ahmedheakl/docatlas_instruct huggingface dataset:
razvoja moralne zavesti, jih le malo doseže zadnjo stopnjo neke popolne avtonomije, popolne samostojne moralne presoje. V odločitvah posameznika ostajajo dostikrat usedline različnih vplivov iz okolice, ki določajo oz. bistveno pogojujejo odločitve. Ko razmišljamo o vesti, ne smemo pozabiti zgodovinskega konteksta. Današnje visoko vrednotenje vesti ima vsekakor podlaga v optimističnem in individualističnem pogledu novega veka na človeka. Posameznik odloča sam in zase, zahteva se avtonomija. Morala je stvar posameznika, prav tako tudi religija. Posameznik mora delati tisto, kar samo spozna za pravilno, in ne tistega, kar mu drugi predpisujejo. Od svobodi vesti tod se pojavijo zahteve po , ki so značilne za novoveško miselnost. Danes se ob različnih dogodkih, ki pretresajo Evropo in svet (npr. reakcije islamskega sveta na karikature Mohameda v danskem časopisu septembra 2005), sprašujemo, ali ima svoboda posameznika, njegovega izražanja, njegove vesti neke meje. Obstajajo neke norme, ki ji posameznik mora upoštevati, katerim se mora podrediti, ali je pri svojem izražanju in delovanju povsem svoboden. Gre za bistveni premislek o temelju naše civilizacije. Kakšen pomen imajo bližnji, družba pri našem delovanju. Če se je v moralni teologiji in pastorali pred Drugim vatikanskim koncilom pretiravalo z govorjenjem o grehu, pa se zdi, da je teologijo danes skoraj sram govoriti o grehu in krivdi. V preteklosti je bila vest tista, ki nas je opozarjala, da smo naredili nekaj narobe, opozarjala nas je na našo krivdo; danes pa se mnogi sklicujejo na vest, da bi se osvobodili krivde. Vest je postala orodje samoopravičevanja. V marsičem gre lahko za skušnjavo samoopravičenja, pred katero nas svari Pavel (prim. 1 Kor 4,4). Vest ni eden od osrednjih svetopisemskih pojmov. Glavni pojmi biblične etike so ljubezen, služenje, poslušanje, duh. Vest se pojmuje kot nekaj ustvarjenega in zato potrebuje vodenje in odrešitev, ki prihaja od Boga. Srce človeka - biblični koncept za vest - je lahko pokvarjeno. Sveto pismo nas vabi k skromnosti.

##### Vloga cerkvenega učiteljstva

Pokazali smo, da je individualna vest podvržena različnim vplivom. Kakšna je torej vloga cerkvenega učiteljstva pri oblikovanju vesti? Že od začetka Cerkve je obstajalo učiteljstvo, ki je učilo z močjo in posebno vlogo pri tem je imel rimski škof. Tudi po ustanovitvi univerz so še vedno veljali za cerkveno učiteljstvo papež in škofje, ne pa teologi.
### Martes

# 08

### de noviembre

## Segundo de Secundaria Formación Cívica y Ética

#### Me informo y decido qué estudiar

Aprendizaje esperado: analiza críticamente información para tomar decisiones autónomas relativas a la vida como adolescente (sexualidad, salud, adicciones, educación, participación).

######### Énfasis: examinar información que responda a sus intereses en el ámbito educativo.

##### ¿Qué vamos a aprender?

Examinarás información que te permita tomar decisiones autónomas y asertivas que respondan a tus intereses en el ámbito educativo, al concluir la educación básica.

##### ¿Qué hacemos?

Inicia recordando que cuando eres pequeño tus sueños no tienen límites, imaginas una infinidad de posibilidades sobre lo que quieres hacer de tu vida; desde cosas extraordinarias, como ser un superhéroe y tener miles de aventuras, hasta ser líder de una banda musical, debutar en primera división, ser medallista olímpico, bailarín profesional, científico, ganadero, escritor renombrado, explorador arqueológico, luchador profesional o dirigir el país con unabandapresidencial atravesando tu pecho.

El camino que debes recorrer desde esos sueños de infancia hasta ver materializadas tus aspiraciones puede variar en cada persona, pero para la mayoría de las y los adolescentes esto implica dos grandes decisiones, determinar si quieren continuar con sus estudios de nivel medio superior o capacitarse para desempeñar un oficio y en relación con esto, definir el tipo de profesión que desean desempeñar.
2.4). Pro tio ĉiuj homoj estas gefratoj, neniu havas pli altan spiritan pozicion ol ĉiuj aliaj. Fakte, veraj kredantoj estas membroj de nova pastreco, ĉar ili estas baptitaj al Kristo kaj proklamas la gloron de Tiu, kiu vokis vin el mallumo en Sian lumon mirindan (1 Pet 2:9). Tial, kiam revenos Kristo kaj establigos sian regnon surtere, ili estos regantoj kaj pastroj (Ap 5:10). La katolikoj havas kutimon nomi siajn pastrojn 'patro' ( ankaû 'Papo' signifas patron). Tio akre kontrastas al la klaraj vortoj de Kristo: 'Nomu neniun sur la tero via patro; ĉar Unu, kiu estas en la ĉielo, estas via Patro' (Mt 23:9). Fakte, Jesuo avertis ne fari iun ajn homon spirita pastro: 'Sed vi ne estu nomataj Rabeno; ĉar unu estas via instruanto, kaj vi ĉiuj estas fratoj' (Mt 23:8). La ornamitaj vestaĵoj de pastroj kaj episkopoj devenas de la specialaj vestaĵoj de pastroj kaj ĉefpastroj de Moseo - tempo. Tiuj vestaĵoj simbole indikis al la perfekta karaktero de Kristo, sed pro tio, ke la tuta leĝo nune jam ne validas, perdis sian signifon ankaû tiuj ornamitaj vestaĵoj. Tiuj vestaĵoj antaûdiris la gloron kaj grandecon de Kristo, sed bedaûrinde ili nune servas por glori kaj potencigi tiujn homojn, kiuj portas ilin. Iuj el ili eĉ ne kredas je releviĝo de Kristo kaj je ekzisto de Dio Mem. La katolika ideo, ke Maria estas pastro, ankaû estas granda eraro. Ni preĝas en la nomo de Jesuo, ne de Maria (Joh 14:13; 15:16; 16:23 -26). Nur Kristo estas nia Ĉefpastro, ne Maria. Jesuo malaprobis Marian, kiam ŝi provis igi lin fari tion, kion, laû ŝi, necesis fari (Joh 2:2 -4). Dio kondukos homojn al Kristo, ne al Maria (Joh 6:44).

###### Pago De Dekonaĵo

Dekonaĵo ankaû estis parto de la leĝo de Moseo, laû kiu la Izraelidoj devis doni dekan parton de sia enspezo al la filoj de Levi (Nom 18:21). Sed ni scias, ke ne devas esti homa pastreco, kaj tial neniu devas pagi dekonaĵon al iu ajn eklezia aûtoritatulo. Kaj denove unu falsa ideo (ĉi okaze, pri pastreco) kondukas al alia (t. e. dekonaĵo). Dio Mem ne bezonas niajn oferaĵojn, ja ĉio apartenas al Li (Ps 50:8-13). Ni redonas al Dio tion, kion Li donis al ni (1 Kron 29:14). Estas ne eble por ni akiri savon rezulte de niaj materialaj oferdonoj, ekzemple, en financa formo. Kiel dankon al Dio pro Lia granda donaco al ni, ni devas oferi ne nur dekonaĵon de nia mono, sed la tutan nian vivon. Paûlo donis al ni ekzemplon pri tio, plenuminte tion, kion li predikis: 'prezentu viajn korpojn kiel vivantan oferon, sanktan, plaĉantan al Dio, kio estas via racia servo (Rom 12:1).

###### Manĝaĵo
- skribita en la figura, simbola lingvo, kaj anka û ĉ i loke ni devas kompreni la vorton 'ĉielo' figure.

La virino en v.1 'vestita per la suno, k aj la luno sub ŝ iaj piedoj, kaj sur ŝ ia kapo krono el dek du steloj ' , ne povas esti komprenata laûlitere, ĉ ar ŝ i ne povas esti laûlitere vestita per la suno kaj havi sur sia kapo dek du stelojn, ĉ iu el kiuj estas pli granda, ol la tero.

- En v.3 aperas alia signo - ru ĝ a drako. Kutime 'la ĉielo' tie ĉ i estas komprenata laûlitere, sed kial la sama ĉ ielo en v.1 estas priskribita metafore? En v.4 la drako ĵ etis trionon de la steloj de la ĉ ielo sur la teron. Ni jam diris, ke pro la efektivaj dimensioj de la steloj kaj la tero tio ne povas rilati al la realaj steloj kaj la ĉ ielo. La Regno de Dio estos establita sur la tero (Dan 2:44; Mt 5:5). Se la tero estos detruita per falantaj al ĝ i grandegaj steloj, la promeso de Dio pri establigo surtere de la Regno ne plenumi ĝ os.
- La virino en la ĉielo 'naskis filon', kiu 'estis forkaptita supren al Dio kaj al Lia trono ' (v.5). La trono de Dio estas en la ĉ ielo. Se la virino jam estis en la ĉ ielo, kial ŝ ia filo devis esti 'forkaptita' al la ĉ ielon? Ŝi devis esti simbolo de io sur la tero, kvankam en figura 'ĉielo'. Poste ŝi 'forkuris en la dezerton' (v. 6). Se ŝi estus en laûlitera ĉielo, tio signifas, ke estas dezerto en la ĉielo. Estus pli logike kompreni, ke ŝ i estis en la ĉ ielo metafore, kaj pli poste forkuris en laûliteran aû figuran dezerton surtere.
- Ni legu v.7: 'Kaj fariĝ is milito en la ĉielo'. Ĉ io antaûe skribita en Ap 12 pri la ĉ ielo, estis esprimita metafore. Sekve, en v.7 temas ankaû pri metafora ĉ ielo. Kaj efektive tiel devas esti, ĉ ar en la reala ĉ ielo ekzistas nek peko, nek ribelo (Mt 6:10; Ps 5:4,5; Ĥ ab 1:13).
- Al tiuj, kiuj kredas je la ortodoksa ideo pri la diablo, la aûtoro de tiuj ĉ i linioj iufoje donas la demandon: 'Ĉ u povas vi doni al mi koncizan Biblian historion pri la diablo kun via interpreto de Bibliaj cita ĵ oj? La respondoj estis diversaj, ekzemple, tiaj:
- a) La diablo estis an ĝ elo en la ĉ ielo, ĵ etita surteren, en Edenon. Pri tio skribas Gen 1.
- b) Li venis sur la teron por edzi ĝ i, en Gen 6.
- c) Oni diras, ke en la tempo de Ijob, li povis esti jen en la ĉ ielo, jen sur la tero.
- ĉ ) En la tempo de Jesaja li estis for ĵ etita de la ĉ ielo al la tero.
Latin

Mr. Lovett

- - si qua cura miseri parentis = if any care for a wretched parent
- - te = you (accusative singular)
- - tangere - present active infinitive of 'tango = to touch' following 'potest'
- - potest - present active indicative of 'possum = to be able'
- - oro - present active indicative of 'oro = to beg, beseech'
- - fuit…tibi = there has been to you / you used to have
- - et = too, also
- - talis, talis, tale = such
- - genitor, genitoris, M=father
- - Anchises - Aeneas' father
- - miserere - singular imperative of 'misereor (+DAT) = to take pity on'
- - senectae - dative singular of 'senecta, senectae, F = old age'
- - Daunī = Daunus' (Turnus' father's) (genitive singular)
- - redde - singular imperative of 'reddo = to give back, return'
- - meīs = to my family/people (dative plural)
- - seu = or if
- - mavis - present indicative of 'malo = to prefer'
- - corpus spoliatum lumine = (my) body stripped of life
- - vicisti - perfect active indicative of 'vinco = to conquer, win'
- - Ausonii = the Ausonians (Latins) (nominative plural)
- - videre - syncopation of 'viderunt' - perfect active indicative of 'video = to see', introduces an indirect statement
- - (me) - subject of indirect statement
- - victum - perfect passive participle of 'vinco = to defeat', describes implied (me)
- - tendere - present active infinitive of 'tendo = to stretch out, extend', verb of indirect statement
- - palma, palmae, F = palm
- - est - present indicative of 'sum = to be'
- - Lavinia - daughter of Latinus, courted by Turnus before being promised to Aeneas
- - coniunx, coniugis, M/F = spouse

ulterius ne tende odiis.' stetit acer in armis Aeneas volvens oculos dextramque repressit; et iam iamque magis cunctantem flectere sermo 940 coeperat, infelix umero cum apparuit alto balteus et notis fulserunt cingula bullis Pallantis pueri, victum quem vulnere Turnus straverat atque umeris inimicum insigne gerebat. ille, oculis postquam saevi monimenta doloris 945 exuviasque hausit, furiis accensus et ira terribilis: 'tune hinc spoliis indute meorum eripiare mihi? Pallas te hoc vulnere, Pallas immolat et poenam scelerato ex sanguine sumit.' hoc dicens ferrum adverso sub pectore condit 950 fervidus; ast illi solvuntur frigore membra vitaque cum gemitu fugit indignata sub umbras.

- - ne tende - negative singular imperative of 'tendo = to extend'
- - ulterius…odiīs = further in hatred
- - stetit - perfect active indicative of 'sto = to stand'
1. Pravo pokretanja upravnog spora ima fizičko ili pravno lice ako smatra da mu je upravnim aktom povređ eno neko pravo ili neposredni interes koji je zasnovan na zakonu.

##### 2. Upravni organ, ombudsman, društva i druge organizacije koje rade na zaštitu javnih interesa mogu pokrenuti upravni spor. [...]

### Član 13. Upravni spor

- 1. Upravni spor može se pokrenuti samo protiv upravnog akta koji je donesen u drugostepenom upravnom postupku.
- 2. Upravni spor može se pokrenuti i protiv upravnog akta prvostepenog organa, protiv koga nije dozvoljeno žalba u upravnom postupku.

### Član 16. [bez naslova]

- 1. Konačni upravni akt može se pobijati:
- 1.1. ako se u aktu nije uopšte ili nije pravilno primenjen odredbe zakon;
- 1.2. ako je akt doneo nenadležni organ;

1.3. ako u postupku donošenja upravnog akta nije postupljeno po pravilima postupka, činjenično stanje nije pravilno utvrđeno činjenično stanje ili ako je iz utvrđenih činjenica izveden nepravilan zaključak u pogledu činjeničnog stanja; 1.4. jer je konačnim upravnim aktom donosen prema slobodnoj proceni, organ je prekoračio pravno ovlašćenje ili takav akt nije donesen u skladu sa svrhom ovog Zakona;

##### 1.5. jer je tužena strana ponovo donela svoj raniji akat, prethodno poništen pravosnažnim rešenjem nadležnog suda.

2. Upravni akat ne može se pobiti zbog nepravilne primene propisa ako je odlučio nadležni organ prema slobodnoj proceni na osnovu i u granicima ovlašćenja koja su mu data propisima i u skladu sa svrhom prema kojoj je ovlašćenje dato.

### Član 18. [bez naslova]

Tužilac u upravnomsporu možebiti fizičko lice, pravno lice, ombudsman, društva i organizacije koje deluju u odbrani javnog interesa, koje smatraju da je upravnim aktima povređeno, neposredno ili posredno, neko pravo ili interes koji je zasnovan na zakonu.

### Član 22. [bez naslova]

##### [...]

2. Po zahtevu tužioca, organ čiji se akt izvršava, odnosno organ nadležan za izvršavanje, može da odloži izvršenje do konačnog sudskog rešenja ako rešenje nanese štetu tužiocu koji teško bi mog a o da se renovira a odlaženje nije protivno javnom interesu, niti odlaganjem ne nanese veća nenaknadiva šteta protivničkoj strani, odnosno zainteresovanom licu.

##### [...]

- 7. O zahtevu sud odlučuje u roku od tri (3) dana od dana prijema zahteva.

### Član 27. [bez naslova]

14
tomamos y hacemos el que nos toca; el que la ciega fortuna nos depara. La profesión, el partido político, la vida entera de muchos hombres pende de casos fortuitos, de lo eventual, de lo caprichoso y no esperado de la suerte.

Contra esto se rebelaba el orgullo de don Luis con titánica pujanza. ¿Qué se diría de él, y sobre todo qué pensaría él de sí mismo, si el ideal de su vida, el hombre nuevo que había creado en su alma, si todos sus planes de virtud, de honra y hasta de santa ambición, se desvaneciesen en un instante, se derritiesen al calor de una mirada, por la llama fugitiva de unos lindos ojos, como la escarcha se derrite con el rayo débil aún del sol matutino?

Estas y otras razones de un orden egoísta militaban también contra la viuda, a par de las razones legítimas y de sustancia; pero todas las razones se revestían del mismo hábito religioso, de manera que el propio D. Luis no acertaba a reconocerlas y distinguirlas, creyendo amor de Dios, no sólo lo que era amor de Dios, sino asimismo el amor propio. Recordaba, por ejemplo, las vidas de muchos santos, que habían resistido tentaciones mayores que las suyas, y no quería ser menos que ellos. Y recordaba, sobre todo, aquella entereza de san Juan Crisóstomo, que supo desestimar los halagos de una madre amorosa y buena, y su llanto y sus quejas dulcísimas y todas las elocuentes y sentidas palabras que le dijo para que no la abandonase y se hiciese sacerdote, llevándole para ello a su propia alcoba y haciéndole sentar junto a la cama en que le había parido. Y después de fijar en esto la consideración, D. Luis no se sufría a sí propio en no menospreciar las súplicas de una mujer extraña, a quien hacía tan poco tiempo que conocía, y el vacilar aún entre su deber y el atractivo de una joven, tal vez más que enamorada, coqueta.

Pensaba luego D. Luis en la alteza soberana de la dignidad del sacerdocio a que estaba llamado, y la veía por cima de todas las instituciones y de las míseras coronas de la tierra: porque no ha sido hombre mortal, ni capricho del voluble y servil populacho, ni irrupción o avenida de gente bárbara; ni violencia de amotinadas huestes movidas de la codicia, ni ángel, ni arcángel, ni potestad criada, sino el mismo Paráclito quien la ha fundado. ¿Cómo por el liviano incentivo de una mozuela, por una lagrimilla quizás mentida, despreciar esa dignidad augusta, esa potestad que Dios no concedió ni a los arcángeles que están más cerca de su trono? ¿Cómo bajar a confundirse entre la obscura plebe, y ser uno del rebaño, cuando ya soñaba ser pastor, atando y desatando en la tierra para que Dios ate y desate en el cielo, y perdonando los pecados, regenerando a las gentes por el agua y por el espíritu, adoctrinándolas en nombre de una autoridad infalible, dictando sentencias que el Señor de las Alturas ratifica luego y confirma, siendo iniciador y agente de tremendos misterios, inasequibles a la razón humana, y haciendo descender del cielo no como Elías, la llama que consume la víctima, sino al
La consternación, la sorpresa más dolorosa se pintó en el rostro del cándido y afectuoso sacerdote.

Hubo un momento de pausa. Después dijo el vicario:

--Pero ese es un amor sin esperanza: un amor imposible. D. Luis no te querrá.

Por entre las lágrimas que nublaban los hermosos ojos de Pepita, brilló un alegre rayo de luz; su linda y fresca boca, contraída por la tristeza, se abrió con suavidad, dejando ver las perlas de sus dientes y formando una sonrisa.

--Me quiere--dijo Pepita con un ligero y mal disimulado acento de satisfacción y de triunfo, que se alzaba por cima de su dolor y de sus escrúpulos.

Aquí subieron de punto la consternación y el asombro del padre vicario. Si el santo de su mayor devoción hubiera sido arrojado del altar y hubiera caído a sus pies, y se hubiera hecho cien mil pedazos, no se hubiera el vicario consternado tanto. Todavía miró a Pepita con incredulidad, como dudando de que aquello fuese cierto y no una alucinación de la vanidad mujeril. Tan de firme creía en la santidad de D. Luis y en su misticismo.

--¡Me quiere!--dijo otra vez Pepita, contestando a aquella incrédula mirada.

--¡Las mujeres son peores que pateta!--dijo el vicario--. Echáis la zancadilla al mismísimo mengue.

--¿No se lo decía yo a Vd.? ¡Yo soy muy mala!

--¡Sea todo por Dios! Vamos, sosiégate. La misericordia de Dios es infinita. Cuéntame lo que ha pasado.

--¡Qué ha de haber pasado! Que le quiero, que le amo, que le adoro; que él me quiere también, aunque lucha por sofocar su amor y tal vez lo consiga; y que Vd., sin saberlo, tiene mucha culpa de todo.

--¡Pues no faltaba más! ¿Cómo es eso de que tengo yo mucha culpa?

--Con la extremada bondad que le es propia, no ha hecho Vd. más que alabarme a D. Luis, y tengo por cierto que a D. Luis le habrá Vd. hecho de mí mayores elogios aún,
dediĉitan 'Al Dio nekonata', t. e. al iu pagana diaĵo, kiu por la Atenanoj estis nekonata (Ag 17:22,23). Ef 2:2 diras pri 'la estro de la potenco de la aero'. Tio estas klara aludo al la mitologiaj konceptoj de Zoroaster, je kiuj antaûe kredis la legantoj de Paûlo. Paûlo diris, ke ili loĝas sub 'la estro de la potenco de la aero'. En la sama verso Paûlo difinas tiun 'estron', kiel la spiriton (staton de menso), kiu 'energias'en homo. Pli frue ili kredis je la pagana koncepto de ĉiela spirit -estro; nun Paûlo rimarkigas, ke la potenco, al kiu ili subiĝas, estas nur rezulto de ilia propra imago. Tiel li aludas al la pagana ideo, ne dementante ĝin, sed montrante la veron koncerne pekon. 2 Pet 2:4 diras pri maljustaj homoj, kiuj venos al Tartarus (tradukita 'infero' en multaj versioj). Tartarus estis mitologia loko en la subtera mondo; Petro ne korektas tiun nocion; male, li uzas tiun vorton, kiel simbolon de absoluta neniigo kaj puno pro peko. Simile al tio Kristo uzas la vorton 'Gehena' (vidu Parto 4.9).

###### Ĉu Malsanojn Kaûzas Demonoj?

Ĉiu, kiu kredas, ke demonoj reale ekzistas, malsaniĝinte, demandas sin: 'Ĉu demonoj kaûzas mian malsanon?'. Se vi opinias, ke demonoj, pri kiuj diras la Nova Testamento, estas malgrandaj dioj, vagantaj ĉirkaû ni kaj kaûzantaj niajn malfeliĉojn, via respondo estos jesa. Sed en tiu okazo, kiel vi povos klarigi tiun fakton, ke multaj malsanoj, kiuj antaûe estis atribuitaj al demonoj, nune estas kuraceblaj aû regataj per medikamentoj? Ekzemple, malario. Plimulto da homoj de Afriko ĝis antaûnelonga tempo kredis, ke malarion kaûzis demonoj, sed ni scias, ke malario estas kuracebla per kinino aû aliaj medikamentoj. Ĉu vi do opinias, ke demonoj ektimiĝas kaj forflugas, ekvidante malgrandajn flavajn tablojdojn, malleviĝantajn tra via gorĝo? Iuj malsanoj, kiujn Jesuo kuracis kaj kiuj estas priskribitaj, kiel rezulto de posedo de demonoj, nune estas determinitaj tetano kaj epilepsio - ambaû estas kuraceblaj per medikamentoj. Unu el miaj amikoj loĝas en vilaĝo apud Kampala en Uganda. Li rakontis al mi, ke homoj, loĝantaj tie, kredis, ke malarion kaûzas demonoj, sed ekvidinte, ke medikamentoj rapide resanigas malsanulojn, ili ĉesis akuzi demonojn. Foje iu homo malsaniĝis je celebrala malario (serioza mensa malsano) kaj ili denove ekkredis, ke lian malsanon kaûzis demonoj. Kuracisto, alveninta el apuda urbo, proponis al li fortan kontraûmalarian medikamenton, sed ili rifuzis ĝin, dirante, ke li pli bezonas ion precipan kontraû dem onoj. Post kelka tempo la kuracisto revenis kaj denove proponis la saman medikamenton,
En la partoj 2.1 kaj 2.2 estas donite sufiĉa pruvo, ke la Dia Spirito rilatas al Lia potenco, kiu larĝmaniere respegulas Lian 'menson'. Pro tio, ke la Dia Spirito efikas kiel respegulo de la personeco de Dio, kelkaj opinias, ke la Dia Spirito estas persono, kiu estas ankaû Dio. Atenta refoja tralego de la antaûaj partoj montras, ke la Dia Spirito estas Lia menso kaj potenco, kaj se tio estas tiel, do menso kaj potenco neniel povas esti persono. La elektro estas nevidebla forto, donanta rezultojn por homo, kiu manipulias tiun forton; sed ja ĝi ne povas esti persono. Amo estas elaperigo de homa karaktero, sed ĝi ne povas esti persono. La Spirito Dia enhavas Lian amon, kiel parton de Lia karaktero, kaj povas rilati al Lia potenco, sed ĝi neniamaniere povas rilati al persono aparta de Li. Evidenta kaj grava eraro de multaj 'kristanoj' (ke la Spirito estas persono) estas en tio, ke ili kredas je la doktrino pri la 'Triunuo'. Laû tiu ĉi doktrino estas tri dioj, kiuj iamaniere estas samtempe unu la sama - Dio Patro, Dio Sankta Spirito kaj Dio Filo (Jesuo). Tiuj samaj homoj asertas, ke Dio ne estas persono kaj samtempe diras, ke Dia Spirito estas persono, montrante per tio evidentan kontraûdiron, ke la Sankta Spirito estas la patro de Jesuo. Pro tio, ke la vorto 'triunuo' forestas en la Biblio, tio pruvas, ke la ideo pri 'triunueco' estis pagana ideo, enportita en kristanismon. Akceptante la ideon, ke Dio estas triunuo, kristanoj estis devigitaj fari strangan konkludon, ke la Dia spirito/povo estas persono, kiu ankaû estas Dio, kvankam ne estas Dio la Patro. Kiam do al ili oni evidentigas tiujn kontraûdirojn, ili trovas la plej facilan por si konkludon, dirante, ke Dio estas granda mistero, kaj ni devas fidi, sen provoj por trovi logikan klarigon. Tamen samtempe ili ignoras citaĵojn el la Nova Testamento konekse al la misteroj de Dio, malkaŝitaj en la vortoj kaj agoj de Kristo:

'Ĉar mi ne volas, fratoj, ke vi ne sciu ĉi tiun misteron' (Rom 11:25).

'la predikado de Jesuo Kristo, laû la malkaŝo de la mistero' (Rom 16:25).

'Jen mi sciigas al vi misteron...' (1Kor 15:51).

' Sciiginte al ni la misteron de Lia volo' (Ef 1:9; 3:3).

La predikado de Paûlo estis 'sciigi kuraĝe la misteron de la Evangelio' (Ef 6:19; Kol 4:3).

'La misteron... nun klarigita al liaj sanktuloj' (Kol 1:26).