvenega učiteljstva v moralni teologiji, ali obstaja neka specifična krščanska morala, kateri so temeljni moralni principi, govorili bomo o absolutnosti in zgodovinskosti moralnih norm, o tem, kako predstaviti krščansko vsebino v današnjem pluralnem svetu, predelali bomo poglavje o vesti, o grehu ter o krepostih. Posebna moralna teologija pa se ukvarja s konkretnimi področji človekovega delovanja - vprašanje zakonske morale, bioetike, družbene etike, ekonomske etike, ekološke etike ... Osnovna moralna teologija predstavlja temelj za razumevanje in odločanje na področju posebne moralne teologije.

### 3. Kriza krščanske morale v sodobnem kontekstu

#### 3.1 KRIZA CERKVE ZNOTRAJ

##### Ukvarjanje z grehom

Prvi razlog za krizo na področju moralne teologije je nelagodno soočenje s pojmovanjem moralke pred 2. vatikanskim koncilom. Od Tridentinskega koncila dalje se je moralna teologija ukvarjala predvsem z vprašanjem greha - nekateri govorijo o
osebnostni vidik vidik : Poleg tega je potrebno upoštevati dejstvo, da nam je resnica posredovana po nosilcih odrešenjske zgodovine, ki se je uresničila na konkretnih osebnostih in je dosegla svoj vrhunec v osebi Jezusa Kristusa. V večini primerov ne gre za etične traktate ali predpise, ampak za konkretne življenjske zglede, iz katerih razbiramo določeno moralno držo. komplementarni vidik vidik : Pokazati je potrebno na stalno in rodovitno prepletanje človeškega izkustva in izkustva vere, božjega razodetja in človekovega odgovora, poznavanje Boga in poznavanje človeka. Tako hkrati nastopata dva spoznavna vira: 8 luč evangelija in človeško izkustvo (GS, 46) . Med obema prihaja do dinamičnega odnosa, ki je stalen, poln sugestij, vprašanj in ki je integriran. Zgodovinsko- razvojna obravnava ključnih linij bibličnega etosa nam omogoča, da znotraj navdihnjenih knjig razberemo dragoceno analogijo za vprašanja odnosa med razodetjem in moralo. Luč razuma in luč razodetja sta hkrati navzoča v Svetem 9 pismu. Zato je težko govoriti o odnosu med naravno etiko in biblično moralo. »Biblične zapovedi in predpisi niso nastali neodvisno, prav tako se niso razvijali in spreminjali neodvisno od moralnih prepričanj, ki so prevladovale v njihovem okolju, 10 kakor se lahko sklepa iz dekaloga.« Tako se je tudi judovstvo moralo prilagajati novim zgodovinskim situacijam.

#### 2.1 POLNOMADSKI ETOS

Začetek starozavezne etične izkušnje je v obdobju polnomadskih skupin - gre za tako imenovano zgodovino očakov (1 Mz 12 - 50). Življenjsko okolje so predvsem velike patriarhalne družine - v ospredju je , ki posameznika zavezuje k krvna pripadnost solidarnosti in medsebojni odgovornosti. Osrednja je , ki je lastnik vsega vloga očeta imetja, varuh imetja in upravitelj vsega potrebnega za življenje - oče (patriarh) odloča
La promesoj al la Izraelidoj rilate al la leĝo, donita al Moseo, estas la Malnova Interligo.

La morto de Kristo metis la finon al la Malnova Interligo kaj donas la vivon al la Nova Interligo (Kol 2:14-17).

Lige al tio, tiuj nocioj, kiel dekonaĵa imposto, observo de sabat -tago kaj tiel plu, estantaj parto de la Malnova Interligo, iĝis nedeviga (vd. Parton 9.5). La Nova Interligo estos donita al la realaj Izraelidoj, kiam ili pentos kaj akceptos Kriston (Jer 31:31,32; Rom 9:26, 27; Jeĥ 16:62; 37:26), kvankam, certe, ĉiu judo, kiu faros tion nun kaj baptiĝos al Kristo, povas tuj aliĝi al la Nova Interligo (en kiu ne estas 'Judo nek Greko... ĉiuj estas unu en Kristo Jesuo' (Gal 3:27 -29). Ĝusta kompreno de la Malnova kaj la Nova Interligoj helpos al ni esti certaj pri la promesoj de Dio. Skeptikuloj maljuste kulpigas la fruajn kristanajn predikantojn, ke ili ne aldonas konvinkajn argumentojn. Responde al tio Paûlo diris, ke pere de la morto de Kristo, Dio konfirmis Siajn promesojn, kaj ke la espero, pri kiu ili parolas, estas absolute certa propono: 'Kiel Dio estas fidela, nia parolo al vi ne estas Jes aû Ne. Ĉar la Filo de Dio, Jesuo Kristo, kiu de ni estas predikata inter vi... ne estis Jes kaj Ne, sed en li la Jes estiĝis... tiel ankaû per li estas la Amen' (2 Kor 1:17 -20).

###### 3.5 LA PROMESO AL DAVID

Simile al Abraham, David kaj aliaj ricevintoj la promesojn de Dio, ne havis facilan vivon. David estis la plej juna filo en granda familio. Mil jaroj antaû Kristo en Izraelo tio signifis, ke li paŝtis ŝafojn kaj estis servkuristo ĉe siaj pli aĝaj kaj pli estremaj fratoj (1 Sam 15 -17). Dum tiu tempo li ekhavis tiun fidon je Dio, kiun havis nur malmultaj homoj. Venis la tago, kiam la Izraelidoj estis devigitaj alfronti la ultimaton, faritan al ili de iliaj atakemaj najbaroj, la filiŝtoj. La Izraelidoj devis elstarigi el sia medio homon, kiu povus batali kontraû la grandegulo Goliafo, ĉampiono de la filiŝtoj. Laû anoncita kondiĉo, la venkonto regus la venkitan popolon. Kun helpo de Dio David venkis Goliafon, havante nur ŝtonojn kaj ĵetilon. Tiu ĉi venko donis al David popularecon, kiu superis la popularecon de lia reĝo (Saul). Sed 'la ĵaluzo estas nefleksebla kiel Ŝeol' (Kanto 8:6), kaj tiuj ĉi vortoj estis konfirmitaj per postaj agoj de Saul, kiu dum 20 jaroj persekutis Davidon kiel raton en la dezerto de suda Jzraelo. Finfine David iĝis reĝo, kaj por esprimi sian dankon al Dio pro Lia amo al li dum tiuj persekutoj, li decidis konstrui templon al Dio. Tamen Dio diris al
with parasympathetic denervation and sympathetic predominance results in high myocardial catecholamine levels, high myocardial oxygen demand, left ventricular hypertrophy, left ventricular remodelling, myocardial apoptosis and fibrosis, all of [85] which manifest as HFpEF . Moreover, CAN may contribute to the progression of atherosclerosis through many mechanisms including a rise in heart rate and blood pressure, trophic changes in the arterial wall, arterial stiffness, and a pro-inflammatory [86] state associated with autonomic neuropathy .

##### Management of CAN

As it is associated with adverse cardiovascular consequences, interventions to prevent or reverse CAN should be implemented, as parasympathetic denervation may be [87] reversible if diagnosed soon after onset . ADA suggests optimising glycaemic control in T1DM patients, multifactorial interventions targeting glycaemia and other cardiovascular risk factors in T2DM patients, and lifestyle modifications in patients [82] with prediabetes with or without metabolic syndrome for the prevention of CAN . Though some drugs developed on the basis of pathophysiological mechanisms have shown promise in the preclinical trials, but all failed in obtaining approval. Therefore currently there are no FDA-approved disease-modifying drugs for the management of CAN. Symptomatic patients with orthostatic hypotension can be treated with either fludrocortisone or midodrine, and those with postprandial hypotension can be treated with octreotide, using the same principles in the management of neurogenic orthostatic [88] hypotension .

#### DMANDHF

Elderly subjects with diabetes have a high incidence of HF compared to those without diabetes (39% 23%), and those without HF at baseline have a relative risk of 1.3 for vs [89] developing HF after 43 mo of observation . Diabetes increases the prevalence of HF by threefold in patients less than 75 years of age and by twofold in patients more than 75 [90] years of age . The prevalence of HF in subjects with diabetes is 12%-57%, whereas the

20 / 58
potrebujemo zakone in pravila niti ne oporekajo dejstvu, da so zakoni, ko se greši, zelo pogosto nezanesljivi. Kaj se moralni teologi danes sprašujejo, je ali naj se kršitve zakonov razumejo kot najbolj osrednji in formalni element v definiciji greha. Zelo pomenljiv odstotek moralnih teologov (danes) bi trdilo, da je nezadostno/pomanjkljivo držati se tega, da je bistvo greha kršitev Božjega zakona.« Očitno se Keane in teologi, katerih ideje povezuje (Curran, Häring, McCormick,in drugi), bojijo, da je ta Avguštinova definicija greha, vsaj zdi se, preveč legalna, predvsem, ker vidi greh v glavnem kot prekršitev nekaterih od zunaj vsiljenih norm. Zavrnitev »nauka« teh teologov je resnično opravičena. Moralni principi in norme niso poljubne norme naložene človeški svobodi: so prej resnice, v luči katerih so lahko narejene dobre izbire. Toda če si zapomnimo tradicionalno Katoliško razumevanje »zakona« kot modro in ljubečo usmeritev ljudi k dobremu in Boga kot njegovo dovršenost, vidimo dober smisel te Avguštinove definicije greha. Tukaj je vredno spomniti na nauk 2. vatikanskega koncila, ki je na kratko ponovil Avguštinovo misel, Tomaževo misel in misli drugih, ki so učili, da je najvišja norma človeškega življenja božji zakon - večen, objektiven in univerzalen - kjer Bog ureja, usmerja in vlada vesoljnemu svetu in vodi vse poti človeške skupnosti z načrtom modrosti in ljubezni. Če nadaljujemo, koncil pravi »Človeka je ustvaril Bog, da bi sodeloval v tem zakonu, z rezultatom, da s plemenito dispozicijo božje previdnosti lahko vedno bolj zazna nespremenjeno resnico.« Naravni zakon je pot, na kateri ljudje sodelujejo v Božjem in večnem zakonu. Z naravnim zakonom pridejo ljudje do globljega razumevanja tega, kaj morajo storiti, da bodo popolna bitja kot jih Bog želi. Na kratko, večen zakon je Božji moder in ljubeč načrt za dobro ljudi, tako je velika njegova ljubezen in spoštovanje ljudi, da jim je omogočil v tem ljubečem in modrem načrtu aktivno sodelovati; niso samo vodeni in ocenjevani, temveč sposobni načrtovati svoje izbire in dejanja ustrezno z resnico. Če »večen zakon« razumemo na ta nelegalističen način, lahko razumemo, kako je greh v bistvu moralno škodljivo dejanje t. j. svobodno izbrano dejanje, za katero je znano, da je v nasprotju z večnim zakonom, ki se manifestira v naši vesti. Kot moralno škodljivo, svobodno izbrano dejanje odvzame posamezniku dobrino, ki bi jo lahko in bi jo moral
taitaa, mutta sekoita silloin kaarnaa leipääsi ja raivaa vielä enemmän soita ja maita. Te'e työtä ja säästä ja käytä itses aina kuin rehellinen mies, niin kaikki viimein päättyy hyvin. ESKO. Laittamattomasti haasteltu ja viisaasti, sen taidan vakuuttaa. Kuin me vaan aina itsemme rehellisesti käytämme, sovintoa ja suosioa rakennamme, emmekä koskaan pidä suden eikä lampaan puolta, niin kukkuupa, kukkuupa viimein lähellä hautaamme kiviaidan turpeella kunnian käki. TEEMU. Kuku sinä siellä ja kuku sinä täällä. ESKO. Minä en puhu sinulle. TEEMU. Mutta minä puhun sinulle. ESKO. Sinun ei tarvitse puhua minulle, sinä et saa, minä kiellän sen. TEEMU. Taidatko kieltää suuni käymästä? Eikö ole minulla valta puhua? ESKO. Sama valta kuin minullaki. TEEMU. Sinä et saa puhua, kuin vanhempain ihmisten luvalla. ESKO. Mistä syystä? Olenhan sanonut, että henki-rahan minäkin edestäni maksan. TEEMU. Sinä? Yksi esivallan pienemmistä; jonka taidan tappaa koska hyväänsä, kuin vaan jätän viisi kopekkaa rintas päälle. ESKO. Siihen taidan vastata Mooseksen laista näillä sanoilla: jos tapat yhden näistä pienemmistä, niin myllynkivi sinun kaulaas ripustetaan ja sinä upotetaan meren syvyyteen. KARRI. Minä pidän sinusta, Esko; sinä olet vakaa ja pitkämielinen mies. ESKO. Annetaan hänen olla rauhassa, isäntä. Hän ei tiedä laista eikä sakramenteistä. Tässä oli puhe myllynkivestä, mutta juuri hänen sydämensä on kova kuin alimainen myllynkivi. Hän on surkeasti synteihinsä paatunut mies. TEEMU. Sinä hunsvotti! ESKO. Minäkö hunsvotti? TEEMU. Sinä kenkäraja! ESKO. Minäkö kenkäraja? TEEMU. Sen sanoin.
- these are the topics already been discussed and studied in the previous classes and also taught in the college. ( KP textbook board Peshawar)

Parents are required to sign each task after completion, otherwise will not be accepted.

- A. Tasks details:

1. Edu-Visual Work	Videos (Provided)
Watch and study Video Lectures of Selected topics from Chapter No - 1, 2, 3, 4, 5 & 7 (Video lectures are already provided in the USB) (75% Marks allocation in home task exams after summer vacations Inclusive of the Fresh Course)
a	Ch. No 1 (Measurements)	1.1: Physical quantities, 1.2: International system of units 1.3: scientific notation 1.5: Rounding of numbers	04
b	Ch. No 2 (Vectors and Equilibrium)	2.5:Resolution of vectors 2.8: Torque 2.9: Equilibrium, 2.10:concurrent forces 2.11: Conditions of Equilibrium	06
c	Chapter No 3 (Motion and Force)	3.1: Vector nature of displacement 3.2: Velocity 3.3: Acceleration 3.4: Graphical analysis of motion 3.5: Equations of motion 3.6: Newton's laws of motion ( 3 laws ) 3.7: Linear momentum. 3.9: Momentum and explosive forces.	11
d	Chapter No 4 (Work and Energy)	4.1: Work 4.3: Power 4.4: Energy 4.5: Implication of Energy losses. 4.6: Efficiency 4.9: Inter Conversion of PE & KE 4.10: Conservation of energy 4.11: Sources of energy (Energy resources)	11
e	Chapter No 5 (Rotational &Circular Motion)	5.3: Centripetal force & acceleration	02
f	Chapter No 7 (Oscillations)	7.3: S. H. M. 7.5 Simple Pendulum	02
g	Total	28	36
2. Written Assignments (20% Marks allocation in home task exams after summer vacations)
###### La V orto ' D iablo' En La Biblio

Same la afero statas pri la vorto 'diablo'. Jesuo diris: 'Ĉu mi ne elektis vin la dek du (disĉiploj), kaj unu el vi estas diablo? Li parolis pri Judas Iskariota', kiu estis ordinara mortema homo. Li ne diris pri iu estulo kun kornoj aû pri, tiel nomata, spirita estaĵo. La vorto 'diablo' rilatas ĉi tie simple al pekema homo. 1 Tim 3:11 donas alian ekzemplon: 'Virinoj ankaû devas esti seriozaj, ne kalumniantoj ...'; tie ĉi la origina greka vorto estas 'diabolos', la sama vorto, kiu aliloke estas tradukita kiel 'diablo'. Kaj Titon Paûlo avertas per tiuj vortoj: 'la maljunulinoj tiel same estu je sintenado respektemaj, ne kalumniantoj ' aû 'diabloj'. La saman li diras al Timoteo (2 Tim 3:1,3): 'en la lastaj tagoj... homoj estos... kalumniemaj (diabloj)'. Tio ne signifas, ke homaj estuloj aliformiĝos kaj iĝos supernaturaj estaĵoj, sed ke ili iĝos pli pekemaj. Tiuj faktoj donas klaran komprenon, ke la vortoj 'satano' kaj 'diablo' tute ne signifas falintan anĝelon aû pekeman estaĵon ekstere de ni.

###### Peko, Satano Kaj Diablo

La vortoj 'satano' kaj 'diablo' estas uzataj aligorie por priskribi niajn naturajn pekajn inklinojn (vidu 6.1), kiuj estas nia ĉefa 'satano' kaj kontraûulo. Ili povas esti personigitaj kaj en tiu okazo povas signifi 'diablon' - nian kontraûulon, kalumnianton. Tial la vera diablo estas nia interna 'homo', nia 'mi'. La konekso inter la diablo kaj niaj malbonaj deziroj - pekeco ene en ni - klare videblas en kelkaj citaĵoj: 'Ĉar do la infanoj (ni) partoprenas en sango kaj karno, li (Jesuo) ankaû mem egale partoprenis en ili, por ke per (sia) morto li neniigu tiun, kiu havis la potencon de morto, tio estas la diablo' (Heb 2:14). La diablo ĉi tie estas priskribita, kiel estulo respondeca pri morto. Sed 'la salajro de peko estas morto' (Rom 6:23). Sekve, peko kaj la diablo devas esti samsignifaj nocioj. Simile diras Jak 1:13, ke niaj malbonaj deziroj tentas nin al peko kaj, sekve, al morto; sed Heb 2:14 diras, ke morton alportas la diablo. La sama verso diras, ke Jesuo havis nian naturon por neniigi la diablon. Tamen en Rom 8:3 ni vidas: 'Dio, sendante Sian propran Filon en simileco de peka karno (t. e. nia homa naturo) kaj pro peko, kondamnis la pekadon en la karno'. Tio pruvas, ke la diablo kaj la pekaj inklinoj, kiuj karakterizas la homan naturon, fakte estas la samo. Estas vivgrave kompreni, ke Jesuo estis tentata ĝuste tiel, kiel ni. Miskompreno de la doktrino pri la diablo signifas, ke ni ne povas en deca grado taksi la naturon kaj agojn de Jesuo. Nur pro tio, ke Jesuo havis nian homan naturon - la 'diablon' en si - ni povas havi esperon pri savo (Heb 2:14; 4:15). Superinte la dezirojn de sia propra naturo, la Biblian diablon, Jesuo sur la kruco povis neniigi la diablon (Heb 2:14). Se la diablo estus persono, li ne
Avguštin prevzame stoično izhodišče »spoznaj samega sebe« (orakelj v delfskem preročišču) in mu da krščanski pomen:

####### Noli foras ire, in teipsum redi; in interiori homine habitat veritas; et si tuam naturam mutabilem inveneris, transcende et teipsum. (De vera religione 39,72)

Avguštin vabi, da se človek vrne v svojo notranjost, kajti v notranjosti prebiva resnica. Stoična misel doživi korenito spremembo, saj Avguštin pojmuje naravo kot nekaj spreminjajočega, medtem ko je bila za stoike narava nekaj zadnjega, nespremenljivega. Ko človek pogleda vase, se njegova izkušnja samega sebe spremeni - tako Avguštin - v srečanje z bibličnim Bogom, z njegovo besedo, ki daje človeku identiteto in trdnost. Brez tega temeljnega odnosa s presežnim Bogom človekova vest izgubi svojo gotovost. Človek v svoji notranjosti odkriva svojo krhkost, vendar pa ga pot v notranjost odpira k Bogu. »Starozavezni 'Poslušaj, Izrael' in dolga vrsta bibličnega izročila, ki govori o bližini Božje besede v srcu pravičnega, vstopata poleg grškega 'Spoznaj samega seb e'. V tej polarnosti leži karakteristika avguštinskega pojmovanja vesti: Ker odkrivam Boga v najgloblji notranjosti samega sebe, sem samemu sebi tam interior intimo meo (notranjost moje najbližji, kjer sem Bogu najbližji: ker je on intime) prisoten, vidim samega sebe najbolj jasno, ko se odprem njegovemu 24 pogledu.« Ko se torej Avguštin odpira Bogu, je spet na novo postavljen pred samega sebe. Bog ve za skrivnosti človekove srca, je človeku tako blizu, da Avguštin celo Coscientia tua coram Deo est enači besede »v notranjosti« in »pred Bogom«: - Tvoja notranjost je pred Bogom. Pred Bogom je človek poklican k samemu sebi. V notranjosti pa Bog človeka kliče k sebi - človek ima trden temelj samo, če se v svoji notranjosti obrača k Bogu. V vesti se torej srečata Božji klic in človekov odgovor. V tem smislu Avguštin pojmuje vest kot »Božji glas« v človeku. Ne gre torej za neko heteronomijo, saj A vguštin vseskozi poudarja brezpogojno vrednost človekovega samozavedanja. Bog je so- poznavalec skrivnosti človekovega srca. Ko govori Avguštin o »Božjem glasu« v vesti, je prepričan, da Bog govori vsakemu človeku. »Božji glas resnice, ki ga človek sliši v svoji vesti, mu ne daje samo občih vsebin
de sus manos, las uñas tan bien cuidadas y acicaladas, y todo el aseo y pulcritud con que está vestida, denotan que cuida de estas cosas más de lo que se pudiera creerse en una persona que vive en un pueblo y que además dicen que desdeña las vanidades del mundo y sólo piensa en las cosas del cielo.

Tiene la casa limpísima y todo en un orden perfecto. Los muebles no son artísticos ni elegantes; pero tampoco se advierte en ellos nada pretencioso y de mal gusto. Para poetizar su estancia, tanto en el patio como en las salas y galerías, hay multitud de flores y plantas. No tiene, en verdad, ninguna planta rara ni ninguna flor exótica; pero sus plantas y sus flores, de lo más común que hay por aquí, están cuidadas con extraordinario mimo.

Varios canarios en jaulas doradas animan con sus trinos toda la casa. Se conoce que el dueño de ella necesita seres vivos en quien poner algún cariño; y, a más de algunas criadas, que se diría que ha elegido con empeño, pues no puede ser mera casualidad el que sean todas bonitas, tiene, como las viejas solteronas, varios animales que le hacen compañía: un loro, una perrita de lanas muy lavada y dos o tres gatos, tan mansos y sociables, que se le ponen a uno encima.

En un extremo de la sala principal hay algo como oratorio, donde resplandece un niño Jesús de talla, blanco y rubio, con ojos azules y bastante guapo. Su vestido es de raso blanco, con manto azul, lleno de estrellitas de oro, y todo él está cubierto de dijes y de joyas. El altarito en que está el niño Jesús se ve adornado de flores, y alrededor macetas de brusco y laureola, y en el altar mismo, que tiene gradas o escaloncitos, mucha cera ardiendo.

Al ver todo esto, no sé qué pensar; pero más a menudo me inclino a creer que la viuda se ama a sí misma sobre todo, y que para recreo y para efusión de este amor tiene los gatos, los canarios, las flores y al propio niño Jesús, que en el fondo de su alma tal vez no esté muy por encima de los canarios y de los gatos.

No se puede negar que la Pepita Jiménez es discreta: ninguna broma tonta, ninguna pregunta impertinente sobre mi vocación y sobre las órdenes que voy a recibir dentro de poco, han salido de sus labios. Habló conmigo de las cosas del lugar, de la labranza, de la última cosecha de vino y de aceite y del modo de mejorar la elaboración del vino; todo ello con modestia y naturalidad, sin mostrar deseo de pasar por muy entendida.

Mi padre estuvo finísimo; parecía remozado, y sus extremos cuidadosos hacia la dama de sus pensamientos eran recibidos, si no con amor, con gratitud.