ahmedheakl/docatlas_instruct huggingface dataset:
5. poglavje: Naravni moralni zakon 141

141

- sobivanje mogoče urejati samo s silo in ne znotraj spoštovanja določenih skupnih vrednot, saj bi obstajale le subjektivne vrednote. Priznanje skupnega elementa vseh oseb, torej človeške narave, odpira vprašanje, kaj je ta skupna 41 človeška narava. »Izčrpna definicija glede tega se zdi nemogoča« , saj je posameznik vedno bitje znotraj neponovljive zgodovine; razumevanje človeka in družbe se spreminja zaradi novih znanstvenih spoznanj in kulturnih sprememb. »Človek kot oseba, izvirno in neponovljivo bitje, se izkuša kot 42 tisti, ki ga a priori ni mogoče definirati.« To seveda ne pomeni, da je na metafizični in etični ravni razumevanje osebe nekaj povsem poljubnega, vendar pa človeška narava kot oseba uhaja vsaki rigidni shematizaciji. Tako lahko pripišemo definiciji človeške narave neko aproksimativno vrednost, ki vsebuje elemente resnice znotraj zgodovinskih in kulturni kategorij, v katerih posameznik biva.
- 4. Četrto področje, kjer najdemo elemente za naravni moralni zakon, je fizična . Telesnost je objektivno in konstitutivno dejstvo vsakega narava oseb človeka, čeprav ga seveda ne moremo omejiti samo na njegovo biološko raven. Preko telesnosti se lahko človek povezuje z ostalimi in se vključuje v kozmos. Telesnost je torej dejstvo skupne narave vseh ljudi. Iz te naravne danosti izvirajo objektivni aspekti in zakoni, ki nalagajo človeku odgovornost. Taki zakoni, ki so položeni v človekovo naravo, izražajo na posreden način Božjo voljo, ki jo mora razumno bitje spoštovati. Če jih človek ne spoštuje, ne nasprotuje samo Bogu, ampak gre tudi proti samemu sebi in proti človeštvu. Ker pa človek ni samo telesno bitje, ampak tudi duhovno, se takoj pojavi vprašanje, kakšen je odnos tema dvema dimenzijama znotraj človeka. Pri tem se postavlja vprašanje, kakšno vrednost imajo biološki zakoni pri etičnem vrednotenju. Gotovo, da imajo biološki zakoni vrednost pri moralnem vrednotenju, vendar ne gre za avtomatično izenačevanje bioloških in moralnih zakonov. Duhovna dimenzija je nad materialno dimenzijo.
pasaron estos sucesos. Habían buscado un carricoche de alquiler y le habían llevado, yendo en su compañía su criado y los dos forasteros que le sirvieron de testigos.

A los cuatro días del lance, se cumplieron en efecto los pronósticos del doctor, y D. Luis, aunque magullado de los golpes y con la herida abierta aún, estuvo en estado de salir, y prometiendo un restablecimiento completo en plazo muy breve.

El primer deber que D. Luis creyó que necesitaba cumplir, no bien le dieron de alta, fue confesar a su padre sus amores con Pepita y declararle su intención de casarse con ella.

D. Pedro no había ido al campo ni se había empleado sino en cuidar a su hijo durante la enfermedad. Casi siempre estaba a su lado acompañándole y mimándole con singular cariño.

En la mañana del día 27 de Junio, después de irse el médico, D. Pedro quedó solo con su hijo; y entonces la tan difícil confesión para D. Luis tuvo lugar del modo siguiente.

--Padre mío--dijo D. Luis--, yo no debo seguir engañando a Vd. por más tiempo. Hoy voy a confesar a Vd. mis faltas y a desechar la hipocresía.

--Muchacho, si es confesión lo que vas a hacer, mejor será que llames al padre vicario. Yo tengo muy holgachón el criterio, y te absolveré de todo, sin que mi absolución te valga para nada. Pero si quieres confiarme algún hondo secreto como a tu mejor amigo, empieza, que te escucho.

--Lo que tengo que confiar a Vd. es una gravísima falta mía, y me da vergüenza...

--Pues no tengas vergüenza con tu padre y di sin rebozo.

Aquí D. Luis, poniéndose muy colorado, y con visible turbación, dijo:

--Mi secreto es que estoy enamorado de... Pepita Jiménez, y que ella...

D. Pedro interrumpió a su hijo con una carcajada y continuó la frase:

--Y que ella está enamorada de ti, y que la noche de la velada de San Juan estuviste con ella en dulces coloquios hasta las dos de la mañana, y que por ella buscaste un lance con el conde de Genazahar a quien has roto la cabeza. Pues, hijo, bravo secreto me
d) En Ze ĥ arja 3 li denove estas en la ĉi elo. e) Li estas sur la tero en Mt 4. Li estis denove ĵ etita ĉ e la morto de Jesuo, konforme al la populara opinio pri 'la princo de tiu ĉ i mondo ', kiu estis ĵ etita en tiu tempo. f) Profeta ĵ o pri el ĵ eto de la diablo estas en Ap 12.

- El tio pli supre dirita sekvas, ke homa populara opinio pri la diablo, el ĵ etita de la ĉ ielo pro peko, ne povas esti vera, ĉ ar laû ĝ i li e ĉ post sia el ĵ eto denove de tempo al tempo revenas en la ĉ ielon. Sekve, kaj la ĉ ielon, kaj la diablon necesas kompreni en la metafora senco.
- 1. Por klarigi la tutan ĉ apitron Ap 12 (e ĉ tre koncize), necesas klarigi la tutan Apokalipson, sed tio ne povos enspaci ĝ i en tiu ĉ i libro.
- 2. La konflikto en figura ĉ ielo, t. e. loko de aûtoritato, estis inter du potencaj grupoj. Ĉ iu el ili havis adeptojn aû an ĝ elojn. Notu, ke la diablo kaj satano ofte asocii ĝ as kun la Roma aû Juda sistemoj.
- 3. Ke la diablo-drako reprezentas iun specon de politika potenco montras tiu fakto, ke ĝ i havis 'sep kapojn... kaj sur siaj kapoj sep diademoj n ' (v.3). Ap 17:9,10 ankaû diras pri la drako: 'Ĉ i tie estas la signifo, kiu havas sa ĝecon' - t. e. ne provu kompreni tiun beston, kiel reala esta ĵ o - ' La sep kapoj estas sep montoj... Kaj ili estas sep re ĝoj'. Unu el tiuj reĝoj, kiuj 'devos resti kelkan tempon ', verŝ ajne, asocii ĝ as kun la diablo- drako, kiu 'havis nur mallongan tempon ' en Ap 12:12.
- PARTO 6: Demandoj
- 1. Kiu respondecas pri niaj problemoj kaj malfeli ĉ oj?
- b) Hazardo
- c) Pekema esta ĵ o, nomita satano
- d) Pekemaj esta ĵ oj, nomitaj demonoj
eksteredzecaj seksaj interrilatoj estas malvirtaj. Ĉar Dio unuigis geedzan paron kaj faris ilin 'unu karno' (Gen 2:24). Portempaj kaj okazaj seksaj interrilatoj rompas tiun unuigon.

El tio sekvas, ke paroj, kiuj 'vivas kune' antaû geedziĝo, fakte vivas en peko. Se ili ne leĝigos sian kunvivon aû se ili ne disiĝos, ili ne povas esti baptataj. En iuj landoj de la evoluanta mondo forestas nocioj pri nupto aû geedziĝa kontrakto por ordinaraj homoj. Paro povas kunvivi dum multaj jaroj sen geedziĝa ceremonio kaj opinii sin geedziĝitaj. La aûtoro de tiuj ĉi linioj konsilas al tiu, kiu baptigos similajn personojn, klarigi al ili la aferon kaj konvinki ilin subskribi iun ajn geedziĝan interkonsenton. Tiu ĉi interkonsento devas esti registrita en konvena civitana oficejo kiel eble plej rapide. Baptitaj homoj, havantaj nebaptitan edz(in)on, devas ne forlasi sian edz(in)on (1 Kor 7:13- 15), sed devas ami ŝin (lin) kaj elmontri la veran kredon al Dio, kuraĝigante per sia korekta konduto sekvi lian (ŝian) ekzemplon (1 Pet 3:1-6). La Dia leĝo pri geedzeco diras: 'Viro forlasos sian patron kaj sian patrinon, kaj aliĝos al sia edzino, kaj ili estos unu karno' (Gen 2:24). Tiu ĉi celado al maksimuma intimeco inter viro kaj virino reprezentas nian celadon al maksimuma intimeco kun Kristo. Sed por tio necesas superi pekon kaj nian propran egoismon. Ju pli ni sukcesos pri tio, des pli feliĉaj ni estos, des pli plena estos nia unuiĝo kun Kristo kaj ankaû kun edz(in)o. Tamen ni vivas en reala mondo de peko, kaj pro tio atingi plej altan gradon de sankteco, pri kiu diras la Biblio en la ekzemplo pri Dio kaj Kristo, por ni estas neeble. La idealon, al kiu ni devas esti celataj, indikas Gen 2:24: unu viro kaj unu virino devas vivi kune dum la tuta sia vivo. Kredantoj devas kompreni, ke ne ĉiam eblas atingi tiun staton en nia propra vivo aû en la vivo de aliaj kredantoj; geedzoj povas havi diversajn opiniojn, malpaci, perdi komunecon, kaj kuna vivo povas fariĝi tute neebla. Kaj povas esti viro jam havis kelkajn edzinojn antaû sia baptiĝo, se li vivas en socio permesanta poligamion. Tiuokaze li devas restadi kun ili, sed ne preni novajn. La apostolo Paûlo, bone sciante la Diajn principojn kaj ankaû malfortan homan naturon, li allasis divorcon en esceptaj okazoj de nekunigebleco: 'Edzino ne tamen, se foriĝu de sia edzo ( ŝi foriĝas, ŝi restu senedza' (1 Kor 7:10 -11). Ĉi tiu konfirmo indikas al ideala varianto, sed la Skriboj ankaû diras pri cedoj rilate al principoj de geedzeco, se ili ne kontraûas al la Diaj principoj (ekzemple, peko de adulto). La konsilo de Paûlo en 1 Kor 7:10,11 similas al la konsilo en 1 Kor 7:27,28: 'Ĉu vi estas ligita kun edzino? Ne serĉu malligon. Ĉu Sed se vi estas malligita je edzino? Ne serĉu edzinon. vi edziĝas, vi ne pekas'. Tamen intenca divorco akre kontraûas al la principo de Dio, ke viro kaj virino
miseria, cosas por el estilo. Las bendiciones son la continuidad de la línea de un vasallo, ese siempre fue un problema, quién iba a tener éxito en el trono, salud, prosperidad, paz, cosas por el estilo. Esa es la estructura de los tratados hititas. Mendenhall, allá por 1954, cuando escribió el artículo original que señalaba esta estructura, también dijo que en algunos de los tratados -no en todos los tratados, donde generalmente la estructura es consistente- en algunos de los tratados, sin embargo , tiene referencias a algunas otras características adicionales: un juramento formal prometido por el vasallo, una ceremonia de ratificación, un formulario para el procedimiento contra el vasallo rebelde, y cuarto, disposición para el depósito del documento del tratado en el santuario del vasallo con un público periódico lectura. En algunos de los tratados, también hay referencias a algunos de esos elementos. C. Los tratados hititas del segundo milenio difieren en la forma de los tratados posteriores Ahora, es o es b, 'La forma de los tratados vasallos'. La c minúscula en su esquema es "Los tratados hititas del segundo milenio difieren en forma de los tratados posteriores". Cuando hablo aquí de tratados posteriores, estoy pensando particularmente de en los tratados asirios del siglo VII la época de Esarhaddon, y los tratados arameos del , siglo VIII que algunos llaman Sefire. Entonces, los tratados hititas tienen una forma y a diferente de un cuerpo de tratados que surgieron en los siglos VII VIII . C. Cuando miras los tratados aquí del Sefire (esos son los tratados arameos) y los tratados asirios de Esarhaddon - este cuadro en la diapositiva 28 está adaptado del artículo de KA Kitchen Biblical Archaeology en . Aquí está la estructura: título, testigos, estipulaciones y maldiciones. Tratados de sefire: título, testigos, maldiciones y estipulaciones. Compara eso con el tratado hitita y el material del pacto bíblico, donde tiene título, prólogo, estipulaciones, depósito, testigos, bendiciones, maldiciones. Verá que hay una estructura diferente, y lo llamativo de los tratados asirio y y es arameo de los siglos VII VIII que no hay un prólogo histórico. En los tratados hititas, tienes un prólogo histórico, pero en los tratados asirios y de Sefire no hay ninguno. Tienes el título, el autor del tratado, las estipulaciones, los testigos y las maldiciones. Lo
ESKO. Ja-ah, Mikko! Sillä polvella, ihan paljaalla polvella minä vasaralla nahkaa kalkuttelen. Uskotko sitä? MIKKO. Minä uskon sinun vahvaksi mieheksi. TOPIAS. Vahva, vahva peijakas se on, minä tiedän sen. ESKO. Katsos näitä poskia sitten; sillä sinä mahdat tietää, Mikko, tämä kurkku ei ole viinan tippaa vielä tuntenut, minua ei ole krouvissa nähty eikä yö-kyöpelinä kävelevän ja luhtien ovia kolkuttavan, niinkuin moni muu, mutta ne kuuluvatkin siihen laumaan, jonka täytyy viimein seisoa vasemmalla puolella, ne kuuluvat vuohi-pukkien laumaan. TOPIAS. Totta, Esko, totta! Minä takaan sen. MIKKO. Luulenpa, Esko, sinun vielä joku aika sitten olleen siinä uskossa, että lapset löydetään saunan laattian alta. ESKO. Juuri niin uskoinkin. MIKKO. Ja ett'es vieläkään oikein tiedä, mitä tietä ihminen tähän mailmaan tulee. ESKO. Tähän syntiseen mailmaan. Juuri niin. - Mitä olet kuullut minusta neulomusretkilläni pitäjällä? MIKKO. Paljasta hyvää. ESKO. Minä en varasta, en. TOPIAS. Se ei tule kysymykseenkään, ei ensinkään. ESKO. Minä en varasta. Jumal' avita! sitä en tee. SEPETEUS. Hscht! TOPIAS. Hiljaa, pojat! Kanttoori kirjoittaa. ESKO. Sitä en tee. SEPETEUS. Topias! TOPIAS. Tarvitaanko puumerkkiä? SEPETEUS. Tuohon piirrät sen. (Topias panee puumerkkinsä merkkinsä valtuuskirjaan).
https://youtu.be/en3qWrjSmrU?t=626 Del minuto 10:26 a 11:29

Ella está convencida que lo va a lograr, sin embargo, aún debe hacer cálculos, ya que está preocupada por saber en cuántas semanas logrará reunir los 5,850 pesos del precio de la caminadora.

Ayuda a Alejandra a averiguarlo:

Considera que ella recibe semanalmente 1,500 pesos, tiene gastos fijos semanales de 850 pesos, por lo que el dinero para ahorrar puede ser, máximo de 650 pesos.

Ayuda buscando la expresión matemática que permita expresar el ahorro que lleva considerando: el número de la semana y la cantidad que le corresponde.

Si nombras 'n' al número de la semana y 'a' al ahorro correspondiente tienes:

- 4. Video 4

https://youtu.be/en3qWrjSmrU?t=745 Del minuto 12:25 a 13:02

conociendo la expresión matemática que representa al ahorro, utilizar una hoja de cálculo para conocer el número de semanas llegar a su máximo de ahorro posible por semana, que es de 650 calcular el ahorro acumulado en ese momento.

Observa lo que realizó:

- 5. Video 5

https://youtu.be/en3qWrjSmrU?t=810 Del minuto 13:30 a 16:00

Ahora solo le queda a Alejandra ahorrar como la tabla sugiere, y conseguir la caminadora.
64

se cauterizará con solución de Monsel (sulfato ferroso) o barras de nitrato de plata, aunque suele ser un sangrado autolimitado. La AAR es una técnica que requiere de experiencia y se necesitan medios técnicos, de personal, espacio y tiempos adecuados. Se recomienda dos personas (explorador y asistente) y unos 20-30 minutos por procedimiento. Su curva de aprendizaje es lenta, siendo recomendable participar en programas de formación y entrenamiento con expertos. Las complicaciones suelen ser generalmente leves, aunque en ocasiones moderadas cuando se realizan biopsias y/o tratamientos. El dolor y sangrado leve en la 33 semana posterior, son las más frecuentes . El síncope o sangrado importante durante la exploración son excepcionales. Recomendamos realizar AARytoma de biopsia/s en caso de citología anormal (ASCUS, ASC-H, LSIL o HSIL). La demora desde el resultado citológico a la realización de la AAR no debería superar los 6 meses.

- 5.4. Tratamiento y seguimiento de lesiones de alto grado/HSIL

Ante el diagnóstico de lesión anal de alto grado, por el momento, se debe valorar el tratamiento y seguimiento de la lesión que evite la progresión a carcinoma. El CCA, como tumor epidermoide, tiene un tratamiento basado en la radioterapia, asociado en ocasiones a cirugía o quimioterapia adyuvante, pero no es el objeto de estas recomendaciones. De forma general, cualquiera de los tratamientos aplicados a las lesiones HSIL comparten 3 características: tener eficacia moderada, efectos secundarios frecuentes, pero a menudo leves y necesitar re-tratamientos, por una tasa elevada de recidivas. Podemos diferenciar entre aquellos aplicados por el médico en la consulta, o el propio paciente. Una vez tratada la lesión de alto grado, debe repetirse la AAR entre 3-6 meses para valorar recurrencias y necesidad de re-tratamiento, en caso de lesión de bajo grado o normalidad repetirla en un año.

- 5.4.1. Tratamientos ablativos.
Mt - S. Mateo 1 Tes - 1 Tesalonikanoj Mk - S. Marko 2 Tes - 2 Tesalonikanoj Lk - S. Luko 1 Tim - 1 Timoteo Joh - S. Johano 2 Tim - 2 Timoteo Ag - La Agoj Tit - Al Tito Rom - Al la Romanoj Jak - De Jakobo 1 Kor - 1 Korintanoj Heb - Al la Hebreoj 2 Kor - 2 Korintanoj 1 Pet - 1 Petro Gal - Al la Galatoj 2 Pet - 2 Petro Ef - Al la Efesanoj 1 Joh - 1 Johano Fil - Al la Filipianoj 2 Joh - 2 Johano Kol - Al la Koloseanoj Ap - Apokalipso

La demandoj, donitaj ĉe la fino de ĉiu ĉapitro, estas duspecaj:

Elekto el grupo da respondoj (vi devas elekti unu el nomitaj respondoj kiel ĝusta respondo al demando) Kaj ordinaraj demandoj, kiuj bezonas kelkajn propoziciojn por respondo.

Viajn respondojn skribu sur aparta paperfolio, ne forgesante dum tio klare indiki Vian familian nomon, nomon, kaj adreson.

Viajn respondojn Vi povas sendi al la adreso:

49 The Woodfields, South Croydon Surrey CR2 0HJ ENGLAND
## 3. poglavje: Svetopisemski temelji moralne teologije

Literatura: Introduzione alla Teologia morale 1 Aramini, M., , Casale Monferrato 2004. Moralita' personale nella vita di fede 2 Bastianel, S., , Roma 1992. 3 Bastianel, S. - Di Pinto, L., "Per una fondazione biblica dell'etica", in: Goffi, T. - Piana, G. Corso di Morale I Vita nuova in Cristo. Morale fondamentale e generale (edd), . , 2 Brescia 1989, 75-173. 4 Cavedo, R., "Morale del Nuovo Testamento", in: COMPAGNONI, F. - PIANA, G. - 3 Nuovo dizionario della teologia morale PRIVITERA, S. (edd.), , Milano 1994. 2 Invito alla teologia morale 5 Chiavacci, E., , Brescia 1996. Seguire le orme di Cristo Corso di Teologia Morale Fondamentale 6 Demmer, K., . , Roma 1995. 7 Fabris, R., "Morale del Nuovo Testamento", in: COMPAGNONI, F. - PIANA GIANNINO Nuovo dizionario della teologia morale - PRIVITERA SALVATORE (edd.), , Milano 3 1994, 786-800. Vom Sinn moralischer Verantwortung Zu den Grundlagen christlicher Ethik in 8 Römelt, J., . komplexer Gesellschaft , Regensburg 1996. Il messaggio morale del Nuovo Testamento Volume I: Da Gesu' alla 9 Schnackenburg, R., . chiesa primitiva , Brescia 1989. Teologia morale generale L'appello di Dio - la risposta dell'uomo 10 Weber, H., . , Milano 1996.

### 1. Uvod

#### 1.1 V BIBLIJE PRAŠANJE O POVEZANOSTI IN ETIKE

Morala se ne začne s Svetim pismom. se ne začne s Svetim pismom. Človeštvo si je vedno postavljalo moralna vprašanja. Vse kulture so iskale kriterije za vrednotenje, kaj je dobro in kaj slabo, kaj je prav in kaj narobe. Etika je obstajala tudi pred razodetjem, torej tudi pred zapisom Svetega pisma (10. stol. pr. Kr. - 1. stol. po Kr.). Tudi zunaj razodetja je torej pristno moralno življenje. Etika ni nujno odvisna od razodetja. Torej vsi ljudje smo moralna bitja in se sprašujemo o dobrosti in smislu nekega početja. To, da je nekdo neveren, še ne pomeni, da je nujno tudi manj moralen ali celo nemoralen. Če velja, da tisti, ki zares veruje v osebnega Boga, bo iz te svoje osebne vere črpal moč za moralno življenje, pa ne velja obratno. Sveto pismo je navdihnjena knjiga. Nastajala je v različnih kulturah in zgodovinskih okoljih. Je večna beseda, ki jo Bog naklanja človeku za njegovo odrešenje (DV 11). Toda Sveto pismo je od Boga navdihnjena, ne pa narekovana knjiga. Vsak avtor je pisal v svojem slogu, s svojim sposobnostmi, s svojim namenom, s svojim
decidon baptiĝi tuj, kaj malkaŝe malkonfesis sian antaûan vivmanieron. Pli poste li diris pri sia decido esti baptita: 'Sed kio estis al mi gajno, tion mi rigardis kiel malgajnon pro Kristo. Kaj efektive mi rigardis ĉion kiel malgajnon pro la supereco de la scio de Kristo Jesuo, mia Sinjoro... forgesante tion, kio estas malantaûe, kaj strebante al tio, kio estas antaûe, mi min pelas al la celo, por akiri la premion de la supera voko de Dio en Kristo Jesuo (Fil 3:7,8,13,14). Tio estas la lingvo de atleto, kiu strebas antaûen por disŝiri la finan rubandon. Tiu spirita kaj korpa streĉo por atingi finan celon, devas karakterizi nian vivon post baptiĝo. Necesas kompreni, ke baptiĝo estas ne nur ŝanĝo de kredo aû eklezio, ne inerta kuniĝo al iuj malklaraj kristanaj principoj, sed la komenco de la vojo, kiu kondukas al la Regno de Dio. Ĝi kunigas nin en nia menso al la morto de Kristo sur la kruco kaj lia releviĝo (Rom 6:3 -5). Paûlo, jam lacigita, nejuna, sed spirite triumfanta homo, diris: 'Mi ne iĝis malobeema al la ĉiela vizio' (Ag 26:19). Kio estis vero por Paûlo, tio estas vero ankaû por ĉiuj, kiuj estas konvene baptitaj; baptiĝo estas tiu evento, pri kiu oni neniam bedaûros. Dum la tuta nia vivo ni konscios, ke ni faris ĝustan elekton, kion ni ne povas diri pri multaj decidoj, akceptitaj dum nia vivo. Kaj pro tio seriozan respondon postulas la demando: 'Kio malhelpas al mi esti baptitaj?'

10.2 RITO DE BAPTO

Ekzistas disvastigita opinio, ke bapton oni povas plenumi, aspergante per akvo la frunton de baptatan, precipe rilate al beboj. Sed tio akre kontrastas al la biblia postulato pri bapto. ne La greka vorto, tradukita kiel 'bapto' signifas aspergi; ĝi signifas plenan enakviĝon. Tiu vorto estis uzata en la klasika greka lingvo rilate al dronanta ŝipo, kiu malaperas sub la akvon. Tio rilatas ankaû al tolaĵo, kiun oni rekolorigas, mergante ĝin en farbsolvaĵon. Tolaĵo devas esti plene dronigita en likvaĵo, kompreneble, aspergon ne sufiĉas en tiu faro. Do, subakvigo estas la ĝusta formo de bapto, kion konfirmas la sekvaj versoj:

- 'Johano ankaû baptadis en Enon, proksime de Salim, ĉar estis tie multe da akvoj; kaj oni alvenis kaj estis baptitaj' (Joh 3:23). El tio sekvas, ke por bapto necesas 'multe da akvo'. Por tion plenumi per kelkguta aspergo, nur unu sitelo da akvo sufiĉus por cent homoj. Homoj alvenis al tiu loko surborde de la rivero Jordan por baptiĝi, sed Johano ne iradis ĉirkaû ili kun botelo da akvo.

- Ankaû Jesuo estis baptita per Johano en la rivero Jordan: 'Kaj Jesuo, baptite, supreniris tuj el la akvo' (Mk 3:13 - 16). Certe, la baptiĝo de Jesuo el okazis per subakvigo, ĉar li 'supreniris la akvo' post baptiĝo. Unu el la kaûzoj, kial Jesuo estis baptita, estis doni al homoj la ekzemplon de Jesuo, por
Pri španskih avtorjih pa Murphy in Vereecke ter njuno delo »Estudios sobra la historia de la 5 moral« . V slovenščini lahko govorimo o prvem moralno teološkem delu leta 1879. Napisal ga je Franc Kosec, Krščansko katoliško nravoslovje. Avtor upošteva ideje tübinške šole. Gregorij Pečjak je napisal gimnazijski učbenik »Katoliška etika« in Rudolf Hanželič s sodelavci,"Verouk VII". Obe deli med obema vojnama. Vladimir Truhlar, Pokoncilski katoliški etos (1967) in Leksikon duhovnosti (1974). Steiner Štefan, Uvod v moralno teologijo, Celje 1977. Häring Bernhard, Svobodni v Kristusu, Celje 2001. To je pravzaprav res prvo kompletno moralno teološko delo dosegljivo slovenskemu bralcu.

### 2. Moralni nauk cerkvenih očetov

V času apostolskih očetov je bil glavni napor vložen v prizadevanje, kako oznanjati veselo sporočilo - kerigmo. Pri tem je šlo za zavest, da tako kot so se apostoli srečali z živim zgodovinskim Jezusom, tako je tudi mistično in zakramentalno (liturgično) srečanje z njim bistveno za temeljne življenjske odločitve. Novost morale ni ne v novih normah, ne v novih pravilih vedenja, ampak v . Od tod izhaja popolnoma nova osebnem srečanju s Kristusom zavest, kajti gre za soudeležbo na sinovskem odnosu do Očeta. Tako torej obstaja najtesnejša zveza med vero in moralo: »vera v Jezusa mrtvega in vstalega, je začetek metanoie, to je spremembe življenja, ki se izraža po delih Sv. Duha, v načinu življenja, ki ni več podvržen grehu ampak svobodi milosti… Človek je tako pripeljan prav do korenin svojega človeškega življenja, tam kjer srečanje s Kristusom prebudi vero in ga hkrati naredi primernega za 6 moralno odgovornost, ki jo sprejme ali zavrne«. Drugi pomemben poudarek tega obdobja je ne na posamezniku. Saj je življenje na skupnosti v skupnosti tisto, ki lahko kristjana obvaruje pred delitvijo in stranpotmi. Celotna skupnost tako nastopa kot primeren subjekt moralnosti. Za čas apostolskih očetov lahko rečemo, da