ahmedheakl/docatlas_instruct huggingface dataset:
NAFLD: 7.7%
AIH: 15.4%
Marjot [18] et al	386	Internat ional	HCV: 11%	CTP-A: 52%	EASL: 23%	ADevent: 46%
HBV: 21%	CTP-B: 30%	Variceal bleeding: 3%
ALD: 38%	CTP-C: 17%	HE: 27%
NAFLD: 26%	MELD: 12 (8- 19)	Ascites: 28%
SBP: 3%
Jeon [28] et al	67	Korea	N/A	N/A	N/A	Variceal bleeding: 3%
Ascites: 3%
HE: 4.5%

1 Cirrhosis severity based on Child-Turcotte-Pugh classification and model for end-stage liver disease score. 2 Definition of acute-on-chronic liver failure (ACLF) based on the The North American Consortium for the Study of End-Stage Liver Disease, Asian Pacific Association for the Study of the Liver, and The European Association for the Study of the Liver guidelines. 3 Definition of ACLF was not mentioned in the study. ACLF: Acute-on-chronic liver failure; AD: Acute decompensation; HCV: Hepatitis C virus; HBV: Hepatitis B virus; ALD: Alcohol-related liver disease; AIH: Autoimmune hepatitis; CTP: Child-Turcotte-Pugh; MELD: Model for end-stage liver disease; APASL:
- • Montequio Noviembre 6.
- • Artículo intitulado Poet prodigy well versed in adversity, (Poeta prodigio bien versado en la adversidad en el New York Daily News. 2003
- • NBC de EEUU. Reportaje de 20 minutos en su serie Dateline, bajo el tíitulo The Gift.
- • VSA Arts publicó un ensayo: Poetry, Movement and Imobility.
- • Artículos en dos periódicos Reforma y El Milenio
- • Un poema incluido en el programa de Radio Unam. http://ruidorojo- menteenblanco.blogspot.mx/2015/11/43-poemas-en-radio-unam.html
TEEMU. Oinasmäen Jooseppi …taivaan ilossa. Kaikki tässä musiikista juttelis', vaikk'ei ymmärrä konstin päälle enemmän kuin porsas hopealuskan. ESKO. Niin, herra tirehtööri. TEEMU. Sinä olet kiero mies, Turkki, Isoturkki ja Kalmukki. ESKO. Niin, herra tirehtööri. KARRI (itsekseen). Molemmat yhtä yksinkertaiset. JAAKKO. Minäkin mielisin sanoa sanan. Tämä on hääpöytäni, minulle iloisin atria ijässäni, ja samoin, luulen minä, Kreetalle myös, ja sydämestäni suon sen iloiseksi muillenki. Mutta pitääkö nyt sen hauskuus hämmentymän turhasta, mitättömästä syystä, paljaan lorujutun kautta? Pois se! Elkäät olkaa ämmäkkäitä, pojat, vaan jättäkäät tämä leukain nalkutus ja syökäät ja juokaat kuin ystävät! ESKO. Oikein, puusuutari! Sinä olet puusuutari ja minä olen nahkasuutari, me vedätämme siis vähän virkaveljiksi. - Mutta yhden asian tahdon hyväntahtoisesti sinulle sanoa. Vanhempasi tekivät vähän tyhmästi pannessansa sinua puusuutarin oppiin ja ei nahkasuutarin. Usko minua, puusuutarin virka ei lyö leiville tähän mailman aikaan, mutta saappaita ja pieksuja nahasta tarvitaan aina tuomiopäivään asti. Nahkasuutariksi olis sinun pitänyt ruveta. TEEMU. Nahkasuutari! Mikä on nahkasuutari? Vihelijäinen pikikuono. KARRI. Teemu! ESKO. Sano mitä tahdot, Teemu, mutta nahkasuutareita ei kasva vaan jokaisella oksalla. TEEMU. Aina semmoisia kuin sinä. Sinä olet juuri se sama suutari, jonka käsi-alasta minä olen kuullut hyvin huonoja juttuja. ESKO. Sano suoraan, mitä kuullut olet. TEEMU. Eräs mies, talonpoika, minä en sano kuka hän oli, mutta hänpä kaupunkitiellä kertoi minulle, että koska hän ensi kerran otti jalkaansa sinun tekemäsi saappaat, ja käytyänsä tuvasta tallin parsille havaitsipa mies, että toisesta saappaastansa oli antura pois; se oli, näetkös, jäänyt tielle tuvan ja tallin parsien välille. ESKO. Se on vale ja väärä puhe, jyrkästi väärä. Enkeli taivaasta ei tee parempaa saapasta kuin minä. - Sinä, Mikko, tunnet työni ja tekoni; todista, mitä tiedät! MIKKO. Suutariksi hyväksi sinun tiedän, ja sen myöntää koko pitäjämme, mutta en takaa toki, että kiistan kestäisit, jos oikein pääsuutari enkeleistä astuisi ales tänne kanssas kilvoittelemaan.
Notemo repetir aquí los elogios de su belleza. En aquellos sitios agrestes se meapareció más hermosa. La cautela, que recomiendan los ascetas, de pensar en ella afeada por los años y por las enfermedades; de figurármela muerta, llena de hedor y podredumbre y cubierta de gusanos, vino, a pesar mío, a mi imaginación; y digo a \_pesar mío\_, porque no entiendo que tan terrible cautela fuese indispensable. Ninguna idea mala en lo material, ninguna sugestión del espíritu maligno turbó entonces mi razón, ni logró inficionar mi voluntad y mis sentidos.

Lo que sí se me ocurrió fue un argumento para invalidar, al menos en mí, la virtud de esa cautela. La hermosura, obra de un arte soberano y divino, puede ser caduca, efímera, desaparecer en el instante; pero su idea es eterna, y en la mente del hombre vive vida inmortal, una vez percibida. La belleza de esta mujer, tal como hoy se me manifiesta, desaparecerá dentro de breves años: ese cuerpo elegante, esas formas esbeltas, esa noble cabeza, tan gentilmente erguida sobre los hombros, todo será pasto de gusanos inmundos; pero si la materia ha de transformarse, la forma, el pensamiento artístico, la hermosura misma, ¿quién la destruirá? ¿No está en la mente divina? Percibida y conocida por mí, ¿no vivirá en mi alma, vencedora de la vejez y aun de la muerte?

Así meditaba yo, cuando Pepita y yo nos acercamos. Así serenaba yo mi espíritu y mitigaba los recelos que Vd. ha sabido infundirme. Yo deseaba y no deseaba a la vez que llegasen los otros. Me complacía y me afligía al mismo tiempo de estar solo con aquella mujer.

La voz argentina de Pepita rompió el silencio, y, sacándome de mis meditaciones, dijo:

--¡Qué callado y qué triste está Vd., señor D. Luis! Me apesadumbra el pensar que tal vez por culpa mía, en parte al menos, da a Vd. hoy un mal rato su padre trayéndole a estas soledades, y sacándole de otras más apartadas, donde no tendrá Vd. nada que le distraiga de sus oraciones y piadosas lecturas.

Yo no sé lo que contesté a esto. Hube de contestar alguna sandez, porque estaba turbado; y ni quería hacer un cumplimiento a Pepita, diciendo galanterías profanas, ni quería tampoco contestar de un modo grosero.

Ella prosiguió:

--Vd. me ha de perdonar si soy maliciosa, pero se me figura que, además del disgusto de verse Vd. separado hoy de sus ocupaciones favoritas, hay algo más que contribuye poderosamente a su mal humor.

--¿Qué es ese algo más?--dije yo--, pues Vd. lo descubre todo o cree descubrirlo.
5. poglavje: Naravni moralni zakon 145

145

svobodo. osebe svobodo. osebe Človeška narava je narava . Človek je torej bitje, ki po svoji 48 naravi presega naravo in samega sebe. Človek po svoji naravi torej teži k izpolnitvi svojega življenja, k temu, da postaja njegova narava čedalje bolj osebna. Edini način, da lahko človek uresniči sebe in svojo osebno dostojanstvo je zgodovinsko stanje, stanje, ki ga razumemo kot condition sine pogojenost, ki torej vedno s seboj nosi neke meje, po drugi strani pa je 49 qua non , ki torej postane nujna za dosego nekega cilja. Ko govorimo potem o normativni naravi, je le- ta vedno že pogojena z določenim pogledom na človeka, torej določena z nekim antropološkim predrazumevanjem. Zato je potrebna hermenevtično branje normativne narave znotraj konkretnega zgodovinskega in kulturnega konteksta.

#### 3.4 UNIVERZALNOST IN NESPREMENLJIVOST NARAVNEGA ZAKONA

##### Stališče Cerkvenega učiteljstva

KKC je naravna postava navzoča v srcu vsakega človeka in utemeljena v KKC je naravna postava navzoča v srcu vsakega človeka in utemeljena v 1956: » razumu, je v svojih zapovedih vesoljna in njena avtoriteta se razteza na vse ljudi. Naravna postava izraža dostojanstvo osebe in določa osnovo njenih temeljnih pravic in dolžnosti.« Uporaba naravne postave je zelo različna; zahtevati more razmislek, ki KKC 1957: » se ozira na mnogovrstnost življenjskih razmer, v skladu s kraji, časi in okoliščinami. Kljub temu naravna postava ostane sredi najrazličnejših kultur kakor pravilo, ki povezuje med seboj ljudi in jim okraj neizogibni razlik nalaga skupna načela.« »Naravna postava je nespremenljiva, traja skozi vse zgodovinske KKC 1958: spremembe; obdrži se pod pretakanjem idej in nravi in podpira njihov napredek.
#### EPIDEMIOLOGICAL SHIFT IN THE BURDEN OF CHRONIC HEPATITIS B IN SUB-SAHARAN AFRICA

Historically, sub-Saharan Africa has been classified as hyper-endemic for chronic hepatitis B based on the detection of HBsAg among ≥ 8% of the general population. Table 1 shows the variable prevalence of HBsAg among populations in some sub- Saharan African countries prior to introduction of universal hepatitis B vaccination and [15-47] how this has changed over time post-vaccine introduction . At the peak of the hepatitis B epidemic in sub-Saharan Africa, the disease burden was characterized by a preponderance of horizontal transmission of HBV among young children (between 1-4 years of age), 30%-50% of whom would go on to develop chronic hepatitis B, and later progress to potentially fatal sequelae (mainly liver cirrhosis and HCC) within 30-50 [15,29,48] years after infection . This contrasts with HBV infection acquired during adulthood which carries a considerably lower risk (< 5%) of progression to chronic disease as observed in non-endemic regions of the world. Currently, the prevalence of HBsAg in sub-Saharan Africa is reported to be 6.1%, equating to 60 million people living with chronic hepatitis B, of which approximately [1] 4.8 million are children < 5 years of age . The decline in the prevalence of HBsAg within the population can be largely attributed to the success of universal childhood hepatitis B vaccination programmes implemented in sub-Saharan Africa since the early [49] 1990s . In most sub-Saharan African countries, the first dose of the hepatitis B vaccine is administered at 6 weeks of age, with the remainder of the regimen completed within st the 1 year of life in an effort to interrupt transmission and prevent incident HBV infection in early childhood. Coverage of the third dose of the hepatitis B vaccine in the [50] region is currently estimated at 73% . Countries like The Gambia and South Africa with longstanding hepatitis B vaccination programmes have achieved marked declines in incident infections over time, especially among children < 5 years of age (Table 1). Despite this success, we are still decades away from realizing the full benefits of universal childhood hepatitis B vaccination programmes in sub-Saharan Africa, given the protracted natural history of chronic hepatitis B, and the long interval between early
potem še ne pomeni, da je ta stvar tudi dobra. Samo dejstvo, da nekaj v naravi obstaja, še ne pomeni samo v sebi, da je dobro.

##### Narava kot red (kozmos)

Drugi pomen narave je narava kot urejenost. V naravi se dogajanje odvija po nekih zakonih, nekih pravilih. Z razumom človek povezuje določene pojave v naravi in med njimi odkriva nek red, neko urejenost. Naravno je torej nekaj, kar se odvija po določenih ustaljenih zakonitostih. Človek ima nalogo, da te naravne zakonitosti spoznava, jih sprejema in se po njih ravna. Ta red človek presega in tako narava ni le material in področje človekovega delovanja, ampak je tudi prva učiteljica. Jasno je, da ni vedno mogoče zakone fiziološke narave sprejeti tudi kot zavezujoče moralne norme, saj premalo upošteva človeka kot osebo, njegovo svobodno in odgovorno odločanje, njegovo stvariteljsko vlogo v stvarstvu. To, da ni mogoče iz samega dejstva fiziološke narave že pridobiti kriterij za moralno delovanje, pa nikakor ne pomeni, da je to dejstvo za moralno presojanje nepomembno. Gotovo, da je potrebno upoštevati tudi fiziološko naravo, vendar samo po sebi še ne zadošča za pravilno moralno presojanje.

##### Narava kot človeška narava in njena normativnost

Obe dosedanji pojmovanji narave še ne zadoščata za etično utemeljitev določenega dejanja. Dejanje je dobro, če je v skladu s človeško naravo, ki pa je narava človeške recta osebe, razumne, svobodne in odgovorne. Narava v tem - etičnem - smislu je ratio . Razum je vedno več kot samo instanca, ki sprejema; zato tudi ne samo razbira v naprej dani naravi nek red, ampak red v naravi tudi ustvarja. Razum, ki se ozira na naravo, odloča, kaj je etično »naravno«, torej »brezpogojno obvezno«. Razum ne more normativnih smernic neposredno izvajati iz narave, saj je vsako dojemanje narave vedno pogojeno s subjektivnim zornim kotom interpreta. O taki naravi je govoril tudi Tomaž Akvinski. Človek torej ni zgolj podrejen naravnim biološko - fiziološkim zakonitostim, ampak je sposoben z razumom urejati svoje življenje, skrbeti zase in za družbo (STh I - II, q. 91, a. 2). Seveda mora pri tem upoštevati narave
Liaj agoj, kiuj malkovras al ni Dion. David tiel ekkriis konekse al tio: 'Mirinda estas por mi tia sciado, tro alta; mi ĝin ne povas kompreni' (Ps 139:6). Samtempe, kun scio de tio alvenas ankaû respondeco; ni devas agnoski, ke niaj pensoj kaj agoj estas plene malkovritaj por Dio. Precipe tion ni devas konsideri antaû nia baptiĝo. La vortoj de Dio, diritaj al la profeto Jeremia rilatas ankaû al ni: 'Ĉu homo povas kaŝi sin en tia sekreta loko, kie Mi lin ne vidus? Diras la Eternulo; ĉu ne Mi plenigas la ĉielon kaj teron?' (Jer 23:24).

###### La Sankta Spirito

Ni vidas, ke la Sankta Spirito estas ampleksa nocio; tio estas la racio kaj karaktero kaj ankaû povo, pere de kiu Li efektivigas Sian volon. 'Kiaj estas la pensoj en lia (de homo) animo, tia li ankaû estas' (Sent 23:7); tio rilatas ankaû al Dio. Li estas tia, kiaj estas Liaj pensoj, Lia Spirito (Joh 4:24; vd. Komento 1). La Biblio ofte diras pri 'Sankta Spirito', precipe la Nova Testamento. En Ag 2 ni legas pri la elverŝo de la Sankta Spirito al la disĉiploj dum la tago de Pentekosto. Petro klarigas, ke tio estas la efektiviĝo de la profetaĵo de Joel: 'Mi elverŝos Mian (Dian) spiriton sur ĉiun karnon' (Ag 2:17). En la Malnova Testamento paralele kun la termino 'Sankta Spirito' estas uzataj ekvivalentaj frazoj 'Dia spirito' aû 'Spirito de la Sinjoro'. La verso Lk 4:1 diras: 'Kaj Jesuo, plena de la Sankta Spirito revenis de Jordan'. Pli sube en la sama ĉapitro Jesuo diras pri tio, kiel pri la plenumiĝo de la profetaĵo de Jes 61: 'La spirito de la Eternulo estas sur mi'. Atentu, kiel en la sekvaj citaĵoj la Sankta Spirito identiĝas kun Dia potenco:

'La Sankta Spirito venos sur vin, kaj la potenco de la Plejaltulo superombros vin' (Lk 1:35). 'Laû la potenco de la Sankta Spirito… en la potenco de signoj kaj mirindaĵoj, en la potenco de la Sankta Spirito' (Rom 15:13,19).

'Nia evangelio venis al vi ne nur parole, sed ankaû kun potenco kaj kun la Sankta Spirito kaj plena certigo' (1 Tes 1:5).

'Kaj jen mi elsendos sur vin la promeson de mia Patro…ĝis vi vestiĝos per potenco de supre' (Lk 24:49).

'Jesuon, la Nazaretanon, kiun Dio sanktoleis per la Sankta Spirito kaj potenco de supre' (Ag 10:38). 'Kaj mia parolo kaj mia prediko estis ne en allogaj paroloj de saĝeco, sed en elmontro de la Spirito kaj potenco' (1 Kor 2:4).
Izraelidojn kaj pro tio al Egiptujo estis senditaj dek plagoj, inter kiuj estis: ranoj, mallumo, hajlo kaj la lasta estis la morto de ĉiuj virgenraj unuanaskitoj de egiptanoj. La Izraelidoj devis mortigi ŝafidojn kaj per ilia sango surŝprucigi la pordojn de siaj domoj. Tio indikas al ni, ke la sango de Kristo povas savi nin de morto. Tiu tago estas konata nun kiel la festo Pasko.

Eliro. al la Izraelidoj estis permesite forlasi Egiptujon. Ili iris, Eliro. al la Izraelidoj estis permesite forlasi Egiptujon. Ili iris, gvidataj per la Dia anĝelo en nuba kolono tage kaj fajra kolono nokte. La armeo de Faraono postkuris ilin ĝis la Ruĝa maro. La akvo de la maro disfendiĝis por doni la vojon al la Izraelidoj, kaj poste la akvo revenis sur sian lokon, forglutante postkurantajn egiptojn. La Izraelidoj daûrigis sian iradon al la promesita lando Kanaan. Dio donis al ili el roko akvon por trinki kaj ĉiumatene al ili estis donita manĝo enforme manao. Kiam ili atingis la monton Sinaj, tiam Dio donis al ili dek ordonojn kaj la leĝon de Moseo. Dio ordonis al la Izraelidoj konstrui specialan tendon, tabernaklon, kie ili povus preĝi kaj adori Dion. Al ili estis donitaj pastroj kaj ĉefpastro, por akcepti oferdonojn al Dio. Ĉiuj detaloj de la tabernaklo kaj pastreco estas prafiguroj de Kristo.

La promesita lando finfine atingita. Al ĝi estis senditaj 12 La promesita lando finfine atingita. Al ĝi estis senditaj 12 promesita lando esplorrigandantoj, dek el ili revenis kaj diris, ke estos tre malfacile ekposedi tiun landon Kanaan. Sed la aliaj du Josuo kaj Kaleb diris la veron - ke oni povas ekposedi tiun landon, se estas fido al la promesoj de Dio. Tamen homoj preferis kredi al dek esplorrigardintoj kaj pro tio la Izraelidoj estis kondamnitaj migri en la dezerto dum 40 jaroj, ĝis mortis ĉiuj tiuj, kiuj havis pli ol dudekjaran aĝon, kiam ili foriris el Egiptujo.

Josuo posteulo de Moseo, kaj li alvenigis Izraelon al la lando Josuo posteulo de Moseo, kaj li alvenigis Izraelon al la lando Kanaan. La unua urbo, kiun posedis la Izraelidoj estis Jeriĥo, kie loĝis Raĥab, poste ili ekposedis Ajon.

Juĝistoj. la Izraelidoj enloĝiĝis en tiun landon, ilin regis juĝistoj, Juĝistoj. la Izraelidoj enloĝiĝis en tiun landon, ilin regis juĝistoj, sed reala ilia reganto estis Dio. Inter la juĝistoj estis Gideon, Jiftaĥ kaj Ŝimŝon. Ĉiuj ili liberigis Izraelon de ĝiaj malamikoj, kiuj invadis ĝin pro pekoj de la Izraelidoj antaû Dio. La historio de Izrael abundas de pruvoj, ke la Izraelidoj multfoje malobeis Dion, kaj pro tio estis punitaj de Dio pere de invadoj de najbaraj popoloj. Post ilia pento Dio liberigis ilin, sed ili pekadis denove. La lasta juĝisto estis Samuel. En lia tempo la popolo de Izrael rifuzis Dion kiel ilia Reĝo kaj petis al si homan reĝon, kiel ĉe najbaraj popoloj.

La Reĝoj. unua reĝo estis Saul, kiu bone komencis sian regadon, sed La Reĝoj. unua reĝo estis Saul, kiu bone komencis sian regadon, sed Reĝoj. pli poste fariĝis senmorala, kaj li malobeis la ordonojn de Dio kaj persekutis
45 , Gheorghiade M. Management of the patient with diabetes mellitus and Klein L myocardial infarction: clinical trials update. 2004; : 47S-63S 116 Suppl 5A Am J Med [PMID: 15019863 DOI: 10.1016/j.amjmed.2003.10.020] 46 , Tsutsui JM, O'Leary EL, Xie F, McGrain AC, Porter TR. Noninvasive Elhendy A diagnosis of coronary artery disease in patients with diabetes by dobutamine stress real- time myocardial contrast perfusion imaging. 2005; : 1662-1667 [PMID: 28 Diabetes Care 15983317 DOI: 10.2337/diacare.28.7.1662] 47 , Patel CD, Marwah A, Gupta R, Sharma S, Malhotra A. Detection of Kumar R coronary artery disease by stress thallium scintigraphy in diabetic patients. Nucl Med 2001; : 287-289 [PMID: 11314761 DOI: 10.1097/00006231-200103000-00005] 22 Commun 48 , Fastner C, Behnes M, Mashayekhi K, Borggrefe M, Akin I. Biomarkers in Rusnak J Stable Coronary Artery Disease. 2017; : 456-471 [PMID: 18 Curr Pharm Biotechnol 28669333 DOI: 10.2174/1389201018666170630120805] 49 , Farmaki P, Garmpi A, Damaskos C, Garmpis N, Mantas D, Diamantis Patsouras A E. Screening and Risk Assessment of Coronary Artery Disease in Patients With Type 2 Diabetes: An Updated Review. 2019; : 1039-1049 [PMID: 31280191 DOI: 33 In Vivo 10.21873/invivo.11572] 50 , McEvoy JW, Januzzi JL Jr. Biomarkers in stable coronary artery McCarthy CP disease. 2018; : 82-96 [PMID: 29421018 DOI: 10.1016/j.ahj.2017.10.016] 196 AmHeart J 51 , Sharma SB, Garg S, Aggarwal A, Madhu SV. Glycated apolipoprotein B-A Dev K surrogate marker of subclinical atherosclerosis. 2016; : 78-81 10 Diabetes Metab Syndr [PMID: 26614298 DOI: 10.1016/j.dsx.2015.09.012] 52 , Jin JL, Cao YX, Zhang HW, Guo YL, Wu NQ, Zhu CG, Gao Y, Hua Q, Li Zhang Y YF, Xu RX, Li JJ. Lipoprotein (a) predicts recurrent worse outcomes in type 2 diabetes mellitus patients with prior cardiovascular events: a prospective, observational cohort study. 2020; : 111 [PMID: 32646432 DOI: 10.1186/s12933-020- 19 Cardiovasc Diabetol 01083-8]

35 / 58
( ( splavi opravljeni na skrivnem, mazaštvo), podpisal zakon, ki depenalizira splav. Etika odgovornosti je predvsem etika skupnosti. Ta etika gleda na posledice, ki jih ima neko dejanje za skupnost (bolj poudarjena objektivna plat etike). Posameznik se lahko znajde razpet med svoje lastno prepričanje in med svojimi odgovornostmi za skupnost. Proceduralna etika teži k temu, da se posameznik v taki krizni situaciji odloči za etiko odgovornost i: ne gre ji v prvi vrsti, da bi opredelili neko dejanje kot right wrong dobro ali slabo, ampak kot družbeno sprejemljivo ( ) ali nesprejemljivo ( ). 13 V tej novi situaciji se razvije etika diskurza (K.O. Apel; J. Habermas ), ki ima za cilj skupni konsenz, do katerega bi prišli po razumni poti procedure. Tudi na področje etike se uvaja demokratični diskurz. Etika ne potrebuje metafizične utemeljitve, ampak je temelj razumna komunikacija med vsemi udeleženci. Ni vseeno, kako se obnašamo. Človek mora upoštevati, da je njegova svoboda omejena s svobodo sočloveka. Podlaga etiki diskurza je določena antropologija. bitje jezika. Izhodišče etike diskurza je dejstvo, da je človek Na nek način gre za lingvistični idealizem. Jezik predstavlja neko metainstitucijo: jezik je tista osnova, na izmenjavi besed podlagi katere lahko pridemo do nekega konsenza. V » « družba išče etični konsenz. Habermas pravi, da so »veljavne samo tiste norme, ki so sprejete od vseh oseb, ki so vključene v diskusijo«. Etika diskurza temelji na prepričanju, da je demokracija najodličnejša oblika človeške družbe. To demokracijo želi uvesti tudi v etiki. temeljna enakost Glavno načelo je vseh udeležencev, obstaja absolutna pariteta med Vsakdo pravicami in dolžnostmi, izključena je možnost privilegiranega položaja. je pozvan, da pove svoje mnenje. Potrebno je spodbuditi čim širši prostor k diskusiji. Vsak od udeležencev lahko postavi pod vprašaj katerokoli izjavo, zato je potrebno, da argumentiran vsakdo predstavi svoje stališče na razumen in način . Vse je odprto javni Strpnost diskusiji, nobeno stališče ne more biti vzeto kot dokončno. je vrlina dialoga. Poslušam drugega, tudi če se z njegovim prepričanjem ne strinjam. Argumentirati
Dokler obstaja nek tihi konsenz o temeljnih vrednotah (enakost, strpnost, odgovornost …), potem tak diskurz lahko poteka. Vprašanje se postavlja, kako bi se tak model odrezal, ko nekdo ne bo upošteval temeljnih predpostavk (npr. islam). Kaj torej, če ji ne uspe vse pritegniti k pogovoru o tem, kaj je cilj človeškega življenja? Nemoč, ki izhaja iz konkretnih časovnih in prostorskih meja dialoga, ki naj bi zagotavljal človeško dostojanstvo v modernem svetu, pretresa samozavest človeški svobodi. 3 . Etika diskurza temelji na prepričanju, da je konsenz znotraj družbe nujen ter da je potrebno sklepati kompromise. Moralne norme so pravila, ki jih družba daje sama pravila igra sebi. Gre za , ki si jih postavlja. Da bi zagotovila absolutnost pravil, so jasne in transparentne procedure potrebne . Gre za neke vrste nadomestek za metafizično utemeljitev. 4 . Gre za sociološki pristop k etiki, ki zanemarja osebnostno dimenzijo. Kaj pa etika posameznika? Kako naj živim? Kako naj izbiram, da dosežem polnost svojega življenja? Etika diskurza je usmerjena v družbeno odgovornost. 5 . Za etiko diskurza je značilen temeljni optimizem. Avtorji tega etičnega modela so prepričani, da je mogoče priti do konsenza in zavezujoče etične resnice. Družbene elite morajo prevzeti odgovornost za druge. Ni prostora za nestrinjanje, za mnenje manjšine. Moralna resnica ni avtomatično pri večini (spomnimo se različnih manipulacij v zgodovini človeštva), lahko jo zagovarja tudi manjšina. Na podlagi česa je moč trditi, da je neka drža pravilna ali napačna? Na podlagi pripadnosti posameznika družbi. Na podlagi česa torej lahko še nekdo protestira proti kršenju človekovih pravic? Kakšen prostor je dan moralnemu nestrinjanju? Če etika diskurza ne upošteva tistih, ki se ne strinjajo s večinskim mnenjem (moralni »outsiderji«), potem je nevarnost, da konča v neki novi obliki totalitarizma. 6. Etika diskurza se ne ukvarja z vprašanjem o Bogu. Človeka ne vidi v njegovi transcendentni perspektivi. S tem pa je tudi podvržena možni manipulaciji posameznika s strani družbe, saj se ta posameznik ne more več sklicevati na neko transcendentno vrednost svojega bivanja. Veritatis splendor opozarja na nevarnost, ki Če pa ni priznana presežna resnica, jo prinaša zanikanje človekove presežnosti: » potem zmaguje sila oblasti in vsakdo teži za tem, da bi čim bolj zase uporabil sredstva, ki so mu na voljo, da bi, ne glede na pravice drugih, prodrl s svojimi koristmi in s svojim nazorom… Korenina modernega totalitarizma tiči torej v